Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2203/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Minister Rozwoju Regionalnego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Inga Gołowska (spr.) Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Rozwoju Regionalnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2948/12 w sprawie ze skargi Miasta Ł. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od Miasta Ł. na rzecz Ministra Rozwoju Regionalnego 3775 (słownie: trzy tysiące siedemset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I.

Wyrokiem z 6 czerwca 2013r. sygn. akt: V SA/Wa 2948/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględnił skargą Miasta Ł. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] października 2012r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania ze środków unijnych przypadającej do zwrotu i uchylił zaskarżoną decyzję, zasądził od Ministra Rozwoju Regionalnego na rzecz Miasta Ł. kwotę 11.150,00 zł oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Referując stan sprawy, Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją Minister Rozwoju Regionalnego uchylił pkt 4 sentencji decyzji Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w B. nr [...] z [...] sierpnia 2012r., natomiast w pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W dniu 7 maja 2009r. Miasto Ł. zawarło z Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w B.-Instytucją Wdrażającą (IW) umowę o dofinansowanie projektu pt. "Budowa systemu gospodarki odpadami komunalnymi dla Miasta Ł. i okolicznych gmin-I etap" w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007- 2013. Następnie Miasto zawarło:

-w dniu 6 lipca 2010r. umowę nr 4/2010 z I. Sp. z o.o. na dostawę maszyn, urządzeń i wyposażenia dla zakładu przetwarzania i unieszkodliwiania odpadów w ramach projektu budowa systemu gospodarki odpadami komunalnymi dla Miasta Ł. i okolicznych gmin;

-w dniu 7 lipca 2010r. umowę nr 5/2010 z B. M. Sp. z o.o. na dostawę maszyn, urządzeń i wyposażenia dla zakładu przetwarzania i unieszkodliwiania odpadów w ramach projektu budowa systemu gospodarki odpadami komunalnymi dla Miasta Ł. i okolicznych gmin.

Instytucja Wdrażająca przeprowadziła kontrolę procedury zawierania umów pod względem zgodności z przepisami prawa. W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, iż w załączniku do Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia (SIWZ) pn. "Szczegółowy opis przedmiotu zamówienia", w części I, II i III istnieje zapis wymagający, aby dostawca posiadał magazyn części oraz serwis stacjonarny i mobilny (samochody serwisowe) w odległości nie większej niż 100 km od siedziby zamawiającego. Zdaniem IW powyższy zapis mógł prowadzić do ograniczenia konkurencji. W wyniku kontroli ustalono, iż dwie umowy nr 4/2010 i 5/2010 są obarczone ww. nieprawidłowością.

Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w B. zawiadomił Miasto Ł., że zostało wszczęte postępowanie w sprawie zwrotu środków nieprawidłowo wykorzystanych, przeznaczonych na realizację projektu a następnie decyzją z [...] sierpnia 2012r. ustalił Miastu Ł. kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 394.988,83 zł. Uzasadniając decyzję wskazano, iż z uwagi na fakt, że dwie umowy zawarte przez Miasto Ł. tj. umowa nr 4/2010 i umowa nr 5/2010 są obarczone wykazaną w trakcie kontroli nieprawidłowością, naruszone zostały przepisy ustawy z 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. Nr 19, poz. 177 ze zm.), w tym art. 29 ust. 2 tej ustawy. Zdaniem organu powyższe naruszenie prawa mogło prowadzić do ograniczenia uczciwej konkurencji i spowodować szkodę w budżecie Unii Europejskiej, zatem nałożona została korekta finansowa o wysokości wskaźnika 10%. Zatwierdzony dnia 8 sierpnia 2011r. przez IW wniosek o płatność za okres od 1.10.2010r. do 31.12.2010r. obejmował faktury na wydatki kwalifikowane w łącznej wysokości 4. 646.927,43 PLN, zatem wysokość 10% korekty została obliczona jako 10% x 464.927,43 PLN x 85% i wynosi 394.988,83 PLN. Do dnia wydania przedmiotowej decyzji Beneficjent nie dokonał zwrotu wskazanych środków.

Na skutek rozpoznania odwołania, decyzją z [...] października 2012r. Minister Rozwoju Regionalnego uchylił pkt 4 sentencji decyzji Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w B. z [...] sierpnia 2012r., natomiast w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy. Minister Rozwoju Regionalnego wskazał, iż decyzja Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w B. z [...] sierpnia 2012r. nie zawiera prawidłowego uzasadnienia prawnego, nie dokonano w niej analizy treści przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych, stanowiących podstawę prawną obowiązku Beneficjenta do zwrotu środków, a także nie wyjaśniono przyczyn, które uzasadniają stanowisko, że stan faktyczny sprawy wypełniał hipotezy norm prawnych wyrażonych w ww. przepisach. Wskazany brak, zdaniem organu II instancji, nie uzasadnia jednak uchylenia decyzji, gdyż nie miał wpływu na wynik postępowania. Organ II instancji wyjaśnił, przywołując treść przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych, iż doszło do naruszenia procedur udzielania zamówień publicznych, do których stosowania, na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych, Beneficjent był zobowiązany, pod rygorem zwrotu środków. Zdaniem organu, sformułowany w opisie przedmiotu zamówienia wymóg mógł mieć wpływ na mniejsze zainteresowanie potencjalnych oferentów. W takim stanie rzeczy mogło to utrudniać uczciwą konkurencję. Minister wyjaśnił, iż możliwość dogodnej realizacji uprawnień Beneficjenta mogłaby zostać zapewniona nie tylko przez sformułowanie spornego opisu przedmiotu zamówienia. Równoważne i jednocześnie nieograniczające konkurencji byłoby sformułowanie pozwalające na realizowanie napraw gwarancyjnych w siedzibie Beneficjenta w określonym czasie. Odnosząc się do sposobu ustalenia wysokości kwoty podlegającej zwrotowi organ stwierdził, iż dokonano tego w sposób prawidłowy. Podstawą prawną żądania zwrotu środków jest art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych. Na gruncie prawa unijnego kwestie ściśle związane z dochodzeniem zwrotu środków unijnych na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych reguluje art. 98 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1083/2006 z 11 lipca 2006r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31.07.2006r., s. 25, dalej-rozporządzenie WE 1083/2006). W art. 98 znajdują się pewne wskazówki odnośnie metodyki ustalania wysokości korekty, co może być pomocne przy ustalaniu na podstawie art. 207 ust. 1 UFP kwoty podlegającej zwrotowi. Zgodnie z art. 98 ustalenie wysokości korekty powinno następować z uwzględnieniem charakteru i wagi danego naruszenia. Wskazówki te powinny być wykorzystane w trakcie określania w decyzji wysokości środków podlegających zwrotowi, na co wskazuje również §17 ust. 2 umowy o dofinansowanie z 7 maja 2009r. w brzmieniu ustalonym aneksem nr 2 z 25 lutego 2010r. Organ podkreślił, że podstawą prawną określenia korekty, a także kwoty do zwrotu na podstawie art. 207 ust. 1 UFP nie są w stosunku do Beneficjenta dokumenty systemowe wymienione w uzasadnieniu decyzji Organu I instancji. Dokumenty te stanowią elementy systemu realizacji POliŚ w rozumieniu art. 5 pkt 11 ustawy z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2009r. Nr 84, poz. 712; ze zm.) i jako takie mają charakter wskazówek postępowania w zakresie określania wysokości korekt umożliwiających jednolite traktowanie przypadków naruszania zasad wydatkowania środków. Wymiar kwoty podlegającej zwrotowi miał charakter uznaniowy. Z uwagi na fakt, iż nie było możliwe ścisłe ustalenie szkody dla budżetu UE wynikającej z naruszenia art. 7 ust. 1 i art. 29 ust. 2 ustawy Prawo zamówień publicznych przez Beneficjenta, za właściwe i dopuszczalne organ II instancji uznał ustalenie przez organ I instancji kwoty do zwrotu w wysokości 10% wydatków zrefundowanych, a poniesionych przez Beneficjenta na podstawie umów nr 4/2010 i 5/2010. Uchylenie pkt 4 decyzji Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w B. wynikało z faktu, iż przepis art. 207 ust. 9 w zw. z art. 207 ust. 2 ustawy o finansach publicznych nie przewiduje, aby w treści decyzji o zwrocie mogłyby być zawarte informacje o możliwych zachowaniach instytucji wydającej decyzję o zwrocie mających swą podstawę w postanowieniach umowy o dofinansowanie.

II.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., Miasto Ł. wniosło m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w B. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie:

1. prawa procesowego, art. 6 k.p.a. mające wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu zasady praworządności postępowania, poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na Zaleceniach nr 6/2010 Instytucji Zarządzającej POIiŚ w sprawie stosowania dokumentu pn. Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE oraz Zaleceniach nr 9/2010 Instytucji Zarządzającej POIiŚ w sprawie stosowania w POIiŚ stawek korekt finansowych odnośnie uchybień zidentyfikowanych przez KE w Planie działań dla Polski na lata 2000-2006, mimo, że przedmiotowe zalecenia nie mają rangi ustawowej, ani nie zostały wydane w wykonaniu przepisu ustawy;

2. naruszenie prawa procesowego, art. 8 k.p.a., mające wpływ na wynik sprawy, poprzez pominięcie przy rozpoznaniu sprawy, jak również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stanowiska strony, która wskazywała szczegółowe motywy umieszczenia w szczegółowym opisie zamówienia , w częściach I-III postanowienia wymagającego, aby dostawca posiadał magazyn części w odległości 100 km od siedziby zamawiającego, jak również poprzez wydanie decyzji, która narusza dotychczasową praktykę organów powołanych do rozpoznawania spraw z zakresu zamówień publicznych;

3. naruszenie prawa materialnego poprzez nieprawidłową interpretację i nieprawidłowe zastosowanie art. 7 ust. 1 oraz art. 29 ust. 2 ustawy z 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych poprzez przyjęcie, że przedmiot zamówienia w "Szczegółowym opisie przedmioty zamówienia" w części I-III opisany został w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję.

Odpowiadając na skargę Minister Rozwoju Regionalnego wniósł o jej oddalenie.

III.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że skarga była zasadna.

W pisemnych motywach wyroku Sąd I instancji podał, że organ stwierdził, że Miasto Ł. udzielając zamówienia publicznego dokonało tego z naruszeniem procedur udzielania zamówień publicznych, do których stosowania na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 UFP było zobowiązane, a konkretnie z naruszeniem art. 7 ust.1 i 29 ust.2 ustawy z 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych (dalej-u.p.z.p.). Zdaniem organów orzekających umieszczenie w "Szczegółowym opisie przedmiotu zamówienia" wymogów co do tego, by dostawca zamawianych maszyn i urządzeń posiadał magazyn części oraz serwis stacjonarny i mobilny (samochody serwisowe) w odległości nie większej niż 100 km od siedziby zamawiającego, naruszało ww. przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych. Art.7 ust.1 u.p.z.p. stanowi, że zamawiający przygotowuje i przeprowadza postępowanie o udzielenie zamówienia w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji oraz równe traktowanie wykonawców. Stosownie do art.29 ust.2 u.p.z.p. niedozwolone jest opisywanie przedmiotu zamówienia w sposób utrudniający uczciwą konkurencję. Wynikający z art.29 ust.2 u.p.z.p. zakaz określania przedmiotu zamówienia w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję, oznacza konieczność eliminacji z określenia przedmiotu zamówienia wszelkich sformułowań lub parametrów, które wskazywałyby na konkretny wyrób czy konkretnego wykonawcę. W celu ustalenia czy nie doszło do złamania sformułowanych w nich zakazów, należy dokonać oceny czy w warunkach konkretnej sprawy przedmiot zamówienia został określony na tyle ogólnie, że nie narusza zasad uczciwej konkurencji i równego traktowania dostawców/wykonawców. Celem postępowania jest nabycie przez zamawiającego rzeczy (praw, usług), które odpowiadają jego potrzebom. Zasadnie podnosi skarżący, iż stosowanie zasady uczciwej konkurencji nie może prowadzić do nabycia dostaw czy usług, które nie odpowiadają potrzebom zamawiającego.

Przez sformułowanie potrzeb zamawiającego w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy należy, w ocenie Sądu, rozumieć nie tylko określenie rodzaju urządzeń, które zamawiający zamierza nabyć oraz zasad serwisu gwarancyjnego tych urządzeń. Zmawiający ma prawo, a jako jednostka sektora finansów publicznych i obowiązek, planowania racjonalnej pod względem finansowym i użytkowym eksploatacji urządzeń również po okresie gwarancyjnym, w związku z czym określenie przedmiotu zamówienia powinno uwzględniać również ten element. Odwołując się do doświadczenia życiowego należy stwierdzić, że naprawy wykonywane przez dostawcę urządzenia, który dysponuje serwisem w odległości mniejszej będą tańsze niż wykonywane przez serwisanta, który musi dojechać z dalszej odległości. Podobnie ma się sprawa z magazynem części zamiennych. Zawężenie rejonu potencjalnych dostawców przedmiotu zamówienia publicznego do tych, którzy posiadają serwis stacjonarny i mobilny oraz magazyn części w odległości nie większej niż 100 km od siedziby zamawiającego należało uznać za rozwiązanie racjonalne. Miasto Ł. określając w przedmiocie zamówienia maksymalną odległość serwisu i magazynu części zamiennych, zadbało o ochronę swoich interesów mając na uwadze obsługę nabywanych urządzeń nie tylko w czasie trwania gwarancji, ale również serwis pogwarancyjny. Określając w ten sposób przedmiot zamówienia chciało zapewnić sobie serwis tańszy, łatwiejszy i szybszy dostęp do części zamiennych oraz materiałów eksploatacyjnych, a także szybki serwis konieczny z uwagi na specyfikę Zakładów Przetwarzania i Unieszkodliwiania Odpadów, którym należało zagwarantować odpowiednie i ciągłe funkcjonowanie.

Obszar jaki powstał z określenia położenia serwisu i magazynu dostawcy w odległości nie większej niż 100 km od Miasta Ł. jest na tyle duży, że nie daje podstawy do uznania, iż zamówienie zostało skierowane do określonych podmiotów, a więc brak jest podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad uczciwej konkurencji czy nierównego traktowania przedsiębiorców. Nie jest naruszeniem zasady konkurencji fakt, iż istnieje przedsiębiorca ([...] sp. z o.o. z siedzibę we W.), który był zainteresowany przetargiem, ale nie mógł wypełnić jednego z wymogów opisu przedmiotu zamówienia. Należy wyjaśnić, że odległość od Ł. do W. wynosi ok.498 km. Nieustalenie żadnej granicy odległości serwisu od siedziby zamawiającego mogło doprowadzić do zgłoszenia się przedsiębiorcy posiadającego siedzibę i serwis na terenie Unii Europejskiej, w odległości paru tysięcy kilometrów od Ł., co miałoby określone konsekwencje w postaci cen i efektywności serwisu po okresie gwarancji.

W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 7 i 29 ust.2 u.p.z.p. brak było podstaw do uznania, że środki przeznaczone na realizację programu przez Miasto Ł. zostały wykorzystane z naruszeniem procedury zamówień publicznych. W konsekwencji nie zaistniały podstawy do orzeczenia o ich zwrocie, na podstawie art.207 ust.1 i 9 ustawy o finansach publicznych. Sąd I instancji za niecelowe uznał odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.

IV.

Minister Rozwoju Regionalnego działając przez pełnomocnika radcę prawnego zaskarżył powyższy wyrok w całości. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. zarzucił:

1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej-p.p.s.a.), naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

-art. 134 p.p.s.a. w zw z art. 1§2 ustawy z 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm. dalej-p.u.s.a.) oraz art. 145§1 p.p.s.a. poprzez nie rozpoznanie sprawy w zakresie zgodności z prawem decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] października 2012r., nr [...], natomiast rozpoznanie jej w oparciu wyłącznie o kryteria oceny słuszności oraz doświadczenia życiowego,

-art. 1§2 i 2 p.u.s.a. w zw z art. 145§1 pkt 1 w zw z art. 151 p.p.s.a. polegające na uwzględnieniu skargi skarżącego na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] października 2012r. oraz uchylenie tej decyzji w sytuacji gdy decyzja w sposób właściwy i uzasadniony określała konieczność zwrotu wskazanej kwoty z uwagi na wykorzystanie przez skarżącego środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich z naruszeniem procedur obowiązujących przy ich wykorzystaniu tj. art. 29 ust. 2 w zw z art.. 7 u.p.z.p.,

-art. 1§1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3§1 p.p.s.a. w zw z art. 141§4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli polegające na nieustosunkowaniu się przez WSA w W. w uzasadnieniu wyroku do twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę a także nie konfrontowanie zarzutów skargi ze stanowiskiem organu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym,

2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie:

-art. 29 ust. 2 u.p.z.p. poprzez błędne uznanie, że warunek określony przez skarżącego (w Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia w częściach I-III) w postaci wymagania aby dostawca posiadał magazyn części oraz serwis stacjonarny i mobilny (samochody serwisowe) w odległości nie większej niż 100 km od siedziby zamawiającego, zawężający rejon potencjalnych dostawców przedmiotu zamówienia, jest racjonalny i nie daje podstaw do uznania, iż zamówienie zostało skierowane do określonych podmiotów,

-art. 29 ust. 2 u.p.z.p. poprzez błędne uznanie, że wskazany przez skarżącego warunek (w Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia w częściach I-III) posiadania magazynu części oraz serwisu stacjonarnego i mobilnego (samochody serwisowe) w odległości nie większej niż 100 km od miasta Ł. nie naruszał uczciwej konkurencji oraz zasady równego traktowania przedsiębiorców i nie ograniczał dostępu do zamówienia poza niezbędne minimum uzasadnione rodzajem i zakresem przedmiotu zamówienia,

-art. 7 ust. 1 u.p.zp. poprzez błędne uznanie, ze postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego pn. ,,Dostawa maszyn, urządzeń i wyposażenia dla Zakładu Przetwarzania i Unieszkodliwiania Odpadów w ramach projektu Budowa systemu gospodarki odpadami dla miasta Ł. i okolicznych gmin" zostało przeprowadzone przez skarżącego w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji oraz równe traktowanie wykonawców,

-art. 29 ust. 2 u.p.z.p. poprzez błędne uznanie pogwarancyjnego serwisu za element istotny usprawiedliwiający zastosowanie ograniczenia uczciwej konkurencji.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania wg norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadniając skargę kasacyjną skarżący przedstawił uzasadnienie wniesionych zarzutów oraz stanowisko w sprawie.

Odpowiadając na skargę kasacyjną, pełnomocnik Miasta Ł. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz Miasta Ł. kosztów postępowania wg norm przepisanych.

V.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż ma usprawiedliwione podstawy, a zaskarżone orzeczenie nie odpowiada prawu (argumentum a contrario z art. 184 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 183§1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w §2 art. 183 p.p.s.a. w tej sprawie nie występują.

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, albowiem podniesiony w niej zarzut naruszenia art. 141§ 4 p.p.s.a. jest trafny.

Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego składa się z trzech części: a) tzw. części historycznej, b) wskazania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia i c) wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia. §4 nie wymienia wprawdzie części uzasadnienia wymienionej pod lit. b bezpośrednio, niemniej jednak należy przyjąć, że mieści się ona w sformułowaniu "zwięzłe przedstawienie stanu sprawy". Należy przez to ostatnie określenie rozumieć zarówno zwięzły opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej, jak i przedstawienie stanu faktycznego sprawy, przyjętego przez sąd. Może to być np. stwierdzenie, że organy administracyjne nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy. W tym kierunku poszło też orzecznictwo sądowe - por. np. wyrok NSA z 2 lutego 2006r. sygn. akt: I OSK 404/05, LEX nr 194028, czy też wyrok NSA z 24 maja 2006r. sygn. akt: II FSK 923/05, "Jurysdykcja Podatkowa" 2007, nr 1, s. 86. Jeszcze dobitniej zostało to stwierdzone w wyroku NSA z 12 maja 2005r. sygn. akt: FSK 2123/04, ONSAiWSA 2006, Nr 1, poz. 9, gdzie uznano, że obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, o którym mowa w art. 141§4 p.p.s.a. obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem (art. 3§1 p.p.s.a.).

Nie można też zapominać o tym, że prawidłowo skonstruowane uzasadnienie jest niezbędne dla należytego wywiedzenia zarzutów skargi kasacyjnej-strona, chcąc merytorycznie polemizować ze stanowiskiem sądu, musi poznać dokładnie argumenty przemawiające za rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym wyroku (por. np. wyrok NSA z 15 września 2011r. sygn. akt: I FSK 1291/10). Sytuacja, gdy sąd administracyjny ogranicza się w dużym stopniu do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organy lub jego prostej akceptacji, nie służy realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przytoczył wprawdzie art. 7 i art. 29 u.p.z.p. przy czym w pisemnych motywach wyroku, przyjął- opierając się o doświadczenie życiowe-iż sformułowanie odległości 100 km od Ł. dla wykonawców usług serwisowych i serwisu pogwarancyjnego w SIWZ było prawidłowe. Poza konstatacją, że wynika to z doświadczenia życiowego, Sąd I instancji nie wykazał dostatecznie dlaczego stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonym akcie administracyjnym jest wadliwe. Deficyt argumentacyjny, kontrolowanego orzeczenia powoduje, że nie sposób prześledzić toku myślowego WSA w W. Sąd I instancji nie wykazał dlaczego, podnoszone przez organ argumenty (sformułowane w odpowiedzi na skargę) nie zostały uznane za zasadne. Dodatkowo należy zauważyć, że Sąd I instancji wypowiedział się w kwestii serwisu pogwarancyjnego, który nie był przedmiotem postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, która była irrelewantna w sprawie. Słusznie zatem autor skargi kasacyjnej dopatrzył się ,, wyjścia" poza granice sprawy.

Dla spełnienia wymogów z art. 141§4 p.p.s.a. konieczne jest nie tylko przedstawienie wyniku rozważań sądu, ale i toku rozumowania do takiego właśnie wniosku w ocenie sądu prowadzącego. Strony postępowania jak również Naczelny Sąd Administracyjny w toku kontroli instancyjnej orzeczenia muszą być w stanie poznać powody zajęcia określonego stanowiska przez Sąd I instancji, by móc zbadać prawidłowości operacji myślowej wojewódzkiego sądu administracyjnego, co uniemożliwia wykrycie ewentualnych błędów w dokonanym przez sąd procesie wnioskowania.

Dla stwierdzenia, czy tok rozumowania Sądu I instancji jest trafny i prawidłowy, konieczne jest najpierw przedstawienie tego toku rozumowania w sposób zgodny z wymogami art. 141§4 p.p.s.a. i w konsekwencji umożliwiający jego kontrolę instancyjną, z którym to przypadkiem nie mamy do czynienia w sprawie. Dopiero uzasadnienie wyroku w sposób odpowiadający wymogom z art. 141§4 p.p.s.a., a więc m.in. z jasnym i czytelnym wyjaśnieniem stanowiska sądu co do (choć nie tylko) oceny prawidłowości ustalonego w sprawie stanu faktycznego umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu skontrolowanie toku rozumowania WSA pod kątem stawianych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Godzi się przypomnieć, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać odniesienia do argumentów prezentowanych zarówno przez organ administracji, jak i skarżącego oraz wyjaśniać, dlaczego argumenty jednej ze stron uznaje za prawidłowe, a inne nie. Tylko tak przeprowadzona ocena stanu faktycznego sprawy pozwala stronom postępowania sądowego poznać sposób rozumowania i argumentacji sądu, a w dalszej perspektywie umożliwi dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej.(wyrok NSA z 25 marca 2014r. sygn. akt: II GSK 36/13 LEX nr 1488110).

W konsekwencji nie jest możliwe zbadanie zasadności zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia prawa materialnego. Uwzględnienie zarzutu naruszenia art. 141§4 p.p.s.a. z uwagi na lakoniczność i zbyt dużą ogólnikowość uzasadnienia kwestionowanego wyroku, powoduje, że rozpatrywanie innych zarzutów tej skargi kasacyjnej jest przedwczesne.

Ponownie rozpoznając sprawę, WSA w W., dokonując kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego, winien odnieść się do argumentów stron postępowania i dać temu wyraz w pisemnych motywach wyroku, sporządzonych wedle reguł wynikających z art. 141§4 p.p.s.a.

W tym stanie faktycznym i prawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205§2 p.p.s.a. W skład tych kosztów wchodzi 1.975,00 zł tytułem wpisu od skargi kasacyjnej i 1.800,00 zł tytułem wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego określonego w oparciu o §14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 490 z zm.).