Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 191/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-11-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 16 par. 2, art. 61 par. 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi E. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gier postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] E. N. zaskarżyła wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. W petitum skargi wniosła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznając powyższy wniosek stwierdził, że skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji i postanowieniem z dnia 17 lutego 2012 r. wniosek oddalił.

Pismem z dnia [...] skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Argumentując to żądanie podniosła, iż z uzasadnienia wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11, wynika, iż istnieje duże prawdopodobieństwo nielegalności przepisów stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Jej zdaniem, w razie uznania ustawy o grach hazardowych za akt nieobowiązujący, co najmniej w zakresie, który dotyczy niniejszej sprawy, skutki ekonomiczne trwającej egzekucji wymierzonych kar nie ograniczą się wyłącznie do zwrotu wyegzekwowanych świadczeń oraz kosztów postępowania, ale będą obejmowały także wszelką szkodę wyrządzoną przez działania organów administracji państwowej bez umocowania ustawowego.

Skarżąca dodała ponadto, że obecnie utrzymuje się ona wraz z mężem z dochodów z działalności gospodarczej oraz renty męża, ale w sytuacji trwającej egzekucji środki pozostałe dla strony i jej domowników nie wystarczają na pokrycie podstawowych potrzeb. Skarżąca podała, że jej dochód wynosi [...] zł, renta męża [...] zł, co po uwzględnieniu zaliczki na podatek dochodowy i podatku VAT za 9 miesięcy daje razem [...] zł, tj. [...] zł miesięcznie. Natomiast wydatki skarżącej za wodę, prąd, ratę za dom, telefon opał itd. wynoszą [...] zł na trzy osoby. Do wniosku skarżąca załączyła również zestawienie obrotów za wrzesień 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba

że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Z uwagi na treść normatywną powołanych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, iż Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu powinien mieć na uwadze interes wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt II OZ 750/05, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności jeśli szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.

Ponadto należy podkreślić, iż obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że skarżąca nie przedstawiła okoliczności, które w istotny sposób uprawdopodabniają zajście przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przede wszystkim nie wskazała konkretnych okoliczności, z których wynika, że jej aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Wniosek, w ocenie Sądu, zawiera jedynie ogólnikowe informacje dotyczące sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącej. Natomiast, jak już wyżej wskazano, do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków trzeba przedstawić Sądowi tezy, twierdzenia oraz dokumenty, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Skarżąca powinna zatem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego (tak np. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006 r., s. 188). Tego skarżąca w sprawie nie uczyniła. Sąd nie miał obowiązku działania z urzędu w tym zakresie. Skarżąca załączyła do wniosku jedynie zestawienie obrotów za wrzesień 2012 r., wykaz jej dochodów i męża, oraz wydatków. Nie podała natomiast żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy w skład majątku wchodzą jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności, jaki jest stan majątkowy osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. Skarżąca nie przedłożyła też żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych.

Co warte podkreślenia, skarżąca nie wyjaśniła również na czym miałoby polegać spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Samo wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywołuje nieodwracalnych skutków jak również nieodwracalnej szkody, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności wraz z odsetkami, a ponadto zgodnie art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: z 2005 r., Dz. U. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt: I FZ 189/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na uwzględnienie nie zasługuje także wywód strony odnoszący się do wniosków wynikających z orzeczenia TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. Sąd zauważa, że za zasadnością żądania skarżącej przemawia wskazane we wniosku orzeczenie prejudycjalne TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., jednakże kwestia zgodności bądź braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może być badana w toku postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Podkreślić bowiem należy, iż dokonywanie przez Sąd oceny legalności zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.