Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 853/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Łd 37/07 odrzucające skargę R. W. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...], znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", postanowieniem z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Łd 37/07, odrzucił skargę R. W. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] listopada 2006 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że reprezentujący skarżącego radca prawny nie dopełnił obowiązku uiszczenia należnego wpisu od skargi.

Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł R. W., reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 220 § 1 ppsa przez nieprawidłowe jego zastosowanie oraz art. 219 § 1 ppsa poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie przez Sąd, że "wnoszenie pisma nie bezpośrednio do sądu a do organu (za jego pośrednictwem), którego orzeczenie jest skarżone jest równoczesne z obowiązkiem uiszczenia opłaty sądowej". W uzasadnieniu podniesiono, że przy prawidłowej interpretacji przepisu art. 219 § 1 ppsa opłatę należy uiszczać tylko w przypadku, gdy pismo wnosi się bezpośrednio do sądu, rozwiązanie takie zaś ma "swoje uzasadnienie w racjonalności postępowanie czego wyrazem był uchylony pochopnie § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi", przeciwne jego rozumienie powoduje natomiast naruszenie konstytucyjnego prawa do sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest nie to czy przedmiotowa skarga podlega opłacie stałej, lecz czy opłatę taką należy uiścić w przypadku, w którym skarga nie jest składana bezpośrednio do sądu, ale za pośrednictwem organu, którego działanie jest skarżone.

Stosownie do art. 221 ppsa pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Zgodnie zaś z art. 219 § 1 opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Natomiast w myśl przepisu 54 § 1 ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 221 ppsa należy rozumieć tak, że bez względu na ustawowe określenie sposobu wniesienia do sądu administracyjnego pisma profesjonalny pełnomocnik ma obowiązek opłacenia go bez uprzedniego wezwania. Stosownie do art. 219 § 1 obowiązek uiszczenia opłaty przez pełnomocnika powstaje z momentem złożenia skargi do sądu za pośrednictwem organu. Stanowisko to potwierdza wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. z 2006 r. Nr 45, poz. 322). Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi jest zatem słuszne i zgodne z prawem.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 182 ppsa.