Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 23/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi P. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 23/07

Uzasadnienie

Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej - dalej powoływany jako Przewodniczący KSMiKF - z dnia [...] października 1990 r. [...].

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

Przewodniczący KSMiKF w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych zezwolił na ustanowienie i używanie odznaki organizacyjnej T. - dalej powoływanego jako T. - według wzoru określonego w załączniku do decyzji.

P.- dalej powoływane jako P. - wnioskiem z dnia [...] września 1997 r. wystąpiło do Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki - dalej powoływanego jako Prezes UKFiT - o stwierdzenie nieważności tej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz mogącej spowodować zaistnienie czynu zabronionego (art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 6 k.p.a.). P. wywodziło, iż do zatwierdzonej odznaki T. powstałej w 1981 r. T. nigdy nie miało żadnych praw. Odznaka bowiem należała do T. powstałego w roku 1873, które weszło całym swoim majątkiem łącznie z odznaką, w roku 1950, do P. W związku z tym Przewodniczącego KSMiKF nie mógł ustanowić odznaki już wcześniej ustanowionej i z której korzysta już inna organizacja.

Prezes UKFiT w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Przewodniczący KSMiKF z dnia [...] października 1990 r. W dniu [...] stycznia 2000 r. P. wniosło do Prezesa UKFiT wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w wyniku którego rozpatrzenia Prezes UKFiT, decyzją z dnia [...] kwietnia 2000 r. umorzył postępowanie w sprawie.

Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2000 r. Prezes UKFiT stwierdził z urzędu nieważność decyzji z dnia [...] kwietnia 2000 r. z uwagi na zmianę kompetencji, które w tego rodzaju sprawach przeszły do Ministra właściwego ds. turystyki, a następnie do Ministra Gospodarki.

Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] marca 2002 r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa UKFiT z dnia [...] grudnia 1999 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Przewodniczącego KSMiKF z dnia [...] października 1990 r. o ustanowieniu i używaniu odznaki organizacyjnej T.

Decyzję tę P. zaskarżyło do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która to skarga została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2004 r. (sygn. akt 6 I SA 830/02) uchylił zaskarżoną decyzje oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki z dnia [...] grudnia 1999 r. stwierdzając, iż organy administracji nie zbadały czy P. posiadało legitymację do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 1990 r. Przewodniczącego KSMiKF.

Rozpatrując zatem ponownie wniosek P. z dnia [...] września 1997 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącego KSMiKF z dnia [...] października 1990 r. Minister Gospodarki zważył czy istniała podstawa prawna do jego wniesienia przez skarżącego. W związku z tym zauważył, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania zakończonego decyzją zaskarżoną. Skutkuje to tym, że krąg podmiotów postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji nie zawsze jest tożsamy z tym, który został ustalony w postępowaniu zwykłym.

We wniosku z dnia [...] września 1997 r. P. przedstawiło kopię Protokółu Zjazdu Delegatów T. z dnia [...] grudnia 1950 r. oraz kopię Protokółu zdawczo - odbiorczego z dnia [...] września 1952 r. w sprawie zdania całości agend i majątku przez byłe T. i byłe K., P.. Wnioskujący o wydanie decyzji podnosił, że w wyniku rozwiązania T. o w 1950 r. i przejęcia całego jego majątku, P. dysponuje prawami do odznaki, na której ustanowienie i używanie udzielono zgody decyzją z dnia [...] października 1990 r. P. w toku postępowania administracyjnego wykazało, że w swojej działalności wykorzystuje dawną odznakę T. rozwiązanego w 1950 r., a od 8 lipca 1994 r. przysługuje mu prawo z rejestracji znaku towarowego odpowiadającego tej odznace (świadectwo ochronne nr 101381 z dnia 15 września 1998 r.).

Mając te okoliczności na uwadze organ administracji stwierdził, że skutki postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Przewodniczącego KSMiKF z dnia [...] października 1990 r. mogą dotyczyć interesu prawnego P., a w konsekwencji stowarzyszenie to jest stroną postępowania o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji administracyjnej.

P. uważało, że wydane zezwolenie dla T. na ustanowienie i używanie odznaki nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, w tym art. 8 pkt 2 ustawy z dnia 21 grudnia 1978 r. o odznakach i mundurach (Dz. U. Nr 31, poz. 130 ze zm.), bowiem P. odznaki tej używa. Nadto w postępowaniu o ustanowieniu i używaniu przedmiotowej odznaki P. zostało pozbawione możliwości czynnego udziału z naruszeniem art. 10 k.p.a.

W ocenie organu administracji zarzut rażącego naruszenia art. 8 pkt 2 ustawy o odznakach i mundurach nie był zasadny. Stosownie do tego przepisu zezwolenia na ustanowienie i używanie odznaki nie wydaje się, a wydane zezwolenie może być cofnięte, jeżeli wymaga tego interes społeczny lub względy porządku publicznego.

W dniu wydania decyzji ([...] października 1990 r.) prawo do odznaki o wzorze przedstawionym w załączniku tej decyzji, nie przysługiwało żadnemu istniejącemu podmiotowi.

Organ administracji ustalił, iż w protokole Zjazdu Delegatów T. z dnia [...] grudnia 1950 r. znajduje się zapis "Zjazd Delegatów uchwala z dniem dzisiejszym rozwiązać T., cały majątek T. łącznie z przejętym majątkiem Oddziałów przeznaczyć na rzecz nowo powstającego P.". Powyższa uchwała podjęta została w oparciu o § 50 statutu oraz art. 37 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 października 1932 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. Nr 94, poz. 808 ze zm.). Uchwała ta, w ocenie organu, dowodzi jedynie o utracie bytu prawnego przez T. i przejęciu przez P. jego majątku. Jednakże w skład tego majątku nie weszło prawo do używania przez P. odznaki T. Stosownie bowiem do obowiązującego do dnia 31 marca 1979 r. art. 5 dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 października 1935 r. o odznakach i mundurach (Dz. U. Nr 72, poz. 455), używanie odznak organizacji rozwiązanych lub prawnie nieistniejących było zakazane. Zatem skutkiem utraty bytu prawnego przez T. w roku 1950 wygasło również prawo do używania jego odznaki przez P.. Brak tego uprawnienia dla P. wynika także, jak wywodził to organ, z art. 23 w związku z art. 43 k.c.

Ze statutu P. wynika, iż z chwilą powstania przyjęło nowa odznakę organizacyjną, nie nawiązującą do odznaki T. Organ administracji nie kwestionował twierdzenia P., iż organizacja może posługiwać się wieloma odznakami jednakże, wskazując na art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o odznakach i mundurach, stwierdził, że odznaka, na której widnieje napis T. nie może stanowić identyfikacji P..

T zostało zarejestrowane w dniu [...] stycznia 1981 r. postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w K. (sygn. akt [...]) zatwierdzającym jego statut. Zgodnie z § 2 statutu T. stwierdza się, że stowarzyszenie to jest kontynuatorem tradycji T.T. powołanego w roku 1873 i przemianowanego w roku 1920 na T., które istniało do 1950 r. Zgodnie natomiast z § 6 statutu, T. używa tradycyjnych odznak i pieczęci z napisem T. i wyobrażeniem [...]. Zdaniem organu te zapisy zostały wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji w dniu [...] października 1990 r. przez Przewodniczącego KSMiKF.

Stwierdzenie P., że jego prawo do odznaki T. wynika z faktu zarejestrowania tego oznaczenia jako znaku towarowego przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, organ uznał za niezasadne. Ochrona znaku towarowego dotyczy jego używania dla towarów i jest regulowana przepisami ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. prawo własności przemysłowej (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.). Z kopii świadectwa ochronnego wynika, iż prawo z rejestracji znaku towarowego zgłoszonego przez P. trwa od [...] lipca 1994 r., czyli po wydaniu decyzji przez Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej z dnia [...] października 1990 r. ustanawiającej i zezwalającej używanie odznaki organizacyjnej T.

W ocenie organu administracji P. nie wykazało przesłanki z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., z jakim to czynem zagrożonym karą można wiązać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Nadto organ administracji stwierdził, że zarzut P., naruszenia art. 10 k.p.a. przy wydawaniu zaskarżonej decyzji administracyjnej może stanowić podstawę wznowienia postępowania. Natomiast jest niedopuszczalny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji.

P. wnioskiem z dnia [...] stycznia 2006 r. wystąpiło o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Skarżące stowarzyszenie postawiło zarzuty naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie dowodów uzasadniających odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej z dnia [...] października 1990 r., naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń ewidentnie sprzecznych z rzeczywistym stanem faktycznym. Podniesiono również naruszenie art. 8 pkt 2 ustawy o odznakach i mundurach. W tym zakresie skarżąca stwierdziła, iż decyzja Przewodniczącego KSMiKF naruszyła interes społeczny i porządek publiczny, albowiem z chwilą rozwiązania T. (1950 r.) jego następcą zostało P., jako kontynuator tradycji i następca prawny T. Nadto udzielenie prawa do używania odznaki reaktywowanemu w roku 1990 T. doprowadziło do sytuacji takiej, że organizacja T. stosunkowo młoda, bo powstała w roku 1990, jako datę powstania posiada na swojej odznace rok 1873, co wywołuje błędne przekonanie, iż jest ona jedną z najstarszych działających organizacji w Polsce. Zdaniem skarżącej odwoływanie się przez T. do tradycji sprzed roku 1950 nie znajduje uzasadnienia, gdyż nie ma związku tej organizacji z powstałym w roku 1873 T. Zatem zaskarżona decyzja Przewodniczącego KSMiKF narusza interes społeczny.

Minister Gospodarki błędnie przyjął, zdaniem skarżącej, iż w dacie wydania decyzji przez Przewodniczącego KSMiKF prawo do używania odznaki T. nie przysługiwało żadnemu podmiotowi, albowiem rozwiązaniu w roku 1950 T. towarzyszyło połączenie tego stowarzyszenia z K. i przekazanie w ramach sukcesji generalnej wszystkich składników majątkowych i niemajątkowych powstałemu w wyniku połączenia obu organizacji P.. Zatem prawo do powoływania się na tradycję organizacji T. od tej daty oraz prawo do używania odznaki rozwiązanej T. miało i ma P.. W związku z tym powoływanie się przez organ administracji na dekret Prezydenta RP z dnia 2 października 1935 r. o odznakach i mundurach, w przekonaniu skarżącej, nie było trafne. Nadto skarżąca podnosiła, iż jako kontynuator i następca prawny T. od początku (od 1950 r.) używała tradycyjnej odznaki T. z wyobrażeniem [...] (oraz po roku 1990 r.), co sygnalizowała w piśmie z dnia 13 września 1999 r., do którego organ administracji się nie odniósł. Odznakę T. skarżąca uznała jako własne dobro osobiste, do którego przysługuje jej prawo skutkiem używania tej odznaki w wyniku sukcesji generalnej. Ustanowienie więc, z prawem do używania, przedmiotowej odznaki na rzecz T. nastąpiło z naruszeniem dóbr osobistych P. Skarżąca zaznaczała, iż jej dobrem prawnym jest nie tylko sama nazwa "T.", lecz również prawo do tradycji i własnej historii, której istotnym elementem jest sporne odznaczenie. W ocenie P. tradycja T., powstałego w roku 1990, skutkiem połączenia tej organizacji z K. i utworzeniem w roku 1950 P., uległa przerwaniu. Stąd powoływanie się przez T. na tradycję dawnego T. nie znajduje uzasadnienia, gdyż tradycja tego stowarzyszenia została przejęta przez powstałą P.

Naruszenie przez decyzję z dnia [...] października 1990 r. art. 8 pkt 2 ustawy o odznakach i mundurach P. argumentowała tym, że od roku 1990 r. T. używać zaczęła odznaki zawierającej datę powstania tej organizacji - 1873 r. Tymczasem "nowa" T. nie może powoływać się, w przekonaniu skarżącej, na tą datę zaistnienia jako organizacja, gdyż faktyczną datą jej powstania jest rok 1990. Posługiwanie się zatem przez T. odznaką określającą datę powstania organizacji w roku 1873 jest, w przekonaniu skarżącej, sprzeczne z interesem społecznym i godzi w porządek publiczny. Zdaniem P. T. nie zostało zarejestrowane ponownie w roku 1990 lecz jest nowopowstałym stowarzyszeniem, nie mającym nic wspólnego z uprzednio istniejącym i rozwiązanym w roku 1950 T. Natomiast to P. jest następcą i generalnym sukcesorem dawnego T.

Minister Gospodarki decyzją nr [...] z dnia [...] września 2006 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej z dnia [...] października 1990 r.

Rozpatrując zaistnienie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym w chwili wydania decyzji z dnia [...] października 1990 r. [...] centralnym organem administracji państwowej do spraw młodzieży, kultury fizycznej i wypoczynku był Komitet do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej (art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 23 października 1987 r. o utworzeniu Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej (Dz. U. Nr 33, poz. 179), w zakresie działania którego decyzje administracyjne wydawał Przewodniczący Komitetu (art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o utworzeniu Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej). W konsekwencji decyzja z dnia [...] października 1990 r. wydana została przez organ właściwy zarówno rzeczowo jak i instancyjnie i nie jest obarczona kwalifikowaną wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Minister Gospodarki nie stwierdził także, by decyzja w sprawie zezwolenia T. na ustanowienie i używanie odznaki została wydana bez podstawy prawnej lub - jak podnosi P. - z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Zgodnie z art. 8 pkt 2 ustawy o odznakach i mundurach, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji z dnia [...] października 1990 r., zezwolenia na ustanowienie i używanie odznaki nie wydaje się a wydane zezwolenie może być cofnięte jeżeli wymaga tego interes społeczny lub względy porządku publicznego. Zdaniem organu administracji w dniu wydania zaskarżonej decyzji prawo do używania odznaki - w rozumieniu przepisów ustawy o odznakach i mundurach - nie przysługiwało żadnemu istniejącemu podmiotowi prawnemu. Wynika to, jak stwierdził organ, z charakteru prawa do ustanowienia i używania odznaki oraz z funkcji odznaki organizacyjnej, ocenianych w oparciu o przepisy dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 października 1935 r. o odznakach i mundurach (Dz. U. Nr 72, poz. 455) obowiązujących w chwili rozwiązania T. i utworzenia P. oraz ustawy z dnia 21 grudnia 1978 r. o odznakach i mundurach ( Dz. U. Nr 31, poz. 130 ze zm.) obowiązujących w chwili wydania decyzji zezwalającej na ustanowienie i używanie odznaki T. Zgodnie z art. 1 ust. 1 dekretu Prezydenta RP z 1935 r. i art. 5 ust. 1 ustawy o odznakach i mundurach ustanowienie odznaki organizacyjnej jak i prawo do jej używania uzależnione było od zezwolenia właściwego organu administracji publicznej. Uprawnienie wynikało zatem z indywidualnego aktu administracyjnego skierowanego do ściśle określonego adresata. Zarówno dekret Prezydenta RP z 1935 r. jak i ustawa o odznakach i mundurach nie przewidywały możliwości przeniesienia prawa do odznaki organizacyjnej, ustanowionej decyzją administracyjną, na inny podmiot niż ten, który był jej adresatem. Postanowienia art. 5 ww. dekretu Prezydenta RP zakazywały wytwarzania, rozpowszechniania i używania odznak organizacji zawieszonych, rozwiązanych lub prawnie nieistniejących. Powołując się na protokół Zjazdu Delegatów T. z dnia [...] grudnia 1950 r. stwierdzający, iż "Zjazd Delegatów uchwala z dniem dzisiejszym rozwiązać T., cały majątek T. łącznie z przejętym majątkiem Oddziałów przeznaczyć na rzecz nowo powstającego P. ", organ administracji stwierdził, iż bezspornym jest, że T. utraciło byt prawny i przestało istnieć. Powyższa uchwała podjęta została w oparciu o § 50 statutu oraz art. 37 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 października 1932 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. Nr 94, poz. 808 ze zm.). Zatem wraz z rozwiązaniem T. miał zastosowanie zakaz wynikający z art. 5 dekretu Prezydenta RP dotyczący możliwości skutecznego nabycia przez P. prawa do odznaki rozwiązanego stowarzyszenia. Niezależnie od powyższego, zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy o odznakach i mundurach odznaka organizacyjna stanowi oznaczenie organizacji społecznej lub spółdzielczej albo innej jednostki organizacyjnej bądź przynależności do takiej organizacji lub jednostki organizacyjnej. Przepis ten podkreśla identyfikacyjną funkcję odznaki organizacyjnej, której nie może spełniać odznaka z nazwą innej organizacji. Nadto nazwa osoby prawnej stanowi jej dobro osobiste w rozumieniu art. 23 w związku z art. 43 k.c. i nawet w skutek rozwiązania tej osoby prawnej jej nazwa nie podlega sukcesji. Jednocześnie, jak wynika to ze statutu P., od momentu powstania, P. przyjęło nową odznakę organizacyjną, nie nawiązującą do odznaki rozwiązanego T. W myśl art. 5 ust. 1 statutu P. (tekst jednolity uwzględniający zmiany uchwalone przez XIV Walny Zjazd P. w dniu [...] września 1997 r.) P. używa odznaki organizacyjnej w formie [...] oraz [...] napis P.

Odnosząc się do zarzuty naruszenia dóbr osobistych (kultywowania tradycji) P. organ administracji zauważył, iż ewentualne dochodzenie tego rodzaju roszczeń może mieć miejsce przed sądem powszechnym, a nie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej.

Organ administracji zauważył, iż w zaskarżonej decyzji błędnie podano rok rejestracji T. jako 1981 zamiast 1990. Podana data dotyczyła ujawnienia w rejestrze stowarzyszeń zmiany nazwy T.T. na T. W tym zakresie organ uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a., podnoszony we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednakże okoliczność ta nie miała decydującego wpływu na rozstrzygnięcie.

Odnosząc się do podstawy rejestracji T. organ administracji wskazał, iż postanowienia § 2 statutu T., w którym zmiany zostały zatwierdzone postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia [...] stycznia 1990r., sygn. akt [...] przewidują, że T. jest kontynuatorem tradycji T.T. powołanego w 1873 r. i przemianowanego w 1920 r. na T. istniejące do r. 1950. Zgodnie z § 6 ww. statutu T. używa tradycyjnych odznak i pieczęci z napisem T. i wyobrażeniem [...]. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] stycznia 1990r. Sąd Wojewódzki w K. nie podzielił wątpliwości P. dotyczących realizacji przez T. celów podobnych lub identycznych do tych, które są realizowane przez P. Sąd Wojewódzki w K. argumentował, że stowarzyszeniu przysługuje prawo swobodnego wyboru swej nazwy, pod warunkiem iż odróżnia ona stowarzyszenie od innych stowarzyszeń, organizacji czy instytucji a także prawo samodzielnego określenia swoich celów co wynika z art. 2 ust. 2 ustawy Prawo o stowarzyszeniach. W uzasadnieniu sąd ten stwierdza także, że "prawo o stowarzyszeniach nie zastrzega wyłączności celów realizowanych przez P.". Powyższe postanowienia statutu T. były brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji przez Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej w dniu [...] października 1990 r. zezwalającej na ustanowienie i używanie odznaki organizacyjnej T. z wizerunkiem [...] i napisem T. oraz datą 1873. Tym samym organ administracji uzna za chybiony zarzut P. co do bezprawności powoływania się przez T. na tradycję T. rozwiązanego w 1950r. oraz odwoływania się do jego symboli i oznaczeń.

Także za chybiony organ uznał zarzut naruszenia art. 8 pkt 2 ustawy o odznakach i mundurach. Statut T., określający nazwę stowarzyszenia, odwołanie do tradycji T.T. powołanego w roku 1873 i przemianowanego w roku 1920 na T. istniejące do 1950, zawierał także postanowienia w zakresie używania tradycyjnych odznak i pieczęci z napisem T. i wyobrażeniem [...]. Statut został zarejestrowany postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia [...] stycznia 1990r., sygn. akt [...]. W konsekwencji zarejestrowania przez sąd statutu, wydana została decyzja administracyjna z dnia [...] października 1990 r., zatem nie mogła ona godzić w interes społeczny i porządek publiczny, o których mowa w art. 8 pkt 2 ustawy o odznakach i mundurach.

Odnosząc się do zarzutu P. używania przed rokiem 1990 odznaki T. organ administracji stwierdził, iż w zgromadzonym materiale i dowodach w sprawie brak jest podstaw do uznania, że P. powszechnie używała w powoływanych przez sienie okresach przedmiotowego odznaczenia jako własnego. Dowody, jakie w tym zakresie zostały przedstawione przez P. przy piśmie z dnia 13 września 1999 r. to kserokopie stron tytułowych dwóch publikacji książkowych, dotyczących okoliczności powstania ruchu turystycznego w Polsce w ogólności oraz okoliczności powstania P., a także zaproszenie na otwarcie wystawy pt. "Od T.T. do P. (1873 - 1998)". W opinii Ministra Gospodarki ww. dowody świadczą jedynie o powoływaniu się przez P. w publikacjach historycznych dotyczących powstania tego stowarzyszenia na związki z rozwiązanym w 1950r. T. Natomiast odwoływanie się do prawa ochronnego na znak towarowy zarejestrowany jako wizerunek odznaki T. nie mógł być przedmiotem rozpoznania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej dotyczącej odznaczenia używanego przez organizację. Jednakże odnosząc się do tego zarzutu Minister Gospodarki podkreślał, że kwestia ta mogłaby stanowić przedmiot rozpoznania wyłącznie na gruncie ustawy Prawo własności przemysłowej, a nie przez Ministra Gospodarki w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji.

Za chybiony uznał Minister Gospodarki zarzut P. naruszenia prawa tej organizacji do spokojnego i niezakłóconego kultywowania tradycji swojego poprzednika (T.). Rozwiązane T. utraciło byt prawny i nie można zgodzić się z twierdzeniem, że wraz z przejętym majątkiem po T., P. uzyskało prawo do odznaki po tym stowarzyszeniu, albowiem prawo do używania odznaki T. wygasło. Organ administracji podkreślał, że brak jest ciągłości pomiędzy T., a P., gdyż P. nie powstało skutkiem przekształcenia T. w P., ponieważ P. powstało dzień po rozwiązaniu T. Natomiast odznaka T., jako prawo o charakterze osobistym, nie mogła wejść w skład majątku przejętego przez P. Co więcej, zdaniem organu administracji poważną wątpliwość budzi uchwała Zjazdu Delegatów T. o przekazaniu majątku P. - organizacji która w dacie podjęcia tej uchwały nie istniała.

W ocenie organu także interes społeczny nie wymaga, by prawo do odznaki T. przysługiwało P. Natomiast ważny interes strony (P.) w rozumieniu k.p.a. do używania odznaki T. nie występuje, gdyż P. nie wykazało, by w dniu wydania decyzji przez Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej używało przedmiotowej odznaki jako własnej. Natomiast powoływana przez P. klauzula "porządku publicznego" powinna być rozumiana, zdaniem organu administracji, odmiennie od tego, co przyjmuje P. Z literalnego brzmienia art. 8 punkt 2) ustawy o odznakach i mundurach, na mocy którego nie wydaje się zezwolenia na używanie odznaki, jeżeli wymagają tego względy porządku publicznego wynika, że chodzi o takie okoliczności sprawy, które mogłyby zakłócić porządek publiczny. W związku z tym na tej podstawie należy odmówić zezwolenia na używanie odznaki, która np. zawiera słowa powszechnie uznawane za obraźliwe, niedozwolone (np. nieobyczajne) elementy graficzne, itp. Natomiast z całą pewnością względy porządku publicznego nie sprzeciwiają się zarejestrowaniu na rzecz danego podmiotu odznaki, do której pewne roszczenia zgłasza (po kilku latach) inny podmiot.

W ocenie organu wydanie zaskarżonej decyzji przez Przewodniczącego KSMiKF nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jak podnosił to organ administracji, o rażącym naruszeniu prawa można by mówić tylko w przypadku szczególnie poważnej sprzeczności pomiędzy treścią decyzji administracyjnej a odnośnym przepisem prawa. Sprzeczność taka nie zachodzi w sytuacji, gdy rzekome naruszenie prawa wynika z rozbieżności pomiędzy organem administracji a stroną w interpretacji klauzuli generalnej, zawartej w akcie prawnym, na podstawie którego decyzja zapadła.

Nadto organ stwierdził, iż w postępowaniu nie zaistniały przesłanki stwierdzenia nieważności, określone w art. 156 § 1 pkt 3 do 5 oraz naruszenie art. 7 k.p.a.

Minister Gospodarki nie dopatrzył się również podstaw do stwierdzenia, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji Przewodniczącego KSMiKF mogło dojść lub doszło do zaistnienia czynu zagrożonego karą. Skarżąca nie wykazała z jakim czynem zagrożonym karą można wiązać wykonanie tej decyzji. Natomiast przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy już samo podjęcie wykonania decyzji miałoby znamiona czynu zagrożonego sankcją karną przewidzianą w przepisach Kodeksu karnego, Kodeksu karnego skarbowego, Kodeksu wykroczeń lub innych pozakodeksowych przepisów karnych. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by wykonanie decyzji z dnia 24 października 1990 r. wiązało się z naruszeniem tych przepisów.

Minister Gospodarki - w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego -wystąpił do T. i P. o przedstawienie odpisów statutów tych stowarzyszeń obowiązujących od ich powstania do chwili obecnej. Z analizy przesłanych przez P. statutów tego stowarzyszenia wynika, że odwoływanie się do tradycji rozwiązanego w 1950 r. T. a także zapisy, iż P. jest spadkobiercą majątku oraz tradycji i dorobku ideowego tego stowarzyszenia znajdowały się w statutach z 30 grudnia 1950 r. i z 16 marca 1955 r. Postanowień tych nie zawierał statut P. z [...] stycznia 1958 r. i kolejne statuty, obowiązujące do 1990 r. Zapisy te znalazły się ponownie w statucie P. wpisanym do rejestru stowarzyszeń w dniu 18 września 1990 r. i od tego czasu znajdują się one we wszystkich kolejnych statutach P. Natomiast z analizy statutów T. wynika, iż we wszystkich kolejno obowiązujących statutach znajdują się zapisy o tym, iż T. jest kontynuatorem tradycji T.T. powołanego w 1873 r. i przemianowanego w roku 1920 na T. istniejące do 1950 r. a także, zapisy, iż T. używa tradycyjnych odznak i pieczęci z napisem T. i wyobrażeniem [...].

Odnosząc się do zarzutu P. nie zapewnienia organizacji czynnego udziału w postępowaniu przed Przewodniczącym KSMiKF organ administracji ponownie wskazał, iż może być to przesłanka wznowienia postępowania, a nie podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Natomiast organ podkreślał, iż w trakcie toczącego się postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Przewodniczącego Komitetu ds. Młodzieży i Kultury Fizycznej, P. miało pełną możliwość wyczerpującego wypowiedzenia się o sprawie, w tym o zasadności udzielenia T. zezwolenia na używanie spornej odznaki. W związku z powyższym organ administracji nie zgadzał się z zarzutami P. naruszenia art. 107 § 3, art.7, art. 8 i art.77 k.p.a.

Składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. wnosiło o uchylenie decyzji Ministra Gospodarki i utrzymanej nią w mocy decyzji tego samego organu z dnia [...] grudnia 2005 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Decyzji zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie stwierdzenia braku ciągłości pomiędzy T. i P. i nie przekazanie przez T. całego dorobku na rzecz P., kwestionowano stwierdzenie organu, iż prawo do odznaki T. w 1990 r. nie przysługiwało żadnemu podmiotowi oraz pominięcie w zaskarżonej decyzji, iż prawo do tej odznaki nie ogranicza się wyłącznie do możliwości jej ustanowienia własną odznaką organizacyjną, a także błędne przyjęcie, iż T. posiada prawo do używania spornej odznaki. Nadto zarzucono wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. w związku z art. 61 Kodeksu wykroczeń oraz z naruszeniem art. 8 pkt 2 ustawy o odznakach i mundurach.

Rażące naruszenie prawa, przez ustanowienie na rzecz T. spornej odznaki uzasadniano naruszeniem art. 8 pkt 2 ustawy o odznakach i mundurach. Zdaniem skarżącego stowarzyszenia fakt, że P. nie miał prawa posługiwania się odznaką rozwiązanego T. nie oznacza, iż nie ma żadnych praw do tej odznaki. P. przejęła tradycję po T., której elementem była odznaka tego stowarzyszenia. Udzielenie natomiast ponownie prawa do tej odznaki na rzecz T. naruszyło dobra osobiste P. Powołując się na zapisy protokółu Zjazdu T. z dnia [...] grudnia 1950 r. skarżąca P. stwierdziła, iż przekazano jej cały dorobek w tym majątek T. Stała się zatem w drodze sukcesji następcą prawnym T. co oznacza, że nabyła również prawo do odznaki T.

Odnosząc się do wątpliwości Ministra, co do możliwości przekazania przez Zjazd majątku po T. na rzecz nieistniejącego w dacie podjęcia uchwały P. wskazano, iż wykonanie tej uchwały nastąpiło przez likwidatora.

Uzasadniając naruszenie interesu społecznego i naruszenie porządku publicznego, przez wydanie decyzji z dnia [...] października 1990 r., P. stwierdziło, iż udzielenie zezwolenia T. na używanie odznaki, w powszechnym odbiorze kreuje fałszywy wizerunek i mylne wyobrażenie o tej organizacji o posiadaniu przez nią cech, których nie ma. Przyjęcie natomiast przez Ministra, że pojęcie interesu społecznego odpowiada ważnemu interesowi strony jest błędną wykładnią art. 8 pkt 2 ustawy o odznakach i mundurach. Podobnie Minister, zdaniem skarżącej, zawęził pojęcie klauzuli porządku publicznego w związku z udzieleniem zezwolenia na przedmiotową odznakę, gdyż decyzja z [...] października 1990 r. naruszyła prawa P.

Zarzucając brak uprawnienia T. do powoływania się na tradycję rozwiązanego T. skarżąca organizacja wywodziła, że sam fakt zarejestrowania statutu T. zawierającego ten zapis nie uzasadnia przypisania T. ciągłości tej tradycji.

Zdaniem skarżącej nie był trafny argument Ministra, którym stwierdził, iż P. nie mogła używać odznaki T., ponieważ odznaka ta nie identyfikuje P. lecz T. Analogicznie bowiem odznaka ta, w ocenie skarżącej, nie identyfikuje powstałego w 1990 r. T., ponieważ zawiera datę sprzed powstania tej organizacji.

Za nieuzasadnioną uznało P. odmowę stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 1990 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Powstałe bowiem w 1990 r. T. własną odznaką organizacyjną ustanowiło odznakę organizacji prawnie nieistniejącej. Tym samym dopuściło się bezprawnego używania odznaki organizacji nieistniejącej, co wyczerpuje znamiona czynu określonego w art. 61 Kodeksu wykroczeń. Także dekret Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 2 października 1935 r. o odznakach i mundurach zakazywał i nakładał karę za używanie odznaki organizacji rozwiązanych. W związku z tym te same przesłanki, które zdaniem Ministra stały na przeszkodzie używania odznaki przez P. powinny stać się podstawą odmowy udzielenia zezwolenia T. na używanie tej odznaki.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wnosił o jej oddalenie.

Organ administracji dodatkowo podniósł, iż Sąd Wojewódzki w K. orzeczeniem z dnia [...] stycznia 1990 r. stwierdził, że zarzuty P. zgłoszone w toku postępowania w sprawie uzupełniania wpisów w rejestrze stowarzyszeń, dotyczące m. in. wprowadzenia zmian w statucie T. nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd ten uznał, że zmiany w statucie T. są zgodne z ustawą Prawo o stowarzyszeniach, a statut stanowił o kontynuacji przez T. tradycji T.T. powołanego w roku 1873 i przemianowanego w roku 1920 na T. istniejące do 1950 r. Także zapisy statutu stanowiły o używaniu przez T. tradycyjnej odznaki z wyobrażeniem [...]. Nie było więc podstawy do odmowy wydania decyzji z dnia [...] października 1990 r. przez Przewodniczącego KSMiKF o ustanowieniu i używaniu spornej odznaki i decyzja ta nie mogła godzić w interes społeczny lub porządek publiczny, o których mowa w art. 8 pkt 2 ustawy o odznakach i mundurach.

Za chybiony uznał Minister zarzut naruszenia decyzją zezwalającą na używanie odznaki T. dóbr osobistych P. Jak podkreślił bowiem w zaskarżonej decyzji w skład przejętego po T. majątku przez P. nie wchodziło prawo do używania tej odznaki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną .

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Przedmiotem rozpoznania Sądu była skarga P. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] września 2006 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej Nr [...] z dnia [...] października 1990 r. zezwalającej na ustanowienie i używanie odznaki organizacyjnej T. według wzoru określonego w załączniku do decyzji. Wzór ten określał odznakę w kształcie [...] z napisem T,[...] i z wizerunkiem [...].

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd obowiązany był zbadać, czy zasadna była odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej Nr [...] z dnia [...] października 1990 r. Stosownie do przepisu art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą lub zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Jak wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 2 lutego 2006 r. w sprawie II OSK 490/05, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, istnienie jednej z przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. musi być oczywiste, "widoczne gołym okiem", a nie być kwestią przypuszczeń, czy też zawiłych dociekań i zabiegów językowych. Zgodnie także z zasadą proporcjonalności decyzji administracyjnej, pozbawienie praw nabytych przez zastosowanie sankcji nieważności decyzji administracyjnej może nastąpić tylko w razie ciężkiego kwalifikowanego naruszenia prawa, albowiem zasada trwałości decyzji administracyjnej stanowi istotną wartość w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) - por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawie OSK 993/04.

Organ administracji badając decyzję Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej w aspekcie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. nie dopatrzył się by decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 grudnia 1978 r. o odznakach i mundurach (Dz. U. Nr 31, poz. 130 ze zm.) - obowiązującym na dzień wydania decyzji - ustanowienie i używanie odznak organizacyjnych i okolicznościowych mogło nastąpić za zezwoleniem wydanym organizacjom społecznym, spółdzielczym i komitetom społecznym, których teren działania obejmuje obszar większy niż województwo - przez naczelny lub centralny organ administracji państwowej, właściwy ze względu na rodzaj prowadzonej przez organizację społeczną lub spółdzielczą działalności albo cel powołania komitetu, w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych. Ustawą z dnia 23 października 1987 r. o utworzeniu Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej (Dz. U. Nr 33, poz. 179) powołany został Komitet do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej jako centralny organ administracji państwowej do spraw młodzieży, kultury fizycznej i wypoczynku (art. 1 ustawy). Do zadań Komitetu należało opracowywanie programów rozwoju, ustalanie zasad organizacji, upowszechnianie i koordynowanie działalności w zakresie turystyki socjalnej, społecznego ruchu turystycznego i turystyki kwalifikowanej [art. 2 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy]. W skład Komitetu wchodzili przewodniczący, zastępcy przewodniczącego i nie więcej niż 30 członków (art. 4 ust. 1 ustawy). Przewodniczący Komitetu reprezentował Komitet i kierował jego pracami, a w szczególności w sprawach należących do zakresu działania Komitetu wydawał decyzje administracyjne (art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ww. ustawy).

W świetle powyższych przepisów należy stwierdzić, iż Przewodniczący Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej był organem właściwym do wydania decyzji Nr [...]z dnia [...] października 1990 r. zezwalającej T. na ustanowienie i używanie odznaki organizacyjnej T.

Nie było zatem podstaw, zdaniem Sądu orzekającego w sprawie, do stwierdzenia nieważności tej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. ponieważ Przewodniczący Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej był, organem właściwym do wydania kwestionowanej decyzji.

W ocenie Sądu nie doszło również do wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Przez "brak podstawy prawnej" należy rozumieć takie sytuacje gdy: decyzja wydana została poza sferą regulacji prawnej, gdy wydanie decyzji administracyjnej nastąpiło w sferze stosunków cywilnoprawnych, gdy przy wydawaniu decyzji oparto się na przepisach materialnych odnoszących się do stanów faktycznych zupełnie odmiennych od tych, które występują w danej sprawie, gdy wydano decyzję w sprawie, w której uprawnienie lub obowiązek wynikał wprost z ustawy, gdy wydano decyzje w sprawie, w której przewidziana jest inna forma działania, gdy decyzja została wydana w oparciu o przepisy aktu normatywnego, w którym organ przekroczył upoważnienie lub go nie posiadał, gdy wydanie decyzji zostało oparte na akcie niebędącym aktem powszechnie obowiązującym (wyrok NSA z dnia 4 lipca 2001 r. w sprawie I SA 275/00). Przedmiotowa decyzja Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej wydana został na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 powszechnie obowiązującego aktu normatywnego w dacie jej wydania - ustawy z dnia 21 grudnia 1978 r. o odznakach i mundurach. Miała zatem umocowanie w obowiązujących przepisach i wydał ją organ upoważniony, zgodnie ze stanem faktycznym dotyczącym sprawy o ustalenie i używanie przedmiotowego odznaczenia. Decyzja dotyczyła rozstrzygnięcia z zakresu prawa administracyjnego, a nie stosunków cywilnoprawnych. Wspomniana ustawa o odznakach i mundurach nie przewidywała innej formy udzielenia zezwolenia, jak przez wydanie decyzji administracyjnej, gdyż uprawnienie do używania odznaki nie wynikało wprost z tej ustawy.

Natomiast cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jak wspomniano wyżej, decyzja oparta była na przepisie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o odznakach i mundurach, zgodnie z którym zezwolenia wymagało ustanowienie i używanie odznaki. Zatem rozstrzygnięcie w niej zawarte nie naruszało wymienionego przepisu, a bezpośredniość rozumienia tego przepisu nie wymagała stosowania wykładni prawa.

Wydanie decyzji zezwalającej na ustanowienie i używanie odznaki było poprzedzone postępowaniem sądowym sądu rejestrowego. Sąd Wojewódzki w K. Wydział I Cywilny postanowieniem z dnia [...] stycznia 1990 r. w sprawie sygn. akt [...], wpisał do rejestru stowarzyszeń, dział [...] pod nr [...] T., zatwierdzając statut tej organizacji. Zgodnie z § 2 tego statutu T. jest kontynuatorem tradycji T.T. powołanego w roku 1873 i przemianowanego w roku 1920 na T. istniejące do roku 1950. Natomiast stosownie do § 6 statutu, T. używa tradycyjnych odznak i pieczęci z napisem T. i wyobrażeniem [...]. Powyższe postanowienie jest prawomocne, a tym samym zatwierdzony przez nie statut T. jest legalnie obowiązującym. Prowadzi to do jedynego wniosku, iż udzielone zezwolenie dla T. na używanie spornej odznaki organizacyjnej upoważnia to stowarzyszenie do zachowania się zgodnie z tym zezwoleniem.

Nie zachodzi również sytuacja wskazana w art. 8 pkt 2 ustawy o odznakach i mundurach, zgodnie z którym, ze względu na interes społeczny lub względy porządku publicznego, zezwolenie to może być cofnięte. Nie można bowiem przyjąć, iż interes społeczny lub porządek publiczny został naruszony orzeczeniem sądu zatwierdzającym statut T., lub decyzją administracyjną wydaną zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Nadto przepis ten nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, a jedynie przesłanką do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia. Także spór co do wykładni tego przepisu nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej z dnia [...] października 1990 r. (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 489/05).

Należy również, zdaniem Sądu orzekającego w sprawie, podzielić stanowisko organu administracji co do braku podstaw stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3, 4, 5 i 7 k.p.a.

Decyzja Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej z dnia [...] października 1990 r. nie rozstrzygała sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną i była skierowana do podmiotu będącego stroną postępowania. Decyzja ta nie była niewykonalna w dacie wydania. Decyzja jest niewykonalna tylko wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub gdy jest faktycznie niemożliwa do wykonania. Nie uzasadnia natomiast twierdzenia o niewykonalności decyzji negatywne stanowisko innych osób zainteresowanych utrzymaniem istniejącego stanu rzeczy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 października 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 232/05).

Decyzja z dnia [...] października 1990 r. nie była również obarczona wadą powodującą jej nieważność z mocy prawa. Skutek wady decyzji, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., musi być ustanowiony wprost w przepisie odrębnym w postaci klauzuli nieważności. Przykładowo, zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz. U. Nr 23, poz. 150), decyzja wydana przez organ określony w ust. 1 pkt 1 bez zasięgnięcia opinii naczelnego lekarza uzdrowiska jest nieważna i podlega uchyleniu, chyba że naczelny lekarz uzdrowiska nie przedstawił opinii w terminie 10 dni, licząc od daty przekazania mu sprawy. Stwierdzenie nieważności decyzji następuje na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. na skutek wady, którą decyzja zawiera od chwili jej wydania, a więc wady tkwiącej w jej elementach. Nie będzie natomiast chodziło o wady związane z wykonaniem decyzji, czy też o skutki nią spowodowane (Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, B. Adamiak, J. Borkowski, wydanie 7, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2005 str. 746).

W ocenie Sądu nie zachodziła również przesłanka z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 1990 r. na tej podstawie, że w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Skarżąca P., uzasadniając żądanie stwierdzenia nieważności decyzji na tej podstawie, powołała się na art. 61 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. Nr 12, poz. 114 ze zm.). Kto (...) publicznie używa lub nosi (...) odznakę, (...) do których nie ma prawa, podlega karze grzywny do 1.000 złotych albo karze nagany (art. 61 § 1 k.w.). Należy ponownie zauważyć, iż T. używa odznaki zgodnie z uprawnieniem nadanym tej organizacji decyzją Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej z dnia [...] października 1990 r. oraz zgodnie z zatwierdzonym statutem przez Sąd Wojewódzki w K. Wydział I Cywilny postanowieniem z dnia [...] stycznia 1990 r. Nie można zatem mówić o bezprawnym używaniu spornej odznaki przez T. Natomiast powoływany przez skarżącą art. 61 § 2 k.w. - kto ustanawia (...) używa lub nosi (...) odznakę (...) co do których został wydany zakaz, albo odznakę (...) organizacji prawnie nie istniejącej, albo odznakę (...), na których ustanowienie lub noszenie nie uzyskano wymaganego zezwolenia, podlega karze aresztu albo grzywny, także nie ma zastosowania. Na używanie odznaki T. nie został wydany tej organizacji zakaz, a organizacja ta prawnie istnieje jako kontynuatorka tradycji T.T. i T. istniejącego do 1950 r. (§ 2 statutu T.). Jednocześnie na ustanowienie i używanie tej odznaki wydane zostało zezwolenie dla T.

Przypominając w tym miejscu, iż T. zostało powołane (reaktywowane) w roku 1990 należało by wskazać na dwa statuty P. z roku 1955 i z roku1974, a więc uchwalone przed wydaniem postanowienia Sądu Wojewódzkiego w K. o zatwierdzeniu statutu ([...] stycznia 1990 r.) i przed wydaniem decyzji przez Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej w dniu [...] października 1990 r.

W § 5 statutu P. z roku 1955 stowarzyszenie stwierdziło, że używa własnej pieczęci okrągłej i posiada odznakę organizacyjną, której wzór ustali Zarząd Główny. Nie ma więc w tym przepisie odwołania się do odznaki T. lecz jednoznacznie stwierdzono, iż wzór odznaki zostanie dopiero ustalony.

W § 6 ust. 1 statutu z roku 1974 nastąpiło określenie, jakiej odznaki P. używa. Jest to odznaka w formie srebrnej okrągłej tarczy z konturem mapy Polski i biało-czerwoną strzałką kompasu oraz napisem P. Już zatem w roku 1974 P. postanowiło używać własnej odznaki opisanej w ww. przepisie, a nie odznaki T. lub obu tych odznak łącznie.

P. powołało w skardze także zarzuty (pkt I skargi), które ewentualnie mogłyby mieć zastosowanie w postępowaniu o wznowienie postępowania. Jednakże w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji niedopuszczalne jest przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania może zarazem stanowić przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.