Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 506/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-08-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.61 § 3i 5.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry – w zakresie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżąca [...] Spółka z o.o. z siedzibą w R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko.

W piśmie procesowym z dnia 2 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W uzasadnieniu tego wniosku pełnomocnik wyjaśnił, że egzekwowanie należności objętej zaskarżoną decyzją naraża Skarb Państwa na odpowiedzialność z tytułu szkód, jakie przedsiębiorcy ponieśli na skutek decyzji organów wydanych z naruszeniem prawa unijnego. Zapłacenie kary może też w znaczący sposób nadwerężyć kondycję finansową Spółki, a nawet narazić ją na utratę płynności, gdyż za ubiegły rok odnotowała ona ujemny bilans finansowy, co spowodowało wstrzymanie wymagalnych zobowiązań wobec kontrahentów. Ponadto kondycja finansowa Spółki pogorszyła się, gdyż na mocy decyzji Izb Celnych wszczęto wobec Spółki egzekucje wielu decyzji o karach finansowych. Zobowiązania z tego tytułu opiewają na łączną kwotę [...] tys. zł. Do wniosku dołączono wydruki z rachunku bankowego skarżącej, zawiadomienia o wszczęciu egzekucji z rachunku, protokoły zajęcia egzekucyjnego mienia ruchomego skarżącej (automatów do gier), sprawozdanie finansowe oraz rachunek zysków i strat. W ocenie pełnomocnika Spółki z przedłożonych dokumentów wynika, że skarżąca nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności, a co za tym idzie wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem jej znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.

Niemal identyczny w treści wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powielony został w piśmie procesowym z dnia 1 lipca 2016 r. (k. 104-106 akt sądowych). Jako dodatkowy argument podniesiono, że Spółka nie wypełnia swoich zobowiązań z tytułu usług telekomunikacyjnych, księgowych, leasingowych i za obsługę prawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.

Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.

W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wykazała, że zachodzi w stosunku do niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Należy zauważyć, że z zaskarżonej decyzji wynika obowiązek zapłaty określonej kwoty pieniężnej. Realizacja takiego obowiązku zasadniczo ma odwracalne skutki i nie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Prawomocne uchylenie decyzji, z której wynika taki obowiązek, prowadzi do ewentualnego zwrotu uiszczonych kwot. W związku z tym tylko w wyjątkowych okolicznościach, kiedy zapłata czy przymusowa egzekucja kwot należnych na podstawie zaskarżonej decyzji mogłaby realnie zagrozić bytowi przedsiębiorstwa, zasadne jest zastosowanie ochrony tymczasowej do czasu rozpatrzenia skargi przez sąd.

Załączony do wniosku bilans Spółki niewiele mówi o jej rzeczywistej kondycji finansowej, obrazuje bowiem pewien stan majątku, ale nie pozwala ustalić rzeczywistych rozmiarów działalności Spółki, czy struktury przepływów finansowych. Co więcej, bilans ten dotyczy roku 2014, a więc okresu zbyt odległego, aby na tej podstawie oceniać aktualną sytuację finansową i majątkową Spółki. Podobnie należy ocenić dołączony do pisma z dnia 1 lipca 2016 r. rachunek zysków i strat sporządzony na dzień 31 lipca 2015 r. Spółka wykazuje w tym okresie stratę, jednak jej źródłem są koszty wytworzenia sprzedanych produktów. Bez szczegółowych wyjaśnień dotyczących tych kosztów trudno ustalić znaczenie tej straty dla rzeczywistej kondycji finansowej Spółki, a przede wszystkim czy nie wynika ona jedynie z operacji księgowych. Spółka nie przedstawiła dokumentów obrazujących bardziej aktualny bilans zysków i strat, co pozwoliłoby na ewentualne stwierdzenie symptomów wskazujących na groźbę utraty płynności finansowej. Konkludując, zarówno bilans Spółki, jak i rachunek zysków i strat nie pozwalają na ocenę wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną płynność finansową Spółki, przez co są nieprzydatne do rozpoznania wniosku o wstrzymanie jej wykonania.

Wbrew argumentom skarżącej, nie stanowią dowodu wspierającego jej argumentację zeznania podatkowe za rok 2014 i 2015. Wynika z nich ogólna informacja, że o ile w 2014 r. Spółka wykazała dochód w wysokości [...] zł, to w 2015 r. wykazała stratę w wysokości [...] zł.

Znaczenie straty wykazywanej w dokumentach księgowych i podatkowych nie jest tak oczywiste, jak twierdzi skarżąca. Pomimo bowiem wykazywanej księgowo straty, istotnym czynnikiem pozwalającym na ocenę kondycji przedsiębiorstwa (również prowadzonego przez osobę fizyczną), jest wysokość uzyskiwanego z tej działalności przychodu. Wykazywana przez stronę strata absolutnie nie świadczy automatycznie o braku środków finansowych, lecz powstaje w następstwie nadwyżki kosztów uzyskania przychodów nad wydatkami, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (por. postanowienia NSA: z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt II GZ [...]; z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I GZ [...]; z 2 dnia lutego 2016 r., sygn. akt II GZ [...]). Przy wysokich przychodach strata może być efektem wydatków inwestycyjnych, zmierzających do rozwoju przedsiębiorstwa, może też wynikać z rozmaitych działań w zakresie tzw. "optymalizacji podatkowej", czyli dążenia do zmniejszania obciążeń podatkowych.

Należy zwrócić też uwagę, że pomimo wykazania straty w działalności za 2015 rok, przychody Spółki w tym okresie zostały podwojone w porównaniu z rokiem 2014. Trudno więc w takiej sytuacji mówić o złej kondycji finansowej skarżącej Spółki.

W kontekście dokumentów podatkowych, które mogą obrazować sytuację finansową skarżącej należy podnieść, iż faktem znanym Sądowi z urzędu, stwierdzonym orzeczeniami wydawanymi w innych sprawach dotyczących skarżącej Spółki przed sądami administracyjnymi jest to, że jest ona podatnikiem podatku od towarów i usług. Jak wskazał WSA w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 29 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Rz [...], w deklaracji na poczet podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2015 r. skarżąca zadeklarowała dokonanie dostawy towarów i świadczenia usług na kwoty odpowiednio: [...] zł i [...] zł, co świadczy o tym, że nie utraciła płynności finansowej. W badanej sprawie Spółka nie przedstawiła żadnych należytych informacji na temat obrotu opodatkowanego podatkiem VAT, co w istocie uniemożliwia sprawdzenie wiarygodności jej twierdzeń o rzekomo grożącej jej utracie stabilności finansowej.

Bardziej wartościowym materiałem do oceny przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji są wyciągi z rachunku bankowego. Ich analiza wskazuje, że Spółka na bieżąco reguluje płatności związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Saldo na rachunku w żadnym momencie nie wykazywało wartości ujemnej. Charakterystyczne są okresowe wpłaty własne dokonywane przez Prezesa Zarządu Spółki i jedynego udziałowca. Charakter prowadzonej działalności (działalność w zakresie gier na automatach) wskazuje, że chodzi nie tyle o dopłaty do kapitału, te bowiem musiałyby mieć charakter sformalizowany i znajdować oparcie w umowie spółki, ile raczej wpłaty dochodu z bieżącej działalności Spółki. Doświadczenie życiowe wskazuje, że dochody uzyskiwane z tego rodzaju działalności mają wszak postać wpływów gotówkowych (z poszczególnych automatów), a nie przelewów bezgotówkowych. Analiza przepływów na rachunku bankowym skarżącej Spółki (jeśli przyjąć założenie, że to jedyny jej rachunek), nie wskazuje na grożące Spółce niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji.

Dołączone do wniosku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności na rachunku bankowym oraz protokoły zajęcia w toku egzekucji automatów do gier należących do Spółki, wskazują na toczące się wobec skarżącej postępowania egzekucyjne. Należy jednak zauważyć, że od dnia 17 grudnia 2015 r. na rachunku Spółki nie pojawiły się żadne wpłaty, a saldo zmalało do wielkości 0 zł. Nic w sprawie nie wskazuje, aby podjęte czynności egzekucyjne w stosunku do wierzytelności na rachunku bankowym wywołały jakiekolwiek skutki, poza wywołanym przez samą Spółkę spadkiem salda do zera.

Z powyższych analiz wynika, że przedłożone przez Spółkę dokumenty oraz inne dostępne Sądowi dane nie są wystarczające aby przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby realnie zagrozić utratą płynności finansowej skarżącej Spółki, a co za tym idzie, że spełnione zostały przesłanki udzielenia jej ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 p.p.s.a. W tej sytuacji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. – odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł w postanowieniu.