Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1710/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2006 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr Sp. [...] w przedmiocie oddalenia sprzeciwu od decyzji Urzędu Patentowego RP o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy Villa Park 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego RP na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. 1615 (jeden tysiąc sześćset piętnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].08.2002 r. Urząd Patentowy RP udzielił na rzecz M. Sp. z o.o. w M. prawa ochronnego na znak towarowy słowny Villa Park przeznaczony do oznaczania usług w klasach 35, 41, 43 i 44 – nr [...]. W dniu [...].06.2003 r. P. Sp. z o.o. w W., skarżąca w niniejszej sprawie, wniosła na podstawie art. 246 ustawy z dnia 30.06.2000 r. Prawo własności przemysłowej (zw. dalej p.w.p.), art. 7 ustawy z dnia 31.01.1985 r. o znakach towarowych (zw. dalej u.z.t.) w zw. z art. 315 i art. 316 ust. 4 p.w.p. sprzeciw domagając się uchylenia decyzji o udzieleniu na w/w znak prawa ochronnego w związku z okolicznościami, uzasadniającymi w jej ocenie unieważnienie prawa ochronnego tj. brakiem znamion odróżniających w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego. Sporny znak informuje, zdaniem spółki jedynie o rodzaju obiektu ("willi") i miejscu jej posadowienia "w parku". Również zestawienie tych słów (a więc całość znaku) ma wyłącznie charakter rodzajowy (villa park).

W uzasadnieniu sprzeciwu znak Villa Park jako pochodzący z języka łacińskiego

w odniesieniu do usług chronionych w/w prawem ochronnym wskazuje w odczuciu odbiorcy na rzeczywiste miejsce jej prowadzenia, wskazuje także na rodzaj prowadzonej działalności. Znak ten ma zatem charakter wyłącznie informacyjny, wynikający z opisu obiektu, miejsca oraz skojarzenia z jedynym możliwym sektorem usług, których oznaczenie dotyczy. Analiza praktyki posługiwania się oznaczeniami Villa Park w innych krajach, w których brzmienie tego oznaczenia jest analogiczne do brzmienia i znaczenia w języku polskim potwierdza, w ocenie sprzeciwiającego wyłącznie rodzajowo-opisowy charakter zarejestrowanego oznaczenia. O braku zdolności odróżniającej oznaczeń Villa Park w kontekście prawodawstwa innych państw, w tym państw członkowskich Unii Europejskiej świadczy również brak udzielenia rejestracji jako znaku towarowego oznaczenia Villa Park w krajach UE,

w zakresie których prowadzone było badanie.

W uzasadnieniu podniesiono także, iż w Urzędzie ds. Harmonizacji Rynku Wewnętrznego w Alicante rejestrującym znaki towarowe Wspólnoty nie został zarejestrowany żaden znak zawierający oznaczenie Villa Park jako taki. Urząd ten zarejestrował znaki (82) zawierające oznaczenie Villa z różnymi jednak dodatkowymi oznaczeniami zapewniającymi oznaczeniu odróżniający charakter (np. znak słowny Villa Camilla). Zobowiązanie do interpretowania polskiego prawa implementującego przepisy wspólnotowe w zgodzie z prawem wspólnotowym zostało już w orzecznictwie NSA przesądzone i wywiedzione z postanowień układu Europejskiego będącego częścią prawa polskiego. Zatem interpretacja przepisów określających przesłanki zdolności rejestrowej oznaczeń powinna zapewnić podobny zakres oznaczeń jak w krajach Unii Europejskiej. Na poparcie swoich twierdzeń zawartych w sprzeciwie P. Sp. z o.o. złożyła obszerną dokumentację (kserokopie).

Sprzeciwiający uzasadniając brak odróżnialności spornego znaku podniósł, że znak ten jest jedynie zwykłym zestawieniem wyrazów villa i park, a w odniesieniu do usług, do których jest przeznaczony jest on jednoznacznie kojarzony ze skrótowym wyrażeniem miejsca ich świadczenia. Oznaczenie to jest jednoznacznie rozumiane i dlatego nie można stwierdzić by tworzyło nową jakość. Co do kryterium opisowości wskazano, że każde z użytych słów w znaku Villa Park posiada konkretne znaczenie, a zestawienie tych słów jest w sposób natychmiastowy, konkretny i obiektywny odczytywane przez docelowy krąg klienteli jako jednoznaczne określenie usytuowania miejsca usług w willi w parku. Sprzeciwiająca podkreśliła nadto, iż przedmiotowe oznaczenie powinno być unieważnione, bo zgodnie z europejską linią orzeczniczą oznaczenia, które w przyszłości powinny być dostępne dla wszystkich uczestników obrotu gospodarczego powinny być wyłączone z ochrony, a w sprawie doszło do monopolizacji przestrzeni publicznej. W powyższym zakresie sprzeciwiająca spółka odwołała się do orzecznictwa ETS-u orzecznictwa Sądu Pierwszej Instancji, Dyrektywy dotyczącej znaków towarowych

i Rozporządzenia Rady UE o znaku wspólnotowym w zakresie znamion i charakteru odróżniającego znaku towarowego.

W piśmie złożonym w Urzędzie Patentowym RP w dniu [...].09.2003 r. M. Sp. z o.o. uznała sprzeciw za bezzasadny podnosząc, iż podstawa prawna wskazana w sprzeciwie nie znajduje w sprawie zastosowania.

W ocenie uprawnionej sporny znak nie został zarejestrowany dla domów – willi i parków, nie ma charakteru ogólnoinformacyjnego, a występujące

w przedstawionych przez P. Sp. zo.o. materiałach oznaczenie villa park jest połączone z nazwą konkretnej miejscowości lub ze wskazaniem: hotel, opieka lekarska itd. Dlatego też zarzut dotyczący informowania o miejscu wytwarzania nie jest do przyjęcia ponieważ nie ma takiego miejsca w sensie geograficznym Villa Park. Na znak, który posiada minimalny poziom odróżnialności (jak w tym przypadku) może być udzielone prawo wyłączne.

Decyzją z dnia [...].06.2005 r. nr Sp [...] podjętą na podstawie art. 246 i art. 247 ust. 2 pwp i art. 7 uzt w zw. z art. 315 ust. 3 pwp i art. 98 kpa w zw. z art. 256 ust. 2 pwp Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego oddalił sprzeciw

i przyznał M. Sp. z o.o. w M. od P. Sp. z o.o. w W. kwotę w wysokości 1.600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Urząd Patentowy RP odwołując się do art. 315 ust. 1 i 3 pwp dokonał oceny zdolności rejestrowej przedmiotowego znaku z punktu widzenia przepisów ustawy o znakach towarowych obowiązującej w dacie zgłoszenia znaku do rejestracji ([...].05.1999 r.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż obowiązkiem urzędu było dokonanie oceny konkretnej zdolności odróżniającej spornego znaku, o której mówi art. 7 powołanej ustawy, a więc, czy ogół cech danego oznaczenia pozwala odróżnić w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego w ten sposób oznaczony towar – usługi od innych towarów – usług tego samego rodzaju pochodzących z innych źródeł. Ocena ta dotyczy również kwestii, czy sporny znak jest nazwą rodzajową bądź informuje o właściwościach, jakości, liczbie, ilości, masie, cenie, przeznaczeniu, sposobie, czasie lub miejscu wytworzenia, składzie, funkcji lub przydatności towaru, bądź inne podobne oznaczenie nie dające wystarczających podstaw odróżniających pochodzenie towaru. Dokonując oceny spornego znaku Urząd Patentowy RP, jak podał w uzasadnieniu decyzji, uwzględnił że znak Villa Park jest znakiem słownym składającym się z prostego zestawienia dwóch słów willa i park. Słowa te pochodzą

z języka łacińskiego i są zapisane zgodnie z gramatyką tego języka. Znaczenie słów villa i park ze względu na ich etymologię jest prawidłowo odczytywalne. Zdaniem Urzędu zarzut, że znak będąc prostym zestawieniem dwóch słów nie stanowi

o odróżniającym charakterze znaku, jak i zarzut, że ich zestawienie ma charakter opisowy nie są uzasadnione.

Warstwa znaczeniowa oraz sposób zestawienia słów użytych w spornym znaku nie wyłącza możliwości udzielenia prawa wyłącznego, jeżeli znak posiada dostateczny charakter wyróżniający. Charakter wyróżniający przejawia się w tym, że znak nie wskazuje, nie indywidualizuje, o jaką, którą, gdzie położoną willę w parku chodzi w odniesieniu do usług objętych wykazem w klasach 35, 41, 43 i 45. Trudno bowiem uznać, że znak Villa Park opisuje i informuje o miejscu ich wytworzenia

w odniesieniu do np. zabaw, gier i konkursów rozrywkowych, spektakli, gier sportowych, gry w tenisa, gry w golfa, zawodów sportowych, zabaw ruchowych, turystyki konnej i rowerowej, ćwiczeń gimnastycznych, pływania i ćwiczeń na siłowni.

Odnosząc się do zarzutu zawłaszczenia domeny publicznej w związku

z opisowością znaku i brakiem dystynktywności w przyszłości Urząd Patentowy RP podniósł, że nie zostały przez sprzeciwiającą wskazane jakiekolwiek dowody, że znak ten uzyskuje lub uzyskał charakter niedystynktywny i opisowy

w szczególności dla usług objętych przedmiotowym prawem ochronnym. Załączone wydruki informujące o istnieniu określonego rodzaju obiektów z miejscem willa park nie stanowią takiego dowodu, bo dotyczą miejsca poza granicami Polski,

a słowa villa i park są jednym z elementów tych oznaczeń, a przy tym materiały te pochodzą z 2003 r., a sprzeciwiająca podnosi zarzut, że w dacie zgłoszenia znak nie spełniał ustawowych warunków umożliwiających udzielenie prawa wyłącznego.

W tym stanie rzeczy Urząd Patentowy RP uznał, iż sprzeciwiająca nie wykazała, że sporny znak został zgłoszony z naruszeniem art. 7 uzt.

W skardze na tę decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, P. Sp. z o.o. w W. wniosła o jej uchylenie i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych zarzucając naruszenie art. 29 i art. 7 ustawy z dnia 31.01.1985 r.

o znakach towarowych w zw. z art. 315 ust 1 i 3 pwp oraz art. 7, 8, 77 § 1 , 80 i 107 § 3 kpa w zw. z art. 256 ust. 1 pwp.

Uzasadniając zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego skarżąca podniosła, iż Urząd Patentowy RP nie uwzględnił istotnych

i mających w jej ocenie wpływ na wynik sprawy, wytycznych Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dotyczących oceny zdolności odróżniającej i opisowości znaków towarowych, szczegółowo omówionych w piśmie procesowym z dnia [...].02.2005 r., nie sporządził w sposób prawem wymagany uzasadnienia faktycznego decyzji, tj. nie wykazał, które fakty uznano za udowodnione, a którym odmówiono mocy dowodowej, a nadto nie rozpatrzył całokształtu materiału dowodowego dołączonego do akt sprawy, m.in. do załączników dotyczących używania oznaczenia "villa park" za granicą, materiałów słownikowych i encyklopedycznych.

Zdaniem skarżącej Urząd Patentowy RP nie wykazał dlaczego zestawienie tak jednoznacznych opisowych słów, z których sporny znak się składa ma mieć zdolność do odróżniania pochodzenia w/w usług, mimo, że każde z tych słów zdolności takiej nie posiada. Brak też ze strony Urzędu uzasadnienia dlaczego tego typu usługi nie mogą być świadczone w miejscu takim, jak willa w parku, w sytuacji, gdy oznaczenie "villa park" jednoznacznie określa cechy danej usługi tj. miejsce świadczenia usług. Nadto podniesiono, iż Urząd Patentowy RP odniósł się jedynie do usług z klasy 41. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca omówiła szczegółowo zasady dotyczące oceny zdolności odróżniającej i opisowości znaków towarowych, zasady relewentnego kręgu odbiorców, uwzględnienia interesu publicznego i konkurencyjności w kontekście przywołanych orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości stwierdzając, iż Urząd Patentowy rozstrzygnął sprawę bez uwzględnienia zasad wykształconych w orzecznictwie ETS, a skutkiem tego stanu rzeczy jest błędna ocena prawa materialnego – art. 7 uzt i brak dostatecznego wzięcia pod uwagę przedstawionych przez skarżącą dowodów. Zaskarżona decyzja narusza zatem zarówno prawo materialne jak i prawo do pełnego i właściwego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia [...].02.2006 r. uczestnik postępowania M. Sp. z o.o. wniósł również o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym

w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd dokonuje zatem kontroli aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym jak i przepisami prawa procesowego (kpa).

Sąd rozstrzyga przy tym w graniach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Stosownie do art. 246 ust. 1 pwp każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzielenie prawa z rejestracji

w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. Podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności uzasadniające unieważnienie prawa z rejestracji.

Jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu o wniesieniu sprzeciwu podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny sprawa podlega rozpatrzeniu przez Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego, jako sprawa o unieważnienie prawa z rejestracji na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny (art. 247 ust. 2 w zw. z art. 255 ust. 1 pkt 9 pwp).

Informacja o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy słowny została opublikowana w Wiadomościach Urzędu Patentowego nr [...]. Sprzeciw został złożony w dniu [...].06.2003 r. Zostały zatem spełnione przesłanki do rozpatrzenia sprawy o unieważnienie w/w prawa ochronnego w trybie art. 255

ust. 1 pkt 9 p.w.p.

Prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione, jeżeli nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do jego uzyskania. Te ustawowe warunki ocenia się, stosownie do art. 315 ust. 3 pwp wg przepisów obowiązujących w dacie zgłoszenia znaku towarowego, co z uwagi na datę dokonania zgłoszenia w dniu [...].05.1999 r. oznacza, iż w zakresie oceny zdolności rejestrowej spornego znaku, należy uwzględnić przepisy obowiązującej w tej dacie ustawy o znakach towarowych.

Takiej też oceny, z punktu widzenia przepisów powołanej ustawy Urząd Patentowy RP dokonał tyle, że rozstrzygnął sprawę z naruszeniem obowiązujących reguł prawa procesowego skutkującym uwzględnieniem skargi.

Nie wymaga szczególnego wywodu stwierdzenie, iż Urząd Patentowy RP był związany rygorami procedury administracyjnej. Z art. 256 ust. 1 pwp w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji wynika bowiem, iż

w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się do postępowania spornego odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Związanie rygorami tej procedury oznacza, iż Urząd Patentowy był zobligowany do przestrzegania ogólnych zasad postępowania statuowanych przepisami kpa w tym zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa (art. 7,8 kpa). Z tych zasad wynika przede wszystkim wymóg praworządnego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej.

W realizacji tych zasad konieczne jest ścisłe przestrzeganie prawa zwłaszcza

w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony (por. wyrok NSA sygn. akt III SA 719/84, ONSA 1984 r. nr 2, poz. 117). Natomiast z art. 77 § 1, art. 7 i art. 80 kpa wynika obowiązek wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zaś ta ocena winna znaleźć w świetle wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie jest bowiem źródłem informacji dotyczącej sposobu rozumowania organu podejmującego decyzję, jak również przyjętych przez niego założeń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Jego zadaniem jest zatem wszechstronne wyjaśnienie rozstrzygnięcia objętego częścią dyspozytywną decyzji. Sporządzając uzasadnienie decyzji organ administracji publicznej winien mieć zatem na uwadze szczególną funkcję jaką przepisy kpa wyznaczają tej części decyzji i wymogi (wskazane w art. 107 § 3 kpa), którym powinno ono odpowiadać. Zawarte w uzasadnieniu motywy rozstrzygnięcia są bowiem istotne dla strony, która korzystając z przysługującego jej prawa zaskarżenia decyzji będzie mogła ocenić i ustosunkować się do argumentów organu wydającego decyzję ale także, co w rozpoznawanej sprawie wymaga podkreślenia, ich treść pozwala Sądowi na dokonanie oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania i jego skutku w postaci decyzji. Uzasadnienie decyzji stosownie do art. 107 § 1 kpa, stanowi jej integralną część i kontroli Sądu podlega decyzja jako całość, a więc łącznie z uzasadnieniem (por. wyrok NSA sygn.

I SA/Sd 668/98). Zgodnie z art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, przyczyn dla których odmówił dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Dopiero przy spełnieniu tych wymogów uzasadnienie w dostatecznym stopniu motywuje rozstrzygnięcie i pozwala na poznanie i ocenę rozumowania organu poprzedzającego konkluzję (stanowisko organu) znajdującą swój wyraz w rozstrzygnięciu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji tych wymogów nie spełnia. Znaczną cześć uzasadnienia Urząd Patentowy RP poświęcił przedstawieniu stanowisk stron natomiast w części obejmującej motywy rozstrzygnięcia ograniczył się do uzasadnienia warstwy znaczeniowej słów użytych w spornym znaku i w istocie w jednym zdaniu zawarł swoją ocenę zdolności rejestrowej znaku z punktu widzenia art. 7 uzt stwierdzając, iż znak ma charakter wyróżniający (powołany przepis posługuje się pojęciem znamion odróżniających). Stwierdził przy tym, że taka ocena odnosi się do usług objętych wszystkimi klasami (35, 42, 43 i 45), ale swego stanowiska co do powyższej oceny bliżej nie uzasadnił. Przykładowe odwołanie się do usług z jednej klasy (41) nie jest w tym względzie wystarczające. Zdanie "trudno uznać, że znak opisuje i informuje

o miejscu ich wytworzenia w odniesieniu do np. usług z klasy 41" nie stanowi uzasadnienia dla dokonanej przez UP oceny spornego znaku w powyższym zakresie. Nie chodzi przy tym o to, żeby (jak podnosi pełnomocnik uczestnika postępowania), przy każdym towarze powtarzać to samo stanowisko, tylko chodzi

o przybliżenie tego stanowiska tj. właściwe, jasne, ścisłe i dokładne jego uzasadnienie. Takiego uzasadnienia Urząd Patentowy RP nie podał. W uzasadnieniu jest zawarty w istocie tylko końcowy wniosek, nie ujawnionego w uzasadnieniu sposobu rozumowania, wskazujący na to, że znak ma zdolność odróżniającą. Wadliwość uzasadnienia w tym zakresie wskazuje także na to, że Urząd Patentowy RP nie rozpatrzył sprawy w pełnym zakresie wymaganym art. 7 uzt. W świetle powołanego przepisu, a także utrwalonego orzecznictwa NSA, jak i Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości nie ma wątpliwości co do tego, iż ocena dostatecznych znamion odróżniających znaku towarowego musi być dokonywana przy uwzględnieniu towarów i usług, do których oznaczenia przeznaczony jest dany znak (np. wyrok NSA z dnia 14.12.2001 r., sygn. akt II SA 3446/01).

Oceny w takim zakresie Urząd Patentowy RP nie dokonał. Taki stan rzeczy skutkuje naruszeniem art. 7 powołanej ustawy i art. 107 § 3 kpa. Wskazana wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji uniemożliwia dokonanie przez Sąd jej pełnej oceny pod względem zgodności z prawem materialnym. Należy przy tym podkreślić, iż przepisy powołanej wyżej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dają Sądowi uprawnień do merytorycznego rozpoznania sprawy unieważnienia znaku towarowego, leżących w kompetencji organów administracji publicznej. Nie jest zatem możliwe czynienie przez Sąd własnych ustaleń i dokonywanie oceny, w tym przypadku, zdolności rejestrowej (art. 7 uzt) spornego znaku. Stwierdzone wyżej wadliwości nie mogą być zatem usunięte w postępowaniu toczącym się przed Sądem ze skargi P. Sp. z o.o. Sąd, jak wyżej wskazano, dokonuje bowiem kontroli zaskarżonej decyzji. Taka pełna kontrola jest jednak, jak wskazano w powyższych rozważaniach niemożliwa.

Z odpowiedzi na skargę wynika, że organ także dostrzegł stwierdzoną wyżej wadliwość uzasadnienia i w tej odpowiedzi podjął próbę rozwinięcia uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Jednakże takie działanie jest spóźnione i nieskuteczne. Ocenie Sądu pod podlega bowiem zaskarżona decyzja, a nie późniejsze czynności organu.

Urząd Patentowy RP ponownie rozpoznając sprawę winien zatem uwzględnić ogólne zasady postępowania administracyjnego, a także przepis art. 77 § 1 kpa

i swym rozstrzygnięciem dać wyraz w uzasadnieniu przestawiając jego motywy

w sposób pełny i jednoznaczny, odpowiadający wymogom art. 107 § 3 kpa.

Dokonując oceny zdolności rejestrowej spornego znaku z punktu widzenia art. 7 uzt (zarzut naruszenia tego przepisu jest bowiem w sprawie podnoszony) Urząd Patentowy RP winien uwzględnić przepisy powołanej ustawy, jak i stosowne orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, i w takim kontekście dokonać oceny spornego znaku.

Skarżąca, jak i uprawniony z rejestracji szeroko się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału odwołują w różny jednak sposób interpretując wskazane orzeczenia. W takiej sytuacji Urząd Patentowy RP winien (czego nie uczynił) zwrócić szczególną uwagę na orzecznictwo ETS-u i jego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a także dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Dodatkowo należy podnieść, iż Urząd Patentowy RP odnosząc się do zarzutu zawłaszczenia ochrony publicznej uzasadnił swoje stanowisko w sposób ogólny odbiegający od wymogów art. 107 § 3 kpa

W tym stanie rzeczy Sąd stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 – na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach orzeczono po myśli art. 200 p.p.s.a. i przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2.12.2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. Nr 212, poz. 2076 ze zm.)