Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 2014/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-04-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 8 i 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2011 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie gier losowych (zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych) postanawia: zawiesić postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r. nr [...] wydaną jako organ pierwszej instancji, odmawiającą "A" Sp. z o.o. z siedzibą w R. zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] z dnia [...] r. udzielającej Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, na terenie województwa [...] – w zakresie zmiany nieprzekraczalnego terminu działalności.

Organ odwoławczy w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przywołał art. 233 § 1 pkt 1, w związku z art.21 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa(tekst jednolity Dz. U. z 2009 r., nr 8, poz.60 z późn. zm.) oraz art. 8 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 dalej - u.g.h). Powołując się na powyższe przepisy organ podatkowy stwierdził, że art. 48 ust. 1 u.g.h. stanowi, że podmiot posiadający koncesję lub zezwolenie może wystąpić o przedłużenie określonego w nim terminu rozpoczęcia działalności. Termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, co wskazuje na intencje ustawodawcy ograniczenia możliwości wielokrotnego przedłużania terminu rozpoczęcia działalności w zakresie gier hazardowych.

Dalej argumentował, iż rozwiązanie to umożliwia wyłącznie jednokrotne przedłużenie tego terminu i ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy całokształt okoliczności związanych z określoną sprawą przemawia za podjęciem takiej decyzji. Jak stwierdził organ podatkowy, pierwotnie określony na dzień [...] r. w punkcie 5 zezwolenia, termin rozpoczęcia działalności Spółki był już trzykrotnie przedłużany. Jednocześnie organ podniósł, że Spółka we wniosku z dnia [...] r. wskazała między innymi jako uzasadnienie przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności, konieczność poszukiwania nowych lokali, co jest niedopuszczalne w świetle art. 135 ust. 2 u.g.h.

Organ podkreślił, iż w przypadku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów, a w związku z tym uznał, że Spółka nie wykazała swojego istotnego interesu do podjęcia decyzji o przedłużeniu terminu rozpoczęcia działalności.

W skardze z dnia [...] r. strona skarżąca zarzuciła naruszenie jej interesu prawnego oraz naruszenie prawa materialnego m.in. art. 48 ust.1 u.g.h., polegające na przyjęciu, iż przepisy w/w ustawy mają zastosowanie do sytuacji mających miejsce przez dniem wejścia jej w życie, a także błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, iż przedłużenie terminu do rozpoczęcia działalności jest sprzeczne z interesem społecznym.

Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej i orzeczenie co do istoty sprawy, z tym że przedłużenie będzie wynosiło 6 miesięcy ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wskazał, iż w jego ocenie "nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności" należy odnieść do całego zezwolenia i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej P.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Przepis ten reguluje podstawę fakultatywnego zawieszenia postępowania, o czym decydują względy celowościowe. Zagadnienie wstępne musi mieć wpływ na wynik danego postępowania.

Jeśli chodzi o interpretację pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", to praktyka sądowa opowiada się za jego szerokim rozumieniem, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. w przypadku podjęcia stosownej uchwały przez NSA lub wystąpienia do TK z pytaniem prawnym (zob. postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2009 r., I FZ248/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 w komentarzu do art. 125 P.p.s.a. [w:] B. Deuter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006; postanowienie NSA z dnia 20 maja 2008 r., II FZ 200/08, LEX nr 505445).

W ramach tego pojęcia mieści się również przypadek wystąpienia przez sąd administracyjny z pytaniem wstępnym do ETS w innej podobnej sprawie. Podkreśla się przy tym, że w świetle obowiązujących przepisów orzeczenie ETS dotyczące wykładni prawa wspólnotowego ma moc wiążącą nie tylko w sprawie, w której sąd skierował pytanie prejudycjalne, a także w innych podobnych sprawach rozpoznawanych przez sądy administracyjne (zob. postanowienia NSA z dnia 23 listopada 2010 r., I FSK 1242/09 i z dnia 22 listopada 2010 r., I FSK1866/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zadał Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 262/10, następujące pytanie prawne: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych?".

Jednocześnie Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu do powyższego postanowienia wskazał, że "Od odpowiedzi na powyższe pytanie zależy zaś stwierdzenie, czy ustawa z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych podlegała notyfikacji Komisji w trybie przepisu art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34, a co za tym idzie, czy jej przepisy mogły być stosowane przez organy administracji – skoro bezspornie notyfikacji ustawy w omawianym trybie zaniechano, zaś ETS jednoznacznie stwierdził m.in. w wyroku z dnia 26 września 2000r. w sprawie C 443/98 Unilever, że skutkiem prawnym niedopełnienia obowiązku notyfikacji jest niemożność zastosowania przepisów technicznych, na którą można powoływać się w postępowaniu między jednostkami."

Należy wskazać, że artykuł 1 pkt 11 obowiązującej dyrektywy nr 98/34/WE stanowi(patrz: podkreślenia Sądu):

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się poniższe terminy : (...)

11) "przepisy techniczne": specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de jure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług.

Przepisy techniczne obejmują de facto:

– przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne Państwa Członkowskiego, które odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź innych wymagań lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, które z kolei odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług, zgodność z którymi pociąga za sobą domniemanie zgodności z zobowiązaniami nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne,

– dobrowolne porozumienia, w których władze publiczne są stroną umawiającą się, a które przewidują, w interesie ogólnym, zgodność ze specyfikacjami technicznymi lub innymi wymogami albo zasadami dotyczącymi usług, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy zamówieniach publicznych,

– specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług, które powiązane są ze środkami fiskalnymi lub finansowymi mającymi wpływ na konsumpcję produktów lub usług przez wspomaganie przestrzegania takich specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasad dotyczących usług; specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług powiązanych z systemami zabezpieczenia społecznego nie są objęte tym znaczeniem.

Obejmuje to przepisy techniczne nałożone przez organy wyznaczone przez Państwa Członkowskie oraz znajdujące się w wykazie sporządzonym przez Komisję przed 5 sierpnia 1999 r. w ramach Komitetu określonego w art. 5."

Sąd zauważa, że szeroki zakres definicji "przepisów technicznych" wskazuje, na to, iż rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przedstawionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku może mieć wpływ na byt całej ustawy o grach hazardowych, a co za tym idzie na brzmienie i zakres stosowania art. 48 ust .1 u.g.h. Należy wskazać przy tym, iż art. 48 ust 1 u.g.h. ma zastosowanie także do podmiotów, które rozpoczynały działalność pod rządami ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz.U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 z późn. zm.), posiadają zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie objętym tymi zezwoleniami, podjęły już działania w celu rozpoczęcia działalności, jak również poniosły już pewne koszty, a przepis ten w sposób restrykcyjny ogranicza rozpoczęcie usług w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzenia, Sąd w tutejszym składzie wyraża pogląd, iż art. 48 ust.1 u.g.h. ma charakter "przepisu technicznego" w rozumieniu artykułu 1 pkt 11 obowiązującej dyrektywy nr 98/34/WE, a w związku z tym udziele- nie odpowiedzi na pytanie prawne zadane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

W związku z tym, Sąd na mocy art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zawiesił postępowanie w sprawie.