Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1182/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-10-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono zawieszenia postępowania

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Sędzia WSA Beata Kozicka, po rozpoznaniu w dniu 22 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od gier w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją wskazaną w sentencji postanowienia Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającą Spółce kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od gier z tytułu prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w wysokości [...] zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Uzasadniając wniosek wskazał, że skarżąca nie posiada obecnie środków wystarczających do zapłaty nałożonego na nią zobowiązania podatkowego, gdyż wobec Spółki prowadzone są liczne postępowania egzekucyjne. Zdaniem pełnomocnika, niewstrzymanie wykonalności decyzji oznaczałoby konieczność wszczęcia egzekucji z innych niż pieniądze składników majątkowych, co spowodowałoby nieodwracalne skutki dla prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, polegające w pierwszej kolejności na utracie płynności finansowej, następnie zaś na konieczności istotnego ograniczenia zakresu prowadzonej działalności, co może doprowadzić nawet do jej całkowitego zaprzestania i konieczności ogłoszenia upadłości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej w skrócie: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wskazane orzeczenie może obejmować także akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy). Inicjatywa do wykazania tego typu przesłanek przysługuje więc stronie skarżącej, a ich istnienie strona skarżąca winna uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168).

Nadto wskazać należy, iż Sąd badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku strony skarżącej ale również na ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy.

Odnosząc przytoczoną wyżej regulację prawną do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek skarżącej zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie strona nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji stanowiło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowało trudne do odwrócenia skutki, na które pełnomocnik Spółki wskazuje w uzasadnieniu wniosku.

Należy zaznaczyć, że strona wnosząca o wstrzymanie wykonania obowiązana jest "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Okoliczności podniesione w sposób ogólny we wniosku nie zostały natomiast przez skarżącą należycie udokumentowane. Dokumenty źródłowe, obrazujące sytuację finansową Spółki, nadesłane w ramach wpadkowego postępowania dotyczącego przyznania Spółce prawa pomocy, zdaniem Sądu nie przemawiają na rzecz wstrzymania wykonania decyzji. Jest tak chociażby dlatego, iż wynika z nich, że skarżąca funkcjonując w obrocie prowadzi działalność gospodarczą na szeroką skalę i obraca dużymi sumami pieniężnymi, a zatem utrzymuje pewien poziom płynności finansowej. Spółka – po odmowie przyznania jej prawa pomocy (nie tylko w niniejszej sprawie ale w licznych postępowaniach z jej udziałem przed tut. Sądem) uiszcza także wpisy sądowe, co również wskazuje na utrzymywanie przez nią określonej płynności finansowej. Okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania nie obrazują ponadto akta administracyjne sprawy.

Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała też nieodwracalności skutków wykonania decyzji. Ewentualne uwzględnienie skargi przez Sąd może bowiem doprowadzić do zwrotu należności uiszczonych wskutek jej wykonania. Artykuł 61 § 3 P.p.s.a. może zaś znaleźć zastosowanie wyłącznie celem zapobieżenia szkodzie, "która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia" ani też przez "przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu" (tak postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 637/07, LEX nr 356705).

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, a także dyspozycję art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.