Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SO/Kr 1/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: wymierzono grzywnę
Powołane przepisy: article: Art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. T. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu postanawia: 1. wymierzyć Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu grzywnę w wysokości w wysokości 1000 (słownie: tysiąc) złotych; 2. zasądzić od Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu na rzecz M. T. kwotę 100 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 3 stycznia 2012 r. M. T. zwrócił się o ukaranie grzywną Prezydenta Miasta, wskazując, że jego skarga z dnia 10 października 2011 r. na odmowę wydania karty abonamentowej mieszkańca dla płatnej strefy parkowania nie została wciąż przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej

i Transportu wniósł o oddalenie wniosku.

Na wstępnie organ wyjaśnił, że to Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu jest stroną przedmiotowego postępowania, a nie wskazany we wniosku skarżącego Prezydent Miasta. Skarga M. T. dotyczy bowiem czynności materialno - technicznej, do której doszło w wyniku działań pozostających w zakresie właściwości Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu, czyli jednostki organizacyjnej Gminy, odpowiedzialnej za pobór opłat parkingowych.

Dalej organ podniósł, że skarżący pismem z dnia 12 sierpnia 2011 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w związku z odmową organu wydania karty abonamentowej. W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ poinformował

o zmianach uchwalonych przez Radę Miasta w uchwale nr [...] i rozszerzeniu kręgu podmiotów uprawnionych do ulgowych abonamentów. W dniu 24 października 2011 r. skarżący wniósł ponownie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa o treści identycznej, co złożone wcześniej, do którego dołączył skargę datowaną na dzień 7 października 2011 r. dotyczącą odmowy wydania karty abonamentowej mieszkańca. Organ wyjaśnił następnie, że pismo opatrzone tytułem skarga, nie zostało wpisane na listę załączników, a ponadto zostało przedłożone przez skarżącego tylko w jednym egzemplarzu. Z uwagi na powyższe, pismo z dnia 24 października wraz ze wszystkim załącznikami zostało zinterpretowane przez organ jako polemika z odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 12 sierpnia 2011 r., wysłaną skarżącemu w dniu 6 października 2011 r.

Organ wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia

6 lutego 2007 r. sygn. akt II SO/Lu 63/06 w którym sąd ten stwierdził, że w sytuacji wykładni danego pisma, w kontekście jego kwalifikacji jako skargi, konieczne jest uwzględnienie całokształtu okoliczności związanych z jego przedłożeniem. W ocenie organu kontekst sytuacyjny związany ze złożeniem w dniu 24 października 2011 r. pisma wskazuje, że zasadnym było zinterpretowanie go jako kolejnego wezwania,

a nie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny.

Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity, Dz. U. z 2012, Nr 0, poz. 270, zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią

na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się

do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego

w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. A zatem, w przypadku złożenia do sądu administracyjnego skargi, organ, za pośrednictwem którego jest ona wnoszona,

ma obowiązek oprócz przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy również odpowiedzieć na nią w terminie 30 dni, co wynika z art. 54 § 2 p.p.s.a.

Wskazać należy, że grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a.

ma charakter mieszany dyscyplinująco - restrykcyjny. Jest to więc środek,

którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a., jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia

jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (Naczelny Sądu Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06).

Należy zaznaczyć, że użyty w art. 55 § 1 p.p.s.a. termin "może" oznacza,

że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę zasadności wymierzenia grzywny. Rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny sąd, powinien zatem wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc przyczynę niedopełnienia obowiązku,

jak również czas opóźnienia w przekazaniu skargi do sądu.

W rozpatrywanej sprawie M. T. w dniu 24 października 2011 r. (co wynika z potwierdzenia nadania przesyłki na poczcie) wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez Prezydenta Miasta, do którego dołączył skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego dotyczącą odmowy wydania karty abonamentowej mieszkańca.

Zdaniem Sądu stanowisko organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę, wedle którego kontekst sytuacyjny niniejszej sprawy wskazywał, że zasadnym

było zinterpretowanie skargi jako kolejnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, uznać należy za błędne. Pismo skarżącego zatytułowane "skarga"

i zaadresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie może bowiem budzić wątpliwości, co do intencji skarżącego. Bez znaczenia pozostaje

przy tym wcześniejsza korespondencja prowadzona ze skarżącym przez organ. Stwierdzić zatem należy, że w rozpatrywanej sprawie organ zobowiązany

był przesłać skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią organu do sądu w terminie do 24 listopada 2011 r. Tymczasem przedmiotowa skarga została przekazana

do sądu w dniu 20 stycznia 2012 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym).

Ustalając wysokość wymierzonej organowi grzywny na kwotę 1000 zł Sąd wziął pod uwagę całokształt okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności długość opóźnienia w przekazaniu skargi, a także fakt, że organ wypełnił obowiązek wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a., jednak dopiero po złożeniu wniosku skarżącego

o wymierzenie grzywny. Z powyższych przyczyn Sąd przyjął, że grzywna

w wysokości 1000 zł będzie adekwatna do stopnia zaniedbania organu w realizacji przewidzianego ustawą obowiązku.

W kwestii zaś wysokości wymierzonej grzywny wskazać należy,

iż ustawodawca do uznania Sądu pozostawił ustalenie jej kwoty, pod warunkiem,

że jej górna granica nie przekroczy wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 17 lutego 2012 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2011 r. wynosiło

ono 2 974,69 zł.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Krakowie, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity, Dz. U. z 2012, Nr 0, poz. 270) orzekł jak w sentencji postanowienia.