Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 84/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 4,
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 37 par. 1 pkt 1 i 2,
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. [...] II SAB/Ke 84/21 POSTANOWIENIE Dnia 22 lipca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.) Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2021 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Komendanta Policji w przedmiocie stanowiska zajmowanego w służbie czynnej w Policji postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

II SAB/Ke 84/21

UZASADNIENIE

W dniu 24 maja 2021 r. M. M., były policjant Komendy Policji, zwolniony ze służby w Policji z dniem 20 lutego 2009 r. na mocy rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji

w S. z dnia 5 lutego 2009 r., po wniesieniu ponaglenia, skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Policji w sprawie osobowej dotyczącej ostatnio zajmowanego przez niego stanowiska

w służbie czynnej w Policji.

Skarżący nawiązał do postanowienia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 6 maja 2021 r. będącego odpowiedzią na złożone przez niego ponaglenie na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) Komendanta Policji i podniósł, że nie zgadza się z zawartym w tym postanowieniu stanowiskiem, gdyż ustawa o Policji wskazuje w jakim przypadku komendant Policji może wydać jednostronny akt władczy o zmianie stosunku służbowego bez uwzględnienia interesu strony, a kiedy może wydać decyzję administracyjną po wszczęciu i przeprowadzeniu z czynnym udziałem strony postępowania. Zdaniem skarżącego, ustawa o Policji i k.p.a. "wskazują wymagalność wszczęcia postępowania administracyjnego i obowiązku zawiadomienia o jego wszczęciu strony co nastąpiło wydaniem rozkazu personalnego nr [...] z dnia 29 maja 2008 roku." M. M. powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 2201/14 z 22 maja 2015 r., "gdzie w uzasadnieniu jednoznacznie jest wskazane gdyż rozkaz 563 w całości nie jest decyzją administracyjną", co organ pominął. Ponadto skarżący wskazał na przesłuchanie świadka A. K., które odbyło się w Prokuraturze w K. do sprawy o sygn. akt 39/10/S, który zeznał, że wydanie rozkazu nr [...] miało na celu "matactwo statystyczne". W skardze podniesiono także, że "o zmianie stosunku służbowego ukształtowanego czynnościami tego organu w policji w zakresie powierzenia obowiązków służbowych, tak jak w moim przypadku na stanowisku zastępcy dyżurnego powyżej jednego roku nastąpiło bezsprzecznie naruszenie art. 37 Ustawy o Policji". Skarżący zarzucił, że wskazane przez niego dowody nie zostały przez organ rozpoznane. Dlatego jego sprawa osobowa do chwili obecnej nie została rozstrzygnięta, Komendant Powiatowy Policji jest w przewlekłości.

W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy w S. wniósł

o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, że została ona już prawomocnie osądzona,

a z ostrożności procesowej o oddalenie skargi.

Wyjaśnił, że w dniu 15 lutego 2021 r. do Komendy Powiatowej Policji

w S. wpłynęło pismo M. M. z 15 stycznia 2021 r.,

w którym zarzucał on nieprawidłowości w jego sprawie osobowej przy zwolnieniu ze służby w Policji, wniósł o ponowne i właściwe rozpoznane tejże sprawy oraz przeprowadzenie właściwego postępowania w celu wyeliminowania nieprawidłowości oraz właściwego załatwienia jego sprawy osobowej, dotyczącej ostatnio zajmowanego stanowiska w służbie czynnej.

W piśmie z dnia 19 lutego 2021 r. organ udzielił M. M. odpowiedzi, w której wskazano mu, że podnoszone przez niego kwestie zostały już wyjaśnione w ramach wielokrotnie prowadzonych postępowań przez organy Policji obu instancji. Ponadto skarżący korzystał także z różnych przewidzianych przepisami k.p.a. możliwości zaskarżenia czy też wzruszenia decyzji ww. organów, w których to sprawach zapadły ostateczne rozstrzygnięcia, w związku z powyższym organ nie znalazł podstaw prawnych, by pismo M. M. z dnia 15 stycznia

2021 r. rozpoznać zgodnie z żądaniem.

W dniu 22 kwietnia 2021 r. M. M. złożył w Komendzie Policji pismo – ponaglenie, które zostało przesłane do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K.. W dniu 6 maja 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. wydał postanowienie nr [...], w którym stwierdził, że Komendant Policji nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Organ wyjaśnił, że w latach 2007-2008 Komendant Powiatowy Policji

w S. powierzył M. M., na podstawie art. 37 ustawy o Policji, pełnienie obowiązków na stanowisku zastępcy dyżurnego.

Rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji

w S. z 29 maja 2008 r. dotyczył zwolnienia skarżącego z dniem 15 czerwca 2008r. z zajmowanego stanowiska służbowego referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Sekcji Prewencji i mianowania go z dniem 16 czerwca 2008 r. na równorzędne stanowisko służbowe referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji KPP w S.. Rozkaz ten wydany został w sposób prawidłowy i jak orzekł WSA w Warszawie w sprawie II SA/Wa [...], w zakresie mianowania strony na stanowisko służbowe referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji jest decyzją administracyjną. Było to ostatnie stanowisko służbowe, jakie M. M. pełnił podczas służby w Policji, z której został zwolniony z dniem 29 lutego 2009 r. na mocy rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Policji.

W opinii organu skarżący domaga się mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego, a zatem skarga jest tożsama podmiotowo i przedmiotowo z prawomocnie zakończoną sprawą ze skargi M. M. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe, zakończoną prawomocnym wyrokiem WSA w Kielcach z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Ke 25/12.

Organ podał, że w kolejnych latach skarżący próbował wielokrotnie podważyć prawidłowość rozkazu personalnego nr [...], jak również udowodnić, że nabył prawo do mianowania na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP w S., wskazując na konkretne sygnatury zakończonych postępowań sądowych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach, w których zapadły prawomocne postanowienia o odrzuceniu skargi ze względu na powagę rzeczy osądzonej.

Ponowna skarga na bezczynność w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego Komendy Policji jako niedopuszczalna, powinna zatem podlegać odrzuceniu.

Dodatkowo organ wyjaśnił, że wydawanie jakichkolwiek decyzji personalnych

w stosunku do M. M. nie jest możliwe z uwagi na fakt, że został on zwolniony ze służby w Policji z dniem 20 lutego 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "Ppsa", sąd orzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Przepis ten odnosi się do pojęcia powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), która zachodzi przy tożsamości przedmiotowej (tożsamość sprawy) i tożsamości podmiotowej (tożsamość stron).

W niniejszej skardze M. M. zarzuca Komendantowi Policji "przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie osobowej" dotyczącej ostatnio zajmowanego przez niego stanowiska w służbie czynnej w Policji.

Po analizie treści skargi stwierdzić należy, że zakres podmiotowy

i przedmiotowy tej sprawy jest tożsamy ze sprawą zainicjowaną skargą M. M. z dnia 30 czerwca 2012 r. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie "zgodnego z prawem załatwienia sprawy mianowania z dniem 1 stycznia 2008 r. skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego Komendy Policji, zakończoną prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 września 2012 r., sygn. II SAB/Ke 25/12, oddalającym skargę. W wyroku tym Sąd merytorycznie rozstrzygnął, że w przedmiocie mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, a w konsekwencji organ ten nie był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek aktu, bądź dokonania czynności kończącej postępowanie. Sąd wskazał, że pisemny wniosek o mianowanie M. M. na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. nie został złożony i to zarówno przez skarżącego, jak i przez jego właściwego przełożonego, a zatem nie można przyjąć, aby toczyło się w sprawie tego mianowania jakiekolwiek postępowanie administracyjne, przez co Komendant Policji nie mógł popaść w bezczynność przy jego załatwianiu. Skarżący nie wykazał ponadto, jak zważył Sąd w cyt. wyroku, aby złożył ustny wniosek o mianowanie na przedmiotowe stanowisko, a organ tej okoliczności nie przyznał. Ponadto, postępowanie w sprawie mianowania policjanta na powierzone mu stanowisko nie może toczyć się z urzędu, gdyż żaden przepis ustawy o Policji tego nie przewiduje. Kwestia mianowania policjanta na stanowisko służbowe pozostawiona jest swobodnemu uznaniu przełożonego właściwego w sprawach osobowych funkcjonariusza oraz uzależniona od rzeczywistych możliwości kadrowych, finansowych i organizacyjnych jednostki,

w której funkcjonariusz pełni służbę.

W uzasadnieniu wyroku w omawianej sprawie Sąd nawiązał także do innego wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawie sygn. akt II SA/Ke 250/09, w którym oddalona została skarga M. M. na decyzję-rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji

w S. z dnia 5 lutego 2009 r. o zwolnieniu go ze służby w Policji z dniem 20 lutego 2009 r. Jak podkreślił Sąd, przedmiotem ustaleń w tamtej sprawie były okoliczności zwolnienia ze służby, a nie kwestie zwolnienia z innego stanowiska służbowego (referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji) niż oczekiwanego przez skarżącego (zastępcy dyżurnego KPP w S.). W kwestii zwolnienia

z ostatnio wymienionego stanowiska Sąd stwierdził bowiem, że "Nie można zaakceptować poglądu wyrażonego w skardze, że dalsze powierzenie M. M. wykonywania obowiązków zastępcy dyżurnego KPP po 1 stycznia

2008 r., było równoznaczne z mianowaniem go na to stanowisko. Jak to bowiem słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sprawy osobowe policjantów dotyczące między innymi zwolnienia ze służby w Policji, załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej (§ 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 2 września 2002 r.). Skoro taki rozkaz nie został wydany, co jest w sprawie bezsporne, skarżący nie może skutecznie twierdzić, że w dacie zwolnienia go ze służby w Policji był policjantem mianowanym na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP w S. z uposażeniem zasadniczym wynikającym z zaszeregowania w 03 grupie. Dlatego kwestionowana decyzja - rozkaz personalny z dnia 5 lutego 2009 r. w podważanej części jest zgodna z prawem".

Jak wynika z zatem z wyroku zapadłego w sprawie II SAB/Ke 25/12 oraz

z jego uzasadnienia, sprawa bezczynności Komendanta Powiatowego Policji

w S. w zakresie mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S., została już merytorycznie rozstrzygnięta tym właśnie wyrokiem. Skarżący, inaczej formułując za każdym razem swoje żądanie,

w istocie rzeczy domaga się tego samego, co w sprawie zakończonej opisanym wyżej wyrokiem Sądu z dnia 27 września 2012 r., a mianowicie rozstrzygnięcia co do zajmowanego ostatnio stanowiska służbowego w służbie czynnej w Policji. Taka zresztą jest treść wniosku złożonego 15 stycznia 2021 r. zmierzającego do wydania orzeczenia przesądzającego, że ostatnio pełnione przez niego stanowisko - to zastępca dyżurnego KPP w S..

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest więc kolejną skargą, związaną

z bezczynnością (przewlekłością postępowania) Komendanta Powiatowego Policji

w S., przypisywaną przez skarżącego temu organowi. W sytuacji, gdy wcześniejsza skarga na bezczynność w tym samym przedmiocie tj. mianowania skarżącego na wskazane wyżej stanowisko, została już prawomocnie przez sąd osądzona w sprawie II SAB/Ke 25/12, rozpoznanie merytoryczne niniejszej skargi jest więc niedopuszczalne. Prawomocne osądzenie sprawy (res iudicata) odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami (por. także inne postanowienia WSA w Kielcach dotyczące skarg na bezczynność składanych przez skarżącego: II SAB/Ke 61/17, II SAB/Ke 43/17, II SAB/Ke 40/18 oraz postanowienie NSA z 12 stycznia 2018 r., sygn. akt I OZ [...], dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).

W okolicznościach rozpatrywanego przypadku bez znaczenia dla tożsamości przedmiotu postępowania w sprawie niniejszej oraz w sprawie II SAB/Ke [...], jest okoliczność, że w tej sprawie skarżący zaskarżył przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Policji, zaś

w sprawie II SAB/Ke 25/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał co do skargi na bezczynność tego organu. Faktycznie bowiem przedmiot obu postępowań jest taki sam.

W świetle art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w terminie określonym w art. 35 lub

w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość zachodzi wówczas, gdy postępowanie prowadzone jest dłużej niż jest to niezbędne dla załatwienia sprawy. W tym ostatnim przypadku przyjmuje się w orzecznictwie, że postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód (por. uzasadnienie uchwały NSA z 22.06.2020 r., II OPS 5/19, ONSAiWSA 2020, nr 6, poz. 79). Podkreślenia jedocześnie wymaga, że pojęcia bezczynności i przewlekle prowadzonego postępowania są i były – w dacie orzekania w sprawie II SAB/Ke 25/12 – rozumiane w taki sam sposób, mimo, że ich definicje ustawowe zamieszone zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. po zmianach tej ustawy dokonanych ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935).

Zarówno w sprawie niniejszej, jak i w sprawie II SAB/Ke 25/12, treść skarg koncentrowała się na przyjęciu, że organ – Komendant Powiatowy Policji

w S. nie rozstrzyga sprawy w przedmiocie ostatnio zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego. W uzasadnieniu wyroku zapadłego w sprawie II SAB/Ke 25/12 Sąd stwierdził, że "przedmiotem skargi wyraźnie w niej wskazanym była przewlekłość postępowania administracyjnego zawisłego, zdaniem skarżącego, przed Komendantem Policji, w przedmiocie załatwienia sprawy mianowania M. M. na stanowisku zastępcy dyżurnego Komendy Policji, a w ostatnim akapicie uznał, że, "na takie rozstrzygnięcie nie miało istotnego znaczenia czy przedmiotem sprawy rzeczywiście była przewlekłość postępowania prowadzonego przez organ, jak to określił skarżący w pisemnej skardze, czy też bezczynność organu w załatwieniu wniosku M. M. o mianowanie na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S., jak to wynikało z treści skargi". Wyjaśnić należy, że podstawą przyjęcia przez Sąd w sprawie II SAB/Ke 25/12, że do bezczynności dojść nie mogło, było założenie, że skarżący nie wykazał, aby w sprawie, w jakiej dopatruje się tej bezczynności, toczyło się jakiekolwiek postępowanie administracyjne, a zatem, aby organ był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek aktu, bądź dokonania czynności kończącej postępowanie. W niezmienionym stanie faktycznym niniejszej sprawy, konsekwencją takiego założenia musi być przyjęcie, że rozstrzygnięcie

w sprawie II SAB/Ke 25/12 odnosi skutek prawny w postaci powagi rzeczy osądzonej zarówno w stosunku do kolejnej skargi M. M. w przedmiocie bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania. Skoro bowiem Sąd przyjął, że nie toczyło się żadne postępowanie, które obligowałoby organ – Komendanta Policji do wydania aktu zaskarżalnego do sądu administracyjnego, to merytoryczne rozpoznanie skargi

w sprawie II SAB/Ke 25/12 (na bezczynność) oznacza, że w wyroku z 27 września 2012 r. rozstrzygnięta została również kwestia związana z przewlekłością postępowania administracyjnego w przedmiocie ostatnio zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego.

W konsekwencji złożona przez M. M. w tej sprawie skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie mogła zostać rozpoznana merytorycznie i została odrzucona, ponieważ w dacie orzekania przez Sąd w obrocie prawnym pozostaje prawomocne merytoryczne rozstrzygnięcie takiej samej sprawy wydane wcześniej przez sąd administracyjny.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak

w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 Ppsa.