Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 203/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Ewa Kruppik - Świetlicka Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krenz- Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2016r. sprawy ze skargi F. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku podatnika z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., w związku z wykrytymi nieprawidłowościami w trakcie wszczętej wobec F. P. (skarżącego) kontroli podatkowej w zakresie sprawdzenia wywiązania się z obowiązków wynikających

z przepisów prawa dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od 01 stycznia 2011 r. do 31 stycznia 2015 r. oraz przepisów prawa dotyczących zasad ewidencjonowania i identyfikacji podatników w zakresie aktualizacji danych

w zgłoszeniu rejestracyjnym i identyfikacyjny, uznał za zasadne zastosowanie instytucji, o której mowa w 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa

(Dz.U. 2012 r., poz.749 ze zm.) i decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. dokonał na majątku podatnika zabezpieczenia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2011 - 2014 oraz z tytułu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za styczeń 2015 r. i określił przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego: za 2011 r. w kwocie 2.644 zł wraz z odsetkami w kwocie 972,60 zł; za 2012 r. w kwocie 7.017 zł wraz z odsetkami w kwocie 1.624,50 zł; za 2013 r. w kwocie 20.832 zł wraz z odsetkami w kwocie 2.708,70 zł; za 2014 r. w kwocie 29.763 zł wraz z odsetkami w kwocie 1.226,40 zł, oraz określił przybliżoną wysokość zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za styczeń 2015 r. w kwocie 4.058 zł wraz z odsetkami w kwocie 228,60 zł.

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz

o oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści uzasadnienia.

Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika na poczet przyszłych zobowiązań z tytułu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za styczeń 2015 r. w przybliżonej kwocie 4.058 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 228,60 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, natomiast w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji organu I instancji

w części dotyczącej zabezpieczenia na majątku strony na poczet przewidywanej należności budżetowej z tytułu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za styczeń 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych powstaje

z upływem roku kalendarzowego. Powstanie zobowiązania podatkowego za rok podatkowy oznacza, że z tą chwilą zobowiązanie podatkowe z tytułu zaliczek na podatek traci swój byt prawny. Utrata bytu prawnego zaliczek na podatek eliminuje możliwość ich dochodzenia przez organ podatkowy. W konsekwencji, z uwagi na zakończenie roku podatkowego przedmiotem zabezpieczenia nie może być przewidywana należność budżetowa z tytułu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za styczeń 2015 r. W związku z powyższym postępowanie w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe.

Następnie organ podatkowy dokonał analizy stanu faktycznego pod kątem stwierdzenia, czy zachodzi uzasadniona obawa, że skarżący nie zrealizuje przewidywanych należności budżetowych z tytułu zobowiązania podatkowego

w podatku dochodowym.

Wskazano, że w związku z wnioskiem Prokuratury Rejonowej w I. zawierającym informację, iż skarżący w złożonych zeznaniach PIT-37 za lata

2011-2014 nie wykazał przychodu uzyskanego ze sprzedaży złomu metali

i akumulatorów organ I instancji wszczął u niego kontrolę podatkową. Kontrolujący na podstawie zgromadzonych dowodów w postaci formularzy przyjęcia odpadów metali ustalili, iż w kontrolowanym okresie podatnik dokonał sprzedaży złomu stalowego, miedzi i akumulatorów na łączną kwotę 311.539,50 zł na rzecz: C. R., T. i G. "P. " W. P., Z. P. G.-W. "W. " M. P.. Wskazano, że skarżący w dniu

[...] października 2015 r. zeznał m. in., iż w latach 2011-2015 zajmował się zbieraniem i sprzedażą złomu, gdy nie był zatrudniony. Oświadczył , że nie posiada pozwolenia na skup złomu oraz, że nie kupował złomu dlatego też nie posiada żadnych dokumentów jego nabycia. Złom sprzedawał w P. firmom należącym do W. P.

i M. P.. Zapłatę otrzymywał w gotówce od W. P. i B. P..

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zgromadzony materiał jednoznacznie wskazuje, iż wykonywane przez stronę czynności polegające na zbieraniu i sprzedaży złomu noszą znamiona działalności gospodarczej. Organ podał przy tym, że podatnik nie zgłosił faktu prowadzenia działalności gospodarczej, a także nie złożył zawiadomienia o wyborze formy opodatkowania. W dniu [...] października 2008 r. złożył w Urzędzie Skarbowym w I. jedynie zgłoszenie identyfikacyjne osoby fizycznej nie prowadzącej działalności gospodarczej NIP-3.

Dyrektor stwierdził, że ze złożonych zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-37 za lata 2011 - 2014 r. jednoznacznie, wynika, iż w ww. latach podatnik nie deklarował do opodatkowania przychodów z innych źródeł, które mogłyby odpowiadać kwocie jaką uzyskał ze sprzedaży złomu metali i akumulatorów.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające dokonanie zabezpieczenia na majątku skarżącego należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2011 - 2014 w przybliżonej łącznej kwocie 60.256,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 6.532,20 zł.

Następnie organ przedstawił sytuację materialną strony. Podał, że jak wynika

z informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców nie posiada ona samochodu. Skarżący do protokołu o stanie majątkowym zeznał, iż nie posiada nieruchomości

i majątku ruchomego. Mieszka u rodziców, a źródłem jego dochodu jest wynagrodzenie za pracę w wysokości 1.000 zł z tytułu zatrudnienia w firmie "CRTG P.". Ponadto

w rubryce "informacje o działalności gospodarczej prowadzonej przez zobowiązanego" skarżący wskazał, iż w 2015 r. zajmował się handlem metalami.

W ocenie organu odwoławczego brak majątku oraz wysokość osiąganych przez stronę dochodów nie dają gwarancji uregulowania ewentualnych zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za przedmiotowe lata.

Jednocześnie organ wskazał, że w świetle ukształtowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, zaniżenie dochodów będących przedmiotem opodatkowania również uprawdopodabnia obawę niewykonania zobowiązania.

Odnosząc się do zarzutu, iż dokonywane czynności sprzedaży złomu nie miały charakteru działalności gospodarczej Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że argumenty te, mieszczą się w zakresie postępowania kontrolnego i postępowania podatkowego zmierzającego do określenia wysokości podatku, a tym samym winny zostać zgłoszone i zweryfikowane w toku postępowań prowadzonych przez organ I instancji. Postępowanie kontrolne oraz prowadzone w jego następstwie postępowanie wymiarowe są postępowaniami odrębnymi od postępowania mającego na celu ocenę zasadności dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika. Organ I instancji dokona oceny okoliczności dotyczących kwestionowanych transakcji i na tej podstawie określi prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego. Niniejsze postępowanie służy natomiast ochronie potencjalnych (acz prawdopodobnych) interesów wierzyciela podatkowego.

W związku z powyższym wszelkie wnioski dowodowe jak i żądanie przesłuchania w charakterze świadka osób uczestniczących w obrocie złomem skarżący winien ewentualnie zgłosić w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego.

Organ za nieuzasadniony uznał ponadto zarzut, iż brak jest w zaskarżonej decyzji odniesienia się przez organ podatkowy do kwestii, czy skarżący trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Organ wyjaśnił, że wyliczenie zawarte w tym zakresie w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi jedynie egzemplifikację przykładowo wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan "obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Nie oznacza to jednak, że okoliczności te muszą wystąpić, aby o obawie takiej można było mówić. Przeciwnie, organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej dokonania zabezpieczenia na jej majątku należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2011 – 2014. Rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie :

- art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej przez niepowołanie pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i niepełne wskazanie podstawy faktycznej, a także normy z art. 210 § 4 tej ustawy przez niewyjaśnienie pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia

i pominięcie wielu zasadniczych faktów wpływających na rozstrzygnięcie, jak również poprzez niewskazanie na dowody, którym organ nie dał wiary;

- zasady praworządności wyrażonej w art. 120 Ordynacji podatkowej;

- zasady zaufania do organu z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej,

- art. 122 Ordynacji podatkowej - przez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego;

- art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej;

- art. 33 § 1, art. 33 § 2, art. 33 § 3 oraz art. 33 § 4 Ordynacji podatkowej przez orzeczenie o zabezpieczeniu w braku przesłanek zabezpieczenia;

- art. 2 ustawy z dnia 02 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez błędne przyjęcie, iż skarżący prowadził w rzeczonym okresie działalność gospodarczą.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji

z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze z zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności dokonania przez organ podatkowy zabezpieczenia na majątku skarżącego zobowiązania z tytułu podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2011-2014 w łącznej przybliżonej kwocie 64.314 zł wraz z odsetkami w wysokości 6.760,80 zł.

Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu (por. R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz: Komentarz do art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz,

S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2007) uregulowana w art. 33 Ordynacji podatkowej instytucja zabezpieczenia jest wykorzystywana przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Służy ona zabezpieczeniu interesu budżetu państwa i budżetów samorządowych zanim jeszcze powstaną przesłanki do wszczęcia egzekucji administracyjnej, określone w art. 26 ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zasadniczym celem tej instytucji jest nie tyle przymusowy pobór podatków (to jest celem postępowania egzekucyjnego), ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Jest to postępowanie umożliwiające skuteczne wyegzekwowanie należności podatkowych od podmiotów zobowiązanych, w sytuacji gdy zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązania te nie zostaną zapłacone ( por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2000 r., III SA 7499/98).

Stosownie do art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio.

W myśl art. 33 § 2 Ordynacji, w okolicznościach wymienionych w § 1, zabezpieczenia można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem m.in. decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Zgodnie z art. 33 § 3 zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. W oparciu o art. 33 § 4 Ordynacji organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji

o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu.

Z regulacji tych wynika, że w trybie art. 33 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej możliwe jest zabezpieczanie zobowiązań, które powstały z mocy prawa, ale jeszcze nie wydano decyzji określającej wysokość zobowiązania. W tym przypadku nie jest jeszcze znana kwota zobowiązania. Stosowanie zabezpieczenia w tym trybie jest możliwe jedynie

w ramach wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Dokonanie zabezpieczenia wymaga wydania decyzji o zabezpieczeniu,

w której organ podatkowy określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Określając przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego, organ podatkowy

w decyzji o zabezpieczeniu określa również wysokość odsetek za zwłokę na dzień wydania tej decyzji.

Przesłanką zabezpieczenie jest "uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane". Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia. Przykładowo wymienia sytuacje, które mogą rodzić uzasadnioną obawę. W pierwszym przypadku chodzi

o nieuiszczanie zobowiązań podatkowych, przy czym musi ono mieć charakter trwały,

w drugim – o zbywanie majątku.

Ordynacja podatkowa nie definiuje pojęcia "trwale", o którym mowa w pierwszej przesłance. W języku potocznym słowo "trwale" oznacza w ciągu długiego, dłuższego czasu, na długi, dłuższy czas, na długo, na stałe, stale (Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, t. III, Warszawa 1981, s. 539). Trwałe zatem nieregulowanie zobowiązań wystąpi wtedy, kiedy wierzyciel będzie zmuszony prowadzić egzekucję administracyjną zaległości podatkowych lub opóźnienie w ich regulowaniu będzie przekraczało dłuższy czas (por. B. Dauter (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2009, s. 241). W konsekwencji za trafny uznać należy pogląd, że zwrot "trwałe nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań" określa stan, w którym zobowiązania nie są wykonywane, a jednocześnie, na podstawie informacji o sytuacji ekonomicznej dłużnika wiadomo, że nie będzie on miał w dającej się przewidzieć przyszłości środków na wykonanie zobowiązań (B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak,

J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Toruń 2007, s. 292).

Natomiast okoliczność zbywania przez podatnika majątku uzasadnia obawę, że zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane, w szczególności wtedy, gdy dochodzi do uszczuplenia jego majątku, co utrudni lub uniemożliwi ewentualną egzekucję (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2015 r., I FSK 538/14).

Podkreślić też należy, że wyliczenie zawarte w art. 33 § 1 Ordynacji stanowi jedynie egzemplifikację wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan "obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Dokonanie zabezpieczenia w trybie tego przepisu może nastąpić w każdej sytuacji, w której zachodzi uzasadniona obawa niewywiązania się przez podatnika z zobowiązania podatkowego (por. wyrok NSA

z dnia 12 czerwca 2015 r., II FSK 1195/14). Organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r., I FSK 1383/08).

Zdaniem Sądu, należy zgodzić się z organem podatkowym, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych nie zostanie wykonane. W tym względzie trzeba zauważyć, że

w złożonych zeznaniach o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-37 skarżący wykazał dochód z wynagrodzenia ze stosunku pracy: za 2011 r. w wysokości 5.099 zł, w 2012 r. - 11.110 zł, w 2013 r. - 88,75 zł, a w 2014 r. - 1.185 zł. Ponadto

w latach 2012 i 2013 wykazał dochód z innych źródeł w wysokości odpowiednio: 1.037,80 zł i 5.477,80 zł.

Ponadto, badając sytuację materialną skarżącego organ na podstawie informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalił, że nie posiada on samochodu. Do protokołu o stanie majątkowym spisanym w dniu [...] listopada 2015 r. (k. 60)

F. P. oświadczył, że nie posiada nieruchomości, majątku ruchomego, akcji wierzytelności czy obligacji. Mieszka u rodziców. Źródłem jego dochodu jest wynagrodzenie za pracę w wysokości 1.000 zł z tytułu zatrudnienia w firmie "CRTG P.". W tym kontekście należy również zauważyć, że w związku z zajętym rachunkiem bankowym, bank poinformował, że na rachunku bankowym skarżącego brak jest środków pieniężnych (pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w I.

z dnia [...] grudnia 2015 r. - k. 61).

Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę przewidywaną wysokość zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami (71.074,80 zł zł), brak majątku wystarczającego na zaspokojenie przedmiotowych zaległości oraz wielkość uzyskiwanych przez skarżącego dochodów, zasadnym jest twierdzenie organu podatkowego, że zachodzi uzasadniona obawa niewywiązania się przez podatnika z wykonania zobowiązania podatkowego. Taka sytuacja może powstać nie tylko wtedy, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań, czy zbywa majątek, lecz w każdym przypadku, gdy brak zabezpieczenia mógłby pozbawić wierzyciela publicznego jakim jest organ podatkowy, zaspokojenia należnych od podatnika zobowiązań podatkowych. Taka sytuacja występuje w rozpatrywanej sprawie.

Dokonane przez organ zabezpieczenie ma związek z ustaleniami dokonanymi w toku kontroli podatkowej. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] października 2015 r. Prokuratura Rejonowa w I. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z żądaniem wszczęcia u F. P. kontroli podatkowej w przedmiocie rozliczeń z budżetem Skarbu Państwa w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od sierpnia 2011 r. do stycznia 2015 r. Wniosek swój Prokuratura umotywowała tym, iż nadzoruje prowadzone przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego Delegatura w B. śledztwo [...]

w sprawie złożenia w Urzędzie Skarbowym w I. za okres od stycznia 2014 r. do marca 2015 r. deklaracji podatkowych VAT-7, zawierających nieprawdziwe dane wpływające na obowiązek uiszczenia podatku VAT z tytułu rozliczenia faktur VAT dotyczących wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w postaci niklu, cynku, cyny, ołowiu i aluminium oraz faktur sprzedaży, w których wykazano sprzedaż złomu ww. metali, doprowadzając do uszczuplenia podatku VAT w kwocie 38.500.000 zł. W toku prowadzonego śledztwa zajęto środki pieniężne w kwocie 230.120 zł oraz 1.385 euro, które zgodnie z oświadczeniem złożonym w toku ww. czynności, a także zgodnie ze złożonymi zeznaniami stanowią własność F. P.. Prokuratura wskazała także, iż zgromadzono 477 formularze przyjęcia odpadów metali stwierdzających dokonanie przez skarżącego sprzedaży złomu metali oraz akumulatorów w okresie od sierpnia 2011 r. do stycznia 2015 r. na łączną kwotę 272.254,50 zł.

W związku z ww. wnioskiem Prokuratury Rejonowej w I., w dniu [...] października 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. wszczął

u skarżącego kontrolę podatkową w zakresie sprawdzenia wywiązania się

z obowiązków wynikających z przepisów prawa dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od 01 stycznia 2011 r. do 31 stycznia 2015 r. oraz przepisów prawa dotyczących zasad ewidencjonowania i identyfikacji podatników w zakresie aktualizacji danych w zgłoszeniu rejestracyjnym i identyfikacyjnym.

Kontrolujący na podstawie zgromadzonych dowodów w postaci 524 formularzy przyjęcia odpadów metali ustalili, iż w kontrolowanym okresie zobowiązany dokonał sprzedaży złomu stalowego, miedzi i akumulatorów na łączną kwotę 311.539,50 zł na rzecz C. R., T. i G. "P." W. P. z siedzibą w P. oraz Z. P. G.-W. "W." M. P. z siedzibą w P..

W toku czynności kontrolnych w dniu [...] października 2015 r. spisano protokół przesłuchania kontrolowanego (k. 11-12). Skarżący zeznał, że w latach 2011-2015 zajmował się zbieraniem i sprzedażą złomu. Stwierdził, iż nie posiada pozwolenia na skup złomu oraz że nie kupował złomu, dlatego też nie posiada żadnych dokumentów jego nabycia. Złom zbierał w miejscach prywatnych, jednak nie płacił właścicielom żadnych pieniędzy. Złom sprzedawał w P. firmom należącym do W. P. i M. P.. Zapłatę otrzymywał w gotówce od W. P. i B. P..

Ustalenie organów podatkowych wskazują na to, że skarżący zajmował się handlem złomem i unikał regulowania z tego tytułu należnych podatków. W tym kontekście należy zauważyć, że wysokość zabezpieczonych przez Prokuraturę środków pieniężnych (230.120 zł oraz 1.385 euro), należących do skarżącego, nie znajduje odzwierciedlenia w składanych przez niego zeznaniach podatkowych. Oczywiście -

z uwagi na to, że przepisy o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań podatkowych

(art. 33 § 4 Ordynacji podatkowej) wymagają określenia w decyzji o zabezpieczeniu jedynie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego – okoliczności mające wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego są niepełne i nieostateczne, jednak zachowanie się skarżącego polegające na ukrywaniu swoich rzeczywistych dochodów także podważa jego wiarygodność jako rzetelnego podatnika i wskazuje na to, że wykonanie przez niego przyszłych zobowiązań może być zagrożone.

Ponadto należy zauważyć, że z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego

w I. z dnia [...] grudnia 2015 r. (k. 61) wynika, że dokonano zajęcia zabezpieczonych w toku prowadzonego przez Prokuraturę śledztwa środków finansowych należących do skarżącego. W związku z tym, po zabezpieczeniu całej kwoty wynikającej z decyzji – jak wynika z powyższego pisma - uchylone zostaną pozostałe czynności zabezpieczające.

Powodem wydania decyzji o zabezpieczeniu nie była natomiast podnoszona

w skardze kwestia wyzbycia się przez skarżącego nieruchomości o wartości 300.000 zł. Taka transakcja nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym. Należy zauważyć, że w protokole o stanie majątkowym spisanym w dniu [...] listopada 2015 r. F. P. oświadczył, że nie posiada nieruchomości.

Zdaniem Sądu, nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 125 i art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy zgromadził w sprawie wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia. Za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, organ wykazał bezpodstawność twierdzeń strony. Okoliczność, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest dla podatnika niekorzystna, nie oznacza, że decyzja będąca przedmiotem skargi jest nieprawidłowa i narusza zasadę zaufania do organów podatkowych. Dokonana ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Organ wskazał przy tym na przyczynę odmiennej od podatnika oceny zgromadzonych dowodów, a oceny tej dokonał w powiązaniu

z pozostałymi dowodami, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ nie naruszył też wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę

w całości.

U. Wiśniewska L. Kleczkowski E. Kruppik-Świetlicka