Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 77/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 marca 2005 r. sygn. akt 3 I SA/Gd 586/03 w sprawie ze skargi P. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia 26 marca 2003 r. sygn. akt [...] w przedmiocie określenia wartości celnej towaru postanawia: zażalenie oddalić U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym postanowieniem odrzucono zażalenie P. R. z dnia 5 stycznia 2005 r. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2004 r. o sygnaturze 3 I SA/Gd 586/03 odmawiającego prawa pomocy. Sąd podał, że złożone zażalenie nie spełnia wymogów przewidzianych dla tego środka odwoławczego, a których nie uzupełniono w wymaganym terminie – pomimo doręczonego wezwania. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył P. R.. Domagał się jego uchylenia. Podał, że jego sytuacja materialna i rodzinna od dłuższego czasu jest trudna, zasługuje na zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie adwokata z urzędu. Przyznał, że brak wykonania w całości zarządzenia wynika z braku doinformowania przez pracowników Sądu. Utrzymywał stały kontakt z Sądem, składał liczne pisma do różnych organów i z tego powodu także zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważy, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zakres kontroli zaskarżonego postanowienia ograniczony jest do jego oceny zgodności z prawem. Sąd nie jest natomiast uprawniony na obecnym etapie postępowania do oceny zasadności postanowienia odmawiającego prawa pomocy z uwagi na zakres podmiotowo-przedmiotowy niniejszego postępowania zakreślonego przepisami prawa. Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejsze zażalenie mógł jedynie zbadać – czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 184, 185 w związku z art. 145, 193, 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Przepis art. 194 § 1 pkt 8 powyższej ustawy stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego odrzucającego zażalenie. Trafnie Sąd I instancji przyjął, że skoro żalący nie uzupełnił braków formalnych zażalenia, nie spełniało wymogów dla tego środka odwoławczego i podlegało odrzuceniu. Skarżący nie zaprzeczył, że żądanych wymogów w całości nie uzupełnił. Oznacza to, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji w oparciu o trafnie powołane podstawy prawne jest uzasadnione. Ocenie zatem podlega jedynie zarzut – czy żalący został prawidłowo wezwany o uzupełnienie braków. Z akt sprawy wynika, że tak. Zarządzeniem Sądu z dnia 13 stycznia 2005 r. (otrzymanym w dniu 16 lutego 2005 r.) żalącego wezwano – jakie braku, w jakim terminie należy uzupełnić. Pouczono też o skutkach prawnych w przypadku braku wykonania tych obowiązków. Nie można wobec tego przyjąć, że zachodziła podstawa do ubiegania się o dodatkowe informacje, o czym mowa w zarzucie zażalenia. Prawidłowość pouczenia dowodzi, że nie został naruszony art. 6 omawianej ustawy. Utrzymywanie zaś kontaktów z innymi organami nie ma znaczenia dla oceny tego zarzutu. Nie ma też znaczenia dla niniejszego postępowania. Z powyższych względów, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, dlatego na podstawie art. 184 § 1 w związku z art. 193, 197 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi złożone zażalenie podlegało oddaleniu.


UZASADNIENIE

P O S T A N O W I E N I E

Dnia 23 maja 2005 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

w składzie:

Sędzia NSA Czesława Socha

po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2005 r.

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej

zażalenia P. R.

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku

z dnia 14 marca 2005 r. sygn. akt 3 I SA/Gd 586/03

w sprawie ze skargi P. R.

na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni

z dnia 26 marca 2003 r. sygn. akt [...]

w przedmiocie określenia wartości celnej towaru

postanawia: zażalenie oddalić

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżonym postanowieniem odrzucono zażalenie P. R. z dnia 5 stycznia 2005 r. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2004 r. o sygnaturze 3 I SA/Gd 586/03 odmawiającego prawa pomocy.

Sąd podał, że złożone zażalenie nie spełnia wymogów przewidzianych dla tego środka odwoławczego, a których nie uzupełniono w wymaganym terminie – pomimo doręczonego wezwania.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył P. R.. Domagał się jego uchylenia. Podał, że jego sytuacja materialna i rodzinna od dłuższego czasu jest trudna, zasługuje na zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie adwokata z urzędu. Przyznał, że brak wykonania w całości zarządzenia wynika z braku doinformowania przez pracowników Sądu. Utrzymywał stały kontakt z Sądem, składał liczne pisma do różnych organów i z tego powodu także zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważy, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zakres kontroli zaskarżonego postanowienia ograniczony jest do jego oceny zgodności z prawem. Sąd nie jest natomiast uprawniony na obecnym etapie postępowania do oceny zasadności postanowienia odmawiającego prawa pomocy z uwagi na zakres podmiotowo-przedmiotowy niniejszego postępowania zakreślonego przepisami prawa. Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejsze zażalenie mógł jedynie zbadać – czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 184, 185 w związku z art. 145, 193, 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Przepis art. 194 § 1 pkt 8 powyższej ustawy stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego odrzucającego zażalenie.

Trafnie Sąd I instancji przyjął, że skoro żalący nie uzupełnił braków formalnych zażalenia, nie spełniało wymogów dla tego środka odwoławczego i podlegało odrzuceniu.

Skarżący nie zaprzeczył, że żądanych wymogów w całości nie uzupełnił. Oznacza to, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji w oparciu o trafnie powołane podstawy prawne jest uzasadnione. Ocenie zatem podlega jedynie zarzut – czy żalący został prawidłowo wezwany o uzupełnienie braków. Z akt sprawy wynika, że tak. Zarządzeniem Sądu z dnia 13 stycznia 2005 r. (otrzymanym w dniu 16 lutego 2005 r.) żalącego wezwano – jakie braku, w jakim terminie należy uzupełnić. Pouczono też o skutkach prawnych w przypadku braku wykonania tych obowiązków. Nie można wobec tego przyjąć, że zachodziła podstawa do ubiegania się o dodatkowe informacje, o czym mowa w zarzucie zażalenia. Prawidłowość pouczenia dowodzi, że nie został naruszony art. 6 omawianej ustawy. Utrzymywanie zaś kontaktów z innymi organami nie ma znaczenia dla oceny tego zarzutu. Nie ma też znaczenia dla niniejszego postępowania.

Z powyższych względów, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, dlatego na podstawie art. 184 § 1 w związku z art. 193, 197 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi złożone zażalenie podlegało oddaleniu.