Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 90/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1 pkt 2 w zw. z  art. 46 par. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w dniu 14 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

R. S. (dalej: "skarżący") złożył 12 lipca 2021 r. skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w S. za pośrednictwem Dyrektora Zakładu Karnego na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Dyrektor Zakładu Karnego przekazał ww. skargę do Sądu. Wyjaśnił, że ze względu na to, że uzasadnienie skargi jest nieczytelne, nie jest w stanie ustosunkować się do treści skargi i przekazać do Sądu stosownych akt sprawy. Zawnioskował o zobowiązanie skazanego o czytelne sporządzenie skargi. Dodał, że wówczas odpowie na skargę i przekaże dokumentację do Sądu.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 29 lipca

2021 r., pismem Sądu z dnia 30 lipca 2021 r., zobowiązano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi z dnia 12 lipca 2021 r. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego przez nadesłanie własnoręcznie podpisanej czytelnej skargi sporządzonej pismem drukowanym lub maszynowym (w sposób umożliwiający ustalenie czego dotyczył wniosek z 15 czerwca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej), w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie Sądu zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 sierpnia 2021 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 11 akt sądowych), a siedmiodniowy termin upłynął bezskutecznie w dniu 13 sierpnia 2021 r. (piątek). Skarżący nie przedłożył czytelnej skargi.

10 sierpnia 2021 r. skarżący złożył do Sądu pismo procesowe, w którym poinformował, że nie posiada odpisu skargi z dnia 12 lipca 2021 r., dlatego wnosi o przesłanie mu ww. skargi w celu jej przepisania. Poinformował nadto, że 9 sierpnia 2021 r. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego w C. o umożliwienie sporządzenia ww. pisma zgodnie z wezwaniem w formie drukowanej lub maszynopisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Z przepisu art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") wynika, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a zatem musi spełniać określone warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący przepis art. 46 p.p.s.a. Stosownie do art. 46 § 1 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać:

1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;

2) oznaczenie rodzaju pisma;

3) osnowę wniosku lub oświadczenia;

4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;

5) wymienienie załączników.

Z kolei, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi, o których mowa

w powołanych przepisach, skutkuje odrzuceniem skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie dostrzeżono, na co zwrócił również uwagę Dyrektor Zakładu Karnego, że skarżący w uzasadnieniu skargi w sposób nieczytelny opisał skierowane do tego organu pismo z 15 czerwca 2021 r. o udzielenie informacji publicznej, które miało zainicjować postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Nieczytelnie określony przez skarżącego w uzasadnieniu skargi przedmiot wniosku, a w konsekwencji przedmiot i zakres żądanej informacji publicznej, uniemożliwił organowi udzielenie odpowiedzi na skargę i nadesłanie akt sprawy.

Dlatego zobowiązano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie czytelnej skargi, zwracając uwagę, że skarga powinna być sporządzona w sposób umożliwiający ustalenie czego dotyczył wniosek z dnia 15 czerwca 2021 r.

Skoro skarżący w ustawowym terminie nie uzupełnił braków formalnych skargi, tj. nie wskazał w istocie jej osnowy, uniemożliwiając nadanie jej biegu, Sąd zobowiązany był do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 46 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Oceny tej nie zmienia nadesłany do Sądu, w terminie otwartym do wykonania zobowiązania Sądu, wniosek skarżącego o przesłanie kopii skargi z 12 lipca 2021 r., w celu jej przepisania z uwagi na nieposiadanie przez skarżącego odpisu skargi. Zobowiązanie Sądu obejmowało bowiem "nadesłanie czytelnej skargi" na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w sposób umożliwiający ustalenie czego dotyczył wniosek z dnia 15 czerwca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, a nie, jak mylnie przyjął skarżący, "przepisania" skargi z dnia 12 lipca 2021 r.

Sąd wyjaśnia, że stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Jeśli zatem skarżący, aktualnie pozbawiony wolności i przebywający w Zakładzie Karnym w C., stwierdzi, że Dyrektor Zakładu Karnego pozostaje wobec skarżącego nadal w stanie bezczynności, uzasadniającej zaskarżenie jej do sądu administracyjnego, może skargę w tym przedmiocie wnieść w każdym czasie, zgodnie z przywołanym wyżej art. 53 § 2b p.p.s.a.

Jednocześnie, wyjaśnić należy, że Sądowi z urzędu wiadomym jest, z racji rozpoznawanych spraw, że skarżący z od lat masowo składa wnioski o udostępnienie informacji publicznej do sądów powszechnych, jednostek prokuratur, aresztów śledczych i innych organów na terenie całego kraju, domagając się, w przypadku stwierdzenia uchybienia organu w stosowaniu przepisów u.d.i.p., zasądzania na jego rzecz kwot w wysokości kilku tysięcy złotych oraz zwrotu kosztów postępowania w sprawie. W większości z tych spraw uruchamiane są także postępowania o przyznanie skarżącemu prawa pomocy.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wskazano, że skarżący w okresie od 18 czerwca 2020 r. do 30 października 2020 r., będąc pozbawionym wolności, przekazał do wysłania 4.306 listów urzędowych (4.306:19 tygodni = 226,6 przesyłek tygodniowo: 7 dni = 32,4 przesyłek dziennie) skierowanych do sądów w całej Polsce (zob. wyrok z WSA w Lublinie z 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 223/21).

Skala wykorzystywania przez skarżącego instytucji dostępu do informacji publicznej uzasadnia przekonanie, że wnioski skarżącego stanowią przejaw nadużywania prawa do informacji, a liczba wniosków z którymi on występuje skarżący jest na tyle ogromna, że skarżący nie jest w stanie zweryfikować i przypomnieć sobie, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, w jakiej, istotnej dla niego sprawie, zwraca się do organu.