Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3045/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15, 7, 77 § 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 21 ust. 5
journal: Dz.U. 1991 nr 101 poz 444
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska, Protokolant st. ref. Karolina Jóźwik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2020 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zastrzeżeń wniesionych do projektu uproszczonego planu urządzenia lasów I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego B. K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

B. K. ("skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2019 r., w której utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2019 r. o nieuznaniu zastrzeżeń skarżącego wniesionych do projektu uproszczonego planu urządzania lasów.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

B. K. wniósł zastrzeżenia i wnioski do projektu uproszczonego planu urządzenia lasów miasta [...] w zakresie dotyczącym ustaleń dla działki ewidencyjnej o numerze [...] z obr. [...].

Starosta [...] decyzją z [...] sierpnia 2019 r., sprostowaną postanowieniem z [...] września 2019 r., nie uznał zastrzeżeń B. K. wniesionych do projektu uproszczonego planu urządzenia lasów miasta [...] w zakresie dotyczącym ustaleń dla ww. działki.

Od powyższej decyzji B. K. wniósł odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] października 2019 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2019 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, po przytoczeniu treści art. 21 ust. 1 pkt 2, art. 3 pkt 1 lub 2 ustawy o lasach, podał że o tym czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów. Tego dowodu nie mogą samodzielnie kwestionować organy administracji przez klasyfikowanie danego gruntu jako lasu wyłącznie w oparciu o definicję ustawową zawartą w ustawie o lasach i z pominięciem wpisu w ewidencji. Z akt sprawy wynika, że działka nr [...] określona jest w rejestrze gruntów jako las (LsV). Dopóki odwołujący się nie doprowadzi do zmiany zapisu w rejestrze gruntów w zakresie przeznaczenia przedmiotowego terenu, dopóty dla tego terenu konieczne będzie sporządzanie wspomnianego planu, wymieniona działka powinna być traktowana jako las. Brak podstaw do zakwestionowania przeznaczenia gruntu jako lasu w ramach postępowania, którego przedmiotem jest przygotowanie uproszczonego planu urządzenia lasu. Plan taki jest sporządzany dla lasów - czyli przede wszystkim dla gruntów określonych w rejestrze gruntów jako lasy.

B. K. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2019 r. wniósł o uchylenie zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2019 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniami:

1) przepisów postępowania mającymi istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 138 § 1 pkt 1 i art. 15 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [(Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.) - dalej jako: "k.p.a."] przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, która została wydana z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, gdyż skoncentrowano ocenę stanu faktycznego jedynie na jednym dowodzie z arbitralnym odrzuceniem dowodów przemawiających za stanowiskiem skarżącego, brak ponownego rozpoznania sprawy, nieprzeprowadzenie faktycznie powtórnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, lecz powielenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustaleń poczynionych w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, które były skutkiem wybiórczej analizy przeprowadzonych w sprawie dowodów dokonanych w ten sposób, że oba organy administracyjne uznały za istotny w sprawie dowód z zapisów w ewidencji gruntów i budynków, z którego wynika, że działka nr ew. [...] jest działką leśną, zaś dowody i okoliczności odmienne zostały uznanie przez oba organy za nieistotne, choć wynikało z nich, że działka ta utraciła charakter leśny gdyż: w piśmie rzeczoznawcy ([...] Sp.j.) z 25 listopada 2018 r. wskazano wprost, że działka ma charakter zurbanizowany i posiada widoczne ślady budownictwa; w Uchwale Rady Miasta [...] nr [...] z [...] czerwca 2017 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] zostało uwzględnione, że przedmiotowa działka położona jest na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach zalesionych, oznaczonych symbolem planu 2-MN/ZL; strona w składanych jeszcze przed organem pierwszej instancji pismach (z 21 sierpnia 2018 r. i 26 marca 2019 r.) w sposób jasny i obszerny wskazywała jaki jest rzeczywisty charakter przedmiotowej działki, z których to wyjaśnień wynika jednoznacznie, że teren ten jest zurbanizowany i posiada ślady budownictwa,

- art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. przez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, co przejawiało się brakiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie i w sposób obiektywny oraz brakiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. ustaleniem jaki jest rzeczywisty charakter działki nr ew. [...] przez organy obu instancji. Oba organy administracyjne przy wydawaniu decyzji ograniczyły się tylko do oceny jednego dowodu i wniosków z niego płynących, tj. zapisów z ewidencji gruntów i budynków, choć pozostaje on w sprzeczności z wnioskami jakie można wyprowadzić z pozostałego (spójnego) zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a które to dowody odpowiadają rzeczywistemu stanowi faktycznemu,

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez nienależyte przeprowadzenie niezbędnego postępowania dowodowego oraz przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w szczególności ponowne całkowite pominięcie dowodów, a co za tym idzie ustaleń wynikających dowodów wyżej wymienionych i ponowną błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, tj. art. 20 ust 3a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne [(Dz. U. z 2019 r., poz. 275) - dalej w skrócie: "u.p.g.k.] w zw. z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2018 r., poz. 2129) polegającą na przyjęciu, że informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące i stanowią podstawę przy ustalaniu projektu Uproszczonego Planu Urządzania Lasu (dalej jako: "projekt Planu") co w konsekwencji skutkowało pominięciem przez oba organy pozostałych zebranych w sprawie dowodów, podczas gdy to do organu prowadzącego postępowanie w sprawie sporządzenia projektu Planu należy wyjaśnienie kwestii charakteru spornego gruntu, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie, gdyż nie został wyjaśniony w sposób niebudzący żadnych wątpliwości charakter działki nr [...];

2) przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 20 ust 3a u.p.g.k. w zw. z art. 20 ust. 2 ustawy o lasach przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące i stanowią podstawę przy ustalaniu projektu Planu podczas gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami to informacje wynikające z planu urządzenia lasu są wiążące dla organów ewidencji gruntów i budynków, co oznacza, że dopóki w Planie nie zostanie dokonana zmiana, o której mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o lasach, dopóty organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania w prowadzonej przez siebie ewidencji zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu,

- art. 3 ustawy o lasach w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych [(Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 z późn. zm.) - dalej w skrócie: "u.o.g.r.l."] przez ich błędną wykładnię polegająca na uznaniu, że gruntem leśnym jest grunt, który został tak określony w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy ustawodawca w art. 2 ust. 2 pkt 1-3 u.o.g.r.l. wymienił w sposób enumeratywny według jakich przesłanej określa się dany grunt jako leśny i w przypadku gruntów leśnych brak jest analogicznego zapisu jak w przypadku gruntów rolnych, tj. w art. 2 ust 1 u.o.g.r.l., który wprost odsyła do zapisów w ewidencji gruntów i budynków,

- art. 3 ustawy o lasach przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wymieniona w decyzjach przesłanka, tj. powierzchnia działki jest większa niż 0,1 ha oraz, że przedmiotowa działka jest częścią większego kompleksu leśnego, jest wystarczające do uznania, że dany grunt stanowi grunt leśny, podczas gdy z definicji lasu zawartej w art. 3 ustawy o lasach wynika również konieczność spełnienia jednej z trzech przesłanek funkcjonalnych z art. 3 ust. 1. lit. a-c. ustawy o lasach, które to okoliczności nie mają miejsca w niniejszej sprawie,

- art. 21 ust. 5 ustawy o lasach przez brak uznania zastrzeżeń skarżącego, a tym samym uwzględnienia przedmiotowej działki w projekcie Planu miasta [...] pomimo posiadanej przez organy obu instancji wiedzy o istniejących rozbieżnościach między stanem faktycznym działki, a danymi ewidencyjnymi,

- art. 4 pkt 11 o.g.r.l. przez uznanie, że wydanie decyzji przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w sprawie wyłączenia gruntu leśnego z produkcji jest konieczne i uniemożliwia wyłączenie przedmiotowej działki z Planu miasta [...], podczas gdy wyłączenie przedmiotowej działki z produkcji leśnej nastąpiło z mocy samego prawa, gdyż działka nie jest użytkowana w celach leśnych o czym świadczą chociażby takie okolicznością jak to, że: - działka posiada pełny dostęp do infrastruktury miejskiej (woda, kanalizacja, gaz, prąd, telewizja kablowa), - działka w rzeczywistości jest wykorzystywana jako podwórko dla zlokalizowanego na sąsiedniej działce (nr ew. [...], obręb [...]) domu, gdyż znajduje się tam plac zabaw i przydomowy zielnik – ogródek, - na działce umiejscowiona jest stacja transformatorowa słupowa, a na skraju, wzdłuż ul. [...] przebiega linia średniego napięcia, - przedmiotowa działka wraz z sąsiadującymi działkami o nr [...] i [...] od 1938 r. użytkowane są jako jedna całość, w ten sposób, że stanowiły jedno gospodarstwo z domem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – w odpowiedzi na skargę – wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. 2019, poz. 2325, ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a."], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2019 r. narusza prawo w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2019 r. rozstrzygającą o nieuznaniu zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu. Materialnoprawną podstawę ww. decyzji stanowił art. 21 ust. 5 ustawy o lasach. Według tej normy, w terminie 30 dni od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zainteresowani właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu. Starosta wydaje decyzję w sprawie uznania lub nieuznania zastrzeżeń lub wniosków. W warunkach rozpatrywanej sprawy powyższe oznacza, że zadaniem Sądu było zbadanie, czy w sprawie poczyniono prawidłowe ustalenia faktyczne i prawne pozwalające w konsekwencji na przyjęcie, że uzasadnione było nieuwzględnienie zgłoszonych przez skarżącego zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, a tym samym utrzymanie w mocy decyzji negatywnej względem zgłoszonych zastrzeżeń. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o lasach, trwale zrównoważoną gospodarkę leśną prowadzi się według planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu, z uwzględnieniem w szczególności następujących celów: 1) zachowania lasów i korzystnego ich wpływu na klimat, powietrze, wodę, glebę, warunki życia i zdrowia człowieka oraz na równowagę przyrodniczą; 2) ochrony lasów, zwłaszcza lasów i ekosystemów leśnych stanowiących naturalne fragmenty rodzimej przyrody lub lasów szczególnie cennych ze względu na: a) zachowanie różnorodności przyrodniczej, b) zachowanie leśnych zasobów genetycznych, c) walory krajobrazowe, d) potrzeby nauki; 3) ochrony gleb i terenów szczególnie narażonych na zanieczyszczenie lub uszkodzenie oraz o specjalnym znaczeniu społecznym; 4) ochrony wód powierzchniowych i głębinowych, retencji zlewni, w szczególności na obszarach wododziałów i na obszarach zasilania zbiorników wód podziemnych; 5) produkcji, na zasadzie racjonalnej gospodarki, drewna oraz surowców i produktów ubocznego użytkowania lasu.

W myśl art. 18 ustawy o lasach:

1. Plan urządzenia lasu sporządza się, z zastrzeżeniem ust. 2, na 10 lat, z uwzględnieniem:

1) przyrodniczych i ekonomicznych warunków gospodarki leśnej;

2) celów i zasad gospodarki leśnej oraz sposobów ich realizacji, określonych dla każdego drzewostanu i urządzanego obiektu, z uwzględnieniem lasów ochronnych.

2. W przypadkach uzasadnionych stanem lasów, a w szczególności wystąpieniem szkód lub klęsk żywiołowych, plan urządzenia lasu może być opracowany na okresy krótsze niż 10 lat.

3. Zmiana okresu, o którym mowa w ust. 1 i 2, wymaga zgody organu zatwierdzającego plan urządzenia lasu.

4. Plan urządzenia lasu powinien zawierać w szczególności:

1) opis lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia, w tym:

a) zestawienie powierzchni lasów, gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz lasów ochronnych,

b) zestawienie powierzchni lasów z roślinnością leśną (uprawami leśnymi) według gatunków drzew w drzewostanie, klas wieku, klas bonitacji drzewostanów oraz funkcji lasów;

2) analizę gospodarki leśnej w minionym okresie;

2a) program ochrony przyrody;

3) określenie zadań, w tym w szczególności dotyczących:

a) ilości przewidzianego do pozyskania drewna, określonego oddzielnie jako etat miąższościowy użytków rębnych oraz etat powierzchniowy użytków przedrębnych,

b) zalesień i odnowień,

c) pielęgnowania i ochrony lasu, w tym również ochrony przeciwpożarowej,

d) gospodarki łowieckiej,

e) potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej.

Ponadto, na zasadzie art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o lasach, plany urządzenia lasu sporządza się dla lasów stanowiących własność Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem, że uproszczone plany urządzenia lasu, sporządza się, co do zasady dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa.

Uproszczony plan urządzenia lasu – według art. 6 pkt 7 ustawy o lasach – to plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. "Jest aktem planowania, a więc jego zapisy mają w okresie obowiązywania służyć realizacji określonych ustawą celów, które sprowadzają się do prowadzenia na objętym planem terenie właściwej gospodarki leśnej, m.in. w myśl zasad określonych w art. 8 ustawy o lasach, tj. powszechnej ochrony lasów, trwałości utrzymania lasów, ciągłości i zrównoważonego wykorzystania wszystkich funkcji lasów, powiększania zasobów leśnych. Aby tak się stało, tereny objęte docelowo planem muszą być należycie zinwentaryzowane i opisane, zgodnie z przepisami ustawy oraz wydanych do niej aktów wykonawczych. Skoro zatem dokument ten ma służyć odpowiedniej gospodarce leśnej na przyszłość, a przy tym ma zawierać określone powszechnie obowiązującymi regulacjami składniki służące należytej inwentaryzacji powierzchni lasów, to należy zakładać, że dokument ten powinien zawierać wyłącznie dane aktualne w chwili jego opracowywania. Inaczej rzecz ujmując, plan powinien odzwierciedlać (ujmować swoją treścią) grunty będące lasami, tj. posiadające definicyjne cechy lasu. Nie ulega zatem wątpliwości, że w takiej sytuacji rolą organów odpowiedzialnych za opracowanie uproszczonego planu urządzenia lasu jest ustalenie, czy działki opisane ewidencyjnie jako leśne w istocie stanowią las w rozumieniu przepisów ustawy o lasach. W tym zatem sensie rację mają organy administracji, powołując się na fakt związania przy sporządzaniu planu zapisami ewidencyjnymi. Związanie to dotyczy jednak tylko etapu sporządzania planu, w którym dochodzi do ustalenia, jakie tereny mają podlegać inwentaryzacji, a więc które grunty mają potencjalnie znaleźć się w granicach projektowanego planu. Nie oznacza to natomiast, że docelowo wszystkie grunty wskazane ewidencyjnie jako leśne mają zostać objęte planem. Na skutek bowiem przeprowadzonych w toku inwentaryzacji oględzin poszczególnych działek może okazać się, że charakterystyka określonych gruntów przestała odpowiadać definicji lasu i powinny zostać wyłączone z planu bądź też mogą zostać ujawnione takie rozbieżności między stanem ewidencyjnym a rzeczywistym gruntu, które wprawdzie nie kwalifikują danego terenu do wyłączenia z granic planu, ale uzasadniają wpisanie takich rozbieżności do wykazu zawartego w ramach rejestru, o którym mowa w § 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu [(Dz. U. poz. 1302) – dalej w skrócie: "rozporządzenie". Może to dotyczyć przykładowo ustalenia, że na danym terenie aktualnie nie występuje drzewostan właściwy dla lasu, niemniej jednak jest to stan przejściowy (halizna), gdyż na danym terenie istnieją warunki do dalszego prowadzenia gospodarki leśnej. Tego rodzaju wpis uprawniać będzie wówczas właściwy organ do nałożenia na właścicieli takich działek oraz egzekwowania od nich obowiązków określonych w art. 13 ustawy o lasach, w tym m.in. obowiązku ponownego wprowadzenia roślinności leśnej. Inaczej rzecz ujmując, inwentaryzacja ma doprowadzić do ustalenia rzeczywistego stanu poszczególnych gruntów, by projektowany plan odpowiadał rzeczywistości, nie stanowiąc wyłącznie powielenia formalnych zapisów ewidencyjnych niemających pokrycia z rzeczywistością. Tylko wówczas będzie bowiem realnie służył prowadzeniu prawidłowej gospodarki leśnej, gdyż będzie obejmować grunty faktycznie będące lasami w rozumieniu przepisów ustawy o lasach" (wyrok WSA w Warszawie z 7 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 3044/19; wyrok WSA w Warszawie z 19 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 784/19).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 7 lipca 2020 r. (sygn. akt IV SA/Wa 3044/19) podkreślił, że "Podobnemu celowi, co wyżej opisany, służy procedura zgłaszania zastrzeżeń i wniosków do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, o której stanowi art. 21 ust. 5 ustawy o lasach. W jej trakcie właściciele działek leśnych mogą sygnalizować organowi planistycznemu, że grunt uwidoczniony w ewidencji jako las, a w konsekwencji planowany do objęcia projektowanym planem, nie spełnia cech właściwych definicji takiego gruntu, w związku z czym nie powinien być włączany do terenów objętych takim dokumentem albo też stwierdzone różnice między stanem faktycznym i ewidencyjnym danego gruntu, dotyczące zalesienia, powinny zostać uwzględnione w wykazie rozbieżności uproszczonego planu. Rozstrzygnięcie w zakresie uwzględnienia bądź nie zgłoszonych zastrzeżeń i wniosków następuje [...] w drodze decyzji administracyjnej. Konsekwencją inwentaryzacji czy uwzględnienia zastrzeżeń zgłoszonych przez właścicieli gruntów leśnych nie jest automatyczna zmiana zapisów ewidencyjnych dotyczących takiego gruntu, a jedynie nieuwzględnianie danego terenu w prowadzeniu gospodarki leśnej według określonych ustawą o lasach zadań i celów, co wynika z tego, że grunty te przestały być lasami w rozumieniu ww. ustawy. Ewidencyjnie jednak grunty takie, [...], pozostają opisane w ewidencji jako leśne do czasu zmiany tej kwalifikacji, ale dopiero w rezultacie odrębnie przeprowadzonych postępowań. Jak zatem wynika z powyższych rozważań, nie ma sprzeczności między cytowanym przez organy stanowiskiem judykatury a szeroko rozumianą procedurą sporządzania planu uproszczonego, niemniej jednak jest między tymi kwestiami ścisły związek. Choć bowiem samo wyłączenie z planu działek na skutek przeprowadzonej inwentaryzacji gruntów lub uznania zgłoszonych zastrzeżeń, wynikające z utraty przez te grunty cech lasu, nie wywołuje automatycznie zmian w zapisach ewidencji budynków i gruntów, to jednak okoliczność ta może stanowić podstawę do wystąpienia przez właściciela wyłączonej z planu działki z wnioskiem o zmianę danych ewidencyjnych. W pierwszej kolejności wynika to wprost z art. 20 ustawy o lasach, który przewiduje, że w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, w tym lasów ochronnych (ust. 1), jak również, że w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu (ust. 2). Po wtóre, zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące m.in. gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Jednocześnie ust. 3a ww. przepisu wskazuje, iż ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach, a § 68 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków wskazuje ponadto, że grunty leśne dzielą się na: 1) lasy, oznaczone symbolem - Ls; 2) grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem – Lz, przy czym zgodnie z załącznikiem nr 6 do ww. rozporządzenia do lasów zalicza się grunty określone jako "las" w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Oznacza to, że kwalifikacja działki jako las, w świetle przepisów ustawy o lasach, jest determinantem późniejszych zapisów ewidencyjnych, a nie odwrotnie. W całokształcie potwierdza to więc konstatację, że uznanie na etapie sporządzania uproszczonego planu urządzenia lasu, że dany grunt zapisany ewidencyjnie jako leśny utracił leśny charakter, może stanowić asumpt dla właściciela gruntu do wystąpienia z wnioskiem o korektę zapisów ewidencyjnych". Również w wyroku z 18 lutego 2020 r. wydanym w sprawie IV SA/Wa 2546/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że "w § 7 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia przewidziano, że rejestr winien obejmować m.in. wykaz rozbieżności między danymi ewidencyjnymi odnoszącymi się do gruntów objętych sporządzanym uproszczonym planem urządzenia lasu a stanem faktycznym tych gruntów. Już zatem w samej treści rozporządzenia nakazano ujawnienie stwierdzonych rozbieżności miedzy danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków a stanem rzeczywistym. Odesłanie zawarte w § 7 ust. 2 należy odczytywać jako nakaz posługiwania się danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków w zakresie m.in. numeracji i granic poszczególnych działek ewidencyjnych oraz danych właścicieli. Natomiast to, czy na danej działce znajduje się las i jaką zajmuje powierzchnię tej działki, jest właśnie przedmiotem ustaleń w trakcie procedury opracowywania uproszczonego planu urządzenia lasu. Przyjęcie koncepcji, iż dane zawarte w ewidencji co do leśnego charakteru użytku i powierzchni lasu są wiążące w procedurze opracowywania uproszczonego planu urządzenia lasu doprowadziłoby do sytuacji błędnego koła. Otóż w świetle powołanych wyżej art. 20 ust. 3a u.p.g.k. oraz 20 ust. 2 ustawy o lasach, nie byłaby możliwa zmiana stanu w ewidencji w tej materii (przynajmniej w okresie obowiązywania uproszczonego planu urządzenia lasu)". Z punktu widzenia powyższych rozważań istotne jest także wskazanie, że "nawet jeśli z jakichkolwiek przyczyn las utracił niektóre swoje cechy, takie jak np. drzewostan czy runo leśne, użytek leśny nie traci przez to swego charakteru. Z art. 24 ustawy o lasach wynika bowiem ciążący na właścicielu lasu obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego lasu poprzez ponowne wprowadzenie roślinności leśnej (upraw leśnych) i doprowadzenia np. do odtworzenia leśnego charakteru gruntu (np. runa leśnego). Nawet więc czasowy brak roślinności leśnej nie jest więc podstawą do przeklasyfikowania gruntu leśnego na nieleśny. Gdyby dopuścić taką możliwość, każdy właściciel lasu poprzez wykarczowanie go (pozbawienie lasu roślinności) mógłby doprowadzić swój teren do utraty charakteru leśnego. Taka sytuacja z punktu widzenia ratio legis ustawy o lasach jest niedopuszczalna" (wyrok WSA w Warszawie z 18 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2546/19; wyrok WSA w Poznaniu z 7 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Po 808/18; wyrok WSA w Warszawie z 11 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2800/18).

Według skarżącego działka nr [...], będąca przedmiotem zgłoszonych zastrzeżeń i wydanych w sprawie decyzji, nie powinna być ujęta w projekcie Planu, albowiem położona jest u zbiegu ul. [...], [...] i [...] w ścisłym centrum miasta [...], stanowi zurbanizowany grunt, bez typowej roślinności leśnej, nie stanowi lasu i nigdy nie była prowadzona na niej gospodarka leśna. Z kolei organ I instancji rozstrzygający w sprawie powołał się na okoliczność występowania na działce nr [...], obręb [...], w mieście [...], użytku w postaci LsV, czyli lasu klasy V o powierzchni 0,4676 ha (zgodnie z zapisem w ewidencji gruntów i budynków) oraz objęcia ustaleniami Uproszczonego planu urządzenia lasów miasta [...] obejmującego okres od 1.01.2009 r. do 31.12.2018 r. (kiedy to zinwentaryzowano drzewostan brzozowy w wieku około 50 lat I klasy bonitacji o powierzchni 0,4676 ha i zaplanowano do wykonania zabiegi trzebieży późnej); a dalej wobec ewidencyjnej kwalifikacji, zasadność ujęcia działki w projekcie Uproszczonego planu urządzenia lasu miasta [...] na okres 1.01.2019 r. do 31.12.2028 r. i w wykazie rozbieżności między ewidencją gruntów a stanem faktycznym ze wskazaniem przyczyny zmian "teren zabudowany".

Również organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wyraził pogląd, że o tym, czy dany grunt jest lasem decyduje w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów; postępowanie w przedmiocie zastrzeżeń zgłoszonych do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu nie jest właściwe do rozstrzygania sporów dotyczących charakteru danego gruntu.

W ocenie Sądu analiza uwarunkowań faktycznych i prawnych sprawy dała podstawy do stwierdzenia, że ocena działającego w sprawie organu odwoławczego była nie tylko przedwczesna, ale i nie odnosiła się do tych aspektów sprawy, które zostały w sposób szczególny uwypuklone w powyższych rozważaniach Sądu, popartych aktualnym orzecznictwem. Z tego wynika, że wszystko powyższe nie zostało poddane ocenie organu odwoławczego, w ramach ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, w myśl zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 k.p.a. Zaskarżona decyzja została też wydana z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. Wszystkie te naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy będzie miał na względzie wyrażoną przez Sąd ocenę prawną i wytyczne co do dalszego postępowania oraz treść art. 138 k.p.a. Przede wszystkim, po pierwsze w sprawie powinno dojść do zbadania, a odzwierciedleniem tego powinno być uzasadnienie aktu administracyjnego - czy podmiot opracowujący projekt uproszczonego planu zbadał sytuację na gruncie co charakteru działki nr [...], czy też dane co do stanu działki przeniesiono z ewidencji gruntów i budynków, bez dokonania weryfikacji stanu na gruncie, jej oględzin. Ustalenia organu w tej kwestii winny znaleźć odzwierciedlenie w dokumentacji sprawy, a następnie dać organowi podstawy do ustaleń co do określenia charakteru działki nr [...], jej aktualnego stanu zalesienia, kwestii trwałego czy przejściowego pozbawienia charakteru leśnego. Wykonawca projektu Planu nie może, jak już to podkreślono wyżej, przenieść "mechanicznie" (tj. bez dokonania sprawdzeń w terenie) do projektu planu danych z ewidencji; po drugie materiał dowodowy sprawy powinny stanowić wszystkie relewantne dla jej rozstrzygnięcia fragmenty treści projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, jak i załączniki graficzne, w tym mapy (z zachowaniem oryginalnej kolorystki i legendy), czego obecnie Sąd nie stwierdził w aktach sprawy; po trzecie organ powinien dokonać rozważań także z uwzględnieniem i odniesieniem się co do treści już wynikających z materiału sprawy, tj. informacji jakoby przedmiotowa działka miała charakter lasu ochronnego, ustaleń Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] – w rejonie ul. [...] – obszar [...] (uchwała Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., pisma wykonawcy projektu Planu z 25 listopada 2018 r. Dopiero uwzględniając wynikające z powyższych działań wnioski, organ odniesie się do zgłoszonych przez skarżącego zastrzeżeń względem projektu Planu dotyczących działki nr [...] i wyda decyzję zgodną z prawem. Dodatkowo do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy ma prawo przyczynić się także sam skarżący

przez: skorzystanie z prawa wypowiedzenia się co do zebranych materiałów w toku postępowania, zgłaszanie wniosków dowodowych i żądań (art. 10 § 1 k.p.a.).

W tym stanie rzecz Sąd uwzględnił skargę i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania postanowił w punkcie II na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te, w wysokości 697 zł, złożyły się: wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie adwokata w kwocie 480 zł powiększone o kwotę opłaty skarbowej w wysokości 17 zł uiszczoną tytułem opłaty od pełnomocnictwa.