Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2541/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23,   art. 27e  ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 153 poz 1502
law: Ustawa z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na wznoszenie sztucznych wysp skargę oddala


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...]po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...]kwietnia 2013 r. nr [...]w sprawie odmowy wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn.: "[...] oraz ułożenie i utrzymywanie podmorskich kabli energetycznych w rejonie farmy w wyłącznej strefie ekonomicznej" - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa.

2. W uzasadnieniu decyzji Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podał, że dnia [...]listopada 2011 r. inwestor - [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...]złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, dla przedsięwzięcia pn.: "[...] w wyłącznej strefie ekonomicznej Morza Bałtyckiego w rejonie [...]o mocy zainstalowanej 1000 MW". Po analizie wniosku i stwierdzeniu, że wniosek inwestora czyni zadość wymaganiom określonym w art. 27a ustawy [z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502 z późn. zm.)], organ w dniu [...]grudnia 2011 r. ustalił najistotniejsze kryterium oceny wniosków w postępowaniu rozstrzygającym, określił liczbę punktów za każde kryterium oraz określił minimum kwalifikacyjne. W dniu [...]grudnia 2011 r., zgodnie z art. 27c ust. 1 ustawy, organ zamieścił na stronie [...]urzędu ogłoszenie o możliwości składania w terminie 60 dni od dnia ogłoszenia kolejnych wniosków o wydanie pozwolenia na akwen objęty wnioskiem inwestora. W dniu [...]lutego 2012 r., w terminie, wpłynął wniosek [...]sp. z o.o. wskazujący jako miejsce inwestycji część akwenu objętego wnioskiem złożonym przez [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zgodnie z art. 27d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, organ pismem z dnia [...]marca 2012 r. (znak: [...]) poinformował wnioskodawców o wszczęciu postępowania rozstrzygającego oraz wezwał ich do przedłożenia w terminie

21 dni od dnia otrzymania przedmiotowego pisma informacji i dokumentów pozwalających na ustalenie spełnienia kryteriów, o których mowa w art. 27g ustawy.

W piśmie z dnia [...]kwietnia 2012 r. strona przesłała żądane przez organ informacje.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w piśmie z dnia [...]grudnia 2011 r. zwrócił się, na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, o zaopiniowanie pozwolenia przez ministrów właściwych do spraw gospodarki, kultury i dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, spraw wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej, informując o tym inwestora pismem z dnia [...]grudnia 2011 r.

Ministrowie Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Spraw Wewnętrznych, Środowiska, Rolnictwa i Rozwoju Wsi pozytywnie zaopiniowali wniosek.

Minister Gospodarki zaopiniował przedsięwzięcie pozytywnie, jednakże z zastrzeżeniem dotyczącym obowiązku uzyskania na dalszym etapie procesu inwestycyjnego warunków przyłączenia inwestycji do krajowej sieci elektroenergetycznej; postanowienie to zostało wydane po upływie terminu 90 dni, o którym mowa w art. 23 ust. 2a ustawy.

Minister Obrony Narodowej wniosek zaopiniował negatywnie. Strona w piśmie z dnia [...]marca 2012 r. zwróciła się do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując na modyfikację wniosku o wydanie pozwolenia dla przedsięwzięcia. Pismem z dnia [...]kwietnia 2012 r. Minister Obrony Narodowej powiadomił stronę o konieczności potraktowania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jako nowy wniosek i przesłaniu go zgodnie z właściwością do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej.

W piśmie z dnia [...]kwietnia 2012 r. organ poinformował stronę, że wszelkie zmiany i modyfikacje pierwotnego wniosku muszą być zgłaszane do organu prowadzącego postępowanie główne i w zależności od ich zakresu mogą zostać potraktowane jako modyfikacja wniosku albo nowy wniosek.

W piśmie z dnia [...] maja 2012 r. strona oświadczyła, iż dokonała modyfikacji planowanego rejonu posadowienia turbin wiatrowych, a w piśmie z dnia [...]maja 2012 r. przesłała dodatkowe informacje pozwalające na ustalenie spełnienia kryteriów, o których mowa w art. 27g ustawy; w piśmie z dnia [...]czerwca 2012 r. nie podtrzymała swojego stanowiska w zakresie współrzędnych geograficznych, ale podtrzymała stanowisko dotyczące modyfikacji lokalizacji turbin wiatrowych. W piśmie z dnia [...]sierpnia 2012 r.

strona podtrzymała oświadczenie woli o modyfikacji wniosku w zakresie lokalizacji turbin wiatrowych.

Ze względu na modyfikację wniosku przez inwestora organ w piśmie z dnia [...] września 2012 r. zwrócił się do organów wymienionych w art. 23 ust. 2 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej o ponowną ocenę przedsięwzięcia.

Minister Obrony Narodowej negatywnie zaopiniował zmodyfikowany przez inwestora wniosek, natomiast pozostali ministrowie podtrzymali swoje pozytywne opinie.

W piśmie z dnia [...]grudnia 2012 r. strona ponownie zmodyfikowała położenie turbin wiatrowych w przedsięwzięciu oraz zmieniła jego nazwę na "[...] oraz ułożenie i utrzymywanie podmorskich kabli energetycznych w rejonie farmy w wyłącznej strefie ekonomicznej".

Ze względu na modyfikację wniosku przez inwestora organ w piśmie z dnia [...]stycznia 2013 r. zwrócił się do organów wymienionych w art. 23 ust. 2 ustawy o ponowną ocenę przedsięwzięcia.

W piśmie z dnia [...]lutego 2013 r. strona zmodyfikowała wniosek przez ograniczenie powierzchni Przedsięwzięcia oraz zmianę jego współrzędnych geograficznych.

Pismem z dnia [...]marca 2013 r. organ powiadomił stronę, że przedmiotowa modyfikacja jest niemożliwa w ramach postępowania rozstrzygającego, a w piśmie z dnia [...]marca 2013 r. zwrócił się do sześciu resortów o zaprzestanie procedowania w zakresie przedmiotowej modyfikacji wniosku o wydanie pozwolenia.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej dnia [...]kwietnia 2013 r., na podstawie art. 23 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 27e ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej w zw. z art. 104 § 1 kpa, odmówił wydania pozwolenia dla przedsięwzięcia z uwagi na fakt, że jego lokalizacja koliduje z obszarem niezbędnym do realizacji zadań przez Marynarkę Wojenną oraz stanowi utrudnienie dla realizacji zadań lotnictwa Sił Powietrznych.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiła [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...].

3. W uzasadnieniu decyzji Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wyjaśnił, że skoro zostały spełnione przesłanki określone w art. 27d ust. 1 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, to organ wszczął postępowanie rozstrzygające, o czym poinformował strony w piśmie z dnia [...]marca 2012 r. W ocenie organu z brzmienia art. 27c ust. 1 oraz art. 27d ust. 1 ustawy

nie można wywnioskować, że kolejny wniosek o wydanie pozwolenia musi dotyczyć całego akwenu objętego pierwotnym wnioskiem o wydanie pozwolenia.

Organ podkreślił, że postępowanie rozstrzygające nie zostało wszczęte na skutek modyfikacji wniosku o wydanie pozwolenia lecz z powodu spełnienia przesłanek przewidzianych w art. 27d ust. 1 ustawy. W ramach postępowania rozstrzygającego, przeprowadzanego z uwagi na złożenie co najmniej dwóch wniosków o wydanie pozwolenia dotyczących tego samego akwenu lub jego części, wskazanego w danym ogłoszeniu zamieszczonym na stronie [...]urzędu, nie ma możliwości dokonywania modyfikacji współrzędnych geograficznych zawartych we wnioskach o wydanie pozwolenia, ponieważ współrzędne te muszą odpowiadać współrzędnym zawartym w danym ogłoszeniu zamieszczonym na stronie [...]urzędu, którego dotyczą te wnioski. Organ na podstawie danych zawartych we wnioskach o wydanie pozwolenia ocenia, który z przedmiotowych wniosków uzyska pozwolenie. Zmiana przez jednego z inwestorów wniosku o wydanie pozwolenia, w sytuacji gdy postępowanie rozstrzygające jest w toku, naruszałaby interes drugiej strony postępowania. Ponadto każda zmiana współrzędnych geograficznych zawartych we wniosku o wydanie pozwolenia skutkuje koniecznością zamieszczenia nowego ogłoszenia na stronie [...]urzędu, a tym samym wszczęcia nowego postępowania o wydanie pozwolenia. Zdaniem organu istotny jest również fakt, że zgodnie z art. 27f ustawy postępowanie rozstrzygające jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia i nie stosuje się do niego przepisów kpa. Oznacza to, że o ile w ramach postępowania administracyjnego, do którego zastosowanie znajdują przepisy kpa, strona może zmodyfikować swoje żądanie aż do zakończenia sprawy decyzją ostateczną, o tyle w ramach postępowania rozstrzygającego nie stosuje się przepisów kpa i tym samym wyłączona jest możliwość modyfikacji wniosku o wydanie pozwolenia przy uwzględnieniu interesu drugiej strony postępowania.

Organ wskazał również, że wprawdzie zaskarżona decyzja zawiera oczywiste omyłki, jednakże zostały one sprostowane w decyzji rozpoznającej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron

1. Skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji:

1) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego, tj. art. 27d w zw. z art. 27c ust. 1 ustawy z 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, poprzez wszczęcie postępowania rozstrzygającego pomimo braku podstaw prawnych do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania rozstrzygającego;

2) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 a § 1 kpa, poprzez jego niezastosowanie i wszczęcie postępowania z wniosku spółki [...]sp. z o.o. o wydanie pozwolenia w sytuacji, gdy istniała negatywna przesłanka do wszczęcia postępowania z wniosku tej spółki;

3) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania - art. 6 i 8 kpa, poprzez wydanie przez organ odmiennego rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku skarżącego (podczas gdy w innej sprawie na tle takiego samego stanu faktycznego organ odmówił wnioskodawcy wszczęcia postępowania) w sytuacji, gdy stan faktyczny oraz prawny sprawy nie uległ zmianie i brak było uzasadnienia do zmiany poglądów prawnych.

Skarżąca wskazała, że w samym ogłoszeniu na stronie [...]organ wskazał, że kolejne wnioski powinny dotyczyć całego akwenu objętego wnioskiem skarżącego, zaś wniosek spółki [...]sp. z o.o. wskazywał jako miejsce inwestycji część akwenu objętego wnioskiem skarżącego. Dodatkowo wykładnia językowa oraz celowościowa postanowień ustawy, dotyczących możliwości składania kolejnych wniosków, jak i stanowisko organu wyrażone w postanowieniu organu z [...]kwietnia 2012 r., znak: [...], wyrażone na tle takiego samego stanu faktycznego, ("kolejny wniosek (wniosek konkurencyjny w postępowaniu rozstrzygającym) musi dotyczyć całego akwenu objętego pierwszym wnioskiem") uzasadniają stwierdzenie, że kolejny wniosek powinien obejmować cały akwen objęty pierwszym wnioskiem o wydanie pozwolenia. Jeżeli bowiem wnioski miałyby dotyczyć innych akwenów (lub części akwenu objętego pierwszym wnioskiem), powstałyby trudności w dokonaniu merytorycznej oceny wniosków obejmujących różne akweny lub powierzchnie. Zatem w niniejszym postępowaniu powinno dojść do odmowy wszczęcia postępowania.

Zdaniem skarżącej nieprawidłowe jest stanowisko organu, że do postępowania wszczętego na podstawie wniosku o wydanie pozwolenia (będącego decyzją administracyjną), nie znajdują zastosowanie przepisy kpa, w tym dotyczące możliwości dokonania modyfikacji wniosku o wydanie pozwolenia.

2. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

2. Zaskarżoną decyzją Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]kwietnia 2013 r. w sprawie odmowy wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn.: "[...] oraz ułożenie i utrzymywanie podmorskich kabli energetycznych w rejonie farmy w wyłącznej strefie ekonomicznej".

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie narusza przepisów prawa.

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

3.1. Zgodnie z art. 15 kpa, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy w pierwszej instancji, a następnie w drugiej instancji. Dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, i konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, lecz ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej, tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym. Podkreślić równocześnie należy, że podstawa prawna decyzji organu odwoławczego nie może ograniczać się tylko do przepisów kpa (art. 138), lecz musi zawierać przepisy prawa materialnego dotyczące rozstrzyganej sprawy, bo organ ten nie tylko kontroluje decyzję organu pierwszej instancji, lecz ma obowiązek sprawę rozpoznać ponownie (v. B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 10. wydanie. Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2009, s. 79 i nast. oraz 414).

Należy zauważyć, że uwagi powyższe mają zastosowanie również do sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy, o czym mowa w art. 127 § 3 kpa, a co miało miejsce w sprawie niniejszej.

3.2. Ustawa z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 934 z późn. zm) stanowi, że Rzeczpospolita Polska ma wyłączne prawo wznoszenia, udzielania pozwoleń na wznoszenie i wykorzystywanie w wyłącznej strefie ekonomicznej sztucznych wysp, wszelkiego rodzaju konstrukcji i urządzeń przeznaczonych do przeprowadzania badań naukowych, rozpoznawania lub eksploatacji zasobów, jak również w odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji wyłącznej strefy ekonomicznej, w szczególności wykorzystania w celach energetycznych wody, prądów morskich i wiatru (ust. 1) Sztuczne wyspy, konstrukcje i urządzenia, o których mowa w ust. 1, podlegają prawu polskiemu (ust. 2).

Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, o którym mowa w art. 37a, pozwolenie na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, określonych w art. 22, wydaje minister właściwy do spraw gospodarki morskiej. Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest wydawane po zaopiniowaniu przez ministrów właściwych do spraw gospodarki, kultury i dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, spraw wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej (ust. 2). Odmawia się wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli jego wydanie pociągnęłoby za sobą zagrożenie dla: (1) środowiska i zasobów morskich; (2) interesu gospodarki narodowej; (3) obronności i bezpieczeństwa państwa; (4) bezpieczeństwa żeglugi morskiej; (5) bezpiecznego uprawiania rybołówstwa morskiego; (6) bezpieczeństwa lotów statków powietrznych; (7) podwodnego dziedzictwa archeologicznego lub (8) bezpieczeństwa

związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi (ust. 3).

Zgodnie z art. 27c ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, w przypadku złożenia wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1, dotyczącego wyłącznej strefy ekonomicznej, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej niezwłocznie zamieszcza ogłoszenie o możliwości składania kolejnych wniosków o wydanie pozwolenia dotyczących akwenu objętego tym wnioskiem w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra.

Zgodnie z art. 27d ust. 1 tej ustawy, jeżeli w terminie 60 dni od dnia ogłoszenia w [...]o możliwości składania kolejnych wniosków (o którym mowa w art. 27c ust. 2 pkt 5 tej ustawy) zostanie złożony co najmniej jeden kolejny kompletny wniosek o wydanie pozwolenia (o którym mowa w art. 27c ust. 1), minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przeprowadza postępowanie rozstrzygające, stosownie do art. 27d ust. 1 tej ustawy. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, zgodnie z art. 27d ust. 2, po upływie terminu, o którym mowa w art. 27c ust. 2 pkt 5, czyli 60 dni od dnia ogłoszenia w [...], (1) informuje wnioskodawców, którzy złożyli kompletne wnioski w tym terminie, o wszczęciu postępowania rozstrzygającego; (2) wzywa wnioskodawców, którzy złożyli kompletne wnioski w tym terminie, do przedłożenia w terminie 21 dni, informacji i dokumentów pozwalających na ustalenie spełnienia przez wnioskodawców kryteriów, o których mowa w art. 27g (ust. 2).

Zgodnie zaś z art. 27e ust. 2 tej ustawy, w przypadku gdy opinia, o której mowa w art. 23 ust. 2, do wniosku jest negatywna, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może wydać decyzję o odmowie wydania pozwolenia przed zakończeniem postępowania rozstrzygającego, które jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1. Do postępowania rozstrzygającego nie stosuje się przepisów kpa (art. 27f ustawy).

3.3. Jak wynika z akt sprawy, decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...]kwietnia 2013 r. w sprawie odmowy wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn.: "[...] oraz ułożenie i utrzymywanie podmorskich kabli energetycznych w rejonie farmy w wyłącznej strefie ekonomicznej" - decyzja organu pierwszej instancji, utrzymana w mocy po ponownym rozpoznaniu sprawy zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...]września 2013 r., została wydana na podstawie art. 23 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 27e ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej.

Z przepisów tych wynika, że pozwolenie na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w wyłącznej strefie ekonomicznej jest wydawane po zaopiniowaniu przez ministrów właściwych do spraw gospodarki, kultury i dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, spraw wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej, natomiast odmawia się wydania pozwolenia, jeżeli pociągnęłoby to za sobą zagrożenie, m.in., dla obronności i bezpieczeństwa państwa. Jeśli zaś opinia jednego z ministrów właściwych jest negatywna, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może wydać decyzję o odmowie wydania pozwolenia przed zakończeniem postępowania rozstrzygającego. Do postępowania rozstrzygającego, które jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia, nie stosuje się przepisów kpa.

Słusznie zatem Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...]kwietnia 2013 r. odmówił wydania pozwolenia, ponieważ lokalizacja przedsięwzięcia koliduje z obszarem niezbędnym do realizacji zadań przez Marynarkę Wojenną oraz stanowi utrudnienie dla realizacji zadań lotnictwa Sił Powietrznych - co jednoznacznie wynika ze znajdującej się w aktach sprawy negatywnej opinii wyrażonej w formie postanowień Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2012 r., oraz z dnia [...]listopada 2012 r. - w stosunku do zmodyfikowanego przez inwestora wniosku.

Z art. 27e ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej wynika, że rozstrzygnięcie ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej jest decyzją uznaniową, bowiem ustawodawca użył sformułowania "może wydać decyzję o odmowie wydania pozwolenia". Skoro zaś w art. 23 ust. 3 pkt 3 tej ustawy ustawodawca zdecydował, że odmawia się wydania pozwolenia, jeżeli jego wydanie pociągnęłoby za sobą zagrożenie dla obronności i bezpieczeństwa państwa, a w aktach sprawy znajdują się negatywne opinie Ministra Obrony Narodowej dotyczące przedmiotowego przedsięwzięcia - słusznie więc Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...]września 2013 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]kwietnia 2013 r.

3.4. Jak wskazano wyżej w pkt 3.1., sprawa administracyjne powinna zostać dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, natomiast decyzja wydana czy to przez organ drugiej instancji czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy, powinna zawierać podstawę prawną - przepis czy przepisy prawa materialnego, a nie tylko stosowny przepis kpa. Z akt sprawy wynika, że w zaskarżonej decyzji z dnia [...]września 2013 r. w podstawie prawnej tej decyzji przepisu prawa materialnego zabrakło, jednakże skoro z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika i nie budzi wątpliwości, że podstawa taka istnieje - została również wskazana prawidłowo jako podstawa prawa decyzji organu pierwszej instancji, która została utrzymana w mocy, nie można tego uchybienia uznać za istotne i mające wpływ na wynik sprawy.

Skoro, jak wynika z art. 127 § 3 kpa, sprawa powinna być ponownie rozpatrzona, to oznacza, że organ, który sprawę rozpoznaje ponownie ma obowiązek odnieść się nie tylko do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale sprawę ponownie rozpatrzyć.

Zauważyć również należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest decyzją uznaniową, i jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, powinno zawierać takie uzasadnienie, które wskazywałoby na brak jakiejkolwiek dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Sąd w zaskarżonej decyzji dowolności takiej się nie dopatrzył, bowiem Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej działając w oparciu o obowiązujące przepisy prawne prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, właściwie go przeanalizował i wydał stosowne rozstrzygnięcie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa materialnego.

IV. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne.

Jak już wyżej wskazano, w terminie 60 dni od dnia ogłoszenia o możliwości składania kolejnych wniosków o wydanie pozwolenia na akwen objęty wnioskiem inwestora wpłynął wniosek [...]sp. z o.o. wskazujący jako miejsce inwestycji część akwenu objętego wnioskiem złożonym przez [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...], więc organ prawidłowo poinformował wnioskodawców o wszczęciu postępowania rozstrzygającego, bowiem z art. 27c ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej nie wynika, że kolejny wniosek musi dotyczyć dokładnie tego samego akwenu, który został objęty wnioskiem. Jeśli ustawa o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej stanowi, że "... zamieszcza ogłoszenie o możliwości składania kolejnych wniosków o wydanie pozwolenia dotyczących akwenu objętego wnioskiem", oznacza to, że dopuszcza możliwość składania kolejnych wniosków dotyczących nie tylko całego ale również części akwenu objętego wnioskiem pierwotnym - wnioskodawcy, w niniejszej sprawie [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Jest również oczywiste, że skoro pozwolenie to jest pozwoleniem lokalizacyjnym, to każda zmiana współrzędnych

geograficznych wskazanych we wniosku wszczyna nowe postępowanie dotyczące wydania pozwolenia.

Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.