Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 126/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 ust. 1 i  art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Bożena Miliczek - Ciszewska (spr.) Sędzia WSA Renata Siudyka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi K. M. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 18 sierpnia 2015 r. Sąd Rejonowy w R. (dalej też "SR") zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. (dalej "MOPS" lub Dyrektor MOPS jako "organ") o udostępnienie danych w związku z toczącą się sprawą ze skargi K.M. (dalej "strona" lub "skarżący") na czynności komornika w sprawie egzekucyjnej toczącej się z wniosku A S.A. z siedzibą w W. SR wniósł o przesłanie całej dokumentacji będącej podstawą wydania wyspecyfikowanych decyzji z pomocy społecznej adresowanych do skarżącego.

Pismem z dnia 21 sierpnia 2015 r., wniesionym do organu w formie elektronicznej, skarżący sprzeciwił się przesłaniu tych dokumentów. Jako podstawę prawną sprzeciwu wskazał art. 248 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego. Żądał wydania postanowienia o odmowie przesłania SR tej dokumentacji.

Przy piśmie z dnia 25 sierpnia 2015 r. organ przekazał dokumentację SR. W piśmie z tej samej daty skierowanym do strony zawiadomił, że w jego ocenie brak podstawy prawnej do uchylenia się od wykonania zobowiązania SR, a także brak podstawy do wydania postanowienia o odmowie udostępnienia dokumentacji.

W dniu 28 sierpnia 2015 r. strona w formie elektronicznej – w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (aktualnie, tj.: Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.; dalej "ustawa") oraz art. 73 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej "kpa") - złożyła wniosek o udostępnienie następujących informacji i danych: 1) literalnej pełnej treści oceny "braku podstawy prawnej uchylenia się od obowiązku wykonania zobowiązania sądu", o którym mowa w piśmie sądowym w sprawie o sygn. akt [...] oraz braku "podstawy wydania postanowienia o odmowie udostępnienia dokumentacji", 2) podania podstaw prawnych, w oparciu o które została dokonana ta ocena, 3) wskazania trybu, w jakim ocena została dokonana, 4) imienia, nazwiska i stanowiska osoby, która tej oceny dokonała oraz informacji na temat jej kompetencji w zakresie dokonywania tego typu ocen, 5) imienia, nazwiska i stanowiska osoby, która dokonała udostępnienia akt SR, 6) szczegółowej informacji na temat zakresu dokonanego udostępnienia.

Organ wyjaśnił stronie w formie elektronicznej w dniu 16 września 2015 r., że jego działania były oparte na regulacji zawartej w art. 248 § 1 i 2 Kodeksu postępowania cywilnego. Odwołał się do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt III CSK 257/09, w którym stwierdzono, że udostępnienie sądowi na jego żądanie dokumentacji dotyczącej postępowania w sprawie świadczeń z pomocy społecznej nie jest działaniem bezprawnym, gdyż stanowi wykonanie obowiązku wynikającego z ustawy. Wskazał, że udostępnienia dokonał w żądanym zakresie i podał dane osobowe oraz stanowiska osób, które dokonały oceny (zastępca dyrektora MOPS i radca prawny); podkreślając, że nie sporządzono pisemnej opinii prawnej. Kolejno organ wskazał, że ocena w zakresie wydania postanowienia o odmowie udostępnienia żądanej dokumentacji została dokonana w postanowieniu z dnia [...] r. o odmowie wszczęcia postępowania.

W piśmie z dnia 17 września 2015 r. (forma elektroniczna) strona stwierdziła, że pismo organu nie spełnia wymagań sprecyzowanych w ustawie i podtrzymała swój wcześniejszy wniosek. Podkreśliła niedochowanie terminu oraz niekompletność informacji; co zostało szczegółowo wyspecyfikowane i uzasadnione. Nadto wskazała, że okoliczność, iż nie sporządzono oceny w formie pisemnej opinii prawnej nie ma znaczenia dla sprawy, gdyż należało dokonać transkrypcji oceny dokonanej ustnie lub w inny sposób umożliwić zapoznanie się z jej treścią.

Odpowiadając na to pismo, organ w dniu 29 września 2015 r. podał, że treść oceny prawnej została wyrażona w pismach z dnia 25 sierpnia 2015 r. i z dnia 16 września 2015 r. oraz w postanowieniu z dnia [...]r. Opisano też kompetencje i formę zatrudnienia osób wskazanych w piśmie z dnia 16 września 2015 r. i wskazano osobę, która dokonała udostępnienia akt.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że zażalenie wniesione przez stronę na bezczynność Dyrektora MOPS w rozpatrzeniu wniosku z dnia 28 sierpnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej jest bezzasadne – wskazując na właściwość drogi sądowo-administracyjnej.

W skardze na bezczynność Dyrektora MOPS w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący wniósł o: 1) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, 2) zobowiązanie organu do udostępnienia wszystkich danych, o których mowa we wniosku z dnia 28 sierpnia 2015 r., w terminie 3 dni od wydania wyroku przez sąd, 3) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 4) wydanie orzeczenia w przedmiocie obowiązku udostępnienia przez organ wszystkich danych, o których mowa w tym wniosku, 5) przyznanie od organu sumy pieniężnej w kwocie 18.917 zł. W uzasadnieniu opisał – przedstawiony wyżej – przebieg postępowania; w tym treść kolejnych stanowisk stron. Stwierdził, że organ nie załatwił sprawy w sposób prawem przewidziany, nie poinformował o przyczynach zwłoki i nie ustalił nowego terminu załatwienia sprawy. Wywiódł, że ponieważ od złożenia wniosku upłynęło już 31 dni, bezczynności nie można uznać za nieznaczną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że udzielił wszystkich żądanych informacji i na dzień orzekania przez Sąd nie pozostaje w bezczynności. Podkreślił, że pismo z dnia 29 września 2015 r. miało jedynie charakter wyjaśniający. Akcentował, iż brak podstaw do zasądzenia żądanej kwoty.

W piśmie z dnia 16 grudnia 2015 r. skarżący polemizował z treścią odpowiedzi na skargę, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, a w szczególności obszernie argumentował na okoliczność zasadności przyznania od organu żądanej kwoty. Nadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w kwocie 39,40 zł (koszty przejazdu do siedziby MOPS i Sądu oraz opłat pocztowych).

Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r. starszy referendarz sądowy zwolnił skarżącego od kosztów sądowych.

Organ, w piśmie z dnia 17 lutego 2016 r. polemizował ze skarżącym, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Stwierdził, że działania skarżącego mają charakter nadużycia prawa, a treść jego pism stanowi przekroczenie granic prawa do krytyki – co motywował poprzez zacytowanie fragmentu pisma skarżącego. Wywiódł, że żądane koszty nie mieszczą się w katalogu kosztów sądowych podlegających zwrotowi.

W replice z dnia 23 marca 2016 r. skarżący podtrzymał stanowisko i argumentację, poszerzając jej zakres.

Pismem z dnia 15 marca 2016 r. skarżący wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed tutejszym Sądem. Skarga została oddalona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OPP 26/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ustawą p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.

W art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. zostały wymienione – inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie Sąd – na podstawie art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a. - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie, dotyczyła bezczynności Dyrektora MOPS w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie opisanym we wniosku z dnia 28 sierpnia 2015 r. Z akt sprawy wynika, że organ udzielił odpowiedzi w dniu 16 września 2015 r., którą skarżący ocenił jako niekompletną i udzieloną po terminie. Organ dodatkowo odpowiedział na żądania skarżącego w piśmie z dnia 29 września 2015 r., w którym ponownie wyjaśnił swoje stanowisko i uzupełnił zakres udzielanych informacji. Skarżący podtrzymał zarzut niekompletności otrzymanej informacji oraz akcentował niedochowanie terminu ustawowego. Stan faktyczny sprawy został wyżej syntetycznie opisany i będzie przywoływany w zakresie niezbędnym dla uzasadnienia rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do stanu prawnego sprawy przywołać przyjdzie art. 61 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).

Przywołana wyżej ustawa o dostępie do informacji publicznej wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej", przez którą, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Art. 6 ust. 1 ustawy zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Znalazły się w nim m.in. informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy), a także o majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach, (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d ustawy). W doktrynie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29). Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów.

Według art. 13 ust. 1 ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W myśl art. 16 ust. 1 ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, następują w drodze decyzji.

Oceniając zasadność wniesionej skargi w pierwszej kolejności wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej lub innego zobowiązanego podmiotu występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, pomimo istnienia w tym zakresie ustawowego obowiązku. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Podmiot zobowiązany na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej pozostaje w bezczynności w szczególności w przypadku, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej bądź też nie podjął rozstrzygnięcia stosownie do art. 16 ustawy.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).

W analizowanej sprawie poza sporem jest okoliczność, że Dyrektor MOPS należy do kręgu podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, a w rezultacie spoczywa na nim obowiązek udostępniania posiadanych danych mających charakter informacji publicznej.

Natomiast Sąd nie podziela poglądu, że żądana informacja jest informacją publiczną, która podlega udostępnieniu w trybie ustawy.

Żądania skarżącego zawarte we wniosku z dnia 28 sierpnia 2015 r. można podzielić na dwie kategorie. Pierwsza i podstawowa, to żądanie udostępnienia literalnej pełnej treści oceny "braku podstawy prawnej uchylenia się od obowiązku wykonania zobowiązania sądu", o którym mowa w piśmie sądowym w sprawie o sygn. akt [...]. W sposób ściśle związany z tak rozumianą informacją i uwarunkowane jej statusem jest żądanie podania podstaw prawnych, w oparciu o które została dokonana ta ocena, wskazania trybu, w którym została dokonana, imienia, nazwiska i stanowiska osoby, która oceny dokonała oraz informacji na temat jej kompetencji w zakresie dokonywania tego typu ocen. Druga kategoria, to żądanie podania imienia, nazwiska i stanowiska osoby, która dokonała udostępnienia akt SR oraz szczegółowej informacji na temat zakresu dokonanego udostępnienia.

Odnosząc się do pierwszej kategorii żądań Sąd jeszcze raz podkreśla, że wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej może być objęte jedynie pytanie o określone fakty, wiedzę, stan zjawisk czy wiadomości wytworzonych lub odnoszących się do władz publicznych i spraw publicznych.

W badanej sprawie żądanie udostępnienia opisanej wyżej oceny jest de facto żądaniem wyjaśnienia dlaczego organ udostępnił Sądowi Rejonowemu akta spraw skarżącego z zakresu pomocy społecznej. Inaczej rzecz ujmując skarżący oczekuje odpowiedzi na pytanie, co spowodowało, że organ w określony – kwestionowany przez skarżącego - sposób postąpił. Jak bowiem wyżej wskazano, nie były wydawane żadne opinie prawne czy ekspertyzy w przedmiocie sposobu załatwienia wniosku Sądu Rejonowego. Do organu wpłynął wniosek SR i organ go załatwił poprzez przekazanie żądanych akt. Przekazanie zostało poprzedzone procesem myślowym – oceną osoby podejmującej decyzję, czy akta należy przesłać. W ramach tego procesu decyzyjnego osoba przekazująca akta rozmawiała z radcą prawnym, żeby upewnić, że przekazanie akt ma oparcie w prawie.

Proces decyzyjny w opisanym wyżej rozumieniu to pewien proces myślowy – grupa logicznie powiązanych ze sobą operacji myślowych prowadzących do rozwiązania problemu poprzez wybór jednego z możliwych wariantów działania (decyzji). W kognitywistyce wyróżnia się wiele modeli procesów decyzyjnych, eksponując czy to właściwości sieci neuronowych, czy też wpływ stanów emocjonalnych, ocen, zakresu wiedzy, na przebieg niesformalizowanego procesu myślowego, którego ostatnim etapem jest określone działanie (również zaniechanie).

W analizowanej sprawie proces decyzyjny zakończył się wyborem wariantu polegającego na spełnieniu żądania SR ze względu na ocenę, że jest to właściwe, zgodne z prawem załatwienie wniosku. Ocena, że właśnie w taki sposób należy sprawę załatwić nie jest więc informacją publiczną, bo nie jest żadną informacją – jest wyborem jednego z możliwych rozwiązań, opartym o uznanie (ocenę), iż jest to rozwiązanie prawidłowe. Nie wdając się w ontologiczne spory czy istnieje odrębna rzeczywistość w postaci świata wartości i powinności, czy też takiej rzeczywistości nie ma, a wartości i powinności są to tak czy inaczej uwarunkowane oceny (w wariancie emotywistycznym i socjologicznym), wystarczy stwierdzić, że oceny mają inny status niż informacje; są innym rodzajem bytów. Z tego względu ocena pojawiająca się w procesie wartościowania (w procesie decyzyjnym) nie może być udostępniona jako informacja publiczna. Przedmiotem regulacji zawartej w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy są dane obiektywne, fakty, a nie kwestie ocenne czy postulatywne (por. też wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 stycznia 2004 r., sygn. akt II SA/Ka 2633/03; za: I Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Dostęp do informacji publicznej. Orzecznictwo sądów administracyjnych, LexisNexis, wydanie 1, str. 18). Tym samym również wszystkie poboczne okoliczności immanentnie związane z żądaną oceną (kto, w jakim trybie i w oparciu o jakie podstawy prawne oceny dokonał) nie mogą być udostępniane w trybie dostępu do informacji publicznej.

Odnosząc się do drugiej kategorii żądanych informacji - podania imienia, nazwiska i stanowiska osoby, która dokonała udostępnienia akt Sądowi Rejonowemu oraz szczegółowej informacji na temat zakresu dokonanego udostępnienia, Sąd stwierdza, że również w tym zakresie nie istniał obowiązek ich udostępnienia na gruncie ustawy. Nie podlegają załatwieniu na gruncie ustawy wnioski w sprawach indywidualnych w przypadku, gdy żądana dokumentacja, która dotyczy danej osoby jest dla niej dostępna w innym trybie, ze względu na jej status strony postępowania. Skarżący jest stroną postępowania egzekucyjnego. Wniósł skargę na czynności komornika. Rozpoznając tę skargę Sąd Rejonowy zwrócił się o udostępnienie dokumentacji będącej podstawą wydania wyspecyfikowanych decyzji z pomocy społecznej adresowanych do skarżącego. Skarżącemu służy dostęp do akt toczącego się postępowania egzekucyjnego obejmujących również dokumentację udostępnienia akt postępowań administracyjnych, a to uprawnienie ma pierwszeństwo (na zasadzie lex specialis) w stosunku do uprawnień wynikających z ustawy (art. 1 ust. 2 ustawy).

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że nie sposób organowi przypisać bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy żądana informacja nie była informacją publiczną, gdyż dotyczyła sfery ocen a nie faktów; a także w przypadku, gdy nie znajdował zastosowania uregulowany w ustawie tryb udzielania informacji publicznej. Organ nie był zobowiązany do dokonania czynności materialno-technicznej udostępnienia informacji publicznej i nie istniały podstawy do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Żądanie skarżącego należało załatwić, wyjaśniającym powyższe pismem. Działania organu, który poczuwał się do udzielenia informacji publicznej nie są prawidłowe, ale nie mogą zostać zakwalifikowane jako bezczynność. Tym samym żądania skarżącego wyartykułowane w skardze nie mogą zostać zaspokojone.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.