Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 373/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Osoby niepełnosprawne
Skarżony organ: Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 2, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 58 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 lipca 2012 r. sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie z dnia 15 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia 3 kwietnia 2012 r. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w S. postanowił zaliczyć A. R. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności oraz określił związane z tym wskazania.

K. R., przedstawicielka ustawowa małoletniej A. R., odebrała powyższe orzeczenie osobiście w dniu 4 kwietnia 2012 r.

W dniu 23 kwietnia 2012 r. K. R. wniosła odwołanie od tego orzeczenia w części dotyczącej pkt 7 wskazań, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Podniosła, iż uchybienie terminu nie było zawinione, bowiem przeoczyła treść pkt 7. Dodatkowo w piśmie z dnia 8 maja 2012 r. wskazała, że odwołania nie złożyła w terminie, bowiem od 30 marca do 23 kwietnia 2012 r. była chora - w dniu 30 marca 2012 r. doznała urazu głowy, dołączając zaświadczenia lekarskie.

Postanowieniem z dnia 15 maja 2012 r. znak [...] Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz art. 59 § 2 w zw. z art. 58 k.p.a. i § 19 ust. 3 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności.

Organ odwoławczy , przywołując treść art. 58 § 1 k.p.a. stwierdził, że przywrócenie terminu może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona bez własnej winy napotkała przeszkody w dokonaniu czynności, których usunięcie było niemożliwe. W ocenie organu przedstawione argumenty nie pozwalają na uznanie, iż spełnione zostały przesłanki określone w w/w przepisie. We wniosku stwierdziła, że przeoczyła pkt 7 orzeczenia. Z zaświadczenia lekarskiego wynika , że w dniu 30 marca 2012r. doznała urazu głowy i była duszona. W dniu 3 kwietnia 2012 r. stawiła się jednak z córką na posiedzeniu składu orzekającego w Słupsku, a w dniu 4 kwietnia 2012 r. osobiście odebrała w siedzibie Zespołu orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Zdaniem organu K. R. była więc w stanie złożyć odwołanie i brak jest obiektywnych okoliczności uzasadniających nie złożenie go w terminie.

A. R., reprezentowana przez matkę K. R., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie z dnia 15 maja 2012 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Przedstawicielka ustawowa zarzuciła błędne przyjęcie, że mogła złożyć odwołanie w terminie, że nie zachodzą obiektywne okoliczności uzasadniające nie złożenie odwołania w terminie, że dopuściła się niedbalstwa. Wskazała, że nie była w stanie złożyć odwołania z powodu rozstroju zdrowia, co wykazała zaświadczeniami lekarskimi. Dbając o interesy córki mimo bardzo złego samopoczucia stawiła się w dniu 3 kwietnia 2012 r. na posiedzenie Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności. Córka do tej pory miała wskazanie do opieki drugiej osoby, wobec czego złożyła wcześniej przygotowany wniosek do opieki społecznej i dopiero po otrzymaniu decyzji odmownej zauważyła treść punktu 7 decyzji. Rozstrój zdrowia spowodowany urazem głowy i pobiciem miał wpływ na jej wydolność psychofizyczną w czasie, kiedy należało złożyć odwołanie.

W skardze zawarto też wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie wniósł o oddalenie skargi. Organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 ), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, gdy strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

W sprawie niniejszej wniosek strony skarżącej o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zawarty był w skardze wnoszonej za pośrednictwem organu. W dacie wpływu skargi do organu organ zapoznał się także z treścią tego wniosku, co jest równoznaczne z zawiadomieniem dokonanym w trybie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. ( por. Bogusław Dauter, Komentarz do art. 119 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2011). Organ w terminie czternastu dni od powiadomienia o wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, wobec czego niniejsza sprawa mogła być rozpoznana w trybie uproszczonym.

Przechodząc do meritum sprawy stwierdzić należy, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli było postanowienie organu odwoławczego, którym odmówiono stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia wydanego przez organ pierwszej instancji.

Przepis art. 58 § 1 k.p.a. stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.).

Z przywołanego przepisu wynika, że strona jest obowiązana uprawdopodobnić okoliczności związane z przyczyną uchybienia terminu oraz okresem trwania tej przyczyny.

Orzeczenie organu pierwszej instancji doręczono przedstawicielowi ustawowemu małoletniej K. R. w dniu 4 kwietnia 2012r., wobec czego termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 18 kwietnia 2012 r. Odwołanie wraz z prośbą o przywrócenie terminu złożone zostało w dniu 23 kwietnia 2012 r.

W ocenie Sądu organ niezasadnie przyjął, iż brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W okolicznościach niniejszej sprawy istotne jest bowiem nie to, że K. R. w czasie choroby i złego samopoczucia załatwiała sprawy swojej córki, wobec czego mogła złożyć także odwołanie, tylko czy wykazała, że bez własnej winy nie zapoznała się z pełną treścią orzeczenia organu pierwszej instancji , co spowodowało niezłożenie odwołania w terminie.

Z przedłożonych przez K. R. zaświadczeń lekarskich wynika, że w okresie od 30 marca do 23 kwietnia 2012 r. była ona chora – w dniu 30 marca 2012 r. została uderzona w głowę, była duszona, następnie cierpiała na bóle głowy. Mimo to przyprowadziła córkę w dniu 3 kwietnia 2012 r. na posiedzenie Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności , który wydał tego dnia orzeczenie dotyczące jej córki. Następnego dnia K. R. odebrała orzeczenie to osobiście, by na jego podstawie starać się o świadczenia z opieki społecznej. Wskazać należy, że K. R. – jak wynika z akt administracyjnych - od lat opiekuje się małoletnią córką A. R., która orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o niepełnosprawności w S. z dnia 3 kwietnia 2012 r. ( w niekwestionowanej części) zaliczona została do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.

Orzeczenie o niepełnosprawności nie jest orzeczeniem typowym – składa się z pięciu punktów rozstrzygających o niepełnosprawności i dziesięciu zawierających wskazania dotyczące osoby, której orzeczenie dotyczy.

Skarżąca wykazała, że w okresie, kiedy powinna w imieniu córki złożyć odwołanie od orzeczenia, cierpiała na skutek przebytego w dniu 30 marca 2012 r. urazu głowy. Okoliczność ta nie miała wpływu na możliwość poruszania się przez K. R., załatwiania przez nią różnych spraw. Okoliczność ta mogła natomiast mieć wpływ na prawidłowość postrzegania i rozumowania przez skarżącą oraz stanowić przeszkodę w pełnym zrozumieniu treści doręczonego orzeczenia. Podkreślenia wymaga, że orzeczenie to było w przeważającej części dla strony satysfakcjonujące - odwołanie dotyczy nie całej decyzji, a jedynie jednego z wielu jej punktów. Złe samopoczucie mogło spowodować niedokładne zapoznanie się przez K. R. z treścią orzeczenia lub jego błędne zinterpretowanie, a w okolicznościach niniejszej sprawy nie można sytuacji takiej uznać za zaniedbanie, uniemożliwiające przywrócenie terminu.

Nie można w tej sytuacji podzielić poglądu organu odwoławczego, że wskazywane przez K. R. okoliczności nie uprawdopodabniają, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy.

W ocenie Sądu organ wydał zaskarżone postanowienie z naruszeniem art. 58 § 1 k.p.a., mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane.