Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1172/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Z. Kmieciak, Sędzia WSA P. Kiss (spr.), Protokolant T. Furmanek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2006 roku sprawy ze skargi J. M. i A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 723 (siedemset dwadzieścia trzy) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną z powołaniem się m.in. na przepisy art. 22 ust.1 i 8, art.22j ust.1 pkt 3 i art.45 ust. 6 ustawy z dn.26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. z 2000r. nr 14, poz.176 ze zm./, zwaną dalej ustawą p.d.f. określił A. i J. małżonkom M. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok w wysokości 47.304,10 zł.

W uzasadnieniu decyzji podano, że w wyniku kontroli skarbowej działalności gospodarczej prowadzonej przez A. M. stwierdzono, że podatnik za 2003r. zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 14.278,29 zł z tytułu odpisów amortyzacyjnych od sprzedanych środków trwałych przy jednoczesnym zaniżeniu tych kosztów o kwotę 14.294,67 zł w wyniku błędnego podsumowania kosztów działalności operacyjnej oraz zaniżył przychód o kwotę 7.698,72 zł wskutek braku zaliczenia do dochodu otrzymanego odszkodowania z tytułu szkody komunikacyjnej. Powyższe okoliczności w toku dalszego postępowania nie były przez stronę kwestionowane.

W odwołaniu od powyższej decyzji /dotyczącym jednocześnie decyzji w przedmiocie określenia należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2002/ pełnomocnik podatników wniósł o dokonanie jej zmiany przez uwzględnienie zaniżenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu amortyzacji środka trwałego w postaci lokalu mieszkalnego używanego do działalności gospodarczej od 2002r. Według strony odpisy amortyzacyjne od wymienionego środka trwałego winny być zgodnie z treścią art. 22j ustawy p.d.f. i przy zastosowaniu "praw nabytych" w roku 2002 naliczane w wysokości 33,33% rocznie, a nie w wysokości stawki 10%, zastosowanej do wyliczenia przedmiotowego zobowiązania podatkowego za 2003r. W uzasadnieniu swojego stanowiska strona powołała się podobnie, jak w odwołaniu dotyczącym podatku dochodowego za 2002r. na treść przepisu art. 22j ustawy p.d.f. w brzmieniu obowiązującym w 2002r., zgodnie z którym podatnicy mogli indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji przy ograniczeniach wymienionych enumeratywnie dla poszczególnych środków trwałych. Według strony wśród wymienionych w tym przepisie środków trwałych brak jest określenia minimalnego okresu skróconej amortyzacji dla używanych lokali, a zatem podatnicy mogli ustalać stawki amortyzacyjne dla tych środków trwałych bez ograniczenia długości ich okresów amortyzacji. W odwołaniu zostało także przedstawione wyliczenie wysokości zaniżonych według strony kosztów uzyskania przychodów za 2003r.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji uznając, iż zastosowanie przez podatnika zarówno w 2002r. jak i w rozpatrywanym roku 2003 skróconego okres amortyzacji przedmiotowego środka trwałego nie znajduje uzasadnienia w przepisie art.22j ustawy p.d.f. Organ drugiej instancji stwierdził, że lokal mieszkalny wykorzystywany przez podatnika do prowadzonej działalności gospodarczej nie zmienił swojej podstawowej funkcji i pierwotnego przeznaczenia, w związku z czym pozostaje nadal lokalem mieszkalnym sklasyfikowanym w rodzaju 122 obowiązującej Klasyfikacji Środków Trwałych, w pozycji 01 wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych i jego okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze na decyzje organów podatkowych obu instancji pełnomocnik podatników wniósł o ich uchylenie w części dotyczącej odmowy zastosowania skróconego okresu amortyzacji lokalu zarzucając, że zostały one podjęte z naruszeniem art.22j ustawy p.d.f., a także, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została wydana z naruszeniem art.120 i art.121 par.1 ustawy z dn.29.08.1997r. Ordynacja podatkowa oraz art. 2, 7 i 31 ust.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Strona skarżąca stwierdziła, że każdy lokal przeznaczony na prowadzenie działalności gospodarczej niezależnie od swojego charakteru /mieszkalnego lub użytkowego/ stanowi środek trwały firmy podatnika. Uzasadniając zarzut naruszenia przez organy orzekające przepisu art. 22j ustawy p.d.f. strona podniosła, że w treści tego przepisu w brzmieniu obowiązującym w 2002r. brak jest określenia minimalnego okresu amortyzacji skróconej dla użytkowanych środków trwałych w postaci lokali. W związku z powyższym zdaniem strony należy uznać, iż ustawodawca pozostawił podatnikom dowolność w określeniu długości okresu amortyzacji tego rodzaju środków trwałych niezależnie od tego, czy rozwiązanie to było działaniem zamierzonym, czy też było wynikiem niedopatrzenia – błędu legislacyjnego tworzącego lukę prawną. Na potwierdzenie swojego stanowiska strona skarżąca powołała się na okoliczność, iż dopiero od dnia 1 stycznia 2003r. wprowadzona do omawianego przepisu ograniczenie, iż okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat również dla lokali stanowiących środek trwały podatnika. Jednocześnie strona stwierdziła, że sposób przyśpieszonej amortyzacji został przyjęty przez podatnika w rozliczeniu za 2002r., w związku z czym przyjęte zasady amortyzacji nie mogą być zmienione w roku 2003.

W skardze zakwestionowano sposób interpretacji przepisu art. 22j ustawy p.d.f., dokonany w zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, a także powołano szereg tez orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzających, iż w razie wątpliwości interpretacyjnych niedopuszczalne jest stosowanie przez organy podatkowe zasady in dubio pro fisco.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wnosząc o jej oddalenie podtrzymał w całości swoje stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. W szczególności organ dokonał w oparciu o przepisy obowiązującej Klasyfikacji Środków Trwałych analizy terminologicznej pojęcia "lokal" stwierdzając, że o zaliczeniu lokalu do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób jego użytkowania. Stąd też zdaniem organu przedmiotowy lokal podatnika, wykorzystywany przez niego do działalności gospodarczej, z uwagi na brak zmiany jego podstawowych funkcji i pierwotnego przeznaczenia pozostaje nadal lokalem mieszkalnym sklasyfikowanym w rodzaju 122 KŚT, pozycji 01 wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych, a zatem jego okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat. Organ stwierdził również, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej oraz Konstytucji RP są nieuzasadnione.

Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga w zakresie żądania uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest wyłącznie kwestia uprawnienia skarżącego podatnika A. M. do korzystania przez niego w 2003r. z indywidualnego okresu dokonywania odpisów amortyzacyjnych, na zasadach przyjętych przez niego w roku wcześniejszym od wykorzystywanego w działalności gospodarczej używanego lokalu, wpisanego do jego ewidencji środków trwałych, po raz pierwszy w 2002r.

Już na wstępie należy stwierdzić, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy jest bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy ze skargi A. i J. małż. M. w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002r., w której to sprawie sygn. akt I S.A./Łd 1171/05 Sąd uchylając zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. uznał, że podatnik miał prawo zgodnie z art.22j ustawy p.d.f., w brzmieniu obowiązującym w 2002r. do ustalenia za ten rok indywidualnych odpisów amortyzacyjnych od używanego lokalu, wpisanego w tym roku po raz pierwszy do ewidencji środków trwałych. W wymienionym wyżej wyroku Sąd podzielił pogląd strony skarżącej, iż wymieniony przepis, w brzmieniu obowiązującym w rozpatrywanym roku podatkowym wśród środków trwałych odpowiadających warunkom określonym w części początkowej tego przepisu, dla których następnie zostały przewidziane minimalne okresy amortyzacji nie wymieniał lokali /zarówno mieszkalnych jak i użytkowych/ wykorzystywanych w działalności gospodarczej podatników. Zwrócono także uwagę, że zgodnie z art. 22a ust.1 pkt 1 ustawy p.d.f. lokale będące odrębną własnością, wykorzystywane do działalności gospodarczej stanowią odrębny - w szczególności od budynków i budowli - środek trwały. Stąd też ograniczenia wymienione w ust.1 pkt 3 omawianego artykułu nie mogły dotyczyć lokali prawidłowo zaliczonych przez podatników do używanych środków trwałych w rozumieniu tego przepisu.

W odniesieniu się do rozpatrywanego obecnie roku 2003 należy podnieść, że zgodnie z art. 22h ust.2 ustawy p.d.f. podatnicy dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej m.in. w art.22j dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji, a wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego. Stąd też, skoro skarżący podatnik ustalił w 2002r. dla przedmiotowego lokalu indywidualne stawki amortyzacyjne w wysokości 33,33% rocznie /3-letni okres amortyzacji/, to winien również kontynuować wybraną metodę do pełnego zamortyzowania się tego środka trwałego. Należy nadmienić, iż wniosek skarżącego o określenie należnego zobowiązania podatkowego za 2003r. przy ustaleniu kosztów uzyskania przychodów w oparciu o zastosowaną w roku wcześniejszym skróconą amortyzację przedmiotowego lokalu został w sposób wyraźny postawiony w odwołaniu stron od decyzji organu pierwszej instancji.

Z tych wszystkich względów uznając, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. została wydana z naruszeniem prawa materialnego należało na podstawie art.145 par.1 ust.1 pkt 1 lit.a oraz art.152 i art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm./ orzec, jak w sentencji.