Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 545/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 59 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 13f ust. 1,  art. 40d ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 2222
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury, Wojciech Gapiński (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej – organ odwoławczy, DIAS) postanowieniem z dnia [...] nr [...]) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm. – dalej k.p.a.) oraz art. 17, art. 18 oraz art. 59 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 z późn. zm. - dalej u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zażalenia Prezydenta Miasta K. (dalej – skarżący, wierzyciel), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (dalej – organ I instancji, organ egzekucyjny) z dnia [...] nr [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec zobowiązanego M.K. na podstawie tytułu wykonawczego Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...].

Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Organ egzekucyjny prowadził wobec M.K. postępowanie egzekucyjne na podstawie wydanego przez Prezydenta Miasta K. tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...], obejmującego opłatę dodatkową w kwocie [...] zł za nieopłacone parkowanie w dniu [...].

W jego toku zawiadomieniem z dnia [...] nr [...] dokonano zajęcia rachunku bankowego w A S.A., który pismem z dnia [...] powiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w realizacji zajęcia rachunku z powodu braku środków.

Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji umorzył to postępowanie egzekucyjne wyjaśniając, iż zgodnie z art. 40d ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2222 z późn. zm. – dalej u.d.p.) należność ta przedawniła się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone.

Wierzyciel w złożonym zażaleniu z dnia [...] na postanowienie organu egzekucyjnego wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że umorzenie postępowania egzekucyjnego nie jest zasadne, gdyż został przerwany bieg terminu przedawnienia dochodzonej opłaty. Zgodnie bowiem z art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm. - dalej - o.p.) bieg przedawnienia zostaje przerwany przez zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został powiadomiony. Samo zatem zajęcie konta zobowiązanego przerywa bieg przedawnienia, bez względu na to, czy znajdują się na nim jakiekolwiek środki finansowe wystarczające na pokrycie zaległości. W konsekwencji - termin przedawnienia liczony jest na nowo od następnego dnia, w którym zastosowano środek egzekucyjny, a okres, jaki upłynął od daty powstania zobowiązania uważany jest za niebyły. Tym samym okres upływu terminu przedawnienia wydłużył się o kolejne 5 lat.

Na zakończenie wierzyciel dodał, że postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przedwczesne i działa na jego niekorzyść. Podkreślił także, iż zobowiązany jest osobą młodą, zatem istnieje wysokie prawdopodobieństwo na poprawę jego sytuacji materialnej.

Organ odwoławczy nie przychylił się do stanowiska skarżącego, wobec czego postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego z dnia [...].

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przedstawiono przebieg postępowania, a także przytoczono uregulowania prawne znajdujące zastosowanie w sprawie. Dalej stwierdzono, że obowiązek uiszczenia opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych - według art. 40d ust. 3 u.d.p. - przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym winny być one uiszczone. DIAS zauważył, że dosłowne brzmienie tego przepisu nie zawiera żadnych uwarunkowań, a to oznacza, że dla wymagalności opłaty dodatkowej za nieuiszczone parkowanie pojazdu w strefie odpłatnego parkowania bezwzględnie obowiązującym jest okres 5 lat licząc od końca roku, w którym została ona nałożona. Dodał następnie, że ustawa o drogach publicznych w ogóle nie odsyła do Ordynacji podatkowej, a tym samym nie ma zastosowania w odniesieniu do tego rodzaju opłat jej art. 70 § 4, zakładający przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego.

Skoro, jak zauważył organ odwoławczy, tytuł wykonawczy dotyczył opłaty dodatkowej za nieopłacenie parkowania w dniu [...] to jej przedawnienie nastąpiło z dniem 31 grudnia 2017 r. Tym samym organ egzekucyjny prawidłowo na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. umorzył postępowanie egzekucyjne w skutek wygaśnięcia dochodzonego obowiązku.

W skardze z dnia [...], złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik wierzyciela zaskarżonemu postanowieniu organu odwoławczego zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 70 § 4 o.p. poprzez jego niezastosowanie,

b) art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez jego błędne zastosowanie oraz umorzenie postępowania wskutek wadliwego przyjęcia, że przedmiotowa należność wygasła wskutek przedawnienia,

c) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia organu I instancji,

2) naruszenie art. 40d ust. 3 u.d.p. poprzez jego błędne zastosowanie oraz uznanie, że przedmiotowa należność uległa przedawnieniu z dniem 31 sierpnia 2018 r. (przypis Sądu – najprawdopodobniej omyłkowo określono datę przedawnienia, która prawidłowo winna był wskazana na dzień 31 grudnia 2017 r.).

Wobec powyższych zarzutów pełnomocnik skarżącego wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego,

2) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym,

3) w razie nieuwzględnienia wniosku, o którym mowa w pkt 2 - o rozpoznanie sprawy także pod nieobecność skarżącego,

4) zasądzenie kosztów postępowania, w tym również kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Uzasadniając podniesione zarzuty pełnomocnik wierzyciela wskazał, iż w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego w dniu [...] dokonano zajęcia rachunku bankowego należącego do zobowiązanego. W wyniku zajęcia nie uzyskano wprawdzie żadnych kwot, jednakże biorąc pod uwagę treść art. 70 § 4 o.p. doszło do przerwania biegu pięcioletniego terminu przedawnienia należności z tytułu opłaty dodatkowej za niepłacony postój w strefie płatnego parkowania.

Następnie podniósł, iż zgodnie z ugruntowanym poglądem w orzecznictwie sądów administracyjnych, opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania mają charakter należności publicznoprawnej. W myśl natomiast art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2077 z późn. zm. – dalej u.f.p.) środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności dochody budżetu państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody państwowych funduszy celowych: dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Wobec tego zgodnie z art. 67 u.f.p. do tego rodzaju opłat mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Konkludując pełnomocnik wierzyciela stwierdził, iż w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka z art. 70 § 4 o.p., tj. nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia należności wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Tym samym niezasadnie umorzono postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania. Wobec braku naruszeń prawa o takim ciężarze gatunkowym nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Stan faktyczny, który został przedstawiony we wcześniejszej części uzasadnienia wyroku nie jest kwestionowany przez żadną ze stron. Rozstrzygnięcia wymaga natomiast kwestia, czy do opłat dodatkowych wynikających z nieuiszczenia opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania (art. 13f ust. 1 u.d.p.) znajdują zastosowanie przepisy ustawy Ordynacja podatkowa regulujące przedawnienie zobowiązania.

Zauważyć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozstrzygał już w przedmiocie przedawnienia opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 13f ust. 1 u.d.p. w kontekście umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Przywołać tu należy wyroki z dnia 15 grudnia 2016 r. o sygn. akt: I SA/Gl 644/16 i I SA/Gl 645/16. Ponieważ skład orzekający w całości podziela argumentację w nich zawartą, w dalszej części posłuży się nią dla uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia. Nadmienić należy, że pogląd w nim wyrażony prezentowany jest również w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych (np. zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 7 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Ol 95/18, Lex nr 2472215).

Ustalenie, że nastąpiło przedawnienie tej należności organ egzekucyjny i organ odwoławczy oparły na uregulowaniu zawartym w art. 40d ust. 3 u.d.p., przewidującym, że obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i ust. 2, art. 29a ust. 1 i ust. 2 oraz w art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Powołując się na powyższe uregulowanie organy uznały, że stanowi ono odrębne, a jednocześnie całościowe uregulowanie kwestii przedawnienia opłat pobieranych na mocy art. 13f ust. 1 u.d.p. Wskazały w tym zakresie na brak odesłania w tej ustawie do przepisów Ordynacji podatkowej lub jakiejkolwiek innej ustawy.

Nie uznały zatem, aby podstawę do zastosowania wobec spornej należności instytucji przerwania biegu terminu przedawnienia miał stanowić przepis art. 70 § 4 o.p., na mocy art. 67 w związku z art. 60 pkt 7 u.f.p.

Dokonując oceny prawidłowości stanowiska organów w tej sprawie trzeba na wstępie przypomnieć, że przepis o przedawnieniu obowiązku uiszczenia opłat wynikających z art. 13f u.d.p. (jak i innych opłat i kar przewidzianych w tej ustawie) ustawodawca wprowadził do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych dopiero w drodze jej nowelizacji ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 179, poz. 1489), która weszła w życie z dniem 4 października 2005 r. Do tego czasu należności z tego tytułu były nieprzedawnialne. Dodając przepis art. 40d ust. 3 ustawodawca usunął zatem ten stan braku regulacji prawnej, a jednocześnie nie wprowadził, ani wprost ani przez odesłanie do innych ustaw, możliwości przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Można zatem zasadnie wnioskować, że wolą ustawodawcy było określenie jednego, nie podlegającego wydłużeniu, pięcioletniego terminu przedawnienia obowiązku zapłaty należności wymienionych w art. 40d ust. 3 u.d.p.

Przedmiotem sporu jest kwestia, czy powyższy stan prawny, obowiązujący od 2005 r., uległ zmianie z dniem 1 stycznia 2010 r. na skutek wejścia w życie uchwalonej w dniu 27 sierpnia 2009 r. ustawy o finansach publicznych, która w art. 67 ust. 1 przewiduje, że do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Tytułem porządku nadmienić należy, iż na mocy art. 12 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935) do art. 67 u.f.p. dodano ust. 2 w brzmieniu: "Do spraw dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego". Nowelizacja ta pozostaje bez znaczenia dla niniejszej sprawy, gdyż dotyczy ona administracyjnych kar pieniężnych, gdy tymczasem spór dotyczy opłaty określonej w art. 13f ust. 1 u.d.p.

Zdaniem strony skarżącej, powyższy przepis, tj. art. 67 ust. 1 u.f.p. uprawnia do uznania, że do spornej należności, jako wymienionej w art. 60 pkt 7 u.f.p. niepodatkowej należności budżetowej o charakterze publiczno-prawnym, należy zastosować art. 70 § 4 o.p., przewidujący przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony.

W ocenie Sądu, pogląd ten jest nieuprawniony. Przepis art. 67 ust. 1 ustawy o finansach publicznych stanowi bowiem, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio - działu III Ordynacji podatkowej stosuje się tylko do spraw nieuregulowanych niniejszą ustawą. Ustawa o finansach publicznych nie zawiera żadnej regulacji odnośnie przedawnienia należności wymienionych w art. 60, zatem mogą mieć w tym zakresie generalnie zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej. Jeżeli jednak odrębne uregulowanie kwestii przedawnienia przewidziane jest w ustawach szczególnych, to uregulowania te, jako lex specialis, mają pierwszeństwo przed przepisami o charakterze ogólnym. Taką regulacją jest art. 40d ust. 3 u.d.p.

Powyższy pogląd zaprezentowano także w doktrynie (T. Brzezicki, W. Morawski - Przedawnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie, opubl. PPLiFS z 2011 r. nr 7-8, str. 25-29).

Przedstawione wyżej wywody uprawniają do wniosku, że art. 40d ust. 3 u.d.p. stanowi samodzielną, prawidłową podstawę do uznania, że z upływem terminu w tym przepisie wskazanego, przedawnia się obowiązek zapłaty opłaty z art. 13f ust. 1 u.d.p. Zatem zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został zawiadomiony, nie przerywa biegu terminu przedawnienia wspomnianej opłaty dodatkowej, określonej w art. 13f ust. 1 u.d.p.

Stwierdzenie przedawnienia należności dochodzonej w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym obligowało organ egzekucyjny do umorzenia tego postępowania na mocy art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Wydane w tym zakresie postanowienie odpowiada zatem prawu, podobnie jak utrzymujące je w mocy postanowienie organu odwoławczego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302).