Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 147/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 22 lutego 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 956/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Łodzi omówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej ŁWINB) w Łodzi z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej.

W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że w skardze [...] w Łodzi na postanowienie ŁWINB w Łodzi z dnia [...] października 2016 r. formułując wnioski procesowe pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości. Uzasadniając wskazał, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia może doprowadzić do zlecenia przez organ wykonania ekspertyzy na koszt Spółki. Koszt takiej ekspertyzy wynosi nawet kilkadziesiąt tysięcy złotych, a zatem zdaniem strony, szkoda w tym zakresie byłaby znaczna.

Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że strona nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Poza wskazaniem, że wykonanie postanowienia spowoduje poniesienie nakładów na ekspertyzę, nie skonkretyzowała wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako: Ppsa). Strona w żaden sposób nie wykazała również, aby koszt wykonania oceny technicznej był na tyle wysoki, że mógłby spowodować istotne pogorszenie kondycji finansowej Spółki, co ewentualnie mogłoby oznaczać wyrządzenie jej znacznej szkody. Nie uprawdopodobniła, że potencjalna szkoda majątkowa będzie znaczna w kontekście ogólnej sytuacji finansowej.

Zażaleniem skarżąca Spółka zaskarżyła ww. postanowienie w całości i temuż orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisu art. 61 § 3 Ppsa poprzez odmowę wstrzymania wykonania postanowienia ŁWINB z dnia [...] października 2016 r. w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na podstawie art. 194 § 4 Ppsa wnosi o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania postanowienia ŁWINB z dnia [...] października 2016 r.

Nadto wnosi o:

1. przeprowadzenie dowodu z załączonej wyceny ofertowej na wykonanie opracowania zawierającego ekspertyzę techniczną i projekt remontu budynku mieszkalnego – na okoliczność przybliżonych kosztów wykonania tego rodzaju ekspertyzy,

2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącej Spółki podnosi, że konkretnego kosztu ekspertyzy nie sposób na chwilę obecną dokładnie podać, już tylko doświadczenie życiowe wskazuje, że są to usługi bardzo kosztowne. Jest to wiedza powszechnie znana, także organom i sądom.

Dalej zarzuca sądowi I instancji, że przy ocenie wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa nie wziął pod uwagę faktycznej sytuacji z jaką musi zmierzyć się skarżąca w swoim codziennym funkcjonowaniu jako zarządca nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania określonego aktu ciąży na stronie składającej wniosek w trybie powołanego przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno zaś odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają - lub nie - za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd może dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę (por. niepubl. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 22/04; z dnia 20 lipca 2004 roku, sygn. akt OZ 214/04; z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OZ 905/12; z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 408/13 [w:] orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).

Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338-339/07 - CBOSA).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie analizuje w wystarczający sposób złożony przez skarżącą Spółkę wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka składając wniosek wskazała co prawda, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może wiązać się z poniesieniem znacznych kosztów związanych ze sporządzeniem ekspertyzy, jednakże nie przedstawiła rzeczywistych kosztów wykonania takiej ekspertyzy. Sąd I instancji zatem nie był w stanie ocenić czy istotnie koszty związane z wykonaniem ekspertyzy mogą spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, czy też spowodować trudne do odwrócenia skutki. Tym samym tak skonstruowany wniosek uniemożliwiał dokonanie oceny, czy i jakie negatywne skutki mogą wystąpić w razie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2014 r. w sprawach II OZ 957/14 oraz II OZ 958/14 - CBOSA). Dodać wreszcie należy, że ustawodawca nie wiąże - choćby w najmniejszym stopniu - wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Tak więc sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może, choćby wstępnie badać, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności" (uchwała NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007 r. Nr 4, poz. 77).

W zażaleniu zarzuca się jakoby sąd I instancji, przy ocenie wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa nie wziął pod uwagę faktycznej sytuacji z jaką musi zmierzyć się skarżąca Spółka w swoim codziennym funkcjonowaniu jako zarządca nieruchomości. Jak wynika z uzasadnienia kwestionowanego postanowienia sąd wojewódzki zwrócił uwagę, że poczynienie wysokich nakładów finansowych związanych z oceną techniczną budynku nie w każdym przypadku prowadzi do wystąpienia niebezpieczeństw wskazanych w art. 61 § 3 Ppsa. Uzasadniał, że dla wstrzymania wykonania aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie będzie znaczne dla strony skarżącej. NSA podziela w pełni stanowisko sądu I instancji. Skoro skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła stosownym dokumentem szacunkowych kosztów takiej ekspertyzy (załączyła jedynie wycenę ofertową za jej opracowanie), nie wykazała, że wykonanie jej mogłoby spowodować istotne pogorszenie jej sytuacji finansowej, np. poprzez skonfrontowanie tych kosztów z jej aktualną ogólną sytuacją finansową, to nie można oczekiwać, że Sąd w braku podstaw do oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa uzna, że zostały one spełnione.

Skarżąca Spółka nie przedstawiła zatem takiej argumentacji, którą Naczelny Sąd Administracyjny skłoniłby do uznania stanowiska sądu wojewódzkiego za nieprawidłowe. Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do skarżącego, a jej podjęcie wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek.

Tym samym prawidłowo odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ skarżąca Spółka nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualne wzruszenie zaskarżonego postanowienia w wyniku uwzględnienia skargi skutkować będzie dopuszczalnością dochodzenia roszczenia odszkodowawczego od organu, który wydał postanowienie nakładające obowiązek przedstawienia ekspertyzy (art. 287 Ppsa).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 Ppsa w zw. z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.