Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1896/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149  par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi J.G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012r. znak:

[...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu

wniosku Skarżącego J. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy

własne postanowienie z dnia [...] maja 2012r., znak: [...],

odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Głównego

Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006r., znak:

[...].

Powyższą decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy

decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada

2006r., znak: [...], odmawiającą uchylenia i zmiany decyzji

Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1996r., znak: [...],

utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 1996r., znak:

[...], nakazującą rozbiórkę budynku mieszkalnego, w stanie surowym,

otwartym, wybudowanego na działce w miejscowości [...].

Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006r.,

znak: [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 20 czerwca 2007r., sygn. akt:

VII SA/Wa 133/07 skargę oddalił.

Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia [...] stycznia 2012r., uzupełnionym

pismem z dnia [...] maja 2012r. J. G. wniósł o wznowienie postępowania

zakończonego decyzją [...] WINB z dnia [...] listopada 2006r.,znak: [...], z uwagi na fakt, że dowody, na których oparto decyzję okazały się

fałszywe.

We wniosku J. G. podniósł, że w okolicach Świąt Bożego Narodzenia

dowiedział się o podstawach wznowienia, po otrzymaniu pełną dokumentacji sprawy.

Wówczas J. G. dowiedział się, iż treść decyzji dotyczącej rozbiórki odnosi się

do budynku, który znajduje się w stanie surowym. Tymczasem w chwili obecnej ten

budynek nie znajduje się w stanie surowym, ale jest wykończony i jego wartość jest

znacznie większa niż budynek w stanie surowym. W ocenie skarżącego jest to

okoliczność oparcia rozstrzygnięcia na fałszywych dowodach, która doprowadziła do

fałszywych ustaleń w toku prowadzonego postępowania, a spowodowane było

nienależytą reprezentacją skarżącego w postępowaniu administracyjnym.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, odmawiając wznowienia

postępowania, wskazał w uzasadnieniu, że o tym, iż postępowanie w przedmiocie

VII SA/Wa 1896/12

nakazu rozbiórki, dotyczyło budynku mieszkalnego, w stanie surowym, otwartym J.

G. wiedział już w 1996r. Organ wskazał na tę okoliczność następujące

dokumenty:

1. Decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 1996r., znak: [...].

2. Pismo J. G. z dnia [...] listopada 1995r., skierowane do Urzędu

Gminy w [...], w którym zwraca się z prośbą cyt: " o zalegalizowanie budynku

mieszkalnego w stanie surowym otwartym (...). Przebudowę budynku mieszkalnego

rozpocząłem w 1992r. (...) ukończyłem stan surowy otwarty w miesiącu

październiku1994r.... "

3. Protokół kontroli z dnia [...] stycznia 1996r.

4. Wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 maja 1999r., sygn. akt: II SA/Ka

472/99.

5. Pismo Wnioskodawcy z dnia [...] kwietnia 2005r., skierowane do

Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], w którym Pan J. G. informuje, że wykonał prace, które doprowadziły, do ukończenia w całości budynku mieszkalnego, który obecnie jest już użytkowany.

Biorąc powyższe po uwagę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie

stwierdził, że J. G. o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia

dowiedział się wcześniej niż na miesiąc przed złożeniem wniosku o wznowienie

postępowania, a zatem nie został zachowany termin określony w przepisie art. 148 § 1

Kpa.

W skardze skierowanej do Sądu, J. G. wnosząc o uchylenie

zaskarżonego postanowienia zarzucił mu rażące naruszenie prawa połączone z

błędem w ustaleniach faktycznych, a w szczególności art. 75 i nast. k.p.a. i art. 148 § 1

k.p.a. polegające na przyjęciu, iż wnioskodawca o wskazanych przez siebie

okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania dowiedział się w okresie

poprzedzającym miesiąc od złożenia wniosku, podczas gdy dowiedział się o nich w

okresie miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku, a błąd w ustaleniach w tym

zakresie wynika z zaniechania przesłuchania wnioskodawcy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w

zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru

Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. pod względem zgodności z prawem, w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.

Nr 153, poz. 1269 z późn zm.), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi,

postanowienie to nie narusza przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej

uchylenie, dlatego też skarga J. G. nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego

ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia

2006r., wskazując na oparcie się organu na fałszywych dowodach dot. stanu obiektu

będącego przedmiotem postępowania czyli wskazując jako podstawę wznowienia

postępowania przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.

Zdaniem Sądu, w toku postępowania wyjaśniającego, Główny Inspektor Nadzoru

Budowlanego bardzo wnikliwie przeanalizował podane przez Skarżącego przyczyny

wznowienia i w ocenie Sądu niewadliwie uznał, iż w sprawie brak jest podstaw do

wznowienia postępowania, przede wszystkim z uwagi na dyspozycję przepisu art. 148 §

1 K.p.a. Zgodnie z art. 148 § 1 Kpa " Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do

organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w

terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności

stanowiącej podstawę wznowienia postępowania

Uchybienie wskazanego w tym przepisie terminu do wniesienia podania o

wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do

wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.

Wprawdzie z treści uzasadnienia wniosku J. G. o wznowienie

postępowania z dnia [...] stycznia 2012 r., wynika, jak słusznie zauważył organ, że

wniosek ten został oparty na przesłance z art. 145 § 1 pkt 1 Kpa; to jednak w żaden

sposób nie można przyjąć, że przedmiotowy wniosek został złożony w terminie o

którym mowa w art. 148 § 1 Kpa. Mianowicie z treści wniosku wynika, że cyt: "w

okolicach Świąt Bożego Narodzenia" Wnioskodawca otrzymał pełną dokumentację

sprawy, z której dowiedział się, że orzeczona decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...]

lutego 1996 r., znak: [...] rozbiórka dotyczy budynku będącego w stanie

surowym. Tymczasem - jak podnosi wnioskodawca - w chwili obecnej budynek jest

wykończony, co — zdaniem wnioskodawcy - potwierdza okoliczność, że rozstrzygnięcie

w przedmiocie rozbiórki zostało oparte na fałszywych dowodach, co z kolei jest również

skutkiem nienależytej reprezentacji skarżącego w postępowaniu administracyjnym.

Z akt sprawy bezsprzecznie wynika jednak, że okoliczność stanowiąca podstawę

do wznowienia postępowania znana była stronie już w roku 1996 a nie jak strona

podnosi we wniosku o wznowienie , że o tej okoliczności dowiedziała się w czasie 30 dni przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją GINB

z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany

i uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. nakazującej

rozbiórkę spornego budynku mieszkalnego.

Zatem, wobec wykazania przez organ, że wnioskodawca wznowienia nie zachował

terminu wskazanego w art. 148 K.p.a. a jednocześnie nie udowodnienia przez

Wnioskodawcę okoliczności zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie

postępowania, jak również mając na względzie fakt, że organ zobowiązany jest do

weryfikacji twierdzeń wnioskodawcy i wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, jakie mogą

pojawić się przy okazji wyjaśnienia kwestii zachowania przez wnioskodawcę terminu do

złożenia wniosku o wznowienie postępowania (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia

24.05.2007 r., sygn. akt: I SA/Wa 115/07, LEX nr 346393), uznać należy, że Główny

Inspektor Nadzoru Budowlanego jako organ administracji publicznej właściwy do

rozpatrzenia wniosku J. G. z dnia [...] stycznia 2012 r. nie był uprawniony do

wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego własną

decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2006 r., wydanej w przedmiocie odmowy zmiany i

uchylenia innej decyzji ostatecznej.

Jak bowiem jednoznacznie wynika z materiału dowodowego zawartego w aktach

sprawy o tym, iż postępowanie w przedmiocie nakazu rozbiórki, dotyczyło budynku

mieszkalnego, w stanie surowym, otwartym J. G. wiedział już w 1996r. i na tę

okoliczność organ przytoczył wskazane w zaskarżonym postanowieniu dokumenty.

Przypomnieć należy również, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. podstawą

wznowienia postępowania jest wykazanie, że dowody, na których podstawie ustalono

istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Aby można przyjąć

wystąpienie tej przesłanki, muszą być spełnione dwa warunki, tj. w danej sprawie musi

w prowadzonym postępowaniu dowodowym wystąpić fałszywy dowód oraz

sfałszowanie tego dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub

innego organu (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt VII

SA/Wa 236/10, Lex nr 676051; wyrok NSA z dnia 2 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA

989/99, Lex nr 48571). Strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej

podstawie, że dowód zgromadzony w prowadzonym postępowaniu dowodowym okazał

się fałszywy (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.), musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w

postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany; nie jest

rzeczą organu administracji przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie

(zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa VII SA/Wa 1896/1 2214/09, Lex nr 760086; wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2000 r" sygn. akt I SA 1123/99, Lex nr 55743).

VII SA/Wa 1896/12

Zważywszy na powyższe Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada

prawu, w związku z czym na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.