Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2113/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1, art. 28 ust. 1, art. 28a ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant ref. staż. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2019 r. sprawy ze skargi O. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2018r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. zwanej dalej k.p.a.), art. 4 ust. 22 lit. g, art. 28 ust. 1, art. 28a, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a) i 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm.), art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 5 lipca 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481),art. 5 ust. 1 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Federacji Rosyjskiej o międzynarodowych przewozach drogowych, podpisanej w Warszawie dnia 30 sierpnia 1996 r. (M.P. z 2005 r. nr 61, poz. 806) oraz lp. 3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpoznaniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją organu I instancji nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych). Podstawę nałożenia kary stanowiło wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia.

Dokonanie powyższego naruszenia stwierdzono podczas przeprowadzonej w dniu [...] maja 2018 r. na drodze krajowej nr [...] w [...] kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Wymieniony pojazd prowadził S. S. w załodze z V. S..

W chwili zatrzymania do kontroli kierujący wykonywali międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Polski do Czech w imieniu przedsiębiorcy O. z siedzibą w M. W trakcie kontroli kierujący pojazdem okazali m. in. jednorazowe zezwolenie nr [...] na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uprawniający do wykonania przewozu dwustronnego lub przewozu tranzytowego oraz dwa dokumenty przewozowe [...] nr [...] i nr [...]. Według dokumentu [...] nr [...] przewóz był wykonywany z Rosji do Czech. Natomiast zgodnie z dokumentem [...] nr [...] ładunek w nim wskazany był przewożony z Polski do Czech. Okazane do kontroli zezwolenie uprawniało do wykonania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy z Rosji do Czech. Innego zezwolenia kierujący nie okazali do kontroli. Przebieg i ustalenia z przeprowadzonej kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2018 r.

Pismem z dnia [...] maja 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Strona reprezentowana przez pełnomocnika złożyła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania organu I instancji w całości ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Wydanej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej dokumentowi przewozowemu nr [...] dotyczącemu wykonywania transportu drogowego z Rosji do Czech. Pełnomocnik skarżącej spółki podniosła, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2018 r. został okazany dokument przewozowy nr [...] spełniający wymogi określone w art. 28 ustawy o transporcie drogowym i przepisach wykonawczych. Zdaniem pełnomocnika strony wymieniony dokument był ważnym i skutecznym zezwoleniem na transport drogowy na kraje trzecie, tj. z Rosji do Czech. Natomiast karą pieniężną w wysokości 10.000 zł zagrożone jest wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia. Odwołująca się wskazała, że podczas kontroli w dniu [...] maja 2018 r. taka sytuacja nie miała miejsca, ponieważ kierujący okazali szereg dokumentów, w tym dokument przewozowy nr [...]. Z treści tego dokumentu wynikała możliwość legalnego transportu drogowego rzeczy z Rosji do Czech. Jednak organ I instancji nie wziął pod uwagę ww. dokumentu. Natomiast dokonując analizy dokumentów skoncentrował się na innych dokumentach nie mających znaczenia dla niniejszej sprawy. Zatem organ I instancji dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów. Zdaniem skarżącej spółki takie postępowanie organu I instancji narusza art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2018r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu wojewódzkiego.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ centralny wskazał, że Stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 z dnia 05 lipca 2018 r. ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481) do spraw dotyczących naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w załączniku nr 3 do ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy - sankcjonowanych administracyjnymi karami pieniężnymi, powstałych i ujawnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

W myśl art. 4 pkt 22 lit. y) ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego wynikają z przepisów ww. ustawy oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ww. ustawy, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym, Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym.

W myśl art. 92a ust. 1 ww. ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6). Zgodnie z Ip. 3.1 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W odniesieniu zaś do wysokości kary to należy, zauważyć, iż art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do ustawy o transporcie drogowym określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Przepis art. 28 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jednoznacznie wskazuje, że warunkiem wykonywania międzynarodowego transportu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest posiadanie przez przewoźnika zagranicznego stosownego zezwolenia udzielonego przez ministra do spraw transportu. Wymóg ten nie będzie miał zastosowania tylko w przypadku odmiennego unormowania tej kwestii w umowach międzynarodowych. Jednak umowa z dnia 30 sierpnia 1996 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Federacji Rosyjskiej o międzynarodowych przewozach drogowych, podpisana w Warszawie (M.P. z 2005 r. nr 61 poz. 806) nie zwalnia z obowiązku posiadania zezwolenia w przypadku wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 tej umowy - przewozy ładunków między obu państwami lub w tranzycie przez ich terytoria, z wyjątkiem przewozów określonych w artykule 6 niniejszej Umowy, wykonywane są pojazdami samochodowymi na podstawie zezwoleń wydawanych przez właściwe organy Umawiających się Stron.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że strona skarżąca w dniu kontroli wykonywała międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Polski do Czech. Przewóz ten wykonywała na podstawie zezwolenia nr [...] uprawniającego do wykonania przewozu drogowego rzeczy z Rosji do Czech i z powrotem, bez możliwości zatrzymywania się w Polsce w celu dokonania rozładunku lub załadunku. Część dokumentu [...] nr [...] także wskazuje, że przewóz miał być wykonany zgodnie z zezwoleniem. Ładunek towaru niebezpiecznego [...] załadowany w dniu [...] maja 2018 r. w W. w Rosji miał zostać dostarczony do odbiorcy w O. w Czechach. Jednak towar ten w dniu [...] maja 2018 r. został dostarczony do odbiorcy w Polsce, tj. do Hurtowni Handlowej "[...]" [...] z siedzibą w W. przy ul. [...].

Także w dniu [...] maja 2018 r. ta sama hurtownia na podstawie dokumentu [...] nr [...] nadała proszek aluminiowy do tego samego odbiorcy, który jako odbiorca ładunku towaru [...] został wskazany w dokumencie [...] nr [...], tj. do odbiorcy P. z siedzibą w O. przy ul. [...]. W chwili zatrzymania do kontroli zespołu pojazdów, którym kierujący Pan S. S. i Pan V. S. w imieniu strony przewozili proszek aluminiowy, był wykonywany międzynarodowy przewóz drogowy z Polski do Czech. Na wykonanie tego przewozu strona nie posiadała zezwolenia, bowiem ww. zezwolenie nie uprawniało strony do zatrzymania się w Polsce w celu pozostawienia ładunku przewożonego z Rosji i zabrania ładunku z Polski, przeznaczonego do odbiorcy w Czechach. Zakres uprawnień przysługujących przewoźnikowi korzystającemu z zezwolenia na przewóz dwustronny i przewóz tranzytowy określa rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie zezwoleń na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy oraz drogowy przewóz kabotażowy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1564 ze zm.). Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia, zezwolenie na przewóz dwustronny lub tranzytowy uprawnia do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy między terytorium państwa określonego w zezwoleniu a terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub tranzytem przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 9 konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) i protokołu podpisania, sporządzonych w Genewie 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1964 r., nr 49, poz. 238) w braku przeciwnego dowodu, list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy, warunków umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku sygn. akt III SA/Łd 921/13 wskazał, że "{...) o potraktowaniu przewozu osób lub rzeczy jako przewozu międzynarodowego decyduje w tej sprawie spełnienie wszystkich przesłanek z art. 4 pkt 2 ustany o transporcie drogowym. Dowodem, na podstawie którego organy kontroli mona ustalać miejsce rozpoczęcia przewozu, czy to krajowego czy międzynarodowego i miejsce docelowe - zakończenia przewozu, będą na pewno zapisy u' dokumencie przewozowym, który zawiera przecież istotne postanowienia umowy zawartej między nadawcę a przewoźnikiem. u* tym miejsce nadania przesyłki i miejsce przeznaczenia." W przedmiotowej sprawie zarówno dokument [...] nr [...], jak i dokument [...] nr [...] jednoznacznie wskazują, że przewóz realizowany przez stronę w chwili zatrzymania do kontroli był przewozem międzynarodowym wykonywanym z Polski do Czech. Zatem do wykonania tego przewozu skarżąca spółka powinna posiadać stosowne zezwolenie.

Podczas kontrolo kierujący dysponowali tylko zezwoleniem nr [...] uprawniającym do wykonania przewozu drogowego rzeczy pomiędzy terytorium Rosji i terytorium Czech, bez możliwości zatrzymywania się w Polsce w celu dokonania rozładunku lub załadunku. Natomiast na wykonanie przewozu drogowego rzeczy z Polski do Czech strona powinna posiadać zezwolenie na wykonywanie przewozu drogowego do państwa trzeciego. Kwestię wykonywania tego rodzaju przewozów reguluje art. 9 ust. 2 umowy z dnia 30 sierpnia 1996 r. Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Federacji Rosyjskiej o międzynarodowych przewozach drogowych. Zgodnie z tym artykułem - przewoźnik może wykonywać przewozy z terytorium państwa drugiej Umawiającej się Strony na terytorium trzeciego państwa oraz z terytorium trzeciego państwa na terytorium państwa jednej z Umaw iających się Stron, jeżeli otrzyma specjalne zezwolenie wydane przez właściwe organy drugiej Umawiającej się Strony.

Zezwolenie na wykonywanie przewozu drogowego do państwa trzeciego kierujący wykonujący przewóz drogowy w imieniu strony powinni w chwili dokonywania kontroli okazać kontrolującym ich inspektorom, gdyż do tego zobowiązuje ich art. 87 ust. 1 pkt 3a ustawy o transporcie drogowym. Natomiast obowiązkiem przedsiębiorcy jest zadbać, aby kierujący posiadali właściwe zezwolenie i wiedzieli jakie zezwolenie jest właściwe do wykonania danego przewozu. Podczas kontroli w dniu [...] maja 2018 r. kierujący nie okazali zezwolenia właściwego do wykonania przewozu z Polski do Czech, więc stosownie do treści art. 28a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym przewóz ten był przewozem wykonywanym bez zezwolenia.

Uwzględniając powyższe organ odwoławczy nie znajduje podstaw prawnych do zmiany zaskarżonej decyzji i należy stwierdzić, że nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10.000 zl za naruszenie określone w l.p. 3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym było prawidłowe.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że do wykonania konkretnego międzynarodowego przewozu drogowego wymagane jest stosowne zezwolenie, ale wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony tym zezwoleniem nie jest dokument przewozowy [...] nr [...], na który powołuje się strona. Zezwolenie jest dokumentem wydawanym przez uprawnione do tego organy państwa, a nie przez nadawcę towaru, jak to ma miejsce w przypadku dokumentu przewozowego. W przedmiotowej sprawie organami uprawnionymi do wydania stronie zezwolenia na wykonanie międzynarodowego przewozu drogowego z Polski do Czech byli ministrowie właściwi do spraw transportu Polski i Rosji. Jednak skarżąca spółka takiego zezwolenia podczas wykonywania przewozu z Polski do Czech nie posiadała.

Podniesiony przez pełnomocnika strony zarzut nieuwzględnienia przez organ I instancji dokumentu [...] nr [...] także jest niezasadny. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej spółki organ I instancji uwzględnił ten dokument przy rozstrzyganiu sprawy. Bez dokonania analizy tego dokumentu i dokumentu [...] nr [...] oraz pozostałych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy organ I instancji nie mógłby ustalić właściwego stanu faktycznego sprawy i wydać rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały również okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego nie nakłada się kary jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1) lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2). Główny Inspektor podkreślił, że powyższy przepis może mieć zastosowanie tylko w sytuacjach, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności, na które strona nie miała wpływu. Strona nie przedłożyła żadnego dowodu potwierdzającego zaistnienie takich okoliczności. Przeciwnie, zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że za dokonane naruszenie odpowiedzialna jest skarżąca spółka, ponieważ nie wyposażyła kierujących we właściwe zezwolenie i dlatego brak było podstaw do zastosowania powołanego przepisu.

Na powyższą decyzję GITD z dnia [...] września 2018r. O. "[...]" z siedzibą w M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Decyzji zarzucono naruszenie prawa tj.:

1) naruszenie art. 7, 76 § 1, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na błędnym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się w wydaniu przez organ II instancji rozstrzygnięcia analogicznego do organu I Instancji, które bazować miało na ustaleniach organu I instancji mimo podjęcia przez organ II instancji dodatkowych, nieznanych organowi I instancji ustaleń w zakresie posiadania i okazania właściwych zezwoleń przez kierowców podczas kontroli w dniu [...] maja 2018r. - w sytuacji gdy organ I instancji nie dokonał ustaleń ani analiz, o których mowa w zaskarżonej Decyzji;

2) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niepełne uzasadnienie decyzji, z której wynika, że organ II instancji miał zaakceptować stan faktyczny ustalony przez organ i instancji, lecz dokonał dodatkowych, nieprzeanalizowanych i nieopisanych przez organ I Instancji okoliczności i faktów w zakresie posiadania i okazania właściwych zezwoleń przez kierowców podczas kontroli w dniu [...] maja 2018r. i to na nich oparł rozstrzygnięcie analogiczne do organu I instancji - w sytuacji gdy organ I instancji nie dokonał ustaleń, na jakie powołuje się organ II Instancji.

W oparciu o sformułowane wyżej zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącego - według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzja o wymierzeniu kary była nieuzasadniona i niezgodna z prawem. Wskazano, że strona posiadała wszystkie dokumenty wymagane do prowadzenia międzynarodowego transportu.

Odpowiadając na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd

w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2018 poz. 1302 ze zm.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.

W myśl art. 4 pkt 22 lit. y), obowiązki lub warunki przewozu drogowego wynikają z przepisów ww. ustawy oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym.

W myśl art. 92a ust. 1 ww. ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6). Zgodnie z Ip. 3.1 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 10.000 zł. Jest to stawka sztywna, która nie jest dowolnie ustalana przez organ administracji.

Sąd stwierdza, że przepis art. 28 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jednoznacznie wskazuje, że warunkiem wykonywania międzynarodowego transportu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest posiadanie przez przewoźnika zagranicznego stosownego zezwolenia udzielonego przez ministra do spraw transportu. Wymóg ten nie będzie miał zastosowania tylko w przypadku odmiennego unormowania tej kwestii w umowach międzynarodowych. Jednak umowa z dnia 30 sierpnia 1996 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Federacji Rosyjskiej o międzynarodowych przewozach drogowych, podpisana w Warszawie (M.P. z 2005 r. nr 61 poz. 806) nie zwalnia z obowiązku posiadania zezwolenia w przypadku wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 tej umowy - przewozy ładunków między obu państwami lub w tranzycie przez ich terytoria, z wyjątkiem przewozów określonych w artykule 6 Umowy, wykonywane są pojazdami samochodowymi na podstawie zezwoleń wydawanych przez właściwe organy Umawiających się Stron.

Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że strona skarżąca w dniu kontroli wykonywała międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Polski do Czech. Strona dysponowała zezwoleniem nr [...] uprawniającym do wykonania przewozu drogowego rzeczy z Rosji do Czech i z powrotem, bez możliwości zatrzymywania się w Polsce w celu dokonania rozładunku lub załadunku. Część dokumentu [...] nr [...] także wskazuje, że przewóz miał być wykonany zgodnie z zezwoleniem. Z akt wynika, że ładunek towaru niebezpiecznego [...] załadowany został w dniu [...] maja 2018 r. w W. w Rosji i miał zostać dostarczony do odbiorcy w O. w Czechach. Jednak towar ten w dniu [...] maja 2018 r. został dostarczony do odbiorcy w Polsce, tj. do Hurtowni Handlowej "[...]" z siedzibą w W.

Także w dniu [...] maja 2018 r. ta sama hurtownia na podstawie dokumentu [...] nr [...] nadała proszek aluminiowy do tego samego odbiorcy, który jako odbiorca ładunku towaru [...] został wskazany w dokumencie [...] nr [...], tj. do odbiorcy P. z siedzibą w O..

W chwili zatrzymania do kontroli przedmiotowego zespołu pojazdów, którym kierujący w imieniu strony przewozili proszek aluminiowy, był wykonywany międzynarodowy przewóz drogowy z Polski do Czech. Na wykonanie takiego przewozu strona nie posiadała jednak zezwolenia, bowiem ww. zezwolenie nie uprawniało strony do zatrzymania się w Polsce w celu pozostawienia ładunku przewożonego z Rosji i zabrania ładunku z Polski, przeznaczonego do odbiorcy w Czechach. Zakres uprawnień przysługujących przewoźnikowi korzystającemu z zezwolenia na przewóz dwustronny i przewóz tranzytowy określa rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie zezwoleń na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy oraz drogowy przewóz kabotażowy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1564 ze zm.). Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia, zezwolenie na przewóz dwustronny lub tranzytowy uprawnia do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy między terytorium państwa określonego w zezwoleniu a terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub tranzytem przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Sąd pragnie podkreślić, że zgodnie z art. 9 konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) i protokołu podpisania, sporządzonych w Genewie 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1964 r., nr 49, poz. 238) w braku przeciwnego dowodu, list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy, warunków umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika. Nie stanowi on natomiast zezwolenia na transgraniczny przewóz towarów. Może jednak stanowić dowód odnośnie trasy przejazdu oraz przewożonego ładunku. Może być dowodem, na podstawie którego organy kontroli ustalą miejsce rozpoczęcia przewozu, czy to krajowego czy międzynarodowego i miejsce docelowe - zakończenia przewozu.

W przedmiotowej sprawie zarówno dokument [...] nr [...], jak i dokument [...] nr [...] jednoznacznie wskazują, że przewóz realizowany przez stronę w chwili zatrzymania do kontroli był przewozem międzynarodowym wykonywanym z Polski do Czech. Zatem do wykonania tego przewozu skarżąca spółka powinna posiadać stosowne zezwolenie.

Sąd stwierdza, że podczas kontroli kierujący dysponowali tylko zezwoleniem nr [...] uprawniającym do wykonania przewozu drogowego rzeczy pomiędzy terytorium Rosji i terytorium Czech, bez możliwości zatrzymywania się w Polsce w celu dokonania rozładunku lub załadunku. Natomiast na wykonanie przewozu drogowego rzeczy z Polski do Czech strona powinna posiadać zezwolenie na wykonywanie przewozu drogowego do państwa trzeciego. Kwestię wykonywania tego rodzaju przewozów reguluje art. 9 ust. 2 umowy z dnia 30 sierpnia 1996 r. Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Federacji Rosyjskiej o międzynarodowych przewozach drogowych. Zgodnie z tym artykułem - przewoźnik może wykonywać przewozy z terytorium państwa drugiej Umawiającej się Strony na terytorium trzeciego państwa oraz z terytorium trzeciego państwa na terytorium państwa jednej z Umawiających się Strony, jeżeli otrzyma specjalne zezwolenie wydane przez właściwe organy drugiej Umawiającej się Strony.

Zezwolenie na wykonywanie przewozu drogowego do państwa trzeciego kierujący wykonujący przewóz drogowy w imieniu strony powinni w chwili dokonywania kontroli okazać kontrolującym ich inspektorom, gdyż do tego zobowiązuje ich art. 87 ust. 1 pkt 3a ustawy o transporcie drogowym. Natomiast obowiązkiem przedsiębiorcy jest zadbać, aby kierujący posiadali właściwe zezwolenie i wiedzieli jakie zezwolenie jest właściwe do wykonania danego przewozu. Podczas kontroli w dniu [...] maja 2018 r. kierujący nie okazali zezwolenia właściwego do wykonania przewozu z Polski do Czech, więc stosownie do treści art. 28a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym przewóz ten był przewozem wykonywanym bez zezwolenia.

Skutkiem powyższego było nałożenie przewidzianej w przepisach kary pieniężnej.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, Sąd zauważa, że do wykonania konkretnego międzynarodowego przewozu drogowego wymagane jest stosowne zezwolenie, ale wbrew twierdzeniom strony tym zezwoleniem nie jest dokument przewozowy [...] nr [...],. Zezwolenie jest dokumentem wydawanym przez uprawnione do tego organy państwa, a nie przez nadawcę towaru, jak to ma miejsce w przypadku dokumentu przewozowego. W przedmiotowej sprawie organami uprawnionymi do wydania stronie zezwolenia na wykonanie międzynarodowego przewozu drogowego z Polski do Czech byli ministrowie właściwi do spraw transportu Polski i Rosji. Jednak skarżąca spółka takiego zezwolenia podczas wykonywania przewozu z Polski do Czech nie posiadała.

Zdaniem Sądu organ prawidłowo wykazał także, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego odstępuje się od nałożenia kary jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Należy zgodzić się z organem, że powyższy przepis może mieć zastosowanie tylko w sytuacjach, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć.

W ocenie Sądu, GITD prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności, na które strona nie miała wpływu. Strona nie przedłożyła żadnego dowodu potwierdzającego zaistnienie takich okoliczności. Przeciwnie, zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że za dokonane naruszenie odpowiedzialny jest ukarany podmiot, ponieważ nie wyposażył kierujących we właściwe zezwolenie i dlatego brak było podstaw do zastosowania powołanego przepisu.

W zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych.

Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 kpa, w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne - stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest jednoznaczny, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne zaskarżonej decyzji.

Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu administracji, nie przesądza o tym, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

.