Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 592/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 233 par. 1 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogdan Lubiński Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński ( spr.) Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: Alina Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2009 roku sprawy ze skargi J.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Łd 592/09

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. - na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] nr [...] w sprawie ustalenia J.N. za 2000 r. zryczałtowanego podatku dochodowego w kwocie 71.897,00 zł z tytułu dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.

Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu decyzji wskazał na treść przepisów art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stwierdzając, że sam fakt powołania przez podatnika oszczędności, sposobu ich lokowania, bez jednoczesnego wykazania - i to w sposób nie budzący wątpliwości – źródła pochodzenia tych wartości, nie może stanowić wystarczającej podstawy do uznania tych kwot w bilansowaniu poniesionych w badanym okresie wydatków. Posiadanie środków pieniężnych w gotówce lub zdeponowanych na rachunku bankowym, nie oznacza, iż źródło ich pochodzenia jest ujawnione.

Organ odwoławczy wskazał, iż w oświadczeniu z dnia 5 grudnia 2002 r. podatnik wykazał w 2000 r. wydatki w łącznej wysokości 101.000,- zł – w tym: wyżywienie – 18.000,- zł, ubranie - 6.000,- zł, utrzymanie mieszkania – 6.000,- zł, eksploatacja samochodu – 5.000,- zł, wydatki na naukę dzieci – 37.000,- zł, opłata za telefon i RTV – 2.000,- zł, koszty podróży – 2.000,- zł, koszty leczenia – 3.000,- zł, zakup mebli i artykułów gospodarstwa domowego – 20.000,- zł, darowizny, ofiary – 2.000,- zł. Po późniejszych wyjaśnieniach strony organ uznał, iż skarżący nie ponosił w 2000 r. wydatków na naukę dzieci. Wobec tego wydatki tego roku wyniosły 64.000,- zł. Ponadto organ podatkowy ustalił, iż podatnik w 2000 r. ponosił wydatki na budowę domu mieszkalnego w T.M., stanowiącego własność jego małoletniego syna. Podatnik nie był w stanie określić kwoty poniesionych wydatków, gdyż materiały budowlane były dostarczane przez dziadków dziecka, a roboty budowlane wykonywał sam przy pomocy rodziny i przyjaciół. Bieżące wydatki były finansowane przez rodzinę – M.K., S. i K.S., S.S. i A.S. Organy podatkowe uznały jednak, po przesłuchaniu w/w osób, iż nie pomagały one finansowo przy budowie domu, a całą inwestycję osobiście finansował skarżący.

Urząd Skarbowy w T. powołał biegłego w celu dokonania wyceny budynku mieszkalnego położonego w T. przy ul. A, a będącego własnością małoletniego J.S.N. Zgodnie ze sporządzonym przez biegłego operatem szacunkowym oszacowana na dzień 30 września 2003 r. wartość odtworzeniowa w/w budynku wyniosła 291.865 zł. Wartość robót wykonanych w 2000 r. wyniosła 47.700 zł. Uwzględniono też budowę budynku metodą gospodarczą, pomniejszając wartość budynku o 25%. Tak więc wartość wydatków na budowę budynku mieszkalnego w 2000 r. przyjęto w wysokości 35.775,- zł.

Łączne zatem wydatki J.N. w 2000 r. organy podatkowe ustaliły w wysokości 99.775,- zł.

Z zeznania podatkowego PIT-37 za 2000 r. organy przyjęły dochód netto podatnika w wysokości 3.518,13 zł, ponadto uwzględniły też kwotę 394,90 zł, stanowiącą nadpłatę z zeznania podatkowego za 1999 r. Łączny zatem dochód podatnika w 2000 r. wyniósł 3.913,03 zł.

Z kolei podatnik zeznał do protokołu z dnia 5 grudnia 2002 r., że środki na finansowanie wydatków posiadał z następujących źródeł: otrzymanego w 1975 r. spadku po ojcu - kwocie 300.000 USD; prowadzonej działalności gospodarczej od 1980 r.; otrzymanego w 1991 r. odszkodowania w kwocie 57.000 DM za skradziony samochód; nielegalnych dochodów z handlu samochodami w latach 90-tych w kwocie 700.000,- zł; dochodów z tytułu pracy wykonywanej w zakładzie karnym w Ł.; kredytów gotówkowych zaciągniętych w Banku A w T. w latach 1990 – 1993 w wysokości 70.000 zł i 25.000 zł.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie istotne są ustalenia dokonane w toku postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia podatnikowi zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1999 r., z uwagi na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 1209/07. Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych J.N. z tytułu dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 1999 rok. Sąd stwierdził, iż przychody z działalności przestępczej nie podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu, nie tylko z uwagi na treść art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ale także z uwagi na to, iż efekt tej działalności jest przedmiotem oceny w świetle przepisów prawa karnego, a nie podatkowego. Nie można ich więc w pewien sposób legalizować poprzez naliczenie podatku od wydatków nimi pokrytych.

Sąd wskazał, iż porównując wysokość wydatków poniesionych z wysokością przychodów uzyskanych w 1999 r. i zasobów z lat poprzednich, organy podatkowe nie uwzględniły przychodów z działalności przestępczej. W ocenie Sądu na podstawie dokonanych przez organy podatkowe ustaleń nie można zatem w sposób jednoznaczny stwierdzić, czy organy podatkowe uznały, iż skarżący nie dysponował już w badanym okresie środkami finansowymi pochodzącymi z przestępstwa, czy też dysponował nimi (w całości lub w części), ale nie finansował z nich wydatków w roku 1999. Sąd zauważył też, iż organy podatkowe przyznały, iż w roku 1998 stwierdzono, uwzględniając w wyliczeniach przychody z działalności przestępczej, iż skarżący dysponował pewną nadwyżką przychodów nad wydatkami. Nadwyżki tej jednak nie uwzględniono przy wyliczaniu przychodów z roku 1999 r. i zasobów z lat poprzednich, jakie mogły stanowić pokrycie wydatków w roku 1999 r. jedynie z uwagi na to, iż przy jej wyliczaniu wzięto pod uwagę przychody z działalności przestępczej. Zasadnie zatem strona skarżąca zarzuciła, iż w postępowaniu podatkowym doszło do naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niedostateczne dla potrzeb rozstrzygnięcia wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe winny ustalić – jak wskazał Sąd - czy skarżący uzyskał w wyniku swojej działalności przestępczej środki finansowe i w jakiej wysokości, czy jeżeli je uzyskał, to dysponował nimi (i w jakiej wysokości) w badanym roku podatkowym i czy stanowiły one źródło pokrycia wydatków (ewentualnie w jakim zakresie) poniesionych w tym roku. Oceniając ponownie posiadane przez stronę zasoby organy winny również ponownie zbadać kwestię otrzymanego przez stronę skarżącą odszkodowania z tytułu kradzieży samochodu. Mogło ono bowiem (w przypadku jego faktycznego otrzymania) wpłynąć na ustalenie wysokości podstawy opodatkowania. Istotnie skarżący nie przedstawił przekonywującego dowodu na jego otrzymanie do dnia wydania decyzji. Jednakże strona przed wydaniem decyzji podjęła próbę potwierdzenia tego faktu w Państwowym Zakładzie Ubezpieczeń. Niewątpliwie rozpoczęła poszukiwanie dowodów późno. Organ mógł ją zdyscyplinować (w celu uniknięcia zarzutu przedłużania postępowania) wyznaczając jej termin na złożenie dowodu. Jeżeli więc w toku ponownie prowadzonego postępowania strona skarżąca przestawi dowody na otrzymanie odszkodowania, organy winny je ocenić zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, a jeżeli uznają, iż fakt ten znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym - uwzględnić przychód z odszkodowania przy obliczaniu przychodów stanowiących pokrycie wydatków.

Sąd nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów skargi odnoszących się do błędnych ustaleń w zakresie środków uzyskanych przez skarżącego z tytułu spadku po ojcu oraz z prowadzonej w latach 1989-1991, wraz z J.W., działalności gospodarczej.

Sąd wskazał, iż organy podatkowe oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy dotyczący tych źródeł pokrycia wydatków uwzględniły bowiem wszystkie zebrane dowody, we wzajemnym ich związku i każdy osobno. W odniesieniu do spadku zasadnie wskazały, iż żaden z przesłuchanych świadków (poza J.W.) nie potwierdził faktu jego otrzymania przez skarżącego. Matka skarżącego zeznała, iż pieniądze otrzymała od ojca skarżącego jeszcze za jego życia i wspomagała nimi syna, gdy prosił o wsparcie przy budowie domu dla jej wnuka. Uprzednio nikt, nawet jej syn, nic nie wiedział o tych pieniądzach. M.O. nie wiedziała nic na ten temat, wyraziła jedynie przypuszczenie, iż taki spadek mógł skarżący otrzymać. J.W. wiedziała o spadku od skarżącego, który z tych pieniędzy miał sfinansować ich działalność gospodarczą w roku 1989 r. Jednocześnie z tych pieniędzy skarżący miał udzielić pożyczki J.B. i Spółce B. Wskazując na te sprzeczności w zeznaniach świadków organy podatkowe miały prawo przyjąć, kierując się zasadami logiki, zasadami wiedzy jakie posiada przeciętny człowiek oraz doświadczeniem życiowym, iż brak jest dowodów, że skarżący spadek taki otrzymał. Skarżący nie przeprowadził postępowania spadkowego i nie zgłosił spadku (o tak znacznej wartości) do opodatkowania.

Sąd wskazał także, iż nie można zarzucić organom podatkowym naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż skarżący nie osiągnął z działalności gospodarczej prowadzonej w latach 1989-1991 tak znacznych, jak to wskazywał w oświadczeniach, dochodów. Skarżący nie przedstawił bowiem w tym zakresie żadnych dowodów, które zaprzeczałyby prawidłowości ustaleń dokonanych w postępowaniu dotyczącym podatku wyrównawczego. Zeznania świadka J.W. nie były konkretne, nie zawierały chociażby porównań do wysokości przeciętnej płacy, ponadto mogły one dotyczyć tylko okresu, w jakim działalność prowadziła ona wspólnie ze skarżącym. Sąd zauważył też, iż jeżeli dochody te były wyższe od ujawnionych w latach ich prowadzenia, to nie zostały one (w tej nieujawnionej części) opodatkowane, ani też nie należały do dochodów zwolnionych od opodatkowania.

Uwzględniając powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2007 r. organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe ustalenia w zakresie dochodów podatnika z tytułu otrzymanego spadku po ojcu oraz z prowadzonej w latach 1989-1991, wraz z J.W., działalności gospodarczej. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, iż źródła dochodów pochodzące ze sprzedaży w 1999 r. walut obcych – ok. 50.000 DM, pochodzących z dochodów uzyskanych w latach poprzednich były rozpatrywane w postępowaniu dotyczącym ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1999 r. W szczególności nie uwzględniono wniosków dowodowych strony, ponieważ okoliczność nieposiadania przez stronę środków finansowych na pokrycie wydatków w analizowanym okresie potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym protokoły o stanie majątkowym w okresie od 17 września 1992 r. do 9 kwietnia 1997 r., zaś dowód sprzedaży walut w kantorze nie ma powiązania ze źródłem przychodów i jest wystawiony "na okaziciela"; nie potwierdza więc jednoznacznie faktu sprzedaży przez podatnika dewiz.

W zakresie zarzutów, jak i wniosków dowodowych strony dotyczących środków pieniężnych z działalności przestępczej, organ wskazał, iż w 1999 r. strona dysponowała nadwyżką dochodów na wydatkami za 1998 r. w wysokości 15.982,75 zł, wynikającą z prawomocnej decyzji Urzędu Skarbowego w T. nr [...] z dnia [...] – do wyliczenia tej nadwyżki uwzględniono dochód w kwocie 68.112,50 zł uzyskany z nielegalnego obrotu samochodami i dochód w kwocie 58.147,75 zł, stanowiący wartość wyłudzonego odszkodowania i towarów. Zatem z całokształtu materiału dowodowego, w tym m.in. z dokumentów potwierdzających sytuację majątkową skarżącego w sprawach karnych, wynika, że skarżący w 2000 r. nie mógł już dysponować środkami pieniężnymi pochodzącymi z działalności przestępczej.

Organ odwoławczy wskazał także, iż kwota 34.020,- zł, z tytułu odszkodowania za skradziony w 1991 r. samochód marki A, została uwzględniona w dochodach roku 1999 i kwota ta wiązała się z rzekomą sprzedażą 50.000 DM, na którą to okoliczność podatnik przedłożył dowody zakupu dewiz w kantorze wymiany walut. Z kolei dla potwierdzenia zaciągniętych kredytów bankowych w Banku A w T., jak i zarobionych pieniędzy w Zakładzie Karnym w Ł., skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, wobec tego organ odwoławczy nie uznał tych kwot jako źródła finansowania wydatków roku 2000.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J.N. wniósł o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie:

- przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej, polegające na:

a) wyliczeniu dochodu z działalności przestępczej w oparciu o podzielenie kwoty wartości samochodów przez ilość członków grupy przestępczej i nie wzięciu pod uwagę, iż strona była szefem grupy przestępczej, a pozostali jej członkowie nie brali udziału w popełnieniu wszystkich czynów przestępczych zarzucanych J.N.;

b) niewzięciu pod uwagę oświadczeń składanych w toku postępowania przez stronę oraz oświadczeń dwóch członków grupy przestępczej – G.G. i D.A., złożonych w toku postępowania, z których wynikało, iż 4/5 dochodu z działalności przestępczej zachowywał dla siebie J.N.;

c) nieprzesłuchaniu w charakterze świadków dwóch wyżej wymienionych osób, o co strona wnosiła w toczącym się postępowaniu przy jednoczesnym stwierdzeniu na karcie 15 uzasadnienia decyzji, iż oświadczenia Pana G. G. i Pana D. A. należy uznać w tym zakresie za niewystarczające;

d) odmowie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków bez wydania w tym zakresie stosownego postanowienia;

e) błędnym przyjęciu, iż J.N. wyłudził odszkodowanie i towary w kwocie 58.147,75 zł – karta 14 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy sama kwota wyłudzenia towaru opiewała na 70.000 zł – karta 15 aktu oskarżenia;

f) nieuwzgledneniu po stronie przychodów strony kwoty zwróconej pożyczki, udzielonej uprzednio przez stronę na rzecz C. D. w wysokości 210.000 dolarów USA, a także niewskazaniu w uzasadnieniu faktycznym decyzji (poza omówieniem) dlaczego organ podatkowy II instancji nie dał wiary przedstawionym przez stronę dowodom potwierdzającym fakt udzielania i zwrotu pożyczki, pomimo iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w swoim wyroku z dnia 13 grudnia 2007 r. o sygn. akt I SA/Łd 1209/07 wyraźnie wskazał, iż kwestie te powinny być wyjaśnione.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W związku z tym, że zarzuty tej skargi pokrywają się z zarzutami skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...], w przedmiocie ustalenia J.N. zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1999 r., Sąd podtrzymuje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 listopada 2009 r. o sygn. akt I SA/Łd 591/09.

Skarżący zarzuca organom podatkowym błędne wyliczenie dochodu z działalności przestępczej dla pokrycia wydatków roku 2000. Z kolei organy podatkowe przyjęły, iż w przedmiotowym roku podatkowym skarżący nie dysponował już środkami pieniężnymi z działalności przestępczej. Powołały się w tym zakresie na ostateczną decyzję Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] nr [...], którą umorzono wobec J.N. postępowanie w sprawie wymiaru zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1998 r., ze względu na nadwyżkę dochodów nad wydatkami w kwocie 15.982,75 zł. Jako zasoby finansowe z lat poprzednich stanowiące pokrycie wydatków roku 1998 organ podatkowy przyjął kwotę 68.112,50 zł uzyskaną z nielegalnego handlu samochodami (1/8 kwoty z 554.900 zł) oraz kwotę 58.147,75 zł stanowiącą wartość wyłudzonego odszkodowania i towarów, co wynika z wyroku sądu karnego z dnia [...]., sygn. akt [...].

W tym miejscu należy przywołać uzasadnienia wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt II FSK 983/06 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 1209/07, które stwierdziły, iż przychody z działalności przestępczej nie podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. Jednakże NSA w przywołanym wyżej wyroku wskazał także, iż "jeśli chodziło o zarzut odmiennego rozliczenia następujących po sobie lat podatkowych 1998 i 1999, to Sąd w niedopuszczalny sposób przesądził o zgodności z prawem rozstrzygnięcia organu podatkowego, które nie było przedmiotem zaskarżenia. Stwierdził bowiem (str. 8 uzasadnienia wyroku), że ‘ocena prawna zaprezentowana przez organy podatkowe w decyzji zaskarżonej do sądu w niniejszej sprawie była zgodna z prawem. Przymiotu takiego nie posiada w ocenie Sądu decyzja dotycząca roku 1998’. W takiej sytuacji jedynie ubocznie należało stwierdzić, że ocena o niezgodności z prawem rozstrzygnięcia dotyczącego roku 1998 wyrażona została bez wskazania jego istoty. Równie niedopuszczalne było zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku (str. 8) sugestii, iż być może rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej wpłynie w określony przepisami sposób na wzruszenie rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych od nieujawnionych źródeł przychodów za 1998 r."

Sąd w tym składzie orzekającym uznał, iż organ drugiej instancji udowodnił fakt braku posiadania w 2000 r. środków z popełnionych przez skarżącego przestępstw, co wynikało m.in. z w/w ostatecznej decyzji z dnia [...]. Organ uznał zatem, że środki z przestępstw zostały przed rokiem 1999 "skonsumowane" przez skarżącego. W wyroku z dnia 12 grudnia 2007 r. WSA w Łodzi wskazał, że "organy podatkowe przyznały, iż w roku 1998 stwierdzono, uwzględniając w wyliczeniach przychody z działalności przestępczej, iż skarżący dysponował pewną nadwyżką przychodów nad wydatkami. Nadwyżki tej jednak nie uwzględniono przy wyliczaniu przychodów z roku 1999 r. i zasobów z lat poprzednich, jakie mogły stanowić pokrycie wydatków w roku 1999 r. jedynie z uwagi na to, iż przy jej wyliczaniu wzięto pod uwagę przychody z działalności przestępczej". Organ podatkowy, będąc związanym na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu Sądu z dnia 12 grudnia 2007 r., uwzględnił zatem nadwyżkę dochodów nad wydatkami z 1998 r. przy ustaleniu zobowiązania podatkowego za 1999 rok. Nadwyżka ta nie była brana pod uwagę przy rozliczaniu roku 2000, a uwzględniono jedynie kwotę 394,90 zł nadpłaty z zeznania podatkowego za 1999 r.

Stosując się także do wytycznych Sądu organ zbadał kwestię otrzymanego przez stronę skarżącą odszkodowania z tytułu kradzieży samochodu i uwzględnił kwotę z tego tytułu (34.020,- zł) w przychodach roku 1999.

Wiążące dla organu podatkowego, jak również dla Sądu w tym składzie orzekającym, była sądowa ocena pozostałych ustaleń w zakresie środków uzyskanych przez skarżącego z tytułu spadku po ojcu oraz z prowadzonej w latach 1989-1991, wraz z J.W., działalności gospodarczej. WSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 grudnia 2007 r. uznał, iż "organy podatkowe oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy dotyczący tych źródeł pokrycia wydatków uwzględniły bowiem wszystkie zebrane dowody, we wzajemnym ich związku i każdy osobno. W odniesieniu do spadku zasadnie wskazały, iż żaden z przesłuchanych świadków (poza J.W.) nie potwierdził faktu jego otrzymania przez skarżącego. Matka skarżącego zeznała, iż pieniądze otrzymała od ojca skarżącego jeszcze za jego życia i wspomagała nimi syna, gdy prosił o wsparcie przy budowie domu dla jej wnuka. Uprzednio nikt, nawet jej syn, nic nie wiedział o tych pieniądzach. M. O. nie wiedziała nic na ten temat, wyraziła jedynie przypuszczenie, iż taki spadek mógł skarżący otrzymać. J.W. wiedziała o spadku od skarżącego, który z tych pieniędzy miał sfinansować ich działalność gospodarczą w roku 1989 r. Jednocześnie z tych pieniędzy skarżący miał udzielić pożyczki J.B. i Spółce B. Wskazując na te sprzeczności w zeznaniach świadków organy podatkowe miały prawo przyjąć, kierując się zasadami logiki, zasadami wiedzy, jakie posiada przeciętny człowiek oraz doświadczeniem życiowym, iż brak jest dowodów, iż skarżący spadek taki otrzymał. Wskazać też należy, iż skarżący nie przeprowadził postępowania spadkowego i nie zgłosił spadku (o tak znacznej wartości) do opodatkowania. Nie można też zarzucić organom podatkowym, iż naruszyły art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż skarżący nie osiągnął z działalności gospodarczej prowadzonej w latach 1989-1991 tak znacznych, jak to wskazywał w oświadczeniach, dochodów. Skarżący nie przedstawił bowiem w tym zakresie żadnych dowodów, które zaprzeczałyby prawidłowości ustaleń dokonanych w postępowaniu dotyczącym podatku wyrównawczego. Zeznania świadka J.W. nie były konkretne, nie zawierały chociażby porównań do wysokości przeciętnej płacy, ponadto mogły one dotyczyć tylko okresu, w jakim działalność prowadziła ona wspólnie ze skarżącym. Na marginesie też zauważyć należy, iż jeżeli dochody te były wyższe od ujawnionych w latach ich prowadzenia, to nie zostały one też (w tej nieujawnionej części) opodatkowane ani też nie należały do dochodów zwolnionych od opodatkowania."

Uwzględniając zatem powyższe okoliczności faktyczne i prawne sprawy, Sąd w tym składzie orzekającym nie podzielił zarzutów skargi o naruszeniu w sprawie przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę oddalić.

A.K.