Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 952/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4,
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym
article: art. 122, art. 187 par.1, art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r.

nr [...] określił W. K. (dalej powoływana także jako: "Skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki P., nr VIN: [...], poj. 3198 cm3 na kwotę 11 679,00 zł z terminem płatności na dzień [...] grudnia 2009 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że ustalono, iż Skarżąca dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. pojazdu marki P. , nie składając deklaracji dla podatku akcyzowego i nie płacąc akcyzy.

Po rozpoznaniu odwołania Skarżącej, po uprzednim przywróceniu terminu

do jego wniesienia, Dyrektor Izby Celnej w B., decyzją z dnia [...] lipca

2015 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji, organ wskazał, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że Skarżąca zakupiła na podstawie umowy kupna - sprzedaży z dnia [...] listopada 2009 r. od P. K. zam. w B. samochód ciężarowy marki P., nr VIN: [...], rok prod. 2005, pojemność silnika 3189 cm3 za kwotę

15 000 euro. Następnie w dniu [...] grudnia 2009 r. Skarżąca dokonała rejestracji pojazdu na terytorium kraju. Z karty informacyjnej pojazdu wynika, że ww. samochód marki P., został zarejestrowany jako samochód ciężarowy wielozadaniowy posiadający 5 miejsc siedzących. W materiałach przekazanych przez Starostwo Powiatowe w B. znajduje się zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] wystawione przez diagnostę W. P. w dniu [...] grudnia 2009 r. W belgijskim dowodzie rejestracyjnym niniejszego pojazdu znajduje się zapis wskazujący na rodzaj pojazdu jako mały samochód ciężarowy kategorii M1 z pięcioma miejscami do siedzenia. Samochód będący przedmiotem postępowania Skarżąca sprzedała w dniu [...] lipca 2010 r. Panu W. K. za kwotę 50.000 zł. W. K. pismem z dnia [...].05.2013 r. odpowiadając na wezwanie stwierdził, że nie dokonywał żadnych zmian konstrukcyjnych pojazdu. Następnie pismem z dnia [...] listopada 2013 r. oświadczył, że samochód marki P., nr VIN: [...] został wyprodukowany jako samochód ciężarowy co potwierdza oryginał dowodu rejestracyjnego wydanego w Belgii jak i obecny dowód rejestracyjny wydany w Polsce.

Organ odwoławczy zaznaczył, że Naczelnik Urzędu Celnego w B. ustalił, że pojazd marki P., nr VIN: [...] został przez obecnego właściciela W. K. zarejestrowany w kraju na nr [...]. W Internecie na stronie OTOMOTO.pl natrafiono na ofertę sprzedaży pojazdu marki P. o nr rejestracyjnym [...]. Ze zdjęć załączonych do oferty sprzedaży wynika, że pojazd jest wyposażony:

– dwa rzędy siedzeń 5 miejsc siedzących z pełnym wyposażeniem w pasy bezpieczeństwa i zagłówki,

– panele boczne i szyba bagażnika przeszklone na całej długości,

– 4 sztuki drzwi: 2 szt. dla kierowcy i pasażera pierwszego rzędu, 2 szt. dla drugiego rzędu za kierowcą,

– kratkę zamocowaną na śruby do górnej części podsufitki pomiędzy przestrzenią tylną a miejscami dla pasażerów 2 rzędu siedzeń,

– panele boczne wykończone wykładziną na całej długości pojazdu,

– podsufitka wyłożona na całej długości tkanina obiciową.

Jak wynika ze zdjęć i opisu pojazd posiada wszelkie cechy pojazdu osobowego, ponadto z uwagi na fakt, że Skarżąca i Pan W. K. oświadczyli, że zmian w pojeździe nie dokonywali należy przyjąć, że w takim stanie został samochód ten wprowadzony na terytorium kraju.

Organ odwoławczy wskazał także, że z otrzymanej w dniu [...] marca 2015 r. informacji od V. Sp. z o.o. w P. wynika, iż ww. pojazd z dużym prawdopodobieństwem został wyprodukowany jako pojazd osobowy i jako taki posiadał: (-) 5 miejsc z uwzględnieniem miejsca kierowcy, (-) dwa rzędy siedzeń,(-) 4 drzwi, (-) nadwozie całkowicie przeszklone w części pasażerskiej

i towarowej (bagażnik), (-) nie posiada stałej przeszkody pomiędzy przestrzenią pasażerską i towarową, (-) w części towarowej (w bagażniku) nie ma możliwości montażu dodatkowych siedzeń.

Z zebranego materiału dowodowego zdaniem Dyrektora Izby Celnej

w B. jednoznacznie wynika, iż pojazd w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego posiadał wszystkie cechy pojazdu osobowego a mianowicie: 4 drzwi, 5 miejsc do siedzenia wyposażonych w komplet pasów bezpieczeństwa, przeszklone boki pojazdu, podsufitka w jednym kolorze i takim samym materiale.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej analiza dowodów zgromadzonych w sprawie wykazała zatem, że ww. pojazd posiada charakterystyczne cechy pojazdów zaliczanych do kodu CN 8703 (samochody osobowe).Na tej podstawie organ doszedł do przekonania, że Skarżąca dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu samochodowego marki P., nr VIN: [...], przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób i sklasyfikowanego do kodu CN 8703, w związku z tym na mocy przepisu art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 102 ust. 1 oraz art. 106 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 w brzmieniu obowiązującym w dniu powstania obowiązku podatkowego tj. na dzień 21 grudnia 2009 r. - data rejestracji pojazdu na terytorium kraju; dalej powoływana jako: "u.p.a.").stała się podatnikiem podatku akcyzowego i była zobowiązana do złożenia deklaracji podatkowej i zapłaty akcyzy.

Na powyższą decyzję Skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 100 ust. 1

pkt 2 i ust. 4 u.p.a. poprzez błędne jego zastosowanie objawiające się uznaniem, że w stanie faktycznym sprawy strona nabyła wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy, a tym samym wkroczyła w obszar podlegający opodatkowaniu akcyzą, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie wskazuje,

iż nabyty przez skarżącą pojazd od chwili zakupienia go w Belgii do momentu sprzedaży w Polsce W. K. posiadał cechy identyfikujące go jako pojazd ciężarowy zgodnie z kodem CN 8704,

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj,:

– art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. - poprzez niedokładne zebranie materiału dowodowego i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza zaś zaniechanie przeprowadzenia oględzin pojazdu, co w konsekwencji skutkowało naruszeniem ogólnej zasady prawa administracyjnego wyrażonej w art. 7 k.p.a.;

– art. 8 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak informowania przez organ pierwszej instancji o przebiegu postępowania przez to uniemożliwienie mu wypowiedzenia się w sprawie, a w konsekwencji prowadzenia postępowania

w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że ustalenia zasadniczego przeznaczenia samochodu powinno się odbywać w oparciu o całokształt okoliczności konkretnej sprawy, w tym w oparciu o dokumenty odnoszące się zarówno do okresu sprzed nabycia prawa do rozporządzania jak właściciel, jak i po jego nabyciu. Tym samym, argument przytoczony przez organ celny wskazujący, że V. Sp. z o.o. w P. wskazał, że pojazd z dużym prawdopodobieństwem został wyprodukowany jako pojazd osobowy nie jest wystarczające dla stwierdzenia, że z takim pojazdem mamy do czynienia w rozumieniu art. 100 ust. 4 u.p.a. Zdaniem Skarżącej, organ nie przeprowadził oględzin samochodu a jedynie posłużył się zdjęciami zamieszczonymi na portalu aukcyjnym, których zresztą nie załączył do przedmiotowej decyzji a nadto pominął fakt, że pojazd ten na terytorium Belgii był wykorzystywany jako pojazd ciężarowy, służący do przewożenia towarów spożywczych i zaopatrzenia prowadzonego przez ówczesnego właściciela pojazdu niewielkiego sklepu spożywczego. Zdaniem Skarżącej przedmiotowy pojazd spełnia wszelkie wymogi definicji pojazdu ciężarowego, co potwierdzają corocznie przechodzone badania techniczne, oraz stosowne adnotacje w dowodzie rejestracyjnym.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zasadniczy spór w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości zaklasyfikowania przez organy podatkowe samochodu marki P., nr VIN: [...], poj. 3198 cm3 do pozycji CN 8703, a w konsekwencji określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia tego pojazdu.

Na wstępie przypomnieć należy, że akcyzie nie podlega każde nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu, lecz jedynie takie nabycie, którego przedmiotem jest samochód osobowy, w rozumieniu art. 100 ust. 4 u.p.a., niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.p.a.). Przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) mają

w zakresie podatku akcyzowego zastosowanie jedynie w ograniczonym zakresie,

tj. do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany bądź też nie, na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, bowiem ustawodawca w art. 3 ust. 1 u.p.a. w sposób wyraźny wskazał, że do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania wyrobów znakami akcyzy na terytorium kraju stosuje się klasyfikacje w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), zamieszczone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej

i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256

z 7 września 1987, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2,

t. 2, str. 382, ze zm. dalej w skrócie jako: "rozporządzenie nr 2658/87"). Komisja Europejska w celu zapewnienia właściwej interpretacji i jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, w dniu 28 lutego 2006 r. ogłosiła noty wyjaśniające

do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. C 50, str. 1). Natomiast Minister Finansów na podstawie art. 12 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne

(Dz. U. Nr 86, poz. 622 ze zm.) ogłosił wyjaśnienia do Taryfy celnej w formie obwieszczenia w MP Nr 86 z 2006 r., poz. 880. Noty wyjaśniające mają istotne znaczenie, pomagając w prawidłowym posługiwaniu się klasyfikacją statystyczną

i przyporządkowaniu danego towaru do odpowiedniej pozycji CN (por. wyrok TS

z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C - 486/06; www.eur-lex.europa.eu, Dz.U.UE.C.2008/22/12, ECR 2007/12A/I-10661, wyroki NSA z dnia 25 marca

2014 r., sygn. akt I GSK 250/13, sygn. akt I GSK 251/13).

Dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu istotne są następujące pozycje CN: 8703: pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie

z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi oraz 8704: pojazdy mechaniczne do transportu towarów.

Zgodnie z brzmieniem pozycji CN 8703 i 8704 klasyfikacja pojazdów do jednej z tych pozycji zależy od tzw. "zasadniczego przeznaczenia tych pojazdów", a więc takiego, które jest im właściwe. Trzeba więc zauważyć, że w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu dla celów poboru akcyzy należy stosować klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Oceny tej nie przesądzają dane zawarte w dowodzie rejestracyjnym, czy świadectwie homologacji typu samochodu. Dowód rejestracyjny samochodu jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, wydawanym w trybie Działu III rozdział 2 ustawy z dnia

20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.). Natomiast homologacja pojazdu stanowi sprawdzenie, czy dany typ pojazdu odpowiada określonym wymaganiom, istotnym m.in. z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, porządku ruchu na drodze, spokoju publicznego

i wydzielania szkodliwych emisji. Klasyfikacja typu pojazdu wynikająca z powyższych dokumentów uwzględnia definicje samochodu osobowego i ciężarowego zamieszczone w odrębnych przepisach, które nie odwołują się do Nomenklatury Scalonej. Dokumenty te nie są zatem wiążące dla organów podatkowych w zakresie klasyfikacji pojazdów celem stwierdzenia, czy pojazd jest wyrobem akcyzowym, bowiem dla potrzeb podatku akcyzowego, podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią wyłącznie przepisy podatkowe, tj. przepisy ustawy o podatku akcyzowym, które odrębnie decydują o klasyfikacji pojazdów samochodowych, jako wyrobów akcyzowych (po. wyrok NSA z 23 lipca 2014 r., sygn. akt I FSK 1109/13, dostępny

w CBOSA).

Naczelnik Urzędu Celnego zwrócił się co prawda z zapytaniem

do V. Sp. Z o.o. w P. z prośbą o podanie informacji z jaką homologacją został wyprodukowany samochód marki P., nr VIN: [...] i z otrzymanej w dniu [...] marca 2015 r. informacji wynikało, iż pojazd został wyprodukowany z dużym prawdopodobieństwem jako osobowy 5-miejscowy, ale z utrwalonej linii orzeczniczej wynika jednak, że informacja ta nie jest niezbędna w tego typu postępowaniach. Producent pojazdów w wydawanych informacjach technicznych o pojeździe obowiązany jest bowiem zawrzeć dane techniczne niezbędne, ale dla celów homologacji (por. wyroki NSA z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 1453/12, sygn. akt I GSK 1303/12, sygn. akt I GSK 251/13 oraz wyroki z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt I GSK 123/13, sygn. akt I GSK 112/13, sygn. akt I GSK 109/13; dostępne w CBOSA).

Zatem prawidłowa klasyfikacja towaru do kodu CN wymaga uwzględnienia dwóch podstawowych kryteriów. Po pierwsze, istotne są właściwości materiałowe towaru (w tym przede wszystkim skład towaru), jak również proces jego produkcji.

Po drugie, istotne znacznie ma przeznaczenie towaru lub jego funkcja

(por. S. Parulski, Akcyza. Komentarz, LEX II wydanie, Warszawa 2010 r.).

W utrwalonym orzecznictwie zarówno Trybunału Sprawiedliwości, jak i sądów krajowych wskazuje się, że w interesie pewności prawa i ułatwienia kontroli, decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w obiektywnych cechach i właściwościach tego towaru, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów (por. TSUE w wyroku z dnia 6 grudnia 2007 r. C-486/06 (źródło: www: eur-lex.europa.eu,

nr 62006CJ0486). Trybunał stwierdził też, że z użytego wyrazu "przeznaczony" wynika, a znajduje to poparcie w orzecznictwie, że główne przeznaczenie pojazdu jest decydujące, jeżeli jest ono jemu właściwe. Przeznaczenie to określa ogólny wygląd pojazdów i ogół cech tych pojazdów nadający im ich zasadnicze przeznaczenie.

Dokonując klasyfikacji samochodu P., nr VIN: [...], do pozycji CN 8703, opartej na zharmonizowanym systemie oznaczania i kodowania towarów, organy uwzględniły cechy pojazdu pozwalające na jego klasyfikowanie do pozycji 8703, zgodnie z wyjaśnieniami do Taryfy Celnej, opublikowanymi w obwieszczeniu z dnia 1 czerwca 2006 r. oraz prawidłowo posłużyły się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej znajdującymi się w części l sekcja l pkt A załącznika nr 1 do rozporządzenia nr 2658/87.

Cechy, wskazujące na to, że pojazd głównie (zasadniczo) przeznaczony jest do przewozu osób, a więc powinien zostać kwalifikowany do pozycji 8703, to: pojazd jednobryłowy, o 4 sztukach drzwi, 5 miejsc siedzących wyposażonych w komplet pasów bezpieczeństwa, przeszklone boki pojazdu, podsufitka w jednym kolorze i tym samym materialne na całej długości pojazdu, brak stałej przegrody pomiędzy częścią pasażerską i towarową pojazdu, (kratkę zamocowano na śruby), tylne otwierane

do góry przeszklone drzwi.

Stwierdzone na podstawie zgromadzonych dowodów cechy konstrukcyjne pojazdu P. wskazują, że posiada on elementy charakterystyczne dla samochodu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób, a więc prawidłowo został zakwalifikowany przez organy do pozycji CN 8703, m.in. na podstawie oświadczeń Skarżącej i nowego właściciela oraz opisu pojazdu na stronie OTOMOTO.pl. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, w aktach sprawy znajduje się dokumentacja fotograficzna pojazdu, która potwierdza przedstawione powyższej cechy charakterystyczne ww. pojazdu. Zaznaczyć wręcz należy, że Skarżąca nie kwestionowała powyższych cech konstrukcyjnych, przedkładając do skargi dokumentację fotograficzną potwierdzającą zarówno wyposażenie jak i cechy charakterystyczne pojazdu P.

W ocenie Sądu dokonane w pojeździe zmiany (przegroda pomiędzy częścią pasażerską i towarową) nie ma charakteru trwałego, jest łatwo odwracalna, nienaruszająca fabrycznej konstrukcji pojazdu, którego zasadniczym przeznaczeniem według projektu producenta był przewóz osób, a nie przewóz towaru.

W ocenie Sądu nie słuszny jest także zarzut naruszenia prawa materialnego art. 100 ust. 4 u.p.a., poprzez nie uznanie, iż zakupiony przez Skarżącą pojazd był zarejestrowany w Belgii, jako samochód ciężarowy i w takim stanie został sprowadzony do kraju, co potwierdzają przeprowadzone badania techniczne i dowód rejestracyjny. Jak wskazano powyżej treść dowodu rejestracyjnego, czy

to zagranicznego czy krajowego nie może stanowić podstawy klasyfikacji danego pojazdu jako pojazdu osobowego dla potrzeb podatku akcyzowego.

Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, klasyfikacja samochodu dokonana przez organy jest zgodna z prawem, zatem zarzuty naruszenia art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.p.a. oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 są zarzutami bezzasadnymi.

Organy podatkowe prowadziły postępowanie z poszanowaniem przepisów prawa procesowego. Samo niezadowolenie strony z jednoznacznych ustaleń wynikających z zebranych dowodów jest niewystarczającym uzasadnieniem przeprowadzania kolejnych dowodów. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 21 czerwca 2011 r., I GSK 514/09 (dostępny w CBOSA) postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja strony podpada, czy też nie podpada pod hipotezę

(a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa. Organ prowadzący postępowanie jest więc zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu, co jednak nie oznacza, że ma obowiązek poszukiwania elementów stanu faktycznego w nieskończoność. Z art. 122 o.p. wynika bowiem wyraźna wskazówka, nie tylko o charakterze normatywnym (obowiązek podjęcia wszelkich działań), ale również nawiązująca wprost

do ekonomiki postępowania, a więc nakazująca podejmowanie niezbędnych działań. W uzasadnieniu decyzji szczegółowo wskazano dowody, na których organy się oparły oraz wskazano okoliczności faktyczne i prawne, którymi kierowały się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Organy w szczególności wskazały cechy pojazdu, które decydują o tym, że pojazd głównie (zasadniczo) przeznaczony jest

do przewozu osób i powinien zostać kwalifikowany do pozycji 8703. Treść uzasadnienia przekonuje o spełnieniu warunków z art. 210 o.p.

Organy obu instancji, odwołując się do zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, w sposób uprawniony przyjęły ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu administracyjnym. Owszem, w sprawie organ nie przeprowadził dowodu z oględzin spornego pojazdu, jednakże w świetle jednoznacznych oświadczeń Skarżącej i kolejnego właściciela pojazdu o braku dokonywania jakichkolwiek zmian w spornym pojeździe i dysponując dokumentacją fotograficzną tegoż pojazdu, nie było takiej potrzeby. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla ustalenia bezspornego de facto stanu faktycznego. Stanowisko organów co do prawidłowości ustalonego stanu faktycznego w zakresie kwalifikacji nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu, zawiera odniesienie się do argumentów prezentowanych zarówno przez organ podatkowy, jak i przez Skarżącą. Organ odwoławczy przeanalizował zarzuty zamieszczone w odwołaniu od decyzji, konfrontując je z ustaleniami poczynionymi przez organ I instancji i z materiałem dowodowym sprawy. Zatem zarzut naruszenia art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p., również nie znajduje uzasadnienia w stanie sprawy.

Powyższe stało się podstawą oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.).