Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 654/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-07-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

[...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu. W petitum skargi wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentując to żądanie podniósł, że wysokość zobowiązania podatkowego w stosunku do uzyskiwanych przez niego dochodów jest niewspółmierna, co będzie skutkować natychmiastową likwidacją działalności skarżącego w następstwie czego pozbawiłoby to jego rodzinę oraz rodzinę zatrudnionego u niego pracownika środków do życia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Z uwagi na treść normatywną powołanych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, iż Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu powinien mieć na uwadze interes wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 13 września 2005 r., sygn. akt II OZ 750/05, niepubl.)

Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący przedstawił okoliczności, które w istotny sposób uprawdopodabniają zajście jednej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu, wykonanie zaskarżonej decyzji, ustalającej zobowiązanie podatkowe w łącznej wysokości [...] zł., może spowodować utratę płynności finansowej skarżącego, a to z kolei może wywołać trudne do odwrócenia skutki w postaci konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, co stanowiłoby dotkliwy skutek - uzasadniający udzielenie przez Sąd ochrony tymczasowej.

Na marginesie wypada także zauważyć, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jest wyłącznie rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, a jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd wyroku.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.