Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2286/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 lit a,b i c., art. 92 ust. 1.
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2011 r. sprawy ze skargi I. B. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

I. B. (skarżący) wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Policji [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł (piętnaście tysięcy złotych), po ograniczeniu na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (utd), kary w wysokości 18.000 zł (osiemnaście tysięcy złotych) wynikającej z popełnionych naruszeń ustawy o transporcie drogowym.

Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt k.p.a., art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r., o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125 poz. 874 ze zm.) oraz L.p. 1.1, 2.9.1, 2.9.3 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r., o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125 poz. 874 ze zm.).

Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia był stwierdzony podczas kontroli przeprowadzonej [...] września 2006 roku w W. fakt wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, z naruszeniem zakazu umieszczania w pojeździe i używania taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Powyższe ustalono podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] nr rej. [...] kierowanego przez I. B. Kontrola została udokumentowana w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] września 2006 r., w którym stwierdzono, że pojazd posiadał na dachu pojazdu baner, na którym widniał obustronny napis: "[...]" a w pojeździe zamontowany był taksometr fiskalny marki [...], nr fabr. [...] rok produkcji 2004, który był połączony z kasą fiskalną.

Kierujący pojazdem okazał kontrolującemu wypis nr [...] z licencji nr [...], wydany dla przedsiębiorstwa P., świadectwo legalizacji ponownej taksometru zainstalowanego w pojeździe, zaświadczenie o spełnianiu warunków ustawy o transporcie drogowym, zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON I. B. oraz zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej (zmiana). Podczas kontroli sporządzona została dokumentacja fotograficzna.

Wobec skarżącego wszczęto postępowanie w toku którego strona nie przedstawiła żadnego dokumentu potwierdzającego, że posiada licencję przewozową. Zdaniem organu, nie ma znaczenia fakt, że w chwili kontroli kierowca okazał wypis z licencji na transport drogowy wystawioną na przedsiębiorstwo P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ul. Z.

W ocenie organu, skarżący w chwili kontroli wykonywał transport drogowy osób będąc samoistnym przedsiębiorcą związanym z P. tylko umową o współpracy.

Organ podkreślił, że w sytuacji gdy przedsiębiorca zamierza wykonywać okazjonalny przewóz osób musi posiadać stosowną licencję przewozową. Zdaniem organu, z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż przewoźnikiem był skarżący. I. B. zeznał bowiem, że wykonywał przewóz osób, ewidencjonował przychody osiągnięte z tego tytułu przy pomocy kasy fiskalnej, zamontowanej w pojeździe a następnie osobiście rozliczał się z urzędem skarbowym. W ocenie organu skarżący nie posiadał licencji na przewóz osób wydanej na swoją rzecz , natomiast w sposób nieuprawniony korzystał z licencji przedsiębiorstwa P. Sp. z o.o.

W związku z powyższym w ocenie organu, podmiot – I. B. wykonywał transport drogowy osób bez wymaganej licencji i tym samym naruszył art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy, organ uznał, iż niewątpliwie doszło również do naruszenia przez skarżącego zakazu o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. a) ustawy o transporcie drogowym. Podczas kontroli drogowej stwierdzono, że przedmiotowy pojazd nie będący taksówką osobową wyposażony jest w taksometr. Fakt ten potwierdza zgromadzona w aktach dokumentacja w postaci kserokopii świadectwa legalizacji ponownej taksometru fiskalnego współpracującej (zintegrowanej) z taksometrem, a także dokumentacja fotograficzna.

Ponadto, ze sporządzonej dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wynika, że na dachu pojazdu zostało umieszczone urządzenie techniczne, o jakim mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) utd. W tym stanie rzeczy , zdaniem organu, niewątpliwie doszło do naruszenia zakazu, o którym mowa w wymienionym wyżej przepisie. Podając definicję pojęcia "urządzenie techniczne" organ odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2009r. w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1886/08. Reasumując wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy, w sposób wystarczający pozwała stwierdzić, iż przedsiębiorca I. B. wykonywał krajowy transport drogowy osób z naruszeniem przepisów art. 5 ust. 1 oraz art. 18 ust. 5 lit. a) oraz c) ustawy o transporcie drogowym. Konsekwencją powyższych naruszeń, podkreślił organ, był obowiązek nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 18.000 zł., wynikającej z L.p. 1.1, 2.9.1, 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, której wysokość została ograniczona do 15.000 zł. na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 1 utd.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję I. B., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji zarzucając jej:

Na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c p.p.s.a.:

1) naruszenie przepisów postępowania w postaci naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., 10 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, wobec braku ustalenia przez powyższy organ przesłanki przewozu okazjonalnego osób, przesłanki wykonywania tego przewozu w krajowym transporcie drogowym bez wymaganej licencji, przesłanki umieszczenia i używania w pojeździe taksometru, przesłanki umieszczenia na pojeździe lampy lub urządzenia technicznego

2) naruszenie art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 87 ust. 1 u.t.d.,polegające na dokonywaniu ustaleń stanu faktycznego na podstawie paragonu fiskalnego lub wydruku z kasy fiskalnej, którego organ kontroli nie miał prawa zabezpieczyć w toku kontroli. Zdaniem strony, dowód w postaci paragonu fiskalnego dopuszczono, jako dowód sprzeczny z art. 87 ust. 1 u.t.d., z mającym wpływ na wynik postępowania naruszeniem art. 75 § 1 zd. pierwsze k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a.,

3) naruszenie art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., poprzez ustalenie rodzaju usługi, na podstawie zeznań świadka – I. B. podczas gdy z dowodów zabezpieczonych na miejscu kontroli (paragonu fiskalnego z danymi skarżącego), wynikała okoliczność, że powyższy kierowca w toku kontroli drogowej posiadał status strony,

4) naruszenie art. 140 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 6,7,8,9,11,14 § 1, 77 § 1 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów odwołania dotyczących bezzasadnego oddalenia wniosków dowodowych przez organ I instancji, złożonych przez stronę w toku postępowania.

Na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt a p.p.s.a. zarzucono:

1) naruszenie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym poprzez równoczesne nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganej licencji (art. 5 ust. 1 u.t.d.) oraz nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu okazjonalnego osób, tj. przewozu wykonywanego przez podmiot posiadający uprawnienia wynikające z licencji, lecz wykonywanego z naruszeniem zakazu umieszczenia na dachu pojazdu lampy lub urządzenia technicznego (art. 18 ust. 5 u.t.d.),

2) naruszenie prawa materialnego poprzez błędne przyjęcie, że urządzenie umieszczone w pojeździe było używanym taksometrem, podczas gdy powyższa okoliczność nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego przez organy administracyjne obydwu instancji w tym zakresie oraz oddalenie odwołania na decyzję wydaną przez Komendanta Policji,

3) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym poprzez bezzasadne przyjęcie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż na dachu pojazdu była zamontowana podświetlana lampa (urządzenie techniczne) co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego przez organy administracyjne obydwu instancji w tym zakresie oraz oddalenie odwołania na decyzję wydaną przez Komendanta Policji,

4) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez bezzasadne nałożenie kary administracyjnej za brak licencji, podczas gdy w dacie kontroli nie ustalono przesłanki wykonywania krajowego transportu drogowego przez skarżącego,

5) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 11 ustawy o transporcie drogowym, poprzez przyjęcie, iż strona wykonywała przewóz okazjonalny w ramach krajowego transportu drogowego, podczas gdy z akt sprawy nie wynika, aby organy administracyjne obydwu instancji ustaliły okoliczność wykonania jakiejkolwiek usługi, a w szczególności usługi polegającej na przewozie osoby,

6) naruszenie art. 20, art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy powyższy przepis jest sprzeczny z w/w przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Ponadto wniesiono na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o zawieszenie postępowania wobec okoliczności, że pod sygnaturą TS 224/09 toczy się przed Trybunałem Konstytucyjnym, postępowanie dotyczące stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 18 ust 5 u.t.d., oraz zwrot kosztów postępowania.

Uzasadniając wniosek o zawieszenie postępowania, wskazano, że na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić toczące się postępowanie administracyjne, jeżeli od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym zależy rozstrzygnięcie toczącego się postępowania administracyjnego. Podniesiono, że pod sygnaturą TS 224/09 toczy się przed Trybunałem Konstytucyjnym, postępowanie dotyczące stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 u.t.d., który był podstawą materialno - prawną nałożenia kary pieniężnej na skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga nie jest uzasadniona. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił, że wykonującym przewóz okazjonalny był kierujący pojazdem w chwili kontroli przedsiębiorca I. B.. Na powyższe wskazuje bezpośrednio zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wystawione na rzecz skarżącego w zakresie m.in. taksówek osobowych (k.11), treść umowy o współpracy z firmą P. (k. 54) z której wynika, że skarżący świadczył usługi na rzecz klientów P. w zamian za dokonywanie na rzecz spółki P. stosownych opłat stałych a także opłat uzależnionych od ilości wykonanych kursów; okoliczność, że I. B. rozliczał się z Urzędem Skarbowym z tytułu wykonywanej przez siebie działalności gospodarczej a także pośrednio: pieczątka jaką posługiwał się skarżący o treści "Przewóz osób" I. B. z uwidocznionym na niej numerem Regon zgodnym z zaświadczeniem dotyczącym tego numeru (k. 8 akt adm.). W toku kontroli skarżący nie legitymował się licencją na wykonywanie przewozów okazjonalnych udzieloną na jego rzecz, okazał natomiast licencję udzieloną na rzecz spółki P.. W tej sytuacji organ prawidłowo uznał, że należało na skarżącego przedsiębiorcę nałożyć karę pieniężną w wysokości 8000 złotych zgodnie z l.p. 1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Należy bowiem zauważyc, że w art. 5 ust. 1 u.t.d. ustawodawca wyraźnie wskazał, iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) - c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem

przedsiębiorcy, a także,

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

W ten sposób ustawodawca opowiedział się za potrzebą wyraźnego odróżnienia pojazdów nie będących taksówką od taksówek, a zarazem potrzebą stosownej ochrony licencjonowanych przewoźników taksówkowych, działających w oparciu o licencje wydane na podstawie art. 6 ust. 1 u.t.d., przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji "taksówkowej" i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie posiadanych ogólnych licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, wydanych na podstawie art. 5 ust. 1 u.t.d.

Ze względu na to, że w ustawie o transporcie drogowym brak jest legalnej definicji pojęcia "urządzenie techniczne" konieczne jest dokonanie wykładni tego określenia. Zdaniem Sądu, wykładnia musi być dokonana z uwzględnieniem celu i funkcji jakim powyższa regulacja ma służyć. Chodzi bowiem o to, aby w odbiorze skierowanym do nieograniczonego grona adresatów urządzenie umieszczone na dachu pojazdu co najmniej mogło wywrzeć wrażenie, że pojazd może się zatrzymać w celu zawarcia umowy przewozu. W ocenie Sądu, każde urządzenie umieszczone na dachu pojazdu wykonującego przewóz drogowy, które upodabnia ten pojazd do pojazdów wykonujących transport drogowy taksówką jest urządzaniem technicznym, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Z tego też względu nie ma istotnego znaczenia czy urządzenie to jest podłączone do instalacji elektrycznej, na co zwracał uwagę w swoich wyjaśnieniach skarżący niesłusznie upatrując w tym fakcie niemożność nałożenia kary pieniężnej (v. pismo strony z dnia [...] września 2006 r. k. 22). Uwzględniając dowód w postaci dokumentacji fotograficznej, znajdującej się w aktach administracyjnych, należy podzielić stanowisko organu, że urządzenie umieszczone na dachu pojazdu poddanego kontroli należy uznać za urządzenie techniczne w rozumieniu przepisu art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., gdyż upodabnia ten pojazd do pojazdu wykonującego transport drogowy taksówką. W tym stanie rzeczy organ zasadnie nałożył na skarżącego karę pieniężną za naruszenie zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Wysokość kary (5000 złotych) została wymierzona w prawidłowej wysokości, gdyż odpowiada kwocie określonej w załączniku do ustawy o transporcie drogowym pod pozycją lp. 2.9 pkt 3.

W toku kontroli ustalono również, iż w pojeździe zamontowano taksometr elektroniczny połączony z kasą fiskalną. Taki stan rzeczy uzasadniał zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu Lp. 2.9.1.załącznika do ustawy o transporcie drogowym skutkujące nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych, gdyż z art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. wynika zakaz umieszczania i używania taksometru w pojeździe wykonującym przewóz okazjonalny.

Również ustalenie, że w chwili kontroli w pojeździe nie znajdował się żaden pasażer nie może stanowić argumentu przemawiającego za przyjęciem, że nie był wykonywany przewóz okazjonalny. W opinii Sądu nie budzi wątpliwości okoliczność, że skarżący wykonywał działalność gospodarczą polegającą na okazjonalnym przewozie osób pomimo, że w czasie kontroli w pojeździe nie znajdował się żaden pasażer. Odpowiednie oznakowanie samochodu świadczy o tym, że usługa przewozu była oferowana i możliwa do wykonania. W przypadku działalności gospodarczej polegającej na wykonywaniu przewozów okazjonalnych osób normalną sytuacją jest na przykład przemieszczanie się po ulicach w oczekiwaniu na zlecenie przewozu czy też oczekiwanie w wyznaczonym miejscu postojowym na klienta. W rozpatrywanej sprawie organ prawidłowo również dokonał ograniczenia sumy kar pieniężnych nałożonych podczas wzmiankowanej kontroli z kwoty 18 000 złotych do kwoty 15 000 złotych albowiem w myśl art. 92 ust.2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 15 000 złotych.

Odnosząc się z kolei do zarzutu skargi, że nie można było nałożyć na I. B. równocześnie kary pieniężnej za brak licencji na wykonywanie przewozu okazjonalnego oraz kary za wykonywanie przewozu okazjonalnego z naruszeniem zakazów określonych w art. 18 ust.5 utd należy stwierdzić, że zarzut ten nie jest uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 października 2009r. wydanym w sprawie sygn. akt II GSK 125/09, nie podzielając poglądu składu orzekającego tego Sądu w sprawie sygn. akt II GSK 1050/08, wyraźnie stwierdził, że brak licencji na wykonywanie przewozów okazjonalnych nie stoi na przeszkodzie faktycznego wykonywania takiego przewozu z naruszeniem zakazów określonych w art. 18 ust.5 utd. Możliwe jest zatem nałożenie kary pieniężnej jednocześnie za brak takiej licencji oraz za wykonywanie przewozów okazjonalnych z naruszeniem zakazów określonych w art. 18 ust.5 utd. Pogląd zaprezentowany w wyroku z dnia 21 października 2009r. w sprawie sygn akt II GSK 125/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprawie niniejszej podziela.

Sąd nie uwzględnił także wniosku skarżącej o zawieszenie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego ze względu na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie w sprawie TS 224/09. W tym zakresie Sąd miał na uwadze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 189/09.

Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w tym wyroku pogląd, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż skarga do Trybunału została złożona w trybie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, natomiast Sąd nie powziął wątpliwości co do zgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie również nie podziela wątpliwości skarżącej co do zgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP. Zdaniem Sądu, przedsiębiorcy mają równie prawa w doborze formy prawnej wykonywanej działalności gospodarczej (czy na podstawie licencji taxi czy też na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego osób) a więc ograniczenia przewidziane w art. 18 ust. 5 u.t.d. nie naruszają zasady wolności prowadzenia działalności gospodarczej w świetle art. 20 i 22 Konstytucji RP.

Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.