Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1223/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi D. K., I. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i nakazania rozbiórki zbiornika wodnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt sprawy:

Podczas kontroli przeprowadzonej przez Starostwo Powiatowe w K. w dniu [...] kwietnia 2005 r. oraz przez pracowników [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w dniu [...] maja 2005 r. stwierdzono wykonanie robót budowlanych związanych m.in. z pogłębianiem dna, rozbudową zbiornika wodnego usytuowanego na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], obręb ewidencyjny P., jednostka ewidencyjna Z. Podczas kontroli w dniu [...] maja 2005 r. ustalono wymiary zbiornika wodnego: od strony północnej – 80, 20 m, od strony wschodniej – 82, 00 m, od strony południowej – 76, 00 m, od strony zachodniej – 83, 00 m. Inwestorami przedmiotowych robót budowlanych, wykonywanych w okresie pomiędzy październikiem a listopadem 2004 r., byli D. i I. K. Z przedłożonej przez inwestorów inwentaryzacji technicznej zbiornika z 2005 r. wynika, że powierzchnia lustra wody zbiornika wody gruntowej wynosi 0, 90 ha, średnia głębokość zbiornika – 1, 10 m, ilość wody retencjonowanej w zbiorniku – 9900 m³. Zbiornik powstał w wyniku modernizacji istniejącego oczka wodnego. Inwestorzy nie posiadali decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego zbiornika wodnego.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. na podstawie z art. 48 ust.2 i ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zmianami, zwanej dalej Prawo budowlane) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową zbiornika wodnego usytuowanego na działkach o nr ewid. [...] (obecny numer działki [...]), [...], [...], [...], obręb ewidencyjny P., jednostka ewidencyjna Z. oraz nałożył na inwestora D. i I. K. obowiązek przedłożenia zaświadczenia o zgodności obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku uzyskania pozytywnego zaświadczenia nałożył obowiązek przedłożenia określonych dokumentów wymaganych przy składaniu wniosku o pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 Prawa budowlanego.

Następnie decyzją z dnia [...] września 2007 r., na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał inwestorom obiektu – D. i I. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanego zbiornika wodnego usytuowanego na działkach o nr ewid. [...] (obecny numer działki [...]), [...], [...], [...], obręb ewidencyjny P., jednostka ewidencyjna Z., polegającą na zasypaniu czaszy zbiornika materiałem gruntowym, stwierdzając w uzasadnieniu, że brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy uniemożliwia dokonanie dla przedmiotowego obiektu budowlanego niezbędnej dla legalizacji oceny zgodności.

Decyzją z dnia [...] października 2007 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r.

Pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. D. i I. K. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r., znak: [...] w przedmiocie wydanego nakazu rozbiórki zbiornika wodnego usytuowanego na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], obręb ewidencyjny P., jednostka ewidencyjna Z. Jako podstawę wznowienia wskazali na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06, którym Trybunał orzekł, że art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 i Nr 170, poz. 1217 oraz z 2007 r. Nr 88, poz. 587, Nr 99, poz.665 i Nr 127, poz. 880 ), w częściach obejmujących wyrażenie ,,w dniu wszczęcia postępowania" są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji .

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wznowił postępowanie zakończone własną decyzją ostateczną z dnia [...] października 2007 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.), po rozpoznaniu wniosku D. i I. K. o wznowienie postępowania, odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] października 2007 r., znak: znak: [...], a następnie decyzją z dnia [...] września 2008 r., znak: [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ zauważył, że w wyroku z dnia 20.12. 2007 r., sygn. akt P 37/06 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 07.07. 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 i Nr 170, poz. 1217 oraz z 2007 r. Nr 88, poz.587, Nr 99, poz.665 i Nr 127, poz. 880 ), w częściach obejmujących wyrażenie ,, w dniu wszczęcia postępowania " są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji . Stwierdził jednak, że warunkiem zalegalizowania samowoli budowlanej jest zgodność inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - posiadanie ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sporny zbiornik wodny powstał w wyniku modernizacji istniejącego oczka wodnego poprzez pogłębienie dna, uformowanie grobli i został wybudowany bez pozwolenia na budowę i pozwolenia wodno prawnego. Na podstawie oświadczenia inwestora Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, iż inwestycja była realizowana w okresie październik - listopad 2004 r.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1711/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r., znak: [...] oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że "(...) organ administracyjny nie uwzględnił postanowień art. 149 § 2 K.p.a., który nakazuje po wznowieniu postępowania, przeprowadzić postępowanie, co do istoty sprawy. Istotą wznowienia postępowania jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Zatem nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy wydaje się jak gdyby w sprawie nie było w danej instancji rozstrzygnięcia. (...). W art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, określona została procedura w przypadku samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, która nie musi prowadzić do wydania nakazu rozbiórki obiektu. Od nakazu rozbiórki obiektu budowlanego określonego w ust. 1 tej normy należy odstąpić, jeżeli samowolna budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo w przypadku jego braku, z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów w tym techniczno-budowlanych. Wówczas, w przypadku wykonania robót budowlanych w warunkach samowoli budowlanej, organ nakłada na inwestora obowiązek przedstawienia wymaganych przepisem art. 48 ust.2 ustawy Prawo budowlane dokumentów. Przesłanką orzeczenia nakazu rozbiórki w niniejszej sprawie było nieprzedstawienie przez inwestora w zakreślonym przez organ nadzoru budowlanego terminie wskazanych w art. 48 ust. 2 ustawy dokumentów niezbędnych dla legalizacji samowoli budowlanej, a przede wszystkim brakiem ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w dniu wszczęcia postępowania. (...) Z treści nowego brzmienia art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane wyraźnie wynika, że sprawca samowoli budowlanej ubiegający się o jej legalizację w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu, musi przedstawić ostateczną decyzję o warunkach zabudowy, lecz już nie w dniu wszczęcia postępowania, a w terminie wyznaczonym przez organ na podstawie art. 48 ust.3 ustawy Prawo budowlane"..

Mając na względzie ocenę prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2009 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wstrzymał roboty budowlane przy budowie zbiornika wodnego usytuowanego na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], obręb ewidencyjny P., jednostka ewidencyjna Z. oraz nałożył na inwestorów D. i I. K. obowiązek przedłożenia w Głównym Urzędzie Nadzoru Budowlanego, w terminie do dnia [...] grudnia 2009 r., następujących dokumentów:

a) zaświadczenia Burmistrza Gminy i Miasta Z. o zgodności budowy zbiornika wodnego usytuowanego na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], obręb ewidencyjny P., jednostka ewidencyjna Z. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

b) czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu;

c) oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W dniu [...] stycznia 2009 r. do organu wpłynęło pismo D. i I. K. z dnia [...] stycznia 2009 r. wraz z decyzją Burmistrza Gminy i Miasta Z. z dnia [...] styczni 2010 r., nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla "zadania inwestycyjnego polegającego na budowie stawu hodowlanego o powierzchni lustra wody do 0, 90 ha i produkcji do 1000 kg/ha wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości P., gmina Z.".

Zaś w dniu [...] lutego 2010 r. do organu wpłynęło pismo D. i I. K. z dnia [...] stycznia 2010 r. wraz z dokumentami w postaci: oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomości na cele budowlane, wypis z rejestru gruntów z dnia [...] stycznia 2010 r. (mapa nieaktualizowana do celów opiniodawczych) oraz akt notarialny z dnia [...] września 2004 r., Repertorium A nr [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, po ponownym rozpoznaniu wniosku D. i I. K. o wznowienie postępowania uchylił własną decyzję z dnia [...] października 2007 r., znak: [...] i poprzedzającą jej wydanie decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r., znak: [...], oraz nakazał D. i I. K. wykonać rozbiórkę samowolnie wybudowanego zbiornika wodnego usytuowanego na działkach o nr ewid. [...] (obecny numer działki [...]), [...], [...], [...], obręb ewidencyjny P., jednostka ewidencyjna Z., polegającą na zasypaniu czaszy zbiornika materiałem gruntowym w następującym zakresie:

1) w układzie poziomym zakres rozbiórki wyznacza aktualna linia brzegowa zbiornika;

2) w układzie pionowym poziom zasypania zbiornika wyznaczyć należy przez nawiązanie do wysokości terenu działek, na których obiekt jest położony i wysokości wyspy zlokalizowanej w środkowej części zbiornika.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej "Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie, którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowego, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania".

Ponadto podniósł, że orzekając w sprawie, przy uwzględnieniu oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1711/08, zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a. w związku z art. 151 K.p.a. we wznowionym postępowaniu organ dysponuje takimi samymi możliwościami, jak w postępowaniu zwykłym i zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę administracyjną, co do jej istoty.

Z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego wnika natomiast, że w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Niespełnienie ww. obowiązków w wyznaczonym przez organ terminie skutkuje orzeczeniem nakazu rozbiórki (art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego).

Inwestorzy nie przedłożyli, w zakreślonym postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], terminie do dnia [...] grudnia 2009 r., kompletu dokumentów warunkujących odstąpienie od nakazu rozbiórki. Nie przedłożyli, bowiem projektu budowlanego przedmiotowego obiektu budowlanego, zaś decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Z. z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], znak: [...], ustalającą warunki zabudowy przedłożyli dopiero przy piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r. Natomiast oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane przedłożyli dopiero przy piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r. Inwestorzy w toku całego postępowania nie wystąpili również o przedłużenie terminu wykonania obowiązku wynikającego z postanowienia z dnia [...] września 2009 r.

Organ stwierdził, że niedotrzymanie terminu przedstawienia dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego stanowi przesłankę wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego (w tej mierze wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1613/07, Lex nr 508444).

W świetle powyższego, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r., znak: [...] i poprzedzającą jej wydanie decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r., znak: [...] oraz na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego z 1994 r. i nakazał D. i I. K. wykonać rozbiórkę samowolnie wybudowanego zbiornika wodnego usytuowanego na działkach o nr ewid. [...] (obecny numer działki [...]), [...], [...], [...], obręb ewidencyjny P., jednostka ewidencyjna Z., polegającą na zasypaniu czaszy zbiornika materiałem gruntowym.

D. i I. K. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 K.p.a., po rozpoznaniu wniosku D. i I. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...].

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył stan faktyczny i rozważania prawne zawarte we własnej decyzji z dnia [...] marca 2010 r.

Odnosząc się do zarzutu zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że inwestorzy nie dokonali budowy, a jedynie modernizację istniejącego zbiornika wodnego, a zatem błędnym było zastosowanie w niniejszej sprawy art. 48 Prawa budowlanego, organ wskazał, że konieczność zastosowania w niniejszej sprawie tegoż przepisu w żaden sposób nie została zakwestionowana w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1711/08, którym zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jest związany.

Ponadto podniósł, że wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt: II OSK 709/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną D. i I. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1267/08, oddalającego skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r., znak: [...], nakazującej skarżącym rozbiórkę spornego obiektu budowlanego, potwierdzając tym samym prawidłowość zastosowanych w niniejszej sprawie przepisów Prawa budowlanego, a to art. 48 Prawa budowlanego.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli D. i I. K., wnosząc o uchylenie, ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej ze względu na naruszenie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym określeniu podstawy orzekania oraz uznaniu, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w ww. przepisie.

Zarzucili również nieuwzględnienie w swoim postępowaniu postanowień art. 149 § 2 k.p.a., który to przepis nakazuje po wznowieniu postępowania przeprowadzić postępowanie nie tylko, co do przyczyn wznowienia, ale także, co do istoty sprawy.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 149 § 2 K.p.a. należy stwierdzić, że organ prawidłowo wydał postanowienie o wznowieniu postępowania na żądanie stron D. i I. K., będących inwestorami samowoli budowlanej zbiornika wodnego. Postanowienie to z punktu procesowego otworzyło postępowanie w sprawie umożliwiające zbadanie czy została spełniona przesłanka wznowieniowa z art. 145a K.p.a. Ponadto, wbrew zarzutom skarżących, organ zgodnie z oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1711/08 przeprowadził postępowanie, co do istoty. Organ zbadał, w jakim zakresie badana decyzja ostateczna Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. była dotknięta wadą wznowieniową. Granice tego badania były wyznaczone zakresem treści badanej ostatecznej decyzji. Przeprowadzone postępowanie było, więc tożsame pod względem przedmiotowym i podmiotowym, i co do podstawy prawnej ze sprawą zakończoną decyzją ostateczną. A zatem nie budzi najmniejszej wątpliwości, że decyzja ostateczna z dnia [...] października 2007 r., jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] września 2007 r. były wydane na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego.

Rozstrzygając sprawę w tym postępowaniu wznowieniowym, organ rozstrzygnął ją w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu orzekania. Zwrócić należy uwagę, że nie budzą wątpliwości jego ustalenia, co do stanu faktycznego sprawy, że skarżący pomiędzy październikiem a listopadem 2004 r. wykonali roboty budowlane związane m.in. z pogłębianiem dna, rozbudową zbiornika wodnego usytuowanego na działkach w jednostce organizacyjnej Z., modernizując oczko wodne bez pozwolenia na budowę. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w takim materiale dowodowym jak: w protokołach kontroli z dnia [...] kwietnia 2005 r. przeprowadzonej przez Starostwo Powiatowe w K. oraz z dnia [...] maja 2005 r. przeprowadzonej przez pracowników [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1267/08 o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r., znak: [...], oddalającym skargę D. i I. K., od którego ich skargę oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt: II OSK 709/09, przyjął za miarodajne ustalenie, że wykonanie robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego zbiornika wodnego było wykonane w warunkach samowoli budowlanej i nie stwierdził, aby organ wydając wskazaną decyzję rażąco naruszył art. 48 Prawa budowlanego.

Powyższe okoliczności pozwalają uznać za wiarygodne ustalenia organu, że prowadzenie przez skarżących robót budowlanych zbiornika wodnego było niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Polegało, bowiem na wybudowaniu obiektu budowlanego bez wymaganego prawem pozwolenia.

Zatem trafnie organ w zaskarżonej decyzji stwierdził, że przedmiotową inwestycję należy traktować, jako samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, której doprowadzenie do zgodności z przepisami prawa opierać się powinno o obowiązujące normy prawa materialnego i w sprawie winien znaleźć zastosowanie tryb postępowania określony w art. 48 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego organ nakazał w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego. Jeśli samowola budowlana jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) i nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, możliwa jest legalizacja obiektu wzniesionego lub wznoszonego (art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego).

Przechodząc do oceny prawnej ustalonego przez organy administracji stanu faktycznego należy przede wszystkim wskazać, że nakaz rozbiórki opiera się na art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego, czyli normie, która nakazuje organowi nadzoru budowlanego nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego, jeżeli nie zostaną wykonane w wyznaczonym terminie obowiązki nałożone postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. W związku z tym stwierdzić należy, że skoro inwestor nie wykonał wszystkich obowiązków nałożonych na niego postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], to prawidłowo na podstawie powołanych przepisów wydano nakaz rozbiórki. Podkreślić należy, że w postanowieniu z dnia [...] września 2009 r. organ administracji, zgodnie z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego nałożył obowiązek przedłożenia wskazanych w tym przepisie zaświadczeń i dokumentów oraz zakreślił realny termin wykonania nałożonych obowiązków. Uwzględniając, że jednym z nich jest przedłożenie zaświadczenia burmistrza miasta o zgodności budowy przedmiotowego zbiornika wodnego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, którą należy uzyskać w postępowaniu administracyjnym. Do dnia wydania decyzji inwestor D. i I. K. przedłożyli decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Z. z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], znak: [...], ustalającą warunki zabudowy - przy piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane przedłożyli - przy piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r. Nie przedstawili jednak czterech egzemplarzy projektu budowlanego przedmiotowego zbiornika wodnego (art. 48 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego) wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu. Inwestorzy nie zgłaszali przy tym wystąpienia przeszkód w uzyskaniu żądanych dokumentów w wyznaczonym terminie, jak również nie wnosili o przedłużenie terminu do wykonania nałożonych obowiązków, w skardze również nie podnosili przyczyn niewykonania tego obowiązku.

Nie wywiązanie się przez inwestora z obowiązku przedłożenia wszystkich określonych postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. dokumentów obligowało organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego zgodnie z art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego.

Na marginesie należy zauważyć, że organ wydał decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., która w rezultacie odpowiadała w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a zatem powinien był zastosować art. 146 § 2 K.p.a. Nie mniej jednak uchybienie to nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.