Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2841/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak- Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2016 r. znak [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z [...] października 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23), art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (Dz.U. z 2014 r., poz. 1502 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367), po rozpatrzeniu odwołania D. M. - utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] z [...] lipca 2016 r. nr [...], o braku podstaw do stwierdzenia u D. M. choroby zawodowej: przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespołu rowka nerwu łokciowego, wymienionej w poz. 20.2 wykazu chorób zawodowych.

Organ wskazał, że 14 stycznia 2015 r. wpłynęło zgłoszenie podejrzenia ww. choroby zawodowej u D. M. Organ powiatowy przekazał "Karty oceny narażenia zawodowego" (10 szt.).

Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Poradnia Chorób Zawodowych w [...] wydał orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u D. M. opisanej choroby zawodowej. Po rozpoznaniu wniosku strony przeprowadzono 25-29 kwietnia 2016 r. badania w Instytucie [...] w [...], który również wydał orzeczenie lekarskie (nr [...] z [...] maja 2016 r.) o braku podstaw do rozpoznania ww. choroby zawodowej.

Dalej organ podkreślił, że zwrócił się do Instytutu [...] w [...] o konsultację, czy podane informacje i wynik badania EMG z 27 maja 2016 r. mogą mieć wpływ na zmianę stanowiska w orzeczeniu lekarskim z 20 maja 2016 r. W piśmie z 15 września 2016 r. podtrzymano dotychczasowe stanowisko.

Następnie wyjaśnił przesłanki niezbędne do stwierdzenia choroby zawodowej: choroba musi być wymieniona w wykazie chorób zawodowych oraz

lekarze orzecznicy po zapoznaniu się z oceną narażenia zawodowego potwierdzą, że ma ona związek z wykonywaną pracą.

W oparciu o § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, lekarz właściwy do orzekania w sprawie chorób zawodowych wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego.

Zgodnie zaś z § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego.

Organ podkreślił, że orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a zatem organ jest nim związany i nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. Orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, nie mają podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia, kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich. Organ nie jest zatem uprawniony do merytorycznej kontroli orzeczeń lekarskich, ani też dokonywania odmiennych ustaleń.

Zaznaczył dalej, że sprawa podejrzenia choroby zawodowej u D. M. była dwukrotnie rozpatrywana przez uprawnione jednostki orzecznicze: Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Poradnia Chorób Zawodowych w [...] i Instytut [...] w [...], które posiłkują się ścisłymi kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi. Jednostki orzecznicze I i II stopnia, w oparciu o badania i oceny narażenia zawodowego, nie znalazły podstaw do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego u pacjenta schorzenia, zgodnie stwierdzając brak związku przyczynowego między rozpoznanym schorzeniem, a sposobem wykonywania pracy, co jest warunkiem koniecznym do uznania zawodowej

etiologii schorzenia. Z ustaleń organu powiatowego dotyczących przebiegu pracy D. M. wynika, że był on zatrudniony w:

1. [...] w m. [...] od 1.09.1996 r. do 31.08.1997 r. na stanowisku piekarz - czeladnik;

2. Przedsiębiorstwie Produkcyjnym Usługowo - Handlowym [...] w [...] (zakład zlikwidowany); od 1.12.1997 r. do 30.09.2001 r. na stanowisku mielarz masy papierniczej,

3. [...]. w [...], od 7.09.2006 r. do 19.04.2008 r. na stanowisku pracownik magazynu,

4. [...] w [...] od 23.06.2008 r. do 11.07.2008 r. na stanowisku magazynier,

5. [...] w [...] od 14.07.2008 r. do 16.08.2008 r. na stanowisku pracownik magazynowy,

6. [...] w [...] od 15.09.2008 r. do nadal, na stanowisku pracownik terminalu.

W dokumentacji znajdują się informacje odnośnie rodzaju, sposobu i czasu wykonywania pracy, co jest zgodne z § 6 ust. 2 pkt 5 cyt. rozporządzenia. Wbrew twierdzeniu odwołującego się, dokumentacja świadczy o szczegółowej analizie narażenia zawodowego. Z ocen narażenia zawodowego jednoznacznie wynika, że w ww. zakładach sposób wykonywania pracy nie mógł spowodować skutków zdrowotnych uzasadniających chorobę zawodową, co potwierdziły orzeczenia lekarskie jednostek orzeczniczych I i II stopnia, którym znane były ustalenia organu powiatowego. Z orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...], Poradnia Chorób Zawodowych w [...] wynika, że w oparciu o dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultację neurologiczną, ortopedyczną, analizę udostępnionej dokumentacji medycznej oraz aktualny wynik badania elektroneurograficznego stwierdzono zespół rowka nerwu łokciowego lewego. Jednak opis sposobu wykonywania pracy nie potwierdza wykonywania pracy połączonej z utrzymywaniem łokci długotrwale w pozycji zgiętej z oparciem ich o podłoże, a także nagły początek dolegliwości oraz wystąpienie ich w ręce lewej, u osoby praworęcznej - nie ma podstaw do rozpoznania, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, zespołu rowka nerwu łokciowego pochodzenia zawodowego.

Podobne stanowisko zajął Instytut [...] w [...], stwierdzając m.in. że D. M. nie wykonywał czynności polegających na ciągnięciu, pchaniu, przesuwaniu i przetaczaniu oraz nie zachodziła konieczność wykonywania czynności wymagających długotrwałego utrzymywania kończyn górnych zgiętych w łokciach z równoczesnym ich podparciem o twarde podłoże, biorąc pod uwagę utrzymujące się dolegliwości oraz zaburzenia neurograficzne, a także wyniki przedmiotowego badania neurologicznego i ortopedycznego rozpoznano u pacjenta zespół rowka nerwu łokciowego lewego, jednak analiza sposobu wykonywania pracy (brak konieczności utrzymywania długotrwale w trakcie pracy kończyn górnych zgiętych w stawach łokciowych z równoczesnym ich podparciem o twarde podłoże) nie daje podstaw do przyjęcia zawodowej etiologii schorzenia i do rozpoznania co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem przewlekłej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu rowka nerwu łokciowego.

Organ podkreślił, że samo wystąpienie choroby wymienionej w wykazie nie jest wystarczające do uznania za chorobę zawodową, jeżeli nie pozostaje w związku przyczynowym z warunkami występującymi w środowisku pracy, bądź gdy takiego związku nie można wywieść w wysokim stopniu prawdopodobieństwa.

Zgodnie § 8 ust. 2 rozporządzenia organ wojewódzki po przeanalizowaniu informacji zawartych w odwołaniu i dołączonego wyniku badania EMG z 27 maja 2016 r., przekazał Instytutowi [...] w [...] informacje i dokumenty dodatkowe do konsultacji.

Powyższa jednostka orzecznicza II stopnia w piśmie z 15 września 2016 r. wyjaśniła, że w części dotyczącej oceny narażenia zawodowego, uwzględniono zarówno prace rozładunkowe wykonywane przez badanego przy użyciu wózka widłowego, jak i ręczny rozładunek towarów pakowanych w kartony o masie do 30kg. Zatem zarzut pacjenta dotyczący pominięcia faktu pracy bez użycia wózka widłowego jest nieuzasadniony. Wynik badania EMG załączony przez D. M. w żadnym wypadku nie uzasadnia twierdzenia, że do uszkodzenia korzeni szyjnych doszło w następstwie wypadku w pracy w grudniu 2011 r., wskazuje jedynie na współwystępowanie uszkodzenia nerwu łokciowego lewego na poziomie korzeni szyjnych w przebiegu choroby zwyrodnieniowej i zmian dyskopatycznych kręgosłupa szyjnego z uszkodzeniem tego nerwu w obrębie jego

rowka. W związku z powyższym jednostka orzecznicza II stopnia stwierdziła, że podane przez D. M. informacje, a także załączony wynik badania EMG z dnia 27 maja 2016 r., nie mają wpływu na treść wydanego orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania u pacjenta choroby zawodowej i w całości podtrzymała dotychczasowe stanowisko.

Istota powstania choroby zawodowej zespołu nerwu rowka łokciowego sprowadza się do oceny, czy sposób wykonywania obowiązków zawodowych związany jest z ruchami monotypowymi, wymagającymi ciągłego utrzymania obu łokci w pozycji zgiętej przy równoczesnym opieraniu ich o twarde podłoże, co mogłoby powodować ucisk na nerw łokciowy.

Organ stwierdził, że dokładny sposób wykonywania pracy przez D. M. znajduje odzwierciedlenie w ocenach narażenia zawodowego, w których odniesiono się do informacji z protokołu przesłuchania z 23 marca 2015r.

Wykonywane czynności zawodowe, w świetle obecnej wiedzy, charakteryzowały się zmiennością, czyli nie można uznać ich za monotypowe, wielokrotnie powtarzane w czasie zmiany roboczej, które stwarzałyby możliwość ucisku na nerw łokciowy (na co wskazały jednostki orzecznicze).

Ponadto organ podkreślił, że D. M. zdołał zapoznać się z zebraną dokumentacją, w tym kartami oceny narażenia zawodowego, gdyż został zawiadomiony o zebraniu materiału dowodowego, lecz z tego prawa nie skorzystał.

W sprawie podejrzenia choroby zawodowej u D. M., decyzja została wydana w oparciu o ocenę narażenia zawodowego i ostateczne orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej:

Skargę na powyższą decyzję złożył D. M., wskazując, że inspektor sanitarny opierał się na procedurze badawczej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Jak i również Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] oraz Instytut [...] w [...]. Mimo przedstawionych faktów co do okoliczności powstania instytucje nie uwzględniły tego. Choroba która wystąpiła u skarżącego zespół rowka nerwu łokciowego jest na liście chorób zawodowych i pojawiła się u skarżącego w grudniu 2012 r. Początkowo było to tylko zdrętwienie późnej doszły bóle skurcze. Po badaniach wykryto iż jest to zespół rowka nerwu łokciowego. Skarżący wskazał, że obciążał stawy łokciowe w pracy fizycznej w firmie [...] od 2008 r. pracował nie mając żadnych dolegliwości. W grudniu 2011 r. uległ wypadkowi ściągając ręcznie towar

z samochodu co spowodowało uraz kręgosłupa odcinka szyjnego. Nie zgodził się z ustaleniami orzeczeń, w których lekarze podważają fakt że wnioskodawca nie pracował ręcznie. Wskazał, że nosił przesyłki ręcznie przenosił jak i trzymał opierając ręce o podłoże. Dostarczył wszelkie dokumenty, a mimo to choroba która powstała przy wykonywaniu pracy nie została uznana jako choroba zawodowa. Dlatego wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy przez inny organ do spraw chorób zawodowych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

W myśl art. 2351 Kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów choroby w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 2352 Kodeksu pracy). Choroba zawodowa jest zatem pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą (jej rodzajem, charakterem i warunkami jej wykonywania).

W orzecznictwie sądowym i doktrynie przyjmuje się, że definicja choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 4 czerwca 1998 r., III RN 36/98, OSNAPiUS z 1999 r., nr 6, poz. 192; z dnia 3 lutego 1999 r" III RN 110/98, LEX nr 794841 oraz z dnia 18 stycznia 2002 r., III RN 188/00, LEX nr 558332, a także Kodeks pracy. Komentarz, pod red. Ludwika Florka, Warszawa 2011, s. 1068).

Dla uznania choroby zawodowej konieczne jest zatem łączne spełnienie dwóch przesłanek: zamieszczenie choroby w wykazie chorób zawodowych, a także stwierdzenie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Ocena zaistnienia powyższych przesłanek następuje w postępowaniu uregulowanym przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej następuje w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez uprawniony organ administracji publicznej - państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, od którego decyzji przysługuje odwołanie do państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

Wobec zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej, przedmiotem badania organów sanitarnych powinny być okoliczności stanowiące przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, a zatem - na gruncie niniejszej sprawy - ustalenie, czy w przypadku D. M. sposób wykonywania pracy mógł bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem spowodować schorzenie w postaci zespołu rowka nerwu łokciowego, tj. przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego, wywołanej sposobem wykonywania pracy, wymienionej w pozycji 20 pkt 2 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika. Zgodnie zaś z § 6 ust. 1 rozporządzenia, orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje lekarz spełniający określone w § 5 ust. 1 rozporządzenia wymogi, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Obowiązkiem organu administracji właściwego do stwierdzenia choroby zawodowej jest zgromadzenie, przed skierowaniem pracownika na badania lekarskie we właściwej jednostce orzeczniczej, dokumentacji, o jakiej mowa w § 6 rozporządzenia. Dodatkowo w ust. 5 § 6

przewidziano, że jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji, o której mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie do podmiotów wymienionych w punktach od 1 do 5 ustępu 5 § 6 rozporządzenia.

Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1 § 8 rozporządzenia, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału (§ 8 ust. 2 rozporządzenia).

W orzecznictwie podkreśla się, że inspektor sanitarny jest bezwzględnie związany orzeczeniem lekarskim w zakresie rozpoznania choroby zawodowej. Nie jest zatem uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń upoważnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych, ani też do dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 maja 2010 r" II OSK 335/10, Lex nr 597546; z dnia 5 stycznia 2007 r" II OSK 1078/06, Lex nr 315089; z dnia 23 kwietnia 2015 r., II OSK 2237/14, Lex nr 1771268).

Orzeczenia lekarskie, o których mowa w § 5 i 6 rozporządzenia, stanowią jednak jednocześnie dowód w rozumieniu art. 75 k.p.a. w związku z art. 84 § 1 k.p.a., podlegający ocenie organu administracji właściwego do stwierdzenia choroby zawodowej. Zatem okoliczność, że organ administracji nie może we własnym zakresie, bez uzyskania orzeczenia lekarskiego, dokonać rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, nie zwalnia organu od oceny tego orzeczenia, stosownie do art. 80 k.p.a. Organ ma bowiem obowiązek kontrolować, czy wydane orzeczenie wyjaśniło istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych. Jednocześnie organ ma możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, a w razie potrzeby może zwrócić się do lekarzy jednostek orzeczniczych o wyjaśnienie wątpliwości, rozbieżności, czy sprzeczności, które nie pozwalają mu na jednoznaczne rozstrzygnięcie i wydanie decyzji w sprawie.

Podstawową zatem kwestią w postępowaniu zmierzającym do stwierdzenia lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej jest prawidłowe, zgodne z

przepisami art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. zgromadzenie materiału dowodowego sprawy, a następnie dokonanie jego oceny w myśl art. 80 k.p.a. W szczególności niezbędne jest zgromadzenie dokumentacji lekarskiej, jak również dowodów pozwalających na ustalenie warunków wykonywanej pracy i ich ewentualnego wpływu na powstanie choroby zawodowej.

W ocenie Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do zakwestionowania dokonanej przez organy obu instancji oceny dowodów oraz poczynionych w oparciu o tę ocenę ustaleń. Zaskarżona decyzja została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym i tym samym nie narusza przytoczonych wyżej przepisów postępowania. W konsekwencji - pomimo braku sporu co do faktu, że zespół rowka nerwu łokciowego jest chorobą wymienioną pod pozycją 20 pkt 2 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do wymienionego wyżej rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., a także, że D. M. cierpi na to schorzenie, to organy zasadnie uznały, że w przypadku skarżącego nie zachodziły podstawy uznania zawodowego charakteru tego schorzenia.

W dołączonych kartach oceny narażenia zawodowego szczegółowo opisano charakter pracy D. M. Ustalono, że czynności wykonywane przez skarżącego nie wymagały długotrwałego opierania się na stawach łokciowych o twarde podłoże w pozycji zgiętej przez co najmniej przez połowę czasu pracy. Uprawnione jednostki orzecznicze potwierdziły ww. ustaleniami organów administracji co do charakteru pracy D. M.

Wskazać należy, że orzeczenia lekarskie w sprawie wydali lekarze spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, zatrudnieni w jednostkach orzeczniczych I i II stopnia wymienionych, odpowiednio, w § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia (Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] - Poradnia Chorób Zawodowych) oraz w § 5 ust. 3 rozporządzenia (Instytut [...] w [...]). Wymaga przy tym podkreślenia, że upoważnieni do rozpoznawania chorób zawodowych lekarze jednostek orzeczniczych obu stopni w sposób jednoznaczny i zgodny stwierdzili brak podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby o etiologii zawodowej.

Jak wynika z uzasadnienia orzeczenia lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...], podstawę orzeczenia stanowiła analiza wyników

następujących materiałów: dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultacja neurologiczna, ortopedyczna, analiza udostępnionej dokumentacji medycznej, analiza całości dostarczonej dokumentacji leczniczej i badań profilaktycznych wykonywanych do pracy, a także charakterystyka stanowisk pracy zawodowej nadesłanej od pracodawców oraz karty oceny narażenia zawodowego sporządzonej przez stacje sanitarno epidemiologiczne oraz aktualny wynik badania elektroneurograficznego. Na tej podstawie u skarżącego wprawdzie stwierdzono zespół rowka nerwu łokciowego lewego jednak, biorąc pod uwagę opis sposobu wykonywania pracy, nie potwierdzono wykonywania pracy polegającej na utrzymywaniu łokci długotrwale w pozycji zgiętej z oparciem ich o podłoże Uwzględniono przy tym nagły początek dolegliwości oraz wystąpienie ich w ręce lewej, u osoby praworęcznej. Stwierdzono zatem, że nie ma podstaw do rozpoznania, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, zespołu rowka nerwu łokciowego pochodzenia zawodowego u skarżącego. W orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] wyjaśniono, że z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że wykonywana przez D. M. praca nie wymagała opierania się na stawach łokciowych. Jeżeli zdarzały się takie sytuacje, to mogły być sporadyczne i krótkotrwałe, nie mogły zatem spowodować wystąpienia zespołu rowka nerwu łokciowego.

W związku z odwołaniem skarżącego zgromadzona dokumentacja została przesłana do Instytut [...] w [...]. Jak wynika z wydanego przez ten Instytut orzeczenia nr [...], w jednostce orzeczniczej II stopnia nie tylko poddano ja analizie, ale także, podczas hospitalizacji pacjenta, przeprowadzono konsultacje specjalistyczne: neurologiczną i ortopedyczną oraz wykonano badanie kontrolne EMG. Badanie to wykazało zwolnienie szybkości przewodzenia we włóknach czuciowych oraz niską amplitudę w lewym nerwie łokciowym. Stwierdzono, że przewodzenie ruchowe jest prawidłowe. Lekarz orzecznik potwierdził jednak równocześnie stanowisko jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia że przy uwzględnieniu utrzymujących się dolegliwości oraz zaburzeń neurograficznych, a także wyników badania neurologicznego i ortopedycznego rozpoznano u pacjenta zespół rowka nerwu łokciowego lewego. Niemniej analiza sposobu wykonywania pracy (brak konieczności utrzymywania długotrwale w trakcie pracy kończyn górnych zgiętych w stawach łokciowych z równoczesnym ich podparciem o twarde podłoże) nie daje

podstaw do przyjęcia zawodowej etiologii schorzenia i do rozpoznania co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem przewlekłej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu rowka nerwu łokciowego.

Należy również podkreślić, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], po przeanalizowaniu informacji zawartych w odwołaniu i dołączonego przez stronę wyniku badania EMG z dnia 27 maja 2016 r., przekazał Instytutowi [...] w [...] informacje zawarte w odwołaniu i dokumenty dodatkowe z akt sprawy do konsultacji. W odpowiedzi w piśmie z 15 września 2016 r. wyjaśniła, że załączony przez stronę wynik EMG nie wskazuje, że do uszkodzenia korzeni szyjnych doszło w następstwie wypadku w pracy, jakiemu uległ skarżący w grudniu 2011 r. Z przedstawionej dokumentacji wynika jedynie współwystępowanie u pacjenta uszkodzenia nerwu łokciowego lewego na poziomie korzeni szyjnych w przebiegu choroby zwyrodnieniowej i zmian dyskopatycznych kręgosłupa szyjnego z uszkodzeniem tego nerwu w obrębie jego rowka. Dlatego też jednostka orzecznicza II stopnia stwierdziła, że podane przez skarżącego informacje i wynik badania EMG z dnia 27 maja 2016 r., nie mają wpływu na treść orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania u pacjenta choroby zawodowej.

Dopiero po uzyskaniu powyższych informacji organ wydał zaskarżoną decyzję.

W ocenie Sądu, organy sanitarne obu instancji zasadnie uznały, że ustalenia poczynione przez jednostki orzecznicze w zastawieniu ze zgromadzoną dokumentacją medyczną, są stanowią wystarczająca podstawę do wydania orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia opisywanej choroby zawodowej, a w konsekwencji nie budzi zastrzeżeń fakt skorzystania przez organy sanitarne z dyspozycji § 8 ust. 2 rozporządzenia, tj. wystąpienia do jednostki orzeczniczej drugiego stopnia o dodatkową konsultację lub podjęcie innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego, wskazuje na całościową i dogłębną analizę materiałów sprawy. Analiza orzeczeń lekarskich nie pozostawia wątpliwości, że mają one charakter szczegółowy, odnoszą się do całokształtu zgromadzonego materiału i wyjaśniają wszystkie istotne dla sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych. Są one też w sposób jasny, logiczny i przekonujący uzasadnione, a wyrażone w nich stanowisko nie nasuwa wątpliwości.

W konsekwencji, zarzuty dotyczące błędnej oceny wystąpienia u skarżącego choroby zawodowej są niezasadne. Jednocześnie brak jest podstaw do przyjęcia, że organy sanitarne dokonały ustaleń z naruszeniem przepisów art. 77 § 1 i 80 k.p.a., a wobec prawidłowości zapadłego rozstrzygnięcia, organom nie sposób również zarzucić naruszenia art. 8 k.p.a. Podkreślić także należy, że organy słusznie przyjęły, że wpływ na wynik niniejszego postępowania mógł mieć jedynie zgormadzony w tej sprawie materiał dowodowy, a przede wszystkim zapadłe orzeczenia lekarskie. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.