Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1339/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1 pkt 6, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Par. 18 ust. 1 pkt 1c
journal: Dz.U. 2013 poz 461
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb  Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) NSA Krystyna Kutzner Protokolant Magdalena Karcz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2013 r. sprawy ze skargi P. Ś. na § 8 ust 1 pkt 7 uchwały Rady Miasta z dnia 24 października 2007 r. nr [...] w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy postanawia: I skargę odrzucić II. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata W. K. Kancelaria Adwokacka – K ul. [...] tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240,00 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych), podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Skarżący P. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 12 września 2012 r. skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 24 października 2007 r., nr [...] z w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy (Dz.U. Woj. z dnia 5 grudnia 2007 r., nr 850, poz. 5589 ze zm.) podnosząc, że przepisy uchwały wskazujące, że wszystkim eksmitowanym z jednego lokalu, którym sąd ustalił prawo do lokalu socjalnego, kieruje się do jednego lokalu – dyskryminują skarżącego i nie są zgodne z prawem.

Skarżący podniósł, że nie jest w stanie zamieszkać w lokalu, co do którego otrzymał skierowanie do zawarcia umowy najmu (na os. Z w K), gdyż lokal ten zamieszkują obce dla skarżącego osoby tam skierowane, tj. A. B. wraz dwojgiem dzieci Ż. i K. oraz P. B., który ma troje dzieci i mieszka z żoną. Przyznanie lokalu trzem rodzinom nie jest zasadne społecznie.

Wcześniej identyczne stanowisko skarżący prezentował w piśmie z dnia 26 lipca 2012 r. stanowiącym wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego zaskarżoną uchwałą.

Zgodnie z treścią § 8 ust. 1 pkt 8 uchwały w jej pierwotnym brzmieniu "realizacja uprawnień osób eksmitowanych na mocy jednego wyroku, wynikających z przyznanego przez sąd uprawnienia do lokalu socjalnego oraz innego tytułu uprawniającego do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobu Gminy, następuje poprzez zawarcie umowy najmu jednego, wspólnego lokalu socjalnego".

Na skutek zmiany uchwały Rady Miasta z dnia 24 października 2007 r., nr [...] z w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy (Dz.U. Woj. z dnia 5 grudnia 2007 r., nr 850, poz. 5589 ze zm.) uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] 2009 r. w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia 24 października 2007 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy dotychczasowy § 8 ust. 1 pkt 8 został oznaczony jako § 8 ust. 1 pkt 7.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r., III SA/Kr 199/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność § 8 ust. 1 pkt 7 uchwały Rady Miasta z dnia 24 października 2007 r. Nr [...], w brzmieniu ustalonym uchwałą Rady Miasta z dnia [...] 2009 r. Nr [...].

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że "zgodnie z art. 4 ust. 1 powołanej ustawy, Tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. ust. 2 Gmina na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach. Problematyka lokalu socjalnego uregulowana jest w art. 14 ustawy, przepis ten nakłada na sąd powszechny orzekający o opróżnieniu lokalu obowiązek orzeczenia o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego lub braku takiego uprawnienia, jak również określa przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego. Problematyki lokali socjalnych dotyczą przepisy zawarte w rozdziale 4 ustawy (art. 22-25), oraz rozdział 3 ustawy, który zawiera w art. 21 ust 1 pkt 2 upoważnienie ustawowe do określenia przez radę gminy zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, zaś ust. 3 reguluje co w szczególności powinny określać zasady wynajmowania lokali. Analizując zatem § 8 ust. 1 pkt 7 uchwały Rady Miasta z dnia 24 października 2007 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali, należy mieć na uwadze całość regulacji ustawowej dotyczącej lokali socjalnych. Z wskazanej regulacji wynika, że odnośnie lokali socjalnych ustawodawca w ustawie uregulował określone zagadnienia, tym samym rada gminy określając w uchwale w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, problematykę dotyczącą najmu lokali socjalnych musi uwzględniać regulację ustawową dotyczącą lokali socjalnych. Przykładowo analiza norm prawnych zawartych w przepisach art. 23 do 25 ustawy dotycząca lokali socjalnych wskazuje, że przepisy te zawierają normy o charakterze bezwzględnie obowiązującym, tym samym uchwała w sprawie zasad wynajmowania lokali musi bezwzględnie je uwzględniać. Problemem spornym i dyskusyjnym jest charakter prawny normy zawartej w art. 14 ust. 2 ustawy, a w konsekwencji zakres związania tą normą przy ustalaniu zasad najmu lokali socjalnych w uchwale rady gminy. Zgodnie z art. 14 ust. 2 jeżeli w wyroku orzeczono o uprawnieniu, o którym mowa w ust. 1 (czyli uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego), dwóch lub więcej osób, gmina jest obowiązana zapewnić im co najmniej jeden lokal socjalny. Wykładania językowa w sposób bezsporny prowadzi do wniosku, że w przepisie art. 14 ust. 2 ustawy ustawodawca nie wskazuje jednego lokalu socjalnego, lecz co najmniej jeden lokal socjalny. Ustawodawca dopuszcza zatem, aby w sytuacji gdy w wyroku eksmisyjnym orzeczono o uprawnieniu do lokalu socjalnego dwóch lub więcej osób, osoby te mogły otrzymać więcej niż jeden lokal socjalny. Należy równocześnie zaznaczyć, że ustawodawca dopuszczając w takim przypadku możliwość przyznania więcej niż jednego lokalu socjalnego nie wskazuje przesłanek, ani okoliczności w których może to nastąpić. Taka konstrukcja przepisu art. 14 ust. 2 ustawy wskazuje, że norma w nim zawarta ma charakter semiimperatywny. Normy o takim charakterze wyznaczają pewien minimalny zakres ochrony interesów określonych podmiotów. W tym przypadku ten minimalny zakres ochrony przyznany został osobom co do których sąd w jednym wyroku eksmisyjnym orzekł o uprawnieniu do lokalu socjalnego. Natomiast zakres tej minimalnej ochrony został zapewniony w ten sposób, iż gmina jest obowiązana zapewnić im co najmniej jeden lokal socjalny z dopuszczeniem możliwości przyznania więcej lokali socjalnych. Mając zatem na uwadze charakter normy prawnej zawartej w art. 14 ust. 2 ustawy, rada gminy podejmując uchwałę w sprawie zasad wynajmowania lokali na podst. art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy nie może wprowadzać takich rozwiązań, których treść zmieniałaby charakter normy prawny zawartej w art. 14 ust. 2 ustawy. A taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Analizowany § 8 ust. 1 pkt 7 uchwały wprowadził jako rozwiązanie bezwzględnie obowiązujące zasadę, że osobom co do których orzeczono w jednym wyroku o uprawnieniu do lokalu socjalnego przysługuje jeden lokal socjalny. Ten przepis uchwały spowodował zatem, że możliwość uzyskania lokalu socjalnego w przypadku orzeczenia w jednym wyroku eksmisyjnym o uprawnieniu do lokalu socjalnego przysługującego kilku osobom jest węższa niż wynika to z treści normy ustawowej. Tym samym zamieszczając w uchwale przepis § 8 ust. 1 pkt 7 o charakterze bezwzględnie obowiązującym nie dopuszczającym żadnych wyjątków od zasady w nim wyrażonej Rada Miasta spowodowała zmianę treści i charakteru normy ustawowej zawartej w art. 14 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy, a takich kompetencji Rada Miasta nie posiadała. Z tego powodu zdaniem Sądu zasadne jest twierdzenie skarżącej, że przepis § 8 ust. 1 pkt 7 uchwały sprzeczny jest z normą ustawową wynikającą z art. 14 ust. 2 ustawy".

Treść skargi wskazuje jednoznacznie, że skarżący kwestionuje te ustalenia zaskarżonej uchwały, zgodnie z którymi "realizacja uprawnień osób eksmitowanych na mocy jednego wyroku, wynikających z przyznanego przez sąd uprawnienia do lokalu socjalnego oraz innego tytułu uprawniającego do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobu Gminy, następuje poprzez zawarcie umowy najmu jednego, wspólnego lokalu socjalnego", a które zostały wyeliminowane z obrotu prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 31 stycznia 2012 r., III SA/Kr 199/11. Jak wynika z akt sprawy Sąd Rejonowy Wydział I Cywilny wyrokiem z dnia 5 czerwca 2006 r., [...] nakazał Z. W., P. B., I. B., K. B., A. B., T. B., J. D., A. B., K. B., Ż. B. i P. Ś. opróżnienie i opuszczenie lokalu mieszkalnego n [...] położonego w K przy ul. S, a Prezydent Miasta skierował w dniu 19 sierpnia 2011 r. P. B., A. B. i P. Ś. do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] na osiedlu Z w K.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest zatem rozstrzygniecie co do legalności tej części uchwały Rady Miasta z dnia 24 października 2007 r., nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy, której nieważność stwierdzono prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 stycznia 2012 r., III SA/Kr 199/11, który zapadł przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie "niedopuszczalność skargi z "innych przyczyn" zachodzi między innymi w sytuacji, gdy przed wniesieniem skargi na akt prawa miejscowego akt ten przestanie obowiązywać. Skoro zniknie przedmiot kontroli sądu administracyjnego, prowadzenie tej kontroli stanie się niedopuszczalne, bo nie będzie czego kontrolować" (postanowienie NSA z dnia 23 marca 2010 r., II OSK 2032/09, LEX nr 578107, T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, str. 402).

W sytuacji, gdy przedmiot zaskarżenia został wyeliminowany z obrotu prawnego i to z mocą wsteczną poprzez stwierdzenie nieważności, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Cel niniejszej skargi został w stosunku do uchwały Rady Miasta z dnia 24 października 2007 r., nr [...] osiągnięty już wcześniej ze skargi innej osoby w sprawie o sygn. akt: III SA/Kr 199/11.

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpiło na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 461).