Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 95/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19a ust. 1, art. 29a ust. 1, art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. a, art. 86 ust. 10, art. 86 ust. 10b pkt 3, art. 100 ust. 1 pkt 4, art. 109 ust. 3
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 14 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: specjalista Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 roku sprawy ze skargi J.M. – P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. -Ś. dnia [...] określającą J. M.-P. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 roku.

Podstawą decyzji były następujące ustalenia i wnioski organów prowadzących postępowanie.

W dniach 18 czerwca 2015 r., 25-26 czerwca 2015 r., 17 lipca 2015 r., 20-21 lipca 2015 r., 3 września 2015 r., 22 września 2015 r., 30 listopada 2015 r., 8-9 grudnia 2015 r. oraz 14 grudnia 2015 r. przeprowadzona została wobec J. M.-P. kontrola w zakresie podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r.

W toku kontroli ustalono, że podatniczka złożyła do Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. korekty deklaracji VAT-7: w dniu 18 lipca 2014 r. za miesiące: styczeń - maj 2014 r., natomiast w dniu 25 maja 2015 r. za lipiec i grudzień 2014 r.

W wyniku kontroli, na podstawie okazanej dokumentacji stwierdzone zostały nieprawidłowości, w wyniku których Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. wszczął w dniu 1 marca 2016 r. postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2014 r.

Pismem z dnia 24 marca 2016 r. organ pierwszej instancji wezwał stronę do przedłożenia dowodów będących w jej posiadaniu, które mają wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2014 r., a które nie zostały przedłożone w toku kontroli. Strona nie zastosowała się do ww. wezwania i nie przedłożyła żadnych dowodów w sprawie.

W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. decyzją z dnia [...] określił stronie w podatku od towarów i usług: nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za: styczeń, kwiecień, czerwiec, listopad i grudzień 2014 r., a także zobowiązania podatkowe za: luty, marzec, maj, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2014 r.

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej w decyzji z [...] zauważył, że podczas kontroli przeprowadzonej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2014 r. stwierdzono, iż głównym przedmiotem działalności firmy należącej do podatniczki są usługi fryzjerstwa oraz zabiegi kosmetyczne. Od 2009 r. strona prowadzi również działalność handlową poza terytorium kraju. Poczynione ustalenia wykazały w rozliczeniach podatku od towarów i usług (dokonanych w ramach deklaracji korygujących złożonych przez Stronę w dniu 18 lipca 2014 r. i 25 maja 2015 r.) następujące nieprawidłowości:

Podatniczka dokonała nabycia usług, których nie uwzględniła w rejestrach, deklaracjach VAT-7 oraz informacjach podsumowujących według faktur wystawionych przez kontrahentów z UE: A. [...] D., NIP [...] (Invoice z dnia [...] nr [...] na kwotę 1550,40 EUR z tytułu opłaty za dzierżawę stoiska i media w okresie 21-23 marca 2014 r.; Invoice z dnia [...] nr [...] na kwotę 432,47 EUR z tytułu opłaty za dzierżawę stoiska i media w okresie 21-23 marca 2014 r.); B, [...] B., NIP [...] (Rechnung z dnia [...] nr [...] na kwotę 1018,20 EUR z tytułu opłaty za dzierżawę stoiska w okresie od 29 marca do 6 kwietnia 2014 r.; Rechnung z dnia [...] nr [...] na kwotę 40,00 EUR z tytułu opłaty za parking na targach w okresie od 29 marca do 6 kwietnia 2014 r.); C, [...] G, NIP [...] (Rechnung z dnia [...] nr [...] na kwotę 1186,00 EUR z tytułu opłaty za dzierżawę stoiska i media w okresie 28-29 czerwca 2014r.).

Na podstawie otrzymanych informacji o obrotach wewnątrzwspólnotowych z Systemu Wymiany Informacji o VAT - VAT Information Exchange System (VIES) ustalono, że ww. kontrahenci z państw UE wykazali kwoty wynikające z powołanych faktur z tytułu dostawy usług na rzecz podatniczki NIP [...]. Powyższym naruszono art. 19a ust. 1, art. 29a ust. 1, art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. a, art. 86 ust. 10, art. 86 ust. 10b pkt 3, art. 100 ust. 1 pkt 4, art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej: ustawa o VAT. Zdaniem organu pierwszej instancji import usług winien być wykazany w rejestrach nabycia i sprzedaży oraz rozliczony w deklaracjach VAT-7 po stronie podatku naliczonego oraz należnego za: marzec, kwiecień i czerwiec 2014 r., a także wykazany w informacjach podsumowujących za poszczególne kwartały 2014 r.

Ponadto podatniczka nie przedłożyła paragonów z kasy rejestrującej o numerze unikatowym [...]. Na tę okoliczność zostało złożone oświadczenie z dnia 13 lipca 2015 r. o treści: "(...) Wydruki paragonów z kasy fiskalnej zostały wyrzucone przez ekipą remontującą zakład w grudniu 2014." Powyższym naruszono art. 111 ust. 3a pkt 6, art. 112 ustawy o VAT, art. 70 § 1, art. 86 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa, § 6 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2013 r., poz. 363).

Organ stwierdził również, że J. M.-P. ujęła w rejestrach oraz rozliczyła w deklaracji VAT-7 za lipiec 2014 r. po stronie podatku naliczonego jak i należnego (import usług), kwoty wynikające z tytułu poniesienia opłaty za stoisko na bazarze w oparciu o rachunek z dnia 7 lipca 2014 r. nr [...] wystawiony przez D, [...] B, NIP [...] na rzecz E, [...] Ł. (brak numeru NIP nabywcy) na wartość netto 7335 EUR, podatek według stawki w wysokości 19% 1393,65 EUR, wartość brutto 8728,65 EUR. Powyższym podatniczka naruszyła art. 28c ust. 1, art. 29a ust. 1 i art. 109 ust. 3 ustawy o VAT. Strona w deklaracji za lipiec 2014 r. zawyżyła podatek naliczony o kwotę 8318,45 zł oraz zawyżyła podatek należny z tytułu importu usług o kwotę 8318,45 zł.

W korekcie deklaracji VAT-7 za grudzień 2014 r. podatniczka wykazała dostawę towarów oraz świadczenie usług poza terytorium kraju w kwocie 69 021 zł. Powyższa sprzedaż dotyczyła dostawy towarów na targowiskach na terytorium Niemiec. Mając na uwadze fakt, iż sprzedane towary według oświadczeń strony oraz okazanych w toku kontroli dokumentów zostały wcześniej nabyte na terytorium Francji i Włoch, organ ocenił, że nie przysługuje od ich nabycia obniżenie kwoty podatku należnego, ustalona na tej podstawie wartość dostawy towarów nie podlega uwzględnieniu w deklaracji VAT-7. Powyższym podatniczka naruszyła art. 109 ust. 3 ustawy o VAT.

Następnie organ zauważył, ze w marcu 2014 r. w związku z błędnym zaewidencjonowaniem w dniu 15 marca 2014 r. za pośrednictwem kasy rejestrującej kwoty 6500 zł brutto według stawki 8% strona dokonała zmniejszenia podstawy opodatkowania i podatku należnego według stawki 8% i 23% o całą kwotę zaewidencjonowanej w tym dniu sprzedaży, tj. 7122 zł brutto (wartość netto 6575,93 zł, podatek VAT według stawki 8% - 526,07 zł oraz wartość netto 16,26 zł, podatek VAT według stawki 23% - 3,74 zł). Zmniejszeniu winna ulec jedynie podstawa opodatkowania według stawki 8% o kwotę 6018,50 zł i podatek należny o kwotę 481,50 zł.

W sierpniu 2014 r. w związku z błędnym zaewidencjonowaniem w dniu 26 sierpnia 2014 r. za pośrednictwem kasy rejestrującej kwoty 8970 zł brutto, Podatniczka dokonała zmniejszenia sprzedaży według stawki 23%, przyjmując kwotę omyłkowo zaewidencjonowanej w tym dniu sprzedaży, tj. 8970 zł brutto jako kwotę netto i od tej kwoty obliczyła podatek należny w wysokości 2063,10 zł. Zmniejszeniu winna ulec podstawa opodatkowania według stawki 23% o kwotę 7292,70 zł i podatek należny o kwotę 1677,30 zł. Powyższym podatniczka naruszyła art. 29a i art. 109 ust. 3 ustawy o VAT.

Ostatnim uchybieniem podatniczki ostrzeżonym przez organy podatkowe było naruszenie art. 9 ust. 1, art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 20 ust. 5, art. 25 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 6, art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 109 ust. 3 ustawy o VAT. Wskazano, że w dokumentacji przedłożonej do kontroli znajdują się następujące faktury wystawione przez kontrahenta z UE: F [...], NIP [...] na rzecz E, [...]Ł., NIP [...], których wartości nie zostały uwzględnione w rejestrach, korektach deklaracji VAT-7 za luty i marzec 2014 r. oraz informacji podsumowującej za I kwartał 2014 r.: z dnia [...] nr [...] wartość brutto 1297,78 EUR; z dnia [...] nr [...] wartość brutto 1304,98 EUR, z dnia [...] nr [...] wartość brutto 1256,65 EUR.

Na podstawie otrzymanych informacji o obrotach wewnątrzwspólnotowych z Systemu Wymiany Informacji o VAT - VAT Information Exchange System (VIES) organ pierwszej instancji ustalił, iż firma F wykazała kwoty wynikające z powołanych faktur z tytułu dostawy towarów na rzecz J. M.-P. NIP [...].

Ponadto, zgodnie z przedłożonym w trakcie kontroli dokumentem w języku niemieckim wydanym w dniu 8 grudnia 2014 r. przez Bundeszentralamt fur Steurn, adresowanym do J. M.-P., ważność numeru identyfikacyjnego [...] jest od dnia 25 marca 2014 r. Zatem w dniach wystawienia ww. faktur, tj. [...], [...]i [...] nie był jeszcze ważny NIP [...]. Wartości dotyczące nabyć towarów wynikające z ww. faktur winny być wykazane wyłącznie w rozliczeniu podatku należnego jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów z uwagi na fakt, że informacja zawarta w oświadczeniu podatniczki z dnia 30 listopada 2015 r. wskazuje, że ww. towar nie przekroczył granicy RP, a także nie okazano potwierdzenia, że zakupiony towar udokumentowany ww. fakturami dla celów wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów został opodatkowany na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdowały się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu.

Pismem z dnia 28 grudnia 2015 r. J. M.-P. wniosła wyjaśnienia do protokołu kontroli z dnia 14 grudnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. pismem z dnia 8 stycznia 2016 r. poinformował stronę, że złożone zastrzeżenia i wyjaśnienia do protokołu kontroli nie wnoszą nowych okoliczności w sprawie, zatem nie powodują zmiany dokonanych ustaleń w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości.

W odpowiedzi na powyższe pismo podatniczka pismem z dnia 15 stycznia 2016 r. ponownie złożyła wyjaśnienia m. in. dotyczące zakupu towarów od firmy F z Francji. Strona stwierdziła, że towar nabyty od ww. kontrahenta został na podstawie cesji odstąpiony firmie G z B. Podatniczka nie zna przyczyn dla których firma F nie dokonała tychże sprostowań w systemie VIES mimo wielokrotnych monitów. Na potwierdzenie powyższego w dniu 15 stycznia 2016 r. przesłała drogą e-mailową wysłane wiadomości w sprawie korekt faktur wystawionych na rzecz podatniczki przez kontrahenta UE firmę F, NIP [...] oraz skany faktur wystawionych przez firmę F NIP [...] na rzecz firmy G NIP [...].

Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. odnosząc się do powyższych wyjaśnień strony uznał, że nie one dają podstaw do zmiany stanowiska organu podatkowego.

Następnie organ drugiej instancji wskazał, że J. M.-P. stwierdziła w odwołaniu, że "nabycie usług wykazanych na str. 2 w pkt 1 odbyło się na podstawie faktur wystawionych na firmę E, ale podatek VAT został uiszczony w Finanzamt Oranienburg. Niektóre faktury nie posiadały żadnego numeru NIP, a niektóre NIP niemiecki. Jeśli to konieczne zwrócę się o ponowne wystawienie tych faktur z posiadanym przeze mnie nr NIP niemieckim lub US Ł.-Ś. może spowoduje zwrot tego podatku od w/w Finanzamtu. Zgodnie z obowiązującymi chyba nadal przepisami nie może podatnik być obciążony podwójnym podatkiem VAT."

Odnosząc się do powyższego zarzutu Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podkreślił, że na podstawie otrzymanych informacji o obrotach wewnątrzwspólnotowych z Systemu Wymiany Informacji o VAT - VAT Information Exchange System (VIES) ustalono, iż kontrahenci z państw UE wykazali kwoty wynikające z faktur z tytułu dostawy usług na rzecz J. M.-P. NIP [...]. Ponadto strona zarówno w toku kontroli podatkowej, jak i w postępowaniu podatkowym za okres od stycznia do grudnia 2014 r. nie przedłożyła dowodów potwierdzających rozliczenie podatku VAT od ww. transakcji w Niemczech. W konsekwencji ww. zarzut został oceniony jako nieuzasadniony.

W dalszej części odwołania strona zwróciła uwagę, że "transakcja zakupu od firmy francuskiej H została w ramach cesji odstąpiona firmie niemieckiej G, co potwierdziłam drogą e-mail. Wszystkie faktury wystawione na firmę E zostały przez firmę francuską anulowane. Dotyczy to anulowania tych faktur i kwot, które następnie zostały wystawione na firmę G. Organ podatkowy wobec braku tej informacji w systemie VIES napisał, że mimo moich wielokrotnych monitów nie zmienia stanowiska zawartego w pkt 6 decyzji. Te wątpliwości US przypisał własnej interpretacji, a podatnik nie ma wpływu na obieg dokumentów w systemie VIES (...) ".

Organ odwoławczy zauważył w odniesieniu do powyższego, że na podstawie otrzymanych informacji o obrotach wewnątrzwspólnotowych z Systemu Wymiany Informacji o VAT - VAT Information Exchange System (VIES) organ pierwszej instancji ustalił, że firma F wykazała kwoty z tytułu dostawy towarów na rzecz firmy J. M.-P., która wskazała dla tych transakcji numer identyfikacyjny NIP [...]. Ponadto, zgodnie z przedłożonym w trakcie kontroli dokumentem w języku niemieckim wydanym w dniu 8 grudnia 2014 r. przez Bundeszentralamt fur Steurn. adresowanym do J. M.-P., numer identyfikacyjny [...] jest ważny od 25 marca 2014 r., zatem w dniach wystawienia wspomnianych faktur, tj. [...], [...] i [...] nie był jeszcze ważny numer NIP [...]. Ponadto strona zarówno w toku kontroli podatkowej, jak i w toku postępowania podatkowego nie przedłożyła dowodów potwierdzających swoje stanowisko, w szczególności korekt faktur wystawionych przez firmę francuską F na rzecz podatniczki, ani anulowania tych faktur.

Organ odwoławczy ocenił również, że wydając zaskarżoną decyzję nie naruszono prawa, w tym przepisów Ordynacji podatkowej, które to naruszenie skutkowałoby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, podatniczka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji naruszył zarówno przepisy dotyczące prowadzenia postępowania podatkowego, jak i przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

W ocenie strony Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. błędnie uznał, że interpretacja indywidualna z dnia [...] nr [...] nie dotyczy stanu faktycznego będącego przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Strona stwierdziła, że swoim działaniem Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. naruszył zasady prowadzenia postępowania, tj. konieczności działania na podstawie przepisów prawa oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie podatnika do organów podatkowych. Ponadto, zdaniem strony, organ odwoławczy zaakceptował naruszenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Podatniczka wskazała, że zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś., jak i Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. naruszyli przepisy ustawy o VAT, gdyż uznali, że transakcje dokonywane przez stronę za granicą Polski (zakup towarów we Francji i Włoszech, a sprzedaż w Niemczech i Szwajcarii) - przez przemieszczenie towarów do Polski - powinny być rozliczone w polskiej deklaracji VAT i powinien być odprowadzony z tego tytułu podatek VAT do polskiego urzędu skarbowego.

Zdaniem strony również w pozostałych przypadkach nie doszło do naruszeń przepisów podatkowych, co sugerują organy podatkowe.

Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zakwestionowanej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 24 maja 2017 r. skarżąca w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z szeregu dokumentów, które w jej ocenie mają istotne znaczenie w sprawie ustaleń zawartych w treści zaskarżonej decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.

W piśmie procesowym z 8 czerwca 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. ustosunkował się do ww. wniosku podnosząc w szczególności, że zakres postępowania dowodowego, które miałby przeprowadzić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wykracza poza dyspozycję art. 106 § 3 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Organy nie uchybiły przepisom prawa co mogłoby stanowić o wadliwości zaskarżonej decyzji i konieczności wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Na wstępie odnieść się należy do zgłoszonego wniosku w trybie art. 106 § 3 ppsa mocą którego skarżąca domagała się przeprowadzenia dowodów z załączonych dokumentów , które mają wskazywać na brak poprawność zaskarżonej decyzji.

Wobec tego przypomnieć należy treść art. 106 § 3 p.p.s.a., który stanowi , że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Na tle tej regulacji wskazuje się w orzecznictwie, że celem postępowania dowodowego prowadzonego ewentualnie przez sąd w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. (wyrok NSA z 3.12.2013 r., sygn. akt I OSK 3082/12. LEX nr 1455417). W postępowaniu sądowoadministracyjnym jest jedynie możliwe przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów na zasadach określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. Ze względu na kontrolne funkcje sądu administracyjnego sąd może dokonywać tylko takich ustaleń faktycznych, które są niezbędne dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Sąd nie może natomiast dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu załatwieniu sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym aktem. Inaczej mówiąc – nie może w tym zakresie wyręczać organu administracyjnego. (wyrok NSA z 7.6.2013 r., sygn. akt II GSK 2251/11. LEX nr 1356306). Ponadto , zauważyć należy ,że orzeczenia sądów administracyjnych mają charakter kasacyjny. Z tego właśnie względu podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy i faktyczny sprawy zgromadzony przez organy w postępowaniu administracyjnym. Według art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Chodzi tu o akta obrazujące stan faktyczny i prawny sprawy w chwili wydania zaskarżonego aktu lub czynności, ponieważ sąd przeprowadza jedynie kontrolę działania organu administracyjnego. W konsekwencji sądy administracyjne nie dokonują ustaleń faktycznych. ( por. wyrok NSA z 4 marca 2015 r. sygn.. akt II FSK 1935/13 ).

Tymczasem jak wynika z załączonych do wniosku dokumentów strona skarżąca zmierza do ustalenia stanu faktycznego na co wskazuje ich treść, co jest niedopuszczalne w oparciu o cytowany przepis ppsa. Spektakularnym tego wyrazem są dowody mające zaświadczać o uregulowaniu należnego podatku z tytułu zawartych transakcji przeprowadzonymi poza granicami kraju , w których stroną była skarżąca . Znamienne jest to ,że strona była wielokrotnie wzywana do przedstawiania dowodów , które miały wpływ na rozliczenie podatku VAT . Z tej możliwości nie skorzystała. Z tej perspektywy złożony wniosek nie dotyczy dowodów uzupełniających z dokumentów ale dowodów o charakterze podstawowym , i nie wpisuje się w hipotezę § 3 art.106 ppsa. Wobec powyższego nie mógł zostać uwzględniony.

Odnosząc się do zarzutów skargi w kontekście prowadzonego postępowania, zdaniem sądu wydana decyzja nie budzi wątpliwości . Z przepisów postępowania podatkowego wynika obowiązek zrekonstruowania przez organy stanu faktycznego mając na uwadze regulacje prawa materialnego, i z tego zadania organy się wywiązały ( art. 122 Op. w zw. z art. 187 § 1Op. , art. 123 Op. ) . W ramach jego toku strona miała zagwarantowane prawo czynnego w nim udziału i jak wynika z akt administracyjnych z prawa tego korzystała , składając wyjaśnienia i oświadczenia. Wobec powoływania się w nich na określone fakty np. uregulowanie podatku w Niemczech w Finanzamt Oranienburg ( pismo strony z 30.11.2015 r. ) skarżąca jednakże nie potwierdzała ich stosownymi dowodami , zatem organ był uprawniony przyjąć, że do zapłaty podatku nie doszło. Wobec tego , że z faktów tych wywodziła dla siebie skutki prawne , na stronie ciążył obowiązek ich dowodzenia, narażając skarżąca na niekorzystne rozstrzygnięcie w przypadku ich nie potwierdzenia. Co istotne przed wydawaniem decyzji organy podatkowe także wyznaczały stronie terminy do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego a zatem także do zgłaszania wniosków dowodowych , jeśli w ocenie strony miały one znaczenie w sprawie ( art. 200 §1 OP.). Takie się jednak nie pojawiały. W świetle powyższego nie można czynić organom zarzutu , iż z powodu procesowych zaniedbań nie została zrealizowana zasada prawdy obiektywnej. Na stronie ciąży bowiem obowiązek współdziałania z organem , tym bardziej kiedy aktywność taka mogła się przyczynić do wyjaśnienia pojawiających się wątpliwości, o czym wiedzieć musiała w ramach dostępu do akt oraz otrzymując pisemne wezwania z organu podatkowego.

Przechodząc do zarzutu opartego na nieuwzględnieniu w niniejszej sprawie stanowiska organu zawartego w wydanej dla strony indywidualnej interpretacja prawa podatkowego z [...] zauważyć należy ,że w zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej organy podatkowe do niej się nie odwoływały. Wymaga podkreślenia ,że interpretacja jest wypowiedzią na tle przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wraz z własną jego prawną oceną ( stanowiskiem) , które jest analizowane przez aparat podatkowy. Z tego punktu widzenia nie jest trafny zarzut nie uwzględnienia rzeczonej interpretacji w okolicznościach rozpoznawanej sprawy albowiem organ był związany przedstawionym stanem faktycznym , z którego wynikało , że firma wnioskodawczyni regulowała podatek od transakcji zawieranych poza granicami kraju , w Niemczech i Austrii , gdzie jak przedstawiono, jest zarejestrowana dla potrzeb tego podatku, a towar nigdy nie przekraczał granicy Polski . Prawidłowo w akcie tym stwierdzono ,że w takiej sytuacji transakcje te nie spełniają warunku uznania ich za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów oraz wewnątrzwspólnotowe nabycie na terytorium Polski . W konsekwencji sprzedaż taka , jak słusznie wskazano w interpretacji , nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce.

Tymczasem w niniejszej sprawie strona nie wykazała , iż doszło do uregulowania podatku od transakcji zrealizowanych poza granicami kraju w innych państwach , pomimo ,że na fakt ten się powoływała. Stad też w żadnej mierze wydany akt w postaci cytowanej interpretacji nie przekłada się na grunt przedmiotowej sprawy albowiem traktuje o odmiennym stanie faktycznym . Dlatego też czynione zarzuty wobec skarżonej decyzji odwołujące się do interpretacji , są chybione.

Od strony materialnoprawnej nie sposób również zakwestionować wydanego rozstrzygnięcia. W skardze in fine uzasadnienia strona stwierdza , że w jej ocenie również w pozostałych przypadkach nie doszło do naruszeń przepisów podatkowych , co oznacza , że nie zgadza się z rozstrzygnięciem in extenso.

Jak wynika z uzasadnienia skargi, strona opiera swe stanowisko na wadliwym zastosowaniu powołanych przez organy przepisów , które w jej ocenie w ten sposób zostały naruszone.

Rozpatrując, w kolejności chronologicznej stwierdzone przez organy uchybienia i odpowiadające im zarzuty, jak wynika z ustaleń organów popartych zgromadzonymi dowodami strona uczestniczyła w transakcjach nabycia usług opisanych w pkt 1 uzasadnienia zaskarżonej decyzji ,w ramach których nabywała usługi z tytułu dzierżawy stoisk i mediów także ponoszenia opłat parkingowych w oparciu o wystawione faktury i rachunki na terenie Niemiec. Transakcji tych jednak nie ujęta w ewidencjach albowiem jak dowodziła uregulowała od nich podatek za granicą , stosując się do posiadanej indywidualnej interpretacji , opisanej wcześniej. Nie przedłożyła jednak dowodów poniesienia podatku a z systemu VIES wynikało , że jej kontrahenci wykazali kwoty z faktur wystawionych dla strony z tytułu wyświadczonych usług. Uprawniona jest zatem ocena , że zakupy tych usług powinny być wykazane w rejestrach nabycia i sprzedaży oraz rozliczony z tego tytułu podatek VAT po obu stronach , jako podatek naliczony oraz podatek należny.

W tych okolicznościach zasadne było stwierdzenie naruszenia przez stronę powołanych regulacji ustawy o VAT , tj. art. 19a ust. 1 ustawy o VAT zgodnie z którym, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1, -art. 29a ust. 1 ustawy zgodnie z którym, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, - art. 86 ust. 1 ustawy zgodnie z którym, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa wart. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124,- art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. a) ustawy zgodnie z którym, kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku należnego z tytułu świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 lub 8 podatnikiem jest ich usługobiorca; art. 86 ust. 10 ustawy zgodnie z którym, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy; art. 86 ust.1 Op. pkt 3 ustawy zgodnie z którym, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w przypadkach, o których mowa w: ust. 2 pkt 4 lit. a, b i d -powstaje zgodnie z ust. 10, pod warunkiem ,że podatnik uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu tych transakcji w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek; art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy zgodnie z którym, podatnicy, o których mowa w art. 15, zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje o dokonanych usługach, do których stosuje się art. 28b, na rzecz podatników podatku od wartości dodanej lub osób prawnych niebędących takimi podatnikami, zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości dodanej, świadczonych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, innych niż zwolnionych od podatku od wartości dodanej lub opodatkowanych stawką 0%, dla których zobowiązanym do zapłaty podatku od wartości dodanej jest usługobiorca - zwane dalej "informacjami podsumowującymi, wreszcie art. 109 ust. 3 ustawy zgodnie z którym, podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej, a w przypadkach określonych w art. 120 ust. 15, art. 125, art. 134 oraz art. 138 - dane określone tymi przepisami niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej. Nie stosowanie się przez stronę do tych regulacji nie podlega dyskusji.

Jak ustaliły w dalszej kolejności organy strona nie przedłożyła paragonów z kasy fiskalnej twierdząc , że zostały "wyrzucone" . W tym miejscu przypomnieć należy ,że obowiązek ich przechowywania wynika z prawidłowo powołanych przez organy przepisów podatkowych , i to przez czas do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ( art. 70 §1 OP. , art. 86 § 1 Op. oraz art. 111 ust. 3a pkt 6 i art. 112 ustawy o VAT) . Twierdząc kategorycznie o ich utraceniu nie pozwoliła organom na ich zweryfikowanie. Powoływana w piśmie pełnomocnika teza o obowiązku pouczenia strony o możliwości wydrukowania paragonów z pamięci kasy nie ma żadnego znacznie dla sądowej kontroli niniejszej sprawy. Przede wszystkim strona będąc przedsiębiorcą zobowiązana jest stosować się do obowiązujących przepisów prawa , ponosząc ryzyko jakie może powstać w sytuacji kiedy dojdzie do ich uchybienia. Ustawodawca nie przewidział , dla konkretnych zdarzeń o skutkach podatkowych z jakimi spotyka się podatnik – przedsiębiorca w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej , takich regulacji procesowych, które nakładałyby na organy obowiązek uprzedniego wezwania podatnika do określonego zachowania, z pouczeniem o negatywnych skutkach z nich wynikających w przypadku nie zastosowania się do nich. Działalność gospodarcza jest obarczona określonymi prawami i obowiązkami nie tylko w sferze gospodarczej. Sfera rozliczeń z budżetem ma szczególne w niej znaczenie. Profesjonalizm przedsiębiorcy, jako reguła, nakazuje takie zorganizowanie prowadzenia działalności ażeby podatnik był w stanie ustrzec się od potencjalnych uchybień , np. poprzez zorganizowanie fachowej obsługi finansowo - księgowej czy też doradczej.

Jeśli chodzi o stwierdzone nieprawidłowości w zakresie wadliwego rozliczenia po stronie podatku należnego jak i naliczonego z tytułu importu usług w deklaracji VAT 7 za lipiec 2014 wynikających z tytułu poniesienia opłaty za stanowisko na bazarze w Niemczech w B (pkt 3 uzasadnienia decyzji ) wobec stwierdzenia przez organy , iż na wystawionym rachunku brak jest numeru NIP skarżącej , zasadna jest teza , iż podatniczka nie miała prawa do ujęcia ww. kwot w prowadzonych ewidencjach po stronie podatku naliczonego ( zawyżenie ) oraz podatku należnego ( zawyżenie), czym naruszyła art. 28c ust. 1 ustawy, zgodnie z którym, miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i art. 29h - 28n, oraz cytowany wyżej art. 29a ust. 1 i art. 109 ust. 3 ustawy.

Odnosząc się z kolei do odnotowanych nieprawidłowości wobec nie ujęcia przez stronę w ewidencjach należności z faktur wystawionych przez kontrahenta UE firmę F, jak oceniono wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju, stwierdzić należy , że formułowane w tej kwestii zarzuty są bezzasadne.

Organy stwierdziły bowiem ,że owe 3 transakcje z ww. podmiotem zostały odnotowane w systemie VIES, na podstawie których doszło do dostawy towarów na rzecz strony z podanym numerem NIP Jednocześnie organ odnotował w oparciu o pozyskany dowód z administracji niemieckiej , że podatniczka dopiero z dniem 25 marca 2014 r. , a więc po zdziałaniu owych 3 transakcji z podmiotem francuskim uzyskała prawo do posługiwania się numerem identyfikacyjnym dla transakcji niemieckich. W odniesieniu do tej kwestii sąd akceptuje tezę organu, iż doszło do naruszenia powołanych przez organy przepisów ustawy o VAT, i że kwoty podatku wynikające z faktur wystawionych przez podmiot francuski powinny być wykazane w rozliczeniu podatku należnego jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów albowiem brak jest dowodów , iż transakcje te zostały opodatkowane na terytorium kraju, na którym towary znajdowały się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu, a strona oświadczyła ,że towar z owych faktur nie przekroczył granicy Polski. Nie zasługują w tym zakresie wyjaśnienie strony , albowiem nie dostarczono przekonywujących dowodów , iż miała miejsce korekta przedmiotowych 3 faktur pochodzących od firmy francuskiej a towar w nich ujęty został , w ramach cesji odstąpiony ( sprzedany) firmie niemieckiej o nazwie G . Strona nie dostarczyła korekt wystawionych na nią faktur ani ich anulowania, choć na te fakty się powoływała. Zasadne zatem było przyjęcie , iż doszło do naruszenia art. 9 ust 1i ust 2 pkt 1 lit a, art. 20ust 5 , art. 25 ust 1 i ust 2 , art. 88 ust 6 , art. 100 ust 1 pkt 2 oraz art. 109 ust 3 ustawy o VAT.

Jeśli chodzi o pozostałe ustalenia organów wskazujące na wadliwość dokonanych przez stronę rozliczeń w podatku od towarów i usług w kontrolowanym okresie sąd uznaje je za prawidłowe , notabene nie są one kontestowane przez skarżącą . Sąd dokonał oceny zaskarżonej decyzji mając także na uwadze brzmienie art. 134 § 1 ppsa.

Zaskarżona decyzja jest merytorycznie poprawna i staranna. Rozstrzygniecie jest bezstronne i charakteryzuje się dbałością o wyjaśnienie wszelkich aspektów sprawy. Sąd nie dopatrzył się w zachowaniu organu działania na niekorzyść skarżącej. Zdaniem sądu organy zrealizowały nałożony na nie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego a następnie jego pełne rozpatrzenie (art. 122 i 187 §1 Op. ). Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność , która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości. Uzasadnienie decyzji jest wyczerpujące, spełniające kryteria o jakich mowa w art. 210 § 4 Op.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., po. 270 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji.

ms