Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 622/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone zarządzenie
Powołane przepisy: article: art. 47 par. 1, art. 49 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. sp. z o.o. w W. na zarządzenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 712/13 w zakresie pozostawienia pisma bez rozpoznania w sprawie ze skarg E. sp. z o.o. w W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 26 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od gier za luty 2010 r. z dnia 17 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od gier za luty 2010 r. postanawia uchylić zaskarżone zarządzenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 712/13, pozostawiono bez rozpoznania pismo E. sp. z o.o. w W. (zwanej dalej: "spółką") z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie ze skargi tej spółki na decyzje Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 26 kwietnia 2013 r. w przedmiocie podatku od gier za luty 2010 r. i z dnia 17 czerwca 2013 r. w przedmiocie nadpłaty w tym podatku.

Z uzasadnienia zarządzenia wynika, że wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargi spółki na opisane wyżej decyzje. Pismem z dnia 17 grudnia 2013 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Na mocy zarządzenia z dnia 20 grudnia 2013 r. pełnomocnik spółki został wezwany do usunięcia braku formalnego pisma poprzez złożenie jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem wraz z załącznikami – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Z uwagi na fakt, że w zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącej nie usunął wskazanego braku, bowiem nadesłał jedynie niepodpisaną kopię pisma z dnia 17 grudnia 2013 r. – wniosek o przywrócenie terminu, opatrzoną dopiskiem "odpis" wraz z prawidłowo poświadczonymi za zgodność z oryginałem załącznikami – postanowiono pozostawić bez rozpoznania pismo spółki z dnia 17 grudnia 2013 r.

W zażaleniu na powyższe zarządzenie strona wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 47 § 1 i § 2, art. 49 § 1, § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") poprzez niewłaściwą wykładnię oraz błędne zastosowanie i w konsekwencji pozostawienie wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaistniałego sporu pozostaje zagadnienie prawidłowego uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego, tj. brakujących odpisów wniosku o przywrócenie terminu. Sądowi znana jest treść uchwały z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, w której przesądzono, że brak odpisów skargi i odpisów jej załączników stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie skardze prawidłowego biegu (również wówczas, gdy wymagane odpisy zostały złożone po upływie terminu wyznaczonego w wezwaniu sądowym, ale przed odrzuceniem skargi). Uchwała ta nie może jednak znaleźć bezpośredniego zastosowania w rozpatrywanym przypadku. Okoliczności niniejszej sprawy odbiegają bowiem od stanów faktycznych, do których odnosi się stanowisko wyrażone we wspomnianym rozstrzygnięciu. Pełnomocnik spółki w wyznaczonym terminie odpowiedział bowiem na wezwanie sądowe nie uwierzytelniając jednak pisma odzwierciedlającego treść wniosku o przywrócenie terminu (a nie jak zakłada uchwała w ogóle nie nadesłał brakujących odpisów, czy też spóźnił się z ich nadesłaniem).

W świetle powyższego Sąd drugiej instancji w składzie obecnie orzekającym, rozstrzygając przedmiotową sprawę, uwzględnił okoliczność, że tożsame do kontrolowanego w niniejszej sprawie zarządzenia o pozostawieniu pisma skarżącej spółki z dnia 17 grudnia 2013 r. bez rozpoznania były przedmiotem rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego w innych równolegle toczących się sprawach spółki (zob. postanowienia NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 545/14, II FZ 532/14 i 529/14). We wskazanych orzeczeniach (uchylających zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania) trafnie zwrócono uwagę, że wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonym rozstrzygnięciu, wezwanie skierowane do pełnomocnika spółki nie zawierało jednoznacznego zastrzeżenia, że odpis pisma ma być poświadczony za zgodność z oryginałem (zob. k. 196 akt sądowych). Biorąc zatem pod uwagę sposób sformułowania wezwania do usunięcia braków pisma z dnia 17 grudnia 2013 r., a także fakt, że pełnomocnik w odpowiedzi na wezwanie terminowo nadesłał pismo stanowiące odwzorowanie wniosku o przywrócenie terminu z dopiskiem "odpis" wraz z poświadczonymi za zgodność z oryginałem załącznikami, stanowisko wyrażone w zaskarżonym zarządzeniu należało uznać za zbyt rygorystyczne. W świetle całokształtu okoliczności rozstrzyganej sprawy nie bez znaczenia pozostawało również, że kwestionowane zarządzenie (o pozostawieniu pisma bez rozpoznania) w istocie zamykało stronie drogę do dalszego rozpoznania jej sprawy przez sąd.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane z naruszeniem art. 47 § 1 i art. 49 § 1 p.p.s.a. i na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 198 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Odnosząc się do wniosku skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania, należy wskazać, że brak jest podstawy prawnej do ich przyznania stronie w postępowaniu zażaleniowym.