Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 691/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-12-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) sierpnia 2017 r., nr (...), (...), w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki z o.o., z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r., wraz z odsetkami, a także umorzenia postępowania w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za koszty egzekucyjne w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia – oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, decyzją z dnia (...) sierpnia 2017 r., orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki z o.o., z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r., w kwocie 114 290 zł, wraz z odsetkami, wynoszącymi do dnia 9 października 2012 r. 36 911 zł.

Składając skargę na opisaną wyżej decyzję skarżący zwrócił się do Sądu o wstrzymanie jej wykonania, z uwagi na konieczność zabezpieczenie jego interesów i interesów jego rodziny. W uzasadnieniu wniosku podano, że skarżący nie ma dochodów i oszczędności, które umożliwiłyby mu spłatę ustalonego w decyzji zobowiązania.

Skarżący nadmienił także, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje najprawdopodobniej zajęcie uzyskiwanych przez niego skromnych dochodów, pociągając za sobą istotny i trudny do odwrócenia uszczerbek w koniecznym utrzymaniu jego samego i członków jego rodziny. W tym zakresie zwrócił uwagę, że utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w kwocie 2 780 zł, przy czym będąc osobą schorowaną na leki i rehabilitację wydaje miesięcznie ok 300 zł. W tej sytuacji, przeznaczając dochód na najpilniejsze potrzeby nie ma możliwości odłożenia jakiejkolwiek kwoty.

Przytaczając argumenty za zasadnością złożonego wniosku skarżący zwrócił również uwagę, że należności wynikające z zaskarżonej decyzji wielokrotnie przekraczają wysokość jego majątku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien przedstawić konkretne argumenty, przemawiające za zasadnością jego wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie skarżący wnioskując o przyznanie mu ochrony tymczasowej powołał się na to, że zarówno jego dochody, jak i zgromadzony majątek, nie pozwalają mu na uiszczenie należności wynikających z zaskarżonej decyzji. Jeżeli chodzi o dochody, to w tym zakresie skarżący wskazał ich wysokość, tymczasem w przypadku swojego majątku ograniczył się jedynie do niczym niepopartych stwierdzeń odnośnie jego braku. Takie zdawkowe ujęcie obrazu sytuacji majątkowej nie pozwala zaś na rzetelną ocenę skutków, jakie w stosunku do skarżącego może pociągnąć wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie sposób bowiem domniemywać okoliczności składających się na stan majątkowy skarżącego.

Podobnie skarżący powołał się na trudne do odwrócenia skutki wykonania zaskarżonej decyzji, w zakresie jego koniecznego utrzymania, tymczasem należy zauważyć, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną (tak podał w oświadczeniu złożonym na formularzu PPF), tak więc już tylko z tego faktu wynika, że źródłem finansowania wydatków bytowych jest nie tylko jego wynagrodzenie. Nawet więc jego zajęcie w postępowaniu egzekucyjnym nie pociągnie za sobą szczególnie dotkliwych dla niego skutków.

Odnośnie uszczerbku w zakresie koniecznego utrzymania zauważyć także należy, iż przepisy o postepowaniu egzekucyjnym zawierają ograniczenia, gwarantujące zabezpieczenie egzystencji zobowiązanego. Tak więc nawet egzekucja należności objętej zaskarżoną decyzją nie pozbawi go środków koniecznego utrzymania.

Niezależnie od powyższego zwrócić również należy uwagę, że obowiązek objęty zaskarżoną decyzją ma charakter pieniężny, w związku z tym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, w przypadku uwzględnienia skargi, będzie skutkowało zwrotem ewentualnie uiszczonych lub wyegzekwowanych środków.

Reasumując stwierdzić należy, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy, w kontekście złożonego wniosku o wstrzymanie, brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie się wiązało z wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub spowoduje inne trudne do odwrócenia skutki.

Mając więc na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.