Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 3434/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie: WSA Joanna Skiba WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2015 r. sprawy ze skargi A. J., G. T., H.K., J. K., M. K. i R.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] października 2014 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] października 2013 r., nr [...] o odmowie ustanowienia na rzecz J. P., T. F., K. F., M. K., J. K., R. Z. i G. T. prawa użytkowania wieczystego części gruntu pochodzącego z dawnej nieruchomości [...] oznaczonej nr hip. [...], stanowiącego aktualnie część działek ew. nr [...],[...] i [...] z obrębu [...], zajętego drogą publiczną – ul. [...].

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

Nieruchomość hipoteczna nr [...] o pow. [...] m2, położona pomiędzy ul. [...] i [...] (w ich przedwojennym usytuowaniu), objęta była działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) i na podstawie jego art. 1 grunt tej nieruchomości przeszedł na własność Gminy [...], a następnie na mocy art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej ( Dz. U. nr 14, po. 130) na własność Skarbu Państwa. Z dniem 1 stycznia 1999 r. (wchodząc wówczas w skład działki nr [...]) jako zajęty drogą publiczną (powiatową), stał się własnością powiatu [...], co stwierdzone zostało deklaratoryjną decyzją Wojewody [...][...] marca 2007 r. nr [...]. Obecnie z mocy art. 20 ust. 1 ustawy z 15 marca 2002 r. – o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) stanowi własność W..

Wedle zaświadczeniem Sądu Okręgowego w W. z [...] stycznie 1946 r. nr [...], przed wejściem dekretu w życie nieruchomość stanowiła własność M. K. (4/9 części) i J.K. (5/9 części). Ten ostatni, aktem notarialnym z [...] stycznia 1949 r. zbył na rzecz B. F. udział 1/4 części swojego udziału w prawie własności budynku posadowionego na gruncie oraz praw i roszczeń wynikających z dekretu. Z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 7 ust. 1 dekretu, M. K. i J. K. złożyli w dniu 26 stycznia 1949 r. wniosek o przyznanie im prawa własności czasowej powyższej nieruchomości. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku orzeczeniem z [...] czerwca 1950 r. Prezydium Rady Narodowej [...] odmówiło przyznania wnioskodawcom żądanego prawa, a orzeczenie to utrzymane zostało w mocy decyzją Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] kwietnia 1951 r. Rozstrzygnięcia te wyeliminowane zostały z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie ich nieważności decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] września 2012 r. nr [...]. Wobec wyeliminowania ze skutkiem ex tunc ww. decyzji z 1950 i 1951 r., wniosek M. K. i J.K. o przyznanie w trybie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. własności czasowej gruntu powyższej nieruchomości (obecnie użytkowania wieczystego) stanowił przedmiot ponownego rozpoznania przez Prezydenta [...].

W toku tego postępowania organ ustalił, że dawna nieruchomość hipoteczna obejmuje obecnie część dz. nr [...],[...] i [...] – stanowiące część ul. [...], a także działki nr [...] i [...], wszystkie w obrębie [...]. Ulica [...] stanowi drogę publiczną - powiatową. Do kategorii dróg publicznych (pierwotnie jako droga wojewódzka) zaliczona została rozporządzeniem Ministra Komunikacji z dnia [...] listopada 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach: stołecznym warszawskim, jeleniogórskim, płockim, radomskim, szczecińskim (Dz.U. Nr 42, poz..205). Kategorię drogi powiatowej uzyskała z dniem 1 stycznia 1999 r., z mocy art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U Nr 133, poz.872 ze zm.), jako niewymieniona w wykazie dróg krajowych i wojewódzkich ustalonym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. Ustalił ponadto, że obowiązującym dla obszaru obejmującego działki nr nr: [...],[...] i [...] jest przyjęty uchwałą nr [...] Rady [...] z [...] listopada 2010 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rejonie X w W.(Dz.Urz. [...]. Nr 201, poz. [...]), który dla tego terenu ustalał przeznaczenie podstawowe - ulicę publiczną klasy zbiorczej ([...]), a jako funkcję uzupełniającą parking podziemny – symbol [...].

W następstwie wyżej poczynionych ustaleń Prezydent [...] decyzją z [...] października 2013 r. nr [...], w punkcie 1 odmówił ustanowienia na rzecz następców prawnych byłych właścicieli, tj. J.P., T. F., K. F., M. K., J. K., R. Z. oraz G. T. prawa użytkowania wieczystego gruntu części dawnej nieruchomości hipotecznej wchodzącego obecnie w skład działek nr [...],[...] i [...], zaś w punkcie 2 wskazał, że w odniesieniu do obszaru wchodzącego w skład działek nr [...] i [...]wydania zostanie decyzja odrębna.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcie organ wskazując na przewidziane miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczenie nieruchomości pod drogę publiczną, a także wynikający z art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. – o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. nr 19, poz. 115) zakaz przenoszenia własności takich dróg na rzecz podmiotów innych niż wymienione w tym przepisie wywodził, że nie jest możliwe ustanowienie na nich także prawa użytkowania wieczystego na rzecz osób fizycznych. Nie została zatem spełnione wynikająca z art. 7 ust. 2 dekretu przesłanka możliwości korzystania z gruntu przez dotychczasowych właścicieli (ich następców prawnych) w zgodzie z przeznaczeniem przewidzianym planem. Następstwo prawne organ ustalił kierując się w tym względzie treścią postanowień spadkowych oraz notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia.

Od punktu pierwszego tej decyzji M. K., J. K., J. K., R. Z. i G. T. wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania poprzez bark dokładnego wyjaśnienie stanu faktycznego, a to w związku z uznaniem, że umiejscowienie drogi na części ww. działek uniemożliwia uwzględnienie wniosku na pozostałej części, na której - ich zdaniem - plan nie przewiduje budowy drogi. Zarzucali ponadto Prezydentowi [...] naruszenie art. 10 k.p.a., poprzez niepoinformowanie ich o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym.

W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] października 2014 r. nr [...] utrzymało decyzję Prezydenta [...] w zakwestionowanej części w mocy, podtrzymując stanowisko organu pierwszej instancji, że korzystanie z przedmiotowego gruntu przez następców prawnych dawnych właścicieli nie da się pogodzić z obowiązującymi dla obszaru na którym jest on zlokalizowany ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium zwracało przy tym uwagę, że grunt będący częścią drogi publicznej stanowi przestrzeń ogólnodostępną, służąca ogółowi mieszkańców oraz zapewniającą ład komunikacyjny. Odwołując się zaś do poglądów orzecznictwa tak Sądu Najwyższego jak i sądów administracyjnych wskazywało na wyłączenie dróg z powszechnego obrotu. Konkludując swoje wywodu oceniło, że organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów postępowania (w tym wskazanych w odwołaniu), w wyniku którego konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miałby istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Na powyższa decyzję, M. K., J. K., A. J., R. Z. G. T. i H.K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie:

1. art. 9, art.10 § 1 oraz art. 81 k.p.a., polegające na zaniechaniu powiadomienia przez organ stron postepowania o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz brak informowania stron o stanie sprawy, co uniemożliwiło im odniesienie się do całości zebranej dokumentacji, na podstawie której została wydana zaskarżona decyzja;

2. art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.pa. poprzez niewyjaśnienie w sposób wszechstronny sprawy oraz materiału dowodowego w niej zgromadzonego, a także dokonywanie ustaleń stanu faktycznego sprawy w sposób dowolny (z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów) oraz poprzez wybiórcze traktowanie materiału dowodowego w szczególności polegające na:

a) błędnym uznaniu, że w przypadku pojawiających się w sprawie przez organ administracji publicznej wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy dopuszczalne jest zaniechanie prowadzenia przez organ administracji dalszego postepowania wyjaśniającego,

b) błędnym uznaniu, że umiejscowienie drogi na części działek nr [...] i [...] uniemożliwia przyznanie prawa użytkowania wieczystego do pozostałej części tych działek ewidencyjnych (nr [...],[...] i [...]), na których zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego nie jest przewidywana budowa drogi publicznej;

3.art. 7, 8 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na prawidłowe załatwienie sprawy a w szczególności poprzez zignorowanie zarzutów podniesionych w odwołaniu

4. art. 9 k.p.a. poprze niewystarczające informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych będących przedmiotem postepowania administracyjnego;

5. art. 11 k.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie stronom przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, zwłaszcza rzekomego przeznaczenia działek nr [...],[...] i [...] na pas drogowy;

6. art. 8, 11 oraz 12 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez bezzasadne ich niezastosowanie i brak odzwierciedlenia w zaskarżonej decyzji oceny argumentów przemawiających za uwzględnieniem wniosku, a ponadto całkowite pominięcie istotnych okoliczności faktycznych sprawy.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, rozwinięte w motywach skargi, wnieśli oni o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w zakresie punktu 1.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga mimo trafności części zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż podjęte rozstrzygnięcie odpowiada prawu, a stwierdzone uchybienia przepisom procedury administracyjnej nie miły charakteru istotnego.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie są rozstrzygnięcia podjęte w sprawie wszczętej wnioskiem M.K. i J. K. z [...] sierpnia 1949 r. o przyznanie, w trybie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...] pochodzącego z dawnej nieruchomości hipotecznej nr [...] położonej obecnie w obszarze ul. [...], a stanowiącej w dacie wejścia w życie tego dekretu własność wnioskodawcy. Przy czym wniosek ten rozpatrywany był w niniejszej sprawie wyłącznie w odniesieniu do części tej nieruchomości w jakiej wchodzi ona aktualnie w skład działek nr [...],[...] i [...] z obrębu [...]. W pozostałej bowiem części (mającej się odnosić się do gruntu wchodzącego w skład działek nr [...] i [...]) sprawa ma być rozstrzygnięta odrębną decyzją.

W wyniku rozpatrzenia tego wniosku w ww. zakresie Prezydent [...] odmówił ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz następców prawnych dawnych właścicieli, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaskarżoną decyzją z [...] października 2014 r. utrzymało to rozstrzygnięcie w mocy, wskazując że grunty te przeznaczone zostały w miejscowym planie zagospodarowania pod drogę publiczną (ul. [...]) z funkcją uzupełniająca garażu podziemnego, co jest okolicznością wykluczającą możliwość ustanowienia na nich żądanego prawa.

Stanowiący materialnoprawną podstawę tego rozstrzygnięcia art. 7 ust. 2. dekretu z dnia 26 października 1945 r. formułuje dwie przesłanki, których łączne spełnienie nakazuje gminie uwzględnić wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego. Są to: złożenie w ustawowym terminie tzw. wniosku dekretowego oraz zgodność korzystania z gruntu z jego przeznaczeniem według planu zabudowania (obecnie planu zagospodarowania przestrzennego). Wobec niespornych ustaleń co spełnienia przesłanki terminowego złożenia wniosku przez byłych właścicieli kluczowe dla oceny legalności zaskarżonej decyzji jest to, czy w sprawie na przeszkodzie uwzględnienia wniosku stało ustalone w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowanie przeznaczenie nieruchomości, które nie mogło być realizowane przez ich następców prawnych.

Obowiązującym dla obszaru dawnej nieruchomości hipotecznej planem w dacie rozstrzygania sprawy był miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rejonie X w W. przyjęty uchwałą nr [...] Rady [...] z [...] listopada 2010 r. (Dz.Urz. woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Analiza treści tego planu prowadzi do wniosku, że dla obszaru obejmującego działki nr [...],[...] i części działki [...] plan ten przewidywał przeznaczenie pod ulicę publiczną klasy zbiorczej ([...]), z funkcją uzupełniającą garażu podziemnego – symbol [...]. W pozostałej części działka nr [...] przeznaczona była pod ulicę publiczną klasy lokalnej ul. [...], powiązaną z ul. [...] – symbol [...]. Obszar ten stanowić ma przestrzeń publiczną (por. § 9 ust. pkt 1 części tekstowej planu).

Niezależnie od powyższego, nie sposób nie dostrzec, że na długo przed podjęciem zaskarżonej decyzji, grunt którego ona dotyczy zajęty były już w całości (a nie jak sugerują skarżący w części) pasem drogi publicznej w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. - o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260). Z jednej strony wskazują na to znajdujące się w aktach wydruki mapy ewidencyjnej z naniesionymi na aktualne działki ewidencyjne granicami nieruchomości hipotecznej oraz informacje z rejestru gruntów, z drugiej zaś treść decyzji Prezydenta [...] z [...] czerwca 2013 r. nr [...] zatwierdzająca podział działki nr [...] na działki nr [...] i [...] wraz ze stanowiącą integralną część tej decyzji mapą sytuacyjną nieruchomości sporządzoną dla celów rewindykacyjnych, w której opisie przy wykazie powierzchni zawarto m.in. informację, że działki nr [...] , [...] (z której wydzielono dz. nr [...]) i [...] (z której wyodrębniono projektowaną działkę [...]) pochodzą w całości z działki nr [...]. Ta zaś objęta była decyzją Wojewody [...] nr [...] z [...] marca 2007 r., którą to decyzją stwierdzono w trybie art. 60 ustawy z 13 października 1990 r.- Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), nabycie jej własności ex lege z dniem 1 stycznia 1999 r. przez powiat warszawski jako zajętej drogą publiczną - ul. [...]. W tym kontekście powoływanie się przez skarżących na rzekomy brak zlokalizowanie na działce nr [...] i częściach pozostałych działek drogi publicznej nie znajduje jakiegokolwiek potwierdzenia w aktach sprawy i wręcz pozostaje z nimi w sprzeczności. Zważyć wszak należy, że w ramach normatywnie zdefiniowanego w ustawie o drogach publicznych pasa drogowego mieści się nie tylko droga rozumiana jako budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, ale również pobocza, ciągi piesze, zatoki czy pasy zieleni izolacyjnej. W tym stanie rzeczy sam fakt niezagospodarowania działki nr [...] ciągiem jezdnym nie oznacza, że nie jest ona elementem tegoż pasa. W konsekwencji także uznać należy, że uszczegółowienia jego przebiegu w obrębie objętych postępowaniem działek (czego oczekiwali skarżący) było bezprzedmiotowe. Skoro więc akt planistyczny przewidywał dla przedmiotowego gruntu funkcję drogi publicznej, a przy tym droga ta była na nim już urządzona, to oczywistym pozostaje, że taki stan faktyczny i prawny wykluczał możliwość uwzględnienia roszczeń następców prawnych byłych właścicieli, wynikających z art. 7 ust. 2 dekretu.

Jak bowiem trafnie zauważyły organy, w myśl art. 2a ustawy o drogach publicznych, drogi publiczne mogą stanowić wyłącznie własność określonych w tym przepisie podmiotów publicznoprawnych: krajowe -Skarbu Państwa, a wojewódzkie, powiatowe i gminne - odpowiednio własność samorządu województwa, powiatu i gminy. Nie może więc być ona przypisana innym niż ww. podmiotom, a w konsekwencji wykluczone jest możliwość jej przeniesienia na rzecz osób fizycznych. Drogi te bowiem, jak podkreśla się w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów administracyjnych, stanowią rzeczy wyłączone z powszechnego obrotu, tzw. reges extra commercium (por. uchwała SN z 13.10.2006 r. sygn. akt III CZP 72/06, OSNC 2007/6/85, wyrok NSA z 12.02.2009 r. I OSK 361/08 lex nr 516045), a wyłącznie to ma charakter bezwzględny. Poglądy wyrażone w ww. orzeczeniach skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Niedopuszczalność z kolei zmiany właściciela publicznego drogi na osobę prywatną wyłącza także możliwość ustanowienia na gruncie zajętym drogą publiczną prawa użytkowania wieczystego na rzecz osób fizycznych.

To natomiast, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał także możliwość lokalizowania w ramach funkcji uzupełniającej podziemnych garaży w obszarze zajętym w całości drogą publiczną, jest dla oceny spełnienia przesłanki z art. 7 ust. 2 dekretu okolicznością irrelewantną. Pas drogowy obejmuje wszak nie tylko teren gruntu znajdujący się na powierzchni ale również przestrzeń nad i pod jego powierzchnią (por. art. 2a ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Tak więc możliwość usytuowania w zgodzie z planem w obszarze nieruchomości także garaży podziemnych nie zmienia konsekwencji prawnych wynikających z tego, że na jej gruncie zaplanowana i zrealizowana jest droga publiczna. Brak natomiast ustosunkowania się w decyzji Kolegium do argumentacji strony o możliwości wykorzystywanie nieruchomości na cele komercyjne w ramach ww. przewidzianej planem funkcji uzupełniającej, aczkolwiek można ocenić jako niedopełnienie obowiązku sporządzania zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. i standardami wynikającymi z uregulowanej w art. 11 k.pa. zasady przekonywania, to jednak naruszenie tych przepisów w niniejszej sprawie pozostawało bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, które w ustalonym stanie faktycznym nie mogło przybrać innej niż miało to miejsce postaci. Także sama lakoniczność odniesienia się do zarzutów odwołania, ograniczająca się w istocie do jednego zdania, w którym Kolegium wyraziło stanowisko co do ich niezasadności, nie czyni również podjętego przez ten organ rozstrzygnięcie wadliwym w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Stan faktyczny – mimo podnoszonych w tym względzie zarzutów- w jego kluczowych, z punktu widzenia mających zastosowanie w sprawie norm prawa materialnego, elementach został ustalony przez organy w sposób prawidłowy i wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy. Znajduje on również oparcie w zgromadzonych w aktach dowodach, których ocena dokonana przez Kolegium, wbrew temu co twierdzą skarżący, nie nosi cech arbitralności. W tym stanie rzeczy podnoszone przez nich zarzuty naruszenia przez organy art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. nie mają, w ocenie Sądu, usprawiedliwionych podstaw.

Zasadnie natomiast skarżąca zarzuca Kolegium (a także Prezydentowi [...]) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ zobowiązany jest zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy wynika bowiem, że ani organ pierwszej ani drugiej instancji (choć w tym zakresie analogiczny zarzut postawiony został w odwołaniu) nie poinformował skarżących przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów. Taki sposób działania organu, niewątpliwie nie służy pogłębianiu zaufania do organów władzy publicznej, a w konsekwencji także narusza jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego ustanowioną w art. 8 k.p.a. Podnieść jednak należy, że aby z powodu naruszenia dyspozycji normy prawnej zawartej art. 10 § 1 k.p.a. doszło do uchylenia decyzji, niezbędne jest wykazanie przez stronę, której uniemożliwiono w ten sposób realizacje jej uprawnień procesowych, iż z tego względu nie mogła ona dokonać konkretnych czynności dowodowych (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2010 r. II OSK 881/10, Lex nr 746920, z dnia 12 października 2010 r. II OSK 1279/09, Lex nr 746442). Przy czym te czynności dowodowe musiałyby być na tyle istotne, że gdyby je przeprowadzono mogłoby to rzutować na ustalenia stanu faktycznego. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, ani w treści odwołania, ani w skardze strony nie wskazują jakich dowodów na skutek ww. uchybienia nie mogły przeprowadzić, konstatując jedynie, że uniemożliwiono im odniesienie się do dokumentacji, na podstawie której decyzja była wydana. To zaś prowadzić musi do wniosku, że niedopełnienie obowiązku z art. 10 § 1 k.p.a., stanowi w okolicznościach rozpoznawanej sprawy jedynie uchybienie formalne, które nie miało i nie mogło mieć istotnego wpływu na jej wynik.

Z kolei zarzut nieinformowania o istotnych okolicznościach stanu prawnego i faktycznego sprawy (art. 9 k.p.a.) nie został przez skarżących szerzej umotywowany, a Sąd - poza ww. uchybieniem w zakresie niepoinformowania stron o zakończeniu postępowania dowodowego - nie dostrzegła, by w innych aspektach postępowania można było ten zarzut organom skutecznie postawić.

Skoro zatem zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia przepisów prawa materialnego, a w toku rozpoznawania sprawy przez Prezydenta [...] (w pierwszej instancji) i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (w drugiej instancji) nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik, to skarga M. K., J. K., A. Z., R. Z. G. T. i H. K. jako niezasadna podlega oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U.z 2012 r. poz. 270 z zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.