Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 633/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2006-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik, Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz,, Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska (spr.), Protokolant Agnieszka Lasecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi T.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę


UZASADNIENIE

II SA/Go 633/05

Uzasadnienie

W dniu [...] stycznia 2005r. Burmistrz Miasta i Gminy decyzją nr [...] orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego T.W.. Decyzja wydana została na podstawie art. 15 ust.2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych W uzasadnieniu decyzji podano, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek H.W.. W wyniku przeprowadzonego przez organ postępowania ustalono, że H.W. jest właścicielką lokalu położonego w [...] w którym to lokalu zameldowany jest T.W.. Ustalono również , że T.W. nie zamieszkuje w tym lokalu. Wyprowadził się dobrowolnie zabierając swoje rzeczy i przedmioty osobiste. Od czasu wyprowadzenia się skarżący nie próbował w tym lokalu zamieszkać. Z wyjaśnień złożonych w postępowaniu przed organem I Instancji T.W. potwierdził, iż w lokalu nie mieszka od 2001r. gdyż zmusiła go sytuacja rodzinna i zawodowa. Wyprowadzając się nie zabrał wszystkich rzeczy i przedmiotów osobistych. Nie próbował ponownie stale zamieszkać w lokalu gdyż się bał. Ponadto podał, że nie dochodził o przywrócenie naruszonego posiadania. W decyzji organu I instancji wskazano, że przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych mają charakter porządkowy .

Od decyzji tej odwołanie złożył T.W.. W odwołaniu powołał się, że decyzja wydana zastała z rażącym naruszeniem prawa poprzez przywołanie nie obowiązujących przepisów prawa. Zdaniem T.W. organ przytacza brzmienie przepisu sprzed nowelizacji ustawy dokonanej 16 kwietnia 2004r.Zdaniem skarżącego daje to podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto wskazał, że organ wydając decyzję oparł się wyłącznie na wyjaśnieniach wnioskodawczyni, nie biorąc pod uwagę wyjaśnień skarżącego, iż nie opuścił mieszkania dobrowolnie lecz został zmuszony sytuacją zawodową. Wskazał, że pracuje poza granicami kraju i w miejscu zamieszkania przebywa rzadko i krótko. Wskazał, że H.W. dąży by skarżący stał się osobą bezdomną. Zdaniem skarżącego organ nie przeprowadził żadnego dowodu który potwierdzałby twierdzenia wnioskodawczyni czy też skarżącego. Zdaniem skarżącego notatka policyjna jest niewystarczająca.

W dniu [...] kwietnia 2005r. Wojewoda decyzją [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż opuszczenie lokalu przez skarżącego nastąpiło dobrowolnie.

Z decyzją tą nie zgodził się T.W. i w dniu 13 maja 2005r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze tej wskazał, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów opisanych w odwołaniu od decyzji, w szczególności w odniesieniu do rażącego naruszenia prawa, poprzez przywołanie nieobowiązujących przepisów prawa. Wskazał nadto, że wydanie decyzji narusza art. 77 k.p.a. Przywołano argumenty z odwołania od decyzji. Z tego też względu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji lub stwierdzenie jej nieważności.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że na podstawie § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. i Kielcach rozpoznawanie spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187, poz. 1926) w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 187. poz.1927) sprawy w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie woj. lubuskiego zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu – zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp.

Na mocy cytowanych przepisów Sąd ten, z dniem 01 lipca 2005r. stał się właściwy do rozpatrzenia przedmiotowej skargi.

Skarga nie mogła zostać uwzględniona, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu dotyczącego nieważności decyzji organu I instancji. Powołany przez skarżącego przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. określa, że nieważność decyzji zachodzi gdy została ona wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodziła. Podstawą decyzji organu I instancji był przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W dacie wydawania decyzji przepis ten istniał jak również stanowił podstawę do podjęcia przez organ administracji publicznej działania polegającego na wydaniu decyzji o wymeldowaniu. Przywołana w uzasadnieniu decyzji organu nieprawidłowa treść przepisu niewątpliwie stanowi naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie naruszenie to nie miało jednak żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie przepisów powodujące oczywistą sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy a treścią przepisu. Rażące naruszenie prawa wystąpi gdy decyzja stanowi zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Organ w uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z treścią art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania z pobytu stałego jeżeli osoba opuściła bez wymeldowania stałe miejsce pobytu stałego i jeżeli osoba opuściła stałe miejsce pobytu, nie przebywa w nim co najmniej 6 m-cy i nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. W dacie wydawania decyzji przepis ten brzmiał, "organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się". Prowadzone postępowanie przez organ dotyczyło ustalenia okoliczności dobrowolnego opuszczenia przez skarżącego lokalu. Organ również w uzasadnieniu wskazał, że w sprawie należało ustalić czy osoba opuściła bez wymeldowania stałe miejsce zamieszkania. W wyniku poczynionych ustaleń organ stwierdził, że skarżący opuścił bez wymeldowania stałe miejsce zamieszkania, czyli że zostały spełnione przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w brzmieniu z daty wydania decyzji. Z powyższych okoliczności wynika, że decyzji organu I instancji nie można zarzucić nieważności.

Zgodnie z treścią art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tj. Dz. U. z 2001r. Nr 87 poz. 960 z póz. zm.) organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący wyjechał za granicę, do Austrii, gdzie podjął zatrudnienie na podstawie umowy o pracę, wynajął tam mieszkanie. W 2001r. nastąpiło rozwiązanie małżeństwa skarżącego z H.W..

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd zgodnie z którym pobyt stały oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Zamiar stałego pobytu musi być określony na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności. Z okoliczności sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości Sądu, że zamiarem strony było opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu i przeniesienie się do Austrii, podjęcie tam zatrudnienia, a tym samym przeniesienia ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rzadkie i krótkie przyjazdy do kraju i przebywanie w tym czasie w miejscu zameldowania nie zmieniają faktu, że nastąpiło dobrowolne opuszczenie miejsca pobytu. Należy również wskazać, że gdyby skarżący posiadał pod wskazanym adresem rzeczy i przedmioty osobiste podjął by starania by je odzyskać. Nie podejmował jednak żadnych czynności prawnych które miałyby na celu umożliwienie zamieszkania. O opuszczeniu lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych można mówić wówczas, gdy z okoliczności sprawy wynika, że opuszczenie takie rzeczywiście miało miejsce i że było dobrowolne. Opuszczenie miejsca stałego zameldowania ze względów zawodowych nie oznacza iż opuszczenie to nie jest dobrowolne, wręcz przeciwnie. Długoletni wyjazd z kraju wskazuje, że skarżący na trwałe opuścił miejsce zamieszkania i przeniósł swoje centrum życiowe w inne miejsce.

Zdaniem Sądu, organ pierwszej jak i drugiej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie. Prawidłowo również w sprawie przyjęto, że zaszły przesłanki określone w art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Skarżący wskazuje, iż organ nie przeprowadził żadnego dowodu na twierdzenia H.W. czy też jego. Z powyższym nie można się zgodzić. Skarżący nie wskazał jakie ewentualnie dowody miałby przeprowadzić organ. Natomiast organ z urzędu zwrócił się do komisariatu Policji o informację dotyczącą czy skarżący przebywa pod adresem pod którym jest zameldowany. Z udzielonej informacji wynika, że skarżący pod wskazanym adresem nie posiada żadnych osobistych rzeczy i przedmiotów. Ponadto poinformowano, iż w mieszkaniu nie przebywa od kilku lat i mieszkanie opuścił dobrowolnie i nie próbował ponownie w nim zamieszkać. Zdaniem Sądu jest to wystarczające udokumentowanie twierdzeń wnioskodawczyni – H.W..

Na marginesie sprawy, podkreślenia wymaga również, że samo zameldowanie nie daje żadnych uprawnień ani tytułu prawnego do lokalu. Skarżący twierdzi, że H.W. chce doprowadzić, by został bezdomnym. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż skarżący w chwili wymeldowania nie miał żadnego tytułu prawnego do lokalu. Lokal ten stanowił wyłączną własność wnioskodawczyni, mocą postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] lipca 2004r. sygn. akt I 2NS 94/02 o podziale majątku. Na wnioskodawczyni nie ciąży również jakikolwiek obowiązek zapewnienia mieszkania skarżącemu. Ponadto, skarżący za środki otrzymane z podziału majątku może nabyć mieszkanie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które mogły by mieć wpływ na wynik sprawy. Z tego względu uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).

A. Juszczyk-Wiśniewska I. Fornalik M. Bohdanowicz