Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SAB/Wa 11/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3  par. 2 pkt 2, art. 3  par. 2 pkt 8, art. 3  par. 1, art. 32, art. 33  par. 1, art. 33  par. 2, art. 50  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 19  par. 2, art. 14a, art. 19  par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 2, art. 7, art. 78, art. 45, art. 8  ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 61 poz 284
law: Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2.
Teza: I. Dopuszczalna jest skarga podatnika do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego (art. 19 par. 2 Ordyancji podatkowej) w sprawie wydania interpretacji, co do sposobu i zakresu stosowania prawa w indywidulalnej sprawie (art. 14a Ordynacji podatkowej).

II. Skarżąca (podatnik) ma interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego między dwoma organami podatkowymi, w sprawie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego (art. 14 a i n Ordynacji podatkowej)).

TEZY

I. Dopuszczalna jest skarga podatnika do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego (art. 19 par. 2 Ordyancji podatkowej) w sprawie wydania interpretacji, co do sposobu i zakresu stosowania prawa w indywidulalnej sprawie (art. 14a Ordynacji podatkowej).

II. Skarżąca (podatnik) ma interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego między dwoma organami podatkowymi, w sprawie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego (art. 14 a i n Ordynacji podatkowej)).


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2007 r. sprawy ze skargi A. spółka jawna na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Spółka Jawna A.. - dalej jako strona - została zarejestrowana w [...] Urzędzie Skarbowym w B. na podstawie przesłanych za pośrednictwem poczty dokumentów rejestracyjnych z dnia 30 listopada 2004 r. Decyzją z dnia 21 grudnia 2004 r. Spółce nadano numer NIP, potwierdzenie zarejestrowania jako podatnika VAT czynnego oraz wystawiono potwierdzenie zarejestrowania jako podatnika VAT UE. Następnie w dniu 9 lutego 2005 r. Spółka złożyła zgłoszenie aktualizacyjne NIP-2, w którym rozszerzyła miejsce działalności o B. ul. [...]. W dniu 9 marca 2006 r. do [...] Urzędu Skarbowego w B. wpłynęło zgłoszenie aktualizacyjne NIP-2 wraz z protokołem zgromadzenia wspólników, w którym podatnik oprócz już istniejących adresów - podał również nowy adres prowadzenia działalności w W. przy ul. [...].

W dniu 17 marca 2006 r. Spółka przesłała kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego w B. o wpisie do KRS dotyczącego zmiany z dniem 8 marca 2006 r. siedziby Spółki z B.ul. [...] na W. ul. [...], a w dniu 24 marca 2006 r. o fakcie powyższej zmiany, Spółka poinformowała w zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP-2.

Uznając, iż właściwym dla Spółki, ze względu na adres jej siedziby, organem podatkowym w zakresie podatku od towarów i usług jest Naczelnik Urzędu Skarbowego W., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B., pismem z dnia 31 marca 2006 r. przesłał do tego Urzędu zgodnie z właściwością ww. zgłoszenie aktualizacyjne NIP-2, a następnie dokumenty rejestracyjne ww. Spółki. Ponadto, ww. organ pismem z dnia 28 kwietnia 2006r., zgodnie z właściwością, odesłał do rozpatrzenia wnioski Spółki o udzielenie pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego m.in. w zakresie podatku od towarów i usług, złożone przez Spółkę w dniach 27 lutego 2006r., 9 marca 2006r. i 12 kwietnia 2006 r. Powyższy organ sukcesywnie odsyłał również Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W.wpływające do tego organu deklaracje VAT-7 i ich korekty.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W., po rozpatrzeniu wniosku Spółki z dnia 9 marca 2006 r. o dokonanie interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, wydał postanowienie z dnia 30 maja 2006r. , nr [...], w którym uznał stanowisko wnioskodawcy za słuszne m.in. w zakresie właściwego organu podatkowego w podatku od towarów i usług. Pismem zaś z dnia 2 czerwca 2006r. potwierdził, że zaewidencjonowano Spółkę i otwarty został obowiązek w podatku od towarów i usług z dniem 1 marca 2006 r. Kolejne wnioski o udzielenie pisemnej informacji w trybie art. 14 a Ordynacji Spółka złożyła do Urzędu Skarbowego W. pismami z dnia 7 sierpnia 2006r. i 16 sierpnia 2006r.

Po rozpatrzeniu wniosków Spółki z dnia 27 lutego 2006r., 9 marca 2006r.,12 kwietnia 2006r., 7 sierpnia 2006r. oraz wniosku z dnia 16 sierpnia 2006r. o dokonanie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Urząd Skarbowy W. wydał postanowienie z dnia 31 sierpnia 2006r. nr [...], w którym uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe w zakresie właściwości miejscowej w podatku od towarów i usług tym samym stwierdzając, iż właściwym dla Spółki w zakresie podatku od towarów i usług jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B.

Pismem z dnia 31 sierpnia 2006 r. Nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego W. zwrócił powyższe wnioski o pisemne interpretacje, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, do rozpatrzenia Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w B. zgodnie z właściwością - uznając, iż podatnik wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie na terenie działania Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w B..

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. pismem z dnia 5 września 2006 r. ,nr [...], przesłał również Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w B. kopię postanowienia nr [...] z dnia 31 sierpnia 2006 r. wydanego na podstawie art. 14 a §1 ustawy - Ordynacja podatkowa oraz odesłał przekazane przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. korekty deklaracji VAT-7 K za III kwartał 2005 i deklaracje VAT oraz ich korekty za okres luty - lipiec 2006r., a także przesłane akta kontroli podatkowej przeprowadzonej w Spółce w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres 1 października 2005 r. do 31 października 2005r.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. pismem z dnia 18 września 2006 r.,nr [...], wystąpił, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w B., do Ministra Finansów z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego w zakresie właściwości miejscowej organu podatkowego między Naczelnikiem [...] Urzędu Skarbowego w B. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego W. w sprawie określenia organu podatkowego właściwego w zakresie podatku od towarów i usług Spółki Jawnej A.

W dniu 10 października 2006 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B., z uwagi na wszczęcie sporu kompetencyjnego, zawiesił postępowania w sprawie udzielenia pisemnych interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego - do czasu rozstrzygnięcia przez Ministra Finansów sporu o właściwość miedzy ww. organami podatkowymi.

Pismem z dnia 17 października 2006 r.,nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego W. przesłał do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. akta rejestracyjne Spółki w zakresie podatku od towarów i usług (VAT-R i VAT-UE). Poinformował przy tym, iż obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług został zamknięty z powodu "błędu we wprowadzeniu". W tym czasie Spółka złożyła do [...] Urzędu Skarbowego w B. deklaracje VAT- 7 za sierpień i wrzesień. Składając deklarację za wrzesień (w dniu 19 października 2006r.), pismem z dnia 20 października 2006 r., strona poinformowała Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B., iż jej zdaniem, od dnia 1 października 2006 r. właściwym dla Spółki organem podatkowym w podatku od towarów i usług jest Naczelnik Urzędu Skarbowego W. z uwagi na fakt "wynajmowania od tej daty lokalu mieszkalnego na cele mieszkalne".

Minister Finansów, pismem z dnia 21 grudnia 2006 r.,nr [...], zwrócił nadesłany wniosek Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia 18 września 2006 r., nr [...], o rozstrzygnięcie sporu o właściwość miejscową między ww. organami, z uwagi na brak podstaw prawnych do rozstrzygnięcia sporu, ze względu na znajdujące się w obrocie prawnym postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 30 maja 2006, [...] oraz z dnia 31 sierpnia 2006 r., nr [...], wydane w trybie art. 14 a ustawy Ordynacja podatkowa, z których wynikało, iż właściwym dla strony organem podatkowym w zakresie podatku od towarów i usług jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B., o czym strona została poinformowana

Dyrektor Izby Skarbowej w W., decyzją z dnia 24 stycznia 2007r., nr [...], uchylił - z powodu rażącego naruszenia prawa - postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 31 sierpnia 2006r., w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B., pismem z dnia 7 lutego 2007r, wystąpił ponownie za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w B. do Ministra Finansów z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość miejscową organu podatkowego między Naczelnikiem [...] Urzędu Skarbowego w B. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego W., w sprawie określenia organu podatkowego właściwego w zakresie podatku od towarów i usług Spółki Jawnej A.

Minister Finansów zwrócił, ponownie, pismem z dnia 14 marca 2007 r., nadesłany za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w B. wniosek Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia 7 lutego 2007 r. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość miejscową między ww. organami podatkowymi bez rozpoznania, bowiem nadal w obrocie prawnym funkcjonowało postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 30 maja 2006 r.,nr [...]-, w którym organ ten uznał za słuszne stanowisko wnioskodawcy, w tym również, w zakresie właściwego dla Spółki organu w podatku od towarów i usług. Zdaniem Ministra, niezbędne jest uruchomienie procedury służącej do usunięcia z obrotu prawnego przez - Dyrektora Izby Skarbowej w W. postanowienia z dnia 30 maja 2006 r.,nr [...], zgodnie z uprzednio wydanym zaleceniem Ministerstwa Finansów.

Dyrektor Izby Skarbowej w W., postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2007 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wzruszenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 30 maja 2006 r., w przedmiocie udzielenia interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie.

W skardze na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 kwietnia 2007 r., A. Spółka Jawna zarzuciła Ministrowi Finansów "niedopełnienie prawnego obowiązku określonego w art. 19 § 1 pkt 2 Ordynacji (...) w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu pomiędzy Naczelnikiem [...] Urzędu Skarbowego w B. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego W. w zakresie ustalenia, który z urzędów skarbowych jest właściwym miejscowo i rzeczowo w zakresie podatku od towarów i usług dla spółki jawnej prowadzącej działalność pod firma A. z siedzibą w W. w okresie do dnia 1 marca 2006 r. do dnia 30 września 2006 r." i wniosła o nakazanie Ministrowi Finansów wydanie postanowienia w trybie art. 19 § 2 Ordynacji, rozstrzygającego spór o właściwość pomiędzy naczelnikami urzędów skarbowych oraz o zasądzenie od Ministra Finansów na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła Ministrowi Finansów, iż zaprezentowana przez niego w piśmie z dnia 16 stycznia 2007 r. interpretacja przepisów prawa materialnego jest niezasadna, ponieważ "jakakolwiek informacja wydana przez urząd skarbowy w trybie art. 14 a § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa nie wiąże żadną miarą Ministra Finansów podczas rozstrzygania sporu o właściwość między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze działania różnych dyrektorów izb skarbowych". Spółka uznała, iż Minister Finansów powinien rozstrzygnąć spór o właściwość bez zbędnej zwłoki z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 139 § 1 - Ordynacji, zatem nieuzasadnione jest oczekiwanie na wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowień z dnia 30 maja 2006 r.,nr [...] oraz z dnia 31 sierpnia 2006 r.,nr [...], wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w trybie art. 14 a Ordynacji, z których wynikało, iż właściwym dla spółki organem podatkowym w zakresie podatku od towarów i usług jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w B.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu stwierdził, iż decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 24 stycznia 2007r., uchylającą z powodu rażącego naruszenia prawa postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 31 sierpnia 2006, w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, wyeliminowane zostało z obrotu prawnego tylko jedno z postanowień o udzieleniu interpretacji. Nadal istnieje - według Ministra - przeszkoda uniemożliwiająca wydanie przez niego rozstrzygnięcia w trybie art. 19 Ordynacji. W obrocie prawnym funkcjonuje postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 30 maja 2006 r., w którym organ ten dokonując interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, uznał za słuszne stanowisko wnioskodawcy, w tym również, w zakresie właściwego dla Spółki organu w podatku od towarów i usług. W ocenie Ministra, z uwagi na fakt, iż wszczęte zostało z urzędu przez Izbę Skarbową w W., postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2007 r., postępowanie w sprawie wzruszenia powyższego postanowienia, podnoszony przez Spółkę zarzut bezczynności organu administracji publicznej nie znajduje uzasadnienia. Jest to, w ocenie Ministra Finansów, powód do odrzucenia skargi, gdyż postępowanie nie zostało zakończone.

Według Ministra nie znajduje również uzasadnienia zarzut braku jakiegokolwiek odzewu na wezwanie z dnia 6 marca 2007 r. - Spółki Jawnej A. (data wpływu dnia 8 marca 2007r.), na który Minister, pismem z dnia 29 marca 2007 r., udzielił odpowiedzi.

W piśmie procesowym z 8 sierpnia 2007 r. skarżąca wniosła o umorzenie postępowania przed Sądem, ze względu na jego bezprzedmiotowość. Poinformowała o tym, że Minister Finansów, postanowieniem z 18 lipca 2007 r., nr [...] rozstrzygnął spór kompetencyjny pomiędzy urzędami skarbowymi i ustalił, że właściwym dla spółki jawnej w zakresie podatku od towarów i usług w okresie od 1 marca 2006 r. do 30 września 2006 r. jest Naczelnik Urzędu W. . Skarżąca zwróciła się ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na to pismo Minister Finansów podtrzymał swój wcześniejszy wniosek o odrzucenie skargi i wniósł o niezasądzanie na rzecz strony kosztów postępowania. Zdaniem Ministra stronami sporu kompetencyjnego mogą być tylko organy administracji publicznej, a skarżąca jest w sprawie tylko uczestnikiem postępowania, jako podmiot posiadający interes prawny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu, stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), podlega zgodność zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze. zm.; - dalej powoływana jako "u.p.p.s.a." zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i prawa procesowego. W zakresie wskazanym w art. 3 § 2pkt 8 u.p.p.s.a. Sąd Administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów administracji. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 "u.p.p.s.a.").

Zarówno wniosek ze skargi o jej uwzględnienie, jak też wniosek z odpowiedzi na skargę o odrzucenie skargi nie zasługują na uwzględnienie

Przedmiotem skargi jest brak działania organu administracji publicznej zobowiązanego, na mocy art. 19 § 1 pkt 2 Ordynacji, do rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego w sprawie o wydanie interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie spółki jawnej A.

Sąd Administracyjny jest właściwy w przedmiocie skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 u.p.p.s.a., tzn. w przedmiocie bezczynności w wydaniu decyzji administracyjnych i wskazanych w przepisie postanowień - w tym w wydaniu postanowień kończących postępowanie lub rozstrzygających, co do istoty. Dopuszczalna jest skarga podatnika do Sądu Administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego (art. 19 § 2 Ordynacji) w sprawie wydania interpretacji, co do sposobu i zakresu stosowania prawa w indywidualnej sprawie (art. 14 a Ordynacji), ponieważ postanowienie Ministra Finansów w przedmiocie właściwości rozstrzyga sprawę co do istoty i kończy spór kompetencyjny między organami administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 8 u.p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, należy przyjąć, że bezczynność uregulowana w u.p.p.s.a. może dotyczyć aktów i czynności tych państwowych i niepaństwowych jednostek organizacyjnych, które są uprawnione do prowadzenia działalności mieszczącej się w zakresie pojęcia działalność administracji publicznej z art. 3 § 1 u.p.p.s.a., a bezczynność dotyczy postępowania przed tymi organami. Stąd też uwagi NSA, co do braku drogi sądowej dla rozpatrywania bezczynności w ramach postępowania o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, przewidzianego w art. 4 u.p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2005 r. sygn. OW 26/05), nie mają w sprawie zastosowania.

Wprawdzie stronami postępowania przewidzianego w art. 19 § 1 pkt 2 Ordynacji są Naczelnicy Urzędów Skarbowych, co wynika z treści przywołanego przepisu, ale nie oznacza to bynajmniej, że inne podmioty nie mają interesu faktycznego - i prawnego - w rozstrzygnięciu sporu kompetencyjnego. W tym zakresie nie należy stosować art. 133 Ordynacji, jak też uregulowań terminów załatwiania spraw, ponieważ przepisy te regulują przymiot strony i terminowość załatwiania spraw w innym postępowaniu - postępowaniu podatkowym - i zostały umieszczone w odrębnej jednostce redakcyjnej ustawy, właściwej do oceny tylko tego postępowania (Dział IV, Rozdział 3 Ordynacji, w którym uregulowano postępowanie podatkowe, a nie spory kompetencyjne, o których mowa w Dziale II, Rozdziale 2 Ordynacji).

Fakt istnienia interesu prawnego jest przesłanką uregulowaną w art. 32, art. 33 § 1 i § 2 oraz z art. 50 § 1 u.p.p.s.a., warunkującą skuteczne wniesienie skargi do Sądu Administracyjnego.

Sąd definiuje interes prawny jako taki, który został wzięty przez prawo w ochronę polegającą na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcie zaistniałego zagrożenia. Interes powinien być konkretny (dający się obiektywnie stwierdzić), aktualny i znajdujący swoją podstawę w przepisach prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych.

Skarżąca ma interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego między dwoma organami podatkowymi, w sprawie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego (art. 14 a n. Ordynacji), prowadzonego na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 2 Ordynacji, ponieważ od tego rozstrzygnięcia zależy możliwość wydania, przez właściwy organ podatkowy, niewadliwej interpretacji. Interes prawny skarżącej wynika z prawa do uzyskania - w rozsądnym terminie - rozstrzygnięcia administracji w przedmiocie interpretacji, przewidzianego w art. 14 b i n. Ordynacji, w art. 2, art. 7, art. 78, art. 45 Konstytucji RP, którą, na mocy art. 8 ust. 2 Konstytucji, stosuje się bezpośrednio. Prawo skarżącej do uzyskania rozstrzygnięcia zostało zagwarantowane w aktach prawa międzynarodowego wiążącego Polskę - tj. art. 6.1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności - Dz.U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 - gdyż kalkulacja czasu postępowania i dostępu do podmiotu rozstrzygającego obejmuje również okres postępowania administracyjnego prowadzącego do wydania decyzji. Od uzyskania interpretacji w sprawie przez skarżącą zależy faktyczna możliwość ułożenia sobie stosunków gospodarczych, w sposób, według oceny skarżącej, najbardziej dogodny dla niej.

Bezczynność organu polega na tym, że w ustalonym w prawie terminie organ administracji nie podejmował żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go w przewidziany prawem sposób. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (por. wyrok NSA z 14 czerwca 1983 r., SA/Wr 6/83,), albo z przekonaniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy przez wydanie decyzji (por. wyrok NSA z 5 listopada 1987 r., IV SAB 23/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 13).

Wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego został złożony w piśmie Naczelnika[...] Urzędu Skarbowego w B. 18 września 2006 r. Nr [...]. W obrocie prawnym znajdowało się w tym okresie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 30 maja 2006 r. Nr [...] oraz z dnia 31 sierpnia 2006 r. Nr [...], wydane w trybie art. 14a Ordynacji, z których wynikało, że właściwym dla skarżącej organem podatkowym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. Postanowienia te zostały wyeliminowane z obrotu prawnego decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej w W. - odpowiednio z 17 maja 2007 r. i z 24 stycznia 2007 r. Do tego czasu, na mocy art. 14 b § 2 Ordynacji § 2 interpretacja była wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej właściwych dla wnioskodawcy i mogła zostać zmieniona albo uchylona wyłącznie w drodze decyzji, w trybie określonym w § 5. Podzielić należy pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z 19 października 2005 r. sygn. I FSK 132/05, zgodnie z którym w dacie doręczenia stronie aktu administracyjnego wchodzi on do obrotu prawnego jako akt administracyjny załatwiający konkretną sprawę indywidualnego podmiotu. Od daty doręczenia jakakolwiek zmiana decyzji pod względem treści lub formy może nastąpić tylko na zasadach i trybie przewidzianym przepisami postępowania podatkowego. Doręczenie powoduje utrwalenie treści i formy załatwienia sprawy, organ podatkowy nie może wycofać się z zajętego w decyzji stanowiska, co do załatwienia sprawy czynnościami pozaprocesowymi, może to nastąpić tylko w ramach przepisów procesowych. Błędny zatem, mając na uwadze przepisy prawa, jest pogląd skarżącej, że w obrocie prawnym mogą pozostawać dwa rozstrzygnięcia, w tej samej kwestii, o sprzecznej treści, gdyż oznaczałoby to naruszenie zakazu res iudicata, który jest jednym z fundamentów demokratycznego państwa prawa.

Sąd zauważa, że to Minister Finansów inicjował dwukrotnie - pismem z 21 grudnia 2006 r. i pismem z 14 marca 2007 r. - działania organów podatkowych w celu uzyskania stanu, który umożliwiałby mu rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, zatem nie zachowywał się w sprawie biernie. Podkreślić należy to, że po wykonaniu wskazań Ministra Finansów i usunięciu obiektywnych przeszkód postępowania, kiedy Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B., wnioskiem z 12 czerwca 2006 r. zwrócił się o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, wniosek ten został załatwiony postanowieniem z 19 lipca 2007 r., czyli zajęło to organowi administracji niewiele ponad jeden miesiąc. Wskazany termin załatwienia sprawy nie jest przejawem bezczynności organu administracji i wypełnia przesłanki gwarancji realizacji zasady demokratycznego państwa prawa, jeżeli chodzi o termin załatwienia sprawy.

Wniosek skarżącej o umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym, zawarty w piśmie z 8 sierpnia 2007 r., nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postępowanie sądowoadministracyjne nie jest z tego powodu bezprzedmiotowe, a tylko skarga nie może zostać uwzględniona ze względu na możliwości orzecznicze przewidziane dla sądu administracyjnego w art. 149 (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2003 r., II SAB/Kr 144/02, i wyrok NSA z 13 lutego 2003 r., II SAB/Kr 155/01). Postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi na bezczynność ani nie było od początku, ani nie stało się bezprzedmiotowe w wyniku wydania przez organ administracji publicznej aktu lub podjęcia czynności, ponieważ skarga na bezczynność miała swój przedmiot i mogła być uwzględniona, w braku wykonania przez organ podatkowy ustawowych obowiązków w zakresie załatwienia sprawy administracyjnej.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.

W tym stanie rzeczy wniosek Ministra Finansów o "niezasądzanie od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania w kwocie łącznej 434,- zł" należało uwzględnić ze względu na treść art. 200 u.p.p.s.a., który to przepis jest też przyczyną odmowy dla skarżącej przyznania kosztów postępowania.