Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2386/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27a ust. 1 i 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 2028
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski, , Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lutego 2022 r. sprawy ze skargi J P na postanowienie Prezesa Wód Polskich z dnia [...]września 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania oddala skargę


UZASADNIENIE

I.

Postanowieniem z [...] lipca 2021 r. znak [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we [...] na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. zwrócił pismo J P, będące wnioskiem o nakazanie Miejskiej Gospodarce Komunalnej Sp. z o.o. w [...] przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] oraz określenie w drodze postanowienia warunków przyłączenia do sieci do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sporu.

Organ wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2021 r. wpłynął wniosek Skarżącej o podjęcie wskazanych wyżej działań. Zgodnie jednak z art. 27a ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 2028 ze zm. - dalej jako u.z.z.w.) wody polskie posiadają kompetencję do rozstrzygania sporów między przedsiębiorstwami wodociągowo-kanalizacyjnymi a odbiorcami usług. Art. 27e ust. 1 u.z.z.w. zawiera zamknięty katalog spraw spornych podlegających rozstrzygnięciu przez organ regulacyjny. Zgodnie z tym przepisem są to sprawy dotyczące odmowy zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne oraz sprawy odcięcia dostawy wody lub zamknięcia przyłącza kanalizacyjnego, lub odmowy przyłączenia do sieci nieruchomości osobie ubiegającej się o przyłączenie do sieci.

Pismo złożone do organu regulacyjnego przez Skarżącą jest wnioskiem o nakazanie Miejskiej Gospodarce Komunalnej Sp. z o.o. w [...] przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] oraz o czasowe uregulowanie warunków tego przyłączenia. Dyrektor RZGW we [...] nie rozpatruje jednak spraw związanych z odprowadzaniem wód opadowych i roztopowych. Zgodnie z art. 2 pkt 8 u.z.z.w., który został zmieniony przez art. 494 pkt 1 lit. a ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566) z dniem 24 sierpnia 2017 r. wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów, zostały wyłączone z kategorii ścieków.

Organ regulacyjny rozstrzyga tylko spory dotyczące odmowy przyłączenia do sieci wodociągowej lub kanalizacyjne. Nie rozstrzyga sporów dotyczących przyłączenia nieruchomości do kanalizacji deszczowej. Tymczasem spór wnioskodawcy z przedsiębiorstwem wodociągowym dotyczy właśnie przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej i nie może zostać rozstrzygnięty na drodze administracyjnej, gdyż podlega kognicji sadów powszechnych.

W związku z powyższym rozstrzygnięcie sporu należy do kognicji sądów powszechnych, a nie organu regulacyjnego. Fakt braku wydania warunków przyłączenia do sieci lub też odmowy ich wydania nie może być utożsamiany z odmową przyłączenia do sieci lub odmową zawarcia umowy o zaopatrzenia w wodę.

W zakresie rozstrzygania sporu o odmowę przyłączenia do sieci nie mieści się kompetencja rozstrzygania sporu o odmowę wydania warunków technicznych. Wydanie na podstawie art. 27e ust. 3 u.z.z.w. postanowienia określającego warunki przyłączenia do sieci do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sporu, nie ma zastosowania z uwagi na to, że organ nie prowadzi postępowania w przedmiotowej sprawie oraz nie ma kompetencji do wydawania warunków technicznych przyłączenia do sieci.

W sprawie zachodzi zatem przesłanka z art. 66 § 3 k.p.a. do zwrotu podania, albowiem dotyczy ono sprawy cywilnoprawnej, nie zaś sprawy administracyjnej.

II.

Po rozpatrzeniu zażalenia J P, Prezes Wód Polskich postanowieniem z [...] września 2021 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Zgodnie z art. 27a ust. 3 pkt 3 u.z.z.w. do zadań organu regulacyjnego należy rozstrzyganie sporów między przedsiębiorstwami wodociągowo-kanalizacyjnymi a odbiorcami usług. Kompetencja ta została uszczegółowiona w art. 27e u.z.z.w., który precyzuje, że sprawy sporne mogą dotyczyć odmowy zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne (ust. 1 pkt 1), bądź odcięcia dostawy wody lub zamknięcia przyłącza kanalizacyjnego, lub odmowy przyłączenia do sieci nieruchomości osobie ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci (ust. 1 pkt 2), zaś wśród możliwych rozstrzygnięć organu przepis wskazuje (ust. 2) nakazanie zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków, przywrócenia dostawy wody, otwarcia przyłącza kanalizacyjnego, przyłączenia do sieci. Zakres kompetencji organu regulacyjnego do rozstrzygania sporów między odbiorcą usług a przedsiębiorstwem ustawodawca zakreślił jednoznacznie, konkretyzując w formie katalogów zamkniętych - zarówno zakres tych sporów, jaki możliwe do podjęcia rozstrzygnięcia.

Zakres kompetencji organu do ingerencji w ewentualny spór pomiędzy odbiorcą usług a przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym na tle odmowy przyłączenia nieruchomości do sieci ograniczony jest jedynie do sytuacji, gdy spór ten dotyczy przyłączenia do przewodów wodociągowych lub kanalizacyjnych, którymi dostarczana jest woda lub którymi odprowadzane są ścieki (zgodnie z definicją sieci). W tym kontekście zasadniczego znaczenia nabiera kwestia stosowania w przedmiotowej sprawie zmienionej, bądź wcześniejszej definicji ścieków, zawartej w art. 2 pkt 8 u.z.z.w. Jeżeli bowiem wody opadowe byłyby ściekiem, to sieć kanalizacji deszczowej, do której przyłączenia żąda Skarżąca od Spółki musiałaby zostać uznana za sieć w rozumieniu definicji zawartej w art. 2 pkt 7, zaś przyłączenie do niej - przyłączeniem do sieci wskazywanym w art. 27e u.z.z.w.

Przed zmianą wprowadzoną art. 494 Prawa wodnego definicja ścieków zawarta w art. 2 pkt 7 u.z.z.w. obejmowała również wody opadowe i roztopowe. Omawiana zmiana weszła w życie z dniem 24 sierpnia 2017 r. Wprawdzie art. 545 Prawa wodnego wskazuje, które normy prawne należy stosować do spraw wszczętych i niezakończonych, należy jednak mieć na uwadze, że dotyczy to spraw prowadzonych w oparciu o przepisy właśnie Prawa wodnego - a wyjątki od tej zasady wykazane są w ust. 3 omawianego przepisu, odwołującego się do decyzji wydawanych na podstawie przepisów innych ustaw, imiennie wskazanych. Wśród tych aktów prawnych nie została wymieniona u.z.z.w. Kompetencje do rozstrzygania sporów przydane są organowi regulacyjnemu wyłącznie przepisami u.z.z.w., a Prawo wodne nie zawiera żadnych odniesień do tej materii. Do nowelizacji definicji ścieków zastosowanie mieć będzie ogólna najbardziej podstawowa w polskim porządku prawnym zasada działania nowego prawa wprost. Milczenie ustawodawcy co do reguły intertemporalnej należy uznać za przejaw jego woli bezpośredniego działania nowego prawa.

Bez względu więc na to, czy sprawa dotycząca odmowy przyłączenia nieruchomości Skarżącej do sieci kanalizacji deszczowej wszczęta została po dniu [...] sierpnia 2017 r. (tj. po wyłączeniu wód opadowych z definicji ścieków, jak wynika z akt sprawy, w szczególności pisma Spółki z [...] sierpnia 2019 r., przywołującego wniosek Skarżącej z [...] lipca 2019 r.), czy też przed tą zmianą (jak wywodzi Skarżąca w swoim wniosku i samym zażaleniu, przywołując pisma swego poprzednika prawnego), to organ regulacyjny zobowiązany jest uwzględnić aktualny stan prawny, zgodnie z którym wody opadowe nie są ściekiem w rozumieniu u.z.z.w., sieć kanalizacji deszczowej nie jest siecią w rozumieniu u.z.z.w., wobec czego spór między Skarżącą a Spółką nie jest sporem podlegającym jego rozstrzygnięciu.

Niezasadne w kontekście tego jest również żądanie czasowego uregulowania w drodze postanowienia warunków przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej - do momentu ostatecznego rozstrzygnięcia sporu. Wobec faktu, że organ I instancji nie znalazł podstawy prawnej do merytorycznego rozstrzygnięcia sporu, słusznie uznał że brak jest możliwości wydania warunków o charakterze tymczasowym.

Podsumowując Prezes Wód Polskich wskazał, że o ile żądanie zawarte we wniosku nie może podlegać rozstrzygnięciu w drodze postępowania administracyjnego, to jednocześnie nie ulega wątpliwości, że pomiędzy Skarżącą a Spółką zaistniał spór (na tle przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej). Skoro jednak spór ten nie może zostać rozstrzygnięty administracyjnie, to słusznie organ regulacyjny uznał go za sprawę cywilną i zwrócił podanie.

III.

Skargę na powyższe postanowienie wniosła J P kwestionując je w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 66 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji w drodze którego zwrócono podanie Skarżącej, podczas gdy organ I instancji posiada kompetencję do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy,

2. art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na zaniechaniu uchylenia postanowienia organu instancji, podczas gdy organ I instancji posiada kompetencję do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w związku z czym koniecznym było wydanie rozstrzygnięcia kasacyjnego celem zapewnienia Skarżącej realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania,

3. art. 545 ust. 4 Prawa wodnego poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten znajduje zastosowanie jedynie do spraw prowadzonych w oparciu o przepisy Prawa wodnego, podczas gdy przepis ten obejmuje swoim zakresem zastosowania wszelkie sprawy, które prowadzone są na podstawie przepisów zmienianych przez Prawo wodne w dniu jego wejścia w życie.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu Skarżąca podkreśliła, że nie zgadza się z twierdzeniem, jakoby art 545 ust. 4 P.w. znajdował zastosowanie do spraw prowadzonych jedynie na podstawie przepisów Prawa wodnego w dniu jego wejścia w życie, zaś stosowanie przepisów intertemporalnych tej ustawy do innych aktów normatywnych, w sposób wyczerpujący reguluje ust. 3 art. 545 P.w.

To, że stanowisko organu II instancji jest nieprawidłowe, świadczy dodatkowo okoliczność, że w art. 545 ust. 4 P.w., jako organ wyższego stopnia w rozumieniu przepisów k.p.a., wskazano Prezesa Wód Polskich, będącego organem właściwym do rozpoznania w II instancji sporów, który wyniknął pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a Skarżącą.

Zakładając racjonalność ustawodawcy Strona stwierdziła, że uregulował on kwestię stosowania przepisów międzyczasowych w zakresie spraw prowadzonych w oparciu o wszystkie akty normatywne zmieniane na podstawie przepisów nowego Prawa wodnego, a nie jedynie spraw prowadzonych tylko na podstawie przepisów przedmiotowej ustawy.

Skarżąca nie zgodziła się z Prezesem Wód Polskich, jakoby ustawodawca pominął milczeniem sprawy, które w dniu wejścia w życie Prawa wodnego prowadzone były w oparciu o przepisy innych, jednak nowelizowanych przez to prawo, aktów normatywnych.

Za powyższym przemawia również okoliczność, że znowelizowana poprzez nowe Prawo wodne definicja ścieków zawarta w art. 2 pkt 8 u.z.z.w. jest mniej korzystna dla Skarżącej, ponieważ wyłącza spod reżimu bezkosztowego dla Skarżącej postępowania administracyjnego rozstrzyganie sporów pomiędzy przedsiębiorstwami wodociągowo-kanalizacyjnymi a odbiorcami usług, wynikłych w przedmiocie odbioru wód opadowych.

Uwzględniając więc wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadę ochrony interesów w toku oraz domniemanie zgodności przepisów ustaw z Konstytucją, jak również stosując prokonstytucyjną wykładnię art. 545 ust. 4 P.w. należy przyjąć, że ustawodawca nie ustanawiałby normy, która pogarszałaby sytuację Skarżącej w trakcie trwania postępowania administracyjnego, którego naturą jest przecież występowanie jednostki wobec państwa.

Z ostrożności procesowej Strona wskazała również, że zasady konstytucyjne powinny znaleźć zastosowanie nawet w przypadku uznania, że norma art 545 ust. 4 P.w. znajduje zastosowanie jedynie do spraw prowadzanych na podstawie przepisów tej ustawy, w związku z czym zakładając nawet milczenie ustawodawcy w zakresie przepisów intertemporalnych regulujących sprawy prowadzone o przepisy innych, niż Prawo wodne aktów normatywnych to i tak należy przyjąć, że okoliczność ta nie może pogarszać sytuacji Skarżącej wszczętej przed dniem wejścia w życie znowelizowanego art. 2 pkt 8 u.z.z.w.

IV.

W odpowiedz na skargę organ wniósł o jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

V.

Skarga jest niezasadna.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy w istocie tego, czy powinien w niej znaleźć zastosowanie art. 27e ust. 1 i nast. u.z.z.w. i czy organ regulacyjny w ogóle powinien rozpatrywać wniosek Skarżącej o przyłączenie do sieci kanalizacji deszczowej.

W pierwszej kolejności należy zatem zwrócić uwagę na to kiedy Strona złożyła wniosek zawierający żądanie podłączenia jej nieruchomości do znajdującej się w pobliżu kanalizacji deszczowej. Żądanie takie zostało zdaniem Sądu zgłoszone we wniosku z [...] lipca 2021 r. Powoływanie się zatem na wcześniejsze rozmowy z przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym, wolę poprzednika prawnego Skarżącej czy też inne zamiary w tym zakresie nie stanowi jakiejkolwiek podstawy uzasadniającej przyjęcie, że przed wskazaną datą skutecznie zainicjowano jakiekolwiek postępowanie o przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej.

Co równie istotne, przepisy art. 27a - 27f u.z.z.w. zostały dodane na mocy art. 1 pkt 10 ustawy z 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 2180). Tym samym procedura regulacyjna na którą powołuje się Skarżąca została wprowadzona dopiero od dnia [...] grudnia 2017 r.

Jak wynika z art. 27e ust. 1 u.z.z.w. w sprawach spornych dotyczących:

1) odmowy zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne,

2) odcięcia dostawy wody lub zamknięcia przyłącza kanalizacyjnego, lub odmowy przyłączenia do sieci nieruchomości osobie ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci

- na wniosek strony rozstrzyga organ regulacyjny w drodze decyzji.

Analizując art. 27e ust. 1 u.z.z.w. należy uznać, że znajduje on swoje zastosowanie wyłącznie w sporach dotyczących działalności przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, których przedmiotem są następujące zagadnienia:

1) odmowa zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne,

2) odcięcie dostawy wody,

3) zamknięcie przyłącza kanalizacyjnego,

4) odmowa przyłączenia do sieci nieruchomości osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci.

Istotne jest przy tym podkreślenie, że od 24 sierpnia 2017 r. na podstawie art. 494 P.w. zmieniona została definicja ścieków określona w art. 2 pkt 8 lit. c) u.z.z.w. Nowelizacja prawa wyeliminowała zatem z zakresu tego pojęcia wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów.

Inaczej mówiąc od wskazanej daty nie są uznawane za ścieki wody pochodzące z opadów lub roztopów.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznaje za trafne stwierdzenie organów, że z przepisów u.z.z.w. nie wynika, aby postępowaniem regulacyjnym było objęte żądanie podłączenia do kanalizacji deszczowej. Z wyraźnego i jednoznacznego brzmienia art. 27e ust. 1 u.z.z.w. wynika, że procedurą sporną może zostać objęta odmowa zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, odcięcie dostawy wody, zamknięcie przyłącza kanalizacyjnego, odmowa przyłączenia do sieci nieruchomości osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci.

Żądanie przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej nie mieści się w ramach władczych uprawnień organów regulacyjnych, czego Skarżąca nie dostrzega skupiając się na argumentacji dotyczącej zakresu zmian wprowadzonych Prawem wodnym i tym do jakich ustaw przepisy intertemporalne znajdują zastosowanie.

Tymczasem, obowiązujące obecnie prawo w ogóle nie przewiduje pola do administracyjnego rozstrzygania sporu o przyłączenie do sieci kanalizacji deszczowej. Co ważne, możliwość interwencji organu regulacyjnego w drodze decyzji administracyjnej powstała dopiero od 12 grudnia 2017 r. i obejmuje ściśle określone sytuacje, do których nie należy żądanie przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej, a jedynie kanalizacji sanitarnej. Pomijając więc to, że wniosek Skarżącej został złożony w lipcu 2021 roku, a nie wcześniej jak wskazuje skarga, to jego złożenie nie spowodowało zainicjowania postępowania, które winno zakończyć się rozstrzygnięciem organu regulacyjnego. Żądanie Skarżącej dotyczy bowiem zakresu, który nie jest objęty postępowaniem regulacyjnym. Nadto, organy słusznie wskazują, że zmiana prawa i eliminacja z definicji ścieków wód opadowych ma zastosowanie względem Skarżącej. Definicja ścieków została bowiem zmodyfikowana od 24 sierpnia 2017 r. zaś uprawnienia organów regulacyjnych zostały im przyznane od 12 grudnia 2017 r.

Skoro zatem kwestia przyłączenia nieruchomości Skarżącej do kanalizacji deszczowej nie może być przedmiotem sporu rozstrzyganego w trybie art. 27e u.z.z.w., to organy nie miały podstaw do merytorycznego załatwienia tej kwestii.

Rozstrzygnięcie sporu w trybie art. 27e u.z.z.w. nie jest ani standardową ani powszechną formą nadzoru organu regulacyjnego nad przedsiębiorstwami wodno-kanalizacyjnymi. Organy te nie mogą zatem stosować tego przepisu w odniesieniu do każdego przypadku działania tego przedsiębiorstwa ani też w każdym przypadku sporu pomiędzy obywatelem a tym przedsiębiorstwem. Wskazany przepis określa precyzyjnie zakres swego zastosowania oraz środki działania jakie mogą zostać podjęte w wyniku jego zastosowania. W związku z tym organ, do którego trafia wniosek o rozstrzygnięcie sporu w trybie art. 27e u.z.z.w. jest związany treścią tego przepisu i nie może rozszerzać jego zakresu o sytuacje w nim nieprzewidziane. W sprawie nie ma zatem mowy o jakimkolwiek naruszeniu prawa wskazywanym w zarzutach skargi.

Nie ma także mowy o naruszeniu art. 27e ust. 3 u.z.z.w. Przepis ten określa możliwość wydania postanowienia tymczasowego, określającego do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sporu, warunki zaopatrzenia w wodę lub odprowadzania ścieków lub przyłączenia do sieci. Przepis ten można zastosować wyłącznie po skutecznym wszczęciu postępowania w trybie art. 27e ust. 1 u.z.z.w., a postanowienie tymczasowe wydane na jego podstawie może dotyczyć tylko spraw szczegółowo wskazanych w jego treści. Organy orzekające w kontrolowanym postępowaniu nie miały zatem podstaw do działania na podstawie art. 27e ust. 3 u.z.z.w., gdyż sprawa nie jest załatwiana w trybie tej regulacji.

Sąd wskazuje również, że zgodnie z art. 27c u.z.z.w., do postępowania przed organem regulacyjnym stosuje się przepisy k.p.a. W związku z tym, że organy stwierdziły brak swojej właściwości do rozpoznania żądania Skarżącej, należało zastosować przepisy k.p.a. regulujące taką sytuację.

W myśl art. 65 § 1 k.p.a., jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Przepis ten można jednak zastosować tylko wtedy, gdy z obowiązujących przepisów wynika właściwość rozpoznania przez inny organ administracji publicznej sprawy będącej przedmiotem podania strony. W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje więc art. 66 § 3 k.p.a., w myśl którego jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu.

W rozumieniu art. 66 § 3 k.p.a. przyjmuje się, że aby organ mógł zastosować ten przepis i zwrócić podanie wnioskodawcy, musi stwierdzić, że sprawa objęta wniesionym podaniem jest sprawą z zakresu szeroko pojętego prawa cywilnego (por. wyrok NSA z 1 września 2011 r. sygn. akt I OSK 1466/10). Nie chodzi tu oczywiście o konkretny przepis prawa cywilnego a o oznaczenie pewnego rodzaju spraw objętych drogą postępowania cywilnego i szerzej kognicją sądu powszechnego.

Słusznie zatem Prezes Wód Polskich wskazuje, że w braku wyraźnej i jednoznacznej regulacji administracyjnej, zastosowanie znajduje droga sądowa przed sądem powszechnym. Przepisy Konstytucji RP przewidują domniemanie właściwości sądów powszechnych w tych sprawach, w których właściwość innych organów lub gałęzi sądownictwa nie jest jednoznacznie przesądzona. Tym samym zwrot podania na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. musi nastąpić w sytuacji, gdy żądanie podlega rozpoznaniu przez sąd powszechny na podstawie domniemania wynikającego z art. 45 ust. 1 oraz art. 177 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Skoro zaś Skarżąca twierdzi, że należy jej się "bezkosztowe podłączenie do sieci kanalizacji deszczowej" to spór w tym względzie z przedsiębiorstwem wodno-kanalizacyjnym może rozstrzygnąć sąd powszechny a nie organ regulacyjny, który uprawnienie do orzekania czerpie z jasnej, jednoznacznej i ograniczonej zakresowo normy art. 27e ust. 1 u.z.z.w.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni zatem podziela stanowisko organów i przyjmuje, że skoro przepisy prawa administracyjnego nie przewidują właściwości organu administracji do rozpoznania sporu, o którym mowa we wniosku Skarżącej, a spór ten istnieje między dwoma odrębnymi podmiotami, korzystającymi ze zdolności prawnej i wolności działania, to właściwym do jego rozstrzygnięcia jest sąd powszechny.

W powyższej sytuacji Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.).