Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 56/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. A. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie rozpatrzenia skarg na działalność Policji i Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i podjęcia czynności w celu zapobieżenia działaniom przestępczym postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: stu) złotych.


UZASADNIENIE

S. A. w piśmie z dnia 7 lutego 2014 r. wniósł za pośrednictwem Ministra Spraw Wewnętrznych skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Jako przedmiot zaskarżenia skarżący wskazał:

1. "resortową przestępczość zorganizowaną, która na przestrzeni wielu lat celowo podpalała zabudowania upatrzonych ofiar (ułomnych wiekowo, psychicznie i fizycznie), ażeby w następstwie tych przestępstw prawnie przejąć działki rolne lub budowlane od zrujnowanych psychicznie i finansowo pogorzelców – na korzystnych dla siebie warunkach, wykorzystując do tego w pełnym zakresie urząd Policji i MSW";

2. "przestępstwa z art. 239 Kodeksu karnego popełnione wspólnie i w uzgodnieniu przez Departament Kontroli, Skarg i Wniosków Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Warszawie i przez Biuro Kontroli Komendy Głównej Policji w Warszawie oraz przez Wydział Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w K.";

3. "trzynastoletni (13) okres przewlekłości i bezczynności postępowania skargowego oraz (...) trzynastoletni (13) okres totalnego bezprawia, popełnionego przez resort spraw wewnętrznych";

4. "rutynowe poświadczanie nieprawdy co do okoliczności mających znaczenie prawne w policyjnej dokumentacji przez okres trzynastu (13) lat przez Policję i MSW";

5. "naruszenie Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, tj.: art. 6, art. 7 i art. 8 – przez resort spraw wewnętrznych";

6. "naruszenie art. art. 2, 18, 19, 23, 190a, 212, 239, 267, 271 Kodeksu karnego – przez resort spraw wewnętrznych";

7. "naruszenie art. art. 221, 222, 223, 225, 227, 228, 237, 238, 239, 241 Kodeksu postępowania administracyjnego – przez resort spraw wewnętrznych".

We wstępnej części skargi, oznaczonej jako "krótkie wprowadzenie", skarżący podniósł w szczególności, że osobiście, od trzynastu lat ma do czynienia z groźnym, policyjnym światem przestępczym i stał się ofiarą "policyjnej przestępczości zorganizowanej", która, korzystając z fachowego i wyszkolonego personelu pracowniczego jednostek organizacyjnych Policji i Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, postanowiła na skarżącym zarobić, wykorzystując jego okresową ułomność. Nadmienił, że Komenda Wojewódzka Policji w K., występująca jako "resortowa przestępczość zorganizowana", zamierzała (planowała) podpalić jego budynek gospodarczo-mieszkalny w N. koło M., po to, by doprowadzić go do pełnego wyczerpania nerwowego i zarobić na kolejnym pogorzelcu.

S. A. wskazał także, że przez ów trzynastoletni okres chodzi mu o to, żeby jego skargi Policja załatwiła (rozpatrzyła) zgodnie prawdą i zgodnie z obowiązującym prawem w Polsce. Stwierdził, że wydane policyjne, pisemne decyzje odnośnie do jego wszystkich - jak dotąd sześciu - skarg (tzw. szczegółowych) "na resortową przestępczość zorganizowaną" były aktami przestępstw naczelnych władz Policji w państwie prawa. Zdaniem skarżącego "rozliczenia policyjnej przestępczości zorganizowanej musi dokonać zgodnie z ustawą Wojewódzki Sąd Administracyjny".

Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że ponieważ skarżący zaznaczył, iż zaskarża zarówno bezczynność, jak i przewlekłość w postępowaniu skargowym, to zgodnie z art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprawę z jego skargi na bezczynność zarejestrowano pod sygn. akt IV SAB/Wa 56/14, a sprawę z jego skargi na przewlekłość postępowania pod sygn. akt IV SAB/Wa 57/14.

Przechodząc do oceny dopuszczalności skargi zarejestrowanej pod sygn. akt IV SAB/Wa 56/14, należy natomiast zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.

Jednocześnie, stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne,

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

5. oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach.

Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie przez nie postępowania wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Analiza treści skargi S. A. z dnia 7 lutego 2014 r. nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że skarżący kwestionuje zaniedbania i nienależyte wykonywanie zadań przez jednostki organizacyjne Policji i Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Skarżący upatruje w czynnościach podejmowanych przez funkcjonariuszy i pracowników Policji i Ministerstwa - tudzież w ich zaniechaniach - znamion działalności przestępczej. S. A. zarzuca Ministrowi bezczynność (sprawa sygn. akt IV SAB/Wa 56/14) i przewlekłość (sprawa sygn. akt IV SAB/Wa 57/14) w rozpatrzeniu jego skarg i podjęciu działań mających na celu zaprzestanie bezprawnej – zdaniem skarżącego – działalności.

Mając powyższe na względzie, skardze S. A. należy przypisać charakter tzw. skargi powszechnej, wnoszonej w trybie przepisów działu VIII K.p.a.; skargi, której przedmiotem może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 K.p.a.). Należy zauważyć, że skarżący wskazuje m.in. na naruszenie art. 227 K.p.a., a także szeregu innych przepisów K.p.a., zawartych właśnie w dziale VIII tej ustawy "skargi i wnioski".

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest tymczasem pogląd, który podziela również Sąd w przedmiotowej sprawie, że czynności - niezależnie od formy - podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII K.p.a., odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Konsekwencją tego jest, że w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania (por. wydane w odniesieniu do art. 16 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. - zachowujące aktualność w aktualnym stanie prawnym: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99. LEX nr 48017, a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2004 r. sygn. akt OSK 642/04. LEX nr 160611).

Odnosząc się zaś do twierdzeń skarżącego, mających - w jego przekonaniu - wykazywać, że działania podejmowane przez pracowników i funkcjonariuszy Policji i Ministerstwa Spraw Wewnętrznych noszą znamiona działalności przestępczej, należy wyjaśnić, że przepisy kształtujące ustrój, zakres i zasady funkcjonowania sądownictwa administracyjnego nie przyznają sądom administracyjnym kompetencji ani w zakresie ścigania przestępstw, ani sprawowania wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych. Wbrew oczywiście błędnemu przekonaniu skarżącego sąd administracyjny nie jest więc właściwy do rozstrzygnięcia, czy w istocie, jakieś działania funkcjonariuszy, bądź pracowników Policji lub Ministerstwa Spraw Wewnętrznych noszą znamiona działalności przestępczej. Właściwe w tym zakresie są organy prokuratury oraz wydziały karne właściwych sądów powszechnych.

Z powyższych względów należy stwierdzić, że przedmiotowa skarga na bezczynność jest niedopuszczalna.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia.

O zwrocie wpisu postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej samej ustawy.