Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2014/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 27 pkt 3
journal: Dz.U. 2009 nr 153 poz 1227
law: Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - tekst jednolity
article: art. 1, art. 2, art. 3, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1411/13 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1411/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. S. na decyzję Wojewody M. z [...] maja 2013 r. w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej.

Wyrok został wydany w następującym stanie sprawy:

Wojewoda M. decyzją z [...] maja 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] lipca 2012 r. orzekającą o utracie przez M. S. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2012 r..

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, "bezrobotny’ oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a – g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca – członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: b) nie ukończyła 60 lat – kobieta lub 65 lat – mężczyzna.

Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 powołanej ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

W ocenie organu odwoławczego, skoro M. S. w dniu [...] czerwca 2012 r. ukończył 65 lat, to w świetle powyższych przepisów nie może posiadać statusu osoby bezrobotnej.

M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody M.

Pismem z [...] marca 2014 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, uzupełnił powyższą skargę zarzucając naruszenie:

• przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2 pkt 2 lit. b powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wyżej wymienione przepisy uzależniają posiadanie statusu osoby bezrobotnej od osiągnięcia wieku określonego w latach;

• przepisów postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu przez organy materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a tym samym sporządzeniu uzasadnienia niezgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 8 k.p.a. - zasady pogłębiania zaufania obywateli, poprzez niewyjaśnienie skarżącemu przesłanek, jakimi kierowały się organy i niewskazanie ich w uzasadnieniu oraz art. 9 i art. 11 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek wydania zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z należnym podatkiem od towarów i usług, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.

Sąd I instancji wskazał, że stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2.

Sąd ten zauważył, że Wojewoda M. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędnie powołał art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2013 r., zgodnie z którym, bezrobotnym może być m. in. osoba, która nie ukończyła 60 lat – kobieta lub 65 lat mężczyzna. Stanowiło to naruszenie przepisów prawa materialnego, organ miał bowiem obowiązek stosować przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Stosownie do treści art. 10 ustawy z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 637), w art. 2 powołanej wyżej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wprowadzono zmianę w ust. 1 w pkt 2 lit. b, który uzyskał brzmienie: "b) nie osiągnęła wieku emerytalnego, o którym mowa w art. 24 ust. 1a i 1b oraz w art. 27 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.)". W myśl art. 22 tej ustawy wchodzi ona w życie z dniem 1 stycznia 2013 r..

Zgodnie z art. 27 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wiek emerytalny dla mężczyzn urodzonych w okresie:

1) do dnia 31 grudnia 1947 r. wynosi co najmniej 65 lat;

2) od dnia 1 stycznia 1948 r. do dnia 31 marca 1948 r. wynosi co najmniej 65 lat

i 1 miesiąc;

3) od dnia 1 kwietnia 1948 r. do dnia 30 czerwca 1948 r. wynosi co najmniej 65 lat

i 2 miesiące;

4) od dnia 1 lipca 1948 r. do dnia 30 września 1948 r. wynosi co najmniej 65 lat

i 3 miesiące;

5) od dnia 1 października 1948 r. do dnia 31 grudnia 1948 r. wynosi co najmniej 65 lat i 4 miesiące.

W rozpoznawanej sprawie, w przekonaniu Sądu I instancji, zaistniała przesłanka określona w art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jak wynika z karty rejestracyjnej osoby bezrobotnej M. S. urodził się w dniu [...] czerwca 1947 r., zatem zgodnie z art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z dniem [...] czerwca 2012 r. ukończył 65 lat. Oznacza to, że z tym dniem przestał spełniać przesłanki z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, która wskazuje warunki, jakie musi spełniać osoba bezrobotna.

Dalej WSA w Warszawie przypomniał, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W ocenie tego Sądu, wskazane naruszenie przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie miało wpływu na wynik sprawy. Zarówno z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2013 r., jak i po tej dacie, wiek emerytalny dla mężczyzn urodzonych przed dniem 31 grudnia 1947 r., jak ma to miejsce w przypadku skarżącego, wynosił bowiem 65 lat.

Biorąc powyższe pod uwagę, za nietrafny uznał Sąd I instancji zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b (błędnie wskazanego w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. ust. 2) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 27 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. WSA podkreślił, że powyższe przepisy, które stanowiły podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że wiek emerytalny ustala się na podstawie art. 24 ust. 1a i 1b oraz art. 27 ust. 2 i ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Jak już wyżej wskazano wiek emerytalny skarżącego wynika z art. 27 ust. 3 pkt 1 i wynosi 65 lat. Wbrew stanowisku skarżącego, reprezentowanego przez pełnomocnika z urzędu, Wojewoda M. nie miał obowiązku przeprowadzania postępowania dowodowego w zakresie obliczania wieku emerytalnego, bowiem wynika on wprost z ustawy. Organ nie mógł stosować innych przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych niż te, do których odsyła art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Utrata statusu bezrobotnego związana jest z osiągnięciem wieku emerytalnego, a nie z uzyskaniem prawa do emerytury. Kwestia, czy skarżącemu przysługuje to prawo będzie badana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych po złożeniu wniosku.

W przekonaniu Sądu I instancji niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się zasadami prawdy obiektywnej, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi organy kierują się przy załatwieniu sprawy, jak również zobowiązują do odzwierciedlenia poczynionych ustaleń i przedstawienia argumentacji w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem składu orzekającego Sądu I instancji, kontrolowane postępowanie oraz wydane rozstrzygnięcia uwzględniają powyższe wymagania. Tym samym zarzut naruszenia przez organy wskazanego wyżej przepisu nie może odnieść skutku.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył M. S., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, wskazując przy tym art. 2 ust. 2 pkt b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepisy powyższe warunkują posiadanie statusu osoby bezrobotnej od osiągnięcia wieku określonego w latach, mimo, że przepisy te warunkują posiadanie statusu osoby bezrobotnej od osiągnięcia wieku emerytalnego.

Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wskazując art. 1 i 2 w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez oddalenie skargi oraz nieuchylenie decyzji organów obu instancji, pomimo, że decyzje obu instancji wydane zostały bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego w niniejszej sprawie.

Wskazał skarżący kasacyjnie, że w swoim uzasadnieniu Sąd I instancji słusznie uznał, że organ odwoławczy naruszył przepisy prawa materialnego, nie zgodził się jednak z ustaleniem, że naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie różnica w brzmieniu tego przepisu oznacza, że utrata statusu osoby bezrobotnej nie wiąże się już z osiągnięciem określonego wieku liczonego w latach, a z osiągnięciem wieku emerytalnego. Organy winny były zatem ustalić, czy skarżący osiągnął wiek emerytalny. Tymczasem zarówno organy jak i Sąd I instancji skupiły się na ustaleniu, czy skarżący skończył 65 lat i tym samym nie zbadały istoty sprawy. Powyższe oznacza również, że nie zebrano wystarczającego materiału dowodowego pod kątem ustalenia, czy skarżący osiągnął wiek emerytalny, co spowodowało, że doszło do naruszeń wskazanych już na etapie skargi. Mimo istnienia tych naruszeń Sąd I instancji nie uchylił zaskarżonej decyzji.

Autor skargi kasacyjnej, powołując się na literaturę przedmiotu wskazał: "W polskim prawie ubezpieczeń społecznych stosuje się różne kryteria dyferencjacji wieku emerytalnego: płeć, rodzaj pracy (zatrudnienie w szczególnych warunkach lub charakterze), przyczyny niezdolności do pracy (inwalidztwo na skutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, inwalidztwo wojenne lub wojskowe), kombatanctwo, dłuższy staż ubezpieczeniowy i inne (szerzej zob. H. Pławucka, Zróżnicowanie..., s. 132 i nast.). Skutkiem zróżnicowania przesłanek wpływających na ustalanie wieku emerytalnego jest występowanie kilku rodzajów emerytur: emerytura w wieku powszechnym (art. 27), emerytura z urzędu zamiast pobieranej renty z tytułu niezdolności do pracy (art. 27a), emerytura w wieku powszechnym przy obniżonym stażu (art. 28), emerytura wcześniejsza (art. 29-31), emerytura w wieku obniżonym (art. 32-45), emerytura bez względu na wiek (art. 32 ust. 5, art. 50e i art. 186 ust. 4)." (Komentarz do art. 27 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Lex 2009.09.30, Kamil Antonów").

Z powyższych przepisów wynika, w przekonaniu skarżącego kasacyjnie, że różne są przesłanki wpływające na ustalenie wieku emerytalnego, samo więc osiągnięcie wieku 65 lat nie może być jedynym i samoistnym powodem do wydania decyzji o utracie statusu bezrobotnego. W szczególności w sprawie nie zostało ustalone, czy skarżący nie powinien mieć obliczonego wieku emerytalnego z innej przyczyny (przykładowo z powodu inwalidztwa lub kombatanctwa). Ponadto w całym postępowaniu administracyjnym skarżący nie korzystał z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, tym samym organy miały obowiązek ze szczególną uwagą przebadać całokształt sprawy.

Dodatkowo wskazał autor skargi kasacyjnej, że ustawa z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. Nr 237, poz. 1656) posługuje się m.in. w art. 4 pojęciem "wiek wynoszący co najmniej 55/60 lat", zamiast "wiek emerytalny" tym samym należy podkreślić, iż gdyby ustawodawca chciał uzależnić utratę statusu osoby bezrobotnej od osiągnięcia tylko wieku określanego w latach użyłby takiego sformułowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270) dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a..

Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. W orzecznictwie i piśmiennictwie zgodnie przyjmuje się, że w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na obydwu podstawach ustawowych w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego (zob. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. II, Zakamycze 2006, s. 425 i powołane tam orzeczenia).

Jednakże w przedmiotowej sprawie zarzut naruszenia prawa materialnego powinien zostać rozpoznany w pierwszej kolejności, ponieważ skarżący kasacyjnie zarzucił, że na skutek błędnej wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego Sąd I instancji zaakceptował sytuację, w której organy nie zebrały pełnego materiału dowodowego.

Zarzucając naruszenie prawa materialnego skarżący kasacyjnie wskazał na błędną wykładnię przez Sąd I instancji przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Autor skargi kasacyjnej zarzucił, że w rezultacie błędnej wykładni Sąd I instancji uznał, iż powyższe przepisy uzależniają posiadanie statusu osoby bezrobotnej od osiągnięcia wieku określonego w latach, mimo, że w jego przekonaniu, przepisy te warunkują posiadanie takiego statusu osiągnięciem wieku emerytalnego.

Powyższy zarzut jest, w przekonaniu składu orzekającego NSA, nieusprawiedliwiony.

Stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2015 r. Nr 149), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b. Warunkiem tym jest osiągnięcie wielu emerytalnego. W celu ustalenia wieku emerytalnego przepis ten odsyła do art. 24 ust. 1a i 1b oraz art. 27 ust. 2 i ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Powyższa regulacja została wprowadzona z dniem 1 stycznia 2013 r. ustawą z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 637). Zmiana ta miała związek z wydłużeniem oraz zrównaniem wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn z tym, że podniesienie wieku emerytalnego będzie odbywało się stopniowo – począwszy od 2013 r. będzie on podnoszony co trzy miesiące o jeden miesiąc.

Powyższe przepisy, ustanawiając negatywną przesłankę utrzymania statusu osoby bezrobotnej, wskazują na zamiar ustawodawcy ustalenia górnej granicy wieku - "wiek emerytalny", po przekroczeniu którego następuje utrata statusu bezrobotnego, przy czym ustalenie tego wieku dla każdego bezrobotnego następuje indywidualnie, według wskazań zawartych we przepisach ustawy o emeryturach i rentach, do których odsyła zmieniony przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia.

Zgodnie z art. 27 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wiek emerytalny dla mężczyzn urodzonych w okresie:

1) do dnia 31 grudnia 1947 r. wynosi co najmniej 65 lat;

2) od dnia 1 stycznia 1948 r. do dnia 31 marca 1948 r. wynosi co najmniej 65 lat

i 1 miesiąc;

3) od dnia 1 kwietnia 1948 r. do dnia 30 czerwca 1948 r. wynosi co najmniej 65 lat

i 2 miesiące;

4) od dnia 1 lipca 1948 r. do dnia 30 września 1948 r. wynosi co najmniej 65 lat

i 3 miesiące;

5) od dnia 1 października 1948 r. do dnia 31 grudnia 1948 r. wynosi co najmniej 65 lat i 4 miesiące.

W przekonaniu składu orzekającego NSA zasadnie Sąd I instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. M. S. urodził się w dniu [...] czerwca 1947 r., zatem w dniu [...] czerwca 2012 r. ukończył 65 lat. Oznacza to, że z tym dniem przestał spełniać przesłanki z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który wskazuje warunki, jakie musi spełniać osoba bezrobotna.

Zarzucając naruszenie przepisów postępowania skarżący kasacyjnie wskazał art. 1 i 2 w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuchylenie decyzji organów obu instancji, pomimo że decyzje te wydane zostały bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w postępowaniu administracyjnym nie zebrano wystarczającego materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie, czy skarżący osiągnął wiek emerytalny, a pomimo tych naruszeń Sąd I instancji nie uchylił zaskarżonej decyzji.

Biorąc pod uwagę niezasadność zarzutu dotyczącego błędnej wykładni przepisu art. 2 ust. 1 pkt. 2 pkt b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, należy przyjąć, że Sąd I instancji prawidłowo uznał zebrany w sprawie materiał dowodowy za wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Po stwierdzeniu, że skarżący kasacyjnie ukończył 65 lat, nie było bowiem konieczności dokonywania dalszych ustaleń.

Ponadto należy zauważyć, że skarżący kasacyjnie nie wskazał na jaką okoliczność powinny być dokonane dodatkowe ustalenia, wskazując jedynie ogólnie, co ewentualnie może wpłynąć na wiek emerytalny.

Należy także zauważyć, że skarżący kasacyjnie myli ustalenie wieku emerytalnego związanego z utratą statusu bezrobotnego z wiekiem, w jakim różne kategorie zatrudnionych uzyskują prawo do świadczenia emerytalnego. Nabycie prawa do emerytury stanowi bowiem odrębną przesłanką negatywną, na którą wskazuje się w przepisie art. 2 ust 1 pkt 2 lit c. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Wobec powyższego, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.

Sąd nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi strony wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej, ponieważ należne od Skarbu Państwa wynagrodzenie za wykonaną pomoc prawną udzieloną przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu przyznawane jest przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny.