Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1848/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.11 ust.1 i 5
journal: Dz.U. 2020 poz 180
law: Ustawa z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym - t.j.
article: art.96 ust.6, 7art.56,92 ust.1 pkt 3 lit.b,
journal: Dz.U. 2021 poz 1983
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych.
article: 145
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Asesor WSA Paweł Gorajewski Protokolant ref. staż. Krzysztof Włoczkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2022 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 14 kwietnia 2022 r. nr DPS-DPSZPO.456.21.2021.MK w przedmiocie kar pieniężnych za naruszenie obowiązków informacyjnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 1 października 2021 r.; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz skarżącego P. P. kwotę 17767 (siedemnaście tysięcy siedemset sześćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 kwietnia 2022 r., Komisja Nadzoru Finansowego (dalej "KNF" "Komisja") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a."), art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2059, dalej: "ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym") oraz art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1983, dalej: ustawa o ofercie) w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 615; dalej: "ustawa zmieniająca 2016") w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 724; dalej: "ustawa

zmieniająca 2017 pierwsza") w zw. z art. 58 ust. 2 ustawy zmieniającej 2016; art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej 2017 pierwszej w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej 2017 pierwszej i art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej 2017 pierwszej, po rozpoznaniu wniosku P. P. z dnia 15 października 2021 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia 1 października 2021 r., sygn. DPSDPSZA1.456.2.2020.

TK, utrzymała w mocy decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 1 października 2021 r. zgodnie z którą Komisja:

I. na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej 2016 w zw. z art. 58 ust. 2 ustawy zmieniającej 2016 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej 2017 pierwszej nałożyła na P. P. karę pieniężną w wysokości 95 000 złotych (słownie złotych: dziewięćdziesiąt pięć tysięcy), wobec stwierdzenia rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych przez spółkę M. S.A. w okresie, w którym P. P. pełnił funkcję członka zarządu, gdyż spółka ta:

1. sporządzając skonsolidowany raport roczny za 2014 r. nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2014 r. poz. 133, z późn. zm., dalej: "Rozporządzenie") w zw. z par. 74 MSR 1 "Prezentacja sprawozdań finansowych" (dalej: "MSR 1"), stanowiącego załącznik do Rozporządzenia (WE) Nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmującego określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. U. UE. L. z 2008 r. Nr 320, z późn. zm.; dalej Rozporządzenie WE Nr 1126/2008), gdyż nie przeklasyfikowała zobowiązania z tytułu pożyczki z zobowiązań długoterminowych do zobowiązań krótkoterminowych w związku ze złamaniem warunków umowy pożyczki (naruszeniem kowenantów umowy);

2. sporządzając skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2015 r. nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 2 oraz § 90 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia, w zw. z par. 9 i 104 lit. b MSR 36 z uwzględnieniem par. 105-107 MSR 36 "Utrata wartości aktywów" (dalej "MSR 36"), stanowiącego załącznik do Rozporządzenia WE Nr 1126/2008, oraz w zw. z par. 15 MSR 1 w powiązaniu z par. 4 MSR 1, gdyż nie ustaliła (oszacowała) wartości odzyskiwalnej aktywów, należących do ośrodka wypracowującego środki pieniężne, którym jest spółka H. sp. z o.o. (dalej także: "H.") jako całość, w związku z możliwą utratą ich wartości oraz poprzez brak przypisania odpisu aktualizującego do aktywów należących do OWŚP, którym jest przedsiębiorstwo spółki H. jako całość,

2) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 2 oraz § 90 ust. 1 pkt 2 lit, b Rozporządzenia, w zw. z par. 5 MSR 8 "Zasady (polityka) rachunkowości, zmiany wartości szacunkowych i korygowanie błędów" (dalej: "MSR 8"), stanowiącego załącznik do Rozporządzenia WE Nr 1126/2008, poprzez błędne rozliczenie skutków zmian warunków znaczących umów leasingowych;

3. sporządzając skonsolidowany raport roczny za 2015 r. nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia, w zw. z par. 9 i 104 lit. b MSR 36, z uwzględnieniem par. 105-107 MSR 36 oraz w zw. z par, 15 MSR 1 poprzez brak ustalenia (oszacowania) wartości odzyskiwalnej aktywów należących do ośrodka wypracowującego środki pieniężne, którym jest spółka H. jako całość, w związku z możliwą utratą ich wartości oraz poprzez brak przypisania odpisu aktualizującego do aktywów należących do OWŚP, którym jest przedsiębiorstwo spółki H. jako całość w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2015,

2) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia, w zw. z par. 5 MSR 8 poprzez błędne rozliczenie skutków zmian warunków znaczących umów leasingowych w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2015,

3) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia w zw. z par. 25 MSR 1 poprzez przedstawienie niekompletnych i nierzetelnych ujawnień w zakresie istnienia niepewności dotyczących zdarzeń lub okoliczności, które mogą nasuwać poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2015;

4. sporządzając raport roczny za 2015 r. nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 1 pkt 3 oraz § 91 ust. 1 pkt 3 lit, b Rozporządzenia, w zw. z par. 130 MSR 36 poprzez brak ujawnień odnośnie dokonanego odpisu z tytułu utraty wartości udziałów w spółce H. w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2015,

2) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 1 pkt 3 oraz § 91 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia, w zw. z par. 25 MSR 1 poprzez przedstawienie niekompletnych i nierzetelnych ujawnień w zakresie istnienia niepewności dotyczących zdarzeń lub okoliczności, które mogą nasuwać poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2015;

5. nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust, 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1) w zw. z § 82 ust. 2 w zw. z § 101 ust. 9 Rozporządzenia poprzez nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu rocznego za 2015 r.,

2) w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 101 ust. 9 Rozporządzenia poprzez nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu rocznego za 2015 r.,

3) w zw. z § 82 ust. 2, § 83 ust. 1 oraz w zw. z § 101 ust. 1 Rozporządzenia poprzez nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2016 r.;

II. na podstawie art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej 2017 pierwszej w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej 2017 pierwszej nałożyła na P. P. karę pieniężną w wysokości 50 000 złotych: pięćdziesiąt tysięcy), wobec stwierdzenia rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych przez spółkę M. S.A. w okresie, w którym P. P. pełnił funkcję członka zarządu, gdyż spółka ta sporządzając skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2016 r. nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 2 oraz § 90 ust. 1 pkt 2 lit b Rozporządzenia, w zw. z par. 9 i 104 lit b MSR 36 z uwzględnieniem par. 105-107 MSR 36 oraz w zw. z par. 15 MSR 1 poprzez brak ustalenia (oszacowania) wartości odzyskiwalnej aktywów należących do ośrodka wypracowującego środki pieniężne, którym jest spółka H. jako całość, w związku z możliwą utratą ich wartości oraz poprzez brak przypisania odpisu aktualizującego do aktywów należących do OWŚP, którym jest

przedsiębiorstwo spółki H. jako całość w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2016,

2) w zw. z § 3 ust 1 i 3, § 82 ust 1 pkt 2, § 82 ust. 2 § 89 ust 1 pkt 2 lit b oraz § 90 ust. 1 pkt 2 lit b Rozporządzenia, w zw. z par. 25 MSR 1 oraz par. 4 MSR 1 poprzez przedstawienie niekompletnych i nierzetelnych ujawnień w zakresie istnienia niepewności dotyczących zdarzeń lub okoliczności, które mogą nasuwać poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności w skróconym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2016 oraz w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2016,

3) w zw. z § 3 ust 1 i 3, § 82 ust 1 pkt 2, § 82 ust 2 w zw. z par. 89 ust. 1 pkt 9 oraz par. 90 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia poprzez nieprzekazanie stanowisk zarządu Spółki wraz z opiniami rady nadzorczej odnoszących się do zastrzeżeń wyrażonych przez podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych w raportach z przeglądu w skróconym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2016 oraz skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 1 półrocze roku obrotowego 2016;

III. na podstawie art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej 2017 pierwszej nakłada na P. P. karę pieniężną w wysokości 550 000 złotych (słownie złotych: pięćset pięćdziesiąt tysięcy), wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków informacyjnych przez spółkę M. S.A. w okresie, w którym P. P. pełnił funkcję członka zarządu, gdyż spółka ta:

1. sporządzając skonsolidowany raport roczny za 2016 r, nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia, w zw. z par. 9 i 104 lit. b MSR 36 z uwzględnieniem par. 105-107 MSR 36, oraz w zw. z par. 15 MSR 1 poprzez brak właściwego ustalenia (oszacowania) wartości odzyskiwalnej aktywów należących do ośrodka wypracowującego środki pieniężne, którym jest spółka H. jako całość, w związku z utratą ich wartości oraz poprzez niewłaściwe przypisanie odpisu aktualizującego do aktywów należących do OWŚP, którym jest przedsiębiorstwo spółki H. jako całość, w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2016,

2) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia w zw. z par. 25 MSR 1 poprzez przedstawienie niekompletnych i nierzetelnych ujawnień dotyczących istnienia niepewności dotyczących zdarzeń lub okoliczności, które mogą nasuwać poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2016,

3) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia poprzez nieprzekazanie stanowisk zarządu Spółki wraz z opiniami jego rady nadzorczej odnoszących się do zastrzeżeń wyrażonych przez podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych w stanowisku o odmowie wydania opinii w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2016;

2. sporządzając raport roczny za 2016 r. nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art, 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 1 pkt 3 oraz § 91 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia, w zw. z par. 25 MSR 1 poprzez przedstawienie niekompletnych i nierzetelnych ujawnień dotyczących istnienia niepewności dotyczących zdarzeń lub okoliczności, które mogą nasuwa poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2016,

2) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 1 pkt 3 oraz § 91 ust. 1 pkt 9 Rozporządzenia poprzez nieprzekazanie stanowisk zarządu Spółki wraz z opiniami jego rady nadzorczej odnoszących się do zastrzeżeń wyrażonych przez podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych w stanowisku o odmowie wydania opinii w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2016;

3. nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1) w zw. z § 82 ust 2 w zw. z § 101 ust 9 Rozporządzenia poprzez nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu rocznego za 2016

2) w zw. z § 82 ust 1 pkt 3 w zw. z § 101 ust 9 Rozporządzenia poprzez nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu rocznego za 2016 r.,

3) w zw. z § 82 ust. 2, § 83 ust 1 oraz w zw. z § 101 ust. 1 Rozporządzenia poprzez nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2017 r.,

4) w zw. z § 82 ust. 2, § 83 ust 3 oraz w zw. z § 101 ust. 7 Rozporządzenia poprzez nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2017 r.,

5) w zw. z § 82 ust. 2, § 83 ust 1 oraz w zw. z § 101 ust. 1 Rozporządzenia poprzez nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał 2017 r.,

6) w zw. z § 60 ust 2 w zw. z § 79 ust 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2018 r. poz. 757, dalej: "Rozporządzenie II") poprzez nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu rocznego za 2017 r.;

7) w zw. z § 60 ust 1 pkt 3 w zw. z § 79 ust 7 Rozporządzenia II poprzez nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu rocznego za 2017 r.,

8) w zw. z § 60 ust 2 w zw. z § 62 ust 1 oraz w zw. z § 79 ust. 1 Rozporządzenia II poprzez nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2018 r.;

4. nie wykonała obowiązku, o którym mowa w art 56 ust 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie:

1) W zw. z § 60 ust. 2 w zw. z § 62 ust. 3 oraz w zw. z § 79 ust. 5 Rozporządzenia II poprzez nieprzekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2018 r.,

2) w zw. z § 60 ust. 2 w zw. z § 62 ust. 3 oraz w zw. z § 79 ust. 1 Rozporządzenia II poprzez nieprzekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał 2018 r.,

3) w zw. z § 60 ust. 2 w zw. z § 79 ust. 7 Rozporządzenia II poprzez nieprzekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu rocznego za 2018 r.,

4) w zw. z § 60 ust, 1 pkt 3 w zw. z § 79 ust. 7 Rozporządzenia II poprzez nieprzekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu rocznego za 2018 r.,

5) w zw. z § 60 ust. 2 w zw. z § 62 ust. 1 oraz w zw. z § 79 ust. 1 Rozporządzenia II poprzez nieprzekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2019 r.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

P. P. (dalej "skarżący" lub "strona") od dnia 26 lutego 2015 r. pełni funkcję Prezesa Zarządu M. S.A. z siedzibą w [...] (dalej "Emitent"). W powołanym okresie Spółka dopuściła się naruszeń stanowiących podstawę do ukarania Spółki na mocy decyzji z dnia 3 grudnia 2019 r. (sygn. DPS.456.3.2019), utrzymanej w tym zakresie w mocy decyzją Komisji z dnia 3 marca 2020 r. (sygn. DPS.456.21.2019).

Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2020 r., Komisja Nadzoru Finansowego (dalej też: "Komisja" lub "KNF") z urzędu wszczęła postępowanie administracyjne w przedmiocie:

-nałożenia na P. P. kary pieniężnej, o której mowa w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej 2016, za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę

M. S.A. z siedzibą w [...], o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej 2017 drugiej w związku z nienależytym wykonaniem obowiązków informacyjnych w zakresie informacji okresowych związanych z przekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2014 oraz skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2015 r., skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2015, raportu rocznego za 2015 r. i skonsolidowanego raportu kwartalnego za 1 kwartał 2016 r.,

-nałożenia na P. P. kary pieniężnej, o której mowa w art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej 2017 pierwszej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę M. S.A. z siedzibą w [...], o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed i od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej 2017 drugiej w związku z nienależytym wykonywaniem obowiązków informacyjnych w zakresie informacji okresowych związanych z przekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2016 r.,

-nałożenia na P. P. kary pieniężnej, o której mowa w art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej 2017 pierwszej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę M. S.A. z siedzibą w [...], o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej 2017 drugiej w związku z nienależytym wykonywaniem obowiązków informacyjnych w zakresie informacji okresowych związanych z przekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu rocznego za 2016 r., raportu rocznego za 2016 r., skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2017 r., skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2017 r., skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał 2017 r., skonsolidowanego raportu rocznego za 2017 r., raportu rocznego za 2017 r. i skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2018 r. oraz w związku z niewykonaniem obowiązków informacyjnych w zakresie informacji okresowych poprzez nieprzekazanie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2018 r., skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał 2018 r., skonsolidowanego raportu rocznego za 2018 r., raportu rocznego za 2018 r. i skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2019 r.,

- tj. w okresie pełnienia przez P. P. funkcji członka zarządu M. S.A.

Pismem z dnia 30 sierpnia 2021 r., wezwano Stronę do złożenia zeznań oraz przekazania informacji o sytuacji osobistej, w tym finansowej. Strona nie udzieliła odpowiedzi na to wezwanie.

Pismem z dnia 13 września 2021 r., Strona została zawiadomiona o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w trybie art. 10 k.p.a. Strona z tej możliwości nie skorzystała.

Decyzją z dnia 1 października 2021 r. sygn. DPS-DPSZA1.456.2.2020.TK (dalej: "Decyzja") Komisja Nadzoru Finansowego nałożyła na skarżącego trzy kary pieniężne:

I. na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie publicznej w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej 2016 w zw. z art. 58 ust. 2 ustawy zmieniającej 2016 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej 2017 pierwszej, w wysokości 95 000 złotych wobec stwierdzenia rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych przez spółkę M. S.A. z siedzibą w [...] w okresie, w którym P. P. pełnił funkcję członka zarządu Spółki, gdyż spółka ta:

1. sporządzając skonsolidowany raport roczny za 2014 r. nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z §3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia w zw. z par. 74MSR 1, stanowiącego załącznik do Rozporządzenia (WE) Nr 1126/2008, gdyż nie przeklasyfikowała zobowiązania z tytułu pożyczki z zobowiązań długoterminowych do zobowiązań krótkoterminowych w związku ze złamaniem warunków umowy pożyczki (naruszeniem kowenantów umowy);

2. sporządzając skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2015 r. nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 2 oraz § 90 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia, w zw. z par. 9 i 104 lit. b MSR 36 z uwzględnieniem par. 105-107 MSR 36, stanowiącego załącznik do Rozporządzenia WE Nr 1126/2008, oraz w zw. z par. 15 MSR 1 w powiązaniu z par. 4 MSR 1, gdyż nie ustaliła (oszacowała) wartości odzyskiwalnej aktywów, należących do ośrodka wypracowującego środki pieniężne, którym jest spółka H. jako całość, w związku z możliwą utratą ich wartości oraz poprzez brak przypisania odpisu aktualizującego do aktywów należących do OWŚP, którym jest przedsiębiorstwo spółki H. jako całość,

2) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 2 oraz § 90 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia, w zw. z par. 5 MSR 8, stanowiącego załącznik do Rozporządzenia WE Nr 1126/2008, poprzez błędne rozliczenie skutków zmian warunków znaczących umów leasingowych;

3. sporządzając skonsolidowany raport roczny za 2015 r. nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia, w zw.

z par. 9 i 104 lit. b MSR 36, z uwzględnieniem par. 105-107 MSR 36 oraz w zw. z par. 15 MSR 1 poprzez brak ustalenia (oszacowania) wartości odzyskiwalnej aktywów należących do ośrodka wypracowującego środki pieniężne, którym jest spółka H. jako całość, w związku z możliwą utratą ich wartości oraz poprzez brak przypisania odpisu aktualizującego do aktywów należących do OWŚP, którym jest przedsiębiorstwo spółki H. jako całość w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2015,

2) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia, w zw.

z par. 5 MSR 8 poprzez błędne rozliczenie skutków zmian warunków znaczących umów leasingowych w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2015,

3) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia w zw z par. 25 MSR 1 poprzez przedstawienie niekompletnych i nierzetelnych ujawnień w zakresie istnienia niepewności dotyczących zdarzeń lub okoliczności, które mogą nasuwać poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2015;

4. sporządzając raport roczny za 2015 r. nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 1 pkt 3 oraz § 91 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia, w zw. z par. 130 MSR 36 poprzez brak ujawnień odnośnie dokonanego odpisu z tytułu utraty wartości udziałów w spółce H. w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2015,

2) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 1 pkt 3 oraz § 91 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia, w zw. z par. 25 MSR 1 poprzez przedstawienie niekompletnych i nierzetelnych ujawnień w zakresie istnienia niepewności dotyczących zdarzeń lub okoliczności, które mogą nasuwać poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2015;

5. nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1) w zw. z § 82 ust. 2 w zw. z § 101 ust. 9 Rozporządzenia poprzez nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu rocznego za 2015 r.,

2) w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 101 ust. 9 Rozporządzenia poprzez nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu rocznego za 2015 r.,

3) w zw. z § 82 ust. 2, § 83 ust. 1 oraz w zw. z § 101 ust. 1 Rozporządzenia poprzez

nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2016 r.;

II. na podstawie art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej 2017 pierwszej w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej 2017 pierwszej w wysokości 50 000 złotych, wobec stwierdzenia rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych przez M. w okresie, w którym P. P. pełnił funkcję członka zarządu, gdyż Spółka sporządzając skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2016 r. nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 2 oraz § 90 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia, w zw. z par. 9 i 104 lit. b MSR 36 z uwzględnieniem par. 105-107 MSR 36 oraz w zw. z par. 15 MSR 1 poprzez brak ustalenia (oszacowania) wartości odzyskiwalnej aktywów należących do ośrodka wypracowującego środki pieniężne, którym jest spółka H. jako całość, w związku z możliwą utratą ich wartości oraz poprzez brak przypisania odpisu aktualizującego do aktywów należących do OWŚP, którym jest przedsiębiorstwo spółki H. jako całość w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2016,

2) w zw. z § 3 ust. li 3, § 82 ust. 1 pkt 2, § 82 ust. 2 § 89 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz § 90 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia, w zw. z par. 25 MSR 1 oraz par. 4 MSR 1 poprzez przedstawienie niekompletnych i nierzetelnych ujawnień w zakresie istnienia niepewności dotyczących zdarzeń lub okoliczności, które mogą nasuwać poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności w skróconym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2016 oraz w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2016,

3) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 1 pkt 2, § 82 ust. 2 w zw. z par. 89 ust. 1 pkt 9 oraz

par. 90 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia poprzez nieprzekazanie stanowisk zarządu Spółki wraz z opiniami rady nadzorczej odnoszących się do zastrzeżeń wyrażonych przez podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych w raportach z przeglądu w skróconym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2016 oraz skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2016;

III. na podstawie art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym o dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej 2017 pierwszej w wysokości 550 000 złotych wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków informacyjnych przez M. w okresie, w którym P. P. pełnił funkcję członka zarządu, gdyż Spółka ta:

1. sporządzając skonsolidowany raport roczny za 2016 r. nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia w zw.

z par. 9 i 104 lit. b MSR 36 z uwzględnieniem par. 105-107 MSR 36, oraz w zw. z par. 15 MSR 1 poprzez brak właściwego ustalenia (oszacowania) wartości odzyskiwalnej aktywów należących do ośrodka wypracowującego środki pieniężne, którym jest spółka H. jako całość, w związku z utratą ich wartości oraz poprzez niewłaściwe przypisanie odpisu aktualizującego do aktywów należących do OWŚP, którym jest przedsiębiorstwo spółki H. jako całość, w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2016,

2) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia w zw.

z par. 25 MSR 1 poprzez przedstawienie niekompletnych i nierzetelnych ujawnień

dotyczących istnienia niepewności dotyczących zdarzeń lub okoliczności, które mogą nasuwać poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2016,

3) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia poprzez nieprzekazanie stanowisk zarządu Spółki wraz z opiniami jego rady nadzorczej odnoszących się do zastrzeżeń wyrażonych przez podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych w stanowisku o odmowie wydania opinii w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2016;

2. sporządzając raport roczny za 2016 r. nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 1 pkt 3 oraz § 91 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia, w zw. z par. 25 MSR 1 poprzez przedstawienie niekompletnych i nierzetelnych ujawnień dotyczących istnienia niepewności dotyczących zdarzeń lub okoliczności,

które mogą nasuwać poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2016,

2) w zw. z § 3 ust. 1 i 3, § 82 ust. 1 pkt 3 oraz § 91 ust. 1 pkt 9 Rozporządzenia poprzez nieprzekazanie stanowisk zarządu Spółki wraz z opiniami jego rady nadzorczej odnoszących się do zastrzeżeń wyrażonych przez podmiot uprawniony

do badania sprawozdań finansowych w stanowisku o odmowie wydania opinii w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2016;

3. nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a

ustawy o ofercie:

1) w zw. z § 82 ust. 2 w zw. z § 101 ust. 9 Rozporządzenia poprzez nieterminowe

przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu rocznego za 2016 r.,

2) w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 101 ust. 9 Rozporządzenia poprzez nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu rocznego za 2016 r.,

3) w zw. z § 82 ust. 2, § 83 ust. 1 oraz w zw. z § 101 ust. 1 Rozporządzenia poprzez

nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2017 r.,

4) w zw. z § 82 ust. 2, § 83 ust. 3 oraz w zw. z § 101 ust. 7 Rozporządzenia poprzez nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu półrocznego za 1 półrocze 2017 r.,

5) w zw. z § 82 ust. 2, § 83 ust. 1 oraz w zw. z § 101 ust. 1 Rozporządzenia poprzez

nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za 111 kwartał 2017 r.,

6) w zw. z § 60 ust. 2 w zw. z § 79 ust. 7 Rozporządzenia II poprzez nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu rocznego za 2017 r.;

7) w zw. z § 60 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 79 ust. 7 Rozporządzenia II poprzez nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu rocznego za 2017 r.,

8) w zw. z § 60 ust. 2 w zw. z § 62 ust. 1 oraz w zw. z § 79 ust. 1 Rozporządzenia II

poprzez nieterminowe przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał

2018 r.;

4. nie wykonała obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie;

1) w zw. z § 60 ust. 2 w zw. z § 62 ust. 3 oraz w zw. z § 79 ust. 5 Rozporządzenia II

poprzez nieprzekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2018 r.,

2) w zw. z § 60 ust. 2 w zw. z § 62 ust. 3 oraz w zw. z § 79 ust. 1 Rozporządzenia II

poprzez nieprzekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał 2018

3) w zw. z § 60 ust. 2 w zw. z § 79 ust. 7 Rozporządzenia II poprzez nieprzekazanie

KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu rocznego za 2018 r.,

4) w zw. z § 60 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 79 ust. 7 Rozporządzenia II poprzez nieprzekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu rocznego za 2018 r.,

5) w zw. z § 60 ust. 2 w zw. z § 62 ust. 1 oraz w zw. z § 79 ust. 1 Rozporządzenia II poprzez nieprzekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2019 r.

Następnie w dniu 22 października 2021 r. do Komisji wpłynął wniosek Strony o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją.

Strona zaskarżyła przedmiotową decyzję w całości, wnosząc o jej ponowne rozpatrzenie i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania w niniejszej sprawie.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Strona podniosła pod adresem Decyzji Komisji następujące zarzuty:

w zakresie wszystkich czynów penalizowanych w Decyzji:

1) art. 31 za ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. Z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) poprzez jego zastosowanie i uznanie, że ma zastosowanie do terminów materialnoprawnych, tj. terminu przedawnienia karalności za delikty administracyjne przewidzianego w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, podczas gdy przedmiotowy przepis ma zastosowanie jedynie do terminów procesowych;

2) art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności osobistych dotyczących Strony, które zostały uznane na niekorzyść Strony i przekroczenie granic uznania administracyjnego, pomimo braku wysokospecjalistycznej wiedzy Strony z zakresu sprawozdawczości finansowej; nieuwzględnienia okoliczności dot. osób trzecich;

3) art. 7a § 1 [1] k.p.a. poprzez jego nieuwzględnienie i nieuwzględnienie wątpliwości

na korzyść Strony, w tym w szczególności wątpliwości dotyczących nieprawidłowości w dokonywaniu ujawnień finansowych przez spółkę M. S.A.;

4) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i nałożenie sankcji o wysokości niewspółmiernej do wagi naruszenia i jego przyczyn oraz całości okoliczności sprawy;

5) art. 8 § 2 k.p.a. poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki orzeczniczej KNF w zakresie spraw objętych postępowaniem;

6) art. 73 k.p.a. poprzez uniemożliwienie Stronie prawa wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów i pozorne wezwanie Strony w dniu 1 października 2021 roku (data doręczenia pisma), a więc w dniu wydania Decyzji do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

7) art. 81a § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie na korzyść Strony okoliczności mających wpływ na wymiar kary, w tym braku korzyści uzyskanych przez Stronę;

8) art. 84 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, pomimo że w sprawie występują wiadomości specjalne, w tym dotyczące kwestii sprawozdawczości finansowej i rachunkowości;

9) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania w zakresie, w jakim Strona została uprzednio ukarana za te same czyny w innym postępowaniu;

10) art. 189f k.p.a. poprzez uznanie, że nie istnieją podstawy do zastosowania przedmiotowego przepisu, podczas gdy waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna;

w zakresie czynu I i II, o jakich mowa osnowie Decyzji,

naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 7 kpa poprzez uznanie, że działania lub zaniechania Strony miały charakter rażący, podczas gdy w świetle całości materiału dowodowego ewentualne naruszenia miały charakter zwykły, zaś KNF przyjęła zbyt wysoki miernik staranności dla członka zarządu spółki publicznej;

w zakresie czynu I wskazanego w osnowie Decyzji:

1) art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie publicznej w brzmieniu stanowiącym podstawę wydania Decyzji, tj. przed wejściem życie ustawy zmieniającej 2016 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie sankcji w sposób nieuwzględniający niektórych okoliczności wskazanych w tym przepisie na korzyść Strony, w tym nieprawidłową ocenę wagi naruszenia, jego przyczyn, sytuacji Strony oraz spółki przez niego zarządzanej;

2) art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej 2016 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące nałożeniem na osobę, która pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej, kary pieniężnej w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki do nałożenia tej kary, a także nałożenie sankcji pomimo ukarania już za ten sam czyn w zw. z postępowaniem prowadzonym w stosunku do Strony, jako członka zarządu spółki H. S.A.;

3) art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie 2016 poprzez jego nieuwzględnienie i wydanie Decyzji pomimo upływu 6-miesięcznego okresu od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1, 1e oraz 1f ustawy o ofercie;

w zakresie czynu II wskazanego w osnowie Decyzji:

1) art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie publicznej w brzmieniu stanowiącym podstawę wydania Decyzji, tj przed wejściem w życie ustawy zmieniającej 2017 pierwszej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie sankcji w sposób nieuwzględniający niektórych okoliczności wskazanych w tym przepisie na korzyść Strony, w tym nieprawidłową ocenę wagi naruszenia, jego przyczyn, sytuacji Strony oraz spółki przez niego zarządzanej;

2) art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej 2017 pierwszej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące nałożeniem na osobę, która pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej, kary pieniężnej w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki do nałożenia tej kary a także nałożenie sankcji pomimo ukarania już za ten sam czyn w postępowaniu prowadzonym w stosunku do Strony, jako członka zarządu spółki pod firmą H. S.A.;

3) art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej 2017 poprzez jego nieuwzględnienie i wydanie Decyzji pomimo upływu 12-miesięcznego okresu od dnia wydania decyzji,

o której mowa w art. 96 ust. 1, 1e oraz 1f ustawy o ofercie;

w zakresie czynu III wskazanego w osnowie Decyzji:

1) art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie publicznej w brzmieniu stanowiącym podstawę wydania Decyzji, tj przed wejściem w życie ustawy zmieniającej 2017 drugiej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie sankcji w sposób nieuwzględniający niektórych okoliczności wskazanych w tym przepisie na korzyść Strony, w tym nieprawidłową ocenę wagi naruszenia, jego przyczyn, sytuacji Strony oraz spółki przez niego zarządzanej;

2) art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej 2017 drugiej poprzez uznanie, że w brzmieniu obowiązującym właściwym dla chwili wydania decyzji niezbędne jest wykazanie przesłanki zwykłego naruszenia dla wszystkich czynów objętych pkt III, podczas gdy zgodnie z przepisami intertemporalnymi niezbędne było wykazanie przesłanki rażącego naruszenia dla zachowań, jakie miały miejsce przed wejściem w życie ustawy zmieniającej 2017 drugiej, a także nałożenie sankcji pomimo ukarania już za ten sam czyn w postępowaniu prowadzonym w stosunku do Strony, jako członka zarządu spółki pod firmą H. S.A.;

3) art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie poprzez jego niezastosowanie do zachowań, jakie miały miejsce przed wejściem w życie ustawy zmieniającej 2017 drugiej i konsekwencji nałożenie sankcji pomimo wykazania przesłanki rażącego naruszenia;

4) art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej 2017 drugiej poprzez jego nieuwzględnienie i wydanie Decyzji pomimo upływu 12-miesięcznego okresu od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1, 1e oraz 1f ustawy o ofercie.

Strona wniosła na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 kpa o uchylenie Decyzji i umorzenie postępowania w pierwszej instancji, ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia wniosku o obniżenie kary pieniężnej do kwoty: 10 000,00 zł za czyn I,10 000,00 zł za czyn II oraz 10 000,00 zł za czyn III, a także ewentualnie w przypadku uchylenia decyzji i uznania zarzutów dotyczących niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nieprawidłowego załatwienia sprawy, mającego na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, o:

1. przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu sprawozdawczości finansowej na okoliczności:

a. braku rażącego charakteru naruszeń dokonanych przez Stronę i sankcjonowanych

mocą Decyzji oraz niewielkiej wagi naruszeń wskazanych w pkt b-f poniżej z uwagi

na wysoko specjalistyczny charakter tych naruszeń oraz ich przyczyny;

b. prawidłowego wykonania przez Stronę obowiązków sprawozdawczych w zakresie

raportów rocznych za rok 2014, 2015 i 2016 lub w razie stwierdzenia nieprawidłowości w tym zakresie ocenę, czy użytkownicy sprawozdań finansowych grupy kapitałowej, do której należy spółka pod firmą M. S.A., za rok 2014 i 2015 roku zostali wprowadzeni w błąd co do sytuacji finansowej podmiotu i czy działanie takie zostało wywołane rażącymi nieprawidłowościami Strony;

c. prawidłowego wykonania przez Stronę obowiązku szacowania wartości odzyskiwalnej, tj. wartości godziwej pomniejszonej o koszty zbycia aktywów należących do ośrodka wypracowującego środki pieniężne, którym było przedsiębiorstwo spółki pod firmą H. sp. z o.o. (dalej także: "H."), jako całości, w związku z możliwą utratą wartości przez te aktywa w odpowiednich raportach okresowych, i czy ze względu na ewentualny brak podjęcia takiej decyzji, w razie stwierdzenie przez biegłego istnienia takich obowiązków, w zakresie standardów rachunkowych takie działanie lub zaniechanie miało charakter rażący, biorąc pod uwagę możliwość jedynie arbitralnego przypisania pozostałej części odpisu aktualizującego z tytułu utraty wartości pomiędzy aktywa należące do sieci H.;

d. prawidłowego wykonania przez Stronę obowiązków informacyjnych odnośnie błędnego rozliczenia skutków zmian warunków znaczących umów leasingowych w dokumentach finansowych wskazanych w Decyzji;

e. prawidłowego wykonania przez Stronę obowiązku przedstawienia ujawnień informacji dotyczących sytuacji grupy kapitałowej, do której należy Spółka i samej Spółki, zaś w przypadku uznania, że działania te były nieprawidłowe - oceny, czy brak ujawnień miał charakter rażący oraz czy mógł wprowadzić w błąd akcjonariuszy;

f prawidłowego wykonania przez Stronę ujawnień w rocznym sprawozdaniu finansowym za rok 2015 w zakresie dokonanego odpisu z tytułu utraty wartości udziałów w jednostce zależnej – H., zaś w przypadku uznania, że działania te były nieprawidłowe - oceny, czy brak ujawnień miał charakter rażący oraz czy mógł wprowadzić w błąd akcjonariuszy;

2. przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w celu przesłuchania biegłego w trybie art. 89 § 2 kpa.

Pismem z dnia 18 listopada 2021 r. Strona została wezwana przez organ do wyjaśnienia zarzutu nr 6 podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W powołanym zarzucie Strona wskazała, że organ uniemożliwił jej skorzystanie z prawa wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów i pozornie wezwał Stronę w dniu 1 października 2021 r. do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań. Jednocześnie Strona nie uzasadniła wskazanego zarzutu. Jednocześnie organ wskazał, że z akt niniejszej sprawy nie wynika zaś by Strona zgłosiła żądanie zapoznania 1 października 2021 r. Strona została pouczona o możliwości skorzystania z uprawnień o jakich mowa w art. 10 § 1 k.p.a. pismem z dnia 13 września 2021 r., które zostało jej doręczone w dniu 20 września 2021 r. W powołanym piśmie organ wskazał również, że w celu rozpoznania wniosku Strony o ponowne rozpatrzenie sprawy i odniesienia się do wszystkich zarzutów Strony w nim zawartych, niezbędne jest wyjaśnienie powołanej powyżej kwestii.

Strona udzieliła odpowiedzi na wezwanie organu pismem z dnia 30 listopada 2021 r. w którym zostało wskazane, że na etapie sporządzania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnikowi nie zostało przez Stronę okazane pismo z dnia 13 września 2021 r. zawierające zawiadomienie z art. 10 § 1 k.p.a. Po weryfikacji Strona wskazała, że pismo to zostało przez nią zidentyfikowane, ale zarzut podtrzymuje z uwagi na to, że powołane pismo zostało Stronie doręczone dopiero w dniu 1 października 2021 r. Powyższe uwagi Strony nie są jednak zgodne z tym, co znajduje się w aktach sprawy. Mianowicie w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie przez Stronę w dniu 20 września 2021 r. odbioru przesyłki poleconej zawierającej potwierdzenie odbioru przez nią pisma z dnia 13 września 2021 r.

Pismem z dnia 8 lutego 2022 r. Komisja wezwała Stronę do przedstawienia aktualnej sytuacji finansowej i osobistej oraz poinformowała Stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a.

Strona pismem z dnia 21 lutego 2022 r. dodatkowo poinformowała Komisję o aktualnej sytuacji Spółki i Grupy kapitałowej oraz przedstawiła dodatkową argumentację w zakresie naruszenia art. 31 za ust. 1 ustawa Covid 19.

Strona pismem z dnia 24 lutego 2022 r. wniosła o przedłużenie terminu do przedstawienia swojej aktualnej sytuacji osobistej i majątkowej do dnia 3 marca 2022 r. Komisja pismem z dnia 25 lutego 2022 r. przychyliła się do wniosku Strony.

Pismem z dnia 3 marca 2022 r., Strona przedstawiła swoją aktualną sytuację osobistą i majątkową. W związku z tym, że w swoim piśmie Strona nie sprecyzowała niektórych z przedstawionych przez siebie informacji, organ pismem z dnia 10 marca 2022 r. wezwał Stronę do uszczegółowienia niektórych aspektów jej sytuacji finansowej. Strona na powołane pismo, mimo doręczenia jej wezwania organu w dniu 15 marca 2022 r., nie udzieliła odpowiedzi. Strona co prawda złożyła w dniu 25 marca 2022 r. wniosek o przedłużenie terminu udzielenia odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 10 marca 2022 r. do dnia 28 marca 2022 r., na co organ wyraził zgodę pismem z dnia 29 marca 2022 r. Jednak pismo zawierające odpowiedź na wezwanie organu z dnia 10 marca 2022 r. nie wpłynęło.

Decyzją z 14 kwietnia 2022 r., organ utrzymał w mocy decyzję z dnia 1 października 2021 r., o sygnaturze DPSZA1.456.2.2020.TK nakładającą na Skarżącego kary pieniężne w wysokości 95.000,00 zł za czyn opisany w pkt. I decyzji, 50.000,00,zł za czyn opisany w pkt II decyzji oraz 550.000,00 zł za czyn opisany w pkt III decyzji.

W obszernym uzasadnieniu decyzji, organ przedstawił stan faktyczny sprawy, przebieg postępowania administracyjnego, naruszenia popełnione przez Emitenta i skarżącego, opisał stan prawny, zasadność wymierzenia kary pieniężnej oraz odniósł się do zarzutów strony.

Nie zgadzając się z decyzją organu, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie:

1. przepisów prawa procesowego dotyczących wszystkich naruszeń objętych Decyzją (pkt-1, II i III Decyzji), mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 31za ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020 r. poz. 374 ze zm., aktualnie tj. z dnia 29 października 2021 r., Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm., dalej: ("Ustawa COVID-19") poprzez jego zastosowanie i uznanie, że ma zastosowanie do terminów materialnoprawnych. tj. terminu przedawnienia karalności za delikty administracyjne przewidzianego odpowiednio w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie 2016 art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie 2017 oraz art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie 2017(2) podczas gdy przedmiotowy przepis ma zastosowanie jedynie do terminów procesowych;

b. art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. - zwanej dalej "k.p.a.") w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie 2016, art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie 2017 oraz art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie 2017(2) poprzez niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji w całości i nieumorzenie postępowania w pierwszej instancji w całości, pomimo że doszło do upływu terminu przedawnienia przewidzianego w art. 96 ust. 7 ustawy do ofercie, wobec czego przedmiotowa kara nie mogła zostać nałożona na Stronę, a zatem postępowanie stało się bezprzedmiotowe w całości i jako takie powinno zostać umorzone w całości;

c. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy w oparciu o wybiórczo zebrany materiał dowodowy, polegające na:

i. nieuwzględnieniu charakteru naruszeń, które miały charakter powtarzalny i które związane są ze szczegółowymi wymogami dot. Międzynarodowych Standardów Rachunkowości i które wymagały wysokospecjalistycznej wiedzy Skarżącego z zakresu sprawozdawczości finansowej, która to wiedza nie może być wymagana od przeciętnego członka zarządu spółki publicznej;

ii. arbitralnym zakwestionowaniu przez Organ II instancji twierdzeń Skarżącego o okolicznościach działających na jej rzecz w zakresie wymiaru wysokości kary i przyjęcie arbitralnej i dowolnej wysokości kar za czyny opisane w Decyzji, bez adekwatnego wyjaśnienia oraz bez zaadresowania wymiaru kary do funkcji kary, bez rozpatrzenia indywidualnych okoliczności (działań) Skarżącego w zakresie dokonanych przez M. S.A. naruszeń, sytuacji grupy kapitałowej tej spółki, w tym H. sp. z o.o. w restrukturyzacji, bez wzięcia pod uwagę współprzyczyn wpływających na brak możliwości działania Skarżącego, oraz bez uprzedniego przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w ww.

zakresie, co skutkowało nałożeniem na Skarżącego dowolnej, arbitralnej kary nierespektującej zasady proporcjonalności oraz równości wobec prawa;

iii. uznaniu, że naruszenia dokonane przez Skarżącego miały charakter rażący. pomimo że z całokształtu okoliczności nie sposób jest twierdzić, że powtarzalne i wysokospecjalistyczne naruszenia, wymagające specjalistycznej wiedzy mogą mieć wymiar naruszeń rażących,

d. art. 6, art. 1, art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez brak wnikliwej i wyczerpującej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i nieprzeprowadzenia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia

stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego i naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zasady swobodnej oceny dowodów co skutkowało nałożeniem na Skarżącego kary nierespektującej zasady proporcjonalności oraz nałożenie sankcji za popełnienie naruszeń, co do których nie można racjonalnie oczekiwać, że każdy członek zarządu

spółki publicznej będzie posiadał wiedzę i doświadczenie do ich świadomego uniknięcia;

e. art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i nałożenie sankcji o wysokości niewspółmiernej do wagi naruszenia i jego przyczyn oraz całości okoliczności sprawy oraz poprzez dowolne i arbitralne ustalenie wysokości kary, podczas gdy organ powinien kierować się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a w konsekwencji nałożenie na Skarżącego dowolnej, arbitralnej kary nierespektującej zasady proporcjonalności oraz równości wobec prawa, w tym charakteru naruszeń - powtarzalnych w zakresie typów zachowań oraz wymagających bardzo szczegółowej wiedzy z zakresu księgowości i sprawozdawczości finansowej, w tym dot. Międzynarodowych Standardów Rachunkowości;

f. art. 81a § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie na korzyść Skarżącego okoliczności mających wpływa na wymiar kary w tym braku korzyści uzyskanych przez Skarżącego, powtarzalności naruszeń, wysokiego stopnia skomplikowania wymogów dot. sprawozdawczości finansowej w ramach Międzynarodowych Standardów Rachunkowości;

g. art. 84 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, pomimo że w sprawie występują wiadomości specjalne, w tym dotyczące kwestii sprawozdawczości finansowej i rachunkowości do których rozstrzygnięcia nie jest władna samodzielnie Komisja Nadzoru Finansowego;

h. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania w zakresie, w jakim Skarżący został uprzednio ukarany za te same czyny w innym postępowaniu dot. H. S.A.;

2. ponadto, przepisów prawa procesowego dotyczących naruszeń objętych pkt. III Decyzji, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z 140 k.p.a. i art. 15 k.p.a. w zw. z art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie 2017 poprzez zaniechanie rozpatrzenia przesłanki rażącego naruszenia (tj. dowolną ocenę w tym zakresie) dla tych czynów objętych pkt III, dla których właściwą regulacją jest art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie 2017, który wymaga - dla nałożenia kary na członka zarządu spółki publicznej - naruszenia obowiązków w stopniu rażącym, i w konsekwencji arbitralne przyjęcie o rażącym charakterze naruszeń, bez wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i bez zebrania stosownego materiału dowodowego i nałożenie sankcji pomimo braku wykazania przesłanki rażącego naruszenia;

b. art, 189c k-p.a. w zw. z art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie 2017 w zw. z art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie 2017(2) poprzez niezastosowanie art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie 2017, zamiast błędnie zastosowanego art. 96 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie 2017(2), i w konsekwencji nałożenie sankcji na podstawie art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie 2017(2) przy braku wykazania przesłanki rażącego naruszenia dla czynów mających miejsce przed wejściem w życie ustawy o ofercie 2017(2) pomimo obowiązku zastosowania w tym zakresie art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie 2017 i obowiązku wykazania przesłanki rażącego naruszenia:

3. ponadto, przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie naruszeń objętych pkt. I Decyzji, tj.:

a. art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie 2016 w zw. z art. 189d k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie sankcji w sposób nieuwzględniający niektórych okoliczności wskazanych w tym przepisie na korzyść Strony, w tym nieprawidłową ocenę wagi naruszenia, jego przyczyn, sytuacji Strony oraz spółki przez niego zarządzanej;

b. art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie 2016 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące nałożeniem na osobę, która pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej, kary pieniężnej w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki do nałożenia tej kary, w tym przesłanki rażącego naruszenia, a także nałożenie sankcji pomimo ukarania już za ten sam czyn w zw. z postępowaniem prowadzonym w stosunku do Strony, jako członka zarządu spółki H. S.A.:

c. art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie 2016 poprzez jego nieuwzględnienie i wydanie decyzji przez Organ I instancji, a następnie utrzymanie w mocy przez Decyzję decyzji pierwszoinstancyjnej i nieumorzenie postępowania w sprawie, pomimo upływu 6-miesięcznego okresu od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie 2016;

4. ponadto przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie naruszeń objętych pkt. II Decyzji, tj.:

a. art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie 2017 w zw. z art. 189d k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie sankcji w sposób nieuwzględniający niektórych okoliczności wskazanych w tym przepisie na korzyść Skarżącego, w tym nieprawidłową ocenę wagi naruszenia, jego przyczyn, sytuacji Skarżącego oraz spółki przez niego zarządzanej:

b. art. 96 ust- 6 ustawy o ofercie 2017 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące nałożeniem na Skarżącego (tj. osobę, która pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej) kary pieniężnej w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki do nałożenia tej kary, w tym przesłanki rażącego naruszenia, a także nałożenie sankcji pomimo ukarania już za ten sam czyn w postępowaniu prowadzonym w stosunku do Skarżącego, jako członka zarządu spółki pod firmą H. S.A.:

c. art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie 2017 poprzez jego nieuwzględnienie i wydanie decyzji przez Organ I instancji, a następnie utrzymanie w mocy przez Decyzję decyzji pierwszoinstancyjnej i nieumorzenie postępowania w sprawie, pomimo upływu 12-miesieczneqo okresu od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie 2017;

5. ponadto, przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie naruszeń objętych pkt. III Decyzji, tj:

a. art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie 2017(2) w zw. z art. 189d k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie sankcji w sposób nieuwzględniający niektórych okoliczności wskazanych w tym przepisie na korzyść Skarżącego, w tym nieprawidłową ocenę wagi naruszenia, jego przyczyn, sytuacji Skarżącego oraz spółki przez niego zarządzanej;

b. art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie 2017 poprzez jego nieuwzględnienie i wydanie decyzji przez Organ I instancji, a następnie utrzymanie w mocy przez Decyzję decyzji pierwszoinstancyjnej i nieumorzenie postępowania w sprawie, pomimo upływu 12-miesiecznego okresu od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie 2017(2);

c. art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie 2017(2) poprzez jego zastosowanie i uznanie, że w brzmieniu obowiązującym właściwym dla chwili wydania decyzji niezbędne jest wykazanie przesłanki zwykłego naruszenia dla wszystkich czynów objętych pkt III, podczas gdy zgodnie z przepisami intertemporalnymi niezbędne było wykazanie przesłanki rażącego naruszenia dla zachowań, jakie miały miejsce przed wejściem w życie ustawy o ofercie 2017(2);

d. art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie 2017 poprzez jego niezastosowanie do zachowań, jakie miały miejsce przed wejściem w życie ustawy o ofercie 2017(2) i w konsekwencji nałożenie sankcji pomimo braku wykazania przesłanki rażącego naruszenia;

e. art. 11 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 20 lit i ustawy o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw z dnia 10 lutego 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 724) w zw. z art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie 2017 w zw. z art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie 2017(2) poprzez niezastosowanie art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie 2017, zamiast błędnie zastosowanego art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie(2), do zachowań, jakie miały miejsce przed wejściem w życie ustawy o ofercie 2017(2) i w konsekwencji nałożenie w tym zakresie sankcji pomimo braku wykazania przesłanki rażącego naruszenia.

W oparciu o tak postawione zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 14 kwietnia 2022 r., oraz poprzedzającej ją decyzji, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie rozwijając argumentację prawną zawartą w zaskarżonej decyzji. Do stanowiska organu odniósł się Skarżący w piśmie procesowym z dnia 6 września 2022r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego tego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2022r. poz. 329 ze zm., dalej ,,Ppsa").

W ramach sprawowanej kontroli, w zakreślonych powyżej granicach, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna i w zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy, nie powinno dojść do nałożenia kary pieniężnej na stronę skarżącą.

Na wstępie należy wskazać, iż termin przedawnienia rozstrzygania w sprawie nałożenia kary pieniężnej na członka rady nadzorczej rozpoczynał swój bieg od wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust.1e ustawy o ofercie i wynosił 12 miesięcy (art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie). Po tym terminie przedawnienia karania, do nałożenia kary pieniężnej na członka rady nadzorczej dojść już nie powinno. W tym zakresie wystarczające zatem było ustalenie, czy została wydana decyzja, o której mowa w art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie i czy nałożenie na Stronę kary pieniężnej nastąpiło przed upływem 12 miesięcy od wydania tej decyzji.

Sąd zauważa, że bieg terminu do rozpoczęcia przez Komisję czynności rozpoczyna się z momentem wydania pierwszoinstancyjnej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na spółkę publiczną stosownie do art. 96 ust. 1 pkt 1 lub ust. 1e ustawy o ofercie, tj. w przedmiotowej sprawie - z dniem 3 grudnia 2019 r., kiedy została wydana decyzja w sprawie o sygn. DSP.456.3.2019.

W normalnym toku, jeśli termin wskazany w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie nie uległby zawieszeniu, upłynąłby on po 12 miesiącach od 3 grudnia 2019 r., tzn. z upływem 3 grudnia 2020 r. (w przypadku 6-miesięcznego terminu - z upływem 3 czerwca 2020 r.).

Decyzja I instancji dotycząca Skarżącego została wydana w dniu 1 października 2021 r., a zaskarżona decyzja w dniu 14 kwietnia 2022 r. Jak wynika z oceny Sądu, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia, do nałożenia kary pieniężnej na Stronę doszło po upływie terminu zakreślonego w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. Naruszenie tego terminu stało zaś na przeszkodzie zakończeniu postępowania w formie merytorycznej decyzji.

Upływ wspomnianego terminu karania należy traktować jako bezwzględną przeszkodę dalszego prowadzenia postępowania jurysdykcyjnego, opisywaną w literaturze przedmiotu także jako ujemną przesłankę procesową, blokującą dopuszczalność wszczęcia postępowania administracyjnego, a w przypadku jego uruchomienia – obligującą do umorzenia procesu (zob. M. Cieślak [w:] S. Waltoś (red.) Marian Cieślak. Dzieła wybrane, t. II, Polska procedura karna. Podstawowe założenia teoretyczne, Kraków 2011, t. 2, s. 353; T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Warszawa 2014, s. 176, A. Marciniak (w:) W. Broniewicz, I. Kunicki, A. Marciniak, Postępowanie cywilne w zarysie, Warszawa 2016, s. 232 – 235, Z. Resich/J. Lapierre (w:) J. Lapierre, J. Jodłowski, Z. Resich, T. Misiuk-Jodłowska, K. Weitz, Postępowanie cywilne, Warszawa 2016, s. 70 – 74).

Przyjęta przez ustawodawcę koncepcja ograniczenia terminu rozstrzygania w sprawie administracyjnej nie budzi zastrzeżeń, bowiem spełnia postulat pewności prawa. Chodzi bowiem o zachowanie określonego związku czasowego pomiędzy czynem a sankcją. Wówczas funkcje sankcji odstraszające czy dyscyplinujące do przestrzegania prawa zyskują na sile. Odpowiedzialność osoby fizycznej będącej członkiem rady nadzorczej spółki publicznej jest odpowiedzialnością będącą konsekwencją uprzedniego nałożenia kary pieniężnej na tę spółkę. Jej terminowe ograniczenie należy, w ocenie Sądu, postrzegać za przyzwolenie ustawodawcy na to, że z chwilą upływu wymaganego okresu czasu prymat muszą wziąć względy natury społecznej czy też pragmatyczno-słusznościowej, usuwające stan niepewności tej osoby co do możliwej odpowiedzialności za czyny naruszenia prawa przez spółkę do których zaistnienia przyczyniła się z uwagi na brak należytego nadzoru nad jej sprawami. Omawiana instytucja przedawnienia karalności pozwala ten stan niepewności usunąć, stabilizując sytuację i służąc zapewnieniu bezpieczeństwa prawnego strony.

W przypadku rozpoznawanej sprawy Sąd nie podziela stanowiska Organu, zgodnie z którym okres przedawnienia karalności uległ zawieszeniu od dnia 31 marca 2020 r., a następnie odwieszeniu od dnia 19 sierpnia 2021 r. Uzasadnienia dla twierdzeń Organu w tym zakresie nie można bowiem upatrywać w treści art. 31za ustawy o covid. Wskazać należy, że z dniem 8 marca 2020 r. - ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020r. poz. 568) została zmieniona ustawa o covid, do której dodano art. 31za w następującym brzmieniu:

,,1. W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii bieg terminów do podjęcia przez Komisję Nadzoru Finansowego czynności, w tym czynności nadzorczych, terminów załatwiania spraw oraz terminów przewidzianych do wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie albo wniesienia sprzeciwu nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, chyba że Komisja Nadzoru Finansowego wyda decyzję załatwiającą sprawę, dokona czynności, wyda decyzję lub postanowienie kończące postępowanie w sprawie albo wniesie sprzeciw, z zastrzeżeniem art. 15zzf.

2. W sprawach z zakresu właściwości Komisji Nadzoru Finansowego bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 189g § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie rozpoczyna się a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii".

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na sposób określenia terminu wejścia w życie ww. przepisu prawa. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 101 pkt 2 lit. d) ustawy z 30 marca 2020 r., dodany do ustawy o covid przepis art. 31za wszedł w życie w dniu 8 marca 2020 r. Następnie na mocy art. 75 pkt 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (DZ. U z 2020r. poz. 695), wykreślono ze wspomnianego art. 101 ustawy z 30 marca 2020r. wyrazy ,,31za", co w konsekwencji miało określić niejako ponowną datę wejścia w życie art. 31za ustawy o covid tj. wejście w życie 31 marca 2020r. Nie zmienia to jednak faktu, że taka okoliczność, niezależnie już od dopuszczalności takiej legislacyjnej modyfikacji daty wejścia w życie określonego przepisu prawa, nastąpiła w sytuacji, gdy przepis ten od 8 marca 2020 r. już obowiązywał w obrocie prawnym, zgodnie z pierwotnym terminem jego wejścia w życie, wynikającym z art. 101 pkt 2 lit. d) ustawy z 30 marca 2020 r.

Odwołując się do treści omawianego art. 31za ust. 2 ustawy o covid, wymaga podkreślenia, że ustawodawca określił szczególne zasady biegu terminu przedawnienia nałożenia kar pieniężnych przez organ administracji w stanie zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, przy czym zdecydował o odniesieniu wprowadzonej regulacji tylko do tych terminów przedawnienia, do których stosuje się przepisy Kpa (por. art. 189 a § 2 pkt 3 Kpa).

Zdaniem Sądu, gdyby ustawodawca zamierzał wprowadzić analogiczną regulację w odniesieniu do terminów przedawnienia nałożenia kary pieniężnej przewidzianych wprost w przepisach prawa materialnego, tu ustawy o ofercie, to z pewnością by to uczynił. W konsekwencji ograniczenie w zakresie biegu terminów przedawnienia przewidziane w art. 31za ust. 2 ustawy o covid, nie obejmuje terminów przedawnienia tych kar pieniężnych nakładanych przez KNF do których (wobec istnienia stosownej regulacji prawnej w ustawie szczególnej) nie stosuje się przepisów Kpa, a zatem i kary pieniężnej, o której mowa w art. art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie do której ma zastosowanie szczególny termin przedawnienia karalności określony w art. 96 ust. 7 tej ustawy.

W świetle powyższego, przepis art. 31za ust.2 ustawy o covid nie mógł w rozpoznawanej sprawie znaleźć zastosowania, gdyż nie można uznać za prawidłowe stanowisko Organu o braku podstaw do zastosowania w tej sprawie art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, z powołaniem na regulację art. 31za ust. 1 ustawy o covid.

W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że przytoczone powyżej brzmienie art. 31za ust. 1 ustawy o covid zostało zmienione na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r. poz.695) w ten sposób, że zdanie drugie tego artykułu uzyskało następujące brzmienie: ,,W zakresie nieuregulowanym stosuje się art. 15zzs". Odwołując się zaś do art. 15zzs ustawy o covid trzeba mieć na uwadze, że wprowadzał on szczególne rozwiązania w zakresie biegu terminów procesowych i sądowych. Na uwagę zasługuje także treść ust. 9 tego artykułu, z którego wynika reguła określająca, że mogą zostać wydane, w okresie stanu zagrożenia epidemiologicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, m.in. decyzje uwzględniające w całości żądanie strony i uczestnika postępowania. Oczywistym zatem pozostawało, że w tym czasie, nie mogły zostać wydane decyzje postrzegane za niekorzystne dla strony prowadzonego postępowania w tym decyzje w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Z dniem 16 maja 2020 r. (na mocy art. 46 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 –Dz.U. z 2020r. poz. 875), przepis art. 15zzs z ustawy o covid został uchylony, w konsekwencji także odesłanie do jego stosowania zawarte w art. 31za ust. 1 tej ustawy. Dopiero więc z tą datą wyeliminowane zatem zostało ograniczenie w wydawaniu decyzji administracyjnych wprowadzone na mocy wspomnianego powyżej art. 15zzs ust. 9 ustawy. Należy przy tym zwrócić uwagę, że wraz z uchyleniem tego przepisu prawa usunięte zostały także tego rodzaju udogodnienia, jakie dla stron postępowania wynikały ze wstrzymania czy zawieszenia biegu terminów procesowych.

W świetle powyższego dopiero więc w dniu 16 maja 2020 r. (z którym to dniem uchylono art. 15zzs ustawy o covid) Organ miałby możliwość skorzystania, jak to uznała Komisja, z regulacji przyjętej w art. 31za ust. 1 ww. ustawy wedle swojego uznania, tj. w sytuacji, gdy po tej dacie udogodnień procesowych, jakie wynikały z uchylonego art. 15zzs ww. ustawy, została pozbawiona strona prowadzonych postępowań administracyjnych.

Podkreślić należy, iż przyjmując odmienny pogląd, tak jak wywodzi KNF, prowadziłoby to w praktyce do sytuacji, w której to Organ w istocie decydowałby o dalszym biegu materialnoprawnego terminu przedawnienia nałożenia kary pieniężnej (określonym w art. 96 ust.7 ustawy o ofercie), poprzez dokonanie lub powstrzymanie się przez określony czas od podjęcia dalszych czynności w danej sprawie.

Sąd wskazuje ponadto, że okresie od 18 kwietnia 2020 r. do 16 maja 2020 r., poprzez odesłanie w art. 31za ust. 1 ustawy o covid do stosowania art. 15zzs tej ustawy, ustawodawca odwołał się do regulacji biegu terminów procesowych i sądowych, w tym biegu terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych (por. art. 15zzs ust. 1 pkt 6 tej ustawy), a nie terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego, o czym stanowił w okresie art. 15 zzr ustawy o covid, w tym terminów przedawnienia (vide: art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o covid).

Sąd zauważa, że termin przedawnienia karania jest terminem prawa materialnego, a nie prawa procesowego, co potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 września 2013 r. (sygn. akt II GSK 767/12), który stwierdził, że: ,,początkiem biegu 6- miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 96 ust. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (t. j. Dz. U. z 2009 r., Nr 185, poz. 1439 ze zm.; dalej: ustawa o ofercie), do nałożenia przez Komisję Nadzoru Finansowego (dalej: KNF) kary na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej z tytułu rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych, o których stanowi art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie - jest data wydania przez KNF decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na spółkę publiczną, tzn. data jej sporządzenia zgodnie z wymogami art. 107 k.p.a. i podpisania, nie zaś data jej doręczenia spółce. Z punktu widzenia art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, bez znaczenia jest załatwienie sprawy administracyjnej, które następuje z momentem doręczenia decyzji stronie, gdyż istotą problemu jest istnienie podstawy prawnej do zastosowania sankcji przez organ nadzoru w ustawowo określonym czasie. Termin 6-miesięczny, o którym mowa w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, jest skierowany do organu i jest terminem materialnym, którego upływ powoduje, iż wygasa umocowanie organu nadzoru (KNF) do nałożenia kary pieniężnej, o której stanowi art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie".

Wyrok ten wprawdzie odnosi się do wykładni art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie w brzmieniu, gdy termin przedawnienia wynosił 6 miesięcy, a nie 12 miesięcy tak jak to ma miejsce na gruncie przedmiotowej sprawy, tym niemniej w pozostałym zakresie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego nie utraciło swojej aktualności.

W świetle powyższej argumentacji brak było podstaw do wnioskowania, że przepis art. 31za ust. 1 ustawy o covid należałoby odnosić do materialnego terminu biegu przedawnienia do nałożenia kary pieniężnej, skoro wskutek odesłania w zakresie nieuregulowanym do art. 15zzs ustawy o covid należałoby go odczytywać jako przepis odnoszący się do terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych prowadzonych przez KNF.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie brak jest też podstaw faktycznych do przyjęcia, że mogłoby dojść do określenia biegu terminu przedawnienia nałożenia kary pieniężnej (przerwania czy zawieszenia biegu tego terminu) na zasadach ogólnych, tj. w oparciu o art. 189h w związku z art. 189 a § 2 pkt 3 Kpa. W tej sprawie brak też podstaw faktycznych do wnioskowania, że zastosowanie art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o covid pozwoliłoby KNF wydać decyzję I instancji przed upływem terminu przedawnienia karalności. Decyzja w stosunku do Spółki została bowiem wydana 3 grudnia 2019 r., zaś wspomniany przepis obowiązywał jedynie w okresie od 31 marca 2020 r. do 16 maja 2020 r., zatem przez zbyt krótki okres aby jego zastosowanie pozwoliło na uznanie, że decyzja Organu z 1 października 2021 r., została wydana w terminie wynikającym z art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie.

Podkreślić należy, iż w demokratycznym państwie prawa, w sytuacji gdy wolą ustawodawcy nałożenie na stronę prowadzonego postępowania administracyjnego kary pieniężnej jest możliwe tylko do pewnego momentu (np. w ciągu 12 miesięcy od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie), termin ten nie może ulegać przedłużeniu na warunkach i zasadach, jakie nie są stronie znane i nie są oparte na obiektywnych kryteriach. Jak bowiem należałoby wnioskować z treści art. 31za ust. 1 ustawy o covid, podążając tokiem argumentacji Organu, termin do wydania decyzji nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do czasu podjęcia przez KNF pierwszej czynności po jego zawieszeniu.

W tym stanie rzeczy uznać należało, niezależnie od stwierdzenia Sądu, że przepis art. 31za ust. 1 ustawy o covid nie mógł w tym przypadku znaleźć zastosowania, iż przedstawione stanowisko KNF, zgodnie z którym materialnoprawny termin przedawnienia karalności (jego bieg) może być uwarunkowany podjęciem czynności przez KNF w ramach toczącego się postępowania administracyjnego, nie może znaleźć akceptacji, gdyż narusza zasadę pewności prawa i negatywnie wpływa na sytuację prawną strony postępowania.

Z tego też względu argumenty Organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, z powołaniem na zawieszenie biegu terminu przedawnienia nałożenia kary pieniężnej w oparciu o art. 31za ust 1 ustawy o covid, nie zasługują na uznanie. W sprawie bowiem, w wyniku dokonania błędnej wykładni art. 31za ust. 1 ustawy o Covid Organ niezasadnie uznał, że stan faktyczny sprawy pozwala mu na niezastosowanie w tym przypadku art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie.

W świetle powyższego, ocena zasadności pozostałych zarzutów skargi okazała się bezprzedmiotowa, skoro nastąpiło przedawnienie nałożenia kary pieniężnej w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozstrzygnął sprawę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Ppsa.

W rozpoznawanej tej sprawie nie było podstaw do nałożenia kary pieniężnej na Stronę, z uwagi na upływ terminu przedawnienia nałożenia kary pieniężnej w dniu wydania decyzji I instancji, wobec czego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 135 Ppsa uchylił również decyzję I instancji, a na podstawie art. 145 § 3 Ppsa umorzył postępowanie administracyjne.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 Ppsa, w zw. z art. 205 § 2 Ppsa. Zasądzona kwota obejmuje koszty zastępstwa procesowego ustalone na podstawie § 2 pkt 7 rozporządzenia z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842 z późn. zm.), to jest przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.