Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1295/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2017 r. sprawy ze skargi M T na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M T jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], znak: [...].

Postanowieniem tym organ, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez M G i T G na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], znak: [...], zawieszające z urzędu postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie dotyczącej robót budowlanych w zakresie rozbudowy tarasu od strony ogrodu przynależnego do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...], uchylił w całości postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r. organ podał, że zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. organ powiatowy poinformował o wszczęciu na wniosek J P, A P oraz M i T G postępowania administracyjnego w sprawie przeprowadzonych robót budowlanych w lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...] oraz rozbudowy tarasu od strony ogrodu przynależnego do lokalu nr [...] w ww. budynku.

Następnie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, dalej: Prawo budowlane), nałożył na M T obowiązek przedłożenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia: 1) zaświadczenia Prezydenta [...] o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, robót budowlanych polegających na rozbudowie tarasu od strony ogrodu, przynależnego do lokalu nr [...] w budynku usytuowanym na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...], 2) czterech egzemplarzy projektu budowlanego zawierającego opinię techniczną w zakresie zgodności wykonanych robót z przepisami techniczno-budowlanymi, 3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Pełnomocnik inwestora, przy piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r., złożył do akt sprawy zaświadczenie Prezydenta[...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] o zgodności robót budowlanych polegających na przebudowie i rozbudowie tarasu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, cztery egzemplarze projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. organ powiatowy zwrócił inwestorowi dokumentację projektową wzywając go jednocześnie do jej uaktualnienia - sporządzenia w dacie po wszczęciu postępowania, tj. po dniu [...] stycznia 2015 r. oraz przedłożenia zgody pozostałych współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] w [...].

W dniu [...] lutego 2016 r. do organu powiatowego wpłynął wniosek inwestora o zawieszenie postępowania prowadzonego w sprawie rozbudowy tarasu na terenie ww. nieruchomości na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wniosek ten został uzasadniony koniecznością sporządzenia nowego projektu budowlanego, zgodnie z wytycznymi organu powiatowego zawartymi w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r.

Powiatowy inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie dotyczącej robót budowlanych w zakresie rozbudowy tarasu od strony ogrodu przynależnego do lokalu nr [...] w budynku przy ul, [...] w [...].

Zażalenie na powyższe postanowienie z dnia [...] lutego 2016 r. wnieśli, w terminie, M i T G.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu ww. zażalenia, uchylił w całości postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że zgodnie z art. 97 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie:

1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105),

2) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony,

3) w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych,

4) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Podał, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu są kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Zagadnieniem wstępnym jest zaś takie zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i wywiera bezpośredni wpływ na wynik postępowania, w którego trakcie wystąpiło, a którego brak uniemożliwia zakończenie postępowania zawieszanego.

Organ I instancji uznał, iż zasadność zawieszenia postępowania wynika z konieczności uzyskania przez inwestora zaświadczenia o zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, iż zaświadczenie Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] o zgodności robót budowlanych polegających na przebudowie i rozbudowie tarasu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostało już złożone do akt sprawy, a to - w dniu [...] grudnia 2015 r. Ponadto podał, że organ administracji publicznej obligatoryjnie zawiesza postępowanie administracyjne wyłącznie w sytuacji zaistnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w przytoczonym przepisie art. 97 § 1 k.p.a. Niemniej, w niniejszej sprawie - zdaniem organu - okoliczność taka nie wystąpiła, w szczególności nie zaistniała przesłanka określona w pkt 4 tego przepisu. Dlatego też postanowienie organu I instancji należało uchylić.

Na koniec organ II instancji zauważył, że wniosek M T o zawieszenie postępowania uzasadniony był koniecznością sporządzenia nowego projektu budowlanego, zgodnie z wymaganiami określonymi w piśmie organu I instancji z dnia [...] stycznia 2016 r. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, konieczność sporządzenia nowego projektu budowlanego nie jest przesłanką uzasadniającą zawieszenie postępowania administracyjnego.

Organ wskazał dalej, że termin przedłożenia dokumentów niezbędnych w celu legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej określa sam organ w ramach posiadanego przez siebie luzu decyzyjnego (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 28/10). Przepisy nie wiążą w tym zakresie organu, jednak powinien on być wystarczająco długi, by umożliwić stronie skuteczne spełnienie nałożonych obowiązków. Termin wynikający z art. 48 Prawa budowlanego jest terminem procesowym, który może być przez organ zarówno przedłużany, jak i skracany (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 28/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1323/10). Podkreślił, że wniosek o przedłużenie wyznaczonego terminu dla jego skuteczności musi być złożony jeszcze przed jego upływem.

W związku z powyższym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a., uchylił w całości postanowienie organu I instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], wniósł M T wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania, podczas gdy organ II instancji winien stwierdzić, że zaistniały przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania z urzędu i w konsekwencji utrzymać w mocy postanowienie organu I Instancji,

2) art. 10 k.p.a. i art. 81 k.p.a. przez brak zapewnienia skarżącemu możliwości czynnego udziału w postępowaniu w każdym jego stadium oraz wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, w szczególności złożonego zażalenia na postanowienie organu I instancji oraz przyjęcia okoliczności faktycznych za udowodnione,

3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., przez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do podjęcia ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji uchylenie postanowienia organu I Instancji.

4) art. 6 w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a. przez wydanie zaskarżonego postanowienia z rażącym naruszeniem zasady praworządności, zasady słusznego interesu strony oraz prowadzeniu postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji;

5) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uchylenie postanowienia organu I instancji, podczas gdy postanowienie organu I instancji jako odpowiadające prawu winno zostać w całości utrzymane w mocy.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nie można zgodzić się z organem II instancji, iż nie jest wystarczającą przesłanką zawieszenia postępowania brak możliwości uzyskania przez skarżącego dokumentacji (4 egzemplarzy projektu budowlanego) w zakreślonym przez organ I instancji terminie, do której przygotowania i złożenia skarżący został zobowiązany w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Dodał, że nie jest możliwe uzyskanie wymaganych dokumentów w tak krótkim czasie. Zatem wniosek skarżącego o zawieszenie prowadzonego postępowania do czasu uzyskania przez niego wymaganych przez organ I instancji dokumentów jest w pełni uzasadniony i zasługuje na uwzględnienie. W ocenie skarżącego dokumentacja, do której przedłożenia został zobowiązany przez organ I instancji, pozostaje w ścisłym i bezpośrednim związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie głównej. Bez uzyskania i przedłożenia przez skarżącego wymaganej dokumentacji organ I instancji nie może dalej prowadzić postępowania, stąd też w pełni zasadne było wydanie przez organ I instancji postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania, zaś za błędne uznać należy rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydane na skutek złożonego zażalenia.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Wskazać na wstępie należy, iż przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] uchylające postanowienie organu I instancji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]. Tym ostatnim PINB [...] zawiesił na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie prowadzone w trybie uregulowanym w art. 48 Prawa budowlanego, w sprawie dotyczącej robót budowlanych polegających na rozbudowie tarasu od strony ogrodu przynależnego do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...].[...] WINB rozpatrując zażalenie M G i T G od ww. postanowienia PINB [...] o zawieszeniu postępowania, zakwestionował to orzeczenie, wskazując na sprzeczne z aktami sprawy ustalenia dotyczące stanu faktycznego, a w konsekwencji - na wadliwe zastosowanie przez organ powiatowy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Zdaniem Sądu, orzeczenie [...] WINB odpowiada prawu. Sąd w całości podziela bowiem ocenę prawną tego organu przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Zgadza się również z tym organem co do braku podstaw faktycznych do zastosowania w sprawie instytucji zawieszenia postępowania z urzędu. Sąd stwierdza w efekcie, że w sprawie -na etapie postępowania zażaleniowego- nie doszło ani do wadliwej oceny w kontekście ww. art. 97 Kodeksu, ani do naruszenia innych przepisów procesowych, o których mowa w skardze, a które to winny skutkować (zdaniem skarżącego) uchyleniem zaskarżonego w niniejszej sprawie aktu.

W kontekście treści skargi, Sąd zauważa, iż zawieszając postępowanie organ I instancji wskazał na konkretną podstawę prawną, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W uzasadnieniu wskazał zaś na konieczność uzyskania przez inwestora ww. robót, zaświadczenia właściwego organu o ich zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tym dokładnie uzasadnił swoje postanowienie wpadkowe, choć zadziałał w związku z wnioskiem inwestora, powołującym ww. przepis art. 97 § 1 pkt 4 i umotywowanym koniecznością przedłożenia nowego projektu budowlanego. Niemniej do tej okoliczności organ powiatowy nie odniósł się, nadto - wyraźnie wskazał na brak w aktach sprawy ww. zaświadczenia. Dokonując takiej oceny organ ten nie wziął pod uwagę dotychczasowego przebiegu postępowania i całości akt sprawy. Z nich zaś bezspornie wynika, że zaświadczenie wskazane powyżej, zostało już włączone w poczet materiału dowodowego. Inwestor, wykonując postanowienie tego organu z dnia[...] listopada 2015 r., przy piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. przedłożył bowiem m. in. zaświadczenie Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] o zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. Zatem, wskazywanie na konieczność zawieszenia postępowania z urzędu, w celu umożliwienia inwestorowi przedłożenia ww. dokumentu, musiało być przez organ odwoławczy zakwestionowane.

Organ odwoławczy nie tylko prawidłowo wskazał na powyższą sprzeczność ustaleń organu z aktami sprawy, ale też słusznie uznał, iż wprawdzie inwestor miał obowiązek uzupełnienia dokumentacji (niezbędnej w procedurze legalizacji, o czym stanowi art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego), niemniej okoliczność ta (związana z koniecznością przedłożenia aktualnego projektu budowlanego oraz zgody pozostałych współwłaścicieli na dokonaną rozbudowę), nie wypełnia żadnej z przesłanek uregulowanych w art. 97 § 1 k.p.a., obligujących organ administracji publicznej do zawieszenia postępowania z urzędu. W szczególności nie można przyjąć, aby wskazana okoliczność uzasadniała zastosowanie cyt. powyżej art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., dotyczącego zagadnienia wstępnego.

Podzielając tę ocenę zważyć trzeba, że na konstrukcję "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w ww. przepisie, składają się cztery elementy: (1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; (2) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie danej sprawy i wydanie decyzji; (3) rozstrzygnięcie należy do kompetencji innego organu albo sądu; (4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Przy czym, jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1570/11, organ administracji jest zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde - zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony - zakończenie postępowania administracyjnego. Innymi słowy, zagadnienie wstępne musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Chodzi tu o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawie głównej, od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie pozytywnej lub negatywnej dla wnioskodawcy decyzji.

W ocenie Sądu, [...] WINB prawidłowo przyjął, że w okolicznościach niniejszej sprawy, nie sposób stwierdzić, aby wystąpiła sytuacja wypełniająca dyspozycję ww. przepisu. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby w toku postępowania administracyjnego powstało zagadnienie wstępne podlegające rozstrzygnięciu przez inny organ lub sąd, a przy tym - uniemożliwiające wydanie decyzji. Owszem, skarżący miał obowiązek uzupełnić (w zakreślonym przez organ terminie) akta sprawy o konkretne dokumenty, a dokładnie: aktualnie sporządzony projekt budowlany i oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazujące na zgodę wszystkich współwłaścicieli obiektu, a dalszy przebieg postępowania zależał od zachowania inwestora w tym zakresie. Niemniej, nie sposób stwierdzić, aby powyższe oznaczało wystąpienie w sprawie zagadnienia wstępnego w rozumieniu ww. art. 97 Kodeksu, skoro nie jest związane z potrzebą wydania rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd. Konsekwentnie, nie uzasadnia zastosowania ww. przepisu art. 97, także brak możliwości zachowania przez zobowiązanego terminu wyznaczonego przez organ w postanowieniu, o którym mowa w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego.

Dodatkowo warto zaznaczyć, iż termin zakreślony przez organ na wykonanie nałożonych obowiązków jest terminem procesowym, pozostającym w sferze uznania organu. To zaś oznacza, iż może być on różny w każdej sprawie, niemniej winien być realny – pozwalać na wykonanie nałożonych obowiązków, a przy tym – może być na wniosek strony -złożony przed jego upływem- zmieniony/przedłużony. Zatem, kwestie podniesione w skardze związane z obowiązkiem złożenia nowego projektu budowlanego i brakiem możliwości zachowania terminu wyznaczonego na jego przedłożenie, winny być rozpatrywane nie tyle w kontekście ww. art. 97 Kodeksu (choć żądanie strony złożone w tym trybie wymagało załatwienia), co możliwości zmiany terminu zakreślonego w postanowieniu organu powiatowego nakładającego obowiązki. Stąd też, wskazane zagadnienie nie mogło w żaden sposób wpłynąć na wynik niniejszego postępowania wpadkowego. Niemniej, w kontekście okoliczności niniejszej sprawy Sąd dodatkowo zauważa, iż organ powiatowy, zwracając przedłożony projekt budowlany i wskazując na konieczność uzupełnienia/poprawienia złożonych dokumentów, w wezwaniu z dnia 4 stycznia 2016 r. nie wyznaczył na wykonanie powyższego żadnego terminu. Tym samym, wykonanie ww. wezwania organu powiatowego w każdym czasie przed wydaniem decyzji przez ten organ, nie mogło wywołać negatywnych skutków dla skarżącego.

Z tych też przyczyn argumentacja skargi nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło do wadliwej wykładni art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ani naruszenia art. 7, art. 77 § 1 Kodeksu, czy art. 6 w zw. z art. 7 i 8 tej ustawy. Sprawa dotyczyła tylko kwestii wpadkowej, tylko więc w tym zakresie organ II instancji działając w związku z wniesionym zażaleniem obwiązany był poczynić ustalenia faktyczne i dokonać na ich podstawie oceny, a Sąd nie stwierdził, aby z tego obowiązku się nie wywiązał.

Za niezasadny Sąd uznał także podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Sąd zauważa w tej kwestii, iż w orzecznictwie sądowym istnieje ugruntowany pogląd, podzielany także przez Sąd w niniejszym składzie, że zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. m. in. wyrok NSA z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 1994/14 LEX nr 2108318, z 24 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 747/14, LEX nr 2108802, z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10, LEX nr 1070853; wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1279/09, LEX nr 746442). W kontrolowanej sprawie rzeczywiście organ II instancji uchybił wynikającemu z art. 10 § 1 k.p.a. obowiązkowi zawiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków. Powyższe naruszenie prawa nie skutkuje jednak, zdaniem Sądu, koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy, rozpatrując kwestię wpadkową (dotyczącą jedynie zawieszenia postępowania), nie prowadził bowiem uzupełniającego postępowania dowodowego, a skarżący nie wykazał jakiej to konkretnie czynności procesowej nie mógł (w związku z ww. uchybieniem organu) dokonać w spawie. To zaś wyklucza możliwość uznania, iż doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.