Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1042/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-10-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Marszałek Województwa
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A Sp. z o.o. w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania projektu ze środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Hurtostal Wyroby Metalowe i Metale Kolorowe Sp. z o.o. w B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Marszałek Województwa z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania wynikającego z umowy nr [...] zawartej w dniu [...] września 2010 r. o dofinansowanie projektu pn. ,,Utworzenie nowoczesnego obiektu handlowo-usługowego w zabytkowej części Starego Miasta w G.".

W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami, wywodząc, że wsprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Spółce poprzez nałożenie obowiązku zapłaty kwoty [...]zł wraz z odsetkami oraz wykonanie decyzji wywoła dla Spółki trudne do odwrócenia skutki wskazując, że zgodnie z art. 207 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, w przypadku o którym mowa w art. 207 ust. 1 wspomnianej ustawy (tj. m.in. w przypadku wykorzystania środków z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy) beneficjent zostaje wykluczony z możliwości otrzymania środków europejskich, jeżeli nie zwrócił środków w terminie określonym w art. 207 ust. 1 ustawy.

W ocenie pełnomocnika skarżącej, istniej poważne ryzyko, że Spółka zostanie wykluczona na przyszłość z możliwości otrzymania funduszy europejskich w wyniku naruszenia procedur dokonanego przez Województwo [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 dalej jako "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Należy zauważyć, że aby sąd mógł wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności strona skarżąca musi wykazać we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09).

W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się dla niej z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów na poparcie swych twierdzeń. Nie wykazała także, jaki jest jej ogólny stan majątkowy, nie przedłożyła żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jej aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niezbędne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku, sporządzonego (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) przez profesjonalnego pełnomocnika, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).

W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona przez stronę skarżącą jest niewystarczająca, aby uznać, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim we wniosku nie została opisana aktualna sytuacja finansowa Spółki. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich danych skarżąca nie przedłożyła. Nie można tym samym zweryfikować, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie strony skarżącej, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki.

Ponadto Sąd zauważa, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość w postaci konieczności jej uiszczenia, co powoduje uszczerbek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja niezwykła, uzasadniająca automatycznie zastosowanie środka ochrony tymczasowej, jak również jest ona odwracalna, poprzez zwrot kwoty objętej decyzją w sytuacji jej późniejszego uchylenia.

Także wskazywane ryzyko wykluczenia z ewentualnej dalszej pomocy, w ocenie Sądu, nie stanowi o zaistnieniu ustawowej przesłanki zastopowania w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej. W tym zakresie również powołano się tylko na hipotetyczną sytuację, bez jej indywidualizacji do sytuacji i działalności skarżącej spółki.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Na końcu podkreślić należy, że Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zasadności skargi. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Odniesienie się zatem do zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne.