Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 256/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie: WSA Stanisław Nitecki NSA Ewa Krawczyk (spr.) Protokolant st. sekr. Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2005 roku sprawy ze skargi A. S. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w G. w dniu [...] r. podjęła uchwałę

nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzania zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta G. obejmującego teren zlokalizowany po północnej stronie projektowanej autostrady [...], stanowiącej dzielnicę O.

Projekt zmiany planu został wyłożony do publicznego wglądu od dnia [...] do [...] roku, o czym ogłoszono w Gazecie A w dniu [...] r.

Pismem z dnia [...] roku skarżący, będący właścicielem działek

[...] i [...], położonych w G. przy ul. [...], a więc na terenie objętym projektem zmian złożył zarzut (błędnie określony protestem) do tego projektu. Kwestionował zaprojektowane na jego działkach drogi oznaczonej symbolem [...]. Droga ta dzieli działki na dwie części w ten sposób, że oddziela zabudowania gospodarcze do pozostałego gruntu. Uniemożliwi mu to kontynuowanie dotychczas prowadzonej hodowli koni.

Zarządzeniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta G. postanowił nie uwzględnić zarzutu skarżącego, co spowodowało, iż zarzut stał się przedmiotem rozpatrzenia przez Radę Miejską w G. w czasie sesji w dniu [...] r.

Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] r. nr [...] Rada Miejska w G., powołując się na art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 z zm.) oraz art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 z zm.) w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 z zm.), odrzuciła zarzut skarżącego.

W uzasadnieniu uchwały Rada podała, iż przedmiotem ustaleń zmiany planu było między innymi wskazanie linii rozgraniczających ulice, place i drogi publiczne wraz

z urządzeniami pomocniczymi. Jedną z nowo projektowanych dróg oznaczono symbolem [...], przebiega m.in. przez działki skarżącego. Została ona zaprojektowana dla obsługi nowych terenów budowlanych i stanowi część układu komunikacyjnego dzielnicy. Zdaniem Rady wyznaczenie drogi [...] w sposób objęty projektem stanowi rozwiązanie optymalne i o ile doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego to naruszenie to mieści się w granicach tzw. władztwa planistycznego gminy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący powtórzył zarzuty i argumentację zawartą w zarzucie do projektu planu. Akcentował, że prowadzi gospodarstwo hodowlane na gruncie o powierzchni [...] ha, a projektowana droga w zasadzie uniemożliwia mu tę działalność, a także przecina budynek inwentarski na budowę którego otrzymał pozwolenie w dniu [...] r.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Podano, że zgodnie z poprzednio obowiązującym planem działki skarżącego od strony ul. [...] stanowiły teren budowlany, a w pozostałej części rolny. Projekt zalicza działki do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - symbol [...] oraz w niewielkiej części pod ulice lokalne - symbol [...]. Celem poprowadzenia tej ulicy lokalnej jest obsługa nowo projektowanych terenów budowlanych, w tym działki skarżącego. Jej wprowadzenie do projektu było poprzedzone analizami, które wykazały optymalność dokonanego wyboru. Podkreślono także, że przy sporządzeniu projektu planu zachowano przewidziane ustawą o zagospodarowaniu procedury. Natomiast wydanie pozwolenia na budowę

w [...] r. było następstwem obowiązującego w tym czasie planu i nastąpiło w zgodzie

z jego zapisami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn niż zostały

w niej zawarte.

Działając z urzędu zgodnie z wyrażoną w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z zm.); dalej ustawa p.p.s.a. zasadą Sąd stwierdził, iż zaskarżona uchwała o odrzuceniu zarzutu zapadła bez podstawy prawnej. Podjęcie kwestionowanego aktu nastąpiło w dniu [...] r., podczas gdy z dniem 11 lipca 2003 r. weszła w życie ustawa

z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.

nr 80, poz. 717 z zm.). Zgodnie z normą intertemporalną, zawartą w art. 85 ust. 2 tej ustawy, przepisy dotychczasowe mają zastosowanie w stosunku do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jedynie wówczas, gdy przed dniem wejścia w życie nowej ustawy podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia [...] r. Przepis art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. stwarza wymóg zawiadomienia na piśmie o terminie wyłożenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wszystkich podmiotów o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. przed dniem 11 lipca 2003 r. Zdaniem Sądu brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że wymóg ten jest spełniony gdy o wyłożeniu projektu planu zawiadomiono tylko niektóre z tych podmiotów. Wymogu tego nie może zastąpić ogłoszenie o terminie i miejscu wyłożenia projektu planu wraz z prognozą, dokonaną zgodnie z art. 18 pkt 6 tej ustawy, a to wobec treści powołanego wyżej art. 85 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. (por. wyrok II SA/Gl 145/04, II SA/Gl 188/04, II SA/Gl 236/04 - nie publikowane; a także Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod redakcją Zygmunta Niewiadomskiego C.H. Beck W-wa 2004 oraz Tomasz Bąkowski - Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Zakamycze 2004). Dopiero po uzyskaniu zwrotnych poświadczeń odbioru zawiadomień należy ogłosić o wyłożeniu projektu planu w miejscowej prasie oraz przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości - art. 18 ust. 2 pkt 6 ustawy z 1994 r. Za prawnie wadliwe należy zatem uznać przeprowadzenie powyższych czynności niezgodnie z kolejnością wskazaną w art. 18 ust. 2 tej ustawy (por. wyrok II SA/Wr 2350/00). Oznacza to, że dla możliwości kontynuowania po dniu [...]r. procedury planistycznej wdrożonej na gruncie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. nie jest wystarczające dokonanie przed tym dniem ogłoszeń o tym w sposób zwyczajowo przyjęty. Konieczne jest prawidłowe zawiadomienie - przed [...] roku - na piśmie właścicieli i władających nieruchomościami, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Z akt procedury planistycznej, przedstawionych wraz z odpowiedzią na skargę wynika, iż w stosunku do [...] podmiotów, do których organ wystosował pisemne zawiadomienia, brak jest dowodu doręczenia przed dniem [...] r., bądź też prawidłowe doręczenie nastąpiło dopiero po tej dacie.

Dla skarżącego w niniejszej sprawie, który w złożeniu skargi posiada bezsporny interes prawny, także brak dowodu doręczenia zawiadomienia. Powyższe prowadzi do wniosku, że procedura planistyczna rozpoczęła uchwała Rady Miejskiej w G. z dnia [...] r. nie mogła być po dniu [...]r. kontynuowana w oparciu o przepisy "starej" ustawy. W konsekwencji nie było dopuszczalne podjęcie zaskarżonej uchwały o odrzuceniu zarzutu w trybie art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z tego względu Sąd zobowiązany był uwzględnić skargę poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały co oznacza, że podniesione w skardze zarzuty, dotyczące merytorycznej wadliwości zaskarżonej uchwały, nie miały już znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i nie było potrzeby ich rozważenia.

Orzeczenie Sądu oparto na art. 147 § 1 p.p.s.a., przy czym upływ rocznego terminu od podjęcia zaskarżonej uchwały nie stanowił przeszkody do stwierdzenia jej nieważności bowiem w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art. 94 ust. 1 w związku z art. 101 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym w sposób całościowy reguluje procedurę planistyczną z skutkami z art. 27 ust.1.

Wobec uwzględnienia skargi należało orzec o wykonalności zaskarżonej uchwały po myśli art. 152 p.p.s.a.

SW