Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 217/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Mierzejewska, Asesor WSA - Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spr.), Protokolant - Joanna Cygan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku K. R. z dnia 8 sierpnia 2006 r. (urodzonej [...] lutego 1948 r.), powołując się na art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 39, poz. 353 ze zm.), odmówił przyznania dla wyżej wymienionej świadczenia w drodze wyjątku. W uzasadnieniu podał, że powyższe świadczenie może być przyznane ubezpieczonym oraz pozostałym po nich członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków wymaganych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty, nie mogą – ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek – podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, a powyższe warunki muszą być spełnione łącznie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie osiągnęła jeszcze wieku emerytalnego wynoszącego dla kobiet 60 lat i nie orzeczono wobec niej całkowitej niezdolności do pracy.

We wniosku z dnia 30 października 2006 r. do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ponowne rozpatrzenie sprawy, K. R. nie zgodziła się ze stanowiskiem organu administracji i uznała powyższą decyzję za krzywdzącą.

W dalszej części podała, że łącznie przepracowała 27 lat 4 miesiące 8 dni i dodatkowo pracowała w rolnictwie, zaś sąd powszechny zaliczył jej tylko 3 godziny dziennie pracy w rolnictwie. Natomiast pracę zaprzestała z powodu likwidacji stanowiska pracy i jest zaliczona do II oraz III grupy inwalidzkiej, a ponadto ma przeszło 58 lat i niebawem osiągnie wiek emerytalny.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał

w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] października 2006 r. i w uzasadnieniu powołał się na argumentację podaną już w zaskarżonej decyzji dodając jednocześnie, że fakt nieosiągnięcia wieku emerytalnego nie jest szczególną okolicznością uzasadniającą przyznanie świadczenia w drodze wyjątku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, K. R. nie zgodziła się z zaskarżoną decyzją i wniosła o jej uchylenie oraz

o zasądzenie kosztów postępowania, a w uzasadnieniu – akcentując swoją pracę

w gospodarstwie rolnym – powołała się na zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dalszej części uzasadnienia podała, że aktualnie nie może podjąć żadnej pracy zarobkowej.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł

o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 39, poz. 353 ze zm.), ubezpieczonym oraz pozostałym po nich członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków wymaganych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty, nie mogą – ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek – podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, Prezes Zakładu może przyznać w drodze wyjątku świadczenia w wysokości nieprzekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w ustawie.

Na tle całej ustawy, określającej zasady nabywania prawa do świadczeń typu ubezpieczeniowego, a więc finansowanych i pozostających w związku z funduszem gromadzonym na ten cel ze składek ubezpieczeniowych przyszłych świadczeniobiorców, jest to regulacja szczególna, pozwalająca na uzyskanie świadczenia odpowiadającego świadczeniu ubezpieczeniowemu przez osoby, które nie spełniają warunków do uzyskania świadczeń w zwykłym trybie. Świadczenia z tego przepisu nie mają charakteru roszczeniowego. Są finansowane z budżetu państwa (vide: art. 84 ustawy), a nie z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zaś ustawa pozostawia ich przyznanie uznaniu Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Przepis ten posługuje się bowiem sformułowaniem "Prezes Zakładu może przyznać..." je w drodze wyjątku, co wskazuje na uznaniowy charakter decyzji podejmowanej w tym trybie. Jednak pozostawienie tego uprawnienia uznaniowej decyzji organu nie oznacza, że ma on całkowitą swobodę w tym względzie.

Z treści cytowanego już wyżej przepisu art. 83 ust. 1 ustawy, wynikają cztery przesłanki warunkujące przyznanie świadczenia w drodze wyjątku, które wyznaczają jednocześnie granice uznania administracyjnego.

Po pierwsze, przesłanka bycia ubezpieczonym lub pozostałym po ubezpieczonym członkiem jego rodziny; po drugie, niespełnienie wymagań dających prawo do emerytury lub renty na zasadach ogólnych musi być spowodowane szczególnymi okolicznościami; po trzecie, ubiegający się o to świadczenie nie może podjąć pracy lub innej działalności zarobkowej objętej ubezpieczeniem społecznym

z powodu całkowitej niezdolności do pracy lub wieku; po czwarte, osoba ta nie ma niezbędnych środków utrzymania. Zaakcentować należy, że przyznanie przedmiotowego świadczenia ustawa uzależnia od łącznego (kumulatywnego) spełnienia wszystkich czterech wymienionych przesłanek. Brak choćby jednej z nich wyklucza tę możliwość.

W rozpoznawanej sprawie organ miał zatem podstawę do przyjęcia, iż K. R. nie spełnia przesłanki braku możliwości podjęcia pracy lub innej działalności zarobkowej objętej ubezpieczeniem społecznym z powodu całkowitej niezdolności do pracy lub wieku. Te oba elementy nie dotyczą skarżącej, bowiem lekarz orzecznik nie stwierdził wobec niej całkowitej niezdolności do pracy, a ponadto nie zostało przez nią spełnione kryterium wieku, ponieważ sprowadza się ono do wieku poniżej 18 lat, albo wieku emerytalnego (u kobiet 60 lat).

Niespełnienie więc tej przesłanki eliminuje K. R. z grona osób, którym może być przyznane jakiekolwiek świadczenie w drodze wyjątku, przy czym nie ma tu żadnego znaczenia fakt wykonywania w przeszłości ewentualnej pracy

w gospodarstwie rolnym, ani też pozostawanie aktualnie bez pracy.

Tytułem uzupełnienia dodać należy, że sama trudna sytuacja materialna nie wystarcza do przyznania tego typu świadczenia ubezpieczeniowego, a więc uzależnionego, co do zasady, od zaistnienia przesłanek składających się na jego podstawę prawną. Świadczenie z art. 83 ust. 1 ustawy nie jest bowiem świadczeniem socjalnym i nie zależy wyłącznie od potrzeb osoby ubiegającej się o to świadczenie, nawet gdy są to potrzeby uzasadnione. Co najwyżej uzasadniać mogą ubieganie się o świadczenia z tytułu pomocy społecznej.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.