Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3220/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 134 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie NSA Maciej Dybowski del. NSA Jacek Hyla (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 445/14 w sprawie ze skargi W.J. na bezczynność A. S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 19 czerwca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej 1) oddala skargę kasacyjną 2) zasądza od A. S.A. z siedzibą w W. na rzecz W.J. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 445/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał A. S.A. z siedzibą w W. do rozpatrzenia wniosku skarżącego W.J. z dnia 19 czerwca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy i stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy:

W piśmie z dnia 19 czerwca 2013 r. W.J. wezwał B. S.A. (obecnie A. S.A.) z siedzibą w W. do zawarcia umowy w przedmiocie ustanowienia odpłatnej służebności dotyczącej posadowienia urządzeń telekomunikacyjnych na nieruchomości stanowiącej własność ww., położonej w miejscowości [...], nr ew. działki [...], nr księgi wieczystej [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...] V Wydział Ksiąg Wieczystych. W piśmie tym zażądano również udostępnienia wszelkich, ewentualnych decyzji i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń telekomunikacyjnych usytuowanych na przedmiotowej działce, w tym protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami.

W odpowiedzi na powyższe pismo wnioskodawca pismem z dnia 18 lipca 2013 r. został poinformowany, że jego sprawa została przekazana do kancelarii adwokackiej celem dalszego prowadzenia i udzielenia stosownej odpowiedzi.

W skardze na bezczynność A. S.A. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, W.J. zarzucił Spółce nieudostępnienie żądanej informacji publicznej, przy jednoczesnym zaniechaniu wydania rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania, zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności A. S.A. z siedzibą w W. oraz o zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę A. S.A. z siedzibą w W. wniosła o jej odrzucenie, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania niniejszej sprawy, niedopuszczalność skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu Spółka wskazała, że nie podlega działaniu art. 4 i 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Brak jest bowiem jakichkolwiek przesłanek natury prawnej pozwalających przyjmować, że A. S.A. jest podmiotem zobligowanym do udzielenia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Katalog tych podmiotów został określony w art. 4 tej ustawy, a oczywistym jest, iż Spółka nie jest jednym z wymienionych w nim podmiotów, nie spełnia bowiem żadnego z warunków określonych przez ustawę, na podstawie którego można daną jednostkę klasyfikować do kategorii podmiotów wskazanych w art. 4 przywołanej regulacji. Jest spółką prawa handlowego, której przedmiot działalności dotyczy prawa prywatnego, nie zaś publicznoprawnego, a Skarb Państwa nie ma w niej pozycji dominującej w rozumieniu art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.).

A. S.A., powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniosła ponadto, iż nie można jej przypisywać świadczenia usług telekomunikacyjnych jako zadania publicznego. W świetle orzecznictwa bowiem wykonywanie zadań publicznych ma zawsze wiązać się z realizacją podstawowych praw podmiotowych obywateli. Istotne jest także to, że wykonywanie zadań publicznych przez konkretny podmiot powinno wynikać z wyraźnych unormować ustawowych lub rozstrzygnięć opartych na unormowaniach ustawowych, które powierzają (zlecają) określone zadania publiczne sprecyzowanym podmiotom.

W uzasadnieniu wyroku nakazującego A. S.A. rozpatrzenie wniosku W.J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Zakres stosowania ustawy wytycza tylko dostęp do informacji publicznej, nie zaś publiczny dostęp do wszelkich informacji. Oznacza to, że ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż decyzje rozstrzygające sprawy administracyjne jako akty administracyjne o charakterze indywidualnym są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy, stanowią zatem informację publiczną. W sprawie zagadnieniem kluczowym jest natomiast, czy A. S.A. jest – w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej – podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanych dokumentów, o ile oczywiście znajdują się one w jej posiadaniu.

Stosownie bowiem do treści art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Ustawodawca stworzył w tym przepisie katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, który to katalog nie jest zamkniętym, z uwagi na użycie w tym przepisie zwrotu "w szczególności". Podmioty te można w zasadzie podzielić na dwie zasadnicze kategorie, tj. na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne.

W pkt 5 omawianego przepisu jako podmiot zobowiązany ustawodawca wskazał m.in. jednostki organizacyjne wykonujące zadania publiczne. Termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadania władzy publicznej". Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyraźne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiągnięciu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli.

Sąd wyjaśnił nadto, iż telekomunikacja to dziedzina techniki i nauki, zajmująca się transmisją wszelkiego rodzaju informacji na odległość. Obejmuje również sposoby przetwarzania tych informacji, kodowanie, sprzęt telekomunikacyjny, teorie propagacji, sieci telekomunikacyjne i wiele innych zagadnień. Obecnie telekomunikacja w coraz większym stopniu zależy od rozwiązań informatycznych i zaczyna odgrywać coraz większe znaczenie w sieciach komputerowych. Wykonywana jest przy użyciu środków łączności. Legalna definicja zawarta w art. 2 pkt 42 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) określa telekomunikację jako nadawanie, odbiór lub transmisję informacji, niezależnie od ich rodzaju, za pomocą przewodów, fal radiowych bądź optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną.

Art. 54 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji. Natomiast art. 10 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, zmienionej Protokołem nr 11 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284) określono, że każdy ma prawo do wolności wyrażania opinii. Prawo to obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe.

Sąd stwierdził, że A. S.A., aczkolwiek jest podmiotem prywatnym – wykonuje zadania umożliwiające szeroką, publicznie dostępną łączność telefoniczną. Jest jedyną firmą w Polsce, która ma ofertę telekomunikacyjną, dostępną w całym kraju. Działa bowiem na rynku telefonii stacjonarnej, telefonii komórkowej, internetu i transmisji danych. Podkreślić przy tym należy, że nie każde przedsiębiorstwo telekomunikacyjne ma tak ważną dla tej dziedziny rolę, jak A. S.A. Wskazać tu trzeba nie tylko na liczbę abonentów telefonii tradycyjnej Spółki, ale także, co jest dla współczesnej telekomunikacji najistotniejsze, fakt dysponowania przez tę Spółkę znaczną ilością sieci telekomunikacyjnych, w tym tzw. światłowodów, która to sieć służy nie tylko abonentom telefonii, ale także stanowi nośniki wykorzystywane przez inne przedsiębiorstwa telekomunikacyjne. Reasumując Sąd uznał, że A. S.A. będąc podmiotem prywatnym, z punktu widzenia prawa administracyjnego publicznego, wykonuje bardzo istotne zadania umożliwiające szeroką, publicznie dostępną łączność telefoniczną. Uwzględniając zatem wskazane wcześniej znaczenie usług telekomunikacyjnych z punktu widzenia społeczeństwa i poszczególnych jednostek, przyjąć trzeba, że A. S.A. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a w konsekwencji podmiotem określonym w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej znajdującej się w jego posiadaniu. Jednocześnie zgodzić się należy ze stanowiskiem zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, że A. S.A. nie jest osobą prawną, w której Skarb Państwa lub inne podmioty określone w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie był to jednak wyznacznik decydujący o zaliczeniu Spółki do grona podmiotów objętych działaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyznacznikiem tym była bowiem realizacja zadań publicznych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. SA z siedzibą w W., domagając się wydania postanowienia uchylającego zaskarżony wyrok i odrzucenie skargi ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sądowi pierwszej instancji zarzucono:

1.naruszenie przepisów postępowania tj. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 i art. 2 oraz art. 32 p.p.s.a. powodującą nieważność postępowania w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy nie podlegającej kognicji sądów administracyjnych,

2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędną wykładnię, a w szczególności poprzez uznanie, że świadczenie usług telekomunikacyjnych w tym przez A. S.A. jest wykonywaniem zadań publicznych i uznanie A. S.A. za podmiot zobowiązany do udzielania informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż zgodnie z art. 1 i 2 p.p.s.a. sąd administracyjny rozpoznaje w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. A. S.A. w odpowiedzi na skargę złożyła wniosek o odrzucenie skargi wobec braku statusu organu administracji oraz braku statusu sprawy administracyjnej. Sąd powołując się na art. 32 p.p.s.a. uznał A. SA Jako organ w znaczeniu funkcjonalnym. Sąd jednak nie wskazał, aby A. była powołana do wykonywania zadania publicznego na mocy ustawy. Tymczasem brak kognicji sądu administracyjnego, jako skutkujący nieważnością postępowania powinien być brany pod uwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi.

Dalej podniesiono, iż w świetle art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są oprócz organów władzy także te które wykonują zadania publiczne. Sąd pierwszej instancji uwzględniając zapis art. 4 ust. 1 pkt. 5 cyt. ustawy, który wskazuje także na osoby prawne tzw. państwowe lub samorządowe uznał, iż A. S.A. jest jednostką organizacyjną która wykonuje zadania publiczne. Tym samym, że mieści się w ogólnej definicji i niezamkniętym katalogu podmiotów zobowiązanych. Sąd szeroko analizował pojęcie telekomunikacji w rozumieniu usługi łączności i w aspekcie doniosłości tej usługi a to w szczególności w aspekcie wielkości i potencjału A. S.A. Skutkiem błędnej wykładni było uznanie tejże usługi jako wykonywania zadania publicznego i zobowiązanie A. S.A. do udzielenia odpowiedzi na wniosek strony przeciwnej. Oznacza to, zdaniem skarżącej, że wykładnia taka winna prowadzić do ustalenia szerszego kręgu podmiotów zobowiązanych w tym także prywatnych mniejszych niż A., ale działających w całym spektrum usług telekomunikacyjnych jako podmiotów zobowiązanych. Zdaniem skarżącej wypacza to sens i ratio legis tej ustawy. Nakłada tym samym w sposób nieuprawniony obowiązek na niewłaściwe podmioty. Nadto narusza zasady konkurencji na rynku telekomunikacyjny i pewność obrotu wobec braku kryterium w jakiej sytuacji dany podmiot ma już na tyle duży potencjał, że kwalifikuje się jako podmiot zobowiązany w rozumieniu ustawy, a kiedy ten status traci.

Analiza sądu wyraźnie sugeruje, iż nie każde przedsiębiorstwo telekomunikacyjne ma tak ważną rolę, jak A. S.A. Zdaniem skarżącej, ponownie fakt posiadania danego sprzętu w ilości być może większej niż inne podmioty nie może przemawiać za uznaniem, że dany podmiot wykonuje zadania publiczne. Jako nieuprawnione i niezgodne z art. 4 ust. 1 cyt. ustawy i niesprawiedliwe uznać należy zdaniem skarżącej kasacyjnie wybiórcze wskazanie jej, jako podmiotu zobowiązanego. Skarżący wskazał również, iż w perspektywie kilku lat A. S.A. może stracić pozycję jaką obecnie ma na rynku. Rodzi się zatem pytanie czy w takim przypadku nadal będzie podmiotem zobowiązanym skoro jej potencjał będzie np. mniejszy, a zakres usług węższy niż u innych operatorów. Oparcie zadania publicznego w powiązaniu z wielkością i rolą podmiotu jest także wadliwe w zakresie wykładni przepisu art. 4 ust. 1 cyt. ustawy w tym aspekcie, że nie podaje i nie zawiera jasnych i obiektywnych kryteriów tej kwalifikacji oraz wygaśnięcia obowiązku jako podmiotu zobowiązanego.

W ocenie skarżącej spółki Sąd dokonał wykładni § 4 ust. 1 pkt. 5 cyt. ustawy niezgodne z zasadami gramatyki języka polskiego. Sformułowanie "podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne" jest tutaj całością stylistyczno-logiczną. Chodzi zatem nie o jednostki organizacyjne, ale o podmioty je reprezentujące i dopiero do nich odnosi się dalsza cześć tj. które wykonują zadania publiczne. Błędnym zatem jest wyrwanie z kontekstu samych jednostek organizacyjnych. Oczywistym jest przy tym, że A. jest spółką akcyjną i osobą prawną i nie jest ani jednostką organizacyjną ani podmiotem reprezentującym te jednostki – w rozumieniu analizowanych przepisów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Odnosząc się do podniesionych w niej zarzutów należy w pierwszej kolejności wskazać, że zasadność zarzutu naruszenia przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 i art. 2 oraz art. 32 p.p.s.a. przez rozpoznanie skargi nie należącej do kognicji sądów administracyjnych zależy wprost od oceny podstawy prawnomaterialnej – opartej na zarzucie naruszenia przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędną wykładnię. Uznanie bowiem, że skarżącą kasacyjnie spółkę obciąża wynikający z ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 782 ze zm.), zwanej dalej ustawą, obowiązek udostępnienia tej informacji, skutkować musi stwierdzeniem, że jej bezczynność należy do kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Materialnoprawny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy sprowadza się w istocie do zakwestionowania przyjęcia przez sąd I instancji, że A. S.A. (dawniej B. S.A.) podlega reżimowi tej ustawy, jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej.

Należy w tym miejscu przywołać treść art. 4 ust. 1 ustawy, który stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Słusznie sąd I instancji wskazał na to, że wyliczenie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej zawarte w art. 4 ust.1 pkt 1-5 ustawy nie ma charakteru wyczerpującego, o czym przesądza sformułowanie "w szczególności", zawarte w powyższej regulacji. Na akceptację zasługuje także pogląd sądu, zgodnie z którym to wykonywanie zadań publicznych jest cechą, która wyróżnia "inne osoby lub jednostki organizacyjne", podlegające regulacjom ustawy. Konstrukcja przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy pozwala na przyjęcie, że obejmuje on 3 samodzielne grupy podmiotów nieobjętych art.4 ust. 1 pkt 1-4 ustawy, a podlegające obowiązkowi udostępniania informacji publicznej zgodnie z ustawą, a mianowicie:

- podmioty wykonujące zadania publiczne,

- podmioty dysponujące majątkiem publicznym,

- osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zatem sam fakt, że dany podmiot nie jest osobą prawną, w której Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają "pozycję dominującą" nie wyklucza możliwości uznania tego podmiotu za podlegający rygorom ustawy o dostępie do informacji publicznej, w przypadku stwierdzenia jednej z pozostałych przesłanek określonych w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy. W pełni zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skoncentrował swe rozważania na przesłance wykonywania zadań publicznych przez A. S.A.

Trafna była w pełni także dokonana przez sąd I instancji ocena, co do tego, że skarżący kasacyjnie podmiot wykonuje zadania publiczne.

Pojęcie zadań publicznych nie jest definiowane w przepisach analizowanej powyżej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę podziela wyrażony niejednokrotnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd w myśl którego, jeśli zadania danego podmiotu mają na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli i są istotne z punktu widzenia celów państwa, to niepodobna odmówić im przymiotu zadań publicznych w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2014r. sygn. akt I OSK 2994/13 Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie tym do zadań publicznych zalicza się między innymi wykonywanie funkcji operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego (por. wyroki NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 102/13 i z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt I OSK 831/13).

Skarżąca kasacyjnie spółka jest podmiotem gospodarczym, którego przedmiotem działalności jest między innymi wykonywanie usług telekomunikacyjnych, w tym w zakresie telefonii stacjonarnej, telefonii ruchowej, radiokomunikacji itd. Jest ona przedsiębiorcą telekomunikacyjnym - dostawcą i operatorem publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), zwanej dalej Prawem telekomunikacyjnym. Art. 176 tej ustawy stanowi, że przedsiębiorca telekomunikacyjny jest obowiązany do wykonywania zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego w zakresie i na warunkach określonych w ustawie oraz w przepisach odrębnych. Kolejne przepisy ustawy konkretyzują nałożone na przedsiębiorców w powyższym zakresie obowiązki.

Nie budzi żadnych wątpliwości to, że we współczesnym społeczeństwie dostęp do usług telekomunikacyjnych polegających na łączności telefonicznej, zwłaszcza telefonii mobilnej oraz dostępu do Internetu ma fundamentalne znaczenie. Bezpieczne i możliwe najpełniejsze zaspokojenie potrzeb obywateli w tym zakresie jest niewątpliwie celem Państwa - porównywalnym z zapewnieniem bezpieczeństwa energetycznego. Odzwierciedleniem szczególnej roli usług o charakterze telekomunikacyjnym są powołane powyżej przepisy prawa, określające obowiązki przedsiębiorców telekomunikacyjnych związane z bezpieczeństwem państwa i społeczeństwa, a także szczególne uprawnienia dotyczące prowadzonych przez tych przedsiębiorców inwestycji.

Powyższa ocena odnosi się w pełni do zadań wykonywanych przez skarżącą kasacyjnie spółkę jako przedsiębiorcę telekomunikacyjnego. Zadania te mają zatem charakter zadań publicznych, o ile dotyczą jej działania jako dostawcy i operatora publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Trudno równocześnie podzielić pogląd sądu I instancji, który w ocenie, czy dany podmiot wykonuje zadania publiczne przypisał istotną rolę potencjałowi spółki w zakresie ilości abonentów, czy posiadanych sieci światłowodowych. Istnienia takiej przesłanki nie można dopatrywać się w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy. To stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie miało jednakże decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia, skoro decydujące znaczenie dla stwierdzenia, czy podmiot podlega regulacjom ustawy jest to, czy wykonuje zadania publiczne.

Zatem Sąd I instancji nie naruszył przepisu art. 4 ust. 1 ustawy przez to, że uznał skarżącą kasacyjnie spółkę za podmiot podlegający obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej.

Skarga skierowana do sądu I instancji przez W.J. w przedmiocie bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej dotyczyła konkretnego podmiotu prawnego – A. S.A. Tylko tym żądaniem mógł zajmować się zatem sąd będąc związanym granicami sprawy zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie to w żadnej mierze nie oznacza, że żądanie skierowane w podobnej sytuacji faktycznej do innego podmiotu wykonującego podobne zadania nie przyniosłoby analogicznego efektu w postaci wyroku sądu I instancji uwzględniającego skargę. Wręcz przeciwnie znane są w orzecznictwie sądowoadministracyjnym takie wyroki dotyczące podmiotów znacznie mniejszych niż A. S.A.

Skoro w świetle powyższych rozważań bezczynność skarżącej kasacyjnie spółki w przedmiocie udzielenia informacji publicznej należy do kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. to za całkowicie bezzasadne należy uznać oczekiwanie tej spółki, by skarga została odrzucona na podstawie art. 58 §1 pkt 1 p.p.s.a.

Powyższe rozważania uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podzielenie poglądu wyrażonego przez inne składy NSA w postanowieniach z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 2131/13 oraz z dnia 16 lipca 2014 r. sygn. akt I OSK 1163/14 w których uznano, że A. S.A. nie podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie należy do podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 tej ustawy.

W tym stanie sprawy, uznając skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, związanych z wniesioną przez jego pełnomocnika odpowiedzią na skargę kasacyjną, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art.205 § 2 w związku z §14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 490 ze zm.), zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2012 r. sygn.. akt II FPS 4/12 (publ. ONSAiWSA 2013/3/38).