Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 582/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art.147 par.1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.19 ust.1, art. 19 ust.5 pkt 2, art. 19 ust.5 pkt 8, art. 19 ust.5 pkt 7 , art. 19 uust.5 pkt 1, art. 6 ust.2,  art. 6 ust.6, art.8 ust.1
journal: Dz.U. 2018 poz 1152
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2021 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na uchwałę Rady Gminy w Nowogródku Pomorskim z dnia 16 października 2018 r. nr XXXV/256/18 w przedmiocie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków w Gminie Nowogródek Pomorski I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 12, § 13, § 28, § 30, § 37, II. oddala skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. Prokurator Rejonowy w M., powołując się na art. 8 § 1, art. 50 § 1 oraz art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie uchwałę Rady Gminy Nowogródek Pomorski z dnia 16 października 2018 r. nr XXXV/256/18 w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków w Gminie Nowogródek Pomorski (dalej "regulamin"). W skardze Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności w całości ww. uchwały zarzucając jej istotne naruszenie prawa, tj.:

1) art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez niewypełnienie delegacji ustawowej i nieokreślenie w rozdziale II regulaminu minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie co najmniej minimalnego ciśnienia i ilości dostarczanej wody oraz ilości odprowadzonych ścieków, a także wymagań dotyczących jakości dostarczanej wody i nieuprawnione odesłanie w tym zakresie do treści postanowień umów zawartych z odbiorcą usług oraz obowiązujących przepisów,

2) art. 7, art. 49 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 19 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez wykroczenie poza delegacje ustawową, a także wejście w materię już uregulowaną przepisami wyższego rzędu w szczególności w:

- § 2 regulaminu poprzez powtórzenie definicji ustawowych, nadto wprowadzenie legalnych pojęć "wodomierz własny", "wodomierz dodatkowy", "okres obrachunkowy" na poziomie aktu wykonawczego podczas gdy w akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa bez upoważnienia ustawowego nie formułuje się definicji ustalających znaczenia pojęć ustawowych, w szczególności w akcie wykonawczym nie formułuje się definicji, które ustalałyby znaczenia określeń zawartych w ustawie upoważniającej,

- § 3 regulaminu poprzez częściowe powtórzenie § 5 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, dotyczącego dostaw wody w sposób ciągły i niezawodny,

- § 12 regulaminu poprzez wprowadzenie możliwości zawarcia umowy na wniosek właściciela lub zarządcy budynku wielolokalowego z osobami korzystającymi z lokali, co stanowi częściowe powtórzenie treści art. 6 ust. 6 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, a jednocześnie wskazuje jedynie na możliwość zawarcia takiej umowy podczas gdy ustawa w przypadku złożenia wniosku, wprowadza obowiązek jej zawarcia przez przedsiębiorstwo,

- § 13 regulaminu poprzez określenie czasu trwania umowy, sposobu jej zmiany do czego organ nie był uprawniony, albowiem pod pojęciem "szczegółowe warunki i tryb zawierania umów" użytym w art. 19 ust. 2 pkt 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków należy rozumieć określenie warunków niezbędnych do zawarcia umowy, a więc takich które muszą być spełnione, aby strony mogły skutecznie zawrzeć umowę,

- § 19 ust. 4 regulaminu dotyczącym wniesienia reklamacji w zakresie obowiązku płatności co stanowi powtórzenie treści § 17 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków,

- § 28 regulaminu dotyczącego obowiązku zgłoszenia reklamacji na piśmie podczas gdy w treści art. 19 ust 5 pkt 8 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków nie określono szczegółów formy załatwiania reklamacji,

- § 30 regulaminu poprzez wskazanie przypadków wstrzymania lub ograniczenia dostawy wody przez dostawcę podczas gdy kwestię odcięcia dostaw wody lub zamknięcia przyłącza kanalizacyjnego reguluje art. 8 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, a w regulaminie zgodnie z art. 19 ust. 5 ww. ustawy winien być określony jedynie sposób postępowania gdy ciągłość usług jest przerwana,

- § 37 regulaminu poprzez wskazanie prymatu regulaminu nad aktami wyższego rzędu.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w M. wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania. Organ wskazał, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 3 p.p.s.a., a zatem winna zostać odrzucona. Natomiast za oddalaniem skargi przemawia to, że Prokurator nie uzasadnił skargi i podniesionych w niej zarzutów, w tym nie wskazał, na czym polega naruszenie przepisów prawa przez zaskarżony akt. Nadto podkreślił, że samo powtórzenie wyrażeń ustawowych nie jest wejściem w materię ustawową i wykroczeniem poza delegację ustawową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego, stosownie do art. 3 § 1 oraz § 2 pkt 5 p.p.s.a.

Niewątpliwe zaskarżona uchwała Rady Gminy Nowogródek Pomorski z dnia 16 października 2018 r. nr XXXV/256/18 w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków w Gminie Nowogródek Pomorski stanowi akt prawa miejscowego i zdaniem Sądu nie ma podstaw do jej odrzucenia. Wbrew bowiem twierdzeniom organu, wniesienie przez prokuratora skargi na ww. uchwałę nie jest ograniczone żadnym terminem. Zaskarżenie takiego aktu nie wymaga uprzedniego wyczerpania środka zaskarżenia, a zatem skargę można wnieść w każdym czasie. Zastosowanie tu znajduje art. 53 § 2a p.p.s.a., nie zaś powołany przez organ art. 53 § 3 p.p.s.a. Według art. 53 § 2a p.p.s.a., w przypadku innych aktów (innych aktów aniżeli wymienione w § 1 i § 2 art. 53 - tj. aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a.- przypisek Sądu), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Jednocześnie do tych spraw nie ma zastosowania sześciomiesięczny termin liczony od dnia wejścia w życie aktu, przewidziany w art. 53 § 3 p.p.s.a. Oznacza to zatem, że skarga Prokurator Rejonowy w M. podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt,o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu

w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części zgodnie z art. 151 p.p.s.a. Podstawy stwierdzenia nieważności uchwały lub aktu organu gminy wyznaczają przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018 r., poz. 994 ze zm. - dalej "u.s.g."). W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Jednakże ustawodawca wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwo naruszenia przepisu prawa, nie określił precyzyjnie rodzaju tego naruszenia. Według Sądu, sankcję nieważności można zastosować jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenia mają charakter istotny, tj. w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały lub naruszenia procedury jej uchwalania.

W badanej sprawie kwestionowana uchwała została podjęła w wykonaniu delegacji ustawowej określonej w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r.

o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2018 r., poz.1152 - dalej "u.z.z.w."). W myśl tego przepisu rada gminy, po dokonaniu analizy projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków opracowanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Szczegółowa delegacja do podjęcia uchwały została natomiast zawarta w ust. 5 tego artykułu, który stanowi, że regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków określa prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym:

1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków;

2) warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług;

3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach;

4) warunki przyłączania do sieci;

5) warunki techniczne określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych;

6) sposób dokonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne odbioru wykonanego przyłącza;

7) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków;

8) standardy obsługi odbiorców usług, w tym sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków;

9) warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa, które tutejszy sąd podziela, art. 19 u.z.z.w. nie daje prawa radzie gminy ani do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne, niż wymienione w przywołanym przepisie, ani podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Regulacja ta ma charakter wyczerpujący, co należy rozumieć w ten sposób, że uchwalając na jej podstawie regulamin odprowadzania ścieków rada gminy powinna zawrzeć w nim postanowienia odnoszące się do wszystkich enumeratywnie wymienionych w ustawie zagadnień. Dlatego w regulaminie mogą znaleźć się tylko takie postanowienia, których przedmiot mieści się w zakresie wyznaczonym przez ten przepis. Wszelkie odstępstwa od katalogu sformułowanego w art. 19 ust. 5 u.z.z.w. przesądzają o naruszeniu przepisu upoważniającego, w zakresie legalności aktu prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie nieważności w całości bądź w części (por. wyroki WSA z Krakowie z dnia 26 kwietnia 2019 r. sygn. II SA/Kr 279/19; z dnia 4 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 136/19; WSA w Rzeszowie z dnia 15 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 191/19; WSA w Łodzi z dnia 11 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 156/19, dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Należy w tym miejscu zaakcentować, że akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym

(art. 87 ust. 2 Konstytucji) zajmują określone miejsce w systemie źródeł prawa, który w Polsce zbudowany jest hierarchicznie. Wszystkie więc akty normatywne niższego rzędu, powinny być zgodne z aktami normatywnymi wyższego rzędu. Takimi aktami niższego rzędu są akty prawa miejscowego w stosunku do ustaw jako aktów wyższego rzędu. W konsekwencji więc, organ realizujący ustawową normę kompetencyjną w zakresie tworzenia aktu prawa miejscowego zobligowany jest do podjęcia tego aktu w granicach upoważnienia zawartego w ustawie i zgodnie z treścią ustawy. Konstytucyjna zasada praworządności określona w art. 7, nakazuje, aby organy władzy publicznej działały w granicach i na podstawie prawa. Każda norma kompetencyjna musi być zatem tak realizowana, aby nie naruszała przepisów ustawy i uwzględniała treść delegacji ustawowej. Podstawowymi dyrektywami wykładni norm o charakterze kompetencyjnym są: zakaz domniemania kompetencji, powinność interpretowania normy upoważniającej w sposób ścisły i literalny oraz zakaz dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych i wyprowadzania kompetencji w drodze analogii.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że doszło do zarzucanego skargą istotnego naruszenia prawa w § 12 regulaminu, który wskazuje na możliwość zawarcia umowy na wniosek właściciela lub zarządcy budynku wielolokalowego. W świetle art. 6 ust. 2 u.z.z.w. przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane do zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków z osobą, której nieruchomość została przyłączona do sieci i która wystąpiła z pisemnym wnioskiem o zawarcie umowy. Ustawodawca nie pozostawił zatem do uznania przedsiębiorstwa zwarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków, lecz wyraźnie wskazał, że jest ono obowiązane do jej zawarcia z osobą, której nieruchomość została przyłączona do sieci i która wystąpiła z pisemnym wnioskiem. Art. 6 ust. 6 u.z.z.w. stanowi natomiast, że na wniosek właściciela lub zarządcy budynku wielolokalowego lub budynków wielolokalowych przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne zawiera umowę, o której mowa w ust. 1, także z osobą korzystającą z lokalu wskazaną we wniosku (...). Zwrot "zawiera umowę" również wyraźnie wskazuje na obowiązek zawarcia umowy w przypadku spełnienia warunków, określonych w art. 6 ust. 6 pkt 1-7 u.z.z.w.

Sąd podziela stanowisko Prokuratora, że również § 13 regulaminu jako określający czas trwania umowy i sposób jej zmiany, wykracza poza delegacją ustawową. W tej mierze wyjaśnienia wymaga, że pod pojęciem "szczegółowe warunki i tryb zawierania umów", o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2 u.z.z.w. należy rozumieć określenie warunków niezbędnych do zawarcia umowy, a więc takich, które muszą zostać spełnione, aby strony mogły skutecznie zawrzeć umowę. Czym innym jest natomiast określenie warunków, a więc treści samej umowy. Intencją ustawodawcy było pozostawienie stronom umowy o przyłączenie do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej swobody w ustalaniu treści tej umowy, z uwzględnieniem pozostałych zasad u.z.z.w. W konsekwencji kwestie dotyczące m.in. określenia okresu, na jaki jest zawierana umowa, sposobu jej zmiany winny być uregulowane w umowie o świadczenie usług, a nie w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków, będącym aktem prawa miejscowego. Oznacza to zatem, że organ w regulaminie uregulował materię stosunków cywilnoprawnych. Zakwestionowanych przepisów uchwały nie można bowiem zaliczyć do szczegółowych warunków i trybu zawierania umów z odbiorcami z art. 19 ust. 2 pkt 2 u.z.z.w., skoro w istocie wkraczają w treść umowy łączącej przedsiębiorstwo i odbiorcę usług.

Za niezgodny z prawem należy uznać również § 28 regulaminu, w którym uchwalono, że reklamacja dotycząca sposobu wykonania przez przedsiębiorstwo umowy, jest zgłaszana w formie pisemnej. Przepisy u.z.z.w. nie zawężają formy składanej reklamacji do formy pisemnej, a ustawodawca w treści art. 19 ust. 2 pkt 8 u.z.z.w., określając sposób załatwienia reklamacji nie określił formy, w jakiej reklamacja ta może zostać przez odbiorcę usług złożona. Przepis dopuszczający wyłącznie formę pisemną reklamacji w sposób istotny ogranicza usługobiorcom prawo do składania zastrzeżeń co do świadczonych usług, a tym samym istotnie narusza prawo.

Za uzasadniony Sąd uznał kolejny zarzut skargi, a odnoszący się do § 30 regulaminu, w którym określono przypadki wstrzymania lub graniczenia dostaw wody przez dostawcę. Należy zauważyć, że katalog sytuacji, w jakich przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne może odciąć dostawę wody lub zamknąć przyłącze kanalizacyjne, został enumeratywnie wymieniony w art. 8 ust. 1 u.z.z.w. Wskazanie, tak jak to uczyniono w § 30 regulaminu dodatkowych stanów faktycznych, innych niż zawarte w u.z.z.w., w których przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne może wstrzymać lub ograniczyć dostawy wody lub odbiór ścieków, nie odpowiada zatem prawu. Co więcej zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 19 ust. 5 pkt 7 u.z.z.w. rada w regulaminie była władna określić sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków, a czego nie uczyniła. W rezultacie ww. zapis regulaminu stanowi zatem o przekroczeniu delegacji ustawowej wynikającej z art. 19 ust. 5 pkt 7 u.z.z.w.

Słusznie Prokurator zakwestionował § 37 regulaminu stanowiącego, że w sprawach nieobjętych niniejszym regulaminem obowiązują przepisy prawa, a w szczególności u.z.z.w. wraz z przepisami wykonawczymi wydanymi na jej podstawie. Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia jak i na obszarze działania organów, której je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Niewątpliwie akty prawa miejscowego są aktami niższego rzędu w stosunku do ustaw oraz rozporządzeń, a zatem powyższą regulacją Rada naruszyła zasadę hierarchiczności aktów prawnych, dając przepisom aktu prawa miejscowego – jakim jest niewątpliwie zaskarżona uchwała – prymat nad aktami prawnymi hierarchicznie wyższymi.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa przez § 2, § 3 oraz § 19 ust. 4 regulaminu wobec powtórzenia lub częściowego powtórzenia unormowań ustawowych oraz aktu wykonawczego do ustawy, w ocenie Sądu nie uzasadniają one konieczności wyeliminowania tych zapisów.

W orzecznictwie sądów administracyjnych reprezentowany jest pogląd,

że powtórzenie zapisów ustawy nie zawsze jest traktowane jako istotna wada danego aktu prawnego. Zakaz powtórzeń nie ma charakteru bezwzględnego i w pewnych sytuacjach przytaczanie treści aktów prawnych wyższego rzędu w akcie prawa miejscowego może być dopuszczone (por. np. wyrok NSA z dnia 17 listopada

2015 r. sygn. akt II GSK 952/15; wyrok NSA z dnia 6 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 338/14). Dopuszcza się możliwość powtórzenia w akcie prawa miejscowego zapisów ustawowych, o ile takie powtórzenie ma charakter dosłowny i uzasadnione to jest względami zapewnienia komunikatywności tekstu prawnego, stanowiąc określenie materii, która jest regulowana aktem prawa miejscowego. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt II GSK 952/15 dopuszczalność takiego powtórzenia uzasadniona jest przejrzystością tekstu skupiającego wówczas całość regulacji uchwały. W wyroku z dnia 24 września 2014 r. sygn. akt II GSK 1147/13 NSA zauważył, że ustawodawca przekazując prawodawcy podustawowemu (organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego) regulację określonej materii, pozostawił mu pewien margines swobody, aby ten mógł osiągnąć zamierzony cel jak najmniejszym kosztem dla adresatów tych przepisów. W skarżonej uchwale mamy do czynienia z powtórzeniem lub częściowym powtórzeniem zapisu ustawowego oraz zapisu z rozporządzenia dla spowodowania czytelności i zrozumiałości uchwały. W związku z powyższym Sąd stwierdza, że chociaż przepisy dotyczące zasad techniki prawodawczej stanowią, iż w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w upoważnieniu ustawowym i nie powtarza się w tym akcie przepisów ustaw, to jednak, jeżeli mają one charakter informacyjny, a nie normatywny, tak jak w zaskarżonej uchwale, to nie stanowią istotnego naruszenia prawa (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 658/21).

Podobnie ocenić należy wprowadzenie w § 2 regulaminu definicji legalnych pojęć: "wodomierz własny", "wodomierz dodatkowy", "okres obrachunkowy". W ocenie bowiem Sądu, akt prawa miejscowego może wprowadzić definicje oraz wyjaśnienie pojęć w nim użytych, o ile nie jest to sprzeczne z aktami wyższego rzędu. Taki zabieg zarówno porządkuje jak i wyjaśnia materię, jaką posługuje się dany akt. Wprowadzone definicje z całą pewności nie są sprzeczne z u.z.z.w., ani nie modyfikują w żaden sposób któregokolwiek z jej przepisów. Stąd nie sposób dopatrzeć się tutaj naruszenia prawa wskazanego przez Prokuratora.

Jeśli chodzi natomiast o zarzut niewypełnienia delegacji ustawowej z art. 19 ust. 2 pkt 1 u.z.z.w. podkreślenia wymaga, że co do zasady pojęcie "minimalnego poziomu usług", o którym mowa w ww. przepisie, oznacza konkretne parametry tych usług, zatem ilość dostarczanej wody, jej ciśnienie, jak również jakość wody czy też ilość ścieków. Zauważyć jednakże należy, że minimalne parametry świadczonych usług w tym zakresie zostały uregulowane przez ustawodawcę odrębnymi rozporządzeniami wydawanymi na podstawie upoważnień zawartych w u.z.z.z.w., zaś gminie przysługuje prawo do wprowadzenia wyższych wymagań na terenie obowiązywania swojego regulaminu. Z całą pewnością precyzyjne określenie minimalnego poziomu świadczonych usług w akcie prawa miejscowego daje mieszkańcom gminy gwarancję i wskazówkę co najmniej jakiego poziomu usług mogą spodziewać się po dostarczającym te usługi przedsiębiorstwie, jednakże - zdaniem Sądu - w sprawie nie doszło do istotnego naruszenia art. 19 ust. 2 pkt 1 u.z.z.w., skoro oznaczone i mierzalne parametry w tym zakresie określane są przepisami powszechnie obowiązującymi, a właśnie do takich przepisów odesłano w regulaminie. Pogląd zgodnie z którym odesłanie do powszechnie obowiązujących przepisów prawa w zakresie jakości i ciśnienia wody nie daje się ocenić jako istotnie naruszające prawo wyraził tutejszy Sąd w wyroku z dnia 12 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 465/21 i stanowisko to należy podzielić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 12, § 13, § 28, § 30, § 37 (pkt I wyrok), zaś w pozostałym zakresie oddalił w oparciu o art. 151 p.p.s.a. (pkt II wyroku).