Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 515/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-12-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Przedsiębiorstwa A sp. z o.o. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za maj i grudzień 2012 r., luty 2013 r., grudzień 2014 r., marzec i miesiące od maja do grudnia 2015 r. oraz od stycznia do maja, od lipca do września i grudzień 2016 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Przedsiębiorstwa A spółka z o.o. wniosła skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Wraz ze skargą złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu wniosku Spółka podniosła, że jest obecnie w trudniej sytuacji finansowej. Jej działalność gospodarcza nie jest tak dynamiczna jak w poprzednich latach. Liczba zatrudnionych osób drastycznie spadła, tak jak i przychody spółki.

Z oświadczenia o majątku i dochodach wynika, że wysokość kapitału zakładowego spółki wynosi 32.345,96 zł, nie posiada żadnych środków trwałych, a w ostatnim roku podatkowym poniosła stratę w wysokości 145.954,31 zł. Stan jej rachunku bankowego wynosi odpowiednio -287,66 zł. Spółka ma zobowiązania w wysokości 1.317.894,69. Stan kasy wynosi 40,11 zł.

Ponieważ treść ww. oświadczeń nie była wystarczająca do ustalenia rzeczywistych zdolności płatniczych skarżącego, wezwano go do przedłożenia dodatkowych dokumentów i informacji.

Z rachunku zysków i strat za okres do [...] października 2018 r. wynika, że spółka osiągnęła przychód ze sprzedaży produktów w wysokości 90.006,16 zł. Koszty jej działalności operacyjnej wyniosły 150.293,70 zł, koszty finansowe 11.743,61 zł.

Zgodnie z bilansem sporządzonym na dzień [...] października 2018 r. spółka nie posiada żadnych aktywów trwałych, posiada natomiast aktywa obrotowe o wartości 286.641,99 zł (w tym należności krótkoterminowe o wartości 44.118,11 zł).

Deklaracje dla podatku od towarów i usług VAT-7 wskazują, że spółka w sierpniu, wrześniu i październiku dokonała dostawy towarów lub świadczyła usługi o wartości odpowiednio 11.400 zł, 11.900 zł i 11.600 zł.

Saldo rachunku bankowego spółki na dzień [...] października 2018 r. wyniosło -1.53 zł

Analiza sytuacji majątkowej i dochodów spółki prowadzi do wniosku, że jej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 246 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. Nr z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej zwanej P.p.s.a.) osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy wykaże że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.

Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 P.p.s.a.).

Zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona skarżąca musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony z uwzględnieniem jej możliwości finansowych. Skarżąca domaga się przyznania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Jednak na chwilę obecną, jedyną opłatą niezbędną dla dalszego prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego jest wpis od skargi w wysokości 500 zł.

Kwota ta, w ocenie orzekającego, nie przekracza możliwości finansowych skarżącej spółki. Podkreślić bowiem należy, że skarżąca spółka cały czas prowadzi działalność gospodarczą, która przynosi przychód. Jest on, tak jak wskazano w uzasadnieniu wniosku, zdecydowanie mniejszy nich w latach ubiegłych, jednak oznacza, że skarżąca dysponuje środkami finansowymi.

Miesięczny przychód spółki wynoszący około 11.500 zł uzasadnia twierdzenie, że skarżąca, odpowiednio planując wydatki, jest w stanie wygospodarować kwotę 500 zł na uiszczenie wpisu sądowego w niniejszej sprawie.

Osoba prawna obowiązana jest wykazać nie tylko, że nie ma adekwatnych środków na poniesienie kosztów postępowania, ale także, że nie ma ich, mimo iż podjęła wszelkie niezbędne środki, aby zdobyć fundusze na pokrycie tych wydatków (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. 2 wyd., Warszawa 2006, s. 504, postanowienie NSA z 24 czerwca 2008 r., I GZ 147/08, LEX nr 479137). Ciężar dowodu co do wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na podmiocie występującym z takim żądaniem, co jednoznacznie wynika z treści przytoczonego wyżej art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a.

W świetle powyższych okoliczności uznać należało, że skarżąca spółka nie wykazała, że wobec niej zachodziła ustawowa przesłanka, o której mowa w art. 246 § 2 pkt 1 lub 2 P.p.s.a., dlatego na podstawie powyższych przepisów, orzeczono jak na wstępie.