Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1567/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono wydanie  uchwały z naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 94 ust. 1 i 2, art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 3 ust. 1, art. 6, art. 9 ust. 4, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 11, art. 17 pkt 13, art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 4 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2004 nr 118 poz 1233
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków  zagospodarowania przestrzennego gminy
article: art. 147 par. 1, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Protokolant ref. staż Renata Puchalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2012 r. sprawy ze skargi K. K. na uchwałę Rady W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] 1. orzeka, że zaskarżona uchwała jest niezgodna z prawem w odniesieniu do działki o nr ew. [...] z obrębu [...]; 2. zasądza od Rady W. na rzecz skarżącego K. K. kwotę 557 zł (słownie: pięćset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 2 września 2011r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Rady W. skarga K. K. reprezentowanego przez pełnomocnika na Uchwalę Nr [...] Rady W. z dnia [...] października 2006 roku w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W., w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...], z obrębu [...], o obszarze 2.403m2.

Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił, iż narusza jego interes prawny, poprzez rażące naruszenie:

1) przepisu art. 6 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ukształtowanie w studium sposobu wykonywania przysługującego mu prawa użytkowania wieczystego działki, sprzecznie z treścią nabytego prawa użytkowania wieczystego, w sytuacji w której zasady zagospodarowania przestrzenią przyjęte w studium zostaną następnie uchwalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a także poprzez brak należytego uzasadnienia rzeczywistej potrzeby dokonania ingerencji w zakres prawa użytkowania wieczystego, co narusza także art. 31 ust. 3 Konstytucji RP,

2) przepisu art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uniemożliwienie skarżącemu zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z treścią nabytego prawa użytkowania wieczystego,

3) przepisu art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie wprowadzenia zmian do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy na skutek uwzględnienia uwag osób trzecich oraz zmian wykraczających poza te uwagi przy ustalaniu zasad zagospodarowania terenu będącego w użytkowaniu wieczystym skarżącego i terenów sąsiednich, poprzez uniemożliwienie mu ochrony jego interesu prawnego;

4) naruszenie przepisu art. 10 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie uwarunkowań

wynikających w szczególności z dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu oraz stanu prawnego gruntów;

5) naruszenie §4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233) poprzez brak uzasadnienia zawierającego objaśnienia przyjętych rozwiązań oraz syntezy ustaleń projektu studium, po zmianach jego założeń oraz wprowadzaniu rozwiązań wyjątkowych, nie zamierzonych w pierwotnym projekcie, które nastąpiły w wyniku uwzględnienia wniosków i uwag;

6) naruszenie przepisu art. 11 pkt 11 oraz pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dokonanie zmian w treści studium, przy rozpatrzeniu uwag w zakresie, w jakim nie wynikały one ze zgłoszonych uwag;

7) naruszenie przepisu art. 11 w związku z art. 17 pkt 13 oraz w związku z art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak ponownego wyłożenia do publicznego wglądu oraz nieumożliwienie dyskusji oraz wnoszenia uwag do projektu Studium po uwzględnieniu uwag i wprowadzeniu zmian zasadniczo zmieniających przeznaczenie niektórych terenów, w tym terenów będących w użytkowaniu wieczystym skarżącego.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie nieważności Uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] października 2006 roku w sprawie studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego W., w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...], z obrębu [...], o obszarze 2.403 m2

ewentualnie o,

2) orzeczenie niezgodności z prawem zaskarżonej Uchwały, w zakresie dotyczącym działki ewidencyjnej nr [...], z obrębu [...], o obszarze 2.403 m2,

3) zasądzenie od Rady W. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych,

W uzasadnieniu skargi K. K. wskazał, iż w dniu 4 lipca 2011 r. skierował do Rady W. wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego zaskarżoną uchwałą w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...], z obrębu [...], o obszarze 2.403m2, położonej przy ulicy [...] w W., dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy dla W. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Kw. nr [...]. Skarżący domagał się, aby w powołanej uchwale zostało zmienione przeznaczenie opisanej zabudowanej działki gruntu z zabudowy usługowej (U) 20 na tereny uwzględniające dotychczasowy sposób użytkowania tego obszaru na tereny (PU) 20 przemysłowo-usługowe. Na wezwanie to Rada W. nie odpowiedziała.

Skarżący podniósł, iż prowadzi od 15 lat działalność gospodarczą –Przedsiębiorstwo E., które należy do najbardziej znaczących zakładów produkcyjnych branży metalowej w Polsce. W szczególności zajmuje się ono produkcją obudów metalowych dla przemysłu elektrycznego, elektronicznego i telekomunikacji. Oferuje kompleksowe usługi od uzgodnienia wymagań i warunków technicznych, poprzez projektowanie i opracowanie technologii, wykonanie serii prototypowej do wdrożenia seryjnej produkcji obudów, łącznie z wykonaniem pokryć galwanicznych, lakierniczych i sitodruku. W ocenie skarżącego ma on więc uzasadnioną podstawę w domaganiu się usunięcia naruszenia interesu prawnego zaskarżoną Uchwałą z dnia [..] października 2006 roku w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. Stosownie bowiem do treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego".

Mając zatem na uwadze, iż skarżący jest użytkownikiem wieczystym gruntu stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], każda zmiana przeznaczenia tego terenu, ma dla niego znaczenie fundamentalne, gdyż ma wpływ na korzystanie z przysługującego mu prawa. Tym bardziej zmiana przeznaczenia terenu, która uniemożliwia korzystanie z niego w dotychczasowy sposób trwający niezmiennie od wielu lat.

Mając na uwadze powyższe skarżący wywodzi, iż jego zdaniem uchwała z dnia [...] października 2006 roku w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. została wydana z naruszeniem art. 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który określa uwarunkowania jakie rada gminy zobowiązana jest uwzględnić w studium. Zgodnie z powołanym przepisem prawa gmina sporządzająca studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zobowiązana jest uwzględnić dotychczasowe przeznaczenie, zagospodarowanie i uzbrojenie terenu, a nie dopełnienie przez organ obowiązków wynikających z przepisów prowadzi w sposób oczywisty do naruszenia interesu prawnego strony. W przedmiotowej sprawie naruszenie interesu prawnego ma charakter szczególnie rażący, a to z tego względu, że w pierwotnym wyłożeniu projektu studium wyłożonym pomiędzy 29 marca 2006 a 27 kwietnia 2006 r. przeznaczenie przedmiotowego terenu oznaczone było jako (PU).20, natomiast w uchwalonym bez ponownego wyłożenia studium dokonano zasadniczej zmiany przeznaczenia przedmiotowego terenu na (U).20. Symbol (PU).20 w projekcie studium oznaczał, że teren przeznaczony jest pod zabudowę produkcyjno - usługową, z priorytetem dla:

- lokalizowania funkcji produkcyjnych i usługowych, magazynowo-składowych, baz i składów, a także parków technologicznych oraz centrów kongresowo-wystawienniczych, z dopuszczeniem lokalizowania: - zabudowy mieszkaniowej - z zaleceniem by udział tej zabudowy kształtował się na poziomie 20% powierzchni całkowitej zabudowy terenu i pod warunkiem jej ochrony przed ewentualnymi uciążliwościami istniejących, bądź projektowanych obiektów;

- obiektów handlowych prowadzących sprzedaż hurtową lub półhurtową w tym wyposażenia dla firm (artykułów i sprzętu biurowego), oraz sprzedaż detaliczną towarów wyspecjalizowanych, wielkogabarytowych, wymagających dużych powierzchni magazynowania i specjalnego transportu, jak np. meble, sprzęt gospodarstwa domowego itp.

W zmienionym bez ponownego wyłożenia i uchwalonym studium teren, na którym znajduje się działka o nr [...] będąca w użytkowaniu wieczystym skarżącego została przeznaczony pod zabudowę oznaczoną symbolem (U).20, tj. pod zabudowę usługową. Zmiany przyjęte w uchwalonym studium planu zagospodarowania przestrzennego w porównaniu z wyłożonym projektem studium, dotyczą obszaru obejmującego około 200 ha terenu w U.

W odniesieniu do wskazanego terenu, w przypadku utrzymania w mocy dotychczasowych ustaleń studium, uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spowoduje rażącą ingerencję w sposób wykonywania prawa użytkowania wieczystego przysługującego skarżącemu. Niezwykle istotny jest fakt, że nie zostało to uzasadnione w przedmiotowej uchwale w sposób należyty, w szczególności w sposób uwzględniający rzeczywistą potrzebę dokonania tak zasadniczej ingerencji w zakres prawa użytkowania wieczystego. Na temat możliwej ingerencji w konstytucyjne wolności i prawa wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny (np. wyrok z 11 maja 1999 r.- K 13/08, OTK 1999, Nr 4, poz. "74).

W szczególności ingerencja tego rodzaju może mieć charakter jedynie wyjątkowy, przy użyciu niezbędnych środków, jak najmniej uciążliwych dla podmiotu, któremu określone prawo przysługuje, oraz musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, których ochrona uzasadnia dokonane ograniczenie. W przedmiotowym wypadku Rada W., która pełni rolę swoistego "prawodawcy" nie zastosowała się do powyższych reguł.

Tekst studium opracowano w sposób nierzetelny, wadliwy, sprzeczny ze stanem faktycznym. Zmian zagospodarowania terenu na kilkusethektarowym obszarze, dokonano zaś pomimo braku przeprowadzenia szeregu analiz, w tym ekonomicznych donoszących się do skutków planowanych zmian zagospodarowania terenu.

W konsekwencji zmiana przeznaczenia przedmiotowego terenu na (U). 20 uniemożliwi rozwój przedsiębiorstwa, gdyż nie będzie możliwa jakakolwiek rozbudowa, przebudowa, nadbudowa istniejących budynków, a nawet zgłoszenie niewielkich remontów takich jak zmiana pokrycia dachowego, remont elewacji, dobudowa przedsionka, remont komina, zainstalowanie wentylatora wentylacji mechanicznej, wymiana instalacji elektrycznej, instalacja filtra na kominie.

Skarżący nabył prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] wraz z własnością posadowionych na tej działce budynkiem w dniu 20 lutego 2004 r. Już w dacie nabycia prawa użytkowania wieczystego na działce [...] znajdował się budynek magazynowo-produkcyjny, parterowy, murowany z cegły o powierzchni użytkowej 750 m kw. Miejscowy plan ogólny obowiązujący od 1992 r. dzielił teren analizowany na dwa obszary funkcjonalno-przestrzenne. Granica wyznaczonych stref przebiegała wzdłuż ulicy [...] i [...]. Po północno-wschodniej stronie tych ulic przez blisko sto lat powstawały i rozwijały się wyłącznie obiekty związane z przemysłem ciężkim i funkcji produkcyjno-przemysłowo-magazynowej.

Tym samym nie ulega wątpliwości, że studium w uchwalonej zmienionej wersji bez ponownego wyłożenia w sposób zasadniczy ingeruje w uprawnienia właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, gdyż przesądza o ich dalszym funkcjonowaniu.

Tym samym skarżący wskazał, iż procedura uchwalania studium- brak ponownego wyłożenia projektu studium po dokonaniu zasadniczej zmiany przeznaczenia terenu narusza jego interes prawny. Skarżący wskazuje, iż ze względu na fakt, że w wyłożonym do wglądu projekcie studium przedmiotowa nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] przeznaczona były pod zabudowę przemysłowo-usługową, oznaczoną symbolem (PU).20. skarżący nie składał uwag do wyłożonego planu, gdyż ustalenia wyłożonego projektu studium w pełni potwierdzały bezpieczeństwo istnienia oraz dalszego funkcjonowania i użytkowania obiektów produkcyjnych w tym obszarze. Projekt studium ustalał priorytet dla lokalnych funkcji produkcyjnych. Następnie zarządzeniem nr [...] z dnia [...] października 2006 r. Prezydent W. w sprawie rozstrzygnięcia uwag wniesionych do wyłożonego projektu studium, przyjął rozstrzygnięcie uwag wniesionych do wyłożonego projektu studium. Załącznik do zarządzenia zawiera rozstrzygnięcie uwag wniesionych na podstawie art. 11 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do wyłożonego projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. Znaczna część uwzględnionych przez Prezydenta uwag dotyczy terenu położonego w na terenie dzielnicy U. Uwagi zostały zaś wprowadzone tylko częściowo, tj.:

- nie wprowadzono dominującej zabudowy mieszkaniowej na terenie wnioskowanym przez firmę G., a funkcję mieszkaniową zlokalizowano w części zachodniej byłych Z., o co nikt nie wnioskował,

- nie wprowadzono dominującej zabudowy mieszkaniowej na terenie objętym uwagą złożoną przez E., wprowadzono natomiast strefę określona symbolem C,

- nie wprowadzono dominującej funkcji mieszkaniowej w rejonie ul. [...], wprowadzono natomiast strefę określona symbolem C,

- uwagę syndyka wprowadzono w szerszym zakresie, poprzez wprowadzenie funkcji Ml jako dominującej na części byłych Z. mimo, iż wniosek dotyczył funkcji mieszkaniowej jako uzupełniającej (dopuszczenie).

Rada miasta nie powinna więc podjąć uchwały w sprawie studium, z uwzględnieniem omówionych wyżej autopoprawek mających merytoryczny charakter, jako zgłoszonych w imieniu organu sporządzającego projekt studium, bez powtórzenia czynności jego wyłożenia do publicznego wglądu, chociażby w części objętej autopoprawką. Zdaniem skarżącego całkowicie niedopuszczalne jest zgłaszanie przez organ, który sporządza projekt studium autopoprawek merytorycznych po przedłożeniu projektu studium radzie gminy, bez uprzedniego ponownego wyłożenia do publicznego wglądu projektu studium przynajmniej w części objętej autopoprawkami. Działanie takie stoi w rażącej sprzeczności z ustawowym obowiązkiem dotyczącym procedury uchwalania studium, a polegającym na wyłożenia projektu studium do publicznego wglądu.

Ponadto zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233) projekt studium powinien zawierać uzasadnienie zawierające objaśnienia przyjętych rozwiązań oraz syntezę ustaleń projektu studium. Odnosi się to nie tylko do pierwotnego projektu studium, ale też i do tego projektu, który jest przedstawiany radzie gminy do uchwalenia. Jeżeli zatem tak jak w przedmiotowej sprawie dokonywane zostały zmiany w projekcie studium, to projekt taki należy ponownie uzgodnić i zaopiniować z właściwymi jednostkami i instytucjami stosownie do treści art. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zdaniem skarżącego niezwykle istotny w niniejszej sprawie jest fakt, że całkowicie nie zgodny z prawdą i stanem faktycznym jest zapis w części opisowej studium odnośnie zagospodarowania dawnych terenów Z., który to teren rzekomo zainwestowany jest w sposób prowizoryczny, a cały obszar wymaga przekształcenia i uzupełnienia w sieci infrastruktury inżynieryjnej i drogowej.

I tak w rozdziale XII pkt 3 str. 110 tekstu studium części opisowej brzmi: "U. - północno - zachodnia część terenów zajmowanych przez dawne Z. zainwestowana jest w sposób prowizoryczny; część terenu zajmują nieukończone konstrukcje halowe, na części mieszczą się tymczasowe obiekty magazynowe. Cały obszar wymaga przekształceń, porządkowania i przebudowy oraz intensyfikacji zagospodarowania. Przewiduje się funkcje usługowe i mieszkaniowe, w części powstają funkcje produkcyjno-usługowe. Możliwość optymalnego wykorzystania i aktywizacji obszaru stwarza zlokalizowanie tam centrum wystawienniczego lub parku technologicznego. Obszar wymaga uzupełnienia w sieci i urządzenia infrastruktury inżynieryjnej i drogowej. Przewidywana jest budowa drugorzędnej sieci wodociągowej w oparciu o magistralę wodociągową DN 400 m w ul. [...] i rozdzielczego układu sieci kanalizacyjnej z odprowadzeniem ścieków sanitarnych do kolektora " C", a wód deszczowych do kanału K. Intensyfikacja zainwestowania terenów Z. wymaga realizacji niezbędnych inwestycji drogowych: ul. [...] i [...]"

Wbrew powyższym zapisom na przedmiotowym obszarze istnieje infrastrukturalna, drogowa i inżynieryjna, o czym świadczy funkcjonowanie przedsiębiorstwa E. Sp. z o.o., która zapewnia dostawę mediów na przedmiotowym terenie, takich jak woda, kanalizacja, ścieki sanitarne, ścieki technologiczne, odwodnienie terenu, energia elektryczna.

W odpowiedzi na skargę Rada W. wniosła o jej oddalenie, wskazując, iż Skarżący nie wykazał bezpośredniego związku, pomiędzy jego indywidualną sytuacją prawną, a zaskarżoną uchwałą tym samym nie wskazał w jaki sposób doszło do naruszenia jego interesu prawnego. Tymczasem zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2001 nr 142, poz 1591 ze zm.), stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie tegoż przepisu może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Na skarżącym spoczywa więc obowiązek wykazania się indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem oraz zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, a nie np. w przyszłości, naruszeniem tego interesu lub uprawnienia.

Do wniesienia zatem skargi na podstawie powołanego przepisu nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Jak wielokrotnie podkreśla się w orzecznictwie, o powodzeniu skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Zatem stwierdzenie Skarżącego, iż zawarte w uchwale ustalenia dotyczące Jego działki naruszają jego interes prawny, jest niewystarczające. Skarżący nie wykazał bowiem bezpośredniego związku pomiędzy jego indywidualną sytuacją prawna, a zaskarżoną uchwałą, tym samym nie wykazał w jaki sposób doszło do naruszenia jego interesu prawnego. Nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż uchwała z dnia 10 października 2006 r. w sprawie studium

uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 9 ust.5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

nie jest aktem prawa miejscowego i nie ma mocy prawa powszechnie obowiązującego.

Postanowienia studium nie kreują ani ich bezpośrednich uprawnień ani ograniczeń. Treść studium determinuje co prawda ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale jako akt nienormatywny stanowi jedynie jeden z etapów poprzedzających uchwalenie planu. To miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu, studium określa natomiast politykę przestrzenną miasta oraz kreuje kierunki i zasady zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do konkretnych ustaleń Studium - teren działki Nr [...] z obrębu [...] położony jest w granicach obszaru oznaczonego w studium symbolem (U)2O jako tereny o funkcjach usługowych z dopuszczeniem małych i średnich obiektów produkcyjnych stosujących nowoczesne technologie. Dalsze prowadzenie działalności gospodarczej przez skarżącego na działce nr [...] zostało więc w świetle zapisów zachowane.

Co więcej prowadzenie dotychczasowej działalności przez Skarżącego w obecnej

lokalizacji uwzględnione zostało w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], którego ponowne wyłożenie do publicznego wglądu odbyło się w czerwcu br. Ustalenia projektu planu, na którym znajduje się działka ew. nr [...] (oznaczenie D5 MW/U) w 14 pkt 7) dopuszczają istniejący sposób zagospodarowania terenu i użytkowania obiektów budowlanych stanowiąc : "dla istniejących obiektów budowlanych, spełniających wymogi prawa powszechnego (....) dopuszcza się przeprowadzanie remontów, przebudowę, rozbudowę i nadbudowę; dopuszcza się także w ich bezpośrednim sąsiedztwie budowę powiązanych z nimi funkcjonalnie nowych obiektów". W świetle powyższego, stwierdzić należy, iż ustalenia studium w części dotyczącej działki, będącej w użytkowaniu wieczystym Skarżącego nie naruszają jego interesu prawnego. Dalsze funkcjonowanie zakładu "E." nie zostało bowiem ograniczone. Powoływana przez Skarżącego zmiana funkcji terenu z PU (przemysłowo-usługowej) na U (usługowa) dokonana na skutek uwzględnienia uwag złożonych w trakcie wyłożenia do publicznego wglądu nic w tym zakresie nie zmieniła. Zmiana przedmiotowa polegała bowiem na wyodrębnieniu z dużego 180 ha obszaru, mniejszych kilkudziesięciohektarowych terenów, preferowanych do pełnienia funkcji wiodących. Utrzymanie na tym terenie małych i średnich zakładów, w tym zakładu Skarżącego w żaden sposób nie ingeruje w przysługujące Skarżącemu uprawnienia z tytułu użytkowania wieczystego. Skarżący nie wykazał na czym owa ingerencja miałaby polegać. W świetle zapisów studium nadal może on korzystać z gruntu w sposób dotychczasowy. Dotychczasowy sposób korzystania z gruntu uwzględnia także "co wskazano wyższej, projekt planu miejscowego dla tego terenu, dopuszczając jednocześnie możliwość rozbudowy czy remontu zakładu. W świetle powyższego zarzuty naruszenia art.6 ust.1 i ust 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uznać należy za niezasadne.

Skarżący nie wykazał również naruszenia przepisu art.10 ust.1 pkt 1 i 8 ustawy. Z uzasadnienia skargi nie wynika bowiem na czym owo naruszenie miałoby polegać. Studium poprzez dopuszczenie na zaskarżonym terenie lokalizowania "małych i średnich obiektów produkcyjnych stosujących nowoczesne technologie" niewątpliwie uwzględniło uwarunkowania wynikające zarówno z dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu, jak i stanu prawnego gruntów. Warto w tym miejscu zauważyć, iż art. 10 określa wymogi w zakresie merytorycznej zawartości studium. Należy również pamiętać, iż art. 10 ust. 1 nakazuje uwzględnienie w studium wszystkich określonych tam uwarunkowań, nie tylko wskazanych przez Skarżącego, jak choćby potrzeb i możliwości rozwoju gminy (art.10 ust.1 pkt 7). Ponadto zasada uwzględnienia dotychczasowego przeznaczenia i zagospodarowania terenu nie ma na celu odwzorcowania istniejącego stanu zabudowy. Przyjęcie takiego stanowiska podważałoby istotę przysługującego gminie władztwa planistycznego. Studium określa bowiem między innymi kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów, a także kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów. Konsekwencją przyjętej w studium zasady równoważenia funkcji i tworzenia wielofunkcyjnych struktur przestrzennych, było nie wydzielenie jednofunkcyjnych obszarów, a jedynie określenie kierunków zagospodarowania dopuszczających w ramach wydzieleń obszarowych występowanie różnych wzajemnie uzupełniających się funkcji. Za cel przekształceń terenów zdegradowanych przyjęto wytworzenie struktur o charakterze miejskim, harmonijnie zintegrowanych z istniejącą zabudową. Z uwagi na powyższe monofunkcyjny teren dawnych Z., zajmujący został podzielony w zależności od położenia i roli jaką powinien pełnić w strukturze przestrzennej dzielnicy i miasta.

Odnosząc się do zarzutów skargi dot. naruszenia przepisów proceduralnych uchwalania studium poprzez "dokonanie zmian w treści studium, przy rozpatrzeniu uwag w zakresie, w jakim nie wynikały one ze zgłoszonych uwag" oraz poprzez brak ponownego wyłożenia do publicznego wglądu oraz uniemożliwienie dyskusji oraz wnoszenia uwag do projektu studium po uwzględnieniu uwag i wprowadzeniu zmian zasadniczo zmieniających przeznaczenie niektórych terenów "w tym terenów będących w użytkowaniu wieczystym spółki", organ wskazał, iż zarzuty powyższe nie znajdują uzasadnienia w podejmowanych zgodnie z ustawową procedurą sporządzania projektu studium, określoną w art. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy ustawy nie przewidują ponownego wyłożenia projektu studium do publicznego wglądu w wyniku uwzględnienia uwag złożonych do projektu. Ponadto uwzględnienie uwag złożonych do studium nie wymagało ponowienia procedury wyłożenia oraz dodatkowych uzgodnień z uwagi na charakter zmian ustaleń dla omawianego obszaru. Zakres zmian nie był bowiem istotny. Nie naruszał też założeń i celów polityki przestrzennej określonych w rozdziale Xl tekstu studium. Skoro zatem charakter wprowadzonych zmian nie miał

wpływu na syntezę ustaleń studium i nie wymagał ponowienia wyłożenia, nie wpływał

również na uzasadnienie zawierające objaśnienia przyjętych rozwiązań, co łączy się

z kolejnym zarzutem Skarżącego dotyczącym naruszenia przepisu § 4 ust.1 pkt 4

rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Skarżący zarzucił brak uzasadnienia zawierającego objaśnienia przyjętych rozwiązań po zmianach jakie nastąpiły w wyniku uwzględnionych wniosków i uwag.

W świetle przedstawionych wyższej argumentów zarzut powyższy również uznać

I należy za bezpodstawny. Do studium dołączone zostało uzasadnienie zawierające

objaśnienia przyjętych rozwiązań oraz syntezę jego ustaleń.

Reasumując, organ wskazał iż Skarżący nie wykazał zarówno naruszenia przez Radę W. podczas uchwalania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i nie wykazał naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego " wpływającego negatywnie na jego sytuację prawną, by skuteczne było wniesienie skargi na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Studium w swoich postanowieniach nie wprowadziło żadnego zakazu dotychczasowej działalności na terenie będącym w użytkowaniu wieczystym Skarżącego. Nie ogranicza w żaden sposób i nie pozbawia Skarżącego swobody korzystania z gruntu zgodnie z jego wolą i interesem oraz rozporządzania nieruchomością.

Pismem z dnia 25 stycznia 2012r. pełnomocnik strony skarżącej odniósł się do stanowiska zaprezentowanego przez organ w odpowiedzi na skargę. W piśmie tym wskazano m.in , iż ustalenia studium, wbrew twierdzeniom organu naruszają interes prawny skarżącego, bowiem wykluczają one dla działki skarżącego funkcję produkcyjną, przemysłową. Wbrew stanowisku organu, na stronie 113 tekstu studium znajduje się schemat 66, na którym znajduje się m.in przedsiębiorstwo skarżącego. Z legendy do tego obszaru wynika, iż obszar ten dotyczy terenów usług, których profil zostanie przesądzony w planie miejscowym (w tekście jest zaś mowa o uściśleniu). Studium nie zawiera także definicji pojęcia małego i średniego obiektu przemysłowego. Ponadto działalność prowadzona przez skarżącego jest działalnością produkcyjno przemysłową na znaczną skalę, a więc przepis studium nie daje mu możliwości kontynuacji funkcji przemysłu metalowego.

Wskazano także na szereg nieścisłości i błędów w zakresie ustaleń faktycznych zawartych w Studium. Polegające między innymi na nieuwzględnieniu istniejących zakładów produkcyjnych, usługowych, obiektów infrastruktury technicznej, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych wniosków między innymi w zakresie ustalenia terenów przemysłowych, usługowych, zdegradowanych czy też nieużytkowych bądź niefunkcjonujących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Rozpoznając niniejszą sprawę na wstępie należy zaznaczy, iż możliwość zaskarżenia studium do sądu administracyjnego wywoływała wątpliwości w orzecznictwie z tego powodu, iż żaden przepis w sposób pozytywny nie przewidywał skargi na taki akt, nie będący przecież aktem prawa miejscowego, jak również żaden przepis wyraźnie nie zakazywał sądowej kontroli uchwał w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wynika jednak, że zadania własne gminy obejmują sprawy m.in. ładu przestrzennego, natomiast art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zalicza uchwalanie studium do zadań własnych gminy pozostających w sferze władztwa planistycznego gminy (vide uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1765/07). Wobec powyższego uchwała w sprawie studium stanowi uchwałę podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, nie stanowiącą aktu prawa miejscowego. Dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na uchwałę w sprawie studium wywiedziona zatem może być z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Stosownie do tego przepisu - każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skarga z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym przysługuje na każdą uchwałę rady gminy podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, zatem także na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Analogiczne stanowisko zostało zawarte w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 listopada 2006 r. (sygn. akt IV S.A./Wa 1322/06) oraz z dnia 12 stycznia 2007 r. (sygn. akt IV S.A/Wa 545/04).

Skoro uchwała w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego może zostać zaskarżona do sądu administracyjnego, należy uznać skargę wniesioną w niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za dopuszczalną. Rozpoznając skargę na uchwałę rady gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym sąd administracyjny, po stwierdzeniu, że skarga spełnia wymogi formalne do jej wniesienia (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, termin do wniesienia skargi) może przejść do oceny tego, czy skarżący ma interes prawny w kwestionowaniu uchwały organu samorządu terytorialnego, a następnie czy ów interes został naruszony. Dopiero bowiem stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę daje możliwość merytorycznego rozpoznania skargi, a zatem czy naruszenie to nastąpiło w zgodzie z przepisami prawa.

Z akt postępowania wynika, że skarżący dopełnił wymogu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 4 lipca 2011 r. skierował do Rady W. wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego zaskarżoną uchwałą w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...], z obrębu [...], o obszarze 2.403m2, położonej przy ulicy [...] w W., dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy dla W. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Kw. nr [...]. Skarżący domagał się, aby w powołanej uchwale zostało zmienione przeznaczenie opisanej zabudowanej działki gruntu z zabudowy usługowej (U) 20 na tereny uwzględniające dotychczasowy sposób użytkowania tego obszaru na tereny (PU) 20 przemysłowo-usługowe. Do dnia wniesienia skargi Spółka nie otrzymał żadnej korespondencji od Rady W., a naruszenie interesu prawnego skarżącego nie zostało usunięte.

Kolejną zatem kwestią, którą musi zbadać Sąd, to ustalenie, czy skarżący posiada interes prawny w kwestionowaniu zaskarżonej uchwały. Skarżący wywodzi swój interes prawny z faktu przysługiwania jej prawa wieczystego użytkowania do w/w działki, objętej ustaleniami zaskarżonej uchwały. Zaskarżona uchwała dotyczy zatem interesu prawnego skarżącego, jako wynikającego z przysługującego jej prawa wieczystego użytkowania do przedmiotowej działki gruntu.

Do ustalenia postaje zatem, czy uchwała ta narusza interes prawny skarżącego i czy naruszenie to, jeżeli ma miejsce, jest uprawnione obowiązującymi przepisami prawa.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż granice zaskarżenia uchwały Rady W. wyznaczone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym naruszeniem interesu prawnego wskazują, iż Sąd może dokonywać oceny zaskarżonej uchwały tylko w zakresie wyznaczonym granicami przysługującego skarżącej interesu prawnego. Jeżeli więc skarżący posiada w sprawie interes prawny wynikający z przysługiwania jej prawa wieczystego użytkowania, to granicami oceny przez Sąd naruszenia tego interesu prawnego jest zakres ustaleń zaskarżonej uchwały wobec wskazanej działki gruntu.

W ocenie skarżącego w sprawie doszło do naruszenia jego interesu prawnego z uwagi na to, iż Studium zmieniło dotychczasowe przeznaczenia działki do której posiada tytuł prawny (wieczyste użytkowanie). Zmiany tej dokonano już zaś po wyłożeniu Studium na skutek uwzględnienia wniesionych do niego uwag. W konsekwencji w wyłożonym projekcie Studium była ona przeznaczona pod zabudowę przemysłowo-usługową, natomiast w uchwalonym Studium przeznaczono ją pod zabudowę usługową z dopuszczeniem do 40% zabudowy mieszkaniowej oraz infrastruktury społecznej. Tymczasem od ponad 15 lat prowadzi on działalność gospodarczą której przedmiotem jest produkcja, obudów metalowych dla przemysłu elektrycznego, elektronicznego i telekomunikacji. Oferuje kompleksowe usługi od uzgodnienia wymagań i warunków technicznych, poprzez projektowanie i opracowanie technologii, wykonanie serii prototypowej do wdrożenia seryjnej produkcji obudów, łącznie z wykonaniem pokryć galwanicznych, lakierniczych i sitodruku. Jest do zatem działalność przemysłowa.

Do wyłożonego projektu Studium Skarżący nie zgłaszał uwag, jako że przeznaczenie przedmiotowego terenu w projekcie Studium odpowiadało jego dotychczasowemu przeznaczeniu. Nieruchomość skarżącego przeznaczona była pod zabudowę przemysłowo-usługową, oznaczoną symbolem (PU).20.

Zmiana jej przeznaczenia nastąpiła na skutek uwzględnienia uwag osób trzecich wniesionych w odniesieniu do terenu na którym znajdowała się działka skarżącego, oraz w konsekwencji zmian dokonanych na tym etapie przez sam organ. Skarżący zarzuca, iż po wprowadzeniu uwag projekt Studium nie został ponownie wyłożony, nie przeprowadzono ponownych uzgodnień i analiz, co w jej ocenie wpłynęło na naruszenie jej interesu prawnego. W konsekwencji wprowadzenia uwag w uchwalonym studium działka skarżącego utraciła przeznaczenia działki przemysłowej, obecnie oznaczona jest symbolem (U).20, a więc przeznaczona jest pod zabudowę usługową, której profil powinien być przesądzony w planie miejscowym, z priorytetem dla lokalizowania usług z zakresu: obsługi imprez międzynarodowych (obiekty kongresowe i targowo- wystawiennicze), administracji, organizacji społecznych, dyspozycji i współpracy gospodarczej, obrotu finansowego, ubezpieczeń, kultury, nauki, wdrażania wyspecjalizowanych nowoczesnych technologii (parki technologiczne, instytuty badawcze, inkubatory przedsiębiorczości, itp., szkolnictwa, handlu, oświaty, gastronomi, hotelarstwa, turystyki, sportu (w tym dużych obiektów sportowych dla organizacji imprez międzynarodowych), transportu, łączności, itp. o charakterze międzynarodowym, krajowym i ogólno miejskim; z dopuszczeniem lokalizacji zabudowy mieszkaniowej -z zaleceniem by udział tej zabudowy kształtował się na poziomie do 40% powierzchni całkowitej zabudowy terenu, niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, oraz małych i średnich obiektów produkcyjnych stosujących nowoczesne technologie.

Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż wbrew zarzutom strony skarżącej w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa tj. art. art. 6, art. 11 pkt 11 oraz pkt 12, art. 11 w związku z art. 17 pkt 13 w związku z art. 19 ust. 1 Ustawy oraz §4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233) przez dokonanie zmian w treści studium, przy rozpatrzeniu uwag w zakresie, w jakim nie wynikały one ze zgłoszonych uwag, brak ponownego wyłożenia do publicznego wglądu oraz nieumożliwienie dyskusji oraz wnoszenia uwag do projektu Studium po uwzględnieniu uwag i wprowadzeniu zmian zasadniczo zmieniających przeznaczenie niektórych terenów, w tym terenów będących w użytkowaniu wieczystym spółki, bez ich uzasadnienia.

Wskazać bowiem należy, iż przepisy ustawy (patrz art. 11 Ustawy) nie przewidują ponownego wyłożenia projektu studium do publicznego wglądu w wyniku uwzględnienia uwag złożonych do projektu, czy też ponowienia uzgodnień. Przy czym co należy podkreśli uwagi do projektu studium może wnieść każdy. Ustawa nie wymaga aby osoba wnosząca uwagę legitymowała się prawem rzeczowym w odniesieniu do nieruchomości objętej projektem (patrz art. 11 pkt 11 ustawy). Ze względu na wewnętrzny charakter studium wystarczającą gwarancję zapewnienia w procedurze planistycznej czynnika społecznego jest umożliwienie składania wniosków i uwag do projektu studium oraz udział w dyskusji publicznej bez ponawiania czynności planistycznych. Wprawdzie potrzeby ponowienia nie można wykluczyć, jednakże braku takiego ponowienia nie można traktować jako naruszenie trybu postępowania w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a tym bardziej istotnego naruszenia trybu postępowania.

Tym samym w ocenie Sądu w takcie uchwalenia Studium wbrew zarzutom skarżącego nie naruszono procedury.

Należy jednak wskazać, iż zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1033/07, do uwzględnienia skargi może doprowadzić takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przez kwestionowaną uchwałę, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio pozbawia skarżącego przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia.

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż zaskarżona uchwała narusza jednak interes prawny skarżącego. Ma ona bowiem wpływ na ograniczenie przysługujących obecnie skarżącemu praw .

Jak wskazał skarżący na terenie działki [...] od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą-Przedsiębiorstwo E. Jest to jeden z najbardziej znaczących zakładów przemysłowych- produkcyjnych branży metalowej w Polsce.

Tymczasem zgodnie z ustaleniami Studium na terenie będącym w wieczystym użytkowaniu skarżącego przewidziano ( na skutek wniesionych uwag) funkcję usługową.

W ocenie Sądu, dokonując zmiany w zakresie przeznaczenia działki będącej w wieczystym użytkowaniu skarżącego organ nie uwzględnił jej dotychczasowego przeznaczenia oraz zagospodarowania. Tym samym zaskarżona uchwała w zakresie działki skarżącego w ocenie Sądu jest niezgodna z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu.

Nie ulega wątpliwości, iż warunek uwzględnienia dotychczasowego przeznaczenia i zagospodarowania terenu, nie oznacza jeszcze, iż Rada w ramach przysługującego jej "władztwa planistycznego" nie może dokonać zmian i przekształceń w tym zakresie. Dokonanie przedmiotowych zmian musi być jednak poprzedzone dokładną analizą o oceną stanu faktycznego jaki istnieje na terenie objętym projektem Studium. Wskazać zatem należy, iż prace nad studium trwały ponad trzy lata. Przy opracowywaniu studium pracowali specjaliści z zakresu planowania przestrzennego. W wyniku dokonanych w toku prac nad studium analiz przyjęto określone rozwiązania dla terenów Z. Dla obszaru, w którym znajduje się nieruchomość skarżącej Spółki przewidziano przeznaczenie produkcyjno usługowe. W odpowiedzi na skargę oraz w załączniku do protokołu Rada Miasta nie wskazała, jakie ważne przyczyny zaistniały, że wyniki kilkuletnich analiz planistów zostały w istocie zanegowane dla około 90 ha terenu dawnych Z.

Uznać zatem należy, iż to na etapie uwzględnienia uwag przez Prezydent Miasta doszło do nieuzasadnionej i nieprzemyślanej zmiany funkcji dla działki skarżącego. O ile przyjęte pierwotnie rozwiązanie brało pod uwagę (przynajmniej częściowo) wynikający z art. 10 ust. 1 pkt 1 wymóg uwzględnienia przy opracowywaniu studium dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu, to dokonana w wyniku uwzględnienia uwag zmiana zapisów studium wymogu tego nie wzięła pod uwagę. Taki sposób określania zapisów studium nie może być przez Sąd akceptowany.

W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu zmiana przeznaczenia terenu na którym znajduje się działka skarżącego nie została poddana właściwiej analizie. W konsekwencji czego uchwalając Studium nie uwzględniono działalności produkcyjnej jaką prowadzi skarżący (od ponad 15 lat) na terenie objętym Studium - teren byłych Z. uznano za poprzemysłowy i zdegradowany. Tymczasem należący do skarżącego zakład jest przedsiębiorstwem prężnie funkcjonującym, ponadto co należy mieć na uwadze, przy przekształceniu tegoż terenu organ winien był uwzględnić, iż jest to zakład wyrobów metalowych zaliczający się do działu przemysłu elektromaszynowego, który z kolei jest gałęzią przemysłu ciężkiego, a zatem zakładem z zasady uciążliwym dla środowiska. Pomimo tego, w uchwalonym studium dla tego obszaru wprowadzono funkcję usługową, której profil ma być dopiero przesądzony w planie. Wprawdzie zgodnie z ustaleniami studium dopuszcza się na tym terenie lokalizowanie małych i średnich obiektów produkcyjnych stosujących nowoczesne technologie, niemniej jednak nie zdefiniowano w nim pojęcia "małych i średnich obiektów", ani pojęcia "nowoczesne technologie" (Ustawodawca w ustawie o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia Studium tj. ustawie z dnia 29 lipca 2005r. Dz. U z 2006r. Nr 107 poz. 723 - zdefiniował w art. 2 ust 10 jedynie pojęcie "nowe technologie"). Powyższe, wprowadza stan niepewności, co do ostatecznych rozwiązań jakie zostaną w tym zakresie wprowadzone w planie, co z kolei może mieć bezpośredni wpływ na ograniczenie prowadzonej przez skarżącego działalności, w sytuacji gdy zgodnie z głównymi kierunkami zmian i przekształceń w strefie miejskiej dla obszarów zabudowy wymagających realizacji w zagospodarowaniu przestrzennym do których zalicza się U., S., C. przyjęto przeznaczenie terenów poprzemysłowych na funkcję mieszkaniową i usługową (patrz str. 102) . Tymczasem, na nieruchomości której skarżący jest wieczystym użytkownikiem funkcjonuje zakład przemysłowy.

Mając zatem na uwadze specyfikę prowadzonej przez skarżącego działalności, Sąd uznał, iż przewidziana w studium zmiana przeznaczenia tegoż terenu z przemysłowego na usługowy, która zgodnie z art. art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest wiążąca dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, narusza interes prawny skarżącego. Przyjęte w Studium kierunki zmian (wprowadzenie funkcji usługowej z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej, które związane są ze stałym lub czasowym pobytem ludzi) w ocenie Sądu ograniczają, czy też utrudniają w znacznym stopniu możliwość prowadzenia tego typu działalności (przemysł ciężki). A zatem nie można zgodzić się z organem, iż zmiana ta nie będzie miała wpływy na funkcjonowanie zakładu z uwagi na okoliczność, iż dalsze prowadzenie działalności gospodarczej przez skarżącego na działce nr [...] zostało uwzględnione w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], którego ustalenia (oznaczenie D5 MW/U) w 14 pkt 7) dopuszczają istniejący sposób zagospodarowania terenu i użytkowania obiektów budowlanych stanowiąc : "dla istniejących obiektów budowlanych, spełniających wymogi prawa powszechnego (....) dopuszcza się przeprowadzanie remontów, przebudowę, rozbudowę i nadbudowę; dopuszcza się także w ich bezpośrednim sąsiedztwie budowę powiązanych z nimi funkcjonalnie nowych obiektów. Funkcjonowanie zakładów przemysłu ciężkiego w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, czy też usługowej, która również związana jest z ciągłym przebywaniem ludzi, z natury rzeczy prowadzi do konfliktów społecznych, związanych z uciążliwością takich przedsiębiorstw. Jakakolwiek zatem próba rozbudowy takiego zakładu, czy też jego przebudowy może być utrudniana.

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U.2001 Nr 142, poz.1591 ze zm.) uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem. Aby treść wyroku nie pozostawiała wątpliwości ponownie stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała traci moc prawną tylko w takiej części, w jakiej odnosi się ona do działki należącej do skarżącego. Naruszenie wskazanych wyżej przez Sąd przepisów uzasadniałoby stwierdzenie nieważności studium w odniesieniu do tej jego części, które dotyczy działki należącej do skarżącej Spółki, gdyż były to naruszenia istotne, które miały wpływ na treść przyjętych w studium rozwiązań. Ponieważ jednak od daty uchwalenia studium upłynął już rok zgodnie z treścią art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym stwierdzenie nieważności uchwały jest niedopuszczalne. W takim przypadku zgodnie z treścią art. .94 ust. 2 możliwe jest jednak orzeczenie przez sąd administracyjny, że uchwała wydana została niezgodnie z prawem.

Działając zatem na podstawie art. 147 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) w zw. z art. 94 § 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2001 Nr 142, poz.1591 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w pkt 1 sentencji.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.