Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1177/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 42§ 1, art. 43 i art. 228 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 24 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Po 842/17 w sprawie ze skargi B. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Po 842/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę B. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [..] czerwca 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Prezydent Miasta Poznania decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...], cofnął B. K. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A. Decyzja ta została przesłana B. K. na adres: ul. [...] w P., który strona podała organowi w piśmie z 25 sierpnia 2015 r.

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższej decyzji wynika, że korespondencję odebrała 16 października 2015 r. osoba upoważniona – M. N., dysponująca pieczątką kancelarii adwokackiej adw. B. K.

Pismem z 4 października 2016 r. B. K. poinformował Prezydenta, że od Policji dowiedział się o cofnięciu mu uprawnień do prowadzenia pojazdów kategorii A oraz wniósł o doręczenie decyzji z 12 października 2015 r. na adres: [...] w K.

W odpowiedzi z 6 października 2016 r. Prezydent wskazał, że przedmiotowa decyzja została przesłana i skutecznie doręczona stronie 16 października 2015 r. W załączeniu przesłał skarżącemu kserokopię ww. decyzji oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru (doręczenie w dniu 13 października 2016 r.).

Pismem z 19 października 2016 r. B. K. wniósł o: przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z [...] października 2015 r., jej doręczenie oraz uchylenie. W uzasadnieniu podniósł, że M. N. nie była osobą uprawnioną do odbioru przedmiotowego orzeczenia w związku z czym w sprawie nie znajduje zastosowania art. 43 k.p.a. Wykluczenie domniemania powoduje nieskuteczność doręczenia decyzji, a ponadto przesłana mu kserokopia nie jest decyzją. Wyjaśnił, że nie wiedział o skutkach niepoddania się kontrolnemu badaniu kwalifikacji i nie mógł odwołać się od decyzji. Podał także swój adres do doręczeń: K.

Powyższe pismo Prezydent przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Poznaniu jako odwołanie od decyzji z [...] października 2015 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Pismem z 23 listopada 2016 r. B. K. uzupełnił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania o pisemne wyjaśnienia M. N., potwierdzające niedoręczenie adresatowi przesyłki zawierającej decyzję z [...] października 2015 r.

Postanowieniem z dnia [..] czerwca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu odmówiło skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Poznania z [...] października 2015 r. Jednocześnie, odrębnym postanowieniem z tego samego dnia, Kolegium stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Uzasadniając odmowę przywrócenia terminu Kolegium przywołało art. 58 § 1 i 2 k.p.a. i przedstawiło analizę ustalonego stanu faktycznego. W ocenie Kolegium ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowej decyzji wynika, iż została ona doręczona pod adresem: ul. [...] w P., a odbiór przesyłki pokwitowała "M. N.", czyniąc jednocześnie adnotację "upoważniona", a przy podpisie przystawiła pieczęć firmową kancelarii adwokackiej B. K. z siedzibą w K. Organ drugiej instancji zauważył, że poprzednia przesyłka zawierająca decyzję z [...] sierpnia 2015 r. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B również została skierowana na ten adres i odebrana w taki sam sposób przez tę samą osobę, zaś ww. adres został podany przez stronę w piśmie z 25 sierpnia 2016 r. Nadto taki sam adres figuruje jako adres zamieszkania w orzeczeniu lekarskim z 18 czerwca 2015 r. Wobec tego Kolegium uznało, że decyzja została nadana na prawidłowy adres i nie podzieliło stanowiska strony, że skarżący nie miał świadomości, jakie osoby użytkują lokal, który się pod tym adresem znajduje.

Odnosząc się do oświadczenia M. N. Kolegium podniosło, że odbierała już ona pod adresem ul. [...] w P. korespondencję dotyczącą skarżącego, co było zgodne z wolą samego zainteresowanego, który pod tym adresem prowadził kancelarię adwokacką. Organ odwoławczy stwierdził zarazem, że M. N., prowadząc sekretariat kancelarii, została przez skarżącego upoważniona do odbioru korespondencji kierowanej do skarżącego.

W ocenie Kolegium skarżący odpowiadał za prawidłowe zorganizowanie pracy swojej kancelarii, w prowadzeniu której korzystał z pomocy innych osób. Dopiero z chwilą złożenia wniosku o doręczenie przez Prezydenta decyzji cofającej uprawnienia do prowadzenia pojazdów kat. A organ ten mógł wiedzieć o nowym adresie, zaś wcześniej, zgodnie z art. 41 § 1 i 2 k.p.a., doręczenie pod dotychczasowym adresem wywołało skutek prawny.

Kolegium nie dało wiary skarżącemu, że nie miał on świadomości, iż może wobec niego toczyć się kolejne postępowanie administracyjne, argumentując, że we wcześniejszej decyzji z [...] czerwca 2015 r. o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, którą zainteresowany odebrał osobiście, zostało przedstawione odpowiednie pouczenie o skutkach niepoddania się egzaminowi w wyznaczonym terminie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł B. K. W uzasadnieniu wskazał, że w piśmie z 19 października 2016 r., nadanym 20 października 2016 r. i uzupełnionym w piśmie z 23 listopada 2016 r., złożył prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] października 2015 r. Wniosek ten został złożony w ustawowym siedmiodniowym terminie, ponieważ z treścią ww. decyzji skarżący mógł zapoznać się dopiero 13 października 2016 r., kiedy doręczono mu jej kserokopię i dopiero z tą datą ustąpiły przyczyny uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W ww. pismach z 19 października oraz 23 listopada 2016 r. zawarł także odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2015 r. oraz uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu, załączając oświadczenie M. N., z którego wynikało, że nie przekazała skarżącemu tej decyzji. Jego zdaniem w tej sprawie niewątpliwe zaszły wszelkie przesłanki do przywrócenia terminu w myśl art. 58 § 1 k.p.a.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że niewątpliwie pismo B. K. z 19 października 2016 r. zawierało wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2015 r., a zarazem stanowiło odwołanie od tej decyzji. Ponadto Sąd ten uznał, że formalne przeszkody do wniesienia odwołania ustąpiły z dniem 13 października 2016 r., a więc skarżący zachował siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 58 § 2 zd. pierwsze k.p.a.

Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa decyzja została przesłana skarżącemu na adres: ul. [...] P., pod którym to adresem została odebrana 16 października 2015 r. przez M. N. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji widnieje adnotacja, że M. N. była upoważniona do odbioru przesyłki, a ponadto widnieje na tym dokumencie pieczątka kancelarii adwokackiej adw. B. K. z wskazanym na niej adresem: [...] K.

Sąd pierwszej instancji przytoczył treść art. 42 i 43 k.p.a. oraz podniósł, że w uzasadnieniu skargi strona ostatecznie stwierdziła, iż "na tym etapie nie kwestionuje" faktu uchybienia terminu, a zatem uznaje prawidłowość doręczenia. Sąd ten stwierdził, że skoro strona sama wskazała inne niż wynikające z art. 42 § 1 k.p.a. miejsce doręczania jej korespondencji w postępowaniu administracyjnym, to nie może następnie podważać prawidłowości tego doręczenia, powołując się na reguły doręczeń przewidziane w powyższych uregulowaniach (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2259/12). W aktach sprawy znajduje się pismo B. K. z 25 sierpnia 2015 r., skierowane do organu pierwszej instancji, w którym wniósł on o "przedłużenie obowiązywania decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu zawodowego". W piśmie tym wskazał adres: ul. [...] w P., zatem Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowe doręczenie skarżącemu korespondencji w sprawie na ww. adres. Skoro pod tym adresem skarżący nie zamieszkiwał (jak wynika z wyjaśnień M. N., pod tym adresem w październiku 2015 r. mieściła się kancelaria "mec. J. A."), to w sprawie nie zachodził wymóg doręczenia właściwego. Decyzja z dnia [...] października 2015 r. mogła być odebrana przez inną osobę przebywającą pod wskazanym organowi adresem, zwłaszcza że osoba ta dysponowała pieczątką firmową adresata, a dodatkowo – jak wynika z akt administracyjnych – potwierdzała też odbiór wcześniejszej korespondencji kierowanej w tej sprawie do B. K. (np. potwierdzenie odbioru decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r.). Ponadto Sąd pierwszej instancji ustalił z urzędu, że w świetle informacji z Krajowego Rejestru Sądowego pod ww. adresem zlokalizowana jest siedziba spółki partnerskiej, w której partnerem jest B. K. Spółka ta posiada także oddziały m.in. w K.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu decyzję Prezydenta skutecznie doręczono skarżącemu 16 października 2015 r., zatem termin do wniesienia odwołania upłynął dla niego 30 października 2015 r.

W niniejszej sprawie zasadniczą kwestią sporną było ustalenie, czy nieprzekazanie skarżącemu przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji w kancelarii adwokackiej, której adres skarżący wskazał organowi jako adres do doręczeń, stanowi uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że całkowicie trafnie przy ocenie zasadności wniosku skarżącego o przywrócenie terminu organ odwoławczy wziął pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiego można wymagać od profesjonalnego pełnomocnika należycie dbającego o interesy własne i swoich mocodawców. Zdaniem tego Sądu niezasadne są zatem zarzuty skargi w tym względzie, a w szczególności twierdzenia strony, że organ skupił się jedynie na kwestii skuteczności doręczenia decyzji z [...] października 2015 r. Kolegium, po wyjaśnieniu tego aspektu sprawy, przeprowadziło rozważania w zakresie kwestii zawinienia w niedochowaniu przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania.

W niniejszej prawie Kolegium należycie rozważyło sytuację skarżącego, podało dlaczego uznało za niewiarygodne następcze zaprzeczenie przez stronę i M. N., że osoba ta była podmiotem upoważnionym do odbioru korespondencji urzędowej kierowanej do skarżącego. Ewentualne nieprawidłowości w ich współpracy świadczą o niewłaściwym zabezpieczeniu przez skarżącego własnych spraw, skoro upoważnił do odbioru korespondencji urzędowej osobę, która nie gwarantowała stronie odpowiedniego wykonania powierzonych zdań.

Sąd pierwszej instancji uznał, że nie ma dla sprawy zasadniczego znaczenia z jakich konkretnie uwarunkowań organizacyjnych wynikał domniemany, niewiarygodny i w jego ocenie kuriozalnie przedstawiony brak przekazania stronie decyzji z [...] października 2015 r. Uznał, że z pewnością nie było to zdarzenie nadzwyczajne, niezależne od skarżącego. Stąd też zarzuty dotyczące nierozpatrzenia przez Kolegium podnoszonych przez skarżącego okoliczności, jak i nieprzesłuchania M. N. na okoliczność niedoręczenia skarżącemu decyzji z [...] października 2015 r. w ocenie tego sądu okazały się całkowicie chybione.

Sąd pierwszej instancji podzielił prezentowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym, jeżeli osoba, do rąk której dokonano doręczenia zastępczego, nie powiadamia adresata o decyzji w terminie do wniesienia odwołania, to zaniechanie tej osoby wywołuje skutki dla adresata tej decyzji i nie stanowi okoliczności uprawdopodobniającej, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez adresata nastąpiło bez jego winy (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2880/13).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł B. K., reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznania skargi poprzez jej uwzględnienie oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 228 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822 - tekst jednolity z późn. zm.) w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na:

a) uznaniu, że dokument w postaci informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego spółki partnerskiej "[...]" J. A., B. K. Adwokacka Spółka Partnerska jest faktem znanym Sadowi z urzędu, podczas gdy dokument taki nie należy do faktów znanych Sądowi z urzędu, a zatem brak było podstaw do przeprowadzenia ustaleń faktycznych Sądu na podstawie tej informacji;

b) niezwróceniu stronom uwagi, wbrew ww. przepisom, na informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego "[...]" J. A., B. K. Adwokacka Spółka Partnerska, a przez to, nawet przy założeniu, że informacja ta mogła stanowić fakt znany Sądowi z urzędu (a nie dowód z dokumentu, jak uważa skarżący), uniemożliwienie skarżącemu odniesienia się do tej informacji w toku postępowania;

które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem przyczyniły się do uznania winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji, a w konsekwencji do oddalenia skargi;

2. art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i faktyczne przeprowadzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uzupełniającego dowodu z dokumentu - informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego spółki partnerskiej "[...]" J. A., B. K. Adwokacka Spółka Partnerska, podczas gdy Sąd ten nie wskazał żadnej występującej w sprawie wątpliwości, która uzasadniałaby przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a., a wobec tego dowód ten był niedopuszczalny, zaś konsekwencją przeprowadzenia tego dowodu było nieprawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych sprawy, tj. zawinienia skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i bezzasadne oddalenie skargi;

3. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i oddalenie złożonej w tej sprawie skargi, podczas gdy z uwagi na nieprzeprowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu dowodu z przesłuchania w charakterze świadka M. N., stan faktyczny sprawy został przez ten organ ustalony błędnie, tj. z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i miało to istotny wpływ na wydane w tej sprawie orzeczenie Sądu.

W uzasadnieniu rozwinął powyższą argumentację.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Kolegium wniosło o jej oddalenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna mogła być rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym, gdyż po otrzymaniu odpisu skargi kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu nie zażądało przeprowadzenia rozprawy, której zrzekł się B. K.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Za nietrafny uznać należało podniesiony w niej zarówno zarzut naruszenia art. 228 § 2 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., jak i zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

Z prawidłowych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...], Prezydent Miasta Poznania cofnął skarżącemu (skarżącemu kasacyjnie) uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A. Decyzja ta została przesłana skarżącemu kasacyjnie na adres: ul. M. w P., który skarżący kasacyjnie podał organowi w piśmie z 25 sierpnia 2015r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższej decyzji wynika, że korespondencję odebrała 16 października 2015 r. osoba upoważniona – M. N., dysponująca pieczątką kancelarii adwokackiej adw. B. K. Następnie pismem z 4 października 2016 r. skarżący kasacyjnie poinformował Prezydenta, że od Policji dowiedział się o cofnięciu mu uprawnień do prowadzenia pojazdów kategorii A oraz wniósł o doręczenie decyzji z [...] października 2015 r. na adres: [...] w K. W odpowiedzi z 6 października 2016 r. Prezydent wskazał, że przedmiotowa decyzja została przesłana i skutecznie doręczona stronie 16 października 2015 r. W załączeniu przesłał skarżącemu kserokopię ww. decyzji oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru (doręczenie w dniu 13 października 2016 r.).

Pismem z 19 października 2016 r. skarżący kasacyjnie wniósł o: przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z [...] października 2015 r., jej doręczenie oraz uchylenie. W uzasadnieniu podniósł, że M. N. nie była osobą uprawnioną do odbioru przedmiotowego orzeczenia w związku z czym w sprawie nie znajduje zastosowania art. 43 k.p.a. Wykluczenie domniemania powoduje nieskuteczność doręczenia decyzji, a ponadto przesłana mu kserokopia nie jest decyzją. Wyjaśnił, że nie wiedział o skutkach niepoddania się kontrolnemu badaniu kwalifikacji i nie mógł odwołać się od decyzji. Podał także swój adres do doręczeń: [...] K. Powyższe pismo Prezydent przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Poznaniu jako odwołanie od decyzji z [...] października 2015 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Pismem z 23 listopada 2016 r. B. K. uzupełnił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania o pisemne wyjaśnienia M. N., potwierdzające niedoręczenie adresatowi przesyłki zawierającej decyzję z [...] października 2015 r.

Postanowieniem z dnia [..] czerwca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu odmówiło skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Poznania z [...] października 2015 r. Jednocześnie, odrębnym postanowieniem z tego samego dnia, Kolegium stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że trafnie organ odwoławczy przyjął, że doręczenie skarżącemu kasacyjnie ww. decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] października 2015 r., nr [...] było skuteczne, skoro zostało dokonane na adres podany przez samego skarżącego i tam odebrane w dniu 16 października 2015 r. przez osobę upoważnioną. Trafnie też zauważa Sąd pierwszej instancji, że w uzasadnieniu skargi wniesionej do tego Sądu sam skarżący podał, że "na tym etapie nie kwestionuje" faktu uchybienia terminu, a zatem uznaje prawidłowość doręczenia.

Trafnie także, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd ten wskazał, że skoro strona sama wskazała inne niż wynikające z art. 42 § 1 k.p.a. miejsce doręczania jej korespondencji w postępowaniu administracyjnym, to nie może następnie podważać prawidłowości tego doręczania powołując się na reguły doręczeń przewidziane w powyższych uregulowaniach. Nie zachodził w tej sytuacji wymóg doręczenia właściwego. Sąd pierwszej instancji, mając na względzie przedłożone przez skarżącego wyjaśnienia M. N., która odebrała skierowaną do skarżącego na ww. adres korespondencję, ustalił, że pod ww. adresem mieściła się kancelaria "mec. J. A.". Prawidłowo też przyjął, że decyzja z dnia [...] października 2015 r. mogła być odebrana przez osobę przebywającą pod wskazanym organowi adresem, zwłaszcza że osoba ta dysponowała pieczątką firmową adresata i dodatkowo, co wynika z akt sprawy, potwierdzała też odbiór wcześniejszej korespondencji kierowanej w tej sprawie do skarżącego.

Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że w tym miejscu Sąd pierwszej instancji powołał się dodatkowo na informację wynikającą z KRS dotyczącą tego, jaka firma mieści się pod adresem wskazanym przez skarżącego kasacyjnie w piśmie z dnia 25 sierpnia 2015 r. Z powyższego wynika, że Sąd pierwszej instancji podał informację wynikającą z KRS jako argument dodatkowy, a nie ten, na podstawie którego dokonano istotnego w sprawie ustalenia. Błędnie zatem autor skargi kasacyjnej nadaje ww. argumentowi znaczenie zasadnicze i pierwszorzędne. Powołanie się w tej sytuacji przez Sąd pierwszej instancji na informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego i ustalenie, że pod wskazanym przez skarżącego adresem mieści się siedziba spółki partnerskiej, w której partnerem jest skarżący oraz, że spółka ta posiada także oddziały m.in. w K. przy [...], w niczym nie narusza art. 106 § 3 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 228 § 2 k.p.a. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wskazać należy, że informacja o siedzibie kancelarii prawne, w której prowadzi działalność adwokat czynny zawodowo, stanowi fakt znany sądowi z urzędu choćby z tej przyczyny, że sąd prowadzi korespondencję ze skarżącym kasacyjnie jako pełnomocnikiem w innych sprawach. Nienależnie od tego, zgodnie z art. 8 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 700 ze zm.) Rejestr jest jawny (ust. 1), każdy ma prawo dostępu do danych w nim zawartych (ust. 2), a nadto otrzymywania z niego informacji (ust. 3). Prawnie zagwarantowana każdemu dostępność do danych w KRS, niezależnie od tego wykazywania interesu prawnego w dostępie do nich oraz domniemanie ich powszechnej znajomości (art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o KRS) przemawia za tym, że informacje gromadzone w Rejestrze cechują się notoryjnością powszechną (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26.11.2014 r., sygn. akt III CSK 254/13). W istocie zatem informacja ta jako fakt powszechnie znany nie wymagała dowodzenia.

Trafnie podnosi w odpowiedzi na skargę strona przeciwna (organ odwoławczy) odnośnie zarzutu sformułowanego w pkt 1 lit. b skargi kasacyjnej, że jest sprzeczne z logiką aby Sąd zwracał uwagę na siedzibę kancelarii prawnej strony postępowania, skoro ona sama powinna posiadać najlepszą wiedzę o miejscu prowadzenia własnej działalności. Skarżący nie dowodził, by wpis w KRS był nieaktualny w dacie doręczenia decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] października 2015 r., nr [...] o cofnięciu skarżącemu kasacyjnie uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A. Niezależnie od powyższego dodać należy, że za treść wpisów w rejestrze przedsiębiorców odpowiada wpisany tam przedsiębiorca. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o KRS domniemywa się prawdziwość wpisów w Rejestrze, o czym powinien wiedzieć skarżący kasacyjnie jako praktykujący adwokat, którego działalność podlega takiemu wpisowi.

Z tych względów nie mógł odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 228 § 2 k.p.a. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a.

W konsekwencji nieskuteczny okazał się także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 p.p.s.a. Dodatkowo zauważyć należy, że podnosząc zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej nie powiązał w ramach owego zarzutu przepisu art. 151 p.p.s.a. z jakimkolwiek przepisem prawa materialnego, czy procesowego. Wskazać należy, że przepis art. 151 p.p.s.a. jest przepisem wynikowym, co oznacza, że podnosząc zarzut jego naruszenia należy przepis ten powiązać z właściwymi przepisami prawa materialnego lub przepisami postępowania, czego w niniejszej skardze kasacyjnej zabrakło. Przepis art. 151 p.p.s.a. jest przepisem regulującym treść rozstrzygnięcia sądu w przypadku, gdy nie zostały potwierdzone zarzuty naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym. Skuteczność zarzutu naruszenia tego przepisu w skardze kasacyjnej zależy od wykazania zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Orzeczenie oddalające skargę nie jest bowiem skutkiem zastosowania jedynie art. 151 p.p.s.a., lecz następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakazujących sądowi takie ustalenia poczynić.

Skoro zatem zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.