Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 491/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 257
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Stefan Babiarz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 859/11 pozostawiające bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2011 r., III SA/Wa 859/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił wniosek D. D. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 grudnia 2010 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r.

2. W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący wniósł w sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy. Odwołując się do art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. – sąd wskazał, że pismem z 3 czerwca 2011 r., przesłał skarżącemu właściwy formularz w celu jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynikało ze zwrotnego poświadczenia odbioru pismo wraz z formularzem zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 czerwca 2011 r. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z 4 lipca 2011 r. skarżący wniósł o przedłużenie terminu argumentując, że termin okazał się za krótki. Dlatego też sąd na podstawie art. 257 p.p.s.a. z uwagi na fakt, że skarżący nie złożył wymaganego/wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy pozostawił go bez rozpoznania.

3. Na powyższe postanowienie pismem z dnia 12 sierpnia 2011 r. skarżący wniósł zażalenie i prosił o rozpatrzenie wniosku w sprawie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków w powyższej sprawie. Jednocześnie potwierdził o brak środków na uzyskanie porady prawnej.

4. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2012 r. WSA w Warszawie odmówiło przywrócenia skarżącemu terminu doniesienia urzędowego formularza PPF.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

5. Jak trafnie zauważył w zaskarżonym postanowieniu sąd pierwszej instancji, zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W rozpoznawanej sprawie skarżący zwrócił się do sądu pierwszej instancji z wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych, wobec czego przesłany został mu urzędowy formularz celem wypełnienia go i nadesłania do sądu. Jednocześnie skarżący został pouczony o siedmiodniowym terminie do uzupełnienia tego braku i o rygorze pozostawienia wniosku bez rozpoznania w razie jego nieuzupełnienia. Pismo sądu, do którego załączony był formularz, doręczono stronie w dniu 28 czerwca 2011 r., jednakże w zakreślonym terminie skarżący nie nadesłał wypełnionego formularza. Nadesłał jedynie wniosek o wyznaczenie dodatkowego terminu do uzupełniania wymaganych dokumentów, argumentując że wyznaczony termin był za krótki.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie trafnie sąd pierwszej instancji pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Treść art. 257 p.p.s.a. jednoznacznie wskazuje, że wniosek strony, który nie zostanie uzupełniony w zakreślonym przez sąd terminie pozostawiony zostanie bez rozpoznania.

Skoro zatem skarżący nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku, nałożonego przez sąd zgodnie z przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to zaskarżone rozstrzygnięcie oparte o art. 257 p.p.s.a. należało uznać za zasadne.

6. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.