Postanowienie NSA, sygn. akt II GW 15/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6061 Projektowanie i wykonywanie prac geologicznych oraz zagospodarowywanie złoża
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Marszałek Województwa~Starosta
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 32, art. 33 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku K. B. o dopuszczenie do udziału w charakterze strony w sprawie z wniosku Starosty S. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą S. a Marszałkiem Województwa Ł. w przedmiocie przyjęcia dokumentacji hydrogeologicznej postanawia: oddalić wniosek K. B. o dopuszczenie do udziału w sprawie.


UZASADNIENIE

K. B. w dniu 5 stycznia 2012 r. złożył wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie z wniosku Starosty S. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą S. a Marszałkiem Województwa Ł. w przedmiocie przyjęcia dokumentacji hydrogeologicznej ustalającej zasoby wody podziemnej ujęcia wód podziemnych z utworów neogeńskich wnioskowanej przez H. G. Dokumentację hydrogeologiczną tegoż ujęcia opracowali R. Ś. i M. W. posiadający uprawnienia geologiczne.

W uzasadnieniu wniosku K. B. wskazał, że jest biegłym sądowym, posiada poczwórne geologiczne uprawnienie "ministerialne", a w zawodzie pracuje od 40 lat. Zajmuje się sporządzaniem dokumentacji hydrogeologicznej. Przedstawił również swoje stanowisko co do kwestii rozstrzygnięcia sporu o właściwość pomiędzy Starostą S. a Marszałkiem Województwa Ł. Wnioskodawca nie wskazał przy tym żadnego przepisu prawnego z którego wynikałby jego interes prawny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi.

W myśl art. 33 § 1 p.p.s.a. osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony.

Należy stwierdzić, że składający wniosek nie należy do żadnej z kategorii osób wymienionych w tych przepisach.

Według art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika może zgłosić osoba prawna lub fizyczna, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego.

Ten ostatni przepis należy rozumieć w ten sposób, iż uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego może stać się podmiot, któremu przysługiwała legitymacja materialnoprawna w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego aktu, ale który w tym postępowaniu nie brał udziału, albowiem tylko wtedy wynik postępowania sądowoadministracyjnego może dotyczyć jego interesu prawnego (por. M. Romańska w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 204). Interes prawny, to zatem taki, który jest chroniony przez prawo a ochrona ta polega na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcia zaistniałego zagrożenia. Aby interes prawny mógł być zaspokojony, musi być on interesem osobistym, własnym, indywidualnym, znajdującym swoją podstawę w konkretnym przepisie prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych (por. J. Borkowski w. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 224 i n.).

Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny. W takim przypadku określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie można jednak wskazać przepisu prawa, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności organu administracji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że K. B. w rozpatrywanym wniosku nie powołał się na konkretną normę prawa materialnego, z której wynikałby jego interes prawny. Wnioskodawca przedstawił tylko swój pogląd na rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą S. a Marszałkiem Województwa Ł.

Wnioskodawca jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej bo – jak wskazał we wniosku – posiada wiedzę i doświadczenie związane z prawem geologicznym oraz zawodowo zajmuje się sporządzaniem dokumentacji hydrogeologicznej – ale to mieści się wyłącznie w granicach interesu faktycznego. Podobnie nie można było wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie uzasadniać chęcią poznania wykładni określonych przepisów przez NSA.

Należy dalej wyraźnie podkreślić, że interes prawny musi być własny, co oznacza, że nie można opierać go na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OZ 304/08). To, że K. B. zajmuje się sporządzaniem dokumentacji hydrogeologicznej i podczas pracy spotkał się z analogiczną sytuacją, w której pojawił się podobny problem, nie może być przesłanką do przyznania mu interesu prawnego związanego z prowadzonym postępowaniem, bowiem interes prawny musi być indywidualnym interesem strony postępowania i dotyczyć jej bezpośrednio. W świetle przytoczonych wyżej okoliczności oraz treści wniosku, K. B. nie wykazał, iż posiada interes prawny w rozumieniu art. 33 § 2 p.p.s.a. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze jego uczestnika, zatem nie jest on stroną postępowania.

Biorąc pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.