Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 185/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-09-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 19 września 2017 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku "F F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "F F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B.) z dnia [...] grudnia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2012r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 stycznia 2017r. strona skarżąca złożyła do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2016 r.,

w przedmiocie podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2012r. Następnie pismem z dnia 30 marca 2017r. reprezentujący Spółkę P. N. wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniósł, że jego zdaniem zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego z wystawionych przez Sp. z o.o. "R. " faktur VAT jest bezpodstawne i stanowi naruszenie art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług oraz art. 168 Dyrektywy 2006/112 z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej poprzez błędne zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług. Wskazał, że ma na utrzymaniu żonę oraz dwójkę dzieci. Podał, że prowadzona działalność nie przynosi przychodów i jako wspólnik nie posiada stałych dochodów. Jedyny stały dochód to wynagrodzenie żony. Stwierdził, że konsekwencje egzekucji mogą być trudne do odwrócenia,

a wszczęcie postępowania egzekucyjnego uniemożliwi funkcjonowanie i możliwości jakiegokolwiek prowadzenia działalności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji lub postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz aktów terenowych organów administracji rządowej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania aktu lub czynności są wskazane przez ustawodawcę okoliczności.

Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe jego uzasadnienie, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających

z prawa (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004r., sygn. akt FZ 85/04).

Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść,

że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków

(por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu

o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony powinna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).

Skoro zatem postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonalności decyzji ostatecznej prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji ostatecznych,

to strona nie może ograniczyć się w złożonym wniosku do samego żądania,

lecz powinna precyzyjnie wskazać na poparte dowodami zagrożenia płynące

z wykonania zaskarżonej decyzji.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza,

że strona nie przedstawiła w skardze wystarczającego uzasadnienia na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym zakresie należy zauważyć, że z lakonicznego uzasadnienia wniosku nie wynika, jakimi środkami finansowymi dysponuje strona skarżąca i jakie mają one odniesienie do wskazanej w decyzji kwoty zobowiązania podatkowego. Na poparcie wniosku strona nie przedstawiła też żadnych dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt GZ 120/04).

Jednakże rozpatrując wniosek Sąd uwzględnia nie tylko jego treść, ale również zobowiązany jest mieć na uwadze całe akta sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a., tj. także argumentację zawartą przez stronę w złożonym na etapie postępowania sądowoadministracyjnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tym zakresie zauważyć należy, że na podstawie wniosku PPF oraz przedłożonych dokumentów, postanowieniem z dnia 1 czerwca 2017r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy odmówił spółce przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a rozpatrując złożony sprzeciw, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 10 lipca 2017r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Sąd w podjętym rozstrzygnięciu wskazał, mając na uwadze przedłożoną przez spółkę na potrzeby tego postępowania dokumentację, że strona nie wykazała spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy, w tym że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.

Powyższe obligowało Sąd do uznania, że strona nie wykazała, iż w stosunku do niej wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Ponadto, Sąd zauważa, że w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1201), wprowadzone zostały ograniczenia w prowadzeniu egzekucji (por. art. 8 – 10). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji - choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Pogorszenie jednak warunków egzystencji wnioskodawcy nie stanowi jeszcze powodu, aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. postanowienie NSA z dnia 24 października 2005 r., II GZ 111/05, postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11).

Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nawet opiewającej na znaczną kwotę nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty zaległego podatku i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawcy są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżąca nie wykazała.

W konsekwencji, w ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.