Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 609/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 1 pkt 1-4
journal: Dz.U. 2018 poz 1312
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 181 poz 48 art. 19 ust. 1
law: Rozporzadzenie Delegowane Komisji UE Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013  w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych  mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 549 art. 64 ust. 2 lit. d
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej,  zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr  814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008(1)
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 608 art. 32 ust. 2
law: Rozporzadzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz  uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 22 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2021 r. sygn. akt VIII SA/Wa 200/20 w sprawie ze skargi T. O. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. O. na rzecz Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 stycznia 2021 r. sygn. akt VIII SA/Wa 200/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 179a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako: "p.p.s.a.") uwzględnił skargę kasacyjną Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARIMR w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 200/20 w ten sposób, że uchylił zaskarżony i oddalił skargę T. O. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARIMR w Warszawie z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2016 r.

Jak wynika z akt sprawy, zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2018, poz. 2096 ze zm. dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji z dnia [...] listopada 2020 r. wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kozienicach w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

WSA w Warszawie, wyrokiem z dnia 30 września 2020 r., po rozpoznaniu skargi T. O. uchylił zarówno zaskarżoną decyzję, jak i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2020 r.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosownie do treści art. 179a p.p.s.a., w ramach posiadanych przez Sąd uprawnień autokontrolnych, uznał zarzuty kasacyjne Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie za trafne.

WSA w Warszawie stwierdził, że organy prawidłowo odmówiły przyznania wnioskowanych płatności oraz nałożyły sankcje, co z kolei uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W ocenie WSA sporna działka rolna F ([...]) o powierzchni 4,30 ha nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności rolniczej od około 2003 roku. Zalesienie o którym jest mowa w art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 dotyczy zalesienia działek rolnych nie tylko ewidencyjnie, ale też działek rolnych wykorzystywanych do produkcji rolnej. Zalesienie takiej działki nie jest zalesieniem działki rolnej ale zalesieniem działki ,,innej’’, ponieważ została zalesiona poprzez sukcesję naturalną w związku z nieuprawianiem jej przez okres dłuższego czasu. Fakt, iż doszło do zalesienia gruntów ,,inne" niż rolne wynika wprost ze złożonego przez skarżącego, że dokonuje zalesienia gruntów innych, a nie gruntów rolnych.

Odnosząc się do zarzutów co do wielkości obszaru zalesienia działek rolnych A - 1,2 ha oraz B – 0,8 ha WSA zauważył, iż organ odwołał się przeprowadzonych kontroli, które wskazywały na zalesienie łącznie 1,37 ha, a nie 2 hektarów na wskazanych działkach. Dokumenty do których odwołuje się skarżący – zaświadczenie z nadleśnictwa oraz mapa sporządzona przez geodetę czy decyzja starosty o zmianie kwalifikacji gruntu są tylko dokumentami które zostały sporządzone pod plan zalesienia i nie były weryfikowane na miejscu. W żadnym stopniu nie zostały podważone przez skarżącego wyniki kontroli odnośnie obszaru dokonanego zalesienia, a w szczególności jego obszaru.

Od przedmiotowego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi przez poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Skarżący zrzekł się prawa do rozprawy.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego w postaci:

1. art. 32 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie działka o powierzchni 4,3 ha nie spełnia wymagań i dyspozycji "kwalifikującego się hektara" w sytuacji gdy obszar ten spełnia warunki opisane w art. 32 ust. 2 pkt a oraz w art. 32 ust. 2 pkt b tego rozporządzenia w związku z art. 22 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1305/2013;

2. art. 7 k.p.a. i 8 k.p.a. poprzez uznanie, iż przedmiotowa w sprawie działka nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności rolniczej, z uwzględnieniem, iż T. O. potwierdza ten fakt, podczas gdy Sąd sam wcześniej stwierdził, iż w ocenie wnioskodawcy grunt ten był użytkowany w produkcji rolniczej oraz z przedstawionych dowodów wynika, iż było to użytkowanie rolne;

3. art. 77 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż zalesienie przedmiotowej działki nie jest zalesieniem działki rolnej, ale zalesieniem działki "innej", w sytuacji gdy skarżący przedstawił decyzję starosty z dnia [...].09.2014 r., w której w sposób jednoznaczny wskazano, iż nastąpiło przekwalifikowanie z działki rolnej na grunt leśny, a ponadto skarżący wskazał, iż od przedmiotowej działki płacił podatek rolny;

4. art. 77 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż skarżący nie podważył wyników kontroli w sytuacji zgłaszania również innych zarzutów niż tylko oparcie się prze organ w trakcie kontroli na ortofotomapie z 2013 r.;

5. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że powierzchnia działek rolnych A i B zostały zalesione jedynie na obszarze 1,37 h podczas gdy skarżący wielokrotnie kwestionował wyniki kontroli opierając swoje stanowisko na orzeczeniach organów, które dokonywały wszelkich pomiarów i oznaczeń gruntów zgodnie z wszelkimi procedurami Í wskazują na nieprawidłowości przy przeprowadzonych kontrolach,

6. art. 179a p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione jednocześnie oddalając skargę i stwierdzając na stronie 8 uzasadnienia wyroku, że przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie;

7. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak uzasadnienia rozstrzygnięcia, za takie nie można bowiem uznać dokładnego skopiowania uzasadnienia wyroku tego Sądu w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 207/20.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.

Jak już powiedziano na wstępie niniejszego uzasadnienia, zaskarżony wyrok został wydany w wyniku uwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi kasacyjnej organu stosownie do treści art. 179a p.p.s.a. w ramach posiadanych przez Sąd uprawnień autokontrolnych. Ze względu na to, że skarżący podniósł w ramach zarzutów niniejszej skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 179a p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności oceni prawidłowość działania Sądu I instancji w ramach uprawnień autokontrolnych w zakresie, w jakim na to pozwala sformułowanie tego zarzutu w niniejszej skardze kasacyjnej, biorąc również pod uwagę uzasadnienie tego zarzutu zawarte na str. 6 skargi kasacyjnej. Otóż skarżący upatruje naruszenie tego przepisu podając następujące argumenty: dziwi zastosowanie art. 179a p.p.s.a. w sytuacji, gdy uzasadnienie wyroku w zasadzie nie uległo zmianie a w szczególności stan faktyczny oraz, że absurdalnym jest stwierdzenie Sądu I instancji , iż podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście uzasadnione po czym na kolejnej stronie dochodzi do wniosku, iż przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy stwierdzić, że jest to zarzut niezasadny. W art. 179a p.p.s.a. ustawodawca wyróżnił dwie przesłanki samokontroli kasacyjnej: nieważność postępowania albo oczywistość podstaw skargi kasacyjnej. Wydając obecnie zaskarżony wyrok WSA uznał, że zachodzi druga z wymienionych przesłanek samokontroli. Zgodnie z treścią art. 179a p.p.s.a. uprawnienia autokontrolne zaktualizują się dla sądu w momencie, gdy wskazane przez skarżącego naruszenia przepisów (czy to prawa materialnego, czy też procesowego) będą, w ocenie sądu, w pełni uzasadnione. Sąd pierwszej instancji będzie mógł zmienić swoje orzeczenie, jeśli podstawy skargi kasacyjnej wskazują na takie naruszenia przepisów prawa, które są oczywiste. Jak trafnie ujęła to B. Adamiak, zastosowanie samokontroli będzie możliwe, o ile sąd "dopuścił się oczywistej wadliwości w stosowaniu przepisu prawa materialnego lub prawa procesowego" ( v. B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych, Warszawa 2015, s. 339). Podniesione na uzasadnienie powyższego zarzutu kasacyjnego argumenty w żadnym stopniu nie podważają prawidłowości podjętej przez WSA decyzji o zastosowaniu art.179a p.p.s.a. Natomiast sformułowanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że skarga nie jest uzasadniona odnosi się do skargi wniesionej przez T. O., co skutkowało jej oddaleniem.

Za nietrafny należy także uznać zarzut kasacyjny naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie, brak jest podstaw, aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji przedstawił w nim bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami oraz stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, zaś uzasadnienie prawne zaskarżonego wyroku zawiera rozważania Sądu, co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Tak sporządzone uzasadnienie pozwala poznać przesłanki podjęcia rozstrzygnięcia oraz prześledzić tok rozumowania Sądu I instancji, umożliwia zatem przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można natomiast utożsamiać naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wyłącznie z powieleniem w znacznej części uzasadnienia wydanego również w sprawie skarżącego. Do tego natomiast sprowadza się analizowany zarzut. Wobec tego zarzut sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. jest chybiony.

Również pozostałe postawione przez skarżącego kasacyjnie zarzuty należało uznać za nieskuteczne.

Słusznie organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną zauważył, że postawione zarzuty wskazane jako naruszenie przepisów prawa materialnego oprócz pierwszego z zarzutów stanowią w rzeczywistości o naruszeniu przepisów prawa procesowego, gdyż powołują jako naruszone przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. przepisy o postępowaniu. Zasadnie też organ przywołując orzecznictwo NSA stwierdza, że wskazane w zarzutach przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie znajdują zastosowania w sprawie, gdyż procedura w sprawach rolniczych została przez ustawodawcę zmodyfikowana, niektóre z istotnych reguł postępowania administracyjnego zostały wyłączone w tych sprawach. Dotyczy to, m.in. wskazanych regulacji art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Zauważyć zatem wypada, że sprawa ta dotyczy płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, przepisu dotyczącego postępowania w sprawie przyznania płatności, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W myśl art. 3 ust. 2 tej ustawy w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: stoi na straży praworządności (pkt 1); jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2); udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (pkt 3); zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (pkt 4). Natomiast w ust. 3 tego artykułu ustawodawca przewidział, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Z przedstawionych regulacji wynika zatem, że prawodawca w sposób istotny zmodyfikował reguły procesowe obowiązujące na gruncie postępowania administracyjnego. Wtrącić wypada, że zaprezentowane zmiany nie dotyczą wyłącznie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, ale również odnoszą się do innych płatności rolniczych, gdyż w poszczególnych ustawach regulujących te płatności prawodawca w ten sam sposób uregulował odstępstwa od ogólnego postępowania administracyjnego unormowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego. W świetle niniejszej sprawy istotne znaczenie mają regulacje dotyczące postępowania dowodowego, a mianowicie art. 3 ust. 2 pkt 2 i art. 3 ust. 3 omawianej ustawy, z których to wynika, że organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz że to strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

W orzecznictwie NSA na tle tych regulacji prezentowane są następujące poglądy. Stanowiąc w art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego wyrażonej w art. 77 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt I GSK 1538/18, LEX nr 2771551, a także wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GSK 710/17, LEX nr 2424917). Skoro obowiązek zebrania materiału dowodowego został przerzucony na strony postępowania oraz inne osoby uczestniczące w tym postępowaniu, organ nie jest obowiązany do podjęcia z urzędu (lub na wniosek strony) wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także - do zebrania materiału dowodowego w sposób kompletny i wszechstronny (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt I GSK 1331/18, LEX nr 2725735). Organ nie jest zobowiązany do podjęcia wszechstronnych czynności dowodowych w celu załatwienia sprawy ani też z własnej inicjatywy pouczania strony czy też informowania strony o przysługujących jej prawach. Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) została bowiem w postępowaniu o przyznanie płatności zredukowana do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2019 r., sygn.. akt I GSK 1367/18, LEX nr 2725693).

Tym samym, z postępowania dotyczącego przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zostały wyłączone art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zatem przepisy te dotyczące ustaleń faktycznych na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego nie znajdują zastosowania w sprawach dotyczących płatności. Ustaleń faktycznych w tych postępowaniach organy dokonują na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, bowiem to na niej spoczywa obowiązek zaprezentowania dowodów dotyczących wnioskowanych płatności oraz dowodów zgromadzonych przez organ, z których to dowodów organ wywodzi skutki prane, np. w zakresie sposobu wykorzystania przez beneficjenta działki rolniczej. Nie mogły zatem w przedmiotowym postępowaniu zostać przez organy naruszone wskazane w zarzutach kasacyjnych art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., stanowiące podstawę prawną ustaleń faktycznych w ogólnym postępowaniu administracyjnym. Natomiast właściwych regulacji z art. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego skarżący w złożonej skardze kasacyjnej jako naruszonych nie wskazał.

Zatem postawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. należało uznać w sprawie za nieskuteczne.

W zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 8 k.p.a., w którym to skarżący kasacyjnie upatruje jego naruszenia poprzez uznanie, iż przedmiotowa w sprawie działka nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności rolniczej, z uwzględnieniem, że skarżący potwierdza ten fakt, podczas gdy Sąd sam wcześniej stwierdził, iż w ocenie wnioskodawcy grunt ten był użytkowany w produkcji rolniczej oraz z przedstawionych dowodów wynika, że było to użytkowanie rolne, stwierdzić należy, że treść tego zarzutu wskazuje na kwestionowanie ustaleń faktycznych, a powołany art. 8 k.p.a. nie stanowi podstawy prawnej do podważania ustaleń faktycznych.

W konsekwencji także i ten zarzut w części odnoszącej się do naruszenia art. 8 k.p.a. należało uznać za nietrafny.

Wobec powyższego wszystkie podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów procesowych należało uznać za zarzuty nieskuteczne.

Taki stan rzeczy powoduje, że stan faktyczny ustalony w sprawie przez organy i zaakceptowany przez Sąd I instancji poprzez oddalenie skargi na decyzję organu odwoławczego jest wiążący dla NSA podczas rozpoznawania zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.

W orzecznictwie NSA prezentowany jest utrwalony pogląd, że sytuacji niepodważenia stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji, poprzez brak prawidłowo sformułowanych, czy też nieskutecznych zarzutów procesowych (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną jest związany ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd I instancji i nie ma podstaw do ich kwestionowania (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2019 r., sygn.. akt I GSK 287/17, LEX nr 2754933).

Z treści pierwszego z postawionych zarzutów kasacyjnych dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego, a konkretnie naruszenia art. 32 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie działka o powierzchni 4,3 ha nie spełnia wymagań i dyspozycji "kwalifikującego się hektara" w sytuacji gdy obszar ten spełnia warunki opisane w art. 32 ust. 2 pkt a oraz w art. 32 ust. 2 pkt b tego rozporządzenia w związku z art. 22 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 wynika, że intencją skarżącego kasacyjnie było de facto podważenie ustaleń faktycznych w zakresie uznania, że działka ta o powierzchni 4,3 ha nie spełnia wymagań i dyspozycji "kwalifikującego się hektara".

Stwierdzić wobec tej podstawy kasacyjnej należy, że zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego nie można podważać dokonanych ustaleń faktycznych.

Z utrwalonego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że na drodze podnoszenia zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego nie można podważać wadliwości w zakresie ustalania stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 601/09, LEX nr 586418, wyrok NSA z dnia 31 marca 2004 r., OSK 59/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 10.; wyrok NSA z dnia 13 października 2004 r., FSK 548/04, LEX 147685.; wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., FSK 568/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 67; wyrok WNSA z dnia 21 lutego 2005 r., GSK 1045/04, LEX nr 187142; wyrok NSA z dnia 3 marca 2005 r., GSK 974/04, LEX nr 186875; wyrok NSA z dnia 3 września 2008 r., II GSK 293/08, niepubl.). Niedopuszczalne jest postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego zamiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania i podważanie za jego pomocą ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może bowiem nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 654/12, LEX nr 1487732).

W tym stanie rzeczy, również i ten zarzut skargi kasacyjnej strony należało uznać za nieskuteczny.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania w wysokości 360 zł, na które składało się wynagrodzenie pełnomocnika organu, który nie brał udziału przed Sądem pierwszej instancji, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).