Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 273/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art 28 i 127  par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę drogi wojewódzkiej. I. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej działek o numerze ewidencyjnym [...] i [...], II. w pozostałej części skargę oddala, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w części określonej w punkcie I –ym do czasu uprawomocnienia się wyroku IV. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej R. K. kwotę 760 zł ( siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną [...] maja 2010r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4. art. 36 i art. 82 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 z późn. zm.), art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz. 721 z późn. zm.) w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z [...] grudnia 2009 r. złożonego w dniu 17 grudnia 2009 r. uzupełnionego 14 i 19 stycznia 2010 r. skorygowanego 27 i 28 kwietnia 2010 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Zarządowi Dróg Wojewódzkich w [...] pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego – rozbudowy drogi wojewódzkiej nr [...] [...].

Odwołanie od tej decyzji wniosła R. K. właścicielką dz. [...] zarzucając organowi

1. naruszenie przepisów postępowania w stopniu wpływającym na wynik spraw, a mianowicie przepisów art. 8 k.p.a, art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 61 ust. 4 w zw. z art. 10 k.p.a. art. 131 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania bez

zawiadomienia stron o jego wszczęciu, nie zawiadamianie stron postępowania o podejmowanych przez organ administracji czynnościach procesowych, nie zawiadamianie stron postępowania o zmianach wniosku, nie zawiadomienie stron postępowania o zebraniu materiału dowodowego i tym samym uniemożliwienie stronom wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji w sprawie, nie zawiadomienie stron postępowania o wniesieniu zażalenia, a w konsekwencji uniemożliwienie stronom czynnego udziału w sprawie,

2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu wpływającym na wynik sprawy, w szczególności przepisu art. 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego i w konsekwencji wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego naruszającego przepisy ustawy Prawo budowlane,

3. naruszenie przepisów postępowania w stopniu wpływającym na wynik sprawy, a mianowicie przepisu art. 102 k.p.a., poprzez podejmowanie przez organ I instancji w okresie zawieszenia postępowania czynności nie będących czynnościami określonymi w art. 100 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 102 k.p.a.,

4. naruszenie przepisu art. 132 § 2 k.p.a. oraz art. 133 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia o uchyleniu postanowienia o zawieszeniu postępowania z naruszeniem warunków określonych w w/w przepisach,

5. naruszenie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez nie wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę w warunkach bezskutecznego upływu terminu do usunięcia nieprawidłowości oraz wydanie ponownego, drugiego, postanowienia mającego za przedmiot nałożenie na inwestora obowiązku usunięcia tych samych nieprawidłowości na podstawie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, tj. wydanie rozstrzygnięcia, które było już poprzednio rozstrzygnięte ostatecznym postanowieniem,

6. naruszenie przepisu art. 36 ust. 1 pkt 2 oraz 36 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane poprzez nie określenie w decyzji czasu użytkowania obiektu określonego przez inwestora jako tymczasowy, tj. zbiornika odparowującego oraz nie określenie terminu jego rozbiórki,

7. naruszenie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu na budowę, który sprzeczny jest z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, decyzją wodnoprawną oraz decyzją o lokalizacji drogi publicznej, a także przepisami techniczno - budowlanymi, w szczególności zaś z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz przepisami rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] wydaną [...] grudnia 2010r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - zgodne ze wzorem zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003r. (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1127 z późn. zm.), czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.). Ponadto, przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane, oraz zaświadczenia o których mowa w art. 12 ust. 7 cyt. powyżej ustawy.

Projekt budowlany inwestycji jest zgodny z warunkami decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008r., znak : [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008r. nr [...], znak: [...], ustalającej lokalizację drogi wojewódzkiej dla inwestycji pn.: [...]. Ponadto spełnia warunki zawarte w decyzjach: Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2007 r.. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na modernizacji drogi wojewódzkiej nr [...] z dnia [...] listopada 2009r., znak: [...], udzielającej pozwolenia wodno - prawnego na szczególne korzystanie z wód - odprowadzanie podczyszczonych wód opadowych z drogi wojewódzkiej do rowów oraz na wykonanie urządzeń wód opadowych z drogi wojewódzkiej do rowów oraz na wykonanie urządzeń wodnych: wylotów kanalizacji deszczowej, przebudowę rowów przydrożnych, odbudowę rowów odwodniających oraz na wykonanie zbiornika retencyjno przepływowego w miejscowości P. dojazdów S., L., K. gmina K. – L. w ramach przedmiotu projektu: rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...] oraz zmieniającą ją decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 ., znak: [...].

Organ podkreślił, że objęta wnioskiem inwestycja polega na rozbudowaniu drogi wojewódzkiej nr [...]. Wskazane powyższym wnioskiem zamierzenie budowlane obejmuje: rozbudowę jezdni istniejącej, budowę drugiej jezdni, budowę obwodnic P., K., przebudowę istniejących skrzyżowań z drogami powiatowymi i gminnymi, budowę rond na skrzyżowaniu z innymi drogami, budowie dróg zbiorczych zapewniających dostępność do drogi wojewódzkiej nr [...], budowę poboczy, przebudowę i budowę chodników, budowę zatok autobusowych, budowę ekranów akustycznych, budowę murów oporowych, budowę schodów terenowych, budowę przepustów, rozbiórka przepustów, budowę rowów odpływowych do odbiorników, budowę rowów drogowych, budowę ścieków z elementów betonowych, budowę ścieków przykrawężnikowych, budowę ścieków przy zatokach autobusowych, przebudowę sieci wodociągowej, przebudowę sieci gazowej, budowę kanalizacji deszczowej i urządzeń oczyszczających, przebudowę sieci elektroenergetycznej SN i NN, budowę oświetlenia, rozbiórkę sieci elektroenergetycznej, przebudowę sieci teletechnicznej. Inwestor pismem z dnia [...] stycznia 2010 r., dokonał zmian we wniosku z dnia 14 grudnia 2009 r., odnośnie przebudowy istniejących skrzyżowań z drogami powiatowymi i gminnymi, budowy rond na skrzyżowaniu z innymi drogami, budowy dróg zbiorczych zapewniających dostępność do drogi wojewódzkiej nr [...], przebudowy chodników, budowy zatok autobusowych, budowy ekranów akustycznych, budowy schodów terenowych, budowy rowów drogowych, jak również dokonał stosownych zmian w projekcie budowlanym. Następnie pismem z dnia 14 stycznia 2010 r., inwestor dokonał ponownie korekty wniosku z dnia 14 grudnia 2009. W dniu 26 kwietnia 2010 r., inwestor złożył kolejny skorygowany wniosek o pozwolenia na budowę inwestycji objętej zaskarżoną decyzją.

Z analizy akt sprawy wynika, że dokonane w projekcie budowlanym skreślenia związane były z opisanymi powyżej korektami wniosku. Zmiany w projekcie budowlanym załączonym do wniosku z dnia 14 grudnia 2009 r., polegają na skreśleniach opatrzonych w podpis osoby dokonującej skreśleń oraz datę w których ich dokonano.

Wobec spełnienia, przez inwestora, wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, na podstawie art. 35 ust 4 tej ustawy właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 8 k.p.a, art. 9 k.p.a, art. ,61 § 4 w zw. z art. 10 k.p.a organ podzielił, pogląd skarżącej. iż organ I instancji w nieprawidłowej kolejności zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji, tj. po wydaniu postanowienia z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...] w sprawie obowiązku usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym. Powyższe uchybienie art. 10 Kpa w zw. z art. 61 § 4 Kpa nie może stanowić wady postępowania mogącej skutkować uchyleniem skarżonej decyzji, bowiem poinformowanie stron poprzez zawiadomienie o wszczęciu postępowania stanowiło realizację zasadę ogólnej czynnego udziału stron w postępowaniu. Z tych samych powodów brak jest również podstaw do stwierdzenia, że został naruszony art. 8 Kpa wyrażający zasadę pogłębiania zaufania obywateli dla organów państwa oraz art. 9 Kpa wyrażający zasadę obowiązku organów udzielania informacji faktycznej i prawnej.

Ponadto należy wskazać, że o działaniach organu wojewódzkiego strony postępował były informowane, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy.

Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...], zawieszającego postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji, postanowienia z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...], uchylającego własne postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r., oraz postanowienia z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...] zawieszającego z urzędu postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę organ wyjaśnił, że nie mogą one zostać uwzględnione w niniejszym postępowaniu. Zarzuty mogły zostać podniesione w przysługujących stronom postępowania środkach zaskarżenia w/w rozstrzygnięć.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie można podzielić zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 102 Kpa, poprzez prowadzenia postępowania w sprawie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie polegające na tym, że w czasie gdy postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę było zawieszone wydał postanowienie z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...]. Organ stwierdził, że nie można się zgodzić ze skarżącą, że z treści art. 102 Kpa wynika, iż w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować jedynie czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Takie rozumienie powyższego przepisu w ocenie organu prowadziłoby do sytuacji w której organ wojewódzki działałby niezgodnie z dyspozycją art. 100 § 1 Kpa. " organ administracji publicznej, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 97 § I pkt 4 Kpa, wystąpi równocześnie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygniecie zagadnienia wstępnego albo wezwie stronę do wystąpienia o to w znaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu". Organ administracji publicznej jest obowiązany w czasie zawieszenia postępowania do działań mających na celu usunięcie przeszkód do jego prowadzenia. Zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa nastąpiło od czasu ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych.

Tym samym działania organu wojewódzkiego mające na celu usunięcia przeszkód do prowadzenia postępowania należy w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uznać za prawidłowe. Ponadto dodatkowo organ wskazał, że nie podjęcie działań oznaczałoby pozostawanie przez organ wojewódzki w bezczynności.

Bezpodstawny w ocenie organu odwoławczego jest zarzut niezgodności projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji z decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...] grudnia 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na modernizacji drogi wojewódzkiej nr [...] nie był przedmiotem w/w decyzji Wójta Gminy K.. Bowiem zbiornik odparowujący nie był przedsięwzięciem wymagającym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stosownie do § 2 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U z 2004 r. Nr 257, poz. 2573).

Odnosząc się do podniesionej przez skarżącą kwestii nie uwzględnienia w decyzjach o pozwoleniu wodnoprawnych zbiornika odparowującego, organ podał, że z pisma inwestora z dnia [...] kwietnia 2010 r., wynika, że zbiornik odparowujący ma charakter tymczasowy oraz został zaprojektowany "zgodnie z normami i wytycznymi projektowymi dla tego typu dróg i zlewni dla nich przynależnych". Zbiornik ten posiada pojemność rezerwową 150 m3. Ponadto organ podał, że korona i skarpy wokół zbiornika dodatkowo zapobiegają ewentualnemu przelaniu się zbiornika. Tym samym tak zaprojektowany zbiornik odparowujący zwiększa bezpieczeństwo w kwestiach wodnych dla gruntów sąsiednich. Stąd też brak jest podstaw do stwierdzenia, że został naruszony zawarty w pkt III decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] grudnia 2007 r., znak: [...], mówiący, że "zmiany stosunków wodnych nie mogą wiązać się ze szkodą dla gruntów sąsiednich".

W ocenie organu wbrew twierdzeniom skarżącej decyzja Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...], znak: [...], ustalająca lokalizację drogi wojewódzkiej dla spornej inwestycji przewidywała możliwość zaprojektowania zbiornika odparowującego, bowiem zgodnie z pkt 1 tejże decyzji "Szczegółowy zakres planowanej inwestycji obejmuje: (...) przebudowę i budowę urządzeń odwodniających (rowów przydrożnych, ścieków, kanalizacji deszczowej, przepustów, rowów odpływowych z przepustów do odbiorników, rowów melioracyjnych oraz innych w zależności od przyjętych w projekcie rozwiązań np.: urządzeń podczyszczających wodę, zbiorników chłonnych, retencyjnych, przepompowni itp.)".

Organ podał, że skarżąca kwestionując zgodność projektowanej obsługi komunikacyjnej stacji benzynowej z drogą krajową nr [...]wskazuje, że zagraża ona bezpieczeństwu ruchu drogowego, a tym samym naruszony został § 78 ust. 1 oraz § 113 ust. 7 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r., Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U z 1999 r Nr 43. poz. 430), jednakże nie wskazuje na czym polega to zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Tym samym zarzut ten jako gołosłowny i niepoparty żadną argumentacją , zdaniem organu , nie wymaga ustosunkowania się.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła R. K.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. Pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi:

1. naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. art. 122 ustawy prawo wodne w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w jego ochronie oraz oceny oddziaływania na środowisko poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która wydana została bez wymaganych prawem pozwoleń: pozwolenia wodnoprawnego oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia,

2. naruszenie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która wydana została po bezskutecznym upływie wyznaczonego przez organ I instancji terminu do usunięcia nieprawidłowości oraz w sytuacji wydania przez organ I instancji ponownego, drugiego, postanowienia mającego za przedmiot nałożenie na inwestora obowiązku usunięcia tych samych nieprawidłowości na podstawie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane, tj. wydanie rozstrzygnięcia, które było już poprzednio rozstrzygnięte ostatecznym postanowieniem,

3. naruszenie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane oraz 5 ust. 1 ustawy prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, który sprzeczny jest z przepisami techniczno - budowlanymi, w szczególności zaś z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz przepisów rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie, a wobec tego zatwierdzenie sprzecznego z prawem projektu budowlanego.

4. naruszenie przepisu art. 36 ust. 1 pkt 2 oraz 36 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która nie określa w swej treści czasu użytkowania obiektu określonego przez inwestora jako tymczasowy, tj. zbiornika odparowującego oraz nie określa terminu jego rozbiórki,

5. naruszenie przepisów postępowania w stopniu wpływającym na wynik sprawy, a mianowicie przepisów art. 8 k.p.a, art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 61 ust. 4 w zw. z art. 10 k.p.a. art. 131 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej po przeprowadzeniu przez organ I instancji postępowania bez zawiadomienia stron o jego wszczęciu, nagminnym nie zawiadamianiu stron postępowania o podejmowanych przez organ administracji czynnościach procesowych, nie zawiadomieniu stron postępowania o zmianach wniosku o pozwolenie na budowę, nie zawiadomieniu stron postępowania o zebraniu materiału dowodowego, nie zawiadomieniu stron postępowania o wniesieniu zażalenia i tym samym w utrzymanie w mocy decyzji wydanej w warunkach uniemożliwienia stronom czynnego udziału w sprawie,

6. naruszenie przepisów postępowania w stopniu wpływającym na wynik sprawy, a mianowicie utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisu art. 102 k.p.a., tj. wydanej wskutek postępowania w toku którego organ I instancji podejmował w okresie zawieszenia postępowania czynności nie będące czynnościami określonymi w art. 100 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 102 k.p.a.,

7. naruszenie przepisów postępowania w stopniu wpływającym na wynik sprawy, w szczególności przepisu art. 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego i w konsekwencji wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego naruszającego przepisy ustawy prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153,poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga jest w części zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana [...] grudnia 2010r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2010r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Zarządowi Dróg Wojewódzkich w [...] pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego – rozbudowy drogi wojewódzkiej nr [...].

Zgodnie z treścią przepisu art. 127 § 1 Kpa., postępowanie odwoławcze może zostać wszczęte wyłącznie na skutek odwołania od decyzji wydanej przez organ I instancji złożonego przez stronę.

Decyzja Wojewody [...] z [...] maja 2010r., została wydana na podstawie przepisów ustaw z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz z 1 kwietnia 2003r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Wobec tego aby mogło zostać skutecznie wszczęte postępowanie odwoławcze, a zwłaszcza aby postępowanie mogło zostać zakończone wydaniem orzeczenia merytorycznego w postępowaniu tym musi zostać wykazane, że podmiot który wniósł środek zaskarżenia posiada przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa., a więc czy jest osobą której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo która żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przy czym o tym, czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony, a więc czy ma on interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy, przesądzają przepisy prawa materialnego, z których wynikają dla tego podmiotu określone prawa lub obowiązki.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie wykazała ani w odwołaniu ani w skardze do Sądu interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa. W ocenie Sądu organ w sposób nieprawidłowy wszczął postępowanie odwoławcze w stosunku do całej decyzji wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę inwestycji drogowej, nie ustalając czy skarżąca ma przymiot strony konieczny dla kwestionowania tej decyzji. W tej sytuacji należy stwierdzić, że decyzja organu odwoławczego została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, ale z uwagi na szczególny tryb prowadzonego postępowania w oparciu o przepisy ustawy z 1 kwietnia 2003r., uchybienie to nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości w oparciu o przesłanki z art. 145 Ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Należy podkreślić nadto, że na rozprawie przed Sądem profesjonalny pełnomocnik skarżącej podał, że jest ona właścicielką działki nr [...] położonej w sąsiedztwie działek objętych inwestycją o nr [...] i [...] na których są zlokalizowane planowane zbiorniki odparowujące oraz, że skarżąca kwestionuje wydaną decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę inwestycji drogowej w całości bowiem brała ona udział w postępowaniu I instancji.

Sąd nie podziela stanowiska pełnomocnika, że udział skarżącej w postępowaniu przesądza o jej interesie prawnym dla kwestionowania całej decyzji.

Natomiast ustalenie czy skarżąca ma interes prawny dla kwestionowania rozstrzygnięcia dotyczącego inwestycji na działkach [...] i [...] winno nastąpić przy ponownym rozpatrzeniu odwołania w tej jego części, które dotyczy ww. działek przy czym Sąd nie podziela stanowiska organu, iż urządzenia wodne tymczasowe nie wymagają uzyskania pozwolenia na podstawie przepisów ustawy z 18 lipca 2001r., - Prawo wodne.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ będzie zobowiązany uwzględnić powyższe uwagi Sądu.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1c, art. 151 i art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.