Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 448/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
659
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Stwierdzono przewlekłość postępowania  administracyjnego i że przewlekłość postępowania  miała charakter rażący
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2016 nr 237 poz 1  art. 78  ust. 2
law: Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1450 z dnia 23 maja 2016 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady  2014/59/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających kryteria dotyczące metody ustalania wysokości  minimalnego wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych.
article: art. 3,  par. 2  pkt 8
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. J. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia [...] listopada 2019 r. na przetwarzanie danych osobowych 1. stwierdza, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. przyznaje od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego M. J. sumę pieniężną w wysokości 500 (słownie: pięćset) złotych, 4. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego M. J. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2021 r. M. J. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego i niezałatwienie sprawy w wyznaczonym terminie przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej także: "Prezes UODO" lub "organ nadzorczy") w przedmiocie rozpatrzenia jego skargi (wniosku) z dnia [...] października 2017 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji w sprawie dotyczącej nieprawidłowego przetwarzania danych osobowych skarżącego przez [...] z siedzibą w W.

Na podstawie akt niniejszej sprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

W piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. skarżący M.J. , działając za pośrednictwem platformy e-PUAP, skierował do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych skargę dotyczącą nieprawidłowości w procesie przetwarzania moich danych osobowych przez [...] (dalej także: "Bank").

W dniu [...] stycznia 2020 r. skarżący został poinformowany przez Prezesa UODO, że organ ten wszczął postępowanie i zwrócił się do [...] o złożenie wyjaśnień w sprawie.

W związku z brakiem rozpatrzenia przez organ nadzorczy skargi z dnia [...] listopada 2019 r., skarżący w piśmie z dnia [...] maja 2020 r., działając na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. - dalej także: "k.p.a."), wniósł do Prezesa UODO zażalenie na bezczynność tego organu.

W dniu [...] maja 2020 r. Prezes UODO poinformował skarżącego, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie prowadzone jest zgodnie z terminami określonymi w art. 78 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE ("ogólne rozporządzenie o ochronie danych - Dz. Urz. UE L 119 z 4 maja 2016 r., str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23 maja 2018, str. 2 - dalej także: "RODO"). Prezes UODO zauważył, że zgodnie z powołanym wyżej przepisem RODO, organ nadzorczy obowiązuje termin 3 miesięcy na rozpatrzenie skargi bądź poinformowanie osoby, której dane dotyczą, o postępach lub efektach rozpatrywania skargi. Ponadto, organ nadzorczy poinformował skarżącego, że w dniu [...] stycznia 2020 r. przekazał mu informację o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie oraz o fakcie, że zwrócił się do Banku oraz do Biura Informacji Kredytowej S.A. z siedzibą w [...] o złożenie wyjaśnień w sprawie. W tej sytuacji, Prezes UODO stwierdził, że powyższe działanie organu nadzorczego było zgodne z dyspozycją przepisu art. 78 ust. 2 RODO, który stosuje się bezpośrednio przed przepisami k.p.a. Ponadto, organ nadzorczy poinformował stronę skarżącą, że kolejne czynności w sprawie podjęte zostaną niezwłocznie po zniesieniu zawieszenia biegu terminów postępowań administracyjnych, wprowadzonego przepisami ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Jednocześnie, Prezes UODO zapewnił skarżącego, że sprawa zostanie rozpatrzona w możliwe najkrótszym terminie.

Następnie, w dniu [...] maja 2020 r. skarżący został poinformowany przez Prezesa UODO, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie zainicjowanej jego skargą dotyczącą przetwarzania jego danych osobowych przez [...], w szczególności poprzez ich udostępnienie Biuru Informacji Kredytowej S.A., zaistniała konieczność uzupełnienia dotychczas złożonych wyjaśnień. Wobec powyższego, Prezes UODO podniósł, że zwrócił się do Banku ze stosownym wezwaniem.

W dniu [...] sierpnia 2020 r. organ nadzorczy ponownie poinformował skarżącego, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego zaistniała konieczność uzupełnienia dotychczas złożonych wyjaśnień. Wobec powyższego, Prezes UODO wskazał, że zwrócił się do Banku ze stosownym wezwaniem.

W dniu [...] października 2020 r. w kolejnym piśmie Prezes UODO poinformował stronę skarżącą, że w prowadzonym postępowaniu zgromadzony został materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji administracyjnej.

Pomimo powyższej informacji do dnia wniesienia skargi do Sądu, tj. do dnia [...] kwietnia 2021 r., stosowna decyzja organu nadzorczego nie została wydana w sprawie zainicjowanej skargą z dnia [...] listopada 2019 r.

W tej sytuacji, w piśmie z dnia [...] kwietnia 2021 r. skarżący, działając za pośrednictwem organu nadzorczego, skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych postępowania w przedmiocie rozpoznania jego skargi z dnia [...] listopada 2019 r.

Zarzucając Prezesowi UODO naruszenie trzymiesięcznego terminu na rozpatrzenie skargi i informowanie wnoszącego skargę o postępach lub efektach rozpatrywania jego skargi, a więc naruszenie przepisu art. 78 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r., skarżący wniósł w petitum skargi o:

1. zobowiązanie Prezesa UODO do wydania decyzji w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt temu organowi;

2. dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy niniejsza skarga;

3. orzeczenie, że bezczynność albo przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nawet mimo ewentualnych podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania decyzji, jeśli zostanie ona wydana po wniesieniu niniejszej skargi;

4. przyznanie, na postawie art. 149 § 2 P.p.s.a., od Prezesa UODO na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 5.000 (słownie: pięć tysięcy) złotych,

5. zasądzenie od Prezesa UODO na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zauważył na wstępie, że przepis art. 78 ust. 2 RODO stosuje się bezpośrednio przed przepisami k.p.a., niemniej jednak - wbrew twierdzeniom Prezesa UODO - nieuprawnione jest stanowisko, jakoby przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 374 ze zm.) mogą zawiesić bieg terminu administracyjnego określonego w art. 78 ust. 2 RODO.

W tej sytuacji, strona skarżąca zarzuciła, że postępowanie prowadzone przez Prezesa UODO narusza postanowienia art. 78 ust. 2 RODO, a co za tym idzie zasadne jest również żądanie przyznania, na postawie art. 149 § 2 P.p.s.a., od organu nadzorczego na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 5.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za bezprawne zachowanie organu prowadzące do naruszenia praw strony skarżącej do zgodnego z obowiązującymi przepisami, terminowego załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej odrzucenie lub - w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku przez Sąd - o oddalenie skargi, jako niezasadnej.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi, Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych zauważył na wstępie, że decyzją nr [...] wydaną w dniu [...] czerwca 2021 r., organ nadzorczy umorzył postępowanie administracyjne zainicjowane skargą M. J. z dnia [...] listopada 2019 r. dotyczącą nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez [...] z siedzibą w W., które polegać miało na przetwarzaniu tych danych w Biurze Informacji Kredytowej S.A. z siedzibą w [...] bez podstawy prawnej.

Jednocześnie, organ nadzorczy wskazał, że przedmiotowa decyzja została wysłana do strony skarżącej w dniu [...] czerwca 2021 r.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, Prezes UODO stwierdził, że w analizowanym stanie prawnym i faktycznym skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania skargi M. J. z dnia [...] listopada 2019 r. w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna z przyczyn formalnych.

Organ nadzorczy, powołując się bowiem na stosowne przepisy P.p.s.a., w tym w szczególności na art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., a także na przepisy k.p.a., w tym przede wszystkim na art. 37 § 1 k.p.a., stwierdził, że skarżący zaniechał wniesienia do Prezesa UODO ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., a tym samym nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia.

W konsekwencji, organ nadzorczy uznał, że skarżący przed wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na bezczynność Prezesa UODO nie wyczerpał trybu określonego w powyższym przepisie, co czyni skargę niedopuszczalną.

Wobec powyższego, Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych uznał, że skarga jest niedopuszczalna, co uzasadnia jej odrzucenie.

Niemniej jednak, działając z ostrożności procesowej, odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego przewlekłości postępowania, Prezes UODO podniósł, że w aktualnym stanie prawnym i faktycznym skarga jest bezzasadna.

Prezes UODO zauważył, że zgodnie z art. 78 ust. 2 RODO, organ nadzorczy zobligowany jest do poinformowania osoby, której dane dotyczą w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrzenia skargi.

W tym miejscu, Prezes UODO wskazał, że podziela stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11 czerwca 2019 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SAB/Wa 95/19, w którym sąd ten zauważył, iż art. 78 ust. 2 RODO stanowi przepis szczególny względem uregulowań k.p.a.

W tej sytuacji, w świetle powyższego przepisu, uznać należy więc, iż organ nadzorczy podjął w przedmiotowej sprawie czynności niezwłocznie. Prezes UODO podniósł bowiem, że pierwsze czynności zostały podjęte przez organ nadzorczy w terminie dwóch miesięcy od wpływu skargi do urzędu. Wówczas, jak zauważył organ nadzorczy, skarżący otrzymał również informację o wszczęciu postępowania w sprawie. W konsekwencji, w ocenie Prezesa UODO, postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było zatem zgodnie z dyspozycją art. 78 ust. 2 RODO, albowiem - jak podkreślił organ nadzorczy - strona skarżąca została poinformowana o podjęciu czynności w jej sprawie przed upływem trzech miesięcy od daty otrzymania wniosku (skargi).

W tym miejscu, organ nadzorczy ponownie zauważył, że skoro wspomniany wyżej przepis RODO stosować należy bezpośrednio przed przepisami k.p.a., co potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie we wskazanym wyżej wyroku z dnia 11 czerwca 2019 r., to uznać należy, iż załatwienie sprawy zainicjowanej skargą dotyczącą ochrony danych osobowych bądź poinformowania osoby, której dane dotyczą, o postępach lub efektach rozpatrywania skargi - wynosi trzy miesiące.

Ponadto, Prezes UODO stwierdził, że podziela pogląd doktryny, zgodnie z którym "Odnosząc się do zarzutu bezczynności organu jako podstawy do skorzystania ze środka ochrony prawnej na gruncie postępowania sądowego, rozważyć należy, czy wskazany w komentowanym przepisie okres 3 miesięcy należy traktować jako dyrektywę dla określenia maksymalnego terminu do rozstrzygnięcia sprawy przez organ. Wydaje się, że treść ust. 2 komentowanego artykułu nie pozwala na przyjęcie takiego stanowiska. Należy bowiem zwrócić uwagę, że obowiązek informacyjny, który ma w tym czasie zrealizować organ, dotyczy nie tylko efektów rozpatrzenia skargi, ale może także obejmować, w zależności od specyfiki konkretnej sprawy, w tym stopnia jej skomplikowania, tylko informacje o postępach w jej prowadzeniu" (por. E. Bielak-Jomaa (red.), D. Lubasz (red.), RODO. Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Komentarz, WKP 2018).

Mając na uwadze powyższe, Prezes UODO wskazał, że w żadnym razie nie uchylał się od wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zdaniem organu nadzorczego, było wręcz przeciwnie, albowiem działając jako organ do spraw ochrony danych osobowych, przedsięwziął przewidziane prawem czynności służące wnikliwemu i rzetelnemu ustaleniu okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy i zebraniu materiału dowodowego potrzebnego do rozstrzygnięcia sprawy stosowną decyzją administracyjną, działając przy tym w warunkach ograniczeń prawnych i faktycznych, związanych z sytuacją pandemiczną w kraju.

Jednocześnie, Prezes UODO zaznaczył wyraźnie, że to na organie nadzorczym spoczywał wyrażony w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Organ nadzorczy zauważył w tym miejscu, iż Naczelny Sąd Administracyjny w swoim dotychczasowym orzecznictwie wielokrotnie podkreślał, że z art. 77 § 1 k.p.a. oraz wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej wynika, że ciężar dowodu spoczywa na organie administracji (por. m.in. wyrok NSA z dnia 15 września 1992 r., sygn. akt SA/Lu 601/92, czy też wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 92/98). W tej sytuacji, organ nadzorczy stwierdził, że wydanie decyzji administracyjnej w sprawie należącej do właściwości Prezesa UODO musi być poprzedzone dokładnym zbadaniem jej okoliczności faktycznych i zebraniem kompletnego, wewnętrznie spójnego materiału dowodowego. Organ nadzorczy podniósł, że w przedmiotowej sprawie podejmował wszelkie czynności, wykorzystując dla ustalenia stanu faktycznego sprawy instrumenty prawne przyznane mu przepisami ustawy ochronie danych osobowych. Prezes UODO stwierdził, że na każdym etapie spornego postępowania skarżący był informowany o podejmowanych w sprawie działaniach, co znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym w aktach przedmiotowej sprawy materiale dowodowym.

Ponadto, organ nadzorczy zauważył, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W tym miejscu organ nadzorczy zaznaczył, że w niniejszej sprawie strony postępowania zostały zawiadomione pismami z dnia [...] października 2020 r., iż zgromadzony został materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji administracyjnej oraz o prawach przysługujących im na mocy wskazanego wyżej przepisu, a także na mocy art. 73 § 1 k.p.a. Organ nadzorczy podkreślił, że ostatecznie w dniu [...] czerwca 2021 r. została wydana decyzja administracyjna, w związku z czym zarzut dotyczący bezczynności organu jest niezasadny.

Mając na względzie powyższe w okolicznościach, organ nadzorczy uznał, że w niniejszej sprawie nie można zarzucić Prezesowi UODO przewlekłości, albowiem - wbrew twierdzeniom skarżącego - kolejne czynności podejmowane były niezwłocznie.

W konsekwencji, Prezes UODO stwierdził, że skarga na przewlekłość organu nadzorczego jest nieuprawniona, co uzasadnia jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, dokonując kontroli działalności administracji publicznej, orzeka m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a.").

W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Warto jednocześnie wyraźnie zaznaczyć, że od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność działania organów administracji publicznej z prawem europejskim (prawem Unii Europejskiej), rozumianym, jako całokształt dorobku prawnego Unii Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa europejskiego, interpretowanych oraz stosowanych w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej.

Należy zauważyć, że w tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny legalności spornego działania Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, zobowiązany był - co do zasady - zbadać zgodność tego działania (a właściwie zaniechania) przede wszystkim z przepisami prawa europejskiego, w tym w szczególności z regulacjami zawartymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych - zwane także: "RODO").

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, analizowana pod tym kątem skarga M. J. zasługuje na uwzględnienie, albowiem postępowanie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w sprawie zainicjowanej skargą tej osoby z dnia [...] listopada 2019 r. dotyczącą nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez [...] z siedzibą w W., które polegać miało na przetwarzaniu tych danych w Biurze Informacji Kredytowej S.A. z siedzibą w [...] bez podstawy prawnej - w sposób istotny naruszyło obowiązujące przepisy procedury administracyjnej, albowiem pomimo działania początkowo zgodnego z dyspozycją art. 78 ust. 2 RODO, organ nadzorczy dopuścił się jednak w sposób ewidentny przewlekłego prowadzenia spornego postępowania, naruszając tym samym art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych.

Sąd uznał przy tym, iż przewlekłość, której dopuścił się Prezesa UODO, rozpoznając skargę strony skarżącej z dnia [...] listopada 2019 r., miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).

Jednocześnie, mając na względzie rażący charakter owej przewlekłości, Sąd doszedł do wniosku, iż w świetle art. 149 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a., zachodzą wszelkie podstawy przyznania od organu nadzorczego na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 500 (pięćset) złotych.

Na wstępie, należy zauważyć, że przystępując do rozpoznania skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej, bądź też skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, podlega kontroli tego sądu.

Nie ulega wątpliwości, że skarga jest dopuszczalna jedynie wówczas, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

W niniejszej sprawie organ nadzorczy, odpowiadając na skargę, zarzucił, że skarżący zaniechał wniesienia do Prezesa UODO ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., a tym samym nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. W konsekwencji, organ nadzorczy uznał, że skarżący przed wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa UODO nie wyczerpał trybu określonego w powyższym przepisie, co czyni skargę niedopuszczalną, dając podstawę do jej odrzucenia.

W tej sytuacji, należy zauważyć, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.

Przepis art. 52 § 2 P.p.s.a. stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

W przypadku skargi na bezczynność organu (czy też skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ) o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem tej skargi skorzystał ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a.

Przepis art. 37 § 1 k.p.a. stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:

1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność),

2) postępowanie jest prowadzone dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

Nie ulega wątpliwości, że złożenie ponaglenia w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a. jest warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu (przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ) do sądu administracyjnego. Jest to bowiem środek zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 § 2 P.p.s.a.

Jak wynika z wyjaśnień strony skarżącej oraz z akt postępowania administracyjnego, skarżący przed wniesieniem w dniu [...] kwietnia 2021 r. skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa UODO, wyczerpał w sposób należyty przysługujący mu środek zaskarżenia, albowiem w piśmie z dnia [...] maja 2020 r., powołując się na przepis art. 37 § 1 k.p.a., złożył do organu nadzorczego zażalenie (ponaglenie) na niewłaściwy sposób prowadzenia spornego postępowania.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. - doszedł do wniosku, że brak było podstaw do wydania postanowienia o odrzuceniu skargi.

Niesporne w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy jest to, iż skarżący złożył skargę wszczynającą postępowanie przed Prezesem Urzędu Ochrony Danych Osobowych w dniu [...] listopada 2019 r., która ostatecznie została rozpatrzona decyzją administracyjną nr [...] wydaną przez organ nadzorczy w dniu [...] czerwca 2021 r. Na mocy tej decyzji Prezes UODO umorzył postępowanie administracyjne zainicjowane powyższą skargą z dnia [...] listopada 2019 r. dotyczącą nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych skarżącego przez [...] z siedzibą w W.

W konsekwencji, Sąd uznał, że brak było podstaw do zastosowania art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. i zobowiązania Prezesa UODO do rozpatrzenia skargi M.J. z dnia [...] listopada 2019 r.

Niemniej, nie oznacza to, że działanie organu nadzorczego w niniejszej sprawie było prawidłowe.

Otóż, należy zauważyć, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia przewlekłości. Jednocześnie, podnosi się w doktrynie, że "przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ" polega na niepodejmowaniu przez organ skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia (por. m.in. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017). W przypadku przewlekłości postępowania, czynności organu można również uważać za "pozorowane", w tym sensie, iż organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostając w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. Przy kwalifikowaniu "przewlekłości postępowania" powstaje więc sytuacja, w której działa opieszale lub tylko pozoruje działania (formalnie nie będąc bezczynnym).

Pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" pojmowane jest jako prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 69-70). Również w dotychczasowym orzecznictwie sądowym przewlekłe prowadzenie postępowania określane jest jako nieefektywne. Wskazuje się bowiem, że przewlekłość obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12; podobnie: postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12).

Jak wynika z akt sprawy skarżący wystąpił w dniu [...] listopada 2019 r. do Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, jako właściwego organu nadzorczego, ze skargą, o której mowa w art. 77 ust. 1 RODO, a która dotyczyła nieprawidłowego, zdaniem skarżącego, przetwarzania jego danych osobowych przez [...].

W tym miejscu, należy wskazać, że zgodnie z art. 12 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie.

Zasada szybkości postępowania wyrażona w powyżej przytoczonym przepisie jest ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 k.p.a., nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Niekiedy może to się wiązać z koniecznością dłuższego prowadzenia postępowania, wówczas - stosownie do treści art. 36 § 1 k.p.a. - organ obowiązany jest zawiadomić o tym strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.

W art. 35 k.p.a. określone zostały terminy do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej, a przepis ten zobowiązuje organy administracji publicznej do załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, co stanowi realizację zasady zawartej w art. 12 k.p.a. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później, niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.).

Ponadto, w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie, organ powinien podać stronom przyczyny zwłoki i wskazać nowy termin załatwienia sprawy, co wynika z art. 36 § 1 k.p.a., zaś ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Podkreślić trzeba też, że samo informowanie o niezałatwieniu sprawy w terminie nie chroni organu przed zarzutem przewlekłości postępowania, ponieważ działania organu w tym zakresie również podlegają kontroli sądu administracyjnego. W sprawach ze skargi na przewlekłość postępowania administracyjnego sąd administracyjny bada, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy. Natomiast z bezczynnością organu mamy do czynienia wtedy, gdy organ w ogóle nie podejmuje żadnych czynności.

Chociaż zgodnie z treścią art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, to przedmiotowa sprawa do dnia [...] kwietnia 2021 r., tj. do dnia wniesienia skargi na przewlekłość, nie została zakończona poprzez wydanie decyzji (ostatecznie decyzja została wydana dopiero w dniu [...] czerwca 2021 r.), a czynności w niej podejmowane, opisane w skardze i znajdujące odzwierciedlenie w aktach administracyjnych, podejmowane były w kilkumiesięcznych odstępach czasu. W tej sytuacji, zwłoka, jakiej dopuścił się Prezes UODO w załatwieniu sprawy, nie może budzić żadnych wątpliwości w świetle art. 35 § 1 k.p.a.

Nie ulega jednak wątpliwości, że rozpatrując skargę czy to na bezczynność Prezesa UODO, czy też na przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ nadzorczy, sąd administracyjny nie może pominąć w swych rozważaniach istotnej normy prawnej przewidzianej w art. 78 ust. 2 RODO, zgodnie z którą organ nadzorczy zobligowany jest do poinformowania osoby, której dane dotyczą w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrzenia skargi.

W tym miejscu, należy zgodzić się ze stanowiskiem Prezesa UODO, wskazując, że wspomniany art. 78 ust. 2 RODO stanowi niewątpliwie przepis szczególny względem uregulowań ogólnych zawartych w k.p.a.

Co więcej, należy również zauważyć, na co słusznie zwracał uwagę organ nadzorczy, że - w świetle stanowiska przedstawicieli doktryny - przyjmuje się, że termin wskazany w powołanym wyżej przepisie art. 78 ust. 2 RODO nie powinien być rozumiany, jako termin rozpatrzenia skargi, gdyż sprawa może okazać się skomplikowana, a jej rozstrzygnięcie niemożliwe w trzymiesięcznym terminie, wówczas jednak organ nadzorczy powinien poinformować o tym osobę, której dane dotyczą (por. m.in. P. Fajgielski, Komentarz do rozporządzenia nr 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) [w:] Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Ustawa o ochronie danych osobowych. Komentarz, WKP 2018, t. 6 komentarza do art. 78 RODO). W tej sytuacji, należy - zdaniem Sądu - uznać, że treść ust. 2 wspomnianego art. 78 RODO nie pozwala na przyjęcie stanowiska, że wskazany w tym przepisie okres 3 miesięcy należy traktować jako dyrektywę dla określenia maksymalnego terminu do rozstrzygnięcia sprawy przez organ nadzorczy. Należy bowiem zwrócić uwagę, że obowiązek informacyjny, który ma w tym czasie zrealizować organ nadzorczy, dotyczy nie tylko efektów rozpatrzenia skargi, ale może także obejmować, w zależności od specyfiki konkretnej sprawy, w tym stopnia jej skomplikowania, tylko informacje o postępach w jej prowadzeniu (tak również: J. Łuczak /w:/ E. Bielak-Jomaa (red.), D. Lubasz (red.), RODO. Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Komentarz, WKP 2018, t. 5 komentarza do art. 78 RODO).

W tej sytuacji, w świetle powyższego przepisu, uznać należy, iż organ nadzorczy początkowo działał zgodnie z normą proceduralną określoną w przepisie art. 78 ust. 2 RODO, albowiem rzeczywiście w przedmiotowej sprawie pierwsze czynności zostały podjęte przez organ nadzorczy we właściwym terminie (vide: pismo informacyjne Prezesa UODO z dnia [...] stycznia 2020 r.).

Niemniej, choć - w ocenie Sądu - postępowanie Prezesa UODO w niniejszej sprawie początkowo prowadzone było zgodnie z dyspozycją art. 78 ust. 2 RODO, uznać należy, że późniejsze działania tego organu świadczą jednak o tym, iż ewidentnie dopuścił się on rażąco niewłaściwego działania, które nosi wszelkie znamiona przewlekłego działania.

Warto zauważyć bowiem, że - jak wynika z analizy akt administracyjnych sprawy - w toku postępowania wystąpiły co najmniej dwie długotrwałe i nieusprawiedliwione przerwy w działaniu organu. Pierwsza z tych przerw trwała od dnia [...] stycznia 2020 r. (tj. od dnia poinformowania strony skarżącej o wszczęciu postępowania wyjaśniającego i podjętych działaniach) do dnia [...] maja 2020 r. (vide: drugie pismo informacyjne skierowane przez organ nadzorczy do strony skarżącej). Druga długotrwała nieusprawiedliwiona przerwa w działaniu organu nadzorczego trwała co najmniej od dnia [...] października 2020 r. (w którym organ poinformował stronę skarżącą o tym, że w prowadzonym postępowaniu zgromadzony został materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji) do dnia [...] czerwca 2021 r., a więc do dnia wydania ostatecznej decyzji w sprawie zainicjowanej skargą z dnia [...] listopada 2019 r.

W świetle powyższego, nie sposób przyjąć, iż organ nadzorczy, choć początkowo dotrzymał terminu, o którym mowa w art. 78 ust. 2 RODO, nie prowadził postępowania w sposób rażąco przewlekły.

W ocenie Sądu, działania Prezesa UODO mieszczą się w zakresie pojęcia przewlekłości, zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę odstępy czasu pomiędzy poszczególnymi czynnościami podejmowanymi przez organ nadzorczy.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że złożona skarga jest w pełni uzasadniona. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w prowadzonym postępowaniu organ nadzorczy uchybił powołanym powyżej przepisom regulującym przebieg postępowania wyjaśniającego zainicjowanego skargą, o której mowa w art. 77 ust. 1 RODO.

Nie można zatem przyjąć, że organ działał w sprawie wnikliwie i szybko, czy też bez zbędnej zwłoki oraz że na bieżąco monitorował sprawę, np. poprzez ponaglanie innych podmiotów do przekazania żądanych informacji, czy też wyjaśnień.

W aktach sprawy znajdują się co prawda zawiadomienia skierowane do strony skarżącej, w których organ nadzorczy informował, że sprawa zostanie załatwiona w późniejszym terminie, jednakże sprawa w kolejnych terminach wskazywanych przez Prezesa UODO nie została załatwiona. W ocenie Sądu, czynności podjęte po tym terminie świadczą w oczywisty sposób o przewlekłości organu nadzorczego.

Sąd uznał w konsekwencji, że w przedmiotowej sprawie, wbrew zapewnieniom Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, podejmowane przez ten organ czynności nie zmierzały do jej jak najszybszego rozstrzygnięcia.

Podkreślić należy ponadto, że rzekome trudności organu nadzorczego, które wynikać miały z sytuacji pandemicznej, również nie mogą zwolnić tego organu z zarzutu rażącej przewlekłości.

Odnosząc się do kwestii ewentualnego zawieszenia biegu terminów procesowych, wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 15zzs ust. 1 pkt 1 i pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 31 marca 2020 r. do dnia 16 maja 2020 r., w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach administracyjnych, sądowych, w tym sądowoadministracyjnych - nie rozpoczął się, a rozpoczęty uległ zawieszeniu na ten okres.

Należy jednak zwrócić uwagę, że powołany przepis z dniem 16 maja 2020 r. został uchylony na podstawie art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875).

Ustawodawca w art. 68 ust. 1, 2, 6 i 7 ustawy zmieniającej wprowadził siedmiodniowy termin, po którym terminy wstrzymane rozpoczynają swój bieg, zaś zawieszone biegną dalej. W konsekwencji, rozpoczęcie biegu terminów, które zostały wstrzymane i kontynuowanie biegu terminów, które zostały zawieszone na podstawie art. 15 zzs ustawy zmienianej, nastąpiło od dnia 24 maja 2020 r. Dlatego też nie jest możliwe stwierdzenie przewlekłości w działaniach organu nadzorczego ewentualnie jedynie w dniach od 31 marca 2020 r. do dnia 24 maja 2020 r., co w żaden istotny sposób nie wpływa na rozstrzygnięcie sprawy.

W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że oczywistym jest podnoszona w odpowiedzi na skargę przez organ nadzorczy okoliczność, że to na nim spoczywa przewidziany w art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Jednakże, zdaniem Sądu, należy zwrócić uwagę, że w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji administracyjnej zebrany został w dniu [...] października 2020 r., zaś decyzja wydana dopiero w dniu [...] czerwca 2021 r.

Analiza okoliczności sprawy daje podstawę do stwierdzenia, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nadzorczy nosi cechy rażącego, a więc oczywistego, ciężkiego naruszenia prawa. Świadczy o tym długi, ponad półtora roczny okres rozpatrywania skargi dotyczącej bezprawnego naruszenia danych osobowych i tym samym przekroczenia wszelkich terminów do załatwienia sprawy określonych zarówno w RODO, jak i k.p.a. Przedmiotowa sprawa została rozpatrzona dopiero w dniu [...] czerwca 2021 r. Takie procedowanie organu nadzorczego jest szczególnie niepożądane w sprawach tak istotnych, jak dotyczących ochrony danych osobowych. Uznać trzeba, że takie prowadzenie postępowania nie licuje z wyrażoną w art. 8 § 1 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., uznając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ za zasadną, Sąd stwierdza, czy przewlekłość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie wprowadzony został ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r. Nr 34, poz. 173), która weszła w życie z dniem 17 maja 2011 r.

Dokonując powyższej oceny, Sąd uwzględnił fakt, iż kwalifikacja naruszenia prawa, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, przy czym przekroczenie terminu musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; podobnie /w:/ wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednocześnie, warto zauważyć, że słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (vide: Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969).

W ocenie Sądu, zarówno czas trwania postępowania zainicjowanego skargą M. J. dotyczącą bezprawnego przetwarzania jego danych osobowych przez Bank, jak i brak po stronie organu nadzorczego w toku trwania postępowania zintensyfikowanych działań, które wskazywałyby jednoznacznie, że Prezes UODO faktycznie zmierzał do jak najszybszego zakończenia postępowania, lecz na przeszkodzie stanęła okoliczność, która usprawiedliwiałaby choćby czasowy brak działania, powodują, że konieczne stało się stwierdzenie, że przewlekłość miała charakter rażącego naruszenia prawa.

W okolicznościach niniejszej sprawy termin rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 77 ust. 1 RODO przez skarżącego, jako osobę, której dane dotyczą, został przez organ nadzorczy znacznie przekroczony, nawet biorąc pod uwagę przepis szczególny określony w art. 78 ust. 2 RODO, a przekroczenie to było na tyle wysokie, że można je ewidentnie rozpatrywać w kategoriach kwalifikowanego naruszenia prawa.

W tej sytuacji, uznać należy, że rażąco przewlekłe prowadzenie przez Prezesa UODO spornego postępowania wynikało - o ile być może nie z celowego działania tego organu - to już z całą pewnością z lekceważącego podejścia do obowiązków wynikających z jednoznacznych regulacji prawnych dotyczących ochrony danych osobowych.

Z powyższych względów, uzasadnionym było orzeczenie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa UODO miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W tej sytuacji, jeśli chodzi o żądanie zasądzenia sumy pieniężnej na rzecz strony skarżącej, zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd może zasądzić od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Jest to rozwiązanie analogiczne do instytucji przewidzianej w art. 154 § 7 P.p.s.a. i stanowi pewnego rodzaju zadośćuczynienie dla strony skarżącej za bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ.

Nie ulega wątpliwości, że instytucja zasądzenia określonej sumy pieniężnej od organu na rzecz strony skarżącej ma na celu wzmocnienie instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Rozwiązanie to, w połączeniu z grzywną, o której również mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a., a także odszkodowaniem z ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1169), mają pełnić przede wszystkim funkcję prewencyjną, a ich wymierzanie przez sąd w idealnie funkcjonującej administracji powinno być ostatecznością.

Niemniej, w ocenie Sądu, uznać należy, że w niniejszej sprawie zaistniała podstawa do przyznania od organu nadzorczego na rzecz strony skarżącej wnioskowanej przez nią sumy pieniężnej, albowiem nie tylko rażące naruszenie prawa po stronie organu nadzorczego, ale również stopień jego zawinienia w zakresie podejmowanych czynności, pozwalają, aby w niniejszej sprawie dopatrywać się racji mogących przemawiać za dodatkowym nałożeniem na organ obciążenia finansowego w postaci zasądzenia wspomnianej sumy pieniężnej.

W tej sytuacji, Sąd przyznał od Prezesa UODO na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w wysokości 500 złotych.

Jeśli chodzi o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego, zauważyć trzeba, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - zasądzając od Prezesa UODO na rzecz strony skarżącej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego - orzekł w tym zakresie na podstawie przepisów art. 200 w związku z art. 209 P.p.s.a.