Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1376/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara - Dubiel WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. F. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] – ziemskiego w K. postanowieniem z dnia 24 października 2019 r. nr [...] (sprostowanym postanowieniem z dnia 6 grudnia 2019 r. nr [...] ) działając na podstawie art. 34 § 4 i 5, art. 17 § 1 w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane uznał za niezasadne zarzuty zgłoszone przez J. F. w sprawie postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego budowli służącej do gromadzenia wody tzw. oczka wodnego o ścianach murowanych z kamienia i betonowym dnie oraz głębokości 1,0 m, oznaczonego na potrzeby postępowania Inspektor Nadzoru Budowlanego nr [...], wybudowanego na działce nr [...] w Z. objętego tytułem wykonawczym z dnia 21.07.2015 r. znak: [...]

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że decyzją z dnia 28 października 2011 r. Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania J. F. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] - ziemskiego w K. nr [...] z dnia 5 lutego 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał J. F. jako inwestorowi, właścicielowi działki nr ewid.[...] w Z. wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego budowli służącej do gromadzenia wody tzw. oczka wodnego o ścianach murowanych z kamienia i betonowym dnie oraz głębokości 1,0 m, oznaczonego na potrzeby niniejszego postępowania przez MWINB nr [...], wybudowanego na działce nr [...] w Z. . Na w/w decyzję MWINB wniesiona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 17 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 52/12, skargę oddalił. Od w/w wyroku wniesiona została przez J. F. skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 8 października 2014 r. sygn. akt II OSK 1106/13, skargę kasacyjną oddalił. Po uprzednim przeprowadzeniu w dniu 18 lutego 2015 r. kontroli wykonania obowiązku wynikającego z decyzji MWINB z dnia 28 października 2011 r., w wyniku której stwierdzono, że obowiązek ten nie został wykonany, PINB wezwał, upomnieniem z dnia 25 czerwca 2015 r. adresata w/w decyzji J. F. do wykonania wynikającego z decyzji obowiązku. Organ powiatowy zastrzegł jednocześnie, że w razie niewykonania obowiązku we wskazanym w upomnieniu terminie sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia 6 lipca 2015 r. J. F. powołując się na treść księgi wieczystej nr [...], poinformował PINB m.in., iż nie jest już właścicielem nieruchomości, której dotyczy opisany w upomnieniu nakaz, w związku z czym nie posiada tytułu prawnego do jego wykonania. W dniu 17 lipca 2015 r. PINB ponownie przeprowadził kontrolę wykonania obowiązku wynikającego z decyzji MWINB z dnia 28 października 2011 r., w wyniku której stwierdzono, że obowiązek ten pozostaje niewykonany. W dniu 21 lipca 2015 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...], wszczynając tym samym wobec J. F. postępowanie egzekucyjne w sprawie doprowadzenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji MWINB z dnia 28 października 2011 r. Pismem z dnia 30 lipca 2015 r. J. F. zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wszczętej w/w tytułem wykonawczym. Postanowieniem nr [...] z dnia 3 września 2015 r. uznał, zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty za niezasadne. W dniu 23 września 2015 r. organ egzekucyjny wydał w oparciu o art. 113 § 1 K.p.a. postanowienie nr [...] o sprostowaniu postanowienia nr [...] (utrzymane w mocy postanowieniem MWINB nr [...] z dnia 27 stycznia 2016 r. W dniu 23 września 2015 r. PINB wydał również postanowienie nr [...], którym stwierdził, że postępowanie egzekucyjne wszczęte tytułem wykonawczym nr [...] z dnia 21 lipca 2015 r. uległo zawieszeniu w związku z wniesieniem przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Po rozpatrzeniu zażalenia J. F. na postanowienie PINB nr [...] z dnia 3 września 2015 r. (sprostowane postanowieniem nr [...] z dnia 23 września 2015 r.) MWINB, postanowieniem nr [...] z dnia 18 maja 2016 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez PINB. W uzasadnieniu w/w postanowienia MWINB wskazał m.in., iż PINB nie odniósł się do argumentów, którymi zobowiązany uzasadnia zgłoszony przez siebie zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. Ponadto wątpliwość organu odwoławczego wzbudziła kwalifikacja drugiego zgłoszonego w piśmie zobowiązanego z dnia 30 lipca 2015 r. zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postanowieniem nr [...] z dnia 24 października 2019 r. PINB, orzekł o podjęciu prowadzonego wobec J. F. postępowania egzekucyjnego, zawieszonego uprzednio w związku z wniesieniem zarzutów przez zobowiązanego. Po ponownym rozpatrzeniu zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego PINB orzekł o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł J. F. domagając się jego uchylenia.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w K. postanowieniem z dnia 29 września 2020 r. nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowią podstawowy środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu i służą ochronie jego praw. Istotą tego środka zaskarżenia jest wskazanie takich okoliczności, które już w momencie wystawienia tytułu wykonawczego czynią bezprzedmiotowym lub niezgodnym z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji. A więc zarzut stanowi środek ochrony zobowiązanego we wstępnym etapie egzekucji. Zgodnie z przepisem art. 34 § 4 upea w znajdującym w przedmiotowej sprawie zastosowanie brzmieniu tego przepisu sprzed nowelizacji upea wprowadzonej ustawą z dnia 11 września 2019 r., która weszła w życie w dniu 30 lipca 2020 r., organ egzekucyjny w razie uwzględnienia zgłoszonego zarzutu wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego (albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego, jeżeli organ uwzględni zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego). Podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie przyczyny wyczerpująco wymienione w art. 33 § 1 upea, w brzmieniu tego przepisu sprzed nowelizacji upea wprowadzonej ustawą z dnia 11 września 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070) tj: 1/ wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśniecie albo nieistnienie obowiązku, 2/ odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, 4/ błąd co do osoby zobowiązanego, 5/ niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, 6/ niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, 7/ brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia o którym mowa w art. 15 § l, 8/ zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, 9/ prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, 10/ niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym – wymogów określonych w art. 102 o wzajemnej pomocy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest stanowisko, że korzystanie ze środka ochrony, jakim są zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej związane jest z inicjatywą dłużnika (zobowiązanego) w zakresie wskazania przesłanek i wykazania okoliczności mających te przesłanki uzasadnić (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt: II SA/Kr 833/11, LEX nr 1086208). Postępowanie w przedmiocie zarzutów toczy się w takim zakresie, jaki określony został przez zobowiązanego poprzez zgłoszenie konkretnych zarzutów. Wyłączne prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przesądza o tym, że organ nie ma obowiązku z urzędu badać, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów niż zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2007 r., sygn. akt: III SA/Wa 1151/07, Lex nr 441253). Dodatkowo warunkiem skuteczności czynności procesowej polegającej na zgłoszeniu zarzutów jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 9 upea, w brzmieniu tego przepisu sprzed nowelizacji upea wprowadzonej ustawą z dnia 11 września 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070), zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z przepisu tego nie wynika wprost, od którego momentu rozpoczyna się bieg wskazanego powyżej terminu. W doktrynie przyjmuje się, że momentem tym jest doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, a w przypadku zarzutu niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego i zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 6 i 8 upea - moment doręczenia postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Analiza akt postępowania egzekucyjnego wskazuje, że odpis tytułu wykonawczego z dnia 21 lipca 2015 r. nr [...] doręczony został zobowiązanemu J. F., w dniu 27 lipca 2015 r. Pismem z dnia 30 lipca 2015 r., nadanym w placówce operatora pocztowego w dniu 30 lipca 2015 r. (a więc w terminie 7 dni od doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego), zobowiązany zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W punkcie 1 w/w pisma zobowiązany podniósł., iż w treści tytułu wykonawczego nie podano jego danych identyfikacyjnych (Pesel, Regon, nazwy pod jaką zobowiązany prowadzi działalność, daty urodzenia imienia ojca i matki). W punkcie 2 pisma z dnia 30 lipca 2015 r. zobowiązany wskazał natomiast na brak dołączenia do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia zobowiązanemu upomnienia. W/w uwagi zobowiązanego z pkt 1 i 2 prawidłowo zakwalifikowane zostały przez PINB, jako zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 upea (art. 33 § 1 pkt 10 upea). W pkt 3 w/w pisma zawierającego zarzuty, zobowiązany powołując się na art. 33 § 1 pkt 5 upea podniósł natomiast, iż prowadzona egzekucja dotyczy obowiązku niewykonalnego bowiem (cyt.): "obowiązany nie jest już właścicielem spornego obiektu i nie posiada również żadnego prawa obligacyjnego do jego dysponowania. Podjęte przez zobowiązanego kroki zmierzające do skłonienia właściciela do usunięcia spornego obiektu okazały się bezskuteczne". W/w uwaga wprost zatem wskazuje na podstawę zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 § 1 pkt 5 upea). W ocenie MWINB zgłoszony przez zobowiązanego zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów, o których mowa w art. 27 upea (art. 33 § 1 pkt 10 upea) nie zasługuje na uwzględnienie. We wskazanym wyżej art. 27 upea określone zostały obligatoryjne elementy tytułu wykonawczego. W ocenie organu formularz tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, na którym wystawiony został tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 21 lipca 2015 r. wypełniony został prawidłowo, i zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 27 upea w brzmieniu tego przepisu obowiązującym w dacie wystawienia w/w tytułu, a nadanym tekstem jednolitym upea z dnia 20 listopada 2014 r. (Dz.U. z 2014 r., póz. 1619). Zgodnie z w/w przepisem danymi identyfikującymi zobowiązanego, które powinny się znaleźć w tytule wykonawczym są: imię i nazwisko lub firma zobowiązanego, adres zobowiązanego, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy, jeżeli wierzyciel posiada taką informację (art. 27 § 1 pkt 2 upea). W tytule wykonawczym z dnia 21 lipca 2015 r. nr [...] wpisane zostały: imię i nazwisko zobowiązanego oraz jego adres, co jest wystarczające dla uznania, że tytuł ten spełnia określone wyżej wymogi formalne. Pozostałe dane identyfikacyjne zobowiązanego, przewidziane w formularzu tytułu wykonawczego, takie jak: data urodzenia zobowiązanego, imię ojca, imię matki, NIP, REGON, PESEL, przedsiębiorstwo, zajęcie, zawód lub pracodawca zobowiązanego, telefon, w dacie wydania przedmiotowego tytułu wykonawczego były danymi o charakterze fakultatywnym. Organ egzekucyjny mógł zatem wpisać te dane do tytułu wykonawczego, jeśli nimi dysponował. Jeżeli jednak organ nie wpisał w/w danych, lub też wpisane w tytule dane w w/w zakresie były nieprawidłowe, przy jednoczesnym wskazaniu prawidłowego imienia, nazwiska i adresu zobowiązanego (w przypadku zobowiązanego będącego osobą fizyczną), to brak jest podstaw by przyjąć, iż tytuł taki jest wadliwy i nie może stanowić podstawy wszczęcia egzekucji administracyjnej (por. m.in. uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1931/12, oraz uzasadnienia wyroków: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/G1206/08 oraz z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/G11115/08 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 990/09 oraz z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1452/13).

W piśmie z dnia 30 lipca 2015 r. zawierającym zarzuty zobowiązany wniósł również odnoszący się do tytułu wykonawczego zarzut (cyt.): "naruszenia przepisu art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez brak dołączenia do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia zobowiązanemu upomnienia". Wyjaśnić wobec tego zobowiązanemu należy, że przepis art. 27 § 3 upea ("Do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku"), został uchylony ustawą z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1289), która weszła w życie w dniu 21 listopada 2013 r. W dacie wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] tj. w dniu 21 lipca 2015 r. przepis którego naruszenie zobowiązany zarzuca organowi egzekucyjnemu, już zatem nie obowiązywał. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem MWINB, zgłoszony przez zobowiązanego zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów, o których mowa w art. 27 upea (art. 33 pkt 10 upea) jest bezzasadny. Odnosząc się do podniesionego przez zobowiązanego, w piśmie z dnia 30 lipca 2015 r., zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym MWINB stwierdza, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, o jakiej mowa w art. 33 § l pkt 5 upea oznacza, iż istnieją niezależne od zobowiązanego i trwałe przyczyny powodujące niemożność wykonania tego obowiązku. Niewykonalność ta jest spowodowana przyczynami o charakterze obiektywnym. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki; bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia (vide: wyrok NSA z dnia 8 lutego 2006 r. sygn. akt: II OSK 509/05). O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Wykonanie obowiązku nie jest możliwe nie tylko przez zobowiązanego, ale także przez każdą inną osobę. Niemożliwość ta musi mieć charakter trwały i zupełny oraz musi oznaczać brak warunków czyniących wykonanie obowiązku egzekucyjnego możliwym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 grudnia 2009 r. sygn. akt: II SA/Lu 389/09, Lex nr 583016). Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn faktycznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Niewykonalność obowiązku ma charakter faktyczny w sytuacji istnienia rzeczywistej przeszkody obiektywnie wykluczającej określone zachowanie (taka zamiana stanu faktycznego sprawy, która wyklucza z technicznego punktu widzenia, wykonanie obowiązku w sposób lub w zakresie wskazanym w orzeczeniu, z którego ten obowiązek wynika). Związane z wykonaniem obowiązku trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku (vide: wyrok NSA z dnia 13 listopada 2008 r. sygn. akt: II OSK 1365/07). Z niewykonalnością obowiązku o charakterze prawnym mamy natomiast do czynienia w sytuacji, kiedy realizacja obowiązku wiązałaby się z naruszeniem istniejących prawnych zakazów lub nakazów, co pociągałoby za sobą odpowiedzialność określonego rodzaju. Uwzględniając powyższe, w ocenie MWINB w przedmiotowej sprawie nie występuje niewykonalność faktyczna ani prawna egzekwowanego obowiązku. Uzasadniając swój zarzut zobowiązany wskazał na konkretne okoliczności, które w jego ocenie czynią rozbiórkę obiektu wskazanego w tytule wykonawczym z dnia 21 lipca 2015 r. nr [...], niewykonalną. Zobowiązany powołując się na przedłożony organowi powiatowemu odpis księgi wieczystej nr [...] wskazał mianowicie, iż nie jest już właścicielem podlegającego egzekwowanemu obowiązkowi rozbiórki obiektu, nie posiada również żadnego innego prawa obligacyjnego do jego dysponowania. Dokonana przez organ analiza działu II księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości obejmującej działkę ewidencyjną nr [...] w Zabierzowie na której zlokalizowany jest podlegający egzekwowanemu w niniejszej sprawie nakazowi rozbiórki obiekt budowlany, wskazuje, że od dnia 29 listopada 2011 r. do dnia 28 maja 2014 r. właścicielem w/w nieruchomości była firma A w organizacji z siedzibą w K. (kapitał zakładowy spółki został w całości pokryty przez J. F. aportem w postaci nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w Z. - vide § 8 kopii Aktu Notarialnego Repertorium A Nr [...] - karty nr 29-33 akt postępowania egzekucyjnego). Następnie na podstawie umowy z dnia 28 maja 2014 r. prawo własności nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w Z. , w związku z rozwiązaniem oraz uproszczoną likwidacją firma A w organizacji z siedzibą w K., zostało przeniesione na rzecz J. F., który umową z tego samego dnia tj. 28 maja 2014 r. przeniósł własność w/w nieruchomość na rzecz firma A w organizacji z siedzibą w Z. będącej aktualnym właścicielem według treści analizowanego odpisu zupełnego księgi wieczystej (vide kopia Aktu notarialnego z dnia 28 maja 2014 r. rep A [...]). Treść odpisu zupełnego księgi wieczystej [...] pozwala zatem domniemywać, że w dacie wystawienia wobec J. F. tytułu wykonawczego wszczynającego postępowanie egzekucyjne w sprawie nakazu rozbiórki budowli służącej do gromadzenia wody tzw. oczka wodnego o ścianach murowanych z kamienia i betonowym dnie oraz głębokości 1,0 m, oznaczonego na potrzeby niniejszego postępowania przez MWINB nr [...], wybudowanego na działce nr [...] w Z. , tj. w dniu 21 lipca 2015 r., wyżej wymieniony nie był już właścicielem nieruchomości obejmującej działkę ewidencyjną nr [...] w Z. . Badając kwestię wpływu w/w okoliczności na prawną możliwość wykonania przez J. F. obowiązku objętego tytułem wykonawczym z dnia 21 lipca 2015 r., wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd zgodnie, z którym orzekany w oparciu o art. 48 ust. l Prawa budowlanego nakaz rozbiórki obiektu budowlanego (taki jak egzekwowany w niniejszej sprawie) winien być kierowany w pierwszej kolejności do inwestora, jako sprawcy samowoli budowanej, pod warunkiem jednakże, że w dacie orzekania inwestorowi przysługuje prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jeżeli inwestor prawem takim się nie legitymuje kierowany do niego nakaz rozbiórki może okazać się niewykonalny (por. uzasadnienie prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1146/13, , oraz uzasadnienie wyroku NSA z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 3350/14,). Wskazana wyżej kwestia dysponowania przez adresata nakazu rozbiórki obiektu budowalnego, prawem do dysponowania nieruchomością, na której obiekt ten się znajduje, winna być badana z punktu widzenia wykonalności takiego nakazu, również na etapie wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Jeżeli bowiem adresat decyzji o nakazie rozbiórki, któremu na etapie orzekania o rozbiórce przysługiwało prawo do nieruchomości, której nakaz dotyczył, wyzbył się tego prawa, kierowanie do niego tytułu wykonawczego może okazać się nieuzasadnione. Pozbawiony bowiem dostępu do nieruchomości oraz nie posiadający zgody aktualnego właściciela nieruchomości na wykonanie rozbiórki obiektu, adresat decyzji o nakazie rozbiórki może nie być zdolny do jej wykonania bez naruszania prawem chronionych wartości i tym samym narażania się na odpowiedzialność określonego rodzaju. Z drugiej jednak strony w orzecznictwie sądów administracyjnych dostrzega się i wskazuje, że samo zbycie przez inwestora nieruchomości po wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę położonego na tej nieruchomości obiektu nie oznacza jeszcze, że postępowanie egzekucyjne w sprawie w/w obowiązku nie może być prowadzone wobec dotychczasowego właściciela. Dopuszcza się bowiem prowadzenie takiego postępowania, jeżeli stwierdzone zostanie, że dotychczasowy właściciel pomimo zbycia nieruchomości nadal jest posiadaczem lub zarządcą podlegającego obowiązkowi rozbiórki obiektu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1070/05, publ. LEX Nr 265673, wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1921/07, publ. LEX Nr 1496584 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Lu 218/08, publ. LEX Nr 558393). W przedmiotowej sprawie, jak wyżej wskazano, J. F., do którego, jako inwestora i zarazem właściciela działki ewidencyjnej nr [...] w Z. skierowany został nakaz decyzji MWINB z dnia 28 października 2011 r. utracił prawo własności w/w nieruchomości. W ocenie MWINB fakt ten nie przesądza jednak o prawnej niewykonalności obowiązku rozbiórki orzeczonego w decyzji i objętego wystawionym wobec J. F. tytułem wykonawczym z dnia 21 lipca 2015 r.. Przede wszystkim stwierdzić należy, że zobowiązany pomimo dwukrotnego już przenoszenia prawa własności nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w Zabierzowie na zakładane przez siebie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, nadal ma decydujący wpływ na zarząd tą nieruchomością. Wskazać bowiem należy, iż o ile zakładane przez J. F. spółki, na rzecz których wyżej wymieniony przenosił następnie aportem prawo własności w/w nieruchomości, tj . założona w 2011 r. firma A w organizacji z siedzibą w K. oraz założona w 2014 r. firma A w organizacji z siedzibą w Z. , posiadały niewątpliwie, jako ułomne osoby prawne, odrębną podmiotowość prawną, to spółki te zakładane były i funkcjonowały w obrocie gospodarczym przez cały okres, o jakim mowa w art. 169 § l Kodeksu spółek handlowych (jeżeli zawiązanie spółki nie zostało zgłoszone do sądu rejestrowego w terminie sześciu miesięcy od dnia zawarcia umowy spółki albo jeżeli postanowienie sądu odmawiające zarejestrowania stało się prawomocne, umowa spółki ulega rozwiązaniu"), jako jednoosobowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji. Ich założycielem i jedynym wspólnikiem stanowiącym zgromadzenie wspólników pozostawał zaś przez cały okres obowiązywania umów spółek J. F.. W praktyce wyżej wymieniony w zgodzie z przepisami Kodeksu spółek handlowych będąc założycielem i jedynym wspólnikiem (wykonującym wszystkie uprawnienia przysługujące zgromadzeniu wspólników - art. 156 Ksh) decydował zatem samodzielnie o kształcie umów spółek oraz o powołaniu lub odwołaniu zarządów spółek, zachowując tym samym przemożny wpływ na dysponowanie majątkiem spółek, w tym wniesionymi przez siebie do tego majątku wkładami niepieniężnymi na pokrycie udziałów w postaci prawa własności nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w Z. (w całości w spółce założonej w 2011 r. oraz w przeważającej części w spółce założonej w 2014 r. - v. załączone do akt postępowania egzekucyjnego kserokopie wypisów aktów notarialnych z dnia 29 listopada 2011 r. Repertorium A nr [...] oraz z dnia 28 maja 2014 r. Repertorium A nr [...] -odpowiednio karty nr 29-33 oraz nr 134-139), na której zlokalizowany jest podlegający egzekwowanemu obowiązkowi rozbiórki obiekt budowlany.

W kontekście w/w okoliczności, mało wiarygodne wydaje się twierdzenie zobowiązanego zawarte w piśmie z dnia 30 lipca 2015 r. zawierającym zarzuty, iż cyt: "Podjęte przez obowiązanego kroki zmierzające do skłonienia właściciela do usunięcia spornego obiektu okazały się bezskuteczne", podobnie zresztą jak twierdzenie J. F. zawarte w piśmie z dnia 6 lipca 2015 r. stanowiącym odpowiedź na upomnienie cyt.: Adresatowi upomnienia nie udało się nawiązać kontaktu z podmiotem legitymującym się tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości"". Do obu w/w pism załączone były wydruki treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w Z. , z których wynikało, że w datach sporządzenia w/w pism prawo własności w/w nieruchomości przysługiwało firma A w organizacji z siedzibą w K., której założycielem i jedynym udziałowcem był J. F.. Na ocenę wiarygodności twierdzeń zobowiązanego o utracie przez niego wpływu na dysponowanie, czy zarząd nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w Z. wpływ ma niewątpliwie również i to, że nigdy nie doszło do rejestracji zakładanych przez zobowiązanego spółek z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, na rzecz których zobowiązany przekazywał aportem prawo własności w/w nieruchomości. Zarówno umowa firma A w organizacji z siedzibą w K. założona przez J. F. w 2011 r. jak i umowa firma A w organizacji z siedzibą w Z. założona przez wyżej wymienionego w 2014 r. uległy rozwiązaniu wskutek niezgłoszenia do sądu rejestrowego wniosku o ich rejestrację w terminie 6 miesięcy od dnia zawarcia umów tych spółek, zgodnie z art. 169 §1l Ksh (v. złożone w toku postępowania odwoławczego znak: [...] oświadczenie J. F.; za uzasadnieniem decyzji MWINB nr [...] z dnia 13 stycznia 2015 r. - karta nr 42 akt postępowania egzekucyjnego, kserokopia pisma Sądu Rejonowego dla [...] z dnia 20 lutego 2019 r. znak: KRS [...] - karta nr 141 akt postępowania egzekucyjnego). Nadmienić przy tym należy, iż zgłoszenia zawiązania spółki do sądu rejestrowego dokonuje co do zasady zarząd (art. 164 § 1 Ksh), tym niemniej w przypadku jednoosobowych spółek w organizacji uprawnionym do dokonania w/w zgłoszenia jest również jedyny wspólnik (art. 162 Ksh). Wbrew twierdzeniu zobowiązanego zawartemu w zażaleniu z dnia 6 listopada 2019 r. P. J. F. mógł zatem samodzielnie dokonać rejestracji zakładanych przez siebie spółek z o.o. w organizacji, w sytuacji, gdy przykładowo zarząd nie wywiązywał się z tego obowiązku, jednak dwukrotnie ani zobowiązany ani zarząd spółek tego nie czynili. Tym samym zakładane przez zobowiązanego spółki nigdy nie uzyskały osobowości prawnej. W/w stan sugeruje, że jedynym powodem powoływania przez J. F. spółek z o.o. w organizacji była możliwość przenoszenia na nie, jako odrębne podmioty praw i obowiązków prawa własności nieruchomości, na której zlokalizowany jest podlegający rozbiórce obiekt, celem odsuwania w czasie egzekucji nakazu rozbiórki. O bycie prawnym i aktualnym statusie podmiotu tego rodzaju J. F., jako jedyny wspólnik wykonujący wszystkie uprawnienia przysługujące zgromadzeniu wspólników (art. 156 Ksh), może decydować samodzielnie tj. założyć spółkę, powołać lub odwołać jej zarząd oraz w razie potrzeb w dowolnym czasie dokonać jej likwidacji i powołania odrębnej spółki tego samego rodzaju, przy jednoczesnej możliwości funkcjonowania takiej ułomnej osoby prawnej w obrocie gospodarczym tj. zaciągania przez nią zobowiązań, nabywania nieruchomości. Forma spółki z o.o. w organizacji pozwala przy tym uniknąć konieczności dochowania skomplikowanych i czasochłonnych procedur dotyczących zakładania i likwidacji kolejno zakładanych spółek oraz związanego z tym obowiązku zgłaszania określnych w przepisach danych do Krajowego Rejestru Sądowego. Reasumując, obowiązujące regulacje prawne w zakresie spółek z o.o. w organizacji dają zobowiązanemu możliwość przenoszenia w krótkich odstępach czasu prawa własności nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w Z. , przy jednoczesnym braku zagrożenia utraty kontroli nad w/w nieruchomością, co - jak się wydaje - zobowiązany wykorzystuje, chcąc odsunąć w czasie lub nawet uniemożliwić przeprowadzenie egzekucji nakazu rozbiórki. Potwierdzeniem tego, że zobowiązany z w/w możliwości korzysta w przedmiotowej sprawie jest publikacja prasowa, która ukazała się na łamach Dziennika Polskiego w dniu 21 marca 2012 r. (tj. niedługo po wydaniu decyzji MWINB z dnia 28 października 2011 r. znak: [...], ale przed wszczęciem egzekucji wynikającego z tej decyzji nakazu), w której zacytowano wypowiedzi P. J. F. dotyczące nakazów rozbiórek obiektów budowlanych zlokalizowanych na działce ewid. nr [...] w Z. funkcjonujących w ramach tzw. [...], w tym również podlegającego egzekwowanemu obowiązkowi rozbiórki oczka wodnego, cyt.: "(...) [...] przyznał, że nie miał pozwoleń na budowę, bo robił lekkie budynki na zgłoszenie. Tłumaczył, że w Starostwie Powiatowym w K. nikt mu nie mówił o rozporządzeniu wojewody. Powiadomiono go o tym, gdy obiekty już stały. Potem dostał nakazy rozbiórki. Teraz się przed nimi broni. - Nad [...] wisiała groźba natychmiastowej rozbiórki, więc przeniosłem własność do spółki, którą mam ze wspólnikiem. Musiałem się ratować - przyznaje [...]. Tłumaczy, że przeniesienie własności na spółkę jest dobrym rozwiązaniem do zarządzania przedsięwzięciem, a jednocześnie odsuwa rozbiórkę. Właściciel [...] przyznaje, że sprawę oddał do sądu. Ale broni się przed "egzekucją nadzoru", stąd pomysł z przeniesieniem własności do spółki (...) ". Niczego nie zmienia w ocenie intencji zobowiązanego wynikających z cytowanego wyżej artykułu prasowego późniejsze oficjalne pismo J. F. skierowane do redakcji Dziennika Polskiego, w treści którego wyżej wymieniony zaprzeczył, jakoby musiał się ratować, w związku z czym przeniósł majątek do spółki, a jednocześnie przyznał, że rozmowę z dziennikarką traktował, jako prywatną, więc nie spodziewał się publikacji. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku zobowiązanego o odstąpienie od czynności egzekucyjnych w trybie art. 45 § 1 upea, MWINB wyjaśnił, iż w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym żadne czynności egzekucyjne nie zostały jeszcze podjęte, samo zaś postępowanie egzekucyjne, w związku ze zgłoszonymi przez zobowiązanego zarzutami uległo zawieszeniu do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, co wynika z art. 35 § 1 upea, w znajdującym w przedmiotowej sprawie, brzmieniu tego przepisu sprzed nowelizacji upea wprowadzonej ustawą z dnia 11 września 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. póz. 2070). Na marginesie jedynie nadmienić należy, że zobowiązany nie wykazał zaistnienia w przedmiotowej sprawie żadnej z wymienionych w art. 45 § 1 upea przesłanek odstąpienia przez organ egzekucyjny od czynności egzekucyjnych.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J. F. zarzucając naruszenie:

1/ art. 113 § 1 K.p.a. i art. 110 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przekroczenie kompetencji określonej w tymże przepisie polegającym na zmianie sentencji postanowienia w taki sposób, iż doszło do zmiany merytorycznej postanowienia, zaś dokonanej zmiany nie można w żaden sposób zakwalifikować jako błędu pisarskiego lub rachunkowego ani innej oczywistej omyłki;

2/ art. 156 K.p.a. w zw. z art. 157 § 1 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez pominięcie w toku postępowania zażaleniowego okoliczności złożenia przez skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] -ziemskiego w K. nr [...] z dnia 24 października 2019r. znak: [...] i wydania przez organ II stopnia postanowienia w przedmiocie, który nie powinien być rozstrzygnięte przed rozpoznaniem wniosku o stwierdzenie nieważności skoro zostało ono wszczęte przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego pod sygnaturą [...] o czym skarżącego powiadomiono pismem z dnia 11 maja 2020 roku;

3/ art. 38 k.c. w zw. z art. art. 151 K.s.h., art. 161 K.s.h, art. 164 K.s.h, art.

169 K.s.h" art. 170 K.s.h" art. 201 K.s.h., art. 204 K.s.h. i Art. 208 § 2 K.s.h. poprzez

przyjęcie wbrew przepisom ustaw, iż możliwe jest reprezentowanie przez skarżącego

spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji w likwidacji jedynie w oparciu o artykuły prasowe oraz domysły organu nie poparte żadnymi dowodami. Nieznany jest powód dla którego organ zaniechał wezwania spółki do zajęcia stanowiska lub w

przypadku gdy ta nie odpowiedziała wystąpił do właściwego miejscowo sądu

rejestrowego celem ustanowienia kuratora dla spółki;

4/ art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 34 k.p.a. poprzez pominięcie uczestnictwa spółki prawa handlowego będącej właścicielem nieruchomości której dotyczy egzekwowany obowiązek.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie będące przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, gdzie kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej także "P.p.s.a."), zakres kontroli działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do art. 135 P.p.s.a Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w toku postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do wykonania egzekwowanego obowiązku – spowodowanie, aby zobowiązany zachował się w sposób zgodny z jego treścią, co wynika wprost z art. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.). W świetle art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym, pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Egzekucję administracyjną stosuje się do tak określonych obowiązków, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo bezpośrednio z przepisu prawa (art. 3 § 1 u.p.e.a.).

W niniejszej sprawie przedmiotem prowadzonego postępowania egzekucyjnego jest określony w decyzjach organów administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji obowiązek o charakterze niepieniężnym polegający na rozbiórce obiektu budowlanego budowli służącej do gromadzenia wody tzw. oczka wodnego o ścianach murowanych z kamienia i betonowym dnie oraz głębokości 1 m. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zasadność nałożenia tego obowiązku nie podlega badaniu w niniejszej sprawie, co wynika przede wszystkim z istoty administracyjnego postępowania egzekucyjnego oraz z tego, że Sądy administracyjne obu instancji prawomocnie oddaliły skargę na decyzję ostateczną organu odwoławczego w tej sprawie. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów zostały enumeratywnie wymienione w art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów reguluje art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. – w brzmieniu tego przepisu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 11 września 2019 r., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

W niniejszej sprawie odpis tytułu wykonawczego z dnia 21 lipca 2015 r. doręczony został zobowiązanemu w dniu 30 lipca 2015 r. W otwartym terminie 7 dni J. F. zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Podstawowym zarzutem było to, ze w treści tytułu wykonawczego nie podano danych identyfikacyjnych (pesel, regon) oraz brak dołączenia do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Odnosząc się do tych zarzutów w całości należy podzielić argumentację użytą przez organ w zaskarżonym postanowieniu. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że w art. 27 upea w brzmieniu tego przepisu obowiązującym w dacie wystawienia tytułu wykonawczego, a nadanym tekstem jednolitym upea z dnia 20 listopada 2014 r. (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619) określone zostały obligatoryjne elementy tytułu wykonawczego. Zgodnie z tym przepisem danymi identyfikującymi zobowiązanego, które powinny się znaleźć w tytule wykonawczym są: imię i nazwisko lub firma zobowiązanego, adres zobowiązanego, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy, jeżeli wierzyciel posiada taką informację (art. 27 § 1 pkt 2 upea). W tytule wykonawczym z dnia 21 lipca 2015 r. nr [...] wpisane zostały: imię i nazwisko zobowiązanego oraz jego adres, co jest wystarczające dla uznania, że tytuł ten spełnia określone wyżej wymogi formalne. Pozostałe dane identyfikacyjne zobowiązanego, przewidziane w formularzu tytułu wykonawczego, takie jak: data urodzenia zobowiązanego, imię ojca, imię matki, NIP, REGON, PESEL, przedsiębiorstwo, zajęcie, zawód lub pracodawca zobowiązanego, telefon, w dacie wydania przedmiotowego tytułu wykonawczego były danymi o charakterze fakultatywnym. Organ egzekucyjny mógł zatem wpisać te dane do tytułu wykonawczego, jeśli nimi dysponował. Jeżeli jednak organ nie wpisał wskazanych danych, lub też wpisane w tytule dane w tym zakresie były nieprawidłowe, przy jednoczesnym wskazaniu prawidłowego imienia, nazwiska i adresu zobowiązanego (w przypadku zobowiązanego będącego osobą fizyczną), to brak jest podstaw by przyjąć, iż tytuł taki jest wadliwy i nie może stanowić podstawy wszczęcia egzekucji administracyjnej. Dodać należy, iż przepis art. 27§ 1 ust 1 pkt 2 upea znowelizowany został ustawą z dnia 10 lipca 2015 r. o administracji podatkowej (Dz. U. poz. 1269 z późn. zm.)., która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 nadając mu brzmienie "wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także numeru identyfikacji podatkowej (NIP) lub numeru Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), jeżeli zobowiązany taki numer posiada". Zgodnie jednak z art. 68 w/w/ ustawy - do postępowań wszczętych skargami lub wnioskami złożonymi przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 39, w brzmieniu dotychczasowym, i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa ta zawierała także regulację zamieszczoną w art. 70 ust 1 zgodnie którą, do tytułu wykonawczego wystawionego przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy art. 27 § 1 ustawy zmienianej w art. 39, w brzmieniu dotychczasowym. Uznać należy zatem tytuł wykonawczy wystawiony w dniu 21 lipca 2015 r. jest prawidłowy i w oparciu o ten tytuł organ ma prawo prowadzić postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego.

Z kolei jeśli chodzi o zarzut dotyczący braku dołączenia do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia zobowiązanemu upomnienia to przyznać należy rację organowi odwoławczemu, że przepis art. 27 § 3 upea ("Do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku"), został uchylony ustawą z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych, która weszła w życie w dniu 21 listopada 2013 r. Zatem w dacie wystawienia tytułu wykonawczego przepis którego naruszenie zobowiązany zarzuca organowi egzekucyjnemu, już nie obowiązywał.

Odnosząc się z kolei do zarzutu wokół którego koncentruje się skarżący, a mianowicie niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym stwierdzić należy, że jest on pozbawiony podstaw prawnych. Według skarżącego fakt, że nie jest on już właścicielem podlegającego egzekwowanemu obowiązkowi rozbiórki obiektu budowlanego czyni niewykonalnym nałożony obowiązek. Z tak postawioną tezą nie można się jednak zgodzić. Z księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości obejmującej działkę ewidencyjną nr [...] w Z. wynika, że od dnia 29 listopada 2011 r. do dnia 28 maja 2014 r. właścicielem nieruchomości była firma A w organizacji z siedzibą w K. (kapitał zakładowy spółki został w całości pokryty przez J. F. aportem w postaci nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w Z. vide § 8 kopii aktu notarialnego nr Rep. A [...]. Następnie na podstawie umowy z dnia 28 maja 2014 r. prawo własności nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w Z. , w związku z rozwiązaniem oraz uproszczoną likwidacją firma A w organizacji z siedzibą w K., zostało przeniesione na rzecz J. F., który umową z tego samego dnia tj. 28 maja 2014 r. przeniósł własność nieruchomość na rzecz Green firma A. w organizacji z siedzibą w Z. , będącej aktualnym właścicielem według treści odpisu księgi wieczystej. Zgodzić się należy z organem, że treść księgi wieczystej [...] pozwala domniemywać, że w dacie wystawienia wobec J. F. tytułu wykonawczego wszczynającego postępowanie egzekucyjne nie był on już właścicielem nieruchomości obejmującej działkę ewidencyjną nr [...] w Z. Odnosząc się do tej kwestii wskazać należy, że okoliczność, iż inwestor, który był stroną w postępowaniu, w którym została wydana decyzja nakazująca rozbiórkę, po wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę nie jest już właścicielem nieruchomości, na której wybudowano obiekt objęty nakazem rozbiórki nie oznacza, że obowiązek wykonania decyzji już go nie obciąża. Wprawdzie zgodnie z art. 28a u.p.e.a., w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego, postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Zastosowanie dalszych środków egzekucyjnych może jednak nastąpić po wystawieniu przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego i skierowaniu go do organu egzekucyjnego wraz z urzędowym dokumentem wykazującym przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego. Powołany przepis nie reguluje kwestii podstaw przejścia egzekwowanego obowiązku na inną osobę, lecz wprowadza, możliwość kontynuowania postępowania egzekucyjnego w stosunku do innej osoby, niż ta przeciwko której wystawiony został tytuł wykonawczy, jeżeli na tą inną osobę, jako następcę prawnego zobowiązanego, w toku postępowania egzekucyjnego, przeszedł obowiązek objęty tytułem wykonawczym (wyrok NSA z dnia 5 października 2016 r. sygn. akt II OSK 3252/14). W ocenie Sądu przepis ten nie znajdzie zastosowania do sytuacji skarżącego, bowiem ustanawia on wyłącznie zasadę i warunki obciążenia nowego podmiotu (nabywającego wskutek czynności cywilnoprawnych prawo zobowiązanego) obowiązkiem administracyjnym związanym z rzeczą, która zmieniła właściciela. Nie zawiera jednakże jakichkolwiek regulacji dotyczących losów postępowania egzekucyjnego prowadzonego względem zbywcy rzeczy. W przedmiotowej sprawie skarżący pomimo dwukrotnego już przenoszenia prawa własności nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w Z. na zakładane przez siebie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, nadal ma decydujący wpływ na zarząd tą nieruchomością. Ich założycielem i jedynym wspólnikiem stanowiącym zgromadzenie wspólników pozostawał przez cały okres obowiązywania umów spółek J. F..

Biorąc powyższe rozważania pod uwagę stwierdzić należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie organów egzekucyjnych odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.