Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1197/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka Sędziowie: NSA Małgorzata Gorzeń NSA Małgorzata Tomaszewska /spr./ Protokolant – Marzena Cybulska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "a" spółka z o.o. w G. na decyzję Izby Skarbowej w G. z dnia 4 czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie określenia zaległości w podatku od towarów i usług za wrzesień 2000 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 1197/02

U z a s a d n i e n i e

Urząd Skarbowy w B. decyzją z dnia 18 lutego 2002 r. znak [...] określił "A" Spółce z o.o. z siedzibą w G. za m-c wrzesień 2000 r. w zakresie podatku od towarów i usług:

- kwotę zwrotu różnicy podatku do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie

159.631 zł;

- zaległość podatkową w kwocie 8.515 zł;

- odsetki od powyższej zaległości w kwocie 2.592,80 zł;

- zaległość podatkową w kwocie 1.576,10 zł z tytułu oprocentowania nienależnego

zwrotu podatku w kwocie 8.515 zł w dniu 19 kwietnia 2001 r.;

- odsetki od powyższego oprocentowania w kwocie 480 zł

oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 2.554,50 zł.

Izba Skarbowa w G. w wyniku złożonego przez podatnika odwołania decyzją z dnia 4 czerwca 2002 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy II instancji podkreślił, iż kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest pozbawienie podatnika przez Urząd Skarbowy w B. prawa do odliczenia podatku naliczonego w wysokości 8.515 zł w rozliczeniu m-ca września 2000 r.

Rozstrzygając powyższą kwestię organ odwoławczy wskazał, iż podatnik w rozliczeniu m-ca września zawyżył kwotę podatku naliczonego przyjętego do odliczenia o kwotę:

1) 6.683 zł wskutek dwukrotnego odliczenia podatku naliczonego na podstawie jednej faktury VAT nr [...] z dnia 26 września 2000 r. dot. zakupu bramy i drzwi o wartości netto 30.379,10 zł, VAT 6.683 zł.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, przy czym kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów, a w przypadku importu – suma kwot podatku wynikająca z dokumentu celnego.

W przedmiotowej sprawie nabycie bramy i drzwi o wartości netto 30.379,10 zł zostało udokumentowane fakturą VAT nr [...] z dnia 26 września 2000 r., z której wynikała kwota podatku naliczonego w wys. 6.683 zł. Na podstawie w/w faktury podatnik ma prawo odliczyć tylko jeden raz kwotę podatku wynikającą z tej faktury, tymczasem podatnik nieprawidłowo wykazał w/w fakturę dwukrotnie w rejestrze zakupu za m-c wrzesień, co skutkowało nieprawidłowym dwukrotnym odliczeniem kwoty podatku wynikającej z jednej faktury;

2) 423,50 zł wskutek odliczenia podatku naliczonego na podstawie kopii faktury VAT nr [...] z dnia 1 września 2000 r. dot. zakupu usług doradztwa finansowego i rachunkowego o wartości netto 1.925 zł VAT 423,50 zł.

Zgodnie z art. 50 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 z późn. zm.) podstawę do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego stanowią wyłącznie oryginały faktur lub faktur korygujących, albo ich duplikaty. W świetle powyższego brak było podstaw prawnych do dokonania przez stronę odliczenia podatku naliczonego na podstawie kopii faktury.;

3) 13,76 zł wynikającą z faktury VAT nr [...] z dnia 19 września 2000 r. dot. zakupu usługi konsumpcyjnej o wartości netto 38,60 zł; VAT 2,70 zł oraz faktury VAT nr [...] z dnia 20 września 2000 r. dot. zakupu usługi noclegowej o wartości netto 157,94 zł, VAT 11,06 zł.

Powyższe stanowi naruszenie dyspozycji art. 25 ust. 1 pkt 3b cyt. ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którą obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych.

Podatnik nie miał zatem podstaw prawnych do dokonania odliczenia podatku naliczonego wynikającego z w/w faktur dokumentujących zakup usług konsumpcyjnych i gastronomicznych.;

4) 1.394,48 zł wynikającej z osiemnastu faktur VAT-RR dot. zakupu pieczarek od rolników ryczałtowych.

Zasady rozliczenia podatku wypłaconego rolnikom ryczałtowym na podstawie faktur VAT-RR wystawionych przez nabywców produktów rolnych wynikają z art. 33b cyt. ustawy. W przepisie tym ustawodawca określił, iż przy zachowaniu wymienionych tam warunków nabywca produktów rolnych może zwiększyć podatek naliczony za miesiąc, w którym dokonano zapłaty na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego.

Za datę dokonania zapłaty zgodnie z art. 33b ust. 5 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług uważa się datę wydania dyspozycji bankowej przekazania środków finansowych na rachunek rolnika ryczałtowego, jeżeli dyspozycja ta została zrealizowana.

W ocenie Izby Skarbowej zapłaty za piętnaście w/w faktur (od nr J-10 do J-23) spółka dokonała w drodze przelewów bankowych na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego w m-cu październiku 2000 r., natomiast w przypadku trzech ostatnich w/w faktur (J-6, J-7 i J-8) stwierdzono, że spółka w ogóle nie posiada dowodów przelewu potwierdzających dokonanie zapłaty należności na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego.

Ponieważ zapłata została dokonana w m-cu październiku 2000 r. to w świetle w/cyt. przepisu spółka mogła zwiększyć podatek naliczony o kwotę podatku wynikającą z w/w piętnastu faktur VAT-RR dopiero w rozliczeniu m-ca, w którym dokonano zapłaty a nie jak to uczyniła w rozliczeniu m-ca września 2000 r.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że Urząd Skarbowy w Bytowie zasadnie pozbawił prawa do odliczenia w rozliczeniu m-ca września 2000 r. kwot podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez rolników ryczałtowych.

Izba Skarbowa podała również, że podatnikowi przysługuje – do czasu rozpoczęcia kontroli podatkowej za m-c październik 2000 r. – prawo dokonania korekty deklaracji VAT-7 dot. rozliczenia m-ca października 2000 r. w zakresie podatku naliczonego z uwzględnieniem prawa zwiększenia podatku naliczonego na ten miesiąc o kwotę podatku wynikającego z faktur wystawionych przez rolników ryczałtowych, które zostały przez podatnika zapłacone w miesiącu październiku 2000 r. W sytuacji bowiem gdy podatnik wypełnił wszystkie warunki, o których mowa w cyt. art. 33b ustawy o podatku od towarów i usług może zwiększyć podatek naliczony, o którym mowa w art. 19 ust. 2 i 2a, w rozliczeniu za m-c, w którym dokonano zapłaty na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego.

Zatem jeżeli podatnik wypełni wszystkie warunki, o których mowa w cyt. art. 33b ustawy o podatku od towarów i usług, ma prawo do rozliczenia 3% zryczałtowanego zwrotu podatku jako podatku naliczonego. Ustawodawca określając to prawo przywołał art. 19 ust. 2 i 2a, w których to przepisach zdefiniowano podatek naliczony. Brak jest przy tym odwołania się do ust. 3b cyt. art. 19, który to przepis stanowi, iż w przypadku uchybienia terminom określonym w art. 19 ust. 3 ustawy podatnik traci prawo do obniżenia podatku należnego o naliczony.

Zdaniem Izby łącznie wskutek wyżej wskazanych nieprawidłowości podatnik zawyżył podatek naliczony przyjęty do odliczenia w rozliczeniu m-ca września 2000 r. o kwotę 8.515 zł, co spowodowało zawyżenie kwoty zwrotu różnicy podatku do zwrotu na rachunek bankowy podatnika wykazanego w deklaracji VAT-7 dot. rozliczenia m-ca września 2000 r.

Powyższe stanowi przesłankę do zastosowania art. 27 ust. 6 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym w razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej Urząd Skarbowy lub organ kontroli skarbowej określa kwotę zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wys. odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia.

W świetle powyższego Izba Skarbowa stwierdziła, iż w przedmiotowej sprawie organ podatkowy I-szej instancji dokonał prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego w oparciu o ustalony stan faktyczny i obowiązujące przepisy prawa podatkowego, prawidłowo określił też wysokość zwrotu różnicy podatku oraz wysokość zaległości podatkowych i odsetek za zwłokę a także poprawnie ustalił wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego.

W skardze na powyższą decyzję Izby Skarbowej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego uzupełnionej pismem procesowym z dnia 11 października 2005 r., "A" Spółka z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżąca Spółka podniosła, iż w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania wynikająca z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, co stanowi podstawę do uchylenia decyzji przez NSA na zasadzie art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Przed wydaniem decyzji ostatecznej z dnia 29 kwietnia 2002 r. Izba Skarbowa nie wyznaczyła stronie trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, przez co został naruszony przepis art. 200 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym Izba naruszyła w niniejszej sprawie również zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu wynikającą z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej.

Skarżąca podkreśliła również, że Urząd Skarbowy w B. nie był organem właściwym miejscowo dla skarżącej w momencie wszczęcia postępowania podatkowego w zakresie rozliczenia skarżącej w podatku od towarów i usług za wrzesień 2000 r. Organem podatkowym właściwym w tym czasie był, z uwagi na zmianę siedziby spółki, Pierwszy Urząd Skarbowy w G. Organ podatkowy pierwszej instancji nie był zatem uprawniony do wszczęcia kolejnego postępowania podatkowego w zakresie rozliczenia "A" Spółka z o.o. w podatku od towarów i usług za wrzesień 2000 r. (postanowienie z dnia 14 stycznia 2002 r. nr [...]), albowiem nie zostało zakończone wydaniem decyzji postępowanie podatkowe wszczęte postanowieniem z dnia 27 listopada 2000 r. nr [...].

W ocenie skarżącej organ podatkowy II instancji wszystkie nie dające się w niniejszej sprawie wyjaśnić wątpliwości (np. kwestia przedstawienia przez Spółkę dowodów przelewów potwierdzających dokonanie zapłaty należności na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego w związku z dokonanym zakupem) rozstrzygnął na niekorzyść skarżącej, co pozostaje w sprzeczności z linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Jednym z zarzutów skarżącej jest też nie rozpatrzenie przez Izbę w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co spowodowało nie zawarcie w decyzji uzasadnienia faktycznego odpowiadającego wymaganiom stawianym przez art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Spółki skarżona decyzja Izby Skarbowej w G. narusza również przepisy art. 19 ust. 1 i 2, art. 25 ust. 1 pkt 3b oraz art. 33b ust. pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie, albowiem błędnie przyjęto, że skarżąca w sposób nieprawidłowy dokonała rozliczenia podatku za wrzesień 2000 r. i w sposób nieprawidłowy określiła kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy Spółki.

W związku z czym decyzja ta naruszyła przepis art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie 2.554,50 zł ustalone zostało bezzasadnie.

Ponadto skarżąca wskazała, iż skoro zaległość podatkowa z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień 2000 r. została określona bezzasadnie, brak było też podstaw do określenia odsetek za zwłokę.

Izba Skarbowa odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze podtrzymała swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi.

Izba odnosząc się do zarzutu niewłaściwości Urzędu Skarbowego w B. i uznając go za bezzasadny, podkreśliła, iż z art. 4 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług urzędem właściwym dla podatnika w zakresie rozliczania podatku od towarów i usług jest urząd skarbowy właściwy ze względu na wykonywanie czynności, a jeżeli czynności te wykonywane są na terenie dwóch lub więcej urzędów skarbowych – urząd skarbowy właściwy ze względu na siedzibę podatnika.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że Urząd Skarbowy w B. postanowieniem z dnia 27 listopada 2000 r. wszczął wobec podatnika postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za m-c wrzesień 2000 r. Z uwagi na zmianę siedziby spółki oraz prowadzenie działalności na terytorium dwóch urzędów skarbowych (co nastąpiło przed wydaniem przez Urząd Skarbowy w B. w/w postanowienia) urząd ten okazał się niewłaściwym organem w sprawie wszczęcia postępowania podatkowego i wydania decyzji w przedmiocie zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. Powyższe orzekła Izba Skarbowa decyzją z dnia 2 kwietnia 2001 r., którą uchyliła decyzję Urzędu Skarbowego określającą kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług i ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe za m-c wrzesień 2000 r. i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. W wyniku powyższej decyzji Urząd Skarbowy w B. przekazał akta przedmiotowej sprawy właściwemu wówczas Pierwszemu Urzędowi w G. celem ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. Jednakże zanim Pierwszy Urząd Skarbowy w G. podjął jakiekolwiek czynności w owej sprawie spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej w J. , a jedynym miejscem prowadzenia działalności pozostała miejscowość N. gmina P. Powyższe skutkowało tym, że właściwym miejscowo dla spółki stał się Urząd Skarbowy w B. W związku z powyższymi zmianami, Pierwszy Urząd Skarbowy w G. nie będąc już w tej sytuacji właściwym do postępowania, przekazał z powrotem akta przedmiotowej sprawy do Urzędu Skarbowego w B. Urząd Skarbowy w B. z kolei postanowieniem z dnia 14 stycznia 2002 r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawach zobowiązań podatkowych w tym podatku od towarów i usług za m-c wrzesień 2000 r.

W ocenie Izby takie postępowanie organu podatkowego I instancji należy uznać za właściwe z uwagi na to, że urząd skarbowy wszczynając postępowanie w sprawie rozliczenia w podatku za m-c wrzesień 2000 r. postanowieniem z dnia 27 listopada 2000 r. nie był faktycznie uprawniony do wszczęcia takiego postępowania (jako niewłaściwy miejscowo), zatem nie było podstaw do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania. Postępowanie – wszczęte na mocy postanowienia wydanego przez urząd skarbowy niewłaściwy miejscowo dla podatnika (a więc również nieuprawniony do wydania decyzji) – zostało zakończone przez tut. Izbę Skarbową decyzji kasacyjnej z dnia 2 kwietnia 2001 r. znak: [...]. To z kolei skutkowało uznaniem wszystkich czynności dokonanych przez niewłaściwy miejscowo urząd w trakcie wszczętego postępowania za nieskuteczne.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.153.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozważanej sprawie kontroli Sądu poddana została decyzja organu odwoławczego podjęta w przedmiocie określenia skarżącej Spółce z o.o. "A" z siedzibą w G. za miesiąc wrzesień 2000 r. w podatku od towarów i usług kwotę zwrotu różnicy podatku do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie innej od zadeklarowanej, określenia wysokości zaległości podatkowej w tym tytule podatkowym i należnych od niej odsetek za zwłokę, określenia zaległości podatkowej z tytułu oprocentowania nienależnego zwrotu podatku i należnych z tego tytułu odsetek oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego.

Strona skarżąca, kwestionując powyższe rozstrzygnięcie zarzuciła, iż zostało ono podjęte z naruszeniem prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej na skutek nie zastosowania przez Izbę art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. To zaś uchybienie organu spowodować miało, iż strona nie z własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu.

Zarzut co do naruszenia przez organ odwoławczy art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej należało uznać za trafny, gdyż bezspornie organ ten nie wyznaczył skarżącej, przed wydaniem decyzji, trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Należy dodać – odnosząc się do wywodów Izby Skarbowej przedstawionych w tym względzie w odpowiedzi na skargę – iż wynikający z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego ciąży na organie odwoławczym, bez względu na to, czy w toku postępowania odwoławczego zebrano dodatkowe dowody czy też rozstrzygnięcia dokonano w całości w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przez organ podatkowy pierwszej instancji.

Niezastosowanie jednak trybu określonego w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej - nie jest jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. FPS 6/2004 – ONSA i WSA 2005/4/66, wystarczającą przesłanką do uznania, że jest podstawa do wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu uchwały NSA podniósł między innymi, iż nie można stawiać znaku równości pomiędzy stanem faktycznym, w którym strona nie brała udziału w całym postępowaniu, albo w jego istotnych czynnościach (sytuacje takie nie miały miejsca w sprawie) a sytuacją, w której strona uczestniczyła w postępowaniu od początku do końca, ale w sprawie nie doszło do czynności przewidzianych w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.

O ile naruszenie tego przepisu może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, o tyle brak jest racjonalnych podstaw do uznania, że ustawodawca dopuszcza wzruszenie z tego powodu każdej ostatecznej decyzji w trybie wznowienia postępowania. Art. 240 § 1 pkt 4 nawiązuje tylko do pierwszego z praw wymienionych w art. 123 Ordynacji podatkowej tj. prawa strony do udziału w każdym stadium postępowania, nie wymienia natomiast prawa do umożliwienia stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Sąd podzielając przedstawione powyżej wywody Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, iż skoro w sprawie nie zachodzi podstawa do wznowienia postępowania, ewentualne wzruszenie skarżonej decyzji mogłoby nastąpić jedynie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Treść tego przepisu jednoznacznie stanowi, że uchylenie decyzji możliwe jest tylko wówczas, gdy naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie uchybienie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej – w ocenie Sądu – nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Strona nie uprawdopodobniła, aby naruszenie obowiązku, o którym stanowi art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, pozbawiło skarżącą możliwości zaoferowania ważnych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, oraz rozstrzygnięcia na niekorzyść skarżącej nie dających się wyjaśnić w sprawie wątpliwości tj. art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 193 Ordynacji podatkowej i w konsekwencji naruszenie również art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, Sąd uznał zarzuty te za nietrafne.

Organy podatkowe dokonały rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który przedłożyła strona skarżąca w toku przeprowadzonej u niej kontroli. Materiałów źródłowych udostępnił kontrolującym główny księgowy Spółki a więc osoba w pełni kompetentna w sprawach obowiązków podatkowych.

Strona skarżąca nie zakwestionowała ustaleń przedstawionych w protokole kontroli. Podobnie nie skorzystała w postępowaniu przed organem I instancji z prawa zapoznania się z zebranym materiałem i wypowiedzenia się w sprawie tego materiału.

W postępowaniu odwoławczym strona również nie wskazała okoliczności i zdarzeń mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Także w skardze do sądu administracyjnego skarżąca poza ogólnym zarzutem naruszenia prawa procesowego, nie stawia konkretnych w tym względzie zarzutów.

Odmienna, aniżeli strony, ocena organu określonych dowodów i ustaleń faktycznych występujących w sprawie nie oznacza, iż organ dopuścił się naruszenia prawa skutkującego wzruszeniem jego rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Ocena tego materiału jest prawidłowa a wyciągnięte z niej wnioski są logiczne i poprawne.

Nie znalazł potwierdzenia w materiałach sprawy zarzut rozpoznania sprawy przez niewłaściwy miejscowo organ pierwszej instancji. Problem właściwości miejscowej Izba Skarbowa prawidłowo wyjaśniła w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę. Sąd zaakceptował przedstawioną w tym względzie argumentację wskazującą, iż właściwym miejscowo organem I instancji do wszczęcia kolejnego (po uprzednim uchyleniu decyzji Urzędu Skarbowego w B. przez organ odwoławczy i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwagi na zaistnienie przesłanek z art. 247 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej) postępowania podatkowego w zakresie rozliczenia skarżącej podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2000 r. był Urząd Skarbowy w B.

Meritum badanej sprawy dotyczy pozbawienia skarżącej Spółki przez organy podatkowe prawa do odliczenia podatku naliczonego w wysokości 8.515 zł w rozliczeniu za badany miesiąc 2000 roku i rozliczenia podatku od towarów i usług za ten miesiąc w sposób odmienny od zadeklarowanego przez Spółkę.

Skarżąca zarzuciła w skardze, iż pozbawienie jej prawa odliczenia tego podatku nastąpiło z naruszeniem art. 19 ust. 1 i 2, art. 25 ust. 1 pkt 3b oraz art. 33b ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 z późn. zm.) poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie.

Analizując zasadność tego zarzutu Sąd uznał, iż organy orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały wskazane w badanych decyzjach przepisy prawa materialnego dokonując prawidłowej ich wykładni.

Z materiałów sprawy jednoznacznie wynika, iż skarżąca zawyżyła w kontrolowanym okresie rozliczeniowym podatek naliczony o wskazane w decyzji kwoty i w konsekwencji zawyżyła kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości 8.515 zł. Wykazanie w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2000 r. kwoty zwrotu różnicy podatku w wysokości wyższej od kwoty należnej skutkowało zastosowaniem przepisu art. 27 ust. 6 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług tj. określeniem kwoty zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustaleniem dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia.

Określenie kwoty zwrotu w kwocie niższej od wykazanej w deklaracji sprawiło, iż w rozliczeniu podatku od towarów i usług za wrzesień 2000 r. powstała zaległość podatkowa, a następstwem jej powstania był obowiązek naliczenia przez organ podatkowy odsetek za zwłokę od tej zaległości stosownie do przepisów art. 52 § 1 pkt 2 i art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej.

Strona skarżąca podnosi – bez wskazania, które ustalenia kwestionuje – iż zaległość w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2000 r. została bezzasadnie określona a tym samym nie było podstaw do naliczania odsetek za zwłokę.

Rozpatrując wszystkie zakwestionowane przez organy odliczenia podatku naliczonego należy stwierdzić, jak już wcześniej zauważono, iż nie budzi wątpliwości stwierdzenie zawyżenia przez skarżącą w badanym miesiącu podatku naliczonego o łączną kwotę 8.515 zł. Kwota tegoż zawyżenia objęła:

- kwotę 6.683 zł powstałą na skutek dwukrotnego odliczenia podatku naliczonego na podstawie jednej faktury VAT nr [...] z dnia 26 września 2000 r. dokumentującej zakup bramy i drzwi o wartości netto 30.379,10 zł, VAT 6.683 zł. Wskazaną fakturę skarżąca dwukrotnie wykazała w rejestrze zakupu za miesiąc wrzesień, dokonując w ten sposób dwukrotnego odliczenia podatku naliczonego w tej fakturze, a jest to niezgodne z art. 19 ust. 1 i 2 cyt. ustawy podatkowej uprawniającym do jednokrotnego odliczenia podatku naliczonego z danej faktury.

- kwotę 423,50 zł odliczoną przez skarżącą od podatku należnego na podstawie kopii faktury VAT nr [...] z dnia 1 września 2000 r. dotyczącej zakupu usług doradztwa finansowego i rachunkowego o wartości netto 1.925 zł, VAT 423,50 zł. Podstawę obniżenia przez nabywcę podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku stanowi natomiast – w myśl § 50 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 z późn. zm.) wyłącznie oryginał faktur lub faktur korygujących, albo ich duplikaty. Kopie faktur tym przepisem nie zostały objęte. Nie można było zatem uwzględnić powyższego odliczenia.

- kwotę 13,76 zł wynikającą z faktur VAT nr [...] z dnia 19 września 2000 r. dotyczącej zakupu usługi konsumpcyjnej o wartości netto 38,60 zł VAT 2,70 zł i faktury VAT nr [...] z dnia 20 września 2000 r. dokumentującej zakupu usługi noclegowej o wartości netto 157,94 zł, VAT 11,06 zł.

Dokonane przez skarżącą odliczenie stanowi naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 3b cyt. ustawy podatkowej, stanowiącego, iż obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych.

- kwotę 1.394,48 zł wynikającą ze wskazanych w decyzji faktur VAT-RR dokumentujących zakup przez skarżącą pieczarek od rolników ryczałtowych.

Ważącymi w tej ostatniej kwestii są przepisy art. 33b cyt. ustawy podatkowej, w których ustanowiono, iż przy zachowaniu warunków w nim określonych nabywca produktów rolnych nabywanych od rolnika ryczałtowego może zwiększyć podatek naliczony za miesiąc, w którym dokonano zapłaty na rachunek bankowy tegoż rolnika. Za datę dokonania zapłaty ustawodawca uznał datę wydania dyspozycji bankowej przekazania środków finansowych na rachunek rolnika ryczałtowego, jeżeli dyspozycja ta została zrealizowana (ust. 5 art. 33b).

Strona skarżąca nie kwestionuje, iż zapłaty za 15 faktur (nr od J-10 do J-23) – jak ustaliły organy – Spółka dokonała w drodze przelewów bankowych na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego w miesiącu październiku 2000 r. Natomiast odnośnie trzech faktur (J-6, J-7 i J-8) Spółka nie przedstawiła dowodów potwierdzających dokonanie ich zapłaty na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego.

W tej sytuacji organy podatkowe zasadnie uznały, iż w świetle przywołanych regulacji prawnych Spółka mogła zwiększyć podatek naliczony o kwoty podatku wynikające z faktur VAT-RR uregulowanych w miesiącu październiku 2000 r. w rozliczeniu tylko za tenże miesiąc. Do rozliczenia tychże faktur, jak również faktur, których zapłata nie została potwierdzona przez skarżącą dowodami przelewów bankowych w badanym miesiącu nie było podstaw prawnych. Dokonane zatem w tym zakresie przez Spółkę odliczenie było nieuprawnione. Zatem zarzut naruszenia przez Izbę Skarbową przywołanych w skardze przepisów prawa materialnego należało uznać za nieuzasadniony.

Z tych też względów Sąd na podstawie art. 151 przywołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.