Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 376/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-11-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Przywrócono termin do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie przyznania usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpoznaniu odwołania E. T. od decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] marca

2016 r. nr [...] w sprawie przyznania usług opiekuńczych, kwestionowaną decyzję utrzymało w mocy.

Decyzja organu odwoławczego została doręczona skarżącemu w dniu 7 czerwca 2016 r.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyżej wymieniony złożył w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W., który dnia 18 lipca 2016 r. przekazał skargę organowi właściwemu, tj. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W..

W piśmie z dnia 22 września 2016 r. skarżący wniósł o przyznanie adwokata z urzędu i ponowne rozpoznanie jego skargi. Podkreślił m. in., że jest osobą schorowaną, ma problemy z chodzeniem, z kręgosłupem a także jest osobą niedowidzącą, członkiem Polskiego Związku Niewidomych, zmaga się z epilepsją i innymi chorobami.

Postanowieniem z dnia 5 października 2016 r. Sąd odrzucił skargę w niniejszej sprawie, jako wniesioną z uchybieniem terminu do jej wniesienia.

W dniu 24 października 2016 r. skarżący złożył w Sądzie pismo procesowe, w którym oświadczył, że jego pismo z dnia 27 września 2014 r. zawiera wyraźne elementy wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazał, że jest człowiekiem niepełnosprawnym, o obniżonych funkcjach wzrokowych, jest prawie niewidomy i nie możliwości sprawnego działania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie zaś do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast w myśl art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Dokonując zaś oceny zasadności złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd uznał, iż skarżący uprawdopodobnił, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Wyjaśnienia zawarte we wniosku o przywrócenie terminu z dnia 22 listopada 2016 r. pozwalają bowiem na uznanie ich za okoliczności przemawiające za brakiem winy strony skarżącej. Przede wszystkim podnieść należy, że skarżący jest osobą niepełnosprawną, niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji, co wynika z orzeczenia Komisji lekarskiej ZUS z dnia 10 lipca 2014 r., nr [...], a także osobą znacznie niedowidzącą, posiadającą legitymację członkowską Polskiego Związku Niewidomych. Okoliczności te, zdaniem Sądu, w realiach badanej sprawy w sposób dostateczny uprawdopodabniają, że skarżący nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

W świetle okoliczności niniejszej sprawy należy także pamiętać o zasadzie, według której przepisy obowiązującego prawa należy tak interpretować, aby nie zamykać stronie możliwości dochodzenia swych praw na drodze sądowej, o czym stanowi art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.), która formułuje prawo do sądu - jako gwarancję poszanowania praw człowieka. Podkreślenia przy tym wymaga, że postanowienie z dnia 5 października 2016 r. odrzucające skargę nie zawierało pouczenia o możliwości złożenia przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.