Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 234/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80 i art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 24 ust. 5b
journal: Dz.U. 2021 poz 423
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Sędziowie sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 maja 2022 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

I SA/Bd 234/22

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił K. B. (Skarżący) umorzenia należności z tytułu składek za zatrudnionych pracowników w części finansowanej przez płatnika składek oraz za osobę prowadzącą działalność gospodarczą w łącznej kwocie [...]zł oraz odmówił umorzenia należności z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność gospodarczą (płatnika opłacającego składki na własne ubezpieczenia) w łącznej w łącznej kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu organ podał, że w okresie od [...] stycznia 2010 r. do [...] listopada 2013 r. Skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie pozostałej działalności usługowej, gdzie indziej niesklasyfikowanej. W związku z nieopłaceniem składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i FGŚP na jego koncie powstały zaległości. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem, Skarżący nie pracuje zarobkowo i nie uzyskuje dochodów z innych źródeł. W trakcie rozmowy telefonicznej przeprowadzonej [...] stycznia 2022 r. poinformował, że utrzymuje się wraz z partnerką z podejmowanych przez siebie prac dorywczych poza granicami kraju. Dodał, że ostatni dochód z tego tytułu uzyskał we wrześniu ubiegłego roku i od tego czasu żyje z oszczędności. We wspólnym gospodarstwie domowym wykazał partnerkę M. C. (40 lat), która nie osiąga dochodów oraz 4-letniego syna.

Ustalenia urzędowe wykazały, że Skarżący aktualnie nie posiada żadnego tytułu ubezpieczenia – nie figuruje jako osoba zatrudniona czy też bezrobotna. Ponadto ustalono, że jego partnerka figuruje w rejestrze osób bezrobotnych Powiatowego Urzędu Pracy w G., bez prawa do zasiłku. Jego rodzina nie pobiera zasiłku z pomocy społecznej, jak również nie korzysta z innych form pomocy ze strony państwa. Rodzinie przysługuje prawo do świadczenia wychowawczego 500 + na małoletniego syna, jednak wnioskodawca nie udzielił informacji, czy je pobiera. Skarżący stałe wydatki miesięczne związane z utrzymaniem określił na łączną kwotę [...]zł, w tym: opłaty eksploatacyjne (energia elektryczna, gaz, woda, węgiel, itp.) – [...] zł, koszty związane z leczeniem (np. wykup leków, badania, wizyty lekarskie) – [...] zł, inne (np. wynajem mieszkania, czesne za szkołę lub przedszkole, alimenty) – [...] zł. Jednocześnie podkreślił, że dochodzą do tego wydatki na zakup żywności, artykułów higienicznych, kosmetyków, chemii, odzieży, czy też nieplanowane wydatki związane z opłaceniem wizyt lekarskich i zakupem lekarstw. Dla potwierdzenia ponoszonych opłat załączył do akt sprawy paragony fiskalne, faktury i rachunki oraz fragment wyroku dotyczący wysokości zasądzonych alimentów na rzecz małoletniej K. B.. Zgodnie z pokwitowaniem z [...] listopada 2020 r. poniósł również koszty związane z rozwodem w wysokości [...] zł.

Organ podał, że Skarżący poza zadłużeniem z tytułu zaległych składek wykazał inne zobowiązania pieniężne u [...] Sądowego oraz na rzecz M. B. w łącznej kwocie [...]zł, które nie są spłacane. Nadmienił, że wszystkie oszczędności jakie posiadał przeznaczył na uregulowanie długów po zmarłym ojcu, ale potrzeby wierzycieli i tak nie zostały jeszcze w pełni zaspokojone. Przedstawił dokumentację potwierdzającą zaległości wobec następujących wierzycieli:

M. B. w kwocie [...]zł (wg stanu na [...] marca 2018 r.) – na poczet tych zaległości w 2018 r. dokonał wpłat na łączną kwotę [...]zł,

[...] Sp. z o.o. w B. w sprawie [...] w wysokości [...] zł (wg stanu na [...] czerwca 2018 r.),

[...] Sp. z o.o. w sprawie [...] w wysokości [...] zł (wg stanu na [...] kwietnia 2020 r.).

W toku postępowania Skarżący wykazał własne problemy zdrowotne. Poinformował, że ma poważną wadę wzroku, która postępuje i jeśli nie podda się operacji, to z biegiem czasu straci wzrok. Powołał także problemy zdrowotne swojego dziecka, które ze względu na dużą wilgotność i zagrzybione mieszkanie nabawiło się alergii – syn obecnie jest pod opieką laryngologa i przyjmuje leki.

Skarżący oświadczył, że nie posiada żadnych nieruchomości, praw majątkowych i wierzytelności. Jest właścicielem samochodu marki [...] z 2014 r. Z ustaleń organu wynika, że Skarżący nie posiada żadnych nieruchomości. Organ ustalił, że na Skarżącego są zarejestrowane: samochód osobowy [...] z 2014 r. o szacunkowej wartości ok. [...] zł, samochód osobowy [...] z 1984 r. Skarżący oświadczył, że jest właścicielem samochodu wykazanego w oświadczeniu i nigdy nie posiadał innego pojazdu.

Organ podał, że w sprawie było prowadzone postępowanie egzekucyjne na rzecz ZUS (należności za okres 09/2012 - 04/2013) przez Naczelnika III Urzędu Skarbowego w B., które zostało umorzone postanowieniem z [...] lutego 2018 r., z uwagi na bezskuteczność. Wskazał, że w wyniku czynności poborcy skarbowego uzyskano informację, że Skarżący nie mieszka i nie przebywa pod adresem podanym przez wierzyciela, ponieważ przebywa i pracuje w [...]. Należności z tytułu zaległych składek za okres 05/2013-11/2013 są dochodzone w trybie przymusowym przez Dyrektora Oddziału ZUS w B.. Należności z tytułu zaległych składek za okres od 09/2012 do 11/2013 figurujące na koncie Skarżącego nie uległy przedawnieniu i są wymagalne. Organ wskazał na wszczęcie postępowania egzekucyjnego, które miało wpływ na zawieszenie biegu terminu przedawnienia.

Organ wskazał na art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s. i podał, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie wykazała okoliczności, które skutkowałyby umorzeniem zobowiązania na podstawie ww. przepisów. W stosunku do działalności Skarżącego nie było prowadzone postępowanie upadłościowe ani likwidacyjne. W związku z tym przesłanki, o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 2, 4, 4b i 4c nie zachodzą. Z przyczyn oczywistych, nie ma również zastosowania art. 28 ust. 3 pkt 1. Wysokość zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek, przewyższa kwotę kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym. Oznacza to, że przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt 4a również nie ma w sprawie zastosowania.

W ocenie organu przy rozważaniu przesłanki całkowitej nieściągalności o której mowa w art. 28 ust 3 pkt 3, należy wskazać, że wykładnia literalna tego przepisu prowadzi do wniosku, że konieczne jest, obok zaprzestania prowadzenia działalności, także ustalenie, że równocześnie: brak jest majątku, z którego można egzekwować należności; brak jest małżonka; brak jest następców prawnych; brak jest możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Treść art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. wymaga zatem, obok zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, także stwierdzenia, że równocześnie występuje brak majątku, z którego można egzekwować należności, brak małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Organ wskazał, że należności z tytułu zaległych składek za okres 05/2013-11/2013 są dochodzone w trybie przymusowym przez Dyrektora Oddziału ZUS w B.. Nie można zatem jednoznacznie stwierdzić, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Z uwagi na to, wykluczeniu podlegają przesłanki, o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 3, 5 i 6.

W ocenie organu przedstawione powyżej fakty dowodzą, że w sprawie Skarżącego nie zachodzą przesłanki określone w art. 28 ust. 3 ustawy u.s.u.s., stąd umorzenie należności na ich podstawie jest niemożliwe.

Dalej organ wskazał na Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 141, poz. 1365) i ocenił sytuację Skarżącego przez pryzmat zawartych w nim przepisów, nie znajdując przesłanek uzasadniających umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek.

Organ podał, że przesłanka wskazana w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nie zachodzi, ponieważ Skarżący nie prowadzi już działalności gospodarczej. Okoliczności, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia również nie zachodzą, ponieważ Skarżący nie udowodnił, że nie może uzyskiwać dochodów ze względu na własny stan zdrowia lub w związku z koniecznością sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny. Organ zwrócił uwagę, że wystąpienie przesłanki dotyczącej sytuacji zdrowotnej uwarunkowane jest nie tylko istnieniem przewlekłej choroby osoby zobowiązanej lub członka jej rodziny, ale także skutkiem tej choroby w postaci pozbawienia takiej osoby możliwości uzyskania dochodu. Tymczasem Skarżący nie udowodnił, że nie może wykonywać pracy zarobkowej z uwagi na własny stan zdrowia, albowiem nie przedstawił dokumentacji medycznej, z której wynikałoby, że z uwagi na posiadane schorzenie został uznany za osobę niepełnosprawną, bądź niezdolną do pracy w stopniu uniemożliwiającym osiąganie dochodów. Ponadto jak sam oświadczył, dotychczas uzyskiwał dochód z tytułu prac dorywczych wykonywanych poza granicami kraju, a zatem był osobą aktywną zawodowo. ZUS rozważył także możliwość umorzenia należności z uwagi na trudną sytuację finansową, która w przypadku konieczności opłacenia zadłużenia pozbawiałaby rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Ustalenia urzędowe wykazały, że obecnie Skarżący nie figuruje jako osoba zatrudniona czy też bezrobotna. Skarżący nie wykazał zatem, że podjął wszelkie działania, aby wykorzystać zdolność do pracy, a mimo to nie jest w stanie osiągnąć takich dochodów, które pozwalałyby jednocześnie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych i spłatę zobowiązania. Tego rodzaju pasywna postawa nie może być premiowana umorzeniem zaległości.

Organ dodał, że posiadanie innych zobowiązań (zarówno publicznoprawnych, jak i cywilnoprawnych) nie stanowi podstawy do umorzenia należności z tytułu składek. Każdy z wierzycieli może dochodzić swoich należności zgodnie z przepisami prawa, a zobowiązania wobec Zakładu nie mogą być traktowane jako zobowiązania o charakterze drugorzędnym, ze względu na ich szczególny charakter. Skarżący nie udowodnił także, aby w związku z trudną sytuacją finansową podjął działania mające na celu uzyskanie dodatkowego wsparcia finansowego w formie dotacji, zasiłków lub innych form pomocy materialnej dotowanych ze środków instytucji socjalnych, nie wykazał korzystania z zasiłków.

W ocenie Zakładu brak jest podstaw do uznania, że sytuacja materialno-bytowa Skarżącego nie pozwala mu na sukcesywne wywiązanie się ze spłaty powstałego zobowiązania, tym bardziej, że jest osobą w wieku aktywności zawodowej, która nie wykazała problemów zdrowotnych, uniemożliwiających podjęcie stałej pracy zarobkowej.

W skardze do tut. Sądu Skarżący zaskarżył powyższą decyzję w całości. Wskazał, że ZUS przez okres blisko 9 lat nie informował go o rosnących zadłużeniach. Podał, że płacił wszystkie składki, lecz firma do której je wpłacał, nie przekazywała ich dalej. Podmiot ten już dawno nie istnieje i Skarżący nie jest w stanie uzyskać archiwum wpłat. Jego zdaniem celowo nie został poinformowany przez ZUS o zadłużeniu, by organ mógł naliczać odsetki. Dodał, że wartość jego auta ustalona przez organ jest nieprawdziwa. Naprawdę auto oszacowane przez ubezpieczyciela jest warte ok. [...] zł.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie zarządzeniem z dnia [...] maja 2022r. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Jednocześnie Skarżący został poinformowany o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, o dostępie do informacji o sprawie w wykazie spraw sądowych e-Wokanda pod wskazanym adresem internetowym oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w terminie 10 dni od dnia doręczenia pisma. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 22 października 2020r. sygn. akt II FSK 1389/18 i II FSK 1600/18 w takiej sytuacji, skierowanie sprawy celem rozpoznana na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od zgody lub sprzeciwu strony. Podobnie orzekł NSA w postanowieniu z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II FSK 2207/18. Powyższe znajduje także oparcie w poglądzie zaprezentowanym w uchwale NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19. Sąd w obecnym składzie poglądy wyrażone w powołanych orzeczeniach podziela.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 137) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - dalej: "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo.

Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2022 r. wydana w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek za zatrudnionych pracowników w części finansowanej przez płatnika składek oraz za osobę prowadzącą działalność gospodarczą, w tym na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych obejmujące okres od września 2012 r. do listopada 2013 r.

Mając na uwadze, że strona wnioskowała o umorzenie należności składkowych począwszy od miesiąca września 2012 r., zadaniem organu rozpatrującego sprawę powinno być w pierwszej kolejności ustalenie i związana z tym analiza i ocena, czy należności te istnieją, czy też wygasły, bo np. uległy przedawnieniu. Decyzja o odmowie umorzenia należności z tytułu składek może być wydana bowiem wyłącznie w przypadku należności istniejących, czyli takich, do których uiszczenia płatnik jest zobowiązany. Skarżący we wniosku podkreślił, że przez blisko 9 lat nie miał żadnej informacji o istniejącym zadłużeniu. Podniósł także, że opłacał należne składki, jednak w chwili obecnej nie dysponuje dowodami wpłat, ponieważ po takim czasie nie ma już żadnych dokumentów.

Przywołując treść art. 24 ust. 5b ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 423, ze zm. – dalej zwanej "u.s.u.s.") Zakład wskazał, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od pierwszego dnia miesiąca, w którym nastąpiło rozpoczęcie potrąceń ze świadczeń z ubezpieczeń społecznych wypłacanych przez Zakład lub podjęcie pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do ostatniego dnia miesiąca, w którym zakończono potrącenia, lub do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Organ podał, że w stosunku do poszczególnych okresów składkowych podjęcie pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania składek polegało na doręczeniu upomnień. W stosunku do części z nich (obejmujących okres od września 2012r. do kwietnia 2013r.) bieg terminu przedawnienia pozostawał więc zawieszony od dnia doręczenia upomnienia, do dnia wydania przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a do pozostałych (obejmujących okres od maja do listopada 2013 r.) – w związku z prowadzonym przez Dyrektora Oddziału ZUS postępowaniem egzekucyjnym okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia trwa nadal od daty doręczenia upomnienia.

Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że należności składkowe nie uległy przedawnieniu.

Należy jednak podkreślić, że okoliczności faktyczne, na których organ oparł zaskarżone rozstrzygnięcie, powinny znajdować pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym. Wydanie decyzji (zgodnie z art. 7 K.p.a.) musi poprzedzać wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) oraz ocena na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.), co w efekcie powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji, odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Jakąkolwiek dowolność w tym zakresie wyklucza art. 6 K.p.a., w myśl którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.

Dołączone do odpowiedzi na skargę akta sprawy obejmują 97 kolejno ponumerowanych kart. Nie zawierają jednak żadnych dowodów potwierdzających przywołane w zaskarżonej decyzji przez organ i istotne dla wyjaśnienia kwestii przedawnienia spornych należności okoliczności, wskazujących na doręczenie Skarżącemu upomnień, prowadzone w stosunku do niego postępowania egzekucyjne, jak też rozstrzygnięcia, jakie zapadały w ich toku np. powoływane przez organ postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego.

Na podstawie przekazanych akt administracyjnych nie sposób zweryfikować twierdzeń organu o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia objętych wnioskiem składek, jak również potwierdzających istnienie należności, których umorzenia odmówiono. Podkreślić trzeba, że Skarżący zakwestionował ich istnienie wskazując, że płacił wszystkie składki.

Ponadto, w zaskarżonej decyzji wskazano, że wydając rozstrzygnięcie organ oparł się nie tylko na dowodach dostarczonych przez stronę, lecz z urzędu badał także informacje z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych, Centralnej Ewidencji Pojazdów, Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, ocenie podlegały także informacje zawarte w notatce służbowej z [...] stycznia 2022 r. Organ z urzędu dokonał też ustaleń dotyczących statusu Skarżącego i jego partnerki jako osób nie pozostających w stosunku zatrudnienia w oparciu o rejestr Powiatowego Urzędu Pracy. Tych dowodów akta sprawy również nie zawierają.

Sama wiedza organu o istotnych dla sprawy okolicznościach, nie poparta odpowiednimi dowodami jest niewystarczająca. Jak wynika z art. 133 § 1 p.p.s.a. zdanie pierwsze, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Akta przedmiotowej sprawy są niekompletne. Nie zawierają dokumentów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przedstawiony materiał dowodowy jest więc niepełny. Sąd nie jest przy tym zobowiązany uzupełniać za organ akt sprawy o brakujące dokumenty. Wskazać należy, że stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. przekazane sądowi akta powinny być kompletne. W rezultacie Sąd nie mógł zweryfikować prawidłowości ustaleń faktycznych organu, a w konsekwencji skontrolować czy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. W powyższym zakresie Zakład naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 24 ust. 5b u.s.u.s.

Wyjaśnienie kwestii przedawnienia ma kluczowe znaczenie dla niniejszej sprawy, a podnoszone przez ZUS okoliczności z tym związane, muszą znajdować odzwierciedlenie w aktach sprawy. Z uwagi na powyższe, przedwczesne byłoby zajmowanie przez Sąd stanowiska co do zasadności podjętego przez organ rozstrzygnięcia, z punktu widzenia przesłanek umorzenia należności składkowych.

Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni stanowisko Sądu i ocenę wynikającą z niniejszego wyroku i włączy do akt sprawy dowody, na których oprze swoją decyzję.

Jednocześnie Sąd oddalił wniosek ZUS o przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy na okoliczności wskazane w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę. Należy zauważyć, że w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W świetle tego uregulowania, przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy jest zbędne.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.