Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1043/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 132 ust.1, art. 132 a pkt 2 , art. 134
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 4 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędzia NSA Janusz Furmanek, , Protokolant referent stażysta Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 roku sprawy ze skargi A. K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie uznania policjanta winnym zarzucanego mu czynu i wymierzenia mu kary dyscyplinarnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł., na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1 i art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania sierżanta sztabowego A. K. od orzeczenia nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] uznającego policjanta winnego tego, że w dniu 16 kwietnia 2014 r. w Ł. nie przestrzegała zasad etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że będąc poza służbą uczestniczyła w zorganizowanej w pokoju służbowym nr 209 znajdującym się na terenie [...] KMP w Ł. przy ul. A 45 - imprezie towarzyskiej z udziałem innych funkcjonariuszy Policji, podczas której wykonano szereg zdjęć, na których uwidocznione zostały butelki z naklejką określającą rodzaj alkoholu, kieliszki, gesty wskazujące na wznoszenie toastów, osoby tańczące w pozach nielicujących z powagą urzędu, czym naraziła dobre imię i wizerunek społeczny Policji - formacji, w której służy, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP Nr 1, poz. 4 z 2004 roku) i wymierzającego karę ostrzeżenia o niepełnej zdatności do służby na zajmowanym stanowisku oraz uniewinniającego od zarzutu popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 16 kwietnia 2014 r. w Ł. w godzinach 20.00 - 21.00 będąc poza służbą rażąco naruszyła dyscyplinę służbową w ten sposób, że spożywała alkohol w pomieszczeniu służbowym oznaczonym numerem 209 znajdującym się na terenie [...] Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. przy ul. A 45, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 i 3 pkt 6 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem nr [...] z dnia [...] Komendant Miejski Policji w Ł. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko A. K. o czyny opisane powyżej.

Orzeczeniem z dnia [...] Komendant Miejski Policji w Ł. uznał w/w za winną zarzutu opisanego w pkt 1 i w tym zakresie wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oraz uniewinnił od czynu opisanego w pkt 2 orzeczenia.

W odwołaniu skarżąca wskazała, że jest policjantem ze znacznym stażem służby, do tej pory jej przebieg służby był nienaganny, osiągała bardzo dobre wyniki i była za to wyróżniana. Podkreśliła, że teza, że w dniu 16 kwietnia 2014 r. w godzinach 20.00 - 21.00 miała się w KP [...] KMP w Ł. odbywać impreza towarzyska, jest stwierdzeniem bezpodstawnym. Obwiniona przebywała w jednostce Policji po godzinach służby, ale jedynie rozmawiała z policjantami, podzieliła się świątecznym jajkiem i pozowała do kilku zdjęć zawierających w swej treści żarty. Zdaniem skarżącej na podstawie zdjęć nie można domyślać się, że są one zrobione w jednostce Policji. Sami funkcjonariusze nie mają na sobie mundurów, a w tle również nie ma niczego,

co można by skojarzyć z instytucją Policji. Istniejące w sprawie wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść obwinionej stosownie do art. 135g ust. 2 ustawy o Policji. Skarżąca wniosła o uniewinnienie od zarzucanego w pkt 1 orzeczenia czynu.

W dniu 9 września 2014 r. wyższy przełożony dyscyplinarny działając na podstawie art. 135i ust. 1 ustawy o Policji zlecił rzecznikowi dyscyplinarnemu uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie: załączenia do akt postępowania dyscyplinarnego publikacji w środkach masowego przekazu tj. prasie i mediach elektronicznych dotyczących zdarzenia opisanego w pkt 1 zaskarżonego orzeczenia, oznaczając termin wykonania powyższych do dnia 30 września 2014 roku.

W dniu 25 września 2014 r. do Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w Ł. wpłynął uzupełniony materiał dowodowy.

Zaskarżonym orzeczeniem Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że stosownie do treści art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.

Zgodnie z § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie " Zasad etyki zawodowej policjanta" policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej.

Stosownie do art. 132a ustawy o Policji - przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (pkt 1); nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (pkt 2).

Odnosząc się do wniosku o powołanie komisji do zbadania zaskarżonego orzeczenia organ odwoławczy stwierdził, że stopień skomplikowania sprawy jak i ciężar zarzutów pod którymi pozostaje obwiniony nie uzasadnia, pomimo niewątpliwej medialności sprawy, angażowania aż trzech oficerów do rozpoznania.

W ocenie organu odwoławczego konsekwencją nieprzestrzegania przez funkcjonariusza zasad etyki zawodowej może być pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej, o czym wprost stanowi art. 132 ust. 1 ustawy o Policji. Zawarte w § 1 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendant Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", sformułowanie, iż "zasady etyki zawodowej policjanta wynikają z ogólnych wartości i norm moralnych uwzględniających specyfikę zawodu policjanta", nie oznacza, iż zasady te dotyczą tylko "działalności służbowej" ale jedynie, że odnoszą się do funkcjonariuszy w służbie czynnej tzn. "wykonujących zawód policjanta".

Specyfika zawodowa, w szczególności zaś wymóg ustawowy, dbania o honor i dobre imię służby, może powodować również pociągniecie do odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusza za naruszenie zasad etyki zawodowej jakiego dopuścił się po służbie, nawet bez związku ze służbą, o ile zachowanie można uznać za naruszenie zasad, których przestrzeganie ślubował.

Odnosząc się do zarzutu postawionego obwinionej w pkt 1 orzeczenia, w zestawieniu ze zgromadzonym materiałem dowodowym stwierdzono, że nie budzi wątpliwości organu odwoławczego, iż w dniu 16 kwietnia 2014 r. w pokoju 209 znajdującym się na terenie [...] KP KMP w Ł. doszło do spotkania "towarzyskiego" z udziałem funkcjonariuszy Policji. Fakt ten jest bezsporny i potwierdzają go dowody z dokumentów w postaci protokołów przesłuchań załączonych z innych postępowań dyscyplinarnych prowadzonych w sprawie przedmiotowego zdarzenia w szczególności: w charakterze świadka M. P., P. L., A. S.. Spotkanie, stosownie do złożonych zeznań, miało charakter przedświąteczny, którego celem było złożenie życzeń świątecznych przez jego uczestników, współpracowników z tej samej komórki organizacyjnej. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że zeznania te podać należy analizie krytycznej, wynikającej z faktu, iż w/w jako uczestnicy tegoż spotkania pozostają równocześnie obwinionymi w innych postępowaniach dyscyplinarnych, ale organ dał im wiarę w zakresie samego faktu odbywania spotkania, jako pochodzącym od osób bezpośrednio zaangażowanych w powyższe. Również obwiniona w wyjaśnieniach złożonych w dniu 8 lipca 2014 r. potwierdza, iż do takiego spotkania doszło w tym czasie i miejscu. Stąd też zdaniem organu odwoławczego, uznać należy za nieistotne w tym zakresie zeznania złożone przez świadków w osobach: A. B., K. C., A. M., P. M., E. W., W. S. oraz wyjaśnienia M. K. jako osób nie biorących bezpośredniego udziału w spotkaniu.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że jest również bezsprzecznym, iż w toku powyższego spotkania doszło do wykonania zdjęć, co zeznają wskazywani już A. S. oraz P. L., a także w złożonych wyjaśnieniach S. S. oraz sama obwiniona.

Z akt postępowania wynika również, iż zdjęcia te zostały opublikowane w mediach, fakt ten potwierdza również materiał uzupełniony w trybie art. 135i ust. 1 ustawy. W prasie oraz na serwisach internetowych m.in. "Expresu Ilustrowanego", "Gazety Wyborczej" ukazały się artykuły zawierające wybrane zdjęcia z uczestnikami spotkania w najbardziej "kontrowersyjnych" pozach, okraszone pejoratywnymi komentarzami

W ocenie organu odwoławczego zdjęcia te wykonywane były niewątpliwie dla celów prywatnych, bez zamiaru ich publikacji. Jednakże, ich upublicznienie postawiło w złym świetle Policję jako służbę powołaną do służby społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz służących w niej funkcjonariuszy. Policja jawi się tu jako miejsce imprez alkoholowych, moralnego zepsucia, braku troski o bezpieczeństwo obywateli wykorzystywania mienia państwowego dla celów prywatnych.

Podkreśla się również, iż w zdarzeniu tym uczestniczyli funkcjonariusze zajmujący się zwalczaniem przestępczości wśród nieletnich. Wydźwięk takich publikacji godzi w prestiż Policji. Organ podkreślił, że działania obwinionej należy ocenić jako bardzo szkodliwe społecznie i nieodpowiedzialne - stwierdzenia zawarte w publikacjach i komentarzach internetowych dotyczyły bowiem formacji, której zadaniem jest ochrona porządku i bezpieczeństwa obywateli i która z racji ustawowych funkcji ma cieszyć się zaufaniem publicznym i autorytetem. Ponadto Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że nie budzi także wątpliwości iż do zdarzenia doszło w pomieszczeniu służbowym [...] Komisariatu Policji KMP w Ł. Komisariat zaś stanowi aparat pomocniczy Komendanta Komisariatu jako organu administracji rządowej. Przy jego pomocy Komendant wykonuje swoje zadania ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. W Komisariacie pełnią służbę funkcjonariusze, wykonują swoją pracę pracownicy, przyjmowani są interesanci. Dostęp obywateli do organu administracji rządowej jest powszechny, także nieograniczony w czasie. W każdym czasie na terenie Komisariatu mogą być obecni petenci, o czym doskonale wiedzą pełniący w Komisariacie służbę funkcjonariusze. Nie wymaga dowodzenia fakt, iż miejsce to nie jest przeznaczone do organizowania spotkań towarzyskich. Pomieszczenia te z racji swojego przeznaczenia i umiejscowienia w jednostce organizacyjnej Policji, służą tylko i wyłącznie wykonywaniu zadań służbowych przez pełniących służbę funkcjonariuszy, pracujących pracowników, załatwianiu spraw obywateli w zakresie przedmiotowym działalności Policji. Organizacja w tych pomieszczeniach spotkań towarzyskich o charakterze demoralizującym społeczeństwo, na których spożywany jest alkohol, nie licuje z powagą urzędu i godnością funkcjonariusza Policji.

Wobec powyższego, organ odwoławczy uznał, że funkcjonariusz mając świadomość powyższego uczestnicząc w nim dopuściła się przewinienia dyscyplinarnego z winy umyślnej. Z okoliczności mających wpływ na zaostrzenie wymiaru kary organ odwoławczy uznał naruszenie dobrego imienia Policji (art. 134h ust. 2 pkt 3). Na korzyść, obwinionej, wskazał nienaganny przebieg dotychczasowej służby.

W zakresie drugiego z zarzucanych czynów organ odwoławczy wskazał że obwiniona została od niego uniewinniona już przez przełożonego dyscyplinarnego, stąd też kwestia ta nie podlegała szczegółowemu badaniu w niniejszym postępowaniu odwoławczym zgodnie z zasadą reformationis in peius wyrażoną w art. 135n ust. 6 ustawy o Policji.

W skardze A. K. wskazała na naruszenie przepisów prawa materialnego przez mylną wykładnię Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" w sposób polegający na uznaniu, że naruszyła zasady etyki zawodowej, będąc poza służbą w sytuacji kiedy nie wystąpił funkcjonalny związek czynu ze służbą. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie zasad postępowania dyscyplinarnego, tj. art. 134h ust. 1 ustawy o Policji polegającego na nieuwzględnieniu przy orzekaniu okoliczności, które powinny mieć znaczący wpływ na wymiar kary. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Podkreśliła, że przesłuchani w sprawie świadkowie tj. U. B. i M. N., które miały w dniu 16 kwietnia 2014 r. dyżur nie potwierdziły, aby na terenie Komisariatu było głośno i że dochodziło tak do jakiś niezgodnych z prawem zachowań policjantów. Nie można jej też zarzucać naruszenia zasad etyki zawodowej, gdyż z treści zdjęć nie wynika, że zostały zrobione na terenie jednostki Policji. Sami funkcjonariusze nie mają na sobie mundurów i nie ma niczego, co można byłoby skojarzyć z instytucją Policji. Wskazała, że w piśmie Biura Prawnego KGP z 30 stycznia 2007 r. wyrażono opinię, że do naruszenia zasad etyki może dojść jedynie w czasie służby. Zdaniem skarżącej, jedyna osobą, która naruszyła honor, godność i dobre imię służby jest osoba, która przekazała zdjęcia mediom, które dodały im pikanterii i oszkalowały policjantów. W ocenie skarżącej jej zachowanie polegające na uczestnictwie w spotkaniu na terenie jednostki Policji poza służbą, gdzie z jej udziałem wykonano kilka zdjęć żartobliwej treści nie powinno być pojmowane w kategorii deliktu dyscyplinarnego. Ponadto, w ocenie skarżącej, wymierzona jej kara jest wysoce niewspółmierna do wagi popełnionego czynu i jest karą zbyt surową, biorąc pod uwagę jej dotychczasowy nienaganny przebieg służby. Skarżąca wskazała także, ze w stosunku do innego policjanta, który brał również udział w spotkaniu została przez organ II instancji wymierzona łagodniejsza kara dyscyplinarna – kara nagany i zostało przyjęte, że przewinienie dyscyplinarne zostało popełnione z winy nieumyślnej. Podkreśliła, że w orzeczeniu organu II instancji wskazano, że podczas imprezy towarzyskiej spożywano alkohol, w sytuacji, gdy od tego czynu została uniewinniona. Zaznaczyła także, że mając status obwinionej, została przesłuchana w charakterze świadka w sprawach innych obwinionych, pozostających pod tym samym zarzutem.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W odniesieniu do zarzutu, że w innej sprawie dyscyplinarnej prowadzonej przeciwko innemu funkcjonariuszowi wydane zostało inne korzystniejsze orzeczenie dyscyplinarne pełnomocnik organu podniósł, że okoliczność ta pozostaje bez znaczenia w rozpatrywanej sprawie . Każda sprawa dyscyplinarna jest rozpatrywana indywidualnie przy uwzględnieniu dyrektyw wskazanych w art. 134h ustawy o Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. 2012 r. poz. 270 – dalej: p.p.s.a.).

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola orzeczenia we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zostało ono wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Na wstępie należy podkreślić, że szczególna rola społeczna Policji i jej zhierarchizowana struktura wymagają dla jej skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania przez funkcjonariuszy, poza normami prawa karnego i prawa o wykroczeniach, także innych przepisów oraz zasad. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia wyjątkowa rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji publiczne zaufanie. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerowanie w sferę obywatelskich wolności i praw.

Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów została kompleksowo uregulowana w rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.). Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Ustawa o Policji nie zawiera zamkniętego katalogu czynów za których popełnienie policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną. Wyliczenie zawarte w art. 132 ust. 3 ustawy o Policji ma charakter przykładowy, o czym świadczy sformułowanie "Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności:" Katalog zachowań, które mogą zostać uznane za naruszenie dyscypliny służbowej ma zatem charakter otwarty O tym czy za konkretny czyn funkcjonariusz policji może być pociągnięty do odpowiedzialności dyscyplinarnej oceniać należy w świetle zadań jakie na mocy ustawy ma realizować. Zadania te określone zostały w art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, a także w rocie ślubowania, które policjant składa przed podjęciem służby ( por. wyrok NSA z 23 maja 2006 r. sygn. I OSK 1188/05 , wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. II SA/Bd 1376/11, wyrok NSA z 9 maja 2012 r. sygn. I OSK 1986/11 ).

Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2).

Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2 oraz niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (art. 132 ust 3 ust. 1 i 3). Treść art. 132 ust. 2 jednoznacznie wskazuje, że przesłanką warunkującą poniesienie odpowiedzialności dyscyplinarnej jest przypisanie funkcjonariuszowi winy. Jeżeli funkcjonariuszowi nie można przypisać winy, oznacza to, że nie popełnił on przewinienia dyscyplinarnego

W świetle art. 132a ustawy , przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Wina określona w powołanym przepisie związana jest zarówno z umyślnym, jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym.

Stosownie natomiast do § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej Policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r. nr 1 poz. 3) policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej. Wskazane zarządzenie znajduje oparcie w przepisie art. 7 ustawy o Policji, który stanowi, że Komendant Główny Policji określa szczegółowe zasady organizacji i zakres działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji oraz metody i formy wykonywania zadań przez poszczególne służby policyjne (ust. 1 i 2). W ramach przypisanych zadań Komendant Główny Policji, jako przełożony wszystkich policjantów, określa powinności funkcjonariuszy, także w zakresie wyglądu zewnętrznego podległych mu policjantów. Funkcjonariusz obowiązany jest poddać się tym regułom.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że – w ocenie Sądu – jej stan faktyczny, a w szczególności okoliczności popełnienia przez A. K. przypisanego jej przewinienia dyscyplinarnego, nie budzą w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego wątpliwości i nie są kwestionowane przez skarżącą. Rozbieżności w tym zakresie dotyczą raczej oceny ustalonych faktów i ich skutków.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca została uznana winną popełnienia czynu z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji polegającego na tym, że będąc poza służbą uczestniczyła na terenie komisariatu Policji w imprezie towarzyskiej z udziałem innych funkcjonariuszy Policji, podczas której wykonano szereg zdjęć, na których uwidocznione zostały butelki z naklejką określającą rodzaj alkoholu, kieliszki, gesty wskazujące na wznoszenie toastów, osoby tańczące w pozach nielicujących z powagą urzędu. W ocenie przełożonych dyscyplinarnych naraziła w ten sposób również dobre imię i wizerunek społeczny Policji, gdyż zdjęcia ze spotkania nieznana osoba upubliczniła. Czyn ten zakwalifikowano jako przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta.

Okoliczności te znalazły potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym tj. dokumentacji fotograficznej k. 10-15, k. 16 odw., k. 21, k. 28 oraz zeznaniach świadków, gdyż bezpośrednio brali udział w spotkaniu towarzyskim – A. S. (k. 88-89), M. P. (k. 74-77), P. L. (k. 85-86), S. S. (k. 78) oraz samej skarżącej (k. 50-51). Ustalenia poczynione przez organ w toku postępowania nie obejmują żadnych innych okoliczności poza przyznanymi przez skarżącą lub wynikających ze zrobionych podczas spotkania zdjęć. Zdjęcia te jednoznaczne wskazują na bardzo swobodny charakter spotkania, które na pewno nie ograniczyło się tylko do wzajemnego składania życzeń świątecznych, gdyż widać na nich zastawiony stół, rozbawione osoby w różnych pozach, w tym osoby wznoszące toasty czy tańczące. Nie ulega wątpliwości, że pomieszczenia służbowe, jakimi są pomieszczenia Komisariatu nie są przeznaczone do tego typu spotkań, a fakt, że impreza towarzyska tam się odbyła, oznacza bezpośredni jej związek ze służbą, nawet jeżeli uczestniczący w niej policjanci nie pełnili w tym czasie obowiązków służbowych. . Byli to bowiem funkcjonariusze w służbie czynnej, a spotkanie odbywało się na terenie komisariatu. Uczestniczenie w tego typu imprezie na terenie komisariatu, nie licuje z powagą tego urzędu i naraża dobre imię i wizerunek społeczny Policji, gdyż jak słusznie podkreślił organ II instancji, dostęp obywateli do komisariatu, jako aparatu pomocniczego Komendanta Komisariatu jest powszechny i nieograniczony w czasie. Petenci mogą znaleźć się na jego terenie w każdym czasie i nie wszystkie sytuacje jakie mogą zaistnieć da się przewidzieć. Skarżąca uczestniczyła w tej imprezie świadomie i dobrowolnie, a zatem organ miał podstawy do przyjęcia, że przewidując możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, godziła się na jego popełnienie. Skarżąca niewątpliwie mogła i powinna przewidzieć, że udział w imprezie towarzyskiej zorganizowanej na terenie komisariatu, na której dodatkowo wykonywano zdjęcia może w pewnych okolicznościach wpłynąć na negatywny wizerunek policjanta i Policji. Niewątpliwie skarżąca miała możliwość wraz z innymi funkcjonariuszami zorganizowania spotkania towarzyskiego poza komisariatem Policji.

Ponadto z treści przepisów określonych w załączniku do Zarządzenia Nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. wynika, że każdy policjant ma obowiązek dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej. Obowiązek ten określony został w § 23 wymienionego załącznika. Trzeba przyznać rację organowi, że skarżąca uczestnicząc w opisanej wyżej imprezie, przejawiła brak dbałości o społeczny wizerunek Policji i poziom społecznego zaufania do niej. Zdjęcia, które zostały opublikowane w prasie i portalach internetowych wpłynęły bardzo negatywnie na społeczną ocenę całej grupy zawodowej policjantów, co w konsekwencji obniża poziom zaufania obywateli do instytucji Policji.

Organy prawidłowo przyjęły, że wykonane były niewątpliwe w celach prywatnych, na własny użytek i zostały upublicznione bez woli osób, które są na fotografiach. Nie mniej jednak wpłynęły negatywnie na wizerunek Policji, gdyż przekaz płynący z upublicznionych zdjęć, na których widać butelki od alkoholu jest taki, że na imprezie był spożywany alkohol, a zabawa miała charakter bardzo swobodny. Odbiór tego zdarzenia w opinii publicznej był bardzo negatywny, o czym świadczyły przytoczone w uzasadnieniu decyzji tytuły publikacji prasowych i komentarze w Internecie. Fakt., że od zarzutu naruszenia dyscypliny służbowej polegającego na spożywaniu alkoholu w pomieszczeniu służbowym komisariatu Policji skarżąca i pozostali uczestnicy zostali uniewinnieni, gdyż organy nie zebrały materiału dowodowego, który mógłby stanowić podstawę do dokonania takich ustaleń i uznania skarżącej za winną popełnienia takiego czynu, przekazu płynącego ze zdjęć nie zmienia.

Powyższe okoliczności stanowiły, zdaniem Sądu, uzasadnioną podstawę do uznania skarżącej winną popełnienia zarzucanego jej przewinienia dyscyplinarnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, błędnej wykładni par. 23 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" polegającej na uznaniu, że skarżąca naruszyła zasady etyki będąc poza służbą, w sytuacji, gdy nie nastąpił funkcjonalny związek czynu ze służbą, uznać należy, że jest on z podawanych już wyżej przyczyn niezasadny. Podkreślić należy, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji charakteryzuje się szczególnego charakteru podległością. Osoba wstępująca do służby przyjmuje na siebie szereg obowiązków związanych z jej charakterem. W zamian otrzymuje gwarancję stabilności zatrudnienia i liczne uprawnienia związane ze służbą. Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z dnia 10 kwietnia 2002 r., sygn. akt K 26/00, zauważył, że "nie można również zapominać o tym, że przez działania funkcjonariuszy publicznych kształtuje się obraz państwa i autorytet jego organów. Wdrażanie mechanizmów demokratycznych (brak jakichkolwiek ograniczeń w prawie zrzeszania się), z drugiej strony skutkuje utratą zaufania społecznego do funkcjonariuszy publicznych, znajdujących się w niejednoznacznej sytuacji. Negatywnym ocenom sprzyja kryzys moralny sfery publicznej, co znajduje odzwierciedlenie w wynikach licznych badań opinii społecznej". Ograniczenia i zakazy wynikające z treści stosunku służbowego są ważne dla jakości funkcjonowania Policji, a co za tym idzie - postrzegania państwa przez obywateli. Dlatego też przepisy pragmatyki służbowej, dotyczące ograniczeń w zakresie działalności funkcjonariuszy, powinny być ściśle przestrzegane zarówno przez samych funkcjonariuszy, jak i organy administracji publicznej.

Przypomnieć także należy, że każda osoba wstępująca do służby w Policji składając ślubowanie wedle roty ustalonej w art. 27 ustawy o Policji, zobowiązuje się do tego, by "strzec tajemnic związanych ze służbą, honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej". Policjant zobowiązuje się zatem m.in. do: przestrzegania zasad etyki zawodowej. W ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że charakter stosunku służbowego policjanta, polegający na szczególnym podporządkowaniu, oznacza, iż przewinienie dyscyplinarne można popełnić także poza godzinami służby. Funkcjonariusz Policji także poza godzinami służby jest zobowiązany postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych. Dotyczy to także czynu, który popełniła skarżąca. Jest bowiem oczywiste, że jeżeli policjant, poza godzinami służby, uczestniczy w spotkaniu towarzyskim na terenie komisariatu Policji, na którym wykonywane są zdjęcia w różnych pozach tanecznych, z gestami wskazującym na spożywanie alkoholu, na których znajdują się m.in. butelki z etykietami alkoholowymi czy też kieliszki, to narusza zasady etyki zawodowej, popełniając w ten sposób przewinienie dyscyplinarne. Jak podnoszono wyżej Komisariat jest jednostką organizacyjną Policji pełniącą określone funkcje w określonym terenie, lokalem, w którym urzędują pracownicy Policji, przychodzą z interwencjami obywatele, a nie jest to miejsce przeznaczone do rozrywkowych spotkań towarzyskich.

Przechodząc do oceny legalności wymierzonej skarżącej kary dyscyplinarnej wskazać należy, że zgodnie z art. 134 ustawy o Policji, karami dyscyplinarnymi są:

1) nagana;

2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania;

3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;

4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;

5) obniżenie stopnia;

6) wydalenie ze służby.

Przedstawiona gradacja kar jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił jednak, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich. Pozostawił to do uznania właściwego organu. Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy, w tym, czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby obwinionego funkcjonariusza..

Wymierzenie w postępowaniu dyscyplinarnym kary, musi być poprzedzone wnikliwą i obiektywną oceną, aby nie można było postawić zarzutu dowolności, co do zastosowanej sankcji.

Organ ma obowiązek uwzględnienia i rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na rozmiar kary ( art. 134 h ust. 1-4 ustawy) .

Zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. W art. 134h ust. 2 wymienione zostały okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, które mają wpływ na zaostrzenie wymiaru kary:

1/ działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po użyciu alkoholu lub innego podobnie działającego środka ;

2/ popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej;

3/ poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji zadań Policji lub naruszenie dobrego imienia Policji;

4/ działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.

Z kolei w art. 134h ust. 3 o Policji wskazano okoliczności popełnienia przewinienia mające wpływ na złagodzenie wymiaru kary:

1/ nieumyślność jego popełnienia;

2/ podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków;

3/ brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych;

4/ dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego.

Jak stanowi art. 134h ust. 4 ustawy, przełożony dyscyplinarny uwzględnia okoliczności, o których mowa w ust. 1-3, wyłącznie w stosunku do policjanta, którego one dotyczą.

W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu wymierzenie skarżącej kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej zdatności do służby, nie jest przejawem dowolności co do zastosowanej sankcji i nie może być poczytywane za nadmierną represję w stosunku do popełnionych przewinień dyscyplinarnych. Sąd, dokonując analizy całości materiału zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym, nie stwierdził uchybień w zakresie zbierania dowodów, ani też nie dopatrzył się błędów w ustaleniach faktycznych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wymierzona kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną (art. 134c). Sąd podzielił stanowisko organów, że kara ta jest współmierna do zaistniałych przewinień i spełnia wymogi określone w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji. Z uzasadnienia orzeczenia wynika, że organ uwzględniał przy wymiarze kary nienaganny przebieg służby skarżącej. Na zaostrzenie wymiaru kary wpłynęły poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, jakim było naruszenie dobrego imienia Policji. Nie ulega wątpliwości, że następstwa popełnionego przewinienia dla służby i wizerunku Policji jako formacji, są znaczne. Zaostrzenie wymiaru kary znajduje podstawy w art. 134h ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji. Odnosząc się do zarzutu, że w innym postępowaniu dyscyplinarnym dotyczącym innego funkcjonariusza orzeczona została kara mniej surowa podkreślić należy, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest postępowanie dyscyplinarne wszczęte w stosunku do A. K. i w tym postępowaniu, zarówno organy, jak i na obecnym etapie postępowania Sąd, ocenia zebrany materiał dowodowy wskazujący na popełnienie przewinienia dyscyplinarnego jedynie przez skarżącą. Sąd nie ma możliwości oceny i porównania tego postępowania i wydanego w nim orzeczenia z orzeczeniem wydanym wobec innego funkcjonariusza. Nawet jeżeli był on uczestnikiem tego samego spotkania towarzyskiego nie musi to oznaczać obowiązku orzeczenia wobec niego takiej samej kary. Przesłanki wpływające na określenie wymiaru kary dyscyplinarnej oceniane są w każdym postępowaniu indywidualnie. W tej sytuacji zarzut niewspółmierności kary w stosunku do czynu, uzasadniany tym, że innemu policjantowi, który brał również udział w przedmiotowym spotkaniu wymierzono łagodniejsza i bardziej adekwatną karę, nie zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdził, że zarzucane skarżącej przewinienie było przez nią zawinione, a tym samym organ prawidłowo wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej zdatności do służby.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi skargę oddalił.

d.j.


ZDANIE ODRĘBNE

III SA/Łd 1043/14

ZDANIE ODRĘBNE

Uzasadnienie zdania odrębnego Sędziego NSA Janusza Furmanka od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 lutego 2015 r.

Nie zgadzam się z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 lutego 2015 r., gdyż uważam, że zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] wydane została w oparciu o nieprawidłową ocenę zaistniałego stanu faktycznego w sprawie, co skutkowało wadliwym zastosowaniem przepisów prawa materialnego, tj. przepisów ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.).

Postepowanie w niniejszej sprawie dotyczyło odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusza Policji, zasadności i wysokości nałożenia kary za ustalone przewinienie dyscyplinarne. Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów została kompleksowo uregulowana w rozdziale 10 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 132 ust. 1 tej ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Przy czym, naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2).

Jak wynika z akt sprawy skarżąca została uznana winną popełnienia czynu z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji polegającego na tym, że będąc poza służbą uczestniczyła na terenie komisariatu Policji w imprezie towarzyskiej z udziałem innych funkcjonariuszy Policji, podczas której wykonano szereg zdjęć, na których uwidocznione zostały butelki z naklejką określającą rodzaj alkoholu, kieliszki, gesty wskazujące na wznoszenie toastów, osoby tańczące w pozach nielicujących z powagą urzędu. W ocenie przełożonych dyscyplinarnych naraziła w ten sposób również dobre imię i wizerunek społeczny Policji, gdyż zdjęcia ze spotkania nieznana osoba upubliczniła. Czyn ten zakwalifikowano jako przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta. Z poglądem tym zgodził się Wojewódzki Sąd

Administracyjny w Łodzi w wyroku z 4 lutego 2015 r., oddalając skargę A. K. W ocenie Sądu bowiem, okoliczności popełnienia przez skarżącą przypisanego jej przewinienia dyscyplinarnego, nie budzą w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego wątpliwości i nie są kwestionowane przez skarżącą. Rozbieżności w tym zakresie dotyczą raczej oceny ustalonych faktów i ich skutków.

Z takim poglądem Sądu nie sposób się zgodzić. Nie podzielam bowiem stanowiska, że materiał dowodowy zgormadzony w sprawie, a przede wszystkim zakreślone przez skarżącą wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i zarzut naruszenia równości wobec prawa nie pozwalały na przyjęcie jako uzasadnionego zaprezentowanego przez Sąd stanowiska.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż organ w uzasadnianiu swojego rozstrzygnięcia bezpodstawnie przyjął, iż w trakcie "spotkania towarzyskiego" na ternie Komisariatu Policji, które to ustalenie stało się podstawą nałożenia kary dyscyplinarnej, spożywano alkohol. Takie bowiem ustalenie pozostaje w jaskrawej sprzeczności z samym merytorycznym rozstrzygnięciem organów. Albowiem – na co zwrócić należy w szczególności uwagę – w swoim orzeczeniu organ I instancji uniewinnił skarżącą od popełnienia zarzucanego jej czyny w postaci spożywania alkoholu w pomieszczeniach służbowych Komisariatu Policji. Rozstrzygniecie to organ odwoławczy utrzymał w mocy. Z jednej strony zatem organ II instancji zgadza się w pełni z rozstrzygnięciem o uniewinnieniu skarżącej od zarzut spożywania alkoholu, z drugiej jednakże strony, uzasadniając naruszenie zasad etyki zawodowej, wprost wskazuje jako jeden z argumentów za jego popełnieniem fakt spożywania alkoholu. Niewątpliwie powyższe mogło mieć też znaczenie dla ustalenia wysokości kary za wspomniane naruszenie dyscypliny służbowej. W tej sytuacji niezbędnym jest wyjaśnienie zaistniałych rozbieżności i jednoznaczne stwierdzenie, czy podtrzymuje swoje rozstrzygnięcie co do wysokości kary w sytuacji ustalenia, iż skarżącej nie można zarzucić spożywania alkoholu na terenie Komisariatu. Zasadnym byłoby zatem rozważenie, czy wymierzona skarżącej kara nie jest niewspółmierna do wagi popełnionego czynu i co za tym idzie jest karą zbyt surową, biorąc pod uwagę dotychczasowy nienaganny przebieg służby skarżącej.

Druga zasadnicza wątpliwość co do prawidłowości rozstrzygnięcia organów dotyczy kwestii naruszeni konstytucyjne zasady równości stron (art. 32 Konstytucji RP). Z analizy akt sprawy, zarzutów strony skarżącej oraz zestawienia powyższych z dostępnymi informacjami z innych akt sądowoadministracyjnych wynika, że w stosunku do innego policjanta, który również brał udział w "spotkaniu towarzyskim" na terenie Komisariatu została przez organ II instancji wymierzona łagodniejsza kara dyscyplinarna, tj. kara nagany. Ponadto w przypadku tego policjanta organ przyjął, że przewinienie dyscyplinarne zostało popełnione z winy nieumyślnej.

W kontekście powyższych ustaleń należy zakwestionować działanie organu jako budzące uzasadnione wątpliwości z puntu widzenia zasady sprawiedliwości i równego traktowania stron. Równość wobec prawa oznacza bowiem równe traktowanie podmiotów znajdujących się w takiej samej lub podobnej sytuacji faktycznej. W analizowanym natomiast przypadku trudno znaleźć jakiekolwiek uzasadnienie dla tak istotnego zróżnicowania kar dla poszczególnych podmiotów naruszających te samy normy, w tych samych warunkach – uczestniczących w tym samy spotkaniu, które to stało się przyczynkiem dla zastosowania środków dyscyplinarnych.

Przypomnieć należy, iż generalne sformułowanie zasady równości, określonej w przepisie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, znalazło wyraz w stwierdzeniu, iż "wszyscy są wobec prawa równi". Oznacza to prawo do równego traktowania przez władze publiczne, której to zasady władze muszą przestrzegać. Wynikająca z powoływanego przepisu ustawy zasadniczej zasada równości wobec prawa oznacza, że podmioty o tym samym statusie prawnym, mogą w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, oczekiwać takiego samego rozstrzygnięcia w procesie stosowania prawa. Przy czym, co należy z całą mocą podkreślić, od zasady równości Konstytucja RP nie zna żadnych odstępstw i wyjątków. W aspekcie zasady równości wskazuje się także, iż dla jej realizacji istotne jest także, aby organ przeprowadził wnikliwe postępowanie administracyjne, w szczególności celem ustalenia, czy istotnie w sprawach, na które się powoływał skarżący, zapadły decyzje o odmiennej treści i czy rzeczywiście były to sprawy, w których występowała analogiczna sytuacja faktyczna i prawna. Tego niewątpliwie organ ni uczyni, naruszać tym samym z jednej strony wskazaną zasadę równości wobec prawa, ale i przepisy k.p.a. dotyczące postępowania dowodowego.

Odwołać się w tym miejscu należy do tezy jednego z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wprost stwierdza, że równość wobec prawa, w rozumieniu art. 32 Konstytucji RP, to równość wobec stosowania prawa, a nie różnicowania sytuacji prawnej obywateli w drodze stanowienia prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z 8 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1105/04). Zatem o naruszeniu konstytucyjnej zasady równości wobec prawa można mówić, gdy w takiej samej sytuacji, przy stosowaniu prawa, różnicuje się prawa lub obowiązki jednostki. Innymi słowy zasada wyrażona w art. 32 Konstytucji RP uległaby złamaniu wówczas, gdyby w tożsamej sytuacji i przy tych samych kryteriach, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie - gdzie chodziło o ukaranie za udział w poszczególnych policjantów w tej samej negatywnie ocenionej z punktu widzenia zasad etyki służbowej "imprezie" - w stosunku do jednego policjanta zastosowano niewspółmiernie łagodniejszy wymiar kary dyscyplinarnej, a w stosunku do innego policjanta kara ta jest wyższa. Dodatkowo naruszenie zasady równości podkreśla fakt, iż w stosunku do skarżącej stwierdzono winę umyślą w działaniu, a w stosunku do innego policjant uczestniczącego w tym samym zdarzeniu stwierdzono, iż nie zachodziła umyślność jego czynu. Co do zasady niedopuszczalne jest bowiem tak istotne różnicowanie sytuacji prawnej dwóch podmiotów tego samego stosunku, tego samego zdarzenia, bez nad wyraz szczegółowej i niezwykle skrupulatnej analizy ewentualnych przyczyn, które do takiego zróżnicowania miałyby doprowadzić. W tym aspekcie konstytucyjna zasada równości wobec prawa nie może pozostawać w sprzeczności również z konstytucyjnymi zasadami praworządności i sprawiedliwości społecznej (art. 7 i 2 Konstytucji RP).

Z powyższych względów nie mogłem zgodzić się z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 lutego 2015 r., oddalającym skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z [...], z uwagi na naruszenie zasady równości wobec prawa w kontekście naruszenia prze organy zasad postępowania dowodowego regulowanego przepisami kodeksu postepowania administracyjnego i zgłosiłem do niego zdanie odrębne.

d.j.