Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 179/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2006 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2005r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] o nałożeniu na pana K. N. kary pieniężnej w wysokości 12100,- zł.

Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 3, art. 13, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 2 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985, P. 0008 - 00021), art. 5 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), lp. 1.1.1, Ip. 1.11.7 ust. 2, lp. 1.11.11 pkt 1 a załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz załącznik I (III c) punkt 4.1 tego rozporządzenia,

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia dokonane podczas kontroli firmy K. N. w dniach [...] i [...] kwietnia 2005 r. - w miejscu wykonywania działalności gospodarczej w T., w obecności przedsiębiorcy pana K. N.. Na podstawie przedstawionych do kontroli dokumentów, tj. faktur za świadczone usługi transportowe, faktur za tankowanie paliwa, wykresówek oraz zeznań strony ustalono, że w okresie od [...].04.2004 r. do [...].04.2005 r. kontrolowany przedsiębiorca wykonywał zarobkowo krajowy transport drogowy osób, wymagający licencji. Organ stwierdził podczas kontroli w przedsiębiorstwie następujące uchybienia:

- wykonywanie transportu drogowego osób autobusem marki [...] nr rej. [...] bez wymaganej licencji (kara 8000,-zł),

- przyrząd kontrolny nie odpowiadał przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów czasu pracy (kara 2000,-zł)

- nie okazano wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nie prowadzenia pojazdu za każdą wykresówkę 7 szt. (kara 2100,-zł).

W odwołaniu skarżący zarzucił pozbawienie go możliwości składania dodatkowych wyjaśnień, dowodów, dokumentów, udziału w toczącym się postępowaniu. Według niego w trakcie postępowania naruszono szereg zasad prawa. Inspektorzy nie dążyli do pełnego, wyczerpującego przeprowadzenia kontroli, bowiem z założenia negowali i odrzucali wszelkie wyjaśnienia strony i dowody, powodując niekorzystne i negatywne dla skarżącego skutki prawne i finansowe. Odwołujący podnosił, iż posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego osób wydaną przez Prezydenta Miasta T. w dniu [...].02.2005 r. Zdaniem strony przez cały okres kontroli, tj. od [...].04.2005 r. do [...].07.2005 r. kontrolowany nie był informowany o żadnych kwestiach dotyczących prowadzonej w jego firmie kontroli, o czym świadczy brak jakiejkolwiek korespondencji noszącej charakter pism procesowych. Wskazywał, że zapłata tak drastycznej i ogromnej kwoty nałożonej karą pieniężną wykracza poza możliwości finansowe strony i jednocześnie spowoduje likwidację przedsiębiorstwa, a tym samym źródła utrzymania rodziny. Do odwołania załączył: zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, certyfikat kompetencji zawodowych w krajowym transporcie drogowym osób.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego podnosił, że:

1. Przedsiębiorca nie uzyskał do dnia rozpoczęcia kontroli, tj. do [...].04.2005 r. licencji uprawniającej do wykonywania krajowego transportu drogowego osób. Stwierdził zatem wykonywanie krajowego transportu drogowego osób bez wymaganej licencji. Ocenił, że przedstawiona w wyjaśnieniach licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wraz z wypisem udzielona została wprawdzie w dniu [...] lutego 2005r., ale faktyczne jej doręczenie nastąpiło dopiero po kontroli tj. [...] kwietnia 2005r., co wynika z pisma Urzędu Miasta T. Wydział Ewidencja i Rejestracji z dnia [...] maja 2005 r.

W kontrolowanym okresie od [...].04.2004 r. do [...].04.2005 r. nie posiadał licencji wykonując transport bez uprawnienia.

Organ powołał się na pogląd komentatorów do k.p.a. B. Adamiak, J. Borkowskiego (Kodeks Postępowania Administracyjnego, komentarz Wydawnictwo C.H.Beck), iż doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego i oznacza, że akt woli władzy staje się decyzją w rozumieniu naszego prawa, dopiero w chwili doręczenia lub ogłoszenia go stronie, oczywiście o ile ustawy specjalne nie stanowią inaczej. Także zgodnie z wyrokiem z 1999.01.22 o sygn. I SA 117/99 NSA stwierdził, m.in., że byt decyzji na zewnątrz rozpoczyna się z chwilą jej doręczenia lub ogłoszenia, właśnie od tej chwili organ, który decyzję wydał jest nią związany".

Wskazał, że stosownie do art. 5 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym karze podlega wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, czego konsekwencją jest treść lp. 1.1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

2. W zakresie drugiego naruszenia organ wskazał, że w toku kontroli ustalono, iż przyrząd kontrolny zainstalowany w pojeździe marki [...] o nr rej. [...], w okresie objętym kontrolą z zakresu czasu pracy kierowców, był niesprawny. Na podstawie analizy okazanych wykresówek z przedmiotowego tachografu stwierdzono, jego uszkodzenie polegające na braku możliwości prawidłowej rejestracji trzech wielkości, tj. prędkości, aktywności kierowcy oraz drogi. Zapisy prędkości posiadają przerwy w rejestracji, aktywność kierowcy posiada zapisy nieadekwatne do wykonywanych przez kierowcę czynności, a wykres drogi posiada zapisy, nie znajdujące się w wymaganym polu. Na podstawie analizy tarcz ustalono, iż tachograf nie dokonywał prawidłowej rejestracji w okresie objętym kontrolą zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 P0008-0021), urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85. Pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni na podstawie art. 13 za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących.

W/w przyrządy służą do rejestrowania w szczególności następujących okresów:

1. długości przebytej przez pojazd drogi;

2. prędkości pojazdu;

3. czasu prowadzenia pojazdu;

4. innych okresów pracy lub dyspozycyjności kierowcy;

5. przerw w pracy i okresy dziennego odpoczynku;

6. otwarcia obudowy zawierającej wykresówkę.

Organ odwoławczy podzielił ocenę organu I instancji, iż miało miejsce naruszenie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w zakresie prawidłowego używania przyrządu pomiarowo-kontrolnego, poprzez zamontowanie w pojeździe tachografu, który nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy. Zgodnie z I załącznikiem (III c) punkt 4.1 cytowanego już rozporządzenia Rady EWG, urządzenie rejestrujące musi być tak skonstruowane, aby możliwa była, o ile jest to konieczne przy użyciu przełącznika, automatyczna i oddzielna rejestracja czterech różnych okresów aktywności wymienionych w art. 15 niniejszego rozporządzenia. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.11.7 ust. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który nakłada karę pieniężną w wysokości 2000 zł w przypadku, gdy przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy.

3. W zakresie trzeciego naruszenia Główny Inspektor Transportu Drogowego

wskazał, że w toku kontroli ustalono przedsiębiorca nie okazał podczas kontroli w przedsiębiorstwie wymaganych wykresówek za przyjęty do szczegółowej analizy okres, w którym wykonywane były osobiście usługi przewozowe. Przedsiębiorca w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił do kontroli wykresówek w ilości 7 sztuk za dni:

- [...].09.2004 r. trasa T. – R. – T. (pojazd [...], nr faktury [...]),

- [...].09.2004 r. trasa T. – A. – T. (pojazd [...], nr faktury [...]),

- [...].09.2004 r. T. – B. – T. (pojazd [...], nr faktury [...]),

- [...].09.2004 r. O. (pojazd [...], nr faktury [...]),

- [...].09.2004 r. trasa T. – R. (pojazd [...], nr [...]),

- [...].09.2004 r. R. – T. (pojazd [...], nr faktury [...]),

- [...].02.2005 r. trasa T. – L. – T. (pojazd [...], nr faktury [...]).

W okresie tym przedsiębiorca osobiście prowadził pojazd w ramach świadczonych usług przewozowych. W związku z tym, że w dodatkowych wyjaśnieniach, w wyznaczonym terminie 7 dni od dnia zakończenia kontroli przedstawił wykresówkę z dnia [...].02.2005 r. trasa T. – P. (pojazd [...]), której brak ujęto w protokole kontroli, stwierdzone naruszenie uległo zmianie w kwestii ilości nieokazałych wykresówek z 8 na 7.

Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 15 ust. 2 cytowanego rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują.

Zgodnie z art. 15 ust. 7 w/w rozporządzenia, na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, przedsiębiorca przechowuje wykresówki, ułożone w odpowiednim porządku, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek, ich kopie. W czasie kontroli prowadzonej w przedsiębiorstwie, przedsiębiorca winien je okazać na żądanie upoważnionego funkcjonariusza. Na podstawie lp. 1.11.11 ust. 1 lit. A załącznika do ustawy o transporcie drogowym, karze podlega nie przedstawienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek z urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość, czas jazdy i postoju przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne — w wysokości 300 zł za każdy dzień pracy kierowcy

Odpierając zarzuty strony co do pozbawienia możliwości czynnego udziału w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu wskazał, że strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania i miała możliwość złożenia wyjaśnień i uwag dotyczących analizowanej sprawy, ponadto pan K. N. był przesłuchany w charakterze strony i mógł złożyć stosowne wyjaśnienia.

Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej. W przypadku ujawnienia naruszenia przepisów prawa, organ dokonujący kontroli obowiązany jest wydać decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku do w/w. ustawy. Kary za są sztywno określone i organ nie ma możliwości swobodnego obniżania kary, bądź jej anulowania.

Przedsiębiorca jest profesjonalistą, od którego można wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej, w tym także znajomości prawa w danym zakresie działalności i stosowania się do wynikających z niego obowiązków. Zwłaszcza, że akty te zostały opublikowane w przewidziany prawem sposób. Sprawą skarżącego jest takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności, aby przestrzegać obowiązujących przepisów. Rolą organów Inspekcji jest kontrola ich przestrzegania.

Główny Inspektor Transportu Drogowego poinformował dodatkowo, że podmiotem właściwym dla rozpatrywania wniosku o rozłożenie spłat należności pieniężnych na raty, ich umorzenie lub odroczenie jest organ, który wydał decyzję w I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pan K. N. zarzucił naruszenie konstytucyjnych i unijnych praw i wolności obywatela i przedsiębiorcy, a w szczególności zasad wyrażonych w art. 7 i 8 k.p.a., naruszenie ogólnego ducha ustawy o transporcie drogowym, niewłaściwe zastosowanie załącznika do ustawy określającego wysokość kary w świetle art. 90 i 93 ustawy.

Z tego względu wnosił o zmianę decyzji, odstąpienie od kary względnie zastosowanie złagodzonego jej wymiaru 50 zł na mocy art. 92 ust.1 ustawy. Podnosił, że jako osoba od 1989r. prowadząca działalność gospodarczą nie został przez organ gminy, Ministerstwo ani Inspekcję Transportu Drogowego poinformowany o zmianie przepisów, o konieczności ubiegania się o licencję. Jako osoba osobiście wykonująca przewozy wprawdzie jest zawodowcem w dziedzinie przewozów, ale nie ma czasu zajmowania się sprawami urzędowymi, ponadto jest osoba niewykształconą i nie obeznaną w prawie i przeoczył fakt, że przewóz powinien być prowadzony w oparciu o licencję. Z tego względu, że dotychczas nie popełnił żadnego wykroczenia, powinien być pouczony o błędach jakie popełnił z wyznaczeniem mu terminu na ich usunięcie. Według Skarżącego odstąpienie od kary uzasadnia brak jego winy i złej woli, a kara jest przejawem braku życzliwości ze strony organu administracji, który na mocy art.93 ustawy o transporcie drogowym mógł nałożyć karę, ale nie musiał. Wskazał, ze kary są nieproporcjonalne do przewinienia, a decyzja nie uwzględnia słusznego interesu obywatela i jego rodziny Odnośnie tachografu wskazywał, że był on legalizowany i nie mógł przypuszczać, ze ma wadliwe zapisy. Nie ma także pojęcia o działaniu tachometru i tarczek, które są urządzeniami elektronicznymi. Przyznał, że zagubił 6 tarczek, ponieważ jedną znalazł i dołączył do skargi.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, stąd skarga, oparta w szczególności na względach słusznościowych nie może być uwzględniona.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że decyzja została wydana na podstawie bezspornego stanu faktycznego, a zatem organ zasadnie przypisał przedsiębiorcy wykonującemu transport drogowy odpowiedzialność administracyjną w oparciu o wskazane w decyzji przepisy: art. 3, art. 13, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 2 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985, P. 0008 - 00021), art. 5 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), lp. 1.1.1, lp. 1.11.7 ust. 2, lp. 1.11.11 pkt 1 a załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz załącznik I (III c) punkt 4.1 tego rozporządzenia.

Następnie podnieść należy, że kontrola w przedsiębiorstwie została zarządzona na skutek wniosku z dnia [...] marca 2005r. Granicznej Placówki Kontrolnej Straży Granicznej w L. do [...] Inspektora Transportu Drogowego – z uwagi na wyniki kontroli drogowej pojazdu Skarżącego dokonanej w dniu [...] lutego 2005r. na przejściu granicznym w J.. Tego dnia zostało także wszczęte postępowanie administracyjne, o którym strona została zawiadomiona, nastąpiła wymiana korespondencji. W trakcie kontroli granicznej przedsiębiorca nie miał licencji, uprawnienia do wykonywania przewozów międzynarodowych, karty opłaty drogowej, a w pisemnym oświadczeniu złożonym po kontroli twierdził, że 20-osobową grupę rodziny i znajomych przewoził niezarobkowo - prywatnie i po kontroli dołączył kopię dobowej karty opłaty drogowej. Ze sporządzonym wówczas protokołem przedsiębiorca nie zgodził się.

W konsekwencji kontroli przeprowadzonej przez uprawniony organ w przedsiębiorstwie Skarżącego pozostaje poza sporem, że w okresie objętym tą kontrolą tj. [...] kwietnia 2004r. – [...] kwietnia 2005r. nie posiadał wymaganej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Z jego wyjaśnień w charakterze strony złożonych [...] kwietnia 2005r. wynika, że działalność okazjonalnego przewozu osób tylko ostatnio posiadanym autobusem marki [...] nr rej. [...] prowadził od dwóch lat, czyli od 2003r. Przyznał, że wniosek o udzielenie licencji złożył dopiero w styczniu 2005r., ale nie udzielono mu jej, bo go nie opłacił.

W tych okolicznościach twierdzenie o braku wiedzy Skarżącego o obowiązującym prawie należy uznać za niewiarygodne i nie mające znaczenia dla oceny stanu faktyczno – prawnego dokonanej przez organ w zaskarżonej decyzji. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, którą Ustawodawca licencjonuje, co oznacza, że uprawnienie do jej wykonywania może być udzielone po spełnieniu wymienionych w ustawie o transporcie drogowym przesłanek, które organ szczegółowo wymienił w zaskarżonej decyzji.

Bezpodstawny jest zarzut naruszenia przez organ norm unijnych. Obowiązek przestrzegania norm prawa europejskiego wynika z wdrożenia dyrektyw Wspólnot Europejskich do ustawy o transporcie drogowym, m.in. dyrektywy 88/599/EWG z dnia 23 listopada 1988 r. w sprawie standardowych procedur sprawdzających przy wykonaniu rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 325 z 29.11.1988).

Rozporządzenia mają taką samą moc obowiązującą we wszystkich państwach członkowskich i są zintegrowane z systemami prawnymi państw członkowskich. Ich obowiązywanie zależy jedynie od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów w niej wskazanych (jak i wdrożonych ustawą o transporcie drogowym rozporządzeń Rady EWG) podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Ust. 2 pkt 2 tego przepisu stanowi, że suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli w przedsiębiorstwie nie może przekroczyć kwoty 30.000 złotych.

Wbrew zarzutom Skarżącego sankcjonowanie naruszeń administracyjno-prawnych nie opiera się na stwierdzeniu winy, lecz na samym naruszeniu przepisów, a wysokość nakładanych za dane naruszenie kar pieniężnych jest ściśle określona w tym załączniku i organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Taryfikator w sposób ścisły określa wysokość kary za dane naruszenie.

Konsekwencją wykonywania transportu drogowego bez licencji jest nałożenie kary w wysokości 8 000,-zł, co wynika wprost z lp. 1.1.1 wspomnianego wyżej załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie Sądu organ także prawidłowo wywiódł, że tachograf nie dokonujący prawidłowych rejestracji: prędkości, okresów aktywności kierowcy i drogi, nie może być stosowany w pojazdach wykonujących przewozy drogowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, polegającej na świadczeniu usług przewozu.

Konsekwencją wykonywania przewozów z naruszeniem przepisów o czasie pracy jest zarówno używanie przyrządu kontrolnego nie odpowiadającego przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy, co zgodnie z lp. 1.11.7 ust. 2 załącznika podlega karze 2000,-zł jak i nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie - za każdy dzień pracy kierowcy podlega karze 300 zł zgodnie z lp. 1.11.11 pkt 1 a załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W toku prowadzonego postępowania, w wyznaczonym terminie 7 dni od dnia zakończenia kontroli przedsiębiorca przedstawił, wykresówkę z dnia [...].02.2005 r. i stwierdzone naruszenie uległo zmianie w kwestii ilości nieokazałych wykresówek z 8 na 7. Przedstawienie dodatkowej wykresówki na etapie skargi nie ma natomiast wpływu na prawidłowość wydanej decyzji, bowiem wykresówka ta nie została złożona w udzielonym stronie terminie.

Przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki, ułożone w odpowiednim porządku, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek, kopie wykresówek. Wykresówki są okazywane lub przekazywane na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. Obowiązki te wynikają z wspomnianego wyżej artykułu 14 i 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 325 z 29.11.1988).

W związku z powyższym zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego w dacie jej wydania prawa zatem skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.,Nr 153, poz.1270).