Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 82/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 67b par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 maja 2014 r. sprawy ze skargi spółki S. w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia opłaty rocznej za wyłączenie gruntów z produkcji rolnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...] w T. z dnia [...] września 2013 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżącej 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r., poz. 596 z zm.) oraz art. 104 Kpa, w zw. art. 22 b ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 z zm.), art. 60 pkt 7 oraz art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 z zm.), art. 67 b § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku z dnia ... 2013 r. A sp. z o. o., O. ..., ... Ł. o umorzenie całości opłaty rocznej za 2013 r., w ramach pomocy de minimis, przysługującej Województwu Kujawsko-Pomorskiemu z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji, naliczonej na podstawie decyzji Starosty T. z dnia ... 2007 r. znak: ... — decyzją z dnia ... 2013 r. nr ... odmówił umorzenia opłaty rocznej za 2013 r. w kwocie 182.473,64 zł (słownie: sto osiemdziesiąt dwa tysiące czterysta siedemdziesiąt trzy złotych 64/100), stanowiącej równowartość 43.664,43 euro, przysługującej Województwu Kujawsko-Pomorskiemu od A sp. z o.o., O. ..., Ł., z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z użytkowania w związku z budową zakładu produkcji części metalowych do ... w obrębie geodezyjnym O., części działki nr ..., naliczonej na podstawie decyzji Starosty T. z dnia ... 2007 r. znak: ...

Składając odwołanie od powyższej decyzji z ... 2013 r. Spółka zarzuciła rażące naruszenie prawa formalnego i materialnego, tj. przepisu art. 7 Konstytucji, art. 6,7,8, 10 § 1, 12 Kpa, art. 22 ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, art. 60 pkt 7, 61 ust. 1 pkt 2, 64 ust. 1, 67 ustawy o finansach publicznych, art. 67 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, art. 7 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu na podstawie art. 60 pkt 7 i art.67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 157, poz. 1240 ze zm.), art. 22b ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.), art. 67b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z zm.) decyzją z dnia ... 3013 r. nr ... utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Składając skargę na powyższą decyzję, wnosząc o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 67b § 1 pkt 2 w zw. z art. 67a ustawy Ordynacja podatkowa, art. 67 i art. 60 pkt 7 ww. ustawy o finansach publicznych oraz art. 22b ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ww. ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także art. 7 ww. ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej oraz naruszenia prawa procesowego tj. art. 8,10 § 1,11, art. 78 § 1 i 80 Kpa. Wg skarżącej błędnie ustalono nieistnienie obowiązku udzielenia pomocy de minimus w decyzji Marszałka.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269; ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd jest zobowiązany zbadać, czy organy administracyjne w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń organów administracji sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, czy też powołaną podstawą prawną [art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270; ze zm.), dalej powoływanej w skrócie jako: "ppsa"].

Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie według powyższych kryteriów sąd stwierdził konieczność uwzględnienia skargi z powodu naruszenia przez organy przepisów zarówno prawa materialnego, jak i prawa procesowego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa.

Przedmiotem oceny sądu jest decyzja SKO z dnia ...2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia ....2013 r. odmawiającą umorzenia opłaty rocznej za 2013 r. w kwocie 182.473,64 zł, przysługującej Województwu Kujawsko-Pomorskiemu z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji, naliczonej na podstawie decyzji Starosty T. z dnia ...2007 r.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca spółka w dniu ...2011 r. złożyła wniosek o umorzenie należności w postaci opłaty rocznej i odsetek w ramach pomocy de minimis. We wniosku tym zawarła informacje, które zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15.12.2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu (dalej także: "rozporządzenie") i ustawą z dnia 30.04.2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (cyt. na wstępie; dalej "uopwpp") są według niej wymagane do udzielenia tego typu pomocy. Ponadto stwierdziła, że otrzymana pomoc publiczna niewątpliwie w znacznym stopniu pomoże jej przejść etap załamania koniunktury na rynku bez konieczności drastycznej redukcji miejsc pracy. Skarżąca zmierzając do uchylenia zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu skargi wskazała, że domaga się umorzenia opłaty rocznej wprost na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15.12.2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu, do którego przepis art. 67b § 1 pkt 2 op jej zdaniem odnosi się w sposób bezpośredni. Organ odmawiając umorzenia opłaty rocznej przyznał wprawdzie, że wniosek skarżącej spółki można zakwalifikować jako złożony w ramach pomocy de minimis, ale konieczne jest wtedy stosowanie przepisów uopwpp, co ze względu na treść art. 7 tej ustawy oznacza, że udzielenie żądanej ulgi jest możliwe tylko w przypadku istnienia programów pomocowych, a takich programów, które umożliwiłyby udzielenie pomocy względem skarżącej nie ma. Jak z powyższego wynika pomiędzy stronami zarysował się spór, co do tego na podstawie jakich przepisów prawa wniosek skarżącej powinien być rozpoznany. Istotnym dla wyjaśnienia powyższego jest niewadliwe ustalenie organów, iż zgodnie z art. 22b ust. 1 i 3 uogrl opłata roczna będąc dochodem budżetu województwa związanym z wyłączeniem z produkcji gruntów rolnych, jest niepodatkową należnością budżetową o charakterze publiczno-prawnym w rozumieniu ustawy o finansach publicznych (ufp). Zgodnie z art. 60 pkt 7 ufp, jako dochód pobierany przez samorządową jednostkę budżetową na podstawie odrębnych ustaw (tu: uogrl), opłata roczna jest więc środkiem publicznym stanowiącym niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym. Koniecznym jest w następnej kolejności ustalenie, czy w stosunku do takiego środka publicznego, z pkt 7 art. 60 ufp, możliwym jest zastosowanie ulgi w postaci umorzenia i na jakich zasadach. Z art. 64 ust. 1 ufp wynika, że właściwy organ na wniosek zobowiązanego, może udzielać ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 ufp , takich jak wymienione w art. 55 ufp, to jest: umorzenie należności w całości albo w części, odroczenie spłaty, rozłożenie na raty. Jednakże w przypadku zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą ulgi określone w art. 55 mogą dotyczyć spłaty zobowiązań tylko z tytułu należności, o których mowa w art. 60 pkt 1-6 , które ponadto:

1) nie stanowią pomocy publicznej;

2) stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa Wspólnot Europejskich dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis;

3) stanowią pomoc publiczną:

a) udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia,

b) udzielaną w celu zapobieżenia poważnym zakłóceniom w gospodarce o charakterze ponadsektorowym lub ich likwidacji,

c) udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim,

d) udzielaną w celu promowania i wspierania kultury i dziedzictwa narodowego, nauki oraz oświaty,

e) będącą rekompensatą za świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym powierzonych na podstawie odrębnych przepisów,

f) na szkolenia,

g) na zatrudnienie,

h) na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw,

i) na restrukturyzację,

j) na ochronę środowiska,

k) na prace badawczo-rozwojowe,

l) regionalną.

Z przytoczonych przepisów wynika więc, że ustawodawca wprowadził ograniczenia w stosowaniu ulg określonych w art. 55 ufp ze względu na osobę zobowiązanego i na rodzaj należności publicznoprawnych, a także zależnie od tego czy należności te stanowią pomoc publiczną i jaką. Wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą może być więc uwzględniony jedynie do wybranej kategorii niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym. Drugim ograniczeniem warunkującym przyznanie przedsiębiorcy wnioskowanej ulgi jest, aby należności będące przedmiotem postępowania nie stanowiły pomocy publicznej albo stanowiły pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa Wspólnot Europejskich dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis, albo stanowiły pomoc publiczną wyłącznie w obszarach wyliczonych w art. 64 ust. 2 pkt 3 lit. a - l. (tak: L. Lipiec-Warzecha; Komentarz do art. 64 ustawy o finansach publicznych).

W niniejszej sprawie zobowiązaną do zapłaty jest niewątpliwie spółka prowadząca działalność gospodarczą i zapłata nie dotyczy żadnej z należności wymienionych w art. 60 pkt 1-6 ufp, lecz jak to powyżej wyjaśniono, należności o której mowa w art. 60 pkt 7 ufp. Ustawa o finansach publicznych nie przewiduje możliwości zastosowania ulg w takiej sytuacji. Zgodnie z art. 67 ufp możliwym jest jednak poszukiwanie rozwiązania tego problemu w przepisach ordynacji podatkowej. Artykuł 67 ufp przewiduje, że do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych ustawą o finansach publicznych stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa. Wskazać w związku z tym należy na przepisy ordynacji podatkowej zawarte w rozdziale 7a, dział III zatytułowanym "Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych". I tak w art. 67a § 1 op przewidziano możliwość zastosowania przez organ ulg w postaci:

- odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia zapłaty podatku na raty;

- odroczenia lub rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetek określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a;

- umorzenie w całości lub w części zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej.

Udzielenie powyższych ulg możliwe jest tylko w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, a w odniesieniu do podatnika prowadzącego działalność gospodarczą dodatkowo jeszcze tylko wobec zobowiązań:

1) które nie stanowią pomocy publicznej;

2) które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis;

3) które stanowią pomoc publiczną:

a) udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia,

b) udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze ponadsektorowym,

c) udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim,

d) udzielaną w celu promowania i wspierania kultury, dziedzictwa narodowego, nauki i oświaty,

e) będącą rekompensatą za realizację usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym powierzonych na podstawie odrębnych przepisów,

f) na szkolenia,

g) na zatrudnienie,

h) na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw,

i) na restrukturyzację,

j) na ochronę środowiska,

k) na prace badawczo-rozwojowe,

l) regionalną,

m) udzielaną na inne przeznaczenia określone na podstawie § 6 przez Radę Ministrów (art. 67a § 1 w zw. z art. 67b § 1 op).

Wniosek skarżącego należałoby wobec tego rozpoznać w oparciu o powyżej przytoczone przepisy ordynacji podatkowej ponieważ skarżący, będąc przedsiębiorcą zwrócił się o udzielenie pomocy de minimis (art. 67b § 1 pkt 2 op) polegającej na umorzeniu opłaty rocznej i odsetek (art. 67 a § 1 pkt 3 op). Zwrócić należy jednak uwagę, że z przepisów tych wynika, czego nie dostrzegły organy, pierwszeństwo przesłanek określonych w art. 67a § 1 op przed przesłankami wynikającymi z art. 67b § 1 pkt 2 op. Wskazuje na to wprost treść art. 67b § 1 pkt 2 op. Stwierdza on bowiem wyraźnie, że "organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a (...) które stanowią pomoc de minimis – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis ...". Cytowany przepis wprost nawiązuje więc do określonych w art. 67a op zasad udzielania ulg traktowanych jako pomoc de minimis. Odesłanie do art. 67a op oznacza zatem, że na gruncie tej ustawy udzielenie omawianej pomocy następuje na zasadach przewidzianych w tym przepisie a także, na co wskazuje wyraźnie art. 67b §1 pkt 2 op, przy jednoczesnym spełnieniu przesłanek z rozporządzenia Komisji WE nr 1998/2006. Organ rozpatrując wniosek o udzielenie którejś z wymienionych w art. 67a § 1 ulg w odniesieniu do należności o których mowa w art. 60 ufp, powinien więc przede wszystkim ustalić czy wniosek ten jest uzasadniony ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym. Dopiero w przypadku stwierdzenia ziszczenia się jednego z powyższych warunków powinien badać, czy wniosek przedsiębiorcy spełnia wymogi określone w przepisach wspólnotowych dla tego trybu udzielania tym podmiotom ulg. W razie zaś stwierdzenia przez organ w postępowaniu, że nie ma podstaw do udzielenia ulgi, ponieważ nie przemawia za tym "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny", staje się zbędne i zarazem traci sens ustalanie czy ulga jest dopuszczalną pomocą publiczną. Pogląd taki jest utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: wyrok z dnia 27.08.2013 r., II FSK 2523/11; lex nr 1353523 i przywołane tam wyroki: z dnia 7 lipca 2009 r., I FSK 518/08, z dnia 20 sierpnia 2010 r., II FSK 610 i 799/09 i z dnia 28 czerwca 2011 r., II FSK 243/10; tak też: WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 29.11.2007r; sygn. akt I SA/Ol 547/07 i przywołane tam piśmiennictwo: B. Brzeziński i in. "Ordynacja podatkowa. Komentarz.", Toruń 2007, str.497-498,506,510 ; L. Etel i in. "Ordynacja podatkowa .Komentarz.", Dom Wydawniczy ABC, 2006, teza 4 do art. 67b ; P. Sidor "Pomoc publiczna w świetle znowelizowanych przepisów wspólnotowych i krajowych. Problemy podatkowe. Obowiązki beneficjenta". Doradca Podatkowy nr 3 z 2007r., s.17; A. Jakub "Udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych zakwalifikowanej jako pomoc publiczna. Pomoc w ramach de minimis"., komentarz opublikowany w Profesjonalnym Serwisie Podatkowym, wydanie internetowe, teza 2.5. – wyrok dostępny na stronie nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie organy w ogóle nie zbadały czy umorzenie należności publicznoprawnych w przypadku skarżącej spółki jest uzasadnione jej ważnym interesem lub interesem publicznym. Ustalenie spełnienia właśnie tych przesłanek powinno warunkować dalsze działania organu. Przy czym organy nie powinny w ogóle rozważać spełnienia przez skarżącą wymogów wynikających z przepisów prawa wspólnotowego, jeżeli wcześniej, w oparciu o przepisy prawa krajowego nie ustaliły tego, że ważny interes skarżącej lub interes publiczny mógłby uzasadniać zastosowanie wobec niej żądanej ulgi. Zwrócić należy bowiem uwagę na to, że przepisy wspólnotowe na które powołuje się skarżąca mają na celu jedynie zapobieżenie zakłócaniu konkurencji i określenie przypadków pomocy dopuszczalnej, a nie obligatoryjnej. Oznacza to, że państwo członkowskie Unii Europejskiej stosując pomoc de minimis, mając możliwość, a nie obowiązek przyznania takiej pomocy, może w przepisach krajowych uzależnić jej przyznania od spełnienia dodatkowo pewnych warunków materialnoprawnych. Warunki te jedynie nie mogą być sprzeczne z przepisami wspólnotowymi odnoszącymi się do danej pomocy.

Wyjaśnić należy ponadto, że przywołana przez organy w uzasadnieniach decyzji, jako podstawa prawna negatywnego dla skarżącej rozstrzygnięcia ustawa z dnia 30.04.2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zgodnie z jej art. 1 określa zasady postępowania w sprawach dotyczących pomocy państwa spełniającej przesłanki określone w art. 87 ust. 1 Traktatu, w tym:

1) postępowanie w sprawie przygotowania do notyfikacji projektów programów pomocowych, projektów pomocy indywidualnej oraz projektów pomocy indywidualnej na restrukturyzację;

2) zasady współpracy Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej "Prezesem Urzędu", oraz ministra właściwego do spraw rolnictwa z podmiotami opracowującymi programy pomocowe, podmiotami udzielającymi pomocy, podmiotami ubiegającymi się o pomoc oraz beneficjentami pomocy, w zakresie pomocy publicznej;

3) zasady reprezentowania Rzeczypospolitej Polskiej przed Trybunałem Sprawiedliwości i Sądem Pierwszej Instancji w sprawach z zakresu pomocy publicznej;

4) zasady i tryb zwrotu pomocy publicznej;

5) zasady monitorowania pomocy publicznej.

Zakres regulacji ustawowej wynikający z zacytowanego powyżej przepisu wskazuje wprost, że ustawa o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej nie zawiera przepisów materialnoprawnych mogących stanowić podstawę decyzji administracyjnych. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślić należy, że również przepisy rozporządzenia Komisji nr 1998/2006 nie mogą stanowić podstawy materialnoprawnej do wydania decyzji w przedmiocie udzielenia pomocy (ulgi) w postaci umorzenia należności z tytułu opłaty rocznej. Rozporządzenie to ma wprawdzie zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane, jednakże nie stanowi samo w sobie podstawy udzielania pomocy de minimis na gruncie krajowym. Określa bowiem jedynie zasady jej przyznawania. Dla udzielenia pomocy zgodnie z zasadą de minimis konieczne jest przyjęcie krajowej podstawy prawnej, która określać będzie zasady udzielania takiej pomocy, jej przeznaczenie, potencjalnych beneficjentów (vide: wyrok NSA z dnia 30.07.2013 r., sygn. akt II GSK 552/12; lex nr 1374791).

Podkreślić należy także, że decyzja w przedmiocie udzielenia ulgi, ze względu na jednoznaczne brzmienie przepisu art. 67a § 1 op jest decyzją uznaniową, a udzielenie ulgi przez organ jest fakultatywne. Nawet więc zaistnienie przesłanek określonych w tym przepisie powoduje jedynie potencjalną możliwość umorzenia należności - nie obliguje organu do uwzględnienia wniosku zobowiązanego. Decydujące znaczenie dla możliwości udzielenia wnioskowanej przez spółkę ulgi będzie miało, to – jak wyżej podkreślono - czy spółka wykaże istnienie swojego ważnego interesu lub interesu publicznego, przy czym ciężar udowodnienia tych okoliczności spoczywa na zainteresowanym udzieleniem ulgi. Oceniając spełnienie tych przesłanek organ będzie musiał mieć na względzie, że "ważny interes podatnika" to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków wnioskujący nie jest w stanie uregulować należności, że o istnieniu jego decydują zobiektywizowane kryteria nie zaś subiektywne przekonanie o konieczności udzielenia ulgi. Przesłanka interesu publicznego zaś powinna być oceniana z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. Organ zobowiązany będzie rozważyć powyższe okoliczności i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, tak aby spełniało ono wymogi określone w art. 107 § 3 kpa.

W ocenie sądu całkowite zaniechanie przez organy obu instancji ustalenia spełnienia przesłanek wynikających z art. 67a § 1 op i umotywowanie odmowy umorzenia należności wywiedzioną z art. 7 uopwpp koniecznością istnienia programu pomocowego z jednoczesnym stwierdzeniem jego braku, stanowi naruszenie zarówno art. 67b § 1 w zw. z art. 67a § 1 op, jak i zasad postępowania administracyjnego mających szczególną wagę przy wydawaniu decyzji uznaniowej, takich jak zasada prawdy obiektywnej (art. 7 kpa), zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 kpa), zasada przekonywania (art. 11 kpa) i zasada oficjalności (art. 77 kpa).

Mając na uwadze powyższe orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ppsa, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ppsa (pkt 2 sentencji), a o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa (pkt 3 sentencji).

Wskazania, co do dalszego postępowania organu wynikają wprost z treści uzasadnienia wyroku.