Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 659/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Dnia 18 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: specjalista Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2018 roku sprawy ze skargi B. E. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2015 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżona decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] grudnia 2016 r. ustalającą B. E. N. podatek od nieruchomości na rok 2015 w kwocie 1.189,00 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

Organ podatkowy l instancji ustalił B. E. N., jako posiadaczowi samoistnemu zabudowanej nieruchomości (działka nr 439 w obrębie [...] miasta W., przy ul. A), wymiar podatku od nieruchomości na 2015 rok w kwocie 1.189,00 zł.

Przedmiot opodatkowania stanowiły: budynki mieszkalne o pow. użytkowej 74 m, przy stawce 0,53 zł/m2; budynki pozostałe o pow. użytkowej 132 m2, przy stawce 3,75 zł/m2; grunty pozostałe do 1.000 m2 o pow. 1.000 m2, przystawce 0,25 zł/m2; grunty pozostałe od 1.001 m2 do 5.000 m2 o pow. 2.129 m2, przystawce 0,19 zł/m2, położone w W. .

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze - powołując się na art. 2 ust. 1. art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 z późn. zm. - dalej "u.p.o.l.) oraz art. 21 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), wskazało - że dane z ewidencji gruntów i budynków odnośnie właściciela (posiadacza samoistnego) nieruchomości nie mają bezwzględnej mocy wiążącej.

Wyjaśniono, że w niniejszej sprawie stan prawny nieruchomości jest nieuregulowany. W ewidencji gruntów i budynków działka nr 439 figuruje we władaniu samoistnym spadkobierców J.B. (A.) — czyli osoby nieżyjącej. Zgodnie z danymi ewidencji gruntów przed modernizacją z 2011 r. działka nr 439 stanowiła powierzchnię 0,3342 ha (teren zabudowy mieszkaniowej B - 0,1949 ha i teren zurbanizowany niezabudowany Bp - 0,1393 ha). Natomiast po modernizacji powierzchnia działki zmniejszyła się i wynosi do chwili obecnej 0,3129 ha (tereny mieszkaniowe B - 0,1848 ha i zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy Bp - 0,1281 ha). Na działce znajduje się budynek mieszkalny i pozostały budynek niemieszkalny.

Przypomniano również, że kwestia zasadności ustalenia B.E.N., jako posiadaczowi samoistnemu zabudowanej nieruchomości, zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2015 r. była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi).

Uchylając (w wyroku z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 945/15) wcześniejszą decyzję Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015 r. WSA stwierdził, iż organy podatkowe w istocie w sposób precyzyjny nie ustaliły kwestii mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia, a w konsekwencji dla stwierdzenia czy skarżąca posiada status samoistnego posiadacza nieruchomości. Sąd podkreślił, że stan faktyczny w zakresie posiadania przez skarżącą spornej nieruchomości i charakteru tego posiadania w 2015 roku, de facto nie został ustalony w sposób dostateczny. Pole oceny organu odwoławczego w tym zakresie ograniczało się w istocie do stwierdzenia, że wzywano skarżącą do złożenia informacji o nieruchomości, których w efekcie nie złożyła oraz do oceny takiej informacji złożonej przez nią w 2004 r. oraz do wyeksponowania zaświadczenia o zameldowaniu skarżącej na pobyt stały na przedmiotowej nieruchomości.

Wypełniając zalecenia WSA, organ podatkowy I instancji w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy (decyzja Burmistrza W. z dnia [...] lutego 2015 r., z uwagi na zakres postępowania dowodowego, które miało być przeprowadzone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].06.2016 r. została uchylona i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia z uwagi na ww. wskazania WSA) przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie, czy istotnie B. E. N. jest posiadaczem samoistnym ww. nieruchomości.

Zdaniem Kolegium Odwoławczego zgromadzony, w toku ponownego prowadzenia postępowania, materiał dowodowy potwierdza, iż B.E.N. (z wyłączeniem innych osób zamieszkujących na nieruchomości. tj. S.N.) jest posiadaczem samoistnym zabudowanej nieruchomości o numerze ewid. działki 439 w obrębie [...] m. W.(ul. A).

W ocenie organu świadczy o tym to, iż:

– jest ona zameldowana i stale zamieszkuje na przedmiotowej nieruchomości (informacja córki K.S., pismo z MOPS-u oraz zaświadczenie o zameldowaniu),

– zawarła ona umowę z zakładem energetycznym na dostarczanie prądu do nieruchomości (pismo B Obrót S.A. z dnia 22.07.2016 r.),

– ponosi ona wszelkie koszty związane z utrzymaniem swojego mieszkania i mieszkania syna S. (pismo z MOPS-u),

– korzysta z wody od 19 lat ze starego przyłącza od sąsiadki Pani J.O., z którą rozlicza się osobiście (pismo A Sp. z o.o. w W. wraz z oświadczenie sąsiadki),

– złożyła w 2004 r. informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, wykazując poszczególne przedmioty opodatkowania (grunty, budynki mieszkalne, budynki pozostałe),która przez lata stanowiła podstawę do ustalenia podatku od nieruchomości (opłacania podatku przez skarżącą).

W ocenie organu II instancji wskazane wyżej fakty stanowią bez wątpienia ujawniony na zewnątrz przejaw posiadania samoistnego nieruchomości (corpus) przez B. E.N. Mając na uwadze powyższe Kolegium stwierdziło, iż decyzja organu I instancji jest zgodna z obowiązującym stanem faktyczno-prawnym. Dane wynikające z ewidencji gruntów (odnośnie oznaczenia gruntów i ich wielkości) oraz z informacji podatkowej złożonej przez skarżącą w 2004 r. (odnośnie powierzchni użytkowych obiektów budowlanych), stanowią dla organów podatkowych wystarczającą podstawę do opodatkowania przedmiotowej nieruchomości i obiektów budowlanych podatkiem od nieruchomości. Podsumowując stwierdzono, iż zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w niniejszej sprawie zostało ustalone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Stawki podatku zostały przyjęte na podstawie uchwały Rady Miejskiej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. [...] z 2013 r., póz. [...]).

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2017 r. strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Burmistrz W. nie przedstawił żadnych dowodów, a mimo to ustalił podatek, a SKO w P. się pod tym podpisało Zdaniem strony obydwa urzędy przekraczają swoje uprawnienia art. 231 § 2 kk i wykonują czynności, które należą do kompetencji sądu. Autor skargi wskazał również, ze urzędy notorycznie nękają B. E. N. co jest przestępstwem z art. 190a kk. Urzędy nie podjęły żadnych działań w celu ustalenia stanu faktycznego. Decyzja zaskarżona niewiele różni się od poprzedniej decyzji w tej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna . Na wstępie wskazać należy ,że wymiar podatku od nieruchomości za 2015 r. ustalony dla podatniczki przez Burmistrza W. akceptowany przez SKO w P. był już przedmiotem sądowej kontroli , w następstwie czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 945/15 uchylił decyzję organu odwoławczego uznając ,że organy podatkowe nie wyjaśniły w sposób dostateczny czy skarżąca jest samoistnym posiadaczem nieruchomości na potrzeby tego podatku, i co za tym idzie podatnikiem podatku od nieruchomości za rok 2015 .

W ocenie sądu koniecznym było prowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w celu ustalenia statusu skarżącej przebywającej na spornej nieruchomości . W tym zakresie, zdaniem sądu poprzednio rozpoznającego sprawę , wskazane byłoby przesłuchanie skarżącej i osób zameldowanych z nią na okoliczność charakteru posiadania przez skarżącą spornej nieruchomości, zakresu tego posiadania i ewentualnie, czy posiadanie to miało zawsze taki sam charakter, czy w okresie zamieszkiwania skarżącej uległo zmianie. Nie wykluczone jednak, jak podała sąd, że wobec manifestowanej w dotychczasowym postępowaniu, niechęci skarżącej do uczestniczenia w czynnościach postępowania organ, w celu ustalenia spełnienia przesłanki posiadania przez skarżącą statusu posiadacza nieruchomości i jego charakteru, będzie musiał zadowolić się innymi dowodami przeprowadzonymi z urzędu. Organy rozważyć zatem powinny w celu ewentualnego ustalenia charakteru posiadania przez skarżącą przedmiotowej nieruchomości znaczenie okoliczności takich, jak: zawarcie umowy o wywóz odpadów komunalnych z przedmiotowej nieruchomości, czy też ponoszenie innych kosztów związanych z korzystaniem z nieruchomości.

Konsekwencją tego rozstrzygnięcia było uchylenie przez SKO w P. decyzji organu I instancji z [...] lutego 2015 r. i przekazanie jej do ponownego rozpoznania a wyrażona ocena prawna i wskazania co do dalszego prowadzenia postępowania zawarte w wyroku sądu z 2 lutego 2016 r. były wiążące nie tytko dla organów ale także są wiążące dla sądu ponownie rozpoznającego sprawę ( art. 153 p.p.s.a. ) .

Przed dokonaniem sądowej kontroli zaskarżonej decyzji a więc rozstrzygnięcia w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r., ustalonego wobec skarżącej w wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez organy podatkowe , koniecznym jest przypomnienie regulacji prawa materialnego mających w sprawie zastosowanie albowiem one wyznaczają kierunek gromadzenia dowodów , z wyraźnym ich dodatkowym zakresem zawartym we wskazaniach cytowanego wyżej wyroku WSA w Łodzi.

Przypomnieć zatem należy ,że na gruncie materialnej ustawy podatkowej - ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 716 ze zm. dalej w skrócie "POL") stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 2 podatnikami podatku od nieruchomości są m. in. osoby fizyczne będące posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych. Podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi powierzchnia, zaś dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy). Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki te nie mogą przekroczyć rocznie określonej w ustawie wysokości (art. 5 ust. 1 ustawy).

Natomiast stosownie natomiast do art. 6 ust. 6 POL osoby fizyczne są obowiązane do złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania tym podatkiem w trakcie roku podatkowego. Zgodnie zaś z art. 21 § 5 ustawy Ordynacja podatkowa , jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji (zeznania, wykazu informacji ), wysokość zobowiązania podatkowego ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba, że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalania wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. Z kolei zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych.

Ponadto w myśl art. 3 ust. 3 ustawy POL , jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Obowiązek podatkowy posiadacza samoistnego wyprzedza zatem obowiązek podatkowy właściciela nieruchomości oraz wyłącza konieczność poszukiwania przez organ podatkowy właściciela (w tym w drodze inicjowania stosownego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nabycia praw do spadku po zmarłym właścicielu) w razie, gdy stan prawny danej nieruchomości jest nieuregulowany.

W niniejszej sprawie występuje nieregulowany stan prawny przedmiotowej nieruchomości albowiem w ewidencji gruntów i budynków działka nr 439 figuruje we władaniu samoistnym spadkobierców J. B.(A.) — czyli osoby nieżyjącej. Zgodnie z danymi ewidencji gruntów przed modernizacją z 2011 r. działka nr 439 stanowiła powierzchnię 0,3342 ha (teren zabudowy mieszkaniowej B - 0,1949 ha i teren zurbanizowany niezabudowany Bp – 0,1393 ha). Natomiast po modernizacji powierzchnia działki zmniejszyła się i wynosi do chwili obecnej 0,3129 ha (tereny mieszkaniowe B - 0,1848 ha i zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy Bp - 0,1281 ha). Na działce znajduje się budynek mieszkalny i pozostały budynek niemieszkalny. Nie ma przy tym sporu co do tego ,że na ww. nieruchomości zamieszkuje skarżąca a organ posiada informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożoną przez stronę w dniu 23.02.2004 r., w której zadeklarowany został budynek mieszkalny o pow. użytkowej 74 m2 i budynek pozostały o pow. użytkowej 132 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 3.342 m2. Okoliczność ta jest bezsporna.

W tej sytuacji jak podniósł WSA poprzednio rozpoznający sprawę koniecznym jest precyzyjne wyjaśnienie charakteru dysponowania przez stronę przedmiotową nieruchomością dla uznania czy należy do kręgu podatników podatku do nieruchomości a wobec tego ,że nie jest właścicielem tej nieruchomości , czy skarżąca posiada status podatnika, czyli status posiadacza samoistnego przedmiotowej nieruchomości, czy też tego statusu nie posiada.

W tej sytuacji koniecznym jawi się ustalenie definicji samoistnego posiadania. Cytowana ustawa ani prawo podatkowe w ogóle nie zawierają własnej definicji tej instytucji prawnej. W tym przedmiocie celem dokonania ustalenia zakresu pojęciowego samoistnego posiadania należy odwołać się do prawa cywilnego, które je definiuje. Zgodnie z art. 336 kc posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie jest stanem faktycznego władztwa nad rzeczą. Na posiadanie składają się dwa elementy: element fizyczny wyrażający się we władaniu rzeczą oraz element psychiczny wyrażający się w psychicznym nastawieniu do wykonywanego władztwa. Posiadanie samoistne tym różni się od posiadania zależnego, że jest władztwem nad rzeczą niezależnym od dyspozycji i woli innej osoby (Kodeks Cywilny Komentarz, tom I, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 796).

W ocenie sądu ponownie rozpoznając sprawę organy podatkowe zgromadziły dodatkowy materiał dowodowy , który wraz z tym którym już dysponowały pozwalał na właściwą ocenę , iż strona posiadała w 2015 r. status posiadacza samoistnego , zatem była podatnikiem podatku od nieruchomości wyżej opisanych. Dodać należy ,że uchylenie poprzedniej decyzji Burmistrza W. przez SKO w P. na skutek wydanego wyroku WSA w Łodzi , nie tworzy powtórnego obowiązku gromadzenia już zebranych dowodów a jedynie nakazuje organowi pierwszej instancji przeprowadzenie w stosownym zakresie dodatkowych czynności dowodowych , które będą służyły ustaleniu okoliczności wskazanych w zaleceniach organu odwoławczego , który był związany wytycznymi wynikającymi z wyroku sądu . Przeprowadzone uprzednio dowody przez fakt uchylenia decyzji nie utraciły swej mocy dowodowej , lecz stanowią pełnoprawny materiał dowodowy podlegający ocenie wraz z materiałem zebranym w ponownie przeprowadzonym postępowaniu.

Jak wynika z ustaleń faktycznych organów przedstawionych w zaskarżonej decyzji podjęto dodatkowe starania w celu ustalenia czy rzeczywiście P. B. E. N. jest posiadaczem samoistnym nieruchomości , na której zamieszkuje . Z tej perspektywy nie są zasadne zarzuty skarżącej wyrażone w piśmie strony złożonym do akt sądowych zawierającym odpowiedź na odpowiedź na skargę z 27 grudnia 2017 r. wskazujące ,( ...) że urzędy nie podjęły żadnych działań w celu ustalenia stanu faktycznego a jedynie zajmują się nękaniem B. E. N. (...).

Jak wynika ze zgromadzonych dowodów skarżąca w związku z czynnościami podejmowanymi dodatkowo przez organy zachowywała się biernie , nie udzielając wyjaśnień na kierowane wobec niej zapytania mające przyczynić się do ustalenia rzeczywistego charakteru władania przez nią sporną nieruchomością . W tej sytuacji organy przejęły w całości inicjatywę dowodową , która zaowocowała zgromadzeniem następujących istotnych informacji, pozwalających na ich ocenę z punktu widzenia regulacji ustawy o podatkach i opłatach lokalnych , ocenę którą sąd uznaje za trafną wskazującą , iż Pani B.E. N. jest posiadaczem samoistnym ww. nieruchomości.

Przede wszystkim z otrzymanych wyjaśnień - pisma B Rejon Energetyczny T. z 28 lipca 2016 r. wynika , że skarżąca jest stroną umowy sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usług dystrybucji dla punktu poboru w W. , ul. A, jakkolwiek bez wskazania daty zawarcia umowy wobec nie posiadania takich informacji przez dostawcę . Z kolei z zaświadczeń o zameldowaniu wystawionych przez Urząd Miasta w W.wynika ,że skarżąca zameldowana jest na pobyt stały pod adresem W. ul. A od 1 czerwca 1985 r. podobnie jak jej syn S.K. oraz córka S. K. i jej córka S.W. , z tym , iż jak wyjaśniła na piśmie S. K. nie zamieszkuje od lat 10 na ww. nieruchomości , będąc jedynie tam zameldowaną. Przedmiotowa nieruchomość należała do jej dziadków a stan prawny jest nieuregulowany. W dalszej kolejności z pisma A sp. z o.o. z 9.08.2016 r. wynika ,że posesja położona przy ul. A nie jest podłączona do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej a zatem nie ma podpisanych stosownych umów , a Pani B.E. N. korzysta z przyłącza wody od sąsiadki i rozliczą się z tego tytułu z nią wewnętrznie. Okoliczność ta potwierdzona została przez P. J.O. stosownym oświadczeniem z 9.08.2016 r. , w którym wskazała ,że stan ten trwa od lat 19. Na okoliczność sposobu korzystania z ww. nieruchomości wskazują także informacje wypływające z pisma MOPS w W. z dnia 5 .10.20176 r., przeprowadzone wizytami pracowników ośrodka w miejscy zamieszkania syna skarżącej w budynku mieszkalnym w W. przy ul. A, które potwierdzają ,że zamieszkuje tam także P. B. N. korzystając z odrębnego mieszkania. Ustalono również ,że koszty utrzymania mieszkań ( także syna ) pokrywa podatniczka . Opłaca rachunki związane z utrzymaniem mieszkań, tj. światło, gaz , odpady komunalne , wodę. Dowody te w połączeniu z posiadanymi już wcześniej tj. informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych , zawierającą wskazanie poszczególnych przedmiotów opodatkowania , złożoną przez stronę w dniu 23.02.2004 r. , pozwalają zdaniem sądu na podzielenie oceny organów,że Pani B. E. N. jest posiadaczem samoistnym zabudowanej nieruchomości o nr ewid. działki 439 położonej w obrębie [...] m. W. (ul. A) , stanowiącej przedmiot opodatkowania wg decyzji organów.

Z przedstawionych okoliczności wynikających ze zgromadzonych dowodów wynika więc ,że strona włada nieruchomością z zamiarem władania dla siebie , nie ukrywając tego zamiaru , który jest jawny dla otoczenia , charakteryzujący się niedwuznacznością. W piśmiennictwie tego rodzaju posiadanie ( samoistne ) określane jest właścicielskim , charakteryzujące się tym ,że posiadacz włada rzeczą w takim zakresie , jak to czyni właściciel , wykorzystując taką faktyczną możliwość władania rzeczą, do jakiej właściciel jest uprawniony ( por. Kodeks Cywilny , Komentarz do art. 336 autorzy Jacek Gudowski , Jolanta Rudnicka, Grzegorz Rudnicki, Stanisław Rudnicki LEX Luty (6/2018).

Uzewnętrznione przez skarżącą czynności faktyczne ,opisane wyżej, wynikające ze zgromadzonych dowodów , wskazują na samodzielny niezależny od woli innej osoby stan władztwa w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości . Zewnętrznym tego wyrazem jest zawarcie umowy do dostawę energii ( ponoszenie związanych z tym opłat ) , zameldowania i stałe zamieszkiwanie, ponoszenie wszelkich kosztów związanych z utrzymaniem mieszkań ( strony oraz syna), jak również złożenie stosownej informacji do Urzędu Gminy W. w 2004 r. o nieruchomościach i o obiektach budowlanych położonych na przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem sądu organy uzupełniając materiał dowodowy nie pozostawiły wątpliwości odkodowując prawnopodatkowy stan faktyczny odnoszony do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w istotnych dla rozstrzygnięcia aspektach, podstawiając pod wskazane regulacje prawne , że nie ma wątpliwości ,że podatniczka trafnie została uznana za posiadacza samoistnego przedmiotowej nieruchomości , a zatem , że jest ona podatnikiem podatku od nieruchomości w odniesieniu do spornej nieruchomości w świetle art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy POL .

Nie sposób zatem podzielić zarzutów strony ,że decyzja zaskarżona wydana została z naruszeniem prawa . Z kolei zarzuty skargi oparte na naruszeniu norm prawa karnego nie mogą być przedmiotem sądowej kontroli w granicach niniejszej sprawy albowiem sądowej kontroli podlega działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem władczych działań organów państwa oraz organów wspólnot samorządowych. Wskazane w skardze naruszenia przepisów kodeksu karnego nie podlegają zatem kognicji sądów administracyjnych . Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 210 § 2 a Op. albowiem pouczenie jakie niesie za sobą treść tego przepisu jest elementem składowym decyzji administracyjnej , i nie może być odczytywane przez stronę jako wyraz groźby karalnej . Jest to wymóg ustawodawcy , do którego organ musi się zastosować ażeby jego działanie było zgodne z prawem.

Nie znajdując podstaw dla usprawiedliwienia zarzutów skargi , także poza sformułowanymi, do czego zobowiązuje przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd stwierdza ,że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze na zasadzie art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddalił.

dcz