Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1673/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: arrt. 74 ust. 1 i 2, art. 2 pkt 35.
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia wykonywania obowiązków oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes UKE) odmówił A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwaną dalej skarżącą spółką) ograniczenia obowiązku wykonywania uprawnień abonentów przyłączonych do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej do przeniesienia przydzielonego numeru telefonicznego przy zmianie dostawcy usług, w zakresie realizacji żądania przeniesienia tego numeru, na zasadach określonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicznych.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż pismem z dnia [...] lipca 2009 r. skarżąca złożyła, na podstawie art. 74 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r., Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.), wniosek o odroczenie wykonania przez A. obowiązków w zakresie zapewnienia wykonania uprawnień abonentów przyłączonych do publicznej stacjonarnej sieci telefonicznej wynikających z przepisów art. 71 pt, w ten sposób, że, spółka wniosła:

- o wyznaczenie dwumiesięcznego okresu adaptacyjnego, liczonego od momentu zgłoszenia gotowości do realizacji ww. uprawnień przez T. S.A. (zwaną dalej TP), w celu umożliwienia skarżącej zapewnienia technicznych możliwości do wypełniania, zgodnie z rozporządzeniem, uprawnienia abonentów w zakresie przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie dostawcy usług zapewniającego przyłączenie do stacjonarnej sieci telefonicznej,

- wyrażenie zgody na realizację ww. uprawnienia abonentów w okresie adaptacyjnym zgodnie z dotychczas obowiązującym tokiem procesowania.

Organ podkreślił, iż skarżąca złożyła wniosek o ograniczenie zakresu realizacji uprawnień abonentów przyłączonych do publicznej stacjonarnej sieci telefonicznej, o których mowa w art. 71 pt. Ponadto podkreślił, iż z literalnego brzmienia art. 74 ust. 2 pt wynika, że zawieszenie bądź ograniczenie zakresu obowiązku realizacji uprawnienia abonenta w zakresie przeniesienia numeru do istniejącej sieci operatora jest uzasadnione tylko i wyłącznie brakiem możliwości technicznych "sieci wnioskodawcy." Jak dalej wskazał, zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telefonicznej, o którym mowa w art. 74 ust. 1 pt, oznacza przyłączenie abonenta do sieci telekomunikacyjnej operatora. W konsekwencji pojęcie "technicznym możliwości sieci wnioskodawcy", którym posługuje się art. 74 ust. 2 pt, odnosi się również do możliwości technicznych sieci telekomunikacyjnej operatora. Obowiązki nałożone w art. 74 ust. 1 pt są bardzo szerokie i nie są ograniczone tylko do możliwości technicznych sieci. Zawarcie umowy dotyczy przypadku, gdy dostawca usługi i operator sieci przyłączającej są innymi podmiotami - odnosi się to wprost do wybranych przypadków świadczenia usług przez M. lub też przypadku oferowania usługi przyłączenia w oparciu o model W. Druga część obowiązku odnosi się zatem zarówno do oferowania całości usługi przez jeden podmiot jak też przez dwa podmioty, tj. dostawcę usług i operatora sieci. Obowiązek zapewnienia możliwości technicznych dla realizacji uprawnień abonentów w zakresie przenoszenia numeru jest bardzo szeroki. Rozciąga się na wszelkie niezbędne działania, zarówno operatora sieci, jak i na działania dostawcy usług. Zakres działań technicznych operatora sieci jest inny niż zakres działań technicznych dostawcy usług. Różnica wynika z charakteru obu typów przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Z definicji ustawowej wynika, że tylko operator sieci dostarcza sieć telekomunikacyjną i tylko on w zakresie sieci telekomunikacyjnej może tworzyć warunki techniczne dla oferowania usługi przeniesienia numeru.

Prezes UKE podkreślił, że poza siecią telekomunikacyjną na infrastrukturę techniczną niezbędną do świadczenia usług telekomunikacyjnych składają się także inne elementy. Należą do nich systemy umożliwiające rozliczenia pomiędzy klientami a przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, wspierające obsługę klientów, a także umożliwiające niezbędną dla oferowania usług współpracę miedzy przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi. Na obecnym etapie rozwoju wszystkie te działania realizowane są przy wykorzystaniu rozwiązań teleinformatycznych i ich realizacja zarówno przez dostawców usług, jak i operatorów sieci, mieści się w pojęciu tworzenia możliwości technicznych, o których mowa w ust. 1 art. 74 pt. Organ podkreślił, że tworzenie możliwości technicznych w zakresie sieci telekomunikacyjnej należy wyłącznie do operatora sieci, tworzenie pozostałych warunków technicznych może obciążyć zarówno operatora sieci, jak i dostawcę usług.

Prezes UKE wskazał, że podnoszone przez skarżącą spółkę argumenty wskazujące na nieprzygotowanie spółki do realizacji procesu przenoszenia numeru w terminie i na zasadach wynikających z rozporządzenia, w świetle art. 74 ust. 2 pt nie zasługują na uwzględnienie. Dotyczą one bowiem zdolności w tym zakresie systemu informatycznego, nie odnoszą się natomiast do możliwości technicznych sieci telekomunikacyjnej skarżącej. Konieczność dokonania odpowiednich implementacji w systemach TP, z uwagi na powyższe, zdaniem organu również nie stanowi argumentu za uwzględnieniem złożonego wniosku. Przedstawione uzasadnienie wskazuje na konieczność podjęcia przez skarżącą działań natury technicznej i organizacyjnej wynikających z eksploatacji sieci telekomunikacyjnej, odnoszących się do przygotowania i uruchomienia systemu informatycznego, który zapewni prawidłową realizację nałożonych na spółkę obowiązków. W opinii organu, nie ulega wątpliwości, że sieć telekomunikacyjna skarżącej jest w stanie umożliwiającym realizację uprawnień abonentów w zakresie przenośności numerów, a implementacja zmian w systemach TP pozostaje bez wpływu na jej możliwości w tym zakresie. Wskazuje na to, zdaniem Prezesa UKE, również fakt, że skarżąca realizuje ten obowiązek wg starego porządku prawnego.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 2 grudnia 2009 r. skarżąca zarzuciła, iż Prezes UKE nie rozpoznał istoty sprawy. Pomimo, że spółka wnosiła o odroczenie wykonania obowiązków w zakresie uprawnień abonentów przyłączonych do publicznej sieci telefonicznej, organ wadliwie uznał, że wniosek nie dotyczy obowiązku A. Sp. z o.o lecz uprawnień abonentów.

W uzasadnieniu skarżąca spółka podkreśliła, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2009 r. wymagają od operatora uzgodnienia zakresu, zawartości, formy, kanału itp. do przesyłania stosownych komunikatów. Określenie tych parametrów jest nieodzowne przed wdrożeniem docelowym rozwiązań w sieciach i systemach poszczególnych operatorów. Techniczna część procesu realizacji usługi przeniesienia numeru, przeprowadzenia zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia, nie może trwać dłużej aniżeli 7 dni roboczych od dnia zawarcia umowy, w przypadku abonentów będących stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do sieci telefonicznej. Tym samym wyznaczony czas niezbędny do dokonania przeniesienia numeru determinowany jest modelem obsługiwania usługi przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych, a co za tym idzie koniecznością uzgodnienia pomiędzy operatorami zakresu, zawartości, formy, kanałów i interfejsów pomiędzy sieciami i ich podsystemami poszczególnych operatorów.

W celu zapewnienia uprawnienia abonentom na poziomie wymaganym przez prawo niezbędne jest, zdaniem skarżącej, odpowiednie skonfigurowanie i dostosowanie sieci i zasobów przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, które to w sposób szybki, kompletny i pewny umożliwią dokonanie odpowiednich zmian w systemach telekomunikacyjnych wszystkich przedsiębiorców biorących udział w realizacji usługi przeniesienia numeru.

Zdaniem skarżącej konieczność komunikacji elektronicznej wymusza określenie odpowiedniego modelu realizacji usługi przeniesienia numeru przez wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Jak wskazuje skarżąca spółka obecnie nie ma na rynku telekomunikacyjnym jednolitego modelu realizowania procesu przenoszenia numer dla sieci stacjonarnych. Wiodący operator, jakim jest T. S.A., dotychczas nie przedstawił obsługi procesu spełniającego wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Ustanowienie przez ustawodawcę 14 dniowego okresu vacatio legis w sytuacji, gdy wykonanie tego obowiązku uzależnione jest od woli innego podmiotu, zdaniem skarżącej spółki, stanowi pogwałcenie konstytucyjnej zasady.

Decyzją z dnia [...] maja 200 r. Prezes UKE działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 74 ust. 2 w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 206 ust. 1 pt utrzymał w mocy powyższą decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zakwestionowana decyzja jest prawidłowa.

Odnosząc się do zarzutu nierozpatrzenia istoty sprawy, organ wskazał, iż żądanie spółki wyrażone we wniosku z dnia 6 lipca 2009 r. dotyczyło odroczenia wykonania przez skarżącą obowiązków w zakresie zapewnienia wykonania uprawnień abonentów przyłączonych do publicznej stacjonarnej sieci telefonicznej, wynikających z przepisów art. 71 pt, o treści skonkretyzowanej przez rozporządzenie. W dalszej części uzasadnienia organ podkreślił, że z treści decyzji z dnia [...] maja 2010 r. wynika, iż przedmiotem postępowania przez Prezesem UKE było rozstrzygnięcie, czy zachodzą określone w art. 74 ust. 2 pt przesłanki uprawniające Prezesa UKE do ograniczenia realizacji/ wykonywania przez skarżącą uprawnień abonentów, o których mowa w art. 71 Pt.

Zdaniem organu, prawidłowość rozstrzygnięcia wynika bezpośrednio z brzmienia przepisu art. 74 ust. 2 Pt, który wprost stanowi, że Prezes UKE może wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie ograniczenia realizacji uprawnień abonentów, o których mowa w art. 69-72 pt.

Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącej z literalnego brzmienia omawianego przepisu wyraźnie wynika, iż rozstrzygnięcie, o którym mowa powyżej nie może zostać wydane na wniosek abonenta.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego ustalenia przez ustawodawcę zbyt krótkiego vacatio legis, organ wskazał, iż nie posiada kompetencji do oceny zasadności wprowadzonych przez ustawodawcę zapisów w rozporządzeniu. Ponadto podkreślił, że argumenty podnoszone przez skarżącą nie stanowią w świetle art. 74 ust. 2 pt przesłanej za uwzględnieniem wniosku.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie powyższej decyzji.

W uzasadnieniu skarżąca ponowiła zarzuty wskazane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu organ prawidłowo ocenił żądanie spółki A. zawarte w piśmie z dnia 6 lipca 2009r. jako wniosek o odroczenie wykonania przez skarżącą obowiązków w zakresie zapewnienia wykonania uprawnień abonentów przyłączonych do publicznej stacjonarnej sieci telefonicznej, wynikających z przepisów art. 71 Pt, o treści skonkretyzowanej przez Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2009r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicznych. Sformułowanie zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2009r., że składając przedmiotowy wniosek spółka w istocie wniosła o ograniczenie zakresu realizacji uprawnień abonentów w tym zakresie nie świadczy, wbrew twierdzeniom skarżącej, o nierozpatrzeniu istoty sprawy przez organ. Formułując powyższy zarzut strona nie uwzględnia bowiem treści art. 71 Pt oraz konsekwencji wynikających z tego uregulowania dla abonentów oraz dostawców usług świadczonych w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej. Tymczasem przepis art. 71 ust.1 Pt (w brzmieniu obowiązującym dla potrzeb niniejszej sprawy ) stanowi, że Abonent będący stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej lub użytkownik końcowy usługi przedpłaconej może żądać przy zmianie dostawcy usług przeniesienia przydzielonego numeru do istniejącej sieci operatora na:

1) obszarze geograficznym - w przypadku numerów geograficznych;

2) terenie całego kraju - iv przypadku numerów niegeograficznych.

Z przytoczonego uregulowania jasno wynika, że uprawnieniu abonentów tj. możliwości żądania przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie dostawcy usług do istniejącej sieci operatora - odpowiada obowiązek polegający na wykonaniu tego żądania tj. przeniesienie przydzielonego numeru. Jeżeli zatem strona zobowiązana do przeniesienia numeru żąda od organu odroczenia wykonania obowiązków nałożonych omawianym przepisem to wniosek taki niewątpliwie zmierza do ograniczenia zakresu realizacji uprawnień abonentów wynikających z przepisu art. 71 ust.1 Pt. W tym stanie rzeczy uzasadnione jest twierdzenie organu, że konsekwencją ustanowienia wzmiankowanego uprawnienia jest nałożenie obowiązku jego realizacji na dostawców zapewniających przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej i operatorów, do których sieci zostali przyłączeni abonenci

Podstawę materialnoprawną wniosku strony stanowi przepis art. 74 ust.2 Pt w myśl którego Na wniosek dostawcy albo operatora, o których mowa xv ust. 1, Prezes URTiP może, xv drodze decyzji, na czas określony, zawiesić realizację lub ograniczyć zakres realizacji określonego uprawnienia, o którym mowa w art. 69-72, jeżeli techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie pozwalają, na realizacją uprawnienia w całości lub części, określając harmonogram przystosowania tej sieci do realizacji uprawnienia objętego wnioskiem. Z kolei stosownie do ust.1 powyższego przepisu Dostawca usług zapewniający przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej i operator, do którego sieci został przyłączony abonent będący stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej, są obowiązani zapewnić możliwości do realizacji uprawnień abonenta, o których mowa w art. 69-72, polegające na stworzeniu odpowiednich warunków technicznych lub zawarciu umowy, o której mowa w art. 31 albo art. 128, a jeżeli możliwości takie istnieją -zapewnić ich realizację.

Z analizy powołanego przepisu art. 74 ust.2 Pt wynika, że przy podejmowaniu decyzji o jakich mowa w tym przepisie organ ma obowiązek uwzględnić możliwości techniczne sieci wnioskodawcy. W tym stanie rzeczy, organ prawidłowo uczynił wpierw definiując jakiej sieci na gruncie rozpatrywanej sprawy dotyczy wzmiankowany przepis a dopiero później ocenił, czy argumenty strony przemawiają za uwzględnieniem wniosku.

Odwołując się do definicji publicznej sieci telefonicznej, publicznej sieci telekomunikacyjnej oraz sieci telekomunikacyjnej zawartych Pt organ stwierdził, że zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telefonicznej, o którym mowa w art. 74 ust.1 Pt oznacza przyłączenie abonenta do sieci telekomunikacyjnej operatora. Strona nie zakwestionowała powyższego ustalenia. W konsekwencji należy wskazać, że pojęcie możliwości "sieci wnioskodawcy" zawarte w przepisie art. 74 ust.2 Pt dotyczy możliwości technicznych sieci telekomunikacyjnej operatora. Organ wskazał również, a strona nie przedstawiła w tym zakresie przeciwnych argumentów, że użyte w przepisie art. 74 ust.2 Pt wyrażenie "sieci wnioskodawcy" nie może być rozszerzane na inne systemy na przykład systemy IT wspomagające funkcjonowanie sieci telekomunikacyjnej, które w świetle definicji sieci telekomunikacyjnej zawartej w art. 2 pkt 35 Pt nie stanowią elementu tejże sieci tylko są elementami innej infrastruktury technicznej wykorzystywanej przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych. W tym stanie rzeczy nie jest prawidłowy pogląd spółki, upatrujący w braku systemu IT uzasadnienia dla uwzględnienia wniosku przez organ, gdyż są to kwestie związane z systemem informatycznym a nie z możliwościami technicznymi sieci telekomunikacyjnej A. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że prawidłowe jest stanowisko organu, iż sieć telekomunikacyjna A. jest w stanie umożliwiającym realizację uprawnień abonentów w zakresie przenośności numerów.

Nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi również te argumenty, w których wskazuje się na nieprzygotowanie spółki do realizacji procesu przenoszenia numeru w terminie i na zasadach wynikających z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2009r. ze względu na brak implementacji zmian w systemach TP. Konieczność dokonania odpowiednich implementacji w systemach TP na jakie powołuje się spółka dotyczy bowiem systemu informatycznego nie odnosi się natomiast do możliwości technicznych sieci.

Pozostałe zarzuty skargi również nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi a uzasadnienie decyzji w tym zakresie nie nasuwa zastrzeżeń Sądu. Skrócenie vacatio legis dla Rozporządzenia z dnia 17 czerwca 2009 r. do 12 dni nie może prowadzić do uwzględnienia niniejszej skargi. W tym zakresie należy wskazać, że przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych przepisów prawnych (tj. Dz. U. z 2010r. Nr 17 poz. 95) dopuszczają w uzasadnionych przypadkach skrócenie 14-dniowego vacatio legis (v. art. 4 ust. 1, 4 ust. 2 w/w ustawy).

W tym przypadku ustawodawca uznał widocznie, że mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem o jakim mowa w przytoczonej ustawie. Nie można więc mówić o niekonstytucyjności wzmiankowanego zapisu Rozporządzenia.

Mając na uwadze powyższe skargę spółki A. należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa, jako że nie miała usprawiedliwionych podstaw.