Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 446/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6369 Inne o symbolu podstawowym 636
Hasła tematyczne: Zabytki
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 162 poz 1568
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi K. Ł.-J. na rozstrzygnięcie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody za dokonanie odkrycia zabytku 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie; 2. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącej K. Ł.-J. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

K. Ł. – J. pismem z dnia 2 stycznia 2013 r. złożyła do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej także jako "organ" lub "Minister") wniosek o przyznanie na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r., Nr 162, poz. 1568 ze zm., dalej jako "ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami") oraz § 2 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie nagród za odkrycie lub znalezienie zabytków archeologicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 71, poz. 650) nagrody pieniężnej oraz dyplomu w związku z odkryciem zabytku archeologicznego na terenie jej nieruchomości.

W uzasadnieniu wnioskodawczyni wskazała, że z jej inicjatywy w sierpniu 2009 r. na ww. nieruchomości położonej w miejscowości [...], koło [...], u podnóża zamku książąt [...] przeprowadzono badania archeologiczne. Rok wcześniej mając pewne przypuszczenia co do tajemniczej niespodzianki umiejscowionej w stawie na jej nieruchomości powiadomiła pracowników Muzeum Morskiego w [...]. Po wstępnej analizie i oględzinach przeprowadzonych przez pracowników muzeum w 2008 r., podjęto decyzję o eksploracji. W wyniku powyższego badacze z ww. muzeum odkopali w stawie statek rzeczny stanowiący - jak się okazało - prawdziwy skarb dziedzictwa narodowego, tj. unikatową na skalę ogólnopolską szkutę wiślaną datowaną na II połowę XV wieku. W związku z tym, zdaniem wnioskodawczyni wypełniła ona warunki jakie stawia prawodawca w art. 34 ust. 2 ww. ustawy.

Pismem z dnia 13 maja 2014 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków zwrócił się do organu z prośbą o rozpatrzenie ww. wniosku o przyznanie nagrody za wskazanie miejsca zalegania zabytku archeologicznego – statku wiślanego z XV wieku w trybie przepisów ww. rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 1 kwietnia 2004 r. Jednocześnie poinformował Ministra, że wnioskodawczyni jako znalazca dopełniła obowiązków określonych w art. 34 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Pismem z dnia 22 maja 2014 r. Dyrektor Departamentu Ochrony Zabytków w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego zwrócił się z prośbą do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wyjaśnienie wątpliwości w niniejszej sprawie. Wskazując na treść art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprosił o wyjaśnienie na czym polegało dopełnienie przez wnioskodawczynię obowiązków określonych w ww. przepisie. Nadto poprosił o informację kiedy Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w [...] otrzymał zawiadomienie o odkryciu przez wnioskodawczynię łodzi oraz czy służba konserwatorska dokonała oględzin tego znaleziska. Wskazał przy tym, że od powyższych wyjaśnień zależy podjęcie dalszej procedury w sprawie.

Pismem z dnia 3 czerwca 2014 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w uzupełnieniu do wniosku o przyznanie nagrody poinformował, że wnioskodawczyni powiadomiła telefonicznie tutejszy urząd o przypadkowym odkryciu na swojej posesji w 2008 r., po oględzinach dokonanych i potwierdzonych przez Państwowe Muzeum Archeologiczne w [...].

Wnioskodawczyni pismem z dnia 6 października 2015 r. wystąpiła do organu o przedstawienie informacji o statusie sprawy oraz etapie na jakim znajduje się jej wniosek z dnia 2 stycznia 2013 r.

W odpowiedzi na powyższe J. D. - Dyrektor Departamentu Ochrony Zabytków w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego pismem z dnia 9 grudnia 2015 r. wyjaśnił wnioskodawczyni, że stosownie do art. 34 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nagrodę pieniężną lub dyplom za odkrycie lub przypadkowe znalezienie zabytku archeologicznego można przyznać tylko wówczas, gdy spełnione zostały przesłanki określone w art. 32 ust. 1 lub art. 33 ust. 1 ww. ustawy. Przesłanki te polegają na powiadomieniu w określonym terminie wojewódzkiego konserwatora zabytków albo (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) o dokonanym odkryciu lub przypadkowym znalezieniu zabytku archeologicznego. W przypadku którego dotyczy wniosek przesłanki te nie zaistniały. W związku z powyższym, nagroda o której mowa w art. 34 ust. 1 ww. ustawy nie może być przyznana. Biorąc jednak pod uwagę unikalny charakter wydobytego ze starorzecza [...] jednostki pływającej, należy jednak docenić udział wnioskodawczyni w odkryciu bardzo cennego zabytku żeglugi śródlądowej pochodzącego z XV wieku. W związku z tym Minister M. G. – Generalny Konserwator Zabytków postanowiła skierować do wnioskodawczyni list gratulacyjny.

Pismem z dnia 30 grudnia 2015 r. K. Ł. – J. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie bezskuteczności czynności odmowy przyznania nagrody pieniężnej, potwierdzenie prawidłowości jej postępowania względem art. 34 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i przyznania nagrody pieniężnej, skrócenie terminów załatwienia sprawy oraz rzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie powiadomienia przez wnioskodawczynię właściwych organów administracji publicznej.

Organ w żaden sposób nie zareagował na powyższe wezwanie.

Pismem z dnia 10 marca 2016 r. wnioskodawczyni (dalej jako "skarżąca") wniosła skargę na bezczynność organu w zakresie braku stanowiska na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz na odmowę przyznania nagrody za dokonanie odkrycia.

Skarga na bezczynność organu w przedmiocie braku stanowiska na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została odrzucona przez tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 2 grudnia 2016 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 34/16 wydanym na posiedzeniu niejawnym.

W skardze dotyczącej odmowy przyznania nagrody za dokonanie odkrycia skarżąca podtrzymała co do zasady zarzuty zawarte w wezwaniu do usunięcia prawa. Zarzuciła organowi nieprawidłowe zastosowanie art. 34 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, błędy w ustaleniach faktycznych dotyczących okoliczności dokonania odkrycia szkuty wiślanej skutkujące odmową przyznania nagrody, naruszenie zasady zaufania do organu administracji publicznej oraz zasady załatwienia sprawy w rozsądnym terminie.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego podjętego przez organ w ramach toczącego się postępowania zakończonego odmową przyznania nagrody pieniężnej wyrażonej w piśmie z dnia 9 grudnia 2015 r., przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz nakazanie organowi ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że w 2008 r. nie mogła poinformować Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o odkryciu szkuty z XV wieku, bowiem nie miała wystarczających przesłanek świadczących o możliwości odkrycia takiego zabytku archeologicznego. Przekonanie takie skarżąca nabrała dopiero w momencie gdy uzyskała stosowne informacje z muzeum. Dlatego też dopiero wówczas powiadomiła osobiście Burmistrza [...] o zaistniałym fakcie. Skarżąca nie ma wiedzy na jakiej podstawie organ formułuje tezę o niepowiadomieniu przez nią odpowiednich organów. Zdaniem skarżącej wypełniła ona dyspozycję normy, która wynika z art. 34 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Z niewiadomych względów organ nie daje wiary wyjaśnieniom skarżącej, jak również kontestuje stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który przychylnie ustosunkował się do jej prośby. Organ nie przeprowadził w wystarczająco wnikliwy i rzetelny sposób postępowanie dowodowe czy też wyjaśniające w sprawie nie zbliżając się do prawdy obiektywnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie jej oddalenie.

W ocenie organu skarga powinna podlegać odrzuceniu, ponieważ sprawa będąca jej przedmiotem, nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przyznawanie nagród za znalezienie zabytków archeologicznych nie podlega bowiem kognicji sądów administracyjnych.

Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi organ wskazał, że ze sprawozdania z badań archeologicznych załączonego do akt sprawy wynika, że na wrak przedmiotowej łodzi natrafiono podczas zakładania stawu kilkanaście lat wcześniej. Skarżąca w 2008 r. zawiadomiła o znalezieniu zabytku dział archeologiczny Centralnego Muzeum Morskiego w [...] (obecnie Narodowe Muzeum Morskie). W momencie znalezienia zabytku powstał po stronie skarżącej obowiązek niezwłocznego zawiadomienia właściwego konserwatora zabytków, względnie właściwego wójta. Skarżąca nie dopełniła jednak określonego w art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami obowiązku, bowiem zawiadomienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nastąpiło z opóźnieniem, a więc nie miało charakteru niezwłocznego.

W piśmie procesowym z dnia 10 października 2016 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z pisma Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 24 marca 2016 r. w sprawie nagród przyznanych za przypadkowe odkrycie zabytku archeologicznego przekazane w trybie udostępnienia informacji publicznej, jak również udzielonych skarżącej w ww. trybie odpowiedzi wojewódzkich konserwatorów zabytków oraz urzędów gmin i miast samorządu terytorialnego.

Sąd na rozprawie w dniu 5 stycznia 2017 r. oddalił ww. wnioski dowodowe, uznając, że ich przeprowadzenie nie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.

z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności sąd administracyjny bada czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.

W ocenie Sądu rozstrzygnięcie organu zawarte w piśmie z dnia 9 grudnia 2015 r., w okolicznościach niniejszej sprawy, należy uznać za akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień wynikających z przepisów prawa o którym mowa w art. 3 § 2 w pkt 4 p.p.s.a., podlegający zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Przedmiotowe pismo zawiera bowiem władcze rozstrzygnięcie co do uprawnienia skarżącej dotyczącego przyznania jej nagrody pieniężnej za odkrycie zabytku wynikającego z przepisów prawa. W piśmie wskazano również podstawę prawną odmowy przyznania przedmiotowej nagrody, tj. art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Należy domniemywać, że zostało podpisane przez osobę mającą upoważnienie do działania w imieniu organu. Jak bowiem wynika z odpowiedzi na skargę Dyrektor Departamentu Ochrony Zabytków w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego J. D. posiada upoważnienie do działania w imieniu organu. Brak jest więc – wbrew stanowisku organu - zawartym w odpowiedzi na skargę, podstaw do odrzucenia skargi.

Skargę na taki akt, zgodnie z art. 52 § 3 i art. 53 § 2 p.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie trzydziestu dni od doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało nadane przez skarżącą w urzędzie pocztowym w dniu 5 stycznia 2016 r., a odebrane przez organ w dniu 11 stycznia 2016 r. co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru. Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w związku z powyższym skarżąca wnosząc w dniu 10 marca 2016 r. skargę zachowała terminy wskazane w ww. przepisach. Tym samym zostały spełnione formalne przesłanki do rozpoznania skargi przez Sąd.

Podstawę materialnoprawną odmowy przyznania skarżącej przedmiotowej nagrody stanowił art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zgodnie z tym przepisem, osobom, które odkryły bądź przypadkowo znalazły zabytek archeologiczny, przysługuje nagroda, jeżeli dopełniły one obowiązków określonych odpowiednio w art. 32 ust. 1 lub w art. 33 ust. 1.

Stosownie do treści art. 32 ust. 1 ww. ustawy kto, w trakcie prowadzenia robót budowlanych lub ziemnych, odkrył przedmiot, co do którego istnieje przypuszczenie, iż jest on zabytkiem, jest zobowiązany:

1) wstrzymać wszelkie roboty mogące uszkodzić lub zniszczyć ten przedmiot;

2) zabezpieczyć, przy użyciu dostępnych środków, ten przedmiot i miejsce jego odkrycia;

3) niezwłocznie zawiadomić o tym właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, a jeśli nie jest to możliwe, właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

Z kolei w myśl art. 33 ust. 1 powoływanej ustawy kto przypadkowo znalazł przedmiot, co do którego istnieje przypuszczenie, iż jest on zabytkiem archeologicznym, jest obowiązany, przy użyciu dostępnych środków, zabezpieczyć ten przedmiot i oznakować miejsce jego znalezienia oraz niezwłocznie zawiadomić o znalezieniu tego przedmiotu właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, a jeśli nie jest to możliwe, właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

W art. 34 ust. 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami zawarta została delegacja dla ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego do określenia warunków i trybu przyznawania nagród w drodze rozporządzenia. Na podstawie tego przepisu zostało wydane rozporządzenie Ministra Kultury z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie nagród za odkrycie lub znalezienie zabytków archeologicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 71, poz. 650, dalej jako "rozporządzenie").

Zgodnie z § 2 rozporządzenia osobie, która odkryła lub przypadkowo znalazła zabytek archeologiczny, zwany dalej "zabytkiem" przysługuje następujący rodzaj nagrody:

1) nagroda pieniężna;

2) dyplom.

Na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia nagrody pieniężne albo dyplomy za odkrycie lub przypadkowe znalezienie zabytku przyznaje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Nagrody, o których mowa w ust. 1, są przyznawane na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków składany za pośrednictwem Generalnego Konserwatora Zabytków (ust. 2). O przyznaniu nagrody pieniężnej albo dyplomu minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego decyduje w terminie 2 tygodni od dnia przekazania wniosku przez Generalnego Konserwatora Zabytków.

Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia nagrodę pieniężną przyznaje się, gdy zabytek posiada znaczną wartość historyczną, artystyczną lub naukową. W przypadkach innych, niż określone w § 4 ust. 1, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego przyznaje dyplom.

W ocenie Sądu organ naruszył przepisy prawa procesowego w sposób, mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji prowadzi do konieczności uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Przede wszystkim należy zauważyć, że zgodnie z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej jako "k.p.a.") organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Zasadą jest więc załatwienie sprawy przez wydanie decyzji administracyjnej. Organ winien więc rozważyć czy w sytuacji gdy de facto odmawia skarżącej przyznania nagrody na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie powinien wydać decyzji administracyjnej, od której stronie winien przysługiwać wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. O ile bowiem przyznanie przedmiotowej nagrody stanowi czynność materialnotechniczną, to już odmowa przyznania takiej nagrody niewątpliwie stanowi rozstrzygnięcie władcze organu, które strona ma prawo kwestionować w administracyjnym toku instancji.

Stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dowodów.

Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienia stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Z przepisu tego wynika, że organy administracji publicznej są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy. Jako dowolne należy zaś traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (powołany wyżej art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako niezbędnego warunku wydania decyzji o przekonującej treści.

Wskazane powyżej przepisy obligują organy administracji publicznej do wnikliwego prowadzenia postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia wszelkich kwestii istotnych dla danej sprawy.

W ocenie Sądu - prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie - organ naruszył wskazane powyżej przepisy postępowania, ponieważ nie przeprowadził niezbędnego postępowania administracyjnego pozwalającego wyjaśnić wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Przede wszystkim organ nie podjął wszelkich kroków do wyjaśnienia sprawy, nie zebrał i nie rozpatrzył w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego w sprawie. Nie wyjaśnił też w zaskarżonym rozstrzygnięciu w wyczerpujący i przekonywujący sposób czy skarżąca faktycznie nie dopełniła obowiązków określonych odpowiednio w art. 32 ust. 1 lub w art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Stwierdził bowiem jedynie dowolnie, że w przypadku skarżącej nie zaistniały przesłanki określone w ww. przepisach, dlatego też nagroda o której mowa w art. 34 ust. 1 ww. ustawy nie może być przyznana. Tym samym, organ dopuścił się także naruszenia art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania), art. 80 k.p.a. (zasada swobodnej oceny dowodów) oraz art. 107 § 3 k.p.a. (uzasadnienie decyzji).

Skarżąca w swoich pismach kierowanych do organu konsekwentnie podnosiła, że o odkryciu zabytku na jej nieruchomości powiadomiła w stosownym czasie właściwe organy czy instytucje, tj. konserwatora zabytków, muzeum, burmistrza miasta. O dokonaniu przez skarżącą przedmiotowego powiadomienia organ został poinformowany przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w piśmie z dnia 3 czerwca 2014 r. Skoro zaś organ powziął wątpliwości co do tego, że powyższe powiadomienie przez skarżącą o dokonaniu odkrycia zabytku nie nastąpiło niezwłocznie, winien wystąpić do właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków lub też właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta), w tym przypadku Burmistrza [...] o wyjaśnienie tych wątpliwości.

Tymczasem organ poprzestał jedynie na wystąpieniu z pismem z dnia 22 maja 2014 r. do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Pomimo braku, jak się zdaje otrzymania w piśmie z dnia 3 czerwca 2014 r. w pełni wyczerpującej odpowiedzi na swoje wątpliwości, zaniechał jednak nawet próby podjęcia szczegółowego wyjaśnienia tej kwestii z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Nie wystąpił też w ogóle w celu wyjaśnienia swoich wątpliwości do właściwego organu samorządu terytorialnego, tj. Burmistrza [...].

Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ mając na uwadze powyższe wskazania Sądu oraz art. 153 p.p.s.a. wyda stosowne rozstrzygnięcie w sprawie.

Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. Orzeczenie o kosztach oparto na podstawie art. 200 i art. 209 p.p.s.a.