Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1452/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: w zw. z § 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 22/17 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz J. S. kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 22/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Szczecinie w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...], w przedmiocie warunków zabudowy, w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], w pkt II. zasądził zwrot kosztów postępowania.

Jak ustalił to sąd wojewódzki, decyzją z dnia 24 maja 2007 r., Wójt Gminy [...] ustalił na wniosek inwestora – [...] Spółki z o.o. z siedzibą w [...], gm. [...], warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami typu handel, gastronomia, biura oraz garażem w parterze i tarasami, z basenem krytym na dachu wraz z budową przyłączy, infrastruktury technicznej i elementów zagospodarowania terenu na działce nr [...] przy ul. [...] w [...].

Od decyzji tej odwołała się J.S. – właścicielka sąsiedniej nieruchomości, obejmującej działki nr [...] i nr [...].

SKO w [...], po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Jak wynika dalej z wywodów sądu pierwszej instancji, wymienioną wyżej decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji uchylił WSA w Szczecinie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2008 r., II SA/Sz 862/07.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., znowu ustalił warunki zabudowy dla w/w inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami wraz z budową przyłączy, infrastruktury technicznej i elementów zagospodarowania terenu na działce nr [...] przy ul. [...] w [...].

J.S. ponownie odwołała się, w wyniku czego SKO w [...], decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., utrzymało w mocy decyzję ustalającą warunki zabudowy.

J.S. wniosła na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę do WSA w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 7 grudnia 2009 r., II SA/Sz 474/09, uchylił zaskarżoną decyzję SKO w [...] z dnia [...] lutego 2009 r.

Sąd orzekający wówczas stwierdził m. in., że analiza funkcji oraz cech zabudowy została przeprowadzona z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W wykonaniu powyższego wyroku SKO w [...] po uzyskaniu dokumentu pt. "Uzupełnienie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu" wykonanej w celu ustalenia wymagań dla zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...], położonej w [...], orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2008 r.

J.S. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję SKO w [...] do WSA w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2011 r., II SA/Sz 602/10 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W zaskarżonym obecnie wyroku wskazano, że sąd wojewódzki wówczas orzekający doszedł do przekonania, że organ przekroczył granice uznania administracyjnego naruszając przepisy prawa, w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia "26 sierpnia 2003 r." (oczywisty błąd – prawidłowa data to "27 marca", uwaga Sądu) o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., Upzp) oraz § 5 ust. 1 i 2, § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588, dalej: rozp. MI z 2003).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] Sp. z o.o.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 stycznia 2013 r., II OSK 1641/11, oddalił skargę kasacyjną inwestora uznając, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu mimo częściowo błędnego uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zarzut skarżącej kasacyjnie Spółki odnośnie naruszenia § 3 pkt 1 w zw. z § 5 ust. 2 rozp. MI z 2003 i wyjaśnił, iż jak wynika z uzupełnionej analizy, pozostałe działki w bezpośrednim sąsiedztwie cechują się intensywnością zabudowy w przedziale od 90% do 15%, co dowodzi, że na analizowanym obszarze [...] istnieje zróżnicowana intensywność zabudowy. Uzasadniało to, zdaniem sądu kasacyjnego, dopuszczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, zwłaszcza dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, gdzie racjonalnym jest wyznaczenie wyższego wskaźnika nowej zabudowy, niż w odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, bo wynika to z charakteru funkcji obu tych typów zabudowy. Sąd drugiej instancji oddalił skargę kasacyjną, mimo błędnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, z powodu zasadności stwierdzonego przez WSA w Szczecinie naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., Ppsa).

Jak wynika z dalszych ustaleń sądu wojewódzkiego, Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] maja 2013 r., Nr [...], po ponownym rozpatrzeniu wniosku [...] Spółka z o.o. z/s w "[...]" (powinno być w "[...]") ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W podstawie prawnej tej decyzji powołano się na przepisy art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61, art. 64 ust. 1 Upzp i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, K.p.a.). Jako rodzaj inwestycji wskazano – "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażem w parterze, tarasami oraz basenem krytym na dachu, wraz z budową przyłączy, infrastruktury technicznej i elementów zagospodarowania terenu", określono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Jeśli chodzi o warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego to decyzja organu I instancji zawiera następujące ustalenia: - nieprzekraczalna linia zabudowy: 10 m od granicy działki od strony ul. [...] i 7 m od granicy działki od strony ul. [...] (działka nr [...]); dopuszcza się przekroczenie linii zabudowy nadwieszeniem kondygnacji wyższych niż parter do 0,9 m poza linię zabudowy oraz wolnostojącymi obiektami takimi jak: osłona śmietnikowa, zabudowania techniczne (trafostacja, centrala klimatyzacyjna), mury oporowe i ogrodzenia; - szerokość elewacji frontowej: 12 – 23 m, - wysokość elewacji frontowej: do 16,0 m, od poziomu terenu do górnej krawędzi attyki - max. 4 kondygnacje; wysokość ta może być powiększona o nie więcej niż 1,2 m elementami takimi jak barierki, kominy, urządzenia techniczne ustawiane na dachu, - kształt dachu: dachy płaskie, częściowo w formie tarasów na dachu z dopuszczeniem świetlików w formie dachów spadzistych, wysokość najwyższego dachu płaskiego - do 19,0 m - nie więcej niż 5 kondygnacji; wysokość ta może być powiększona o nie więcej niż 0,9 m elementami takimi jak świetliki, kominy, urządzenia techniczne ustawiane na dachu, - wartość wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki nie może przekroczyć 0,65, - forma budynku rozczłonkowana, z zastosowaniem różnorodnych materiałów wykończeniowych pozwalających na wpisanie budynku w naturalne otoczenie. W wyroku przywołano także ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, gdy idzie o warunki wynikające z ochrony środowiska i zdrowia ludzi: - planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie obszaru chronionego krajobrazu pod nazwą "Koszaliński Pas Nadmorski", którego celem powołania jest ochrona wartości przyrodniczych, historycznych, kulturowych i krajobrazowych, na którym obowiązują zakazy wprowadzone uchwałą nr XXXII/375/09 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 15 września 2009 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (...); zakazuje się wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu oraz dokonywania zmian stosunków wodnych. Dopuszcza się wycinkę drzew w zakresie kolidującym z projektowaną zabudową i zagospodarowaniem terenu, pozostałe drzewa należy pozostawić w maksymalnym możliwie stopniu; - inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...), - przedmiotowa inwestycja znajduje się w pasie ochronnym brzegu morskiego. Przywołano dalej ustalenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji: - dostęp do drogi publicznej: działka posiada dostęp do drogi publicznej - ul. [...] oraz ul. [...], - obsługa komunikacyjna: dojazd od strony ul. [...], dojście piesze od strony ul. [...] i od ul. [...], - energia elektryczna: z istniejącej kablowej sieci elektroenergetycznej zgodnie z warunkami technicznymi przyłączenia, - gaz: z istniejącej sieci gazowej, zgodnie z warunkami technicznymi przyłączenia, - zaopatrzenie w wodę: z istniejącego wodociągu, zgodnie z warunkami technicznymi przyłączenia, - odprowadzenie ścieków sanitarnych: do istniejącego kolektora sanitarnego, zgodnie z warunkami technicznymi przyłączenia, - odprowadzenie wód opadowych: do kanalizacji deszczowej lub do gruntu na terenie działki zgodnie z przepisami odrębnymi, dopuszcza się retencjonowanie i odprowadzenie do rowu przydrożnego do czasu wykonania gminnej sieci kanalizacji deszczowej, zgodnie z warunkami technicznymi przyłączenia, - miejsca parkingowe - część miejsc parkingowych w ilości min. 0,80 miejsca parkingowego na mieszkanie, zlokalizować we wbudowanym garażu lub na terenie działki, ze względu na ukształtowanie i położenie działki dopuszcza się pokrycie pozostałych potrzeb parkingowych planowanej inwestycji w oparciu o istniejące na terenie [...] parkingi ogólnodostępne. Decyzja Wójta Gminy [...] zawiera także zastrzeżenie, iż realizacja inwestycji nie może naruszać interesu prawnego osób trzecich ani pogorszyć warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości, nadto wskazanie, że granice działki i granice terenu inwestycji oznaczono na mapie w skali 1 : 500 stanowiącej załącznik graficzny do tej decyzji.

J.S., nie zgadzając się z decyzją organu I instancji wniosła odwołanie do SKO w [...], które decyzją z dnia [...] października 2013 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 59 – 64 ust. 1 Upzp, utrzymało w mocy decyzję ustalającą warunki zabudowy.

J.S. wniosła na powyższą decyzję Kolegium skargę, a WSA w Szczecinie, wyrokiem z dnia 22 lipca 2014 r., II SA/Sz 40/14, oddalił ją.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej J.S. od powyższego wyroku WSA w Szczecinie, wyrokiem z dnia 23 listopada 2016 r., II OSK 47/15, uchylił wyrok II SA/Sz 40/14 i przekazał sprawę sądowi wojewódzkiemu do ponownego rozpatrzenia. W kasacyjnym wyroku za uzasadniony uznano podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 153 Ppsa przyjmując, że zapadły w granicach sprawy wyrok II OSK 1641/11, jak i wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nie odnosiły się do kwestii dotyczącej linii zabudowy planowanej inwestycji.

Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 8 marca 2017 r., II SA/Sz 22/17, WSA w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję SKO w [...], jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji

W motywach tego wyroku, jakkolwiek sąd a quo zgodził się z twierdzeniem organu odwoławczego, że wyznaczenie linii zabudowy nie przesądza o usytuowaniu budynków, które mogą pozostawać w zróżnicowanej odległości przestrzennej w relacji zarówno do siebie jak i linii zabudowy, to jednak zauważył przy tym, iż w niniejszej sprawie wywody te mają ograniczone zastosowanie, zważywszy na to, że na działce inwestycyjnej planowane jest wybudowanie jednego budynku o takich gabarytach, które wskazują na konieczność maksymalnego wykorzystania przestrzeni, co wprost wynika z załączonych do wniosku dokumentów. Tym bardziej zatem ustalenie warunków zabudowy powinno się odbyć z poszanowaniem zasady dobrego sąsiedztwa.

Na obecnym etapie postępowania sąd ten nie przesądził o tym, czy wyznaczone linie zabudowy spełniają wymogi, o których mowa w § 4 rozp. MI z 2003, bowiem analiza nie zawierać ma niezbędnych informacji w tym zakresie, w szczególności wyjaśnienia, czy w sprawie zachodzą odstępstwa od zasady wyrażonej w § 4 ust. 1 rozp. MI z 2003, a jeżeli tak, to z jakich względów są one dopuszczalne.

W tym stanie rzeczy, w ocenie WSA w Szczecinie, skoro zaskarżona decyzja nie wyjaśnia w sposób poddający się kontroli jak ustalono przebieg linii zabudowy, sąd pierwszej instancji uznał, że została ona wydana z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., co stanowiło podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła [...] Sp. z o.o. z/s w [...] (Spółka), zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1) na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 61 ust. 1 Upzp w zw. z § 3 "pkt 1" rozp. MI z 2003 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że złożona do akt sprawy analiza funkcji cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu działek położonych w granicach wyznaczonego obszaru oraz jej uzupełnienie z dnia 14 kwietnia 2010 r. nie uzasadniały wystarczająco sposobu ustalenia linii zabudowy przedmiotowej inwestycji przez organy administracji, podczas gdy dokumenty te w sposób szczegółowy uwzględniały i uzasadniały wszystkie wymagane prawem cechy zabudowy projektowanej inwestycji, w tym linię zabudowy, co szczegółowo zostało doprecyzowane przez SKO w [...] w zaskarżonej decyzji, w tym również w zakresie linii zabudowy, a tym samym uchylona skarżonym wyrokiem decyzja organu II instancji oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2013 r. były prawidłowe;

b) § 3 "pkt 1" w zw. z § 4 "pkt 1, 2, 3 i 4" rozp. MI z 2003 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez sąd pierwszej instancji, że skarżone decyzje nie wyjaśniały w wystarczający sposób zasad ustalenia linii zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, pomimo iż analiza oraz jej uzupełnienie, opisywały sposób ustalenia tej linii zabudowy, zaś SKO w [...] w uchylonej decyzji szczegółowo uzasadniło przyczyny wskazanego sposobu poprowadzenia linii zabudowy dla projektowanej inwestycji, a tym samym brak było podstaw do uznania przez sąd pierwszej instancji, że zarzuty J.S. przedstawione w jej skardze były uzasadnione;

c) § 3 "pkt 1" w zw. z § 4 "pkt 1-4" rozp. MI z 2003 w zw. z art. 61 ust. 1 Upzp, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż niedopuszczalne

jest ustalenie warunków z art. 61 ust. 1 Upzp w uzasadnieniu decyzji organu w

sposób nie wynikający z odrębnej analizy urbanistycznej, bądź zastępowanie

analizy i jej wyników przez organ, podczas gdy z treści wskazanych przepisów nie wynika takie ograniczenie, zaś analiza cech i funkcji zabudowy, o której mowa w § 3 "pkt 1" rozp. MI z 2003 jest dokonywana przez organ orzekający w danej sprawie, również w treści uzasadnienia decyzji takiego organu;

2) na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 Ppsa poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., podczas gdy decyzja SKO w [...] wbrew twierdzeniom sądu pierwszej instancji została wydana prawidłowo i szczegółowo uzasadniała wszelkie przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, w tym również kwestię sposobu poprowadzenia linii zabudowy przedmiotowej inwestycji, zaś analiza oraz jej uzupełnienie w sposób wystarczający potwierdzały, że wszystkie wymagane prawem przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy zostały spełnione, co w konsekwencji powinno doprowadzić do oddalenia skargi;

b) naruszenie art. 153 w zw. z art. 134 § 1 Ppsa, poprzez ich niezastosowanie i pominięcie, że przedmiotowa sprawa była przedmiotem wielokrotnego rozpoznania przez zarówno WSA w Szczecinie jak i Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), w związku z czym sąd pierwszej instancji wydając skarżony wyrok był związany oceną prawną przedmiotowej sprawy dokonaną przez te sądy, zaś biorąc pod uwagę treść art. 134 § 1 Ppsa, który nakazuje rozpoznanie przez sąd administracyjny danej sprawy w całości, bez związania granicami skargi, w tym jej zarzutami i wnioskami, należy uznać, iż skoro zarówno WSA w Szczecinie, jak i NSA nie dopatrzyły się uchybień organów administracyjnych w zakresie podnoszonym w skarżonym wyroku, tj. w zakresie wyjaśnienia sposobu ustalenia linii zabudowy, tym samym sąd pierwszej instancji jako związany dotychczasowymi ustaleniami dokonanymi w trakcie postępowań sądowoadministracyjnych, powinien oddalić skargę.

W związku z powyższym skarżąca kasacyjnie Spółka wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych powiększonych o koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Uzasadniając skargę kasacyjną wskazano, że zarówno analiza funkcji cech zabudowy, jak i jej uzupełnienie szczegółowo opisują wszystkie niezbędne cechy projektowanej inwestycji, zaś dopełnieniem analizy jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Organy miały prawo przyjąć, że analiza uzasadnia wytyczenie linii zabudowy jako przedłużenie istniejącej linii zabudowy. Z ostrożności przyjmując nawet konieczność wyznaczenia innej linii zabudowy, nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, że nie jest dopuszczalne uzasadnienie takiej zmiany w treści decyzji organów. Istotne znaczenie ma fakt, że linia zabudowy wyznacza jedynie maksymalny obszar zabudowy. Wbrew twierdzeniem sądu wojewódzkiego decyzja SKO w [...] jest prawidłowa i szczegółowo uzasadniać ma kwestię przeprowadzenia linii zabudowy. Sąd wojewódzki nie uwzględnił ponadto okoliczności kilkukrotnego orzekania w tej sprawie przez sądy administracyjne. W ocenie Spółki WSA w Szczecinie rozpatrując skargę powinien uwzględnić fakt związania wcześniejszymi rozstrzygnięciami sądowymi, czego jednak w przedmiotowej sprawie zabrakło.

W odpowiedzi J.S. na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zdaniem skarżącej w kwestionowanym wyroku sąd pierwszej instancji wyraźnie wskazał, że jego orzeczenie nie przesądza o tym, czy wyznaczone linie zabudowy spełniają wymogi wynikające z § 4 rozp. MI z 2003, co jest spowodowane właśnie brakami analizy warunkującymi konieczność uchylenie decyzji organów I i II instancji.

W piśmie procesowym z dnia 24 sierpnia 2017 r. [...] Sp. z o.o. stanowiącym replikę na w/w odpowiedź na skargę kasacyjną, podniesiono, że w niniejszej sprawie nie było konieczności ustalania żadnych odstępstw co do sposobu poprowadzenia linii zabudowy, gdyż jak już wskazano, w sprawie znalazła zastosowanie zasada wyrażono w § 4 ust. 1 rozp. MI z 2003. Niemniej jednak przeprowadzona w sprawie analiza oraz jej uzupełnienie, w ocenie skarżącej kasacyjnie spełniały swoje zadanie i w sposób wystarczający odnosiły się do wszystkich cech planowanej zabudowy, wskazując dopuszczalne parametry inwestycji.

Podczas rozprawy pełnomocnik skarżącej kasacyjnie Spółki złożył poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2017 r. umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla w/w przedsięwzięcia.

Pełnomocnik skarżącej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów, których spis przedłożył.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym.

Z uwagi na sposób sformułowania podstaw wniesionej kasacji, koniecznym jest podkreślenie, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Należy w niej przytoczyć podstawy kasacji wraz z ich uzasadnieniem, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować. Trzeba, zatem w skardze kasacyjnej wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego kasację został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Autor wniesionej skargi kasacyjnej powinien, wskazać na konkretne, naruszone przez ten sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy czy to prawa materialnego, czy też procesowego. W odniesieniu przy tym do prawa materialnego winien był wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia, bądź niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu. Z kolei przy zarzucie naruszenia prawa procesowego należało wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd pierwszej instancji, przedstawić, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu, w tej zaś sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny w myśl art. 184 Ppsa oddala skargę kasacyjną. Zgodnie z art. 193 zd. 2 Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.

A. Chybiony jest zarzut naruszenia przepisów art. 153 w zw. z art. 134 § 1 Ppsa poprzez ich niezastosowanie i sugerowane pominięcia tego, że w przedmiotowej sprawie zapadały uprzednio wyroki WSA w Szczecinie, jak i wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego. Spółka eksponuje, że skoro oba te sądy nie dopatrywały się dotychczas uchybień organów w zakresie podnoszonym w zaskarżonym wyroku, tj. w aspekcie wyjaśnienia sposobu ustalenia linii zabudowy, tym samym sąd pierwszej instancji powinien oddalić skargę. Stanowisko to jest oczywiście nietrafne, ignorujące wskazania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2016 r., II OSK 47/15. Przypomnieć tedy należy, iż w/w wyrokiem uchylono wyrok WSA w Szczecinie oddalający skargę J.S. na decyzję SKO w [...] z dnia [...] października 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II OSK 47/15 wyraźnie wskazał, że jego poprzedni wyrok wydany w granicach sprawy, tj. wyrok w sprawie II OSK 1641/11, jak i wydane dotychczasowe wyroki WSA w Szczecinie, nie odnosiły się do kwestii dotyczącej linii zabudowy planowanej inwestycji. Jednoznacznie także wskazano w wyroku II OSK 47/15, że zagadnienie linii zabudowy nie było dotychczas przedmiotem badania sądu administracyjnego. W cyt. wyroku wyraźnie wskazywano, że skarga (J.S. – uwaga Sądu) zarzuciła nieprawidłowości związane z ustaleniem linii zabudowy dla planowanej inwestycji. Zarzut ten nie znalazł jednak odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (tj. wyroku II SA/Sz 40/14 – uwaga Sądu). W cyt. wyroku II OSK 47/15 także jednoznacznie wskazano, że WSA w Szczecinie wadliwie przyjął, że skoro już trzykrotnie sprawa była rozpoznawana przezeń oraz była przedmiotem zaskarżenia skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, to wszystkie kwestie dotyczące przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy zostały już przesądzone i nie zachodzi potrzeba dokonywania jakiejkolwiek analizy w tym zakresie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w sprawie II OSK 47/15 kwestia ta powinna być przedmiotem analizy dokonanej przez sąd pierwszej instancji, gdyż w tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie był związany żadnymi wytycznymi, które w oparciu o treść art. 153 Ppsa stanowiłyby przeszkodę do przeanalizowania tego zarzutu. Z tych wszystkich względów zalecono, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd wojewódzki dokładnie przeanalizował zarzut skargi dotyczący naruszenia § 4 ust. 3 rozp. MI z 2003 r.

W ocenie Sądu obecnie orzekającego, WSA w Szczecinie zastosował się do oceny i wskazówek zawartych w wyroku II OSK 47/15. Z mocy art. 190 Ppsa sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zdaniem Sądu zarzut kasacyjny sformułowany w pkt 2) b) skargi kasacyjnej Spółki jest oparty na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, a zatem uznać należy go za nietrafny.

B. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego istota sprawy sprowadza się do oceny zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 Upzp w zw. z § 3 "pkt 1" rozp. MI z 2003 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, § 3 "pkt 1" w zw. z § 4 "pkt 1, 2, 3 i 4" rozp. MI z 2003 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz § 3 "pkt 1" w zw. z § 4 "pkt 1-4" rozp. MI z 2003 w zw. z art. 61 ust. 1 Upzp, poprzez ich błędną wykładnię. Przyjdzie wpierw wyjaśnić, że autor skargi kasacyjnej błędnie określa jednostki redakcyjne paragrafów rozp. MI z 2003, nawet pobieżna lektura samego tego aktu wskazuje, że jego paragrafy nie dzielą się na punkty, ale na ustępy. Obowiązek posłużenia się przy sporządzeniu skargi kasacyjnej fachowym pełnomocnikiem nakłada na autora skargi kasacyjnej powinność oznaczonego profesjonalizmu, gdy chodzi o prawidłowe, chociażby pod względem formalnym, wskazanie przepisów prawa, którym miał uchybić sąd pierwszej instancji, biorąc pod uwagę obowiązujące w tym względzie przepisy odnoszące się do budowy aktów normatywnych w Polsce, tj. Zasadami techniki prawodawczej ujętymi w załączniku do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2016 r., poz. 283).

Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że złożona skarga kasacyjna, pomimo że została sporządzona przez adwokata, nie wypełnia wszystkich wymagań normatywnych dotyczących elementów konstrukcyjnych, jakimi musi cechować się ten środek zaskarżenia. Biorąc jednak pod uwagę pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiwsa 2010, z. 1 poz. 1) uznać trzeba, że to uchybienie nie może bezwarunkowo jej dyskwalifikować. Nie można oddalić bądź odrzucić skargi kasacyjnej z tego tylko powodu, że treść zarzutów nieporadnie sformułowana w petitum została następnie doprecyzowana w uzasadnieniu (por. W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2011, s. 382). Zgodnie z zasadą falsa demonstratio non nocet, w myśl której podstawowe znaczenie ma istota sprawy, a nie jej oznaczenie, uchybienie takie nie powinno pociągać za sobą automatycznie odmowy rozpoznania tego zarzutu. Uwaga ta odnosi się do oczywiście błędnego wskazania jednostek redakcyjnych poszczególnych paragrafów rozp. MI z 2003, które miały być naruszone, jako punktów, nie zaś ustępów. Z tych względów przyjdzie uznać, że w istocie Spółka zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 61 ust. 1 Upzp w zw. z § 3 ust. 1 rozp. MI z 2003 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, § 3 ust. 1 w zw. z § 4 ust. 1, 2, 3 i 4 rozp. MI z 2003 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz § 3 ust. 1 w zw. z § 4 ust. 1-4 rozp. MI z 2003 w zw. z art. 61 ust. 1 Upzp, poprzez ich błędną wykładnię. Zarzuty te są ze sobą powiązane, zostały łącznie potraktowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, przeto podlegają łącznemu rozpoznaniu obecnie przez orzekający Sąd.

C. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego sprowadzają się do zanegowania stanowiska przyjętego w skarżonym wyroku, jakoby w złożonych do akt sprawy analizie funkcji cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu działek oraz jej uzupełnieniu nie uzasadniono wystarczająco sposobu ustalenia linii zabudowy przedmiotowej inwestycji, wadliwego uznania przez sąd pierwszej instancji, że skarżone decyzje nie wyjaśniały w wystarczający sposób zasad ustalenia linii zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż niedopuszczalne jest ustalenie warunków z art. 61 ust. 1 Upzp w uzasadnieniu decyzji organu w sposób nie wynikający z odrębnej analizy urbanistycznej, bądź zastępowanie analizy i jej wyników przez organ. Wszystkich tych zarzutów w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela.

W skardze kasacyjnej wadliwie pod względem formalnym wskazano na naruszenie art. 61 ust. 1 Upzp zarówno w formie niewłaściwego zastosowania, jak i błędnej wykładni, nie dostrzegając, że art. 61 ust. 1 Upzp dzieli się na punkty (jest ich pięć – uwaga Sądu), w których określono warunki, jakie muszą być łącznie spełnione, aby było możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Skarga kasacyjna dodatkowo nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia dla tak skonstruowanej i o wskazanym zakresie podstawy kasacyjnej. W judykaturze zgodnie podkreśla się, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607, z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809). Tym samym zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 Upzp uznać wypadnie za nieskuteczny.

D. Prawidłowe są ustalenia sądu wojewódzkiego odnośnie tego, że wykonana w postępowaniu analiza zabudowy oraz jej uzupełnienia w odniesieniu do sposobu wyznaczenia linii zabudowy, ograniczają się do wskazania, iż ustalono je na działce inwestycyjnej od strony ulic [...] i [...] jako "kontynuację linii zabudowy na działkach sąsiednich", nadto nieprzekraczalną linię zabudowy na działce przedstawiono w części graficznej tej analizy. Za bezsporne uznać wypadnie i to spostrzeżenie sądu a quo, wedle którego Wójt Gminy [...] w swej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji w jej punkcie 2a tiret 1 ustalił nieprzekraczalną linię zabudowy 10 m od granicy działki od strony ul. [...] i 7 m od granicy działki od strony ul. [...], dopuszczając przekroczenie linii zabudowy nadwieszeniem kondygnacji wyższych niż parter do 0,9 m poza linię zabudowy oraz wolnostojącymi obiektami takimi jak: osłona śmietnikowa, zabudowania techniczne (trafostacja, centrala klimatyzacyjna), mury oporowe i ogrodzenia, przy czym decyzja organu I instancji nie zawiera uzasadnienia takiego ustalenia linii zabudowy. W decyzji o ustaleniu warunków zabudowy brak jest jakiegokolwiek odniesienia się do przepisów § 4 rozp. MI z 2003 odnoszącego się do sposobów ustalania linii nowej zabudowy. Skarżąca kasacyjnie Spółka naprowadza, że ustalenia odnośnie linii zabudowy zostały "doprecyzowane" w zaskarżonej decyzji SKO w [...], co tym samym miałoby prowadzić do stwierdzenia o prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy w tym aspekcie.

Zasadnie sąd wojewódzki przywołał treść § 4 rozp. MI z 2003, w którym unormowane zostały reguły ustalania linii zabudowy. Sąd wojewódzki zatem stwierdził, że zgodnie z § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, zaś w myśl § 4 ust. 3 rozp. MI z 2003, jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Z kolei zgodnie z § 4 ust. 4 cyt. rozporządzenia dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Na brak uwzględnienia przez orzekające w sprawie organy okoliczności istnienia uskoku, o którym mowa w § 4 ust. 3 rozp. MI z 2003 naprowadzała skarżąca – J.S., SKO w [...] odnosząc się do tego zarzutu wyjaśniło, że w ocenie tego organu z analizy urbanistycznej organ I instancji wywieść miał słuszny wniosek o możliwości poprowadzenia linii zabudowy, jako kontynuacji tej linii w stosunku do zabudowy zlokalizowanej na działkach sąsiednich. Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że takie ustalenie linii zabudowy jest zgodne z przepisami ustawy o drogach publicznych. Kolegium wskazało także, że zabudowa na działce sąsiedniej nr [...], położona w odległości około 20 m nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że zachodzi sytuacja wymieniona w § 4 ust. 3 rozp. MI z 2003. Trafnie WSA w Szczecinie ocenił takie "doprecyzowanie" ustaleń odnośnie linii zabudowy w decyzji organu odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, jako nie spełniające wymogów, określonych w przepisach § 4 rozp. MI z 2003. Zasadnie wskazano w zaskarżonym wyroku, że zasadą jest ustalenie linii zabudowy jako przedłużenia obowiązującej linii zabudowy na działkach sąsiednich, natomiast odstępstwo od tej zasady dopuszczalne jest jedynie wówczas, gdy analiza zabudowy na działkach sąsiednich prowadzi do wniosku, że proponowane ustalenie linii zabudowy dla nowej inwestycji nie zaburzy istniejącego ładu przestrzennego. Oznacza to, że w każdym przypadku konieczne jest szczegółowe zbadanie jak usytuowana jest zabudowa na działkach sąsiednich, w jakiej odległości od drogi publicznej oraz czy przebiega tworząc uskok, a następnie wyznaczenie linii zabudowy zgodnie z zasadami opisanymi w § 4 cyt. rozporządzenia. Trafnie także sąd pierwszej instancji wskazał, iż w przypadku, gdy linia przebiegać ma inaczej, możliwe jest jej wyznaczenie w inny sposób, pod warunkiem, że znajduje to uzasadnienie w sporządzonej dla potrzeb postępowania analizie. Obowiązkiem organu było zatem dokonanie analizy w kontekście sposobu ustalenia linii zabudowy, a w szczególności prawidłowego i wyczerpującego ustalenia odstępstw od wyartykułowanej w § 4 ust. 1 rozp. MI z 2003 zasady. Sąd podziela także to stwierdzenie zawarte w zaskarżonym wyroku, wedle którego niedopuszczalne jest ustalanie warunków odnośnie linii zabudowy w uzasadnieniu decyzji w sposób nie wynikający z analizy, bądź zastępowanie analizy i jej wyników przez organ.

Zgodzić należy się i z tymi spostrzeżeniami sądu a quo, wedle których analiza sporządzona na potrzeby tego postępowania, kilkakrotnie aneksowana, nie daje odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób zostały ustalone linie zabudowy od strony obu ulic i dlaczego taki właśnie ich przebieg został przyjęty. Pomimo dostrzeżenia przez organ odwoławczy istnienia na działce sąsiedniej, w stosunku do działki inwestycyjnej, uskoku w zakresie linii zabudowy, Kolegium podtrzymało ustalenia odnośnie linii zabudowy zaprezentowane w decyzji o warunkach zabudowy, choć ocena w tym aspekcie nie znajduje uzasadnienia w analizie, której autor konsekwentnie twierdził, że linia zabudowy stanowi kontynuację linii zabudowy na działkach sąsiednich. Organ odwoławczy ograniczył się w tym przypadku jedynie do stwierdzenia, że zabudowa na działce nr [...] nie może stanowić punktu odniesienia dla ustalenia linii zabudowy, ale zasadnie sąd wojewódzki uznał, że Kolegium nie wyjaśniło dlaczego taki pogląd uznało za zasadny. Trafnie także sąd ten wywodził, że okoliczność ta powinna stanowić przedmiot rozważań w treści analizy, a nie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, która powinna zawierać jej ocenę w kontekście wymagań stawianych przepisami rozp. MI z 2003. Raz jeszcze wypadnie podkreślić, że z treści § 4 ust. 3 rozp. MI z 2003 wynika wyraźnie, iż jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok – a tak było w przedmiotowej sprawie, czego organ odwoławczy nie zakwestionował – wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Zgodnie z § 4 ust. 4 rozp. MI z 2003 dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy (podkreśl. Sądu), o której mowa w § 3 ust. 1. Zatem argumentacja skarżącej kasacyjnie Spółki odnośnie niewłaściwego zastosowania i błędnej wykładni wskazanych przepisów rozp. MI z 2003, a także dopuszczalności "doprecyzowania" ustaleń odnośnie linii zabudowy w decyzji organu odwoławczego, przy jednoczesnym braku wskazania w analizie okoliczności dopuszczających odstępstwo od reguł ustalania linii zabudowy w przypadku ziszczenia się sytuacji określonej w § 4 ust. 3 rozp. MI z 2003, jest chybiona.

E. Częściowo zasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., choć w ocenie Sądu nie prowadzi do wniosku, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 184 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny oddala bowiem skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, ale również wtedy, gdy "zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu". W ocenie Sądu taki przypadek zachodzi w odniesieniu do wyroku II SA/Sz 22/17. WSA w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji nie przesądzając o tym, czy wyznaczone linie zabudowy spełniają wymogi, o których mowa w § 4 rozp. MI z 2003, a przyjmując że analiza nie zawiera niezbędnych informacji w tym zakresie. Sąd w konkluzji doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja nie wyjaśnia w sposób poddający się kontroli jak ustalono przebieg linii zabudowy, a w konsekwencji sąd ten doszedł do wniosku, że została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Jako podstawę uchylenia decyzji obu instancji wskazano art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trafne było uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...], ale jako podstawę uwzględnienia skargi J.S. należało wskazać przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 Ppsa w zw. z § 4 ust. 3 i 4 rozp. MI z 2003. Bezspornie bowiem sąd wojewódzki w wyniku trafnej analizy stanu faktycznego sprawy przyjął, że ustalając linie zabudowy organ I instancji pominął istnienie na działce sąsiedniej nr [...] uskoku, co nakazywało uwzględnić treść § 4 ust. 3 rozp. MI z 2003, względnie gdyby tylko wynikało to z analizy, dopuszczalne byłoby inne – niż w powyższym przepisie wskazane – ustalenie innej linii zabudowy od drogi publicznej. Tym samym w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, nie zaś naruszenie przepisów postępowania. To uchybienie sąd wojewódzkiego nie ma jednak wpływu na skuteczność skargi kasacyjnej Spółki.

F. Z powyższych przyczyn i działając na podstawie art. 184 Ppsa oddalono skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa.