Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 139/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: zobowiązano do rozpoznania wniosku w części, oddalono skargę w pozostałym zakresie
Powołane przepisy: article: art. 13 ust 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Korycka sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lutego 2022 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2021 r. w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia akt wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że Wójt Gminy [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałym zakresie oddala skargę; 4. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

J. S. (dalej określany jako Skarżący) złożył skargę na bezczynność Wójta Gminy D., wnosząc o zobowiązanie go do merytorycznego zakończenia sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi, zobowiązanie do ukarania winnego niezałatwienia sprawy w terminie i uznanie, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że [...] sierpnia 2021 r. złożył w Urzędzie Gminy D. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci udzielenia informacji, czy drogi gminne, które znajdują się w obrębie gminy D. posiadające status drogi publicznej, spełniają warunki wynikające z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowane oraz ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Wniósł, aby w odpowiedzi uwzględnić, czy każda z dróg publicznych zlokalizowanych w obrębie gminy jest zaprojektowana zgodnie z wytycznymi wynikającymi z ww. aktów prawnych ze szczególnym uwzględnieniem następujących informacji:

- czy każda z poszczególnych dróg publicznych posiada zaprojektowaną i faktycznie wykonaną szerokość nawierzchni drogi min. 3,5 m;

- czy każda z poszczególnych dróg publicznych posiada zaprojektowane i faktycznie wykonane obustronne pobocza po 0,75 m;

- czy każda z poszczególnych dróg publicznych posiada zaprojektowane i faktycznie wykonane odpowiednie odwodnienie odprowadzające wody deszczowe.

Skarżący wskazał, że oczekuje przedstawienia dokumentów potwierdzających zaprojektowanie dróg gminnych według ww. aktów prawnych oraz dokumentów potwierdzających prawidłowe wykonanie dróg lub innych dokumentów (np. pomiarów szerokości nawierzchni drogi wraz ze wskazaniem miejsca ich wykonania).

Skarżący podkreślił, że pismem z [...] sierpnia 2021 r. Wójt Gminy D. udzielił szczątkowej i pozornej odpowiedzi, która w najmniejszym stopniu nie nawiązuje do konkretnych zagadnień będących przedmiotem złożonego wniosku.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy D. wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu wskazał, że Skarżący złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. ponaglenie. SKO postanowieniem z [...] .09.2021 r. uznało wniesione ponaglenie za nieuzasadnione, albowiem nie doszło do bezczynności organu, gdyż stosownie do treści art. 37 § 1 pkt 1 kpa przez bezczynność należy rozumieć niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub przepisach szczególnych lub w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 kpa. Jednocześnie SKO wskazało, że sprawa została załatwiona przez organ nie tylko z zachowaniem terminu przewidzianego w Kodeksie postępowania administracyjnego, ale także w terminie przewidzianym w przepisach szczególnych, tj. w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Wójt Gminy D. udzielił Skarżącemu odpowiedzi na postawione przez niego we wniosku z [...] .08.2021 r. pytania.

Wójt wskazał, że udzielił Skarżącemu informacji, iż do wszystkich budowanych, rozbudowywanych bądź przebudowywanych dróg gminnych o statusie drogi publicznej stosuje się przy ich wykonywaniu obowiązujące powszechnie przepisy, w tym w szczególności rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Organ powołał się także na prawo budowlane i uprawnienia projektanta, który zobowiązany jest do sprawdzenia projektu pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Z uwagi na zakres przedmiotowy ww. rozporządzenia stwierdzić należy, że Wójt udzielił Skarżącemu pełnej i jasnej odpowiedzi, podając, że wszystkie drogi gminne o statusie publicznym odpowiadają wymogom przewidzianym przez obowiązujące przepisy. Stosownie bowiem do treści § 1 i 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, określa ono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i związane z nimi urządzenia budowlane oraz ich usytuowanie przy zachowaniu przepisów prawa budowlanego i przepisów o drogach publicznych. Z kolei § 10 ww. rozporządzenia wymienia elementy, z jakich powinna składać się droga, tj. jezdni; poboczy, z wyjątkiem przypadku, gdy w ich miejscu zaprojektowano inne elementy drogi, a w szczególności chodnik lub ścieżkę pieszo- rowerową; urządzeń odwadniających oraz odprowadzających wodę. § 37 odnosi się natomiast do poboczy, dzieląc je na pobocza gruntowe drogi klasy GP i dróg niższych klas i podnosząc, jakie powinny mieć szerokości (0,75 m - na drodze klasy L lub D). Rozdział 1 cyt. rozporządzenia określa wymagania dotyczące urządzeń odwadniających i odprowadzających wodę, zaś rozdział 3 stanowi o konstrukcji nawierzchni drogi, określając wymagania w zakresie trwałości nawierzchni jezdni, jakim powinna być projektowana nawierzchnia.

Reasumując, Wójt wskazał, że w ustawowym terminie, wynikającym z treści art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odpowiedział Skarżącemu zgodnie z zakresem jego wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga była zasadna.

W kontrolowanej sprawie Skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, dalej powoływana jako udip). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. W sprawie bezsporne było, że informacje żądane przez Skarżącego mają charakter informacji publicznej, a Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Kwestie te nie są przedmiotem sporu pomiędzy stronami.

Skoro zatem obie przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały spełnione, oczywistym jest, że organ, do którego skierowano przedmiotowy wniosek, winien był podjąć działania prawem przewidziane w celu jego załatwienia.

Ustawodawca przewidział, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, winien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 udip - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 udip). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 udip, udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 udip). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 udip, a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami cyt. ustawy polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji.

Przechodząc do analizy niniejszej sprawy, stwierdzić trzeba, że Wójt nie udzielił pełnej odpowiedzi na wniosek Skarżącego. Wynika to wprost z zestawienia treści wniosku Skarżącego z [...] .08.2021 r. i udzielonej mu przez organ odpowiedzi.

Skarżący żądał udzielenia informacji, czy drogi gminne, które znajdują się w obrębie gminy D., posiadające status drogi publicznej, spełniają warunki wynikające z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowane oraz ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Wniósł, aby w odpowiedzi uwzględnić, czy każda z dróg publicznych zlokalizowanych w obrębie gminy jest zaprojektowana zgodnie z wytycznymi wynikającymi z ww. aktów prawnych ze szczególnym uwzględnieniem następujących informacji:

- czy każda z poszczególnych dróg publicznych posiada zaprojektowaną i faktycznie wykonaną szerokość nawierzchni drogi min. 3,5 m;

- czy każda z poszczególnych dróg publicznych posiada zaprojektowane i faktycznie wykonane obustronne pobocza po 0,75 m;

- czy każda z poszczególnych dróg publicznych posiada zaprojektowane i faktycznie wykonane odpowiednie odwodnienie odprowadzające wody deszczowe.

Wskazał, że oczekuje przedstawienia dokumentów potwierdzających zaprojektowanie dróg gminnych według ww. aktów prawnych oraz dokumentów potwierdzających prawidłowe wykonanie dróg lub innych dokumentów (np. pomiarów szerokości nawierzchni drogi wraz ze wskazaniem miejsca ich wykonania).

Natomiast odpowiedź organu ograniczyła się do wskazania, że w przypadku budowy, rozbudowy bądź przebudowy drogi gminnej o statusie drogi publicznej stosuje się do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego, projektant zapewnia sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego oraz technicznego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności.

Stwierdzić trzeba, że organ ograniczył się jedynie do powołania przepisów regulujących parametry, jakie powinny mieć drogi, nie udzielił jednak jakiejkolwiek informacji dotyczącej konkretnych dróg znajdujących się na terenie gminy. Ponadto Skarżący wnosił o udostępnienie mu stosownej dokumentacji, która również nie została mu przekazana.

Reasumując, stwierdzić trzeba, że Wójt, nie udzielając Skarżącemu wnioskowanej informacji, dopuścił się bezczynności, co skutkowało zobowiązaniem go do rozpoznania wniosku Skarżącego, o czym na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej powoływana jako "ppsa") orzeczono w pkt 1 wyroku.

W ocenie Sądu powyższa bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie to, co wymaga wyeksponowania, musi być znaczne i niezaprzeczalne. Taka sytuacja na gruncie rozpatrywanej sprawy nie miała miejsca. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 149 § 1a ppsa orzeczono jak w pkt 2 wyroku.

Z uwagi na brak możliwości zobowiązania Wójta do ukarania osoby winnej niezałatwienia sprawy w terminie skarga podlegała w tym zakresie oddaleniu (pkt 3 wyroku).

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ppsa.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ppsa. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest między innymi bezczynność organu.