Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1015/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska, Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek (spr.), Leszek Włoskiewicz, Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. i M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 czerwca 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 679/04 w sprawie ze skargi I. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 679/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę I. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu.

Wymieniony wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

W dniu 21 października 1999 r. dokonano rejestracji stałej samochodu Alfa Romeo jako samochodu ciężarowego specjalizowanego na rzecz małżonków I. i M. P. Rozstrzygnięcie oparto na decyzji Starosty [...] z dnia 24 września 1999 r., którą zmieniono kwalifikację ww. samochodu z osobowego na ciężarowy specjalizowany.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia 5 lutego 2002 r. stwierdziło nieważność decyzji Starosty E. z dnia 24 września 1999 r., a w dniu 18 października 2002 r. po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymało w mocy decyzją z dnia 5 lutego 2002 r. Stanowiło to podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, w wyniku którego Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa i art. 151 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję z dnia 21 października 1999 r., na podstawie której zarejestrowano samochód jako ciężarowy, odmawiając jednocześnie rejestracji tego samochodu jako ciężarowego wobec nieprzedłożenia przez skarżących dokumentów uzasadniających rejestrację.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że unieważnienie decyzji Starosty E. z dnia 24 września 1999 r. uzasadniało wznowienie postępowania.

Stwierdził także, że przedsiębiorca, który dokonał zmian w samochodzie był uprawniony do dokonywania zmian konstrukcyjnych w pojazdach, co oznacza, że odmienna ocena organu I instancji jest nieuzasadniona.

Organ II instancji podniósł także, iż skarżący nie przedłożyli wymaganego treścią § 14 ust. 5 lit. b/ rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123) zaświadczenia o pozytywnym wyniku dodatkowego badania technicznego, potwierdzającego, że dokonane zmiany są zgodne z przepisami określającymi warunki techniczne pojazdów.

Przedłożona przez skarżących kopia dowodu rejestracyjnego samochodu z informacją o przeprowadzonym w dniu 20 sierpnia 2004 r. okresowym badaniu technicznym, nie mogła stanowić podstawy zarejestrowania samochodu jako ciężarowego, w sytuacji prawnego wymogu przeprowadzenia badań technicznych dodatkowych – § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 227, poz. 2250).

Po rozpoznaniu skargi I. i M. P. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę jako bezzasadną.

Sąd stanął na stanowisku, że prawidłową podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie rejestracji pojazdu powinien stanowić art. 145 § 1 pkt 8 kpa, a nie jak wskazał organ art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Zdaniem Sądu stwierdzona nieprawidłowość nie miała jednak wpływu na wynik sprawy.

Sąd wyjaśnił, że w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji przesłanki rejestracji pojazdu ze zmianami konstrukcyjnemu zmieniającymi jego rodzaj zawarte były w § 14 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123).

Zgodnie z treścią powołanego przepisu w przypadku zawiadomienia o zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym, wynikającej z wprowadzenia w pojeździe zarejestrowanym zmian konstrukcyjnych zmieniających rodzaj pojazdu do zawiadomienia dołącza się:

– dokument potwierdzający, że dokonane zmiany wykonane zostały przed przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie dokonywania zmian konstrukcyjnych w pojazdach;

– zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego potwierdzające, że dokonane zmiany są zgodne z przepisami określającymi warunki techniczne pojazdów.

Sąd podzielił stanowisko organu II instancji, że pierwszy z ww. warunków został spełniony w sprawie, podczas gdy brak jest wymaganego przepisem § 14 ust. 1 pkt 5 lit. b/ rozporządzenia zaświadczenia badania technicznego.

Odwołując się do przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 227, poz. 2250) Sąd wyjaśnił, że rozróżnia się dwa rodzaje badań technicznych: okresowe i dodatkowe.

W przypadku pojazdu, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych wymagane jest dokonanie badań technicznych dodatkowych.

Ponieważ skarżący nie przedstawili zaświadczenia o przeprowadzeniu takiego badania technicznego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że decyzja odmawiająca rejestracji samochodu z dokonanymi w nim zmianami konstrukcyjnymi, zmieniającymi rodzaj pojazdu, nie narusza prawa.

W skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego I. i M. P. reprezentowani przez radcę prawnego Z. P. zaskarżyli w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucili:

– naruszenie prawa materialnego – § 14 ust. 1 pkt 5 lit. b/ rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123) w zw. z art. 88 ust. 8 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący nie dopełnili obowiązku przedstawienia badania technicznego pojazdu,

– naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 151, 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 i art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podnieśli, że w dniu 20 sierpnia 2004 r. na żądanie organu przestawili dowód rejestracyjny samochodu z aktualnym dodatkowym badaniem technicznym.

W ocenie skarżących Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie było uprawnione do zobowiązania skarżących do złożenia badań technicznych. Uprawnionym do tego był organ rejestrujący pojazd, tj. Prezydent Miasta [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie powołuje obie podstawy kasacyjne, żadna z nich nie jest jednak usprawiedliwiona. W szczególności nie jest uzasadniony zarzut naruszenia § 14 ust. 5 lit. b/ rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku prawidłowo ustalił, że skarżący nie przedłożyli zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego potwierdzającego, że dokonane w samochodzie zmiany konstrukcyjne są zgodne z przepisami określającymi warunki techniczne pojazdów.

Przedłożona przez skarżących kserokopia dowodu rejestracyjnego, z której wynika, że w dniu 20 sierpnia 2004 r. uprawniony diagnosta dokonał badania technicznego samochodu nie stanowi zaświadczenia w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, a jedynie – wpis w dokumencie potwierdzający dokonanie okresowego badania technicznego mającego na celu sprawdzenie i ocenę prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, zwłaszcza pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska.

Tego rodzaju okresowe badanie techniczne nie wyczerpuje zakresu dodatkowego badania technicznego, którego wymóg przeprowadzenia przewidziany został w § 2 pkt 5 lit. a/ rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badania (Dz. U. Nr 227, poz. 2250 ze zm.).

Zgodnie z § 3 pkt 8 ww. rozporządzenia dodatkowe badanie techniczne oprócz sprawdzenia i oceny właściwej dla badania okresowego, obejmuje także specjalistyczne badanie polegające na sprawdzeniu i ocenie prawidłowości dokonanych zmian, sporządzenie opisu i ocenę zmian oraz określenie nowych danych technicznych pojazdu.

Stosownie do § 13 ust. 3 rozporządzenia w przypadku, gdy dodatkowe badanie techniczne dotyczy pojazdu, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 5 lit. a/ (m.in. zmiany konstrukcyjne dotyczące rodzaju pojazdu) uprawniony diagnosta po wykonaniu badania technicznego wystawia opis zmian dokonanych w pojeździe, który stanowi załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym.

W świetle powołanych przepisów, nie może budzić wątpliwości, że okazany przez skarżących wpis w dowodzie rejestracyjnym o przeprowadzeniu w dniu 20 sierpnia 2004 r. okresowego badania technicznego, nie oznacza spełnienia koniecznego wymogu przedłożenia zaświadczenia, o jakim mowa w § 14 ust. 5 lit. a/ rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów.

Tym samym nie można postawić Sądowi zarzutu naruszenia ww. przepisu poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że skarżący nie przedstawili zaświadczenia określonego w tym przepisie.

Nietrafne są również zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego. Odnosząc się kolejno do wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy stwierdzić, iż wobec przedstawionej wcześniej oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie dokonanej przez Sąd I instancji wykładni znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu § 14 ust. 5 lit. a/ rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, zaskarżony wyrok nie narusza art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej ppsa. Wobec stwierdzenia przez Sąd I instancji, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, Sąd zobowiązany był oddalić skargę na podstawie art. 151 ustawy. Tym samym nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie przepis art. 145 § 1 pkt 1 ppsa.

W kwestii zarzutu naruszenia przez Sąd art. 141 § 4 ustawy ppsa poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do argumentów podnoszonych przez skarżących w piśmie skierowanym do Sądu z dnia 28 lutego 2005 r., trzeba podkreślić, że pismo to wbrew twierdzeniom skarżących nie stanowi uzupełnienia skargi, lecz przedstawia stanowisko skarżących w związku ze złożoną przez organ odpowiedzią na skargę. Z tych względów Sąd nie był zobowiązany treścią art. 141 § 4 ppsa do odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do treści pisma procesowego skarżących.

Niesłuszny jest również ostatni z wymienionych w skardze zarzutów, tj. naruszenie przepisu art.134 § 1 ustawy ppsa, polegający na niezbadaniu przez Sąd z urzędu, czy nie zachodzą inne niż wskazane w skardze powody wzruszenia zaskarżonej decyzji.

Skarga kasacyjna nie wskazuje jednocześnie jakie okoliczności miałby z urzędu badać Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, nie wyjaśnia też jakie znaczenie dla wyniku sprawy miało niewzięcie pod uwagę tych okoliczności przez Sąd I instancji.

Tak sformułowany zarzut nie może być uznany za prawidłową podstawę skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy ppsa, zaś Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.