Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1054/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku P. L. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 444/10 w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 444/10 P. L. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu wniosku P. L. wskazał, że nie osiąga żadnych zysków z dotychczas prowadzonej działalności gospodarczej. Obecnie jest bezrobotny i nie posiada żadnego stałego źródła dochodu. W tej sytuacji wyegzekwowanie kary pieniężnej w wysokości 13.000 zł, spowoduje istotny uszczerbek finansowy dla utrzymania skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powołanego przepisu wynika, iż wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wstrzymanie wykonania orzeczenia stanowi jedynie odsunięcie w czasie tego wykonania do chwili, aż sądowa kontrola zostanie całkowicie ukończone, czyli do momentu aż prawidłowość wykonalnego orzeczenia będzie całkowicie pewna.

Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy mieć przy tym na uwadze, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek, zaś wywody wnioskodawcy powinny znaleźć potwierdzenie w materiale sprawy (por. post. NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, Lex 575347).

Naczelny Sąd Administracyjny ma na uwadze, że każde rozstrzygnięcie administracyjne polegające na nałożeniu kary powoduje, z istoty rzeczy, dolegliwość finansową dla podmiotu, na który karę nałożono. Samo wystąpienie tego skutku nie jest jednak wystarczającą przyczyną wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (por. post. NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FZ 237/09, Lex 552215). Pogorszenie sytuacji finansowej podmiotu na skutek wykonania orzeczenia o nałożeniu kary jest normalnym i zakładanym przez ustawodawcę skutkiem tej kary, zatem bez dodatkowych okoliczności nie może być rozpatrywane w kategorii szkody ani w kategorii trudnych do odwrócenia skutków. Dla uzasadnienia swego wniosku skarżący musiałby uprawdopodobnić, że w jego sytuacji wyegzekwowanie kary już na tym etapie postępowania, spowoduje szkodę inną niż tylko pomniejszenie jego majątku o kwotę kary lub wywoła skutki niemożliwe do odwrócenia przez zwrot tej kwoty, w sytuacji gdyby na ostatnim etapie kontroli sądowej okazało się, że nałożenie kary było wadliwe.

Przenosząc rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że uzasadniając swój wniosek P. L. wskazał jedynie, że uiszczenie kwoty nałożonej kary, tj. 13.000 zł, spowoduje istotny uszczerbek finansowy dla jego utrzymania, gdyż skarżący jest obecnie bezrobotny i nie posiada żadnego stałego źródła dochodu. Należy jednak stwierdzić, że P. L. nie uprawdopodobnił, że nie posiada żadnego majątku, a wykonanie orzeczenia już teraz spowoduje szkodę, której nie będzie można wynagrodzić lub wywoła skutki, których nie będzie można odwrócić. Za niewystarczające należy uznać ograniczenie się w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji do ogólnego stwierdzenia, że uiszczenie powyższej kary stanowi o spełnieniu opisanych już szerzej przesłanek tymczasowej ochrony sądowej w formie przewidzianej przez art. 61 § 3 p.p.s.a.

Nadto na marginesie należy wskazać, że niniejsze postanowienie nie wyklucza możliwości złożenia przez skarżącego wniosku o rozłożenie na raty kwoty kary, do której zapłaty jest on zobowiązany po wdrożeniu stosownej procedury.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.