Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 141/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności
stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 30 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. Z. na bezczynność Wójta Gminy R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej l. zobowiązuje Wójta Gminy R. do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie wniosku J. Z. z dnia [...] lipca 2018 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wójta Gminy R. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 7 sierpnia 2018 r. J. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójta Gminy Radgoszcz w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że 19 lutego 2018 r. pod nieobecność Wójta zwrócił się z ustnym wnioskiem do Sekretarza Urzędu Gminy w R. o udzielenie informacji publicznej polegającej na otrzymaniu kserokopii umowy Nr [...] na kwotę [...]tyś zł. z radcą prawną B. R. na obsługę prawną. Pismem z dnia 6 marca 2018 r. przekazanym Wójtowi w formie interpelacji w pkt. 3 z sesji Rady Gminy R. skarżący ponowił wniosek o udzielenie informacji publicznej odnośnie otrzymania kserokopii umowy nr [...] zawartej z radcą prawnym B. R.. Pismem z dnia 9 lipca 2018 r. zwrócił się po raz kolejny w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o przekazanie kserokopii umowy nr [...] zawartej z radcą prawnym B. R.. Do dnia złożenia tej skargi Wójt Gminy Radgoszcz nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 pkt. ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył 14 dniowy termin zapisany art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konkluzji skarżący wniósł o zobowiązanie Wójta Gminy Radgoszcz do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od dnia doręczenia akt organowi, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Radgoszcz wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że nie istnieje umowa nr [...] z radcą prawnym B. R. opiewająca na kwotę [...]zł. Ponadto Wójt stwierdził, że skarżący zwrócił się z ustnym wnioskiem w dniu 19 lutego 2018 r. do sekretarza Gminy R. o udostępnienie przedmiotowej informacji i niezwłocznie po tym wniosku informacja ta została mu udostępniona. Skarżący wówczas zrobił fotokopię umowy z radcą prawnym B. R. i dokładnie zapoznał się z zapisami umowy. Nadto z wnioskowaną informacją skarżący został zapoznany w dniu 28 lutego 2018 r. podczas sesji Rady Gminy R.. Od tego czasu pomimo otrzymania informacji we wskazanym zakresie skarżący nadal składał wnioski o udostępnienie tej samej informacji publicznej, co zdaniem organu jest pozbawione podstaw bowiem informacja, która była przedmiotem zainteresowania skarżącego, została mu udostępniona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej na wniosek strony skarżącej z dnia 9 lipca 2018 r. w zakresie kserokopii umowy nr [...] zawartej z radcą prawnym B. R.. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej stanowi w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02 za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. Bez wątpienia zatem umowa zawarta przez gminę z radcą prawnym wpisuje się w zakres pojęcia informacji publicznej.

W myśl art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1240) oraz partie polityczne. Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że Wójt – jako organ władzy publicznej, a więc podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy – zobowiązany był do udostępnienia żądanych przez skarżącego informacji. Nie budziło również wątpliwości, że wskazane we wniosku dane stanowiły informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy.

Wskazać w tym miejscu należy, że załatwienie sprawy z wniosku o udzielenie informacji publicznej może nastąpić w następujących formach, a mianowicie:

1) poprzez udzielenie informacji w drodze czynności materialno-technicznej zgodnie z wnioskiem (art. 7 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.),

2) poprzez odmowę udzielenia informacji albo poprzez umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych w przywołanej ustawie, w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.),

3) przez poinformowanie wnioskodawcy, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej, bądź że w sprawie zastosowanie ma odmienny tryb dostępu do informacji,

4) poprzez poinformowanie wnioskodawcy, że żądana informacja nie znajduje się w dyspozycji podmiotu, do którego wniosek został skierowany.

Stwierdzenie braku podjęcia przez podmiot będący adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej któregokolwiek z wyżej wskazanych działań zgodnych z przepisami u.d.i.p. i podjętych w jej granicach, uzasadnia skuteczność zarzutu bezczynności podmiotu zobowiązanego. O bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej świadczy przy tym nie tylko brak udzielenia informacji, ale także przedstawienie informacji zupełnie innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też wymijającej czy nieadekwatnej do treści wniosku. W niniejszej sprawie wbrew argumentom podniesionym przez organ nie można uznać, że wykonanie przez skarżącego fotokopii umowy wypełniło przesłankę udostępnienia żądanej informacji publicznej. W swoim wniosku skarżący wyraźnie wskazał, że wymaga dostarczenia kserokopii umowy potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania, albo z przekonaniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy (por. wyrok WSA w Szczecinie z 9 marca 2016 r. II SAB/Sz 9/16).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości sądu, że umowa zawarta przez organ administracji z radcą prawnym (niezależnie od ewentualnej omyłki wnioskującego o jej udzielenie w zakresie kwoty wynagrodzenia) stanowi informację publiczną, a zatem organ administracji publicznej zobowiązany był do jej udzielenia w granicach przepisów o dostępie do informacji publicznej. Nawet przekonanie organu, iż wnioskujący o udzieleni e mu informacji publicznej posiada wiedzę na temat którego dotyczy wniosek (pochodzącą od samego radcy prawnego) czy nawet własnoręcznie sporządzoną fotokopię tej umowy (jest to okoliczność którą sąd nie może zweryfikować) nie zwalnia organu od udzielenia informacji żądanej w prawnie określonej formie. Uchylając się od tego obowiązku organ pozostaje w bezczynności. Prtzytoczyć tu można wyrok NSA z 9 października 2014 r. I OSK 546/14 wyjaśnił, że konstytucyjne prawo do informacji publicznej winno służyć jak najszerszemu obywatelskiemu dostępowi do danych publicznych. Zatem normy regulujące zarówno tryb, jak i zasady dostępu do informacji publicznej winny być wykładane z poszanowaniem podstawowej reguły in dubio pro libertate. Zasada jawności życia publicznego i transparentności działań władzy publicznej, które to zasady legły u podstaw obywatelskiego prawa do informacji publicznej realizowanego w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, mają bowiem sprzyjać sprawowaniu społecznej kontroli przez wszystkich obywateli.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że podmiot zobowiązany nie udostępnił informacji publicznej w ustawowym terminie, ani też nie wydał decyzji odmownej, co czyni zasadnym zarzut skargi odnośnie pozostawania organu w bezczynności. Jak mowa o tym wyżej, ewentualne wykonanie przez skarżącego fotokopii umowy nie jest równoznaczne z udostepnieniem przez organ informacji publicznej. Skarżący sam sobie nie mógł informacji udzielić, a posiadanie wiedzy na temat objęty wnioskiem o udzielenie informacji publicznej nie jest przesłanką negatywną do jej udzielenia ani też nie zwalnia organu od podjęcia czynności do której obligują go przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Poddając analizie uchybienie terminom udostępnienia informacji publicznej należało przede wszystkim wziąć pod uwagę, że organ pozostawał w bezczynności w stosunkowo krótkim okresie. Po zainicjowaniu postępowania nie był on również całkowicie bierny w odniesieniu do złożonego wniosku, lecz podjął pewne działania oraz poinformował stronę, że – w jego ocenie – informacja została udostępniona. Stąd też należało uznać, że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego wyroku.

Mając powyższe na uwadze Sąd - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w pkt. l wyroku zobowiązał Wójta Gminy Radgoszcz do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie wniosku J. Z. z dnia 9 lipca 2018 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt. O zwrocie skarżącemu kosztów postępowania, Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 1 P.p.s.a. Stosownie do pierwszego ze wskazanych przepisów w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei art. 205 par. 1 P.p.s.a. stanowi, że do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Mając na uwadze te przepisy sąd orzekł o zwrocie skarżącemu kwoty 100 zł, co stanowi równowartość uiszczonego wpisu od skargi.