Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 461/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust.2, art. 39
journal: Dz.U. 2018 poz 1508
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2019 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia niepieniężnego oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] odmawiającej S. S. przyznania świadczenia niepieniężnego z pomocy społecznej w formie zlecenia firmie zakupu i położenia papy termozgrzewalnej na budynku mieszkalnym.

Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. S. S. zwrócił się Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] m.in. o przyznanie świadczenia niepieniężnego polegającego na zleceniu firmie "[...] zakupu i położenia papy termozgrzewalnej na budynku mieszkalnym (k.5 akt adm.).

W dniu [...] lutego 2019 r. przeprowadzono aktualizację wywiadu środowiskowego, podczas którego ustalono, że S. S. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Mieszkanie jest pozbawione dopływu energii elektrycznej, a Skarżący nie pokrywa wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania. S. S. nie wyraża też zgody na wynajęcie części domu, której nie użytkuje. Wskazano, że Skarżący z zawodu jest hydraulikiem, jednak w zawodzie nigdy nie pracował. Przed laty pracował jako kierowca autobusu i deklaruje, że - jedynie - w tym zawodzie prace chciałby podjąć, jednak nie posiada aktualnych uprawnień dodatkowych do wykonywania tego zawodu i nie podejmuje żadnych działań w celu ich uzyskania. Ustalono też, że Skarżący nie czyni żadnych starań w celu podjęcia pracy, jak również nie wyraża zgody na udział w programie aktywizacji bezrobotnych celem ewentualnego podjęcia zatrudnienia. Ponadto ustalono, że S. S. nie jest zadeklarowany do żadnego lekarza rodzinnego, gdyż nie ma takiej potrzeby. W dalszej kolejności ustalono, że Skarżący jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego i utrzymuje się z dotacji. Skarżący nie współpracuje z pracownikiem socjalnym i nie chce wdrażać w swoje życie zmian Skarżący oświadczył również, ze odmawia współpracy z fundacją [...] (k. 1 akt adm.).

Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] odmówił S. S. przyznania świadczenia niepieniężnego z pomocy społecznej w formie zlecenia firmie zakupu i położenia papy termozgrzewalnej na budynku mieszkalnym.

Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji przywołał ustalenia dotyczące sytuacji Wnioskodawcy, z których wynika, że mieszka on samotnie i jest zarejestrowany w PUP jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W 3/4 części jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 2,32 ha fizycznych (1,4780 ha przeliczeniowych), zatem dla Wnioskodawcy wielkości te wynoszą odpowiednio 1,74 ha fizycznych (1,1085 ha przeliczeniowych). Wskazano, że w pozostałej części współwłaścicielem gospodarstwa jest nieżyjąca matka Skarżącego. Jego miesięczny dochód z gospodarstwa rolnego, licząc dla celów pomocy społecznej, wynosi [...] zł (1,08 ha x [...] zł). Wnioskodawca od wielu lat nie podejmuje żadnych działań w celu podjęcia jakiejkolwiek pracy. Nadal oświadcza, że chce pracować jako kierowca autobusu, choć nie posiada aktualnych uprawnień, a w żadnym innym zawodzie nie chce pracować, jak również nie wyraża zgody na przekwalifikowanie zawodowe, ani na podjęcie jakichkolwiek działań w celu zmiany i poprawy własnej sytuacji. W świetle poczynionych ustaleń organ I instancji stwierdził, że Wnioskodawca nie współpracuje z pracownikiem socjalnym w celu poprawy własnej sytuacji bytowej. Organ I instancji wskazał między innymi na art. 11 ust. 2 u.p.s. zgodnie z którym brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonania prac interwencyjnych, robót publicznych lub prac społecznie użytecznych o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

W przewidzianym prawem terminie odwołanie (k. 14 akt adm. załączonych do sprawy IV SA/Po 463/19) od tej decyzji złożył S. S. wskazując, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, jednak od decyzji orzekającej o utracie statusu bezrobotnego na okres 270 dni złożył odwołanie. Skarżący wskazał nadto, że Kierownik GOPS w [...] niezgodnie z prawem kupiła kontener mieszkalny innej, wskazanej z nazwiska osobie, która ma znacznie większe gospodarstwo rolne i nie powinna takiej pomocy otrzymać.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] odmawiającą S. S. przyznania świadczenia niepieniężnego z pomocy społecznej w formie zlecenia firmie zakupu i położenia papy termozgrzewalnej na budynku mieszkalnym.

W uzasadnieniu Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji. Z akt sprawy wynika bowiem, że Odwołujący się nie podejmuje świadomie współpracy z pracownikiem socjalnym w celu poprawy własnej sytuacji bytowej. Nie wyraża zgody na podjęcie innej pracy niż kierowca autobusu. Nie zmienił również zdania w kwestii wynajmu domu. Odmówił również wyrażenia zgody na zawarcie kontraktu socjalnego z pracownikiem GOPS. Powyższe wskazuje jednoznacznie, że brak jest ze strony Odwołującego się działania w kierunku poprawy trudnej sytuacji życiowej. Pomimo posiadania dużego lokalu mieszkalnego Strona kategorycznie odmawia możliwości wynajmu części lokalu, co mogłoby poprawić sytuację materialną. Postawa Odwołującego się w sytuacji trudnych warunków na rynku pracy świadczy o niechęci podjęcia działań celem przezwyciężenia sytuacji życiowej w jakiej się znalazł.

Uzasadniając wydaną decyzję Kolegium wskazało, że wykładnia przepisów o pomocy społecznej nie może prowadzić do wniosku o dopuszczalności uczynienia z pomocy społecznej źródła utrzymania. Wskazano, że interpretacja taka byłaby całkowicie sprzeczna z intencją ustawodawcy. Wyjaśniono, że Skarżący nie podejmuje żadnych działań w celu poprawy swojej sytuacji, odmawia podjęcia pracy innej niż kierowca autobusu, jednocześnie nie podejmując żadnych działań w celu skompletowania aktualnych uprawnień wymaganych do pracy na tym stanowisku, oraz odmawiając wynajmu części zamieszkiwanego lokalu. Wskazano, że S. S. nie wykorzystuje własnych zasobów, uprawnień i możliwości w celu pokonania swojej sytuacji życiowej.

W przewidzianym prawem terminie skargę na tę decyzję wywiódł S. S. wskazując, że uzasadnienie skargi jest "takie jak w odwołaniu od innej decyzji Wójta Gminy [...].

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 05.03.2008 r., I OSK 1799/07; z 09.04.2008 r., II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10).

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostają poczynione przez organy ustalenia faktyczne. Kwestią bezsporną pozostaje, że Skarżący jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku (k.6 akt adm.), prowadzącą samodzielne gospodarstwo domowe, posiadającą gospodarstwo rolne, odmawiającą zgody na zawarcie kontraktu socjalnego oraz pracy w charakterze innym niż kierowca autobusu, nieposiadającą jednak aktualnych do wykonywania tego zawodu uprawnień i nie wyrażającą zgody na przekwalifikowanie zawodowe (k. 1 i 7 akt adm.).

Istota sporu sprowadza się do zasadności odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia z uwagi na brak współdziałania Skarżącego z pracownikiem socjalnym.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2018, poz. 1508, obecnie: Dz.U. 2019, poz. 1507 – dalej jako: u.p.s.) oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018, poz. 2096 – dalej jako: k.p.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu w tak zakreślonych granicach kognicji jest w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzja w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia niepieniężnego z pomocy społecznej w formie zlecenia firmie "[...]" [...] zakupu i położenia papy termozgrzewalnej na budynku mieszkalnym.

Tego rodzaju świadczenia przyznawane są na warunkach określonych w przepisach ustawy o pomocy społecznej. Zasady ogólne tej ustawy, wyrażone w jej art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1, stanowią, że świadczenia z pomocy społecznej mają na celu umożliwienie przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których osoby ubiegające się nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, oraz zaspokajanie niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Jak wynika z powyższych przepisów, pomoc społeczna jest instytucją stosowaną wyjątkowo i subsydiarnie (pomocniczo) – w sytuacjach, w których obywatel nie jest w stanie sam podołać okolicznościom życiowym.

Świadczenia pomocy społecznej w postaci zasiłków celowych, zgodnie z art. 39 ust. 1 u.p.s., mogą być przyznane "w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej". Jednym z podstawowych warunków przyznania takiego zasiłku jest spełnienie określonego kryterium dochodowego, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2–15 u.p.s., w szczególności bezrobocia (pkt 4). W przypadku zasiłku celowego kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynosi obecnie [...] zł miesięcznie - zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. w związku z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1358).

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że Skarżący spełnia zarówno opisane wyżej kryterium dochodowe, jak i podstawę przyznania pomocy wymienioną w art. 7 pkt 4 u.p.s. Nie oznacza to jednak, że organ ma obowiązek przyznać Skarżącemu wnioskowaną pomoc. Sam fakt spełniania przez osobę ubiegającą się o pomoc kryteriów określonych w art. 7 i art. 8 u.p.s. nie oznacza jeszcze "automatycznego" przyznania świadczenia. Spełnienie szczegółowych przesłanek warunkujących przyznanie poszczególnych świadczeń nie jest wystarczającym uzasadnieniem, ani gwarancją uzyskania przez wnioskodawcę świadczenia. Dodatkowo bowiem ustawodawca nałożył na osobę wnioskującą o przyznanie pomocy ze środków publicznych obowiązek współdziałania w rozwiązywaniu jej trudnej sytuacji życiowej – co wynika wprost z art. 4 u.p.s.

Ustawa o pomocy społecznej formułuje podstawową zasadę, wedle której każda osoba ma obowiązek pełnego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej, a jeżeli nie wykonuje takiego obowiązku, to zasadniczo nie jest uzasadnione udzielenie takiej osobie pomocy ze środków publicznych. Jednym z podstawowych celów określonych w omawianej ustawie jest bowiem aktywizacja świadczeniobiorców. Podkreślić należy, że pomoc przyznawana na gruncie tej ustawy - bez względu na jej rodzaj - ma charakter jedynie przejściowy i zakłada wykształcenie odpowiednich postaw u osób z niej korzystających, w celu pokonania życiowych trudności. Nie ma ona w żadnym wypadku zmieniać się w stałe i jedyne źródło utrzymania dla osób o nią występujących. Zatem obowiązek współdziałania świadczeniobiorców z jednostkami i pracownikami pomocy społecznej jest niezwykle istotny i dlatego też został wielokrotnie zaakcentowany w ustawie.

Przez współdziałanie osoby ubiegającej się o pomoc należy rozumieć gotowość do podjęcia współpracy z pracownikiem socjalnym oraz skorzystanie z jego uzasadnionych i rozsądnych propozycji mających pomóc tej osobie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, w jakiej się znalazła, w celu "wyjścia" z systemu pomocy społecznej i umożliwienia jej samodzielnego, odpowiedzialnego życia w społeczeństwie. Egzekwowanie od podopiecznych pomocy społecznej obowiązku współdziałania z organem pomocowym jest istotne również z tego powodu, że pomoc ta nie może się sprowadzać do prostego rozdawnictwa świadczeń i, tym samym, wykształcania nieprawidłowych nawyków.

W związku z tym uzasadnione jest stwierdzenie, że bierna bądź roszczeniowa postawa podmiotów objętych pomocą społeczną może spowodować odmowę przyznania świadczenia bądź wstrzymanie wypłaty świadczenia, o czym mowa w art. 11 ust. 2 u.p.s. Przepis ten statuuje po stronie organów obowiązek wszechstronnej analizy i oceny postawy osoby ubiegającej się o pomoc społeczną pod kątem istnienia po jej stronie woli współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, a także pozostałych okoliczności wymienionych w przywołanym przepisie, których wystąpienie może uzasadniać odmowę przyznania bądź wstrzymanie świadczeń. Wobec tego na organach administracji spoczywa obowiązek przeanalizowania, również w tym aspekcie, postępowania osoby domagającej się świadczeń pomocowych.

Uprawnienia organu w razie dokonanej przezeń negatywnej oceny postawy strony ubiegającej się o środki pomocowe, zostały wprost określone w art. 11 ust. 1 i 2 u.p.s. W świetle tych przepisów w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń, ich celowego niszczenia lub korzystania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia własnych zasobów finansowych, może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego (ust. 1). Natomiast brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub wykonywania prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (ust. 2).

W niniejszej sprawie organy administracji obu instancji dysponowały dostatecznym materiałem dowodowym pozwalającym na wyprowadzenie wniosku o braku współdziałania Skarżącego z organem pomocowym w przezwyciężaniu trudnej sytuacji życiowej, w jakiej się znalazł. Przede wszystkim, jak trafnie wskazano w uzasadnieniach decyzji obu instancji, Skarżący nie podejmuje żadnych działań celem przezwyciężenia tej sytuacji, o czym świadczy choćby fakt odmowy podjęcia pracy innej niż kierowca autobusu, mimo braku uprawnień do wykonywania tego zawodu, a także brak zgody na wynajem części lokalu, który zamieszkuje, w celu poprawy swojej sytuacji materialnej. Skarżący nie wskazał żadnych okoliczności uzasadniających takie stanowisko. Nie przedstawił dokumentacji związanej z niemożnością podjęcia pracy np. z przyczyn zdrowotnych. Nadal nie zadeklarował nawet lekarza pierwszego kontaktu. Nie uzasadniał poza własną niechęcią braku podjęcia starań w celu odpłatnego wynajmowania części domu jednorodzinnego, w którym samotnie zamieszkuje. Okoliczności te zostały opisane w aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego, w dniu [...] lutego 2019 r. Powyższe znajduje również potwierdzenie w jednoznacznych oświadczeniach Skarżącego z dnia [...] lutego 2019 r. ( k. 1 i 7 akt adm.). W ocenie Sądu Wnioskujący o świadczenie z pomocy społecznej ma obowiązek współdziałania w celu rozwiązania trudnej sytuacji życiowej, a nie wyłącznie stawianie warunków co do tego, w jakiej formie i w jakiej wysokości wnioskowane świadczenie ma zostać zrealizowane.

Podkreślić trzeba, że opisana powyżej sytuacja pozostaje niezmieniona od wielu lat. W tożsamym stanie faktycznym, orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawach Skarżącego dotyczących jego żądań złożonych w minionych latach i prawomocnymi wyrokami oddalał skargi S. S. (por. m.in. wyrok z dnia 28 maja 2015 r. sygn. IV SA/Po 250/15, wyrok z dnia 10 czerwca 2015 r. sygn. IV SA/Po 249/15, a także wyrok z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. IV SA/Po 1114/13). Skarżący od 2012 r. niezmiennie odmawia podjęcia pracy w charakterze innym niż kierowca autobusu, konsekwentnie nie podejmując żadnych działań w celu uzyskania koniecznych uprawnień zarówno do wykonywania tego zawodu, jak ewentualnie podjęcia innej pracy oraz konsekwentnie odmawiając odpłatnego wynajmowania części domu jednorodzinnego, w którym samotnie zamieszkuje.

W przypadku decyzji uznaniowych kontrola sądowa ograniczona jest do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ administracji nie przekroczył granic swobodnego uznania, a więc czy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. należycie ustalił i ocenił stan faktyczny oraz czy dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym oraz swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., a więc w sposób przekonujący. Z drugiej strony, uznaniowy charakter rozstrzygnięcia zasadniczo wyłącza sądową kontrolę takiego rozstrzygnięcia z punktu widzenia jego celowości czy słuszności, gdyż jest to domena swobodnego uznania organu administracji.

Decyzja uznaniowa w sprawach pomocy społecznej powinna niewątpliwie respektować zasady ogólne określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w zakresie meritum rozstrzygnięcia – także zasady wynikające z ustawy o pomocy społecznej. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1464/06 (CBOSA), zgodnie z którym z przepisów regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Zatem, skoro udzielenie świadczenia zależy od uznania organu rozstrzygającego sprawę, to, w ocenie Sądu, organ uzależniając przyznanie wnioskowanej pomocy od współdziałania Wnioskodawcy, nie przekroczył granic tego uznania. Ponadto należy podkreślić, że w świetle art. 11 ust. 2 u.p.s. brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym "może" stanowić podstawę odmowy przyznania świadczenia, co wcale nie oznacza, że "musi". Innymi słowy, to organ administracji, uwzględniając całokształt okoliczności faktycznych danej sprawy, decyduje czy pomimo braku współdziałania ze strony wnioskodawcy, nie zachodzą szczególne względy uzasadniające przyznanie określonej pomocy.

Analizując akta sprawy Sąd zwrócił uwagę, że wszystkie ustalenia organów powołane w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji zostały przez Skarżącego - własnoręcznie - potwierdzone (k. 1 i 7 akt adm.). Skarżący na żadnym etapie postępowania ich nie kwestionował, a ponadto, jak wiadomo Sądowi z urzędu stan opisany w aktualizacji wywiadu środowiskowego przeprowadzonego [...] lutego 2019 r. dokumentuje - niezmienny (od lat) - brak woli Skarżącego w podjęciu - jakichkolwiek - działań służących odmianie jego sytuacji życiowej.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że organy obu instancji wydały decyzje zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie przekraczając granic uznania administracyjnego. W szczególności organy dokonały niezbędnych ustaleń co do okoliczności, od jakich w świetle ustawy o pomocy społecznej uzależnione jest udzielenie wnioskowanej pomocy, i w sposób uprawniony uznały, że zachodzą przesłanki uzasadniające odmowę przyznania Skarżącemu wnioskowanego świadczenia.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.