Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1535/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6369 Inne o symbolu podstawowym 636
Hasła tematyczne: Inne
Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1983
law: Ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser (spr.) sędzia NSA Jerzy Siegień sędzia (del.) WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 14 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 724/19 w sprawie ze skargi M. Ś. na zarządzenie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora centrum kultury 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. Ś. na rzecz Prezydenta Miasta [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 724/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej WSA albo sąd I instancji) oddalił skargę M. Ś. (dalej skarżąca) na zarządzenie Prezydenta Miasta [...] (dalej Prezydent) z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] wydane w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora centrum kultury.

Wyrok zapadł w następującym stanie prawnym i faktycznym:

Zarządzeniem z dnia [...] czerwca 2019 r. Prezydent działając na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 506, dalej u.s.g.), art. 15 ust. 1 i ust. 6 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. z 2019 r. poz. 730 ze zm., dalej u.o.p.d.k.) oraz art. 70 § 1, § 11, § 12 i § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2019 r. poz. 2432 ze zm.) w zw. z art. 15 ust. 7 u.o.p.d.k. - w § 1 odwołał z dniem 26 czerwca 2019 r. skarżącą ze stanowiska Dyrektora [...] Centrum Kultury w [...] (dalej [...] albo Centrum), zaś w § 2 wskazał, że odwołanie jest równoznaczne z wypowiedzeniem stosunku pracy z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, który rozpocznie się z dniem [...] czerwca 2019 r., a zakończy się z dniem [...] września 2019 r. W § 3 zaskarżonego zarządzenia wskazano, że przyczyną odwołania jest naruszenie przepisów prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem oraz odstąpienie od realizacji umowy określającej warunki organizacyjno-finansowe działalności instytucji kultury oraz program jej działania, tj. umowy z [...] sierpnia 2018 r. dotyczącej działalności [...]

Przed wydaniem zarządzenia Prezydent wystosował wniosek o wydanie opinii o skarżącej, w związku z zamiarem odwołania jej ze stanowiska, do szczegółowo wymienionych w uzasadnieniu stowarzyszeń zawodowych i twórczych, których listę ustalił w oparciu o wykaz sporządzony przez Naczelnika Wydziału Organizacyjnego Starostwa Powiatowego w [...] i wykaz sporządzony przez Pełnomocnika ds. Współpracy z Organizacjami Pozarządowymi Urzędu Miasta [...]. Opinie w tej kwestii były zróżnicowane - od pozytywnych do zdecydowanie negatywnych. W opiniach pozytywnych pojawiły się m.in. stwierdzenia dotyczące profesjonalnego prowadzenia imprezy z uwagi na łagodny głos, aparycję i schludny wygląd skarżącej, prawidłowej współpracy w zakresie udostępnienia pomieszczeń [...] wraz ze sprzętem. Natomiast w negatywnych opiniach wskazano m.in., że wielokrotnie podmioty wyrażające chęć współpracy napotykały na arogancję i niewiedzę skarżącej. Takie stwierdzenia padały również ze strony długoletnich, zasłużonych działaczy kultury. Powoływano się również na fakt, że z kalendarza imprez kulturalnych znikają cykliczne duże koncerty symfoniczne i poetyckie. Podnoszono także argument, że skarżąca nie stwarza mieszkańcom miasta możliwości aktywnej działalności artystycznej. Prezydent jednocześnie ustalił, że w [...] nie działają związki zawodowe.

W ocenie Prezydenta, skarżąca naruszyła przepisy prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem oraz odstąpiła od realizacji umowy określającej warunki organizacyjno-finansowe działalności Centrum i program jej działania, tj. umowy dotyczącej działalności [...] zawartej z Miastem [...] dnia [...] sierpnia 2018 r.

Organ wskazał, że naruszenie przez skarżącą przepisów prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem polega na nieutworzeniu w strukturze organizacyjnej Centrum stanowiska zastępcy Dyrektora. Zgodnie z § 8 ust. 3 uchwały Rady Miejskiej [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...], w sprawie nadania Statutu [...] Centrum w [...], Dyrektor zarządza Centrum przy pomocy zastępcy dyrektora i głównego księgowego. Ponadto § 9 ust. 3 tego aktu stanowi, że zastępcę dyrektora powołuje i odwołuje dyrektor w uzgodnieniu z Prezydentem.

W regulaminie organizacyjnym z [...] grudnia 2015 r. określającym organizację wewnętrzną [...] nadanym przez skarżącą w trybie określonym w art. 13 ust. 3 u.o.p.d.k., nie przewidziano stanowiska zastępcy dyrektora. Zgodnie z § 6 pkt 3 lit. n/ tego regulaminu, w przypadku gdy Dyrektor Centrum nie może pełnić swych obowiązków zastępuje go Główny Księgowy. Powyższe rozwiązanie przyjęte w strukturze organizacyjnej Centrum jest niezgodne z uchwałą Rady Miejskiej [...] z dnia [...] października 2009 r. Uchwała ta, w świetle art. 40 u.s.g., jest aktem prawa miejscowego. W związku z powyższym, skarżąca była zobowiązana do utworzenia w strukturze organizacyjnej [...] stanowiska zastępcy dyrektora, a następnie powołania go w uzgodnieniu z Prezydentem.

Ponadto stworzone przez skarżącą rozwiązanie dotyczące zastępowania dyrektora [...] przez głównego księgowego jest niezgodne z art. 53 ust. 1 w zw. z art. 54 ust. 1 i art. 68 ustawy o finansach publicznych (dalej u.f.p), pozbawia bowiem jednostkę kontroli zarządczej w sferze finansowej. Czynności w zakresie finansów oraz czynności kontroli nad nimi wykonuje bowiem ta sama osoba. Z art. 54 ust. 3, 4, 5 i 6 u.f.p. wynika, że dokumenty oraz decyzje związane z zatwierdzaniem operacji gospodarczych muszą podpisywać pracownik właściwy rzeczowo, główny księgowy i kierownik jednostki. W sytuacji powierzenia zastępstwa głównemu księgowemu występowałby on w dwojakiej roli - kierownika i głównego księgowego, co jest niedopuszczalne.

Skarżąca nie była obecna w pracy łącznie przez 27 dni. Podstawą do nieświadczenia przez nią pracy w ww. dniach były jej pisma informujące, że we wskazanych przez nią dniach ma wolne z tytułu urlopu wypoczynkowego, a zastępuje ją główna księgowa. Pisma te były podpisywane przez skarżącą i pracownika zastępującego. Pism tych skarżąca nie przedstawiała Prezydentowi i w żaden inny sposób nie występowała do niego z wnioskiem o udzielenie w ww. dniach urlopu wypoczynkowego. Na tle zaistniałych faktów można domniemywać, że skarżąca sama udzieliła sobie urlopu wypoczynkowego dokonując czynności samej ze sobą z pominięciem zwierzchnika służbowego.

Wobec powyższego, zaistniała przesłanka odwołania skarżącej określona w art. 16 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k. Ponadto skarżąca, na podstawie art. 15 ust. 5 u.o.p.d.k., odstąpiła również od realizacji umowy dotyczącej działalności [...] zawartej z Miastem [...][...] sierpnia 2018 r. Nie tworząc stanowiska zastępcy dyrektora zgodnie z art. 15 ust. 8 u.o.p.d.k., skarżąca nie zapewniła odpowiedniego nadzoru nad wykonywanymi zadaniami przez pracowników oraz właściwego sposobu ich wykonywania. Tym samym, w wyniku tego zaniechania odstąpiła również od realizacji umowy z [...] sierpnia 2019 r., co stanowi przesłankę odwołania określoną w art. 15 ust. 6 pkt 4 u.o.p.d.k.

Jednym z warunków organizacyjno-finansowych określonych w § 1 ww. umowy z [...] sierpnia 2018 r. był stan zatrudnienia w [...]. W ww. koncepcji funkcjonowania instytucji kultury na lata 2018-2021, skarżąca wskazywała na konieczność zatrudnienia dodatkowego personelu, z czego się nie wywiązała. Ponadto, skarżąca niezasadnie "blokuje" zajmowany przez nią przed powołaniem na stanowisko dyrektora Centrum etat specjalisty ds. organizacji imprez kulturalnych w dziale organizacji imprez. Wyrażenie bowiem przez nią zgody na powołanie na stanowisko dyrektora Centrum z dniem [...] lipca 2015 r. stanowiło domniemane wyrażenie woli rozwiązania w drodze porozumienia stron wcześniej nawiązanej umowy o pracę na stanowisku specjalisty ds. organizacji imprez.

Polityka kadrowa realizowana przez skarżącą w [...] pozostaje w oczywistej sprzeczności z zadeklarowanymi przez nią w przedłożonej organizatorowi koncepcji funkcjonowania instytucji kultury na lata 2018-2021 zamierzeniami w zakresie zwiększenia zatrudnienia w Centrum i podwyższenia kwalifikacji zawodowych jego pracowników w celu powiększenia zakresu oferowanych usług. Realizowaniu przez skarżącą koncepcji funkcjonowania instytucji kultury na lata 2018-2021 w powyżej przedstawionym zakresie, do którego zobowiązała się w ww. umowie, nie stoją na przeszkodzie względy finansowe. Z rachunków zysków i strat sprawozdań finansowych za lata 2015, 2016, 2017 i 2018 wynika bowiem, że [...] w tych latach wykazywało zysk. W 2018 r. wyniósł on 273.572,06 zł.

Brak wystarczającej kadry spowodował odwołanie przez skarżącą koncertu w muszli koncertowej [...] maja 2019 r. w ramach [...] z tego powodu, że obsługiwano wówczas inne imprezy.

Wbrew koncepcji funkcjonowania instytucji kultury na lata 2018-2021 nie utworzono stanowiska specjalisty do spraw pozyskiwania środków zarówno z programów operacyjnych, jak i funduszy europejskich, co doprowadziło do braku pozyskiwania dofinansowania działalności [...].

Biorąc pod uwagę powyższe fakty, Prezydent stwierdził, że skarżąca nie realizuje w znacznym stopniu umowy określającej warunki organizacyjno-finansowe działalności [...] oraz program jej działania, co dowodzi zaistnienia przesłanki jej odwołania określonej w art. 16 ust. 6 pkt 4 u.o.p.d.k.

W skardze na powyższe zarządzenie M. Ś. wniosła o stwierdzenie jego nieważności.

Prezydent w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie tej skargi.

Przystępując do merytorycznej kontroli zaskarżonego zarządzenia WSA wyjaśnił, że konsekwencją przyjęcia podwójnego charakteru aktów powołujących (odwołujących) dany podmiot na stanowisko dyrektora instytucji kultury jest ograniczenie zakresu sądowej kontroli tych zarządzeń wyłącznie do kwestii związanych z zachowaniem wymogów ich podjęcia, określonych w przepisach prawa o charakterze publicznym. To natomiast, czy wskazana w zarządzeniu przyczyna odwołania jest rzeczywista i prawdziwa podlega kontroli sądu powszechnego - sądu pracy w toku ewentualnego postępowania z zakresu prawa pracy. Przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej k.p.a.) nie mają zastosowania w sprawach administracyjnych o innym charakterze, aniżeli wynikającym z art. 1 pkt 1 tej ustawy. Zarządzenie organu gminy (organizatora), wydawane na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 5 u.s.g. w zw. z art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k. nie jest indywidualną sprawą administracyjną, podlegającą regulacji przepisów k.p.a. Wszelkie zatem sformułowane w skardze zarzuty związane z naruszeniem tych przepisów przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy nie są zasadne. Mając powyższe na uwadze, zarzuty skargi w tym zakresie, jako nie podlegające kognicji sądu administracyjnego, pozostawały poza zakresem sądowej kontroli.

Z treści zaskarżonego zarządzenia wynika, że jako prawną podstawę odwołania skarżącej wskazano pkt 3 i 4, tj. naruszenie przepisów prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem i odstąpienie od realizacji umowy, o której mowa w ust. 5. Zatem, niewątpliwie organ wskazał ustawowe podstawy odwołania skarżącej ze stanowiska Dyrektora [...]. Natomiast ich faktyczne istnienie, jak to już wskazano wcześniej, pozostawało poza zakresem kontroli sądowo-administracyjnej. W związku z powyższym Sąd nie był władny do oceny tego, czy doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz przepisów k.p.a., których naruszenie miało w ocenie skarżącej wynikać z faktu nieustalenia przez organ w prawidłowy sposób stanu faktycznego.

W ocenie WSA, w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia w prawidłowy sposób uzasadniono i umotywowano wymienione powody odwołania skarżącej. W uzasadnieniu aktu odwołania muszą bowiem zostać szczegółowo wskazane zarzucane dyrektorowi nieprawidłowości oraz powinno zostać przekonująco umotywowane wypełnienie przez nie ustawowych przesłanek.

Istotą sporu między stronami postępowania w tym zakresie jest odpowiedź na pytanie, czy Prezydent przed wydaniem zaskarżonego zarządzenia wypełnił obowiązki określone w art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k., decydujące o skuteczności odwołania, tj. czy odwołał skarżącą po zasięgnięciu opinii stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję. W tym zakresie WSA stwierdził, że Prezydent wykazał, że dochował należytej staranności przy ustalaniu kręgu ww. podmiotów zwracając się o ich wykaz do Naczelnika Wydziału Organizacyjnego Starostwa Powiatowego w [...] i Pełnomocnika ds. Współpracy z Organizacjami Pozarządowymi Urzędu Miasta [...], którzy wskazali mu 25 instytucji.

Zarzuty skarżącej w tym zakresie są gołosłowne i niepoparte żadnymi dowodami. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego stawiane przez nią tezy, w szczególności nie przedłożyła dokumentów, z których wynikałoby, że wskazane przez nią stowarzyszenia spełniają warunki wymienione w art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k., tj. że są właściwe ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez [...] (np. w postaci wydruki internetowych z Krajowego Rejestru Sądowego z Rejestru Stowarzyszeń, pozwalające zweryfikować zakres ich działalności statutowej). Podobnie, nie są poparte jakimikolwiek dokumentami twierdzenia skarżącej, że niektóre z instytucji, do których zwrócił się Prezydent, nie spełniają ww. warunków.

W skardze kasacyjnej M. Ś., reprezentowana przez adwokata, zaskarżyła w całości wyrok z dnia 13 listopada 2019 r. zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.):

1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz w zw. z art. 40b ust. 4 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach, przez ich niezastosowanie i uznanie, że to skarżąca powinna przedstawić do akt sprawy wydruk z KRS i ewidencji stowarzyszeń zwykłych, na okoliczność wykazania, że działalność statutowa wymienionych w skardze 41 stowarzyszeń spełnia warunki przewidziane w art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k., podczas gdy fakty powszechne znane nie wymagają dowodów, a dane umieszczone w KRS i ewidencji stowarzyszeń zwykłych są jawne, podlegają ogłoszeniu w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, każdy ma do nich dostęp, przez co istnieje niewzruszalne domniemanie powszechnej znajomości wpisów w rejestrze, a informacje gromadzone cechują się notoryjnością powszechną, wobec czego na nieznajomość danych tam zawartych nie może się powoływać nikt, w szczególności sąd,

2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieprzeprowadzenie przez WSA z urzędu, pomimo kwestionowania od początku postępowania administracyjnego przez skarżącą sposobu wytypowania stowarzyszeń, jakie powinno się zapytać o opinię, a skoro WSA posiadał wiedzę o istnieniu stowarzyszeń mogących spełniać kryteria przewidziane w art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k., to powinien ustalenia w tym zakresie z urzędu oprzeć na stosownym postępowaniu dowodowym, a swoje wnioski uzasadnić, wobec czego WSA kwestionując nie wykazanie przez skarżącą twierdzeń w tym zakresie, również powinien był poczynić odpowiednie ustalenia, poprzez kluczowe nader istotne uzupełniające postępowania dowodowe ze statutów stowarzyszeń wymienionych przez skarżącą, w wyniku czego zaskarżone orzeczenie zostało wydane bez uwzględnienia okoliczności mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności tych, które w sposób jednoznaczny wykazały, że działanie organu ustalające krąg stowarzyszeń było jedynie pozorne, przez co zaskarżone zarządzenie nie odpowiada prawu i zostało wydane z naruszeniem szeregu przepisów postępowania,

3) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 ust. 1 zdanie drugie u.o.p.d.k., przez jego niewłaściwe zastosowanie i odwołanie dyrektora instytucji kultury bez dokładnego ustalenia kręgu stowarzyszeń uprawnionych do wydania opinii o dyrektorze instytucji kultury, co spowodowało wyłącznie wybiórczą i pozorną próbę zrealizowania obowiązku z art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k., bez zasięgnięcia stosownych opinii wszystkich stowarzyszeń prawem wymaganych,

4) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k., polegające na uznaniu, iż ustalenie kręgu stowarzyszeń przez Prezydenta zostało dokonane zgodnie z prawem i orzeczeniu, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane bez naruszenia prawa, podczas gdy odwołanie dyrektora instytucji kultury bez dokładnego ustalenia kręgu stowarzyszeń uprawnionych do wydania opinii o dyrektorze instytucji kultury, stanowi wyłącznie wybiórczą i pozorną próbę zrealizowania obowiązku z art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k., bez zasięgnięcia stosownych opinii wszystkich stowarzyszeń prawem wymaganych, przez co organ naruszył wymaganą tym przepisem, publicznoprawną formę i procedurę odwołania dyrektora instytucji kultury, w szczególności brak konsultacji organizatora ze wskazanymi w skardze 41 stowarzyszeniami, w sytuacji przeprowadzenia takich konsultacji z innymi właściwymi stowarzyszeniami, a co więcej zaciągnięcie opinii organizacji nie będących stowarzyszeniami, stanowi naruszenie ww. przepisu, gdyż tylko pełna procedura konsultacyjna spełnia wymogi formalne odwołania dyrektora.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonego zarządzenia Prezydenta z dnia [...] czerwca 2019 r., ewentualnie przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, zrzekając się przy tym przeprowadzenia rozprawy i wnosząc o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent, zastępowany przez radców prawnych, wniósł o oddalenie tej skargi jako niezasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Orzekając w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze wynikające z art. 183 § 1 p.p.s.a. ograniczenie rozpoznania sprawy do sformułowanych we wniesionym środku odwoławczym podstaw. Wykroczenie poza ich obręb dopuszczalne jest jedynie w razie zaistnienia jednej z przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia którejkolwiek z nich w niniejszym postępowaniu.

Istota sporu w niniejszej sprawie, która znalazła swoje odzwierciedlenie we wszystkich zarzutach kasacyjnych, sprowadzała się do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy WSA dokonał prawidłowej oceny zgodności z prawem procedury poprzedzającej odwołanie skarżącej kasacyjnie przez Prezydenta ze stanowiska Dyrektora [...] Centrum Kultury w [...]. Wątpliwości, jakie zostały podniesione w złożonym środku odwoławczym dotyczyły sposobu zasięgnięcia przez Prezydenta opinii stowarzyszeń zawodowych i twórczych, właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję, o czym wprost stanowi art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k. Jak zostało to wyjaśnione w uzasadnieniu zarządzenia z dnia [...] czerwca 2019 r., lista stowarzyszeń zawodowych i twórczych do których wystąpiono o uzyskanie opinii w sprawie odwołania skarżącej kasacyjnie z zajmowanego stanowiska została ustalona w oparciu o wykaz sporządzony przez Naczelnika Wydziału Organizacyjnego Starostwa Powiatowego w [...] oraz wykaz przygotowany przez Pełnomocnika ds. Współpracy z Organizacjami Pozarządowymi Urzędu Miasta [...]. Prezydent przedstawiając listę podmiotów, do których zwrócił się z prośbą o wyrażenie opinii jednocześnie wskazał, że były one zróżnicowane - od pozytywnych do zdecydowanie negatywnych. W dalszej części uzasadnienia zarządzenia z dnia [...] czerwca 2019 r. przedstawiono szczegółowo powody odwołania skarżącej kasacyjnie z zajmowanego stanowiska, zwracając uwagę na konkretne uchybienia, których dopuściła się zdaniem Prezydenta w trakcie sprawowania funkcji Dyrektora [...] Centrum Kultury.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA miał podstawy do uznania za zgodną z prawem procedurę odwołania skarżącej kasacyjnie z zajmowanego stanowiska, obejmującą swoim zakresem zasięgnięcie opinii instytucji, o których stanowi art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k. Jak zwrócił na to uwagę WSA, Prezydentowi nie można zarzucić w tej materii pozornego działania. Zwrócił się on do innego organu (Starosty), dysponującego rejestrem stowarzyszeń, o wskazanie ich listy spełniającej warunki wymienione w art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k. Efektem tego działania było skierowanie zapytań do wskazanych z nazwy w uzasadnieniu zarządzenia z dnia [...] czerwca 2019 r. 25 instytucji, które przedstawiły swoje opinie. Z lektury tego uzasadnienia wynika, że były one zarówno pozytywne, jak i negatywne względem odwołania skarżącej kasacyjnie z zajmowanego stanowiska. Prezydent pochylając się nad ich argumentacją wskazał jednak takie okoliczności, które w jego ocenie uzasadniały podjęcie rozstrzygnięcia o zakończeniu współpracy ze skarżącą kasacyjnie.

W świetle powyższych okoliczności, zarówno same zarzuty kasacyjne, jak i ich uzasadnienie nie zasługiwały na aprobatę. Jak zostało to już powyżej wskazane, Prezydent dochował należytej staranności w wyborze podmiotów do których zwrócił się o wyrażenie opinii na temat skarżącej kasacyjnie. Dokonany przez ten podmiot wybór instytucji nie był arbitralny, o czym pośrednio świadczą nadesłane opinie, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla skarżącej kasacyjnie. Odwołanie się do przepisów z zakresu ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 1500 ze zm.) oraz ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (Dz.U. z 2019 r. poz. 713 ze zm.) nie było uzasadnione, ponieważ nie znajdowały one w niniejszej sprawie zastosowania. Sąd I instancji formułując pogląd na temat braku przedstawienia przez skarżącą kasacyjnie dokumentów z których wynikałoby, że wskazane stowarzyszenia spełniają warunki wymienione w art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k. miał na uwadze pozytywną ocenę postępowania Prezydenta, który chcąc odwołać skarżącą kasacyjnie z zajmowanego stanowiska zwrócił się do 25 stowarzyszeń działających na terenie [...], uzyskując różnego rodzaju opinie na temat pracy skarżącej kasacyjnie, realizując w efekcie finalnym swój zamiar w postaci odwołania jej ze stanowiska Dyrektora [...] Centrum Kultury.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, sąd I instancji nie dopuścił się obrazy art. 106 § 3 p.p.s.a., nie przeprowadzając postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie zgodności z prawem wyboru stowarzyszeń, do których należało zwrócić się o uzyskanie opinii przed odwołaniem skarżącej kasacyjnie z zajmowanego stanowiska. Mając na uwadze zarówno przedstawione wyżej postępowanie Prezydenta, ocenione jako właściwe, jak i wyjątkowy charakter postępowania dowodowego przed sądami administracyjnymi, zgromadzone przez skarżącą kasacyjnie dokumenty nie wpłynęłyby na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego wyroku z dnia 13 listopada 2019 r., ani też zarządzenia z dnia [...] czerwca 2019 r.

W sprawie nie doszło do naruszenia art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k. Obowiązek zasięgnięcia opinii stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez daną instytucję z jednej strony nie może być traktowany jedynie w kategoriach pozorności. Z drugiej strony nie powinien on też być podnoszony do rangi wymagania, którego praktyczna realizacja byłaby niemożliwa bądź znacznie utrudniona. Potrzeba zachowania wymagań natury formalnej nie może stać na przeszkodzie prawa organizatora, w tym wypadku Prezydenta, do powołania czy też odwołania dyrektora instytucji kultury, za której funkcjonowanie w pierwszej kolejności odpowiada.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a., zasądzając od skarżącej kasacyjnie M. Ś. na rzecz Prezydenta Miasta [...] kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.