Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 721/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 670/15 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przeprowadzenia działań naprawczych postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], nałożono na J. B. obowiązek przeprowadzenia działań naprawczych na części działki o numerze ewidencyjnym 86, obręb [...] P. polegających na zdjęciu nawiezionego materiału o wysokości 50 cm od powierzchni gruntu i wywiezienia materiału poza granice obszaru Natura 2000.

Skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. B., domagając się jednocześnie wstrzymania wykonania tego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że brak wstrzymania wykonania decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z punku widzenia jego uprawnień właścicielskich i względów prawidłowej gospodarki rolnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 maja 2015 r., na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), - dalej p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że uzasadnienie wniosku nie pozwala na ocenę, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, o jakich mowa w art. 61 p.p.s.a. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący podał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody ze względu na brak możliwości prowadzenia prawidłowej gospodarki rolnej.

W ocenie Sądu jest to uzasadnienie lakoniczne, do którego Sąd nie może się racjonalnie ustosunkować. Zabrakło bowiem wyjaśnienia, czy skarżący prowadzi na tej nieruchomości gospodarkę rolną, czy zostały na tej nieruchomości zasiane rośliny uprawne i czy wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby zniszczyć korzenie tych roślin, wreszcie, skoro skarżący przedłożył zaświadczenie Kierownika BP ARiMR w Krakowie, czy w dalszym ciągu występuje o dopłaty bezpośrednie do przedmiotowej działki i czy tym samym wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby pozbawić go dopłat.

Pismem z dnia 16 czerwca 2015 r. J. B. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 29 maja 2015 r. podnosząc, że wbrew twierdzeniom Sądu przywołał okoliczności uzasadniające jego wniosek tj. wskazał, że na działce objętej zaskarżoną decyzją nie prowadzi upraw, a działka ta ma status łąki. Wykonanie decyzji spowoduje brak możliwości wykorzystywania nieruchomości do produkcji trawy na potrzeby hodowli oraz doprowadzi do pogorszenia stosunków wodnoprawnych oddziałujących na łąkę i zalewania sąsiednich terenów. Wskazał również, że wykonanie skarżonej decyzji nie pozbawia go prawa do dopłat.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy.

W niniejszej sprawie zgodzić się należy z Sądem I instancji, że skarżący nie wykazał, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Należy zauważyć, że Sąd I instancji trafnie uznał, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, skoro prócz samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i ogólnikowego uzasadnienia wniosku nie zawierał on szczegółowej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazana przez skarżącego w zażaleniu argumentacja dotycząca pogorszenia stosunków wodnoprawnych oddziałujących na łąkę oraz braku możliwości wykorzystywania nieruchomości do produkcji trawy nie może stanowić przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ponieważ obowiązek przeprowadzenia działań naprawczych na działce, zdaniem Sądu nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia