Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 727/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Dariusz Pirogowicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r.pr. M. J. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi M. W. i E. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za nieruchomość przejętą na rzecz Skarbu Państwa p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. J. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych, w tym tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 41,10 (czterdzieści jeden 10/100) złotych.


UZASADNIENIE

Przy piśmie z dnia 28 lutego 2011 r. r.pr. M. J. przedłożył odpis opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2010 r. oddalającego skargę M.W. i E. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Jednocześnie wniósł on o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną z urzędu ww. skarżącym pomoc prawną, oświadczając, że należne mu wynagrodzenie nie zostało uiszczone przez skarżących ani w całości, ani w części.

Wyżej wymieniony radca prawny został wyznaczony na pełnomocnika M. i E. W. w dniu 3 stycznia 2011 r., w ramach przyznanego skarżącym prawa pomocy.

W tym stanie sprawy stwierdzono co następuje:

w myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.; dalej: "rozporządzenie") koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4 oraz 2) niezbędne udokumentowane wydatki radcy prawnego.

Stawka minimalna w sprawie objętej skargą M. W. i E. W., stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia, wynosi 240 złotych. W myśl zaś § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawka minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji -75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych.

Mając zatem na uwadze to, że radca prawny ustanowiony została już po podjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi M. W. i E. W., a świadczona przez niego pomoc prawna obejmowała sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, zasadne jest przyznanie mu wynagrodzenia wysokości odpowiadającej 75 % stawki podstawowej, o której mowa w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) rozporządzenia, tj. w kwocie 180,00 złotych, powiększonej o 23% podatek VAT. Kwota ta odpowiada nakładowi pracy pełnomocnika i nie wymaga podwyższenia.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 28 września 2002 r., należało orzec jak w sentencji postanowienia.