Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2187/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105,  art. 156  par. 1,  art. 160  par. 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędzia WSA Emilia Lewandowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi S. W. i A. G. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) - dalej jako "k.p.a.", po rozpoznaniu wniosku S. W. i A. G. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] r. nr [...] odmawiającej przyznania odszkodowania w trybie 160 k.p.a. wobec przedawnienia roszczenia.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Nieruchomość [...] położona przy ul. [...] hip. [...], stanowiąca własność B. L. oraz F. i J. małż. V. (określonych przez organy jako W.) podlegała pod działanie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na terenie m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 259).

Wnioskiem z dnia [...] r. B. L. wystąpiła o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości za czynszem symbolicznym.

Prezydent W. orzeczeniem z dnia [...] r. nr [...] odmówił B. L. przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] hip. [...].

Następnie Naczelnik Dzielnicy Gminy W. decyzją z dnia [...] r., nr [...], określoną przez organ jako uzupełniającą do orzeczenia z dnia [...] r. nr [...], odmówił F. i J. małż. V. przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] hip. [...].

W wyniku przeprowadzonego z wniosku D. W. (następczyni prawna F. V. oraz J. V. na mocy postanowienia Sądu Powiatowego w M. z dnia [...] r., sygn. akt [...] oraz postanowienia Sądu Powiatowego w M. z dnia [...] r., sygn. akt [...]), postępowania nadzorczego Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa decyzją z dnia [...] r., nr [...] stwierdził, że orzeczenie z dnia [...] r. i decyzja uzupełniająca do orzeczenia z dnia [...] r. w określonej w aktach notarialnych części dotyczącej lokali mieszkalnych nr [...] i nr [...] oraz udziałów przypadających tym lokalom w części budynku i jego urządzeń, które służą do wspólnego użytku ogółu mieszkańców, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali, wydane zostały z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził ich nieważność.

Następnie w wyniku wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną z dnia [...] r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] r., nr [...] uchylił w całości decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] r. i odmówił stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia Prezydenta W. z dnia [...] r. w części dotyczącej gruntu przeznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego [...], uchwalonego przez Naczelną Radę Odbudowy W. w dniu [...] r., wyłącznie na drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi oraz stwierdził, że zaskarżone orzeczenie Prezydenta W. z dnia [...] r. w części określonej w aktach notarialnych dotyczących sprzedanych lokali mieszkalnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w budynku przy ul. [...] oraz udziałów przypadających właścicielom lokali w części budynku i jego urządzeniach służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali, zostało wydane z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził jego nieważność oraz umorzył postępowanie wszczęte przez Ministerstwo Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w dniu [...] r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy Gminy W. z dnia [....] r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] r., nr [...], stwierdziło, że decyzja Naczelnika Dzielnicy Gminy W. z dnia [...] r., nr [....] wydana została z naruszeniem prawa.

Wnioskiem z dnia [...] r. D. W. wystąpiła o przyznanie odszkodowania w oparciu o treść art. 160 § 1 pkt k.p.a. Powyższy wniosek został nadany w dniu [...] r.

Decyzją z dnia [...] r. nr [....] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odmówił przyznania odszkodowania wobec przedawnienia roszczenia.

Wnioskiem z dnia [...] r. D. W. wystąpiła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] r. zarzucając, że została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. oraz art. 160 k.p.a. W uzasadnieniu wnioskodawczyni wskazała, że pełnomocnik nie powiadomił jej o wydaniu decyzji z dnia [...] r., natomiast odnosząc się do przedawnienia roszczenia podkreśliła, że pierwszy wniosek był rozpoznawany od marca [...] r. do września [...] r., a później toczyło się postępowanie sądowe, więc nie doszło do przedawnienia roszczenia wobec faktu, że pierwszy wniosek został złożony w ustawowym terminie.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Minister Budownictwa odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] r. nr [...].

Wobec zaskarżenia ww. decyzji z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 737/10 uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] r. oraz stwierdził nieważność decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że Minister Budownictwa skierował zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. do zmarłej w dniu [...] r. D. W. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, uczestnikami postępowania i adresatami zaskarżonej decyzji winni być zatem następcy prawni zmarłej. Okoliczność śmierci wnioskodawczyni nie była prawdopodobnie znana Ministrowi Budownictwa w dniu wydawania zaskarżonej decyzji. Nie zmienia to jednak faktu, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu skierowane zostało do osoby już nieżyjącej. Wadliwość natomiast zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury polega na tym. że mimo, iż organ wiedział o tym fakcie nie podjął żadnych działań w kierunku wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji administracyjnej, a w uzasadnieniu wydanej decyzji nie wyjaśnił swojego stanowiska, pomijając tę kwestię. Sąd zobowiązał organ nadzoru, aby rozpatrując ponownie sprawę prawidłowo ustalił aktualny krąg stron postępowania, którym należy zapewnić udział w postępowaniu i do których należy kierować podjęte w sprawie rozstrzygnięcia.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast był organem właściwym do oceny wniosku o odszkodowanie z dnia [...] r. jedynie w zakresie w jakim wnioskodawczyni wywodziła swoją szkodę w związku z decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r., bowiem to właśnie Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją nadzorczą z dnia [...] r. dokonał oceny legalności orzeczenia z dnia [...] r., w wyniku którego w części stwierdził jego nieważność, a w części wydanie z naruszeniem prawa. Jednocześnie wskazał, iż termin przedawnienia wskazany w art. 160 § 6 k.p.a. jest terminem zawitym o charakterze materialno - prawnym, co oznacza, że nie podlega on przywróceniu na podstawie przepisów k.p.a., a jego upływ powoduje bezpowrotne wygaśnięcie roszczenia. Organ wskazał, że decyzja organu nadzoru z dnia [...] r. została skutecznie doręczona D. W. w dniu [...] r., zgodnie z art. 43 k.p.a. Tym samym od dnia [...] r. rozpoczął bieg 3 letni termin, o którym mowa w art. 160 § 6 k.p.a. i po upływie, którego roszczenie o odszkodowanie przysługujące D. W. przedawniło się, albowiem w niniejszej sprawie, datą graniczną, po upływie, której wszelkie roszczenia związane ze stwierdzoną wadliwością orzeczenia Prezydenta W. z dnia [...] r. uznać należy za przedawnioną jest dzień [...] r. Tymczasem wniosek o odszkodowanie został nadany w dniu [...] r., a zatem po upływie ww. terminu. Organ wskazał, że wniosek z [...]r. został rozstrzygnięty decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] Tym samym wniosek z [...] r. dotyczył innej sprawy, w której orzekał inny organ, a zatem niniejsza sprawa nie ma związku z wnioskiem z [...] r. Ostatecznie organ stwierdził, że decyzja z dnia [...] r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpili S. W. i A. G. (spadkobiercy D. W.). W uzasadnieniu wskazali, iż niezależnie od postępowania przed sądem powszechnym D. W. złożyła do Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniosek o odszkodowanie w oparciu o orzeczenie Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] r. Skoro zatem D. W. złożyła skutecznie wniosek w dniu [...] r., to jej roszczenie nie przedawniło się, albowiem wniosek złożono przed dniem [...] r.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] r. Jednocześnie odnosząc się do treści zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazał, iż z wniosku złożonego w [...] r. wynika wyraźnie, że został on złożony w związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., a nie decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] r. Organ podkreślił, iż wniosek z [...] r. został sporządzony przez pełnomocnika profesjonalnego.

Skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli S. W. i A. G. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

- art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawnych,

- art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie,

- art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów oraz dokonanie ustaleń sprzecznych z dowodami w sprawie,

- art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 65 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności bezpodstawnego przekazania wniosku D. W. z [...] r. do innego organu, co skutkowało nierozpoznaniem tego wniosku przez właściwy organ,

- art. 160 § 6 k.p.a. poprzez ustalenie, że doszło do przedawnienia roszczenia o wypłatę odszkodowania.

Tym samym wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji, a także stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] r. W uzasadnieniu wskazali, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż 3 letni okres należy liczyć od dnia doręczenia decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] r., albowiem w tej dacie obowiązywały jeszcze dwie decyzje administracyjne odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] przy ul. [...], tj. decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r. oraz orzeczenie Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] r. Podniesiono, że Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w dniu [...] r. wydał merytoryczne rozstrzygnięcie jedynie w odniesieniu do decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r., natomiast w odniesieniu do decyzji Naczelnika Dzielnicy Gminy W. postępowanie umorzono. Tym samym decyzja ta miała swój samodzielny byt i jest źródłem szkody w majątku D. W. Tym samym z roszczeniem strona mogła wystąpić dopiero po stwierdzeniu nieważności obu tych decyzji. Niezależnie od powyższego wskazali, że gdyby uznać, iż decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] r. jest orzeczeniem stanowiącym źródło szkody jaką ponieśli właściciele to termin wystąpienia z wnioskiem został zachowany, albowiem został wniesiony w [...] r. Ostatecznie podnieśli, że Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Wsi nie mógł przekazać przedmiotowego wniosku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i powinien rozpoznać złożony wniosek.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 - zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Jednocześnie należy wskazać, iż w niniejszej sprawie zarówno organ orzekający w sprawie, jak i tut. Sąd na mocy art. 153 p.p.s.a. był związany zaleceniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie sygn. akt I SA/Wa 737/10, w którym wskazano, że "Rozpatrując ponownie sprawę organ nadzoru przede wszystkim uzupełni zebrany w sprawie materiał dowodowy o odpis aktu zgonu D. W. oraz odpis postanowienia Sądu Rejonowego w K. Wydziału I Cywilnego z dnia [...] r. sygn. akt [...] (lub potwierdzone za zgodność kserokopie tych dokumentów). Na podstawie tych dokumentów prawidłowo ustali aktualny krąg stron postępowania, którym należy zapewnić udział w postępowaniu i do których należy kierować podjęte w sprawie rozstrzygnięcia. Po prawidłowym ustaleniu obecnego kręgu stron postępowania, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz postawione przez skarżących zarzuty, organ dokona ponownie oceny prawidłowości wydanej przez Ministra Budownictwa decyzji. Biorąc natomiast pod uwagę ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku, a także wymogi określone w art. 107 § 3 kpa, organ nadzoru przedstawi swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, które winno odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego do rzeczywistej sytuacji faktycznej zaistniałej w rozpatrywanej sprawie"

W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, zapadły na skutek wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] r. nr [...]. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności, organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., sygn. akt I SA 89/85, publ. ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ ogranicza się tylko do przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem koncentruje swoje zainteresowanie na poszukiwaniu wad materialnoprawnych, a nie proceduralnych.

Jednocześnie podstawą materialnoprawną decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] r. był przepis art. 160 § 6 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym stała się ostateczna decyzja stwierdzająca nieważność decyzji wydanej z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 k.p.a. albo decyzja, w której organ stwierdził, w myśl art. 158 § 2 k.p.a., że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 k.p.a. Termin wskazany w tym przepisie jest terminem materialnoprawnym i nieprzywracalnym, zaś jego przekroczenie powoduje, iż roszczenie wygasa.

W niniejszej sprawie nie jest kwestionowanym, że decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] r. była decyzją ostateczną, albowiem zgodnie z przepisem art. 160 § 4 k.p.a. nie podlegała zaskarżeniu w toku postępowania administracyjnego. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzja ta została doręczona D. W. w dniu [...] r. Okoliczność ta była przyznana przez pełnomocnika skarżących we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (k. 3 wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) oraz w uzasadnieniu skargi (k. 4), który w obu pismach wskazał na odebranie ww. decyzji z [...] r. przez D. W. w tym dniu. Tym samym 3 letni okres do złożenia wniosku o odszkodowanie zaczął biec od dnia [...] r. i upłynął w dniu [...] r.

Z akta administracyjnych sprawy wynika jednoznacznie, że D. W. złożyła różne wnioski o przyznanie odszkodowania. Pierwszy w dniu [...] r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z żądaniem odszkodowania w kwocie [...] złotych. Na skutek rozpatrzenia tego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] r. odmówiło przyznania odszkodowania na podstawie art. 160 § 4 k.p.a. (k. 36 akt sprawy administracyjnej). Następny do Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w dniu [...] r. (k. 38 akt administracyjnych) na kwotę już [...], który to wniosek został przekazany przy piśmie z dnia [...] r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na podstawie art. 65 oraz art. 160 § 4 k.p.a. Postępowanie administracyjne zainicjowane tym wnioskiem zakończyło się wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzji z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Czynność ta nie była kwestionowana przez pełnomocnika D. W., który został o powyższym fakcie poinformowany. W tym miejscu należy przypomnieć, iż postępowanie administracyjne wszczynane jest na żądanie strony lub z urzędu, co wynika z treści art. 61 § 1 k.p.a. To zatem treść żądania strony determinuje zachowanie organu. Jednocześnie jeżeli z treści wniosku wynika, że żądanie dotyczy innego organu to zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. jest obowiązany niezwłocznie przekazać sprawę do organu właściwego.

Nie może przy tym ujść uwadze Sądu fakt, że D. W. korzystając z uprawnienia wynikającego z treści art. 160 § 5 k.p.a. zakwestionowała przed sądem powszechnym jedynie pierwszą z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, tj. z dnia [...] r. Druga z decyzji w ogóle nie była podważana. W aktach sprawy administracyjnej znajduje się bowiem jedynie wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] r. oddalający powództwo D. W. przeciwko Gminie W. (k. 47-52). Z uzasadnienia tego wyroku wynika jednoznacznie, że powództwo zostało wniesione w skutek decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. (k. 51, drugi pełny akapit od góry). Również z uzasadnienia tego wyroku wynika, że powództwo zostało oddalone, albowiem zostało skierowane przeciwko niewłaściwemu pozwanemu. Sąd Okręgowy w W. stwierdził bowiem, że po stronie pozwanej gminy brak jest legitymacji biernej, albowiem to Skarb Państwa odpowiada za poniesioną przez D. W. szkodę. Zdaniem Sądu w okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości, że zgodnie z konstytucyjnymi zasadami państwa prawa nie jest możliwe obciążanie podmiotu, który byt swój rozpoczął w latach 90-tych za działania mające miejsce w [...] r. Jednocześnie Sąd Okręgowy wskazał, że źródłem szkody jest decyzja Naczelnika Dzielnicy z [...] r. Wydanie ww. wyroku było zatem powodem złożenia kolejnego wniosku w oparciu o treść art. 160 § 4 k.p.a. tym razem skierowanego do Starosty Powiatu W., który to wniosek został przekazany do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast przy piśmie z dnia [...] r. (k. 57 akt administracyjnych). Co więcej z treści pisma D. W. z dnia [...] r. (k. 59) wynika jednoznacznie, iż domaga się ona zajęcia stanowiska w sprawie jej wniosku przekazanego przez Starostwo Powiatu [...] w dniu [...] r., gdzie mylnie wskazano rok jako [...] r. (k. 59). Należy przy tym zauważyć, że w następnych pismach kierowanych przez D. W. (k. 61, 69, 74, 82 akt administracyjnych) do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wskazuje ona bezpośrednio lub pośrednio poprzez wskazanie okoliczności przekazania wniosku przez Starostwo Powiatu [...]. Tym samym nie powinno budzić wątpliwości, iż pismem inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie był wniosek z [...] r. i to ten wniosek stanowił podstawę do wydania decyzji w niniejszej sprawie.

Zestawienie zatem daty złożenia wniosku ([...] r.) z datą upływu 3 letniego terminu przedawnienia ([...] r.) prowadzi do konkluzji, że wniosek został złożony po upływie terminu do jego złożenia.

Organ orzekający w niniejszej sprawie prawidłowo ustalił, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] r.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.