Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1057/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek ...
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: przewodniczący – sędzia WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 5 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. . na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia (...) kwietnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia p o s t a n a w i a: - oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 1 sierpnia 2017 r. skarżący wniósł o "wstrzymanie wykonania czynności przez organy administracji publicznej, po uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania (...) do czasu rozstrzygnięcia skargi...". Ewentualnie skarżący wniósł o zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że pomimo wniesienia skargi na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej uchylającą decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] listopada 2016 r., organ I instancji wydał ponownie decyzję określającą kwotę dofinansowania przypadającą do zwrotu. W ocenie skarżącego jedynie wstrzymanie wykonania czynności przez organy administracji publicznej może zapobiec wydawaniu kolejnych wadliwych decyzji, które grożą wyrządzeniem znacznej szkody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 powyższego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.

W związku z powyższym, należało przyjąć, że w sprawie ze skargi na decyzję w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia nie jest możliwe wstrzymanie wykonania kolejnej decyzji organu I instancji, gdyż akt ten znajduje się poza granicami niniejszej sprawy w ujęciu materialnym.

Kolejno, wskazać należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2010 r. sygn. akt I OZ 359/10 LEX nr 658680; z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt II OZ 852/11, LEX nr 1069199). Wykonaniu podlegają akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów.

Biorąc to po uwagę, stwierdzić należy, że objęta rozpoznawanym wnioskiem decyzja ze swej istoty nie podlega wykonaniu, gdyż nie nakłada na stronę żadnego obowiązku, jak również nie przyznaje jej żadnego uprawnienia, jest ona rozstrzygnięciem stricte procesowym. Nie powoduje więc bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. A skoro zaskarżony akt nie należy do grupy aktów administracyjnych podlegających wykonaniu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało uznać za niezasadny.

Zasadniczym warunkiem uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a w istocie merytorycznej oceny jego zasadności, jest ustalenie, że objęty wnioskiem akt bezpośrednio podlega wykonaniu. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a ponadto nie każdy wymaga wykonania. Instytucja tymczasowej ochrony sądowej odnosi się do takich aktów, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI. Wolters Kluwer, 2016).

Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, a za taki akt nie sposób uznać rozstrzygnięcia o charakterze kasacyjnym. Oznacza to, że wniosek skarżącego nie był możliwy do uwzględnienia, jako że zaskarżona decyzja Ministra jest orzeczeniem o charakterze procesowym, które nie rozstrzyga sprawy co do istoty i nie wywołuje skutków materialnoprawnych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.