Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 414/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Komendanta Głównego Policji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2017 r.; sygn. akt VI SA/Wa 3001/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2015 r.; nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem 2 marca 2017 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej przez P. A. decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym:

Paweł A. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że z uwagi na stan zdrowia w sierpniu 2004 r. musiał odejść z Policji i w związku z tym posiada niepełną emeryturę oraz dodatek z tytułu przyznania III grupy inwalidzkiej w wysokości 2 453 zł. brutto. Jego żona jest zatrudniona na umowę o pracę z wynagrodzeniem 1 750 zł. brutto. Dodał, że posiada kredyt hipoteczny z miesięczną ratą około 3 000 zł. (w zależności od wysokości kursu CHF). Oprócz kredytu hipotecznego, skarżący spłaca dwa kredyty gotówkowe z ratami miesięcznymi po 1 947 zł. i 1 100 zł. Wyjaśnił, że wpłaty na konto były częściowo dokonywane ze środków uzyskanych w ramach pożyczki od matki żony, z pożyczki od pracodawcy żony, jak i stanowiły przesunięcie środków wypłacanych z innych rachunków bankowych. Jak podkreślił, brak możliwości zarobkowania powoduje, że nie będzie mógł z żoną regulować zobowiązań, które zostały zaciągnięte przed utratą przez nią pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji uznając, że dane przedstawione we wniosku PPF, jak również w nadesłanych dokumentach w sposób wiarygodny świadczą o trudnej sytuacji finansowej i braku możliwości dalszego spłacania zobowiązań przez skarżącego w przypadku utraty przez niego uprawnień do wykonywania zawodu. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowodować może wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, w związku z czym Sąd uznał, że spełniona została przesłanka z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: ppsa).

W zażaleniu na powyższe postanowienie Komendant Główny Policji wniósł o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Postanowieniu zarzucił naruszenie:

- art. 61 § 3 ppsa poprzez uznanie, że utrata przez skarżącego uprawnień pracownika ochrony fizycznej spowodować może wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody;

- art. 29 ust. 9 ustawy z 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1099 ze zm.; dalej: ustawa o ochronie) poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że może nastąpić wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji KGP w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, podczas gdy decyzja ta z mocy prawa, tj. wolą ustawodawcy podlega natychmiastowemu wykonaniu.

W odpowiedzi na zażalenie P. A. wniósł o oddalenie zażalenia organu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ppsa wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest jedynie wówczas, gdy istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji stanowi wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. We wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności należy zatem wykazać, że ich wykonanie spowoduje wyrządzenie znacznej szkody, tj. takiej, której rozmiary są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju, lub też spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków, czyli skutków, których odwrócenie jest trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Podkreślić należy, że do oceny zaistnienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, wystarczającym jest samo uprawdopodobnienie wystąpienia takich okoliczności.

Sąd I instancji zasadnie uznał, że skarżący wystarczająco uprawdopodobnił istnienie przesłanek ochrony tymczasowej, wymienionych w treści art. 61 § 3 ppsa.

Należy zauważyć, że skarżący we wniosku podkreślił, iż skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej pozbawiło go pracy i możliwości dodatkowego zarobkowania, dlatego też zarazem skarżący jak i jego żona pozbawieni zostali możliwości wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań. Skarżący przedstawił przy tym obszerną dokumentację dotyczącą sytuacji finansowej zarówno swojej jak i żony, z którą pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym.

Ze względu na powyższe okoliczności zasadnie nie budziło wątpliwości Sądu I instancji, że skarżona decyzja może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Należy pokreślić, że utrata źródła dochodu, jaką jest wykonywana przez skarżącego praca, może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody zarówno skarżącemu jak i jego rodzinie (postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r.; sygn. akt I OZ 1681/06).

Nie jest zasadnym podniesiony w zażaleniu zarzut niezastosowania art. 29 ust. 9 ustawy o ochronie osób i mienia.

Wprawdzie ustawa o ochronie osób i mienia zawiera regulację, zgodnie z którą decyzja właściwego komendanta wojewódzkiego Policji o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony, podlega natychmiastowemu wykonaniu, to należy jednak mieć na względzie, że ustawowe zastrzeżenie o natychmiastowym - z mocy prawa - wykonaniu decyzji jak i ewentualnie o konieczności nadawania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wyraża jedynie wolę ustawodawcy, aby z określonych względów, określone decyzje nie korzystały z zasady zawieszenia wykonalności decyzji - przed terminem przewidzianym na wniesienie odwołania.

Wprowadzenie przez ustawodawcę unormowań wyłączających zawieszenie wykonalności określonych decyzji - w świetle art. 61 § 3 ppsa - nie stanowi jednak negatywnej przesłanki wstrzymania wykonania decyzji na podstawie tego przepisu, w praktyce uniemożliwiając wówczas kontrolę zgodności z prawem samej decyzji.

Brak zatem podstaw dla stwierdzenia, że regulacja art. 29 ust. 9 ustawy o ochronie osób i mienia, stanowiąca o natychmiastowym wykonaniu decyzji właściwego komendanta wojewódzkiego policji, wyłącza możliwość zastosowania przez Sąd art. 61 § 3 ppsa. W omawianej ustawie, w odniesieniu do decyzji dotyczących skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego nie zostało wyłączone stosowanie art. 61 ppsa. W związku z tym wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego w rozumieniu art. 29 ust. 8 ustawy o ochronie - co do zasady - jest możliwe (v. postanowienie NSA z 10 lutego 2016 r.; sygn. akt II GZ 49/16, publik. CBOiSA).

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.