Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1860/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 144
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 51 ust. 2, art. 51 ust. 2c
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Teresa Zyglewska sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa (dalej: Minister, organ II instancji, organ odwoławczy) z [...] maja 2016 r., znak: [...], NK: [...] wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia Wójta Gminy [...] (dalej: skarżący) na postanowienie Wojewody [...] (dalej: Wojewoda, organ I instancji) z [...] lipca 2014 r., znak: [...], wymierzające Wójtowi Gminy [...] karę pieniężną w wysokości 6 500 zł (słownie: sześć tysięcy pięćset złotych) za wydanie decyzji nr [...] z [...] lipca 2011 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie przepompowni ścieków, odcinka kanalizacji sanitarnej tłoczonej i grawitacyjnej oraz odcinka sieci wodociągowej na działkach nr [...], [...], [...] i [...], położonych w miejscowości [...], gm. [...], z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2015r., poz. 199, ze zm., dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

W postanowieniu z [...] maja 2016 r. Minister utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Stan sprawy przestawiał się następująco:

W dniu 14 lipca 2011 r. Wójt Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosku Gminy Miejskiej [...], reprezentowanej przez G. S. - Zastępcę Burmistrza, (dalej: inwestor), wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji. Wojewoda [...] w postanowieniu z [...] lipca 2014 r., znak: [...], dalej: (postanowienie Wojewody [...]), nałożył na Wójta Gminy [...] karę pieniężną w wysokości 6 500 zł (słownie: sześć tysięcy pięćset złotych) za wydanie decyzji Nr [...] z [...] lipca 2011 r. z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W piśmie z 9 lipca 2014 r., znak: [...], Wójt Gminy [...] wniósł zażalenie na postanowienie Wojewody [...], wnosząc o jego uchylenie i umorzenie niniejszego postępowania. Powyższemu postanowieniu Wojewody [...] skarżący zarzucił:

- naruszenie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie czasu trwania postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego bez wyłączenia terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności oraz okresów opóźnień powstałych z winy strony i przyczyn niezależnych od organów;

- naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a., wskutek braku wszechstronnego rozważenia i uwzględnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, które należycie rozpatrzone przemawiają za odstąpieniem od nałożenia kary.

W dalszej części zażalenia Wójt Gminy [...] opisał szczegółowo powyższe zarzuty. Skarżący zaznaczył, że przy wymierzeniu przedmiotowej kary pieniężnej Wojewoda [...] dokonał jedynie matematycznego wyliczenia, polegającego na odliczeniu od biegu terminu całego postępowania w sprawie, tj. od 90 dni, 65 dni ustawowych oraz 12 dni przeznaczonych na uzgodnienie projektu decyzji, co poskutkowało przyjęciem przez organ I instancji 13 dni zwłoki w wydaniu decyzji. W przekonaniu skarżącego, uwzględniając regulację zawartą w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, od okresu trwania całego postępowania w sprawie, tj. od 90 dni, organ I instancji winien w pierwszej kolejności odliczyć terminy przewidziane w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, jak również okresy opóźnienia spowodowane z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu. Wobec powyższego skarżący stwierdził, że w niniejszej sprawie odliczeniu od ustawowego terminu podlega 7-dniowy termin wyznaczony przez organ na zapoznanie się z aktami sprawy (wraz z okresem na doręczenie korespondencji), stanowiący realizację obowiązku zapewnienia czynnego udziału stronom w postępowaniu, przewidzianego w art. 10 k.p.a.

W postanowieniu z [...] maja 2016 r. Minister utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ II instancji powołując się na treść art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazał, że określony w tym przepisie termin stanowi gwarancję ochrony praw inwestora do rozpatrzenia wniosku w rozsądnym terminie, a więc bez zbędnej zwłoki. W tej sytuacji organ II instancji pozbawiony został możliwości swobodnego i uznaniowego decydowania o wymierzeniu kary pieniężnej. Organ ten, po ustaleniu liczby dni przekroczenia wskazanego terminu, ma obowiązek wymierzenia kary w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Brzmienie art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie daje podstaw do uznaniowości. Wymierzenie kary jest obligatoryjne. Jedynie wykazanie, że opóźnienie powstało z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu powoduje, że kara pieniężna za okres, w którym to usprawiedliwione opóźnienie powstało, nie będzie wymierzona. Organ II instancji wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie 65-dniowy termin, wskazany w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozpoczął bieg w dniu 16 kwietnia 2011 r., tj. w dniu następującym po dniu, w którym do Urzędu Gminy [...] wpłynął wniosek o wszczęcie postępowania. Powyższe wynika z art. 57 § 1 k.p.a. Tym samym przedmiotowy termin zakończył swój bieg w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej, tj. w dniu 14 lipca 2011 r., który to dzień jest ostatnim dniem podlegającym uwzględnieniu przy obliczaniu okresu prowadzenia przez skarżącego postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego.

Zdaniem Ministra, organ I instancji słusznie ustalił, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie trwało 90 dni, z zastrzeżeniem art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił także na podstawie jakich ustaleń utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Według Ministra, postanowienie Wojewody [...] zostało wydane z naruszeniem art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obowiązkiem organu I instancji było określenie wysokości kary w kwocie, która odpowiada rzeczywistej zwłoce Wójta Gminy [...] w wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Określony w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym termin na wydanie przedmiotowej decyzji został przekroczony przez skarżącego o 17 dni, co winno być równoznaczne z wymierzeniem Wójtowi Gminy [...] kary pieniężnej w wysokości 8 500 zł (słownie: osiem tysięcy pięćset złotych), a nie - jak to uczynił organ I instancji - z wymierzeniem kary w wysokości 6 500 zł (słownie: sześć tysięcy pięćset złotych) za 13 dni zwłoki. Minister wskazał, że stosownie do treści art. 139 w zw. z art. 144 k.p.a. organ II stopnia nie może wydać postanowienia na niekorzyść strony, która złożyła zażalenie chyba że zaskarżone postanowienie rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.

W wyniku dokonanej analizy Minister uznał, że organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa, tj. art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże naruszenie to nie nosi w jego ocenie, znamion rażącego naruszenia prawa, a zatem brak jest podstaw do uchylenia przez organ odwoławczy postanowienia Wojewody [...] oraz wymierzenia Wójtowi Gminy [...] kary pieniężnej w wyższej wysokości.

W postanowieniu z [...] maja 2016 r. organ odwoławczy odniósł się także do zarzutów skarżącego przedstawionych w zażaleniu na postanowienie Wojewody [...].

W piśmie z 17 czerwca 2016 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] maja 2016 r. zaskarżając to postanowienie w całości.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1) naruszenie przepisu art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 61 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że dotknięty brakami formalnymi wniosek inwestora zainicjował postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a w konsekwencji termin na wydanie decyzji lokalizacyjnej rozpoczął swój bieg od dnia następnego po złożeniu przedmiotowego wniosku, tj. od dnia 16 kwietnia 2011r., podczas gdy termin załatwienia sprawy winien być liczony od uzupełnienia przez inwestora wniosku o nowy załącznik graficzny,

2) naruszenie przepisu art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wadliwe zaniechanie wyłączenia z 65-dniowego terminu przewidzianego na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wszystkich zaistniałych w sprawie terminów ustalonych w przepisach prawa na dokonanie określonych czynności, w tym terminów wyznaczonych przez organ w związku z obowiązkiem zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, tj. 7-dniowego terminu na zapoznanie się z aktami sprawy, wyznaczonego w zawiadomieniu z 29 czerwca 2011 r. wraz z okresem niezbędny na doręczenie korespondencji;

3) naruszenie przepisu art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zanegowanie ustaleń faktycznych Wojewody [...] odnoszących się do podlegających odliczeniu od dopuszczalnego czasu trwania postępowania lokalizacyjnego terminów przewidzianych w przepisach prawa na dokonanie określonych czynności, co skutkowało wadliwym przyjęciem, że zwłoka Wójta Gminy [...] w wydaniu decyzji lokalizacyjnej wyniosła 17 dni, a nie jak prawidłowo ustalił organ wojewódzki 13 dni.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) oraz § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesiono o:

- uchylenie w całości postanowienia Ministra Infrastruktury i Budownictwa i poprzedzającego go postanowienia Wojewody [...] oraz umorzenie postępowania administracyjnego;

- zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że dopiero kompletny, pozbawiony braków formalnych wniosek mógł zainicjować postępowanie w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a zatem dopiero od uzupełnienia wniosku inwestora o prawidłowy załącznik graficzny winien rozpocząć bieg 65-dniowy termin na wydanie decyzji lokalizacyjnej. Datą wszczęcia postępowania administracyjnego na żądanie strony jest bowiem dzień doręczenia organowi administracji publicznej żądania spełniającego wymagania z art. 63 § 2 k.p.a., tzn. podania zawierającego co najmniej wskazanie strony, od której pochodzi, jej adresu oraz, czyniącego zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Skarżący powołał się na treść art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącego, dołączenie do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego prawidłowego załącznika graficznego stanowi wymóg formalny, wynikający z przepisu szczególnego, którego brak uniemożliwia wszczęcie postępowania i załatwienie sprawy w drodze decyzji.

Z uwagi na powyższe, nawet w sytuacji zaniechania przez organ formalnego wezwania do usunięcia dostrzeżonego braku formalnego, nie można uznać, że niekompletny wniosek mógł wszcząć postępowanie administracyjne, a jego późniejsze uzupełnienie (w czerwcu 2011 r.) pozostaje bez znaczenia dla obliczenia terminu załatwienia sprawy. W przypadku kiedy wniosek nie spełnia tych wymagań, ww. termin należy liczyć od daty usunięcia braków formalnych, bowiem wszczęcie postępowania administracyjnego może spowodować tylko żądanie strony niedotknięte brakami formalnymi. Według skarżącego, dopiero usunięcie braku formalnego wniosku w czerwcu 2011 r. doprowadziło do skutecznego wszczęcia postępowania lokalizacyjnego (co stanowiło podstawę zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania lokalizacyjnego w dniu 9 czerwca 2011 r.), a zatem od dnia następnego po wydaniu zawiadomienia, tj. od 10 czerwca 2011 r., rozpoczął bieg 65-dniowy termin na wydanie decyzji lokalizacyjnej, a nie jak błędnie przyjęły orzekające w sprawie organy - od dnia 16 kwietnia 2011 r. Względnie okres ten winien być zakwalifikowany jako okres opóźnienia powstały z przyczyn niezależnych od organu, co również powoduje konieczność jego odliczenia od dopuszczalnego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej. Bezsprzecznie bowiem (co wynika z oświadczenia inwestora z 8 lipca 2014 r.) Wójt Gminy [...] podjął działania w celu usunięcia dostrzeżonych wad wniosku, a zatem nie pozostawał w bezczynności uzasadniającej stosowanie sankcji finansowych. W ocenie skarżącego, podczas kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia organ II instancji wadliwe zaniechał wyłączenia z 65-dniowego terminu przewidzianego na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wszystkich zaistniałych w sprawie terminów przewidzianych w przepisach prawa na dokonanie określonych czynności. W ocenie Wójta Gminy [...], odliczeniu od biegu postępowania winien podlegać również termin, którego obowiązek wyznaczenia przez organ wynika wprost z tych przepisów, tj. z art. 10 k.p.a. (7 dniowy termin na zapoznanie się z aktami sprawy, wyznaczony w zawiadomieniu z 29 czerwca 2011 r. wraz z okresem niezbędnym dla doręczenia korespondencji). Wyznaczenie stronom określonych terminów w oparciu o powołany wyżej przepis, obliguje organ do oczekiwania na ich bezskuteczny upływ, aby podjęcie dalszych czynności w postępowaniu, tj. przygotowanie projektu decyzji do uzgodnień, czy wydanie samej decyzji, nastąpiło z uwzględnieniem stanowiska, uwag i wyjaśnień wszystkich stron. Brak dochowania ustawowych wymogów w tym zakresie naraża organ na zarzut pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu, co jest przesłanką wznowienia postępowania. Według skarżącego, Minister niezasadnie zanegował ustalenia Wojewody [...] dotyczące wyłączenia okresów związanych z uzgadnianiem projektu decyzji lokalizacyjnej przez organy współdziałające, co skutkowało wadliwym przyjęciem, że zwłoka Wójta Gminy [...] w wydaniu decyzji lokalizacyjnej wyniosła 17 dni, a nie jak ustalił organ wojewódzki 13 dni. Skarżący uważa, że wypełnienie obowiązku ustawowego nie może powodować dla organu negatywnych konsekwencji finansowych, a czas konieczny na dokonanie ww. czynności, jak słusznie przyjął Wojewoda [...] podlega wyłączeniu z ustawowego 65-dniowego terminu załatwienia sprawy, zgodnie z art. 51 ust. 2c u.p.z.p.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy.

Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonego postanowienia, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W ocenie Sądu, organ II instancji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrał materiał dowodowy, a następnie dokonał prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W rozpoznawanej sprawie wyróżniono zarzuty proceduralne oraz dotyczące prawa materialnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzuty procesowe, podnoszące naruszenie przepisów postępowania, powinny być zbadane przed zarzutami niewłaściwej wykładni lub błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dopiero wszak po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, co stanowi kwestię o charakterze procesowym, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis materialnoprawny (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 848/11, LEX nr 1218904 i z 9 maja 2013 r., sygn. akt IOSK 2355/11, LEX nr 1328094).

W pierwszej kolejności przechodząc do oceny zarzutów dotyczących prawa procesowego wskazać należy, że Sąd nie podziela zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ II instancji art. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organ II instancji bowiem dokonał niewadliwej analizy zebranego materiału dowodowego, który w ocenie Sądu, jest prawidłowo zebrany i kompletny, a wnioski jakie z niego wysnute przez organ II instancji były logicznie uzasadnione i nie noszą cech dowolności.

Materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ II instancji są zatem zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, a także prawidłowo ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego udowodnienie okoliczności związanych z wymierzeniem Wójtowi Gminy [...] kary pieniężnej w prawidłowej wysokości wynoszącej 8 500 zł (słownie: osiem tysięcy pięćset złotych), gdyż termin na wydanie przedmiotowej decyzji został przekroczony przez skarżącego o 17 dni, a nie - jak to uczynił organ I instancji - z wymierzeniem kary w wysokości 6 500 zł (słownie: sześć tysiące pięćset złotych) za 13 dni zwłoki. Prawidłowo również Minister, działają na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy wydane z naruszeniem prawa postanowienie Wojewody [...] jako korzystniejsze dla strony skarżącej.

Organ odwoławczy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku. Ustalenia dokonane przez organ II instancji znajdują odzwierciedlenie w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący, co oznacza, że organ ten podjął wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego związanego z wymierzeniem Wójtowi Gminy [...] kary pieniężnej w wysokości 6 500 zł (sześć tysięcy pięćset złotych).

Nie jest zatem usprawiedliwione twierdzenie skarżącego, że organ odwoławczy uchybił obowiązkowi wynikającemu z art. 7 i 77 k.p.a. Organ II instancji przeanalizował bowiem przebieg postępowania zainicjowanego wnioskiem inwestora z 14 kwietnia 2011 r. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego i prawidłowo wywiódł, że wyłączeniu z biegu 65-dniowego terminu podlega okres 6 dni przeznaczonych na uzgodnienie projektu decyzji lokalizacyjnej oraz 2 dni wynikające z art. 57 § 4 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ II instancji prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność wystąpienia o uzgodnienie projektu decyzji do Zarządu Dróg Powiatowych w [...] na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując jednocześnie motywy, którymi kierował się rozstrzygając powyższą kwestię. Wskazana okoliczność nie mogła podlegać wyłączeniu z biegu ustawowego 65-dniowego terminu na podstawie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji niezasadnie odliczył od ustawowego terminu ww. okres związany z wystosowaniem przez Wójta Gminy [...] pisma o uzgodnienie projektu decyzji do Zarządu Dróg Powiatowych w [...]. W ocenie Sądu, Minister wnikliwie rozpatrzył zebrany materiał dowodowy i dokonał prawidłowego wyliczenia zwłoki Wójta Gminy [...] w wydaniu decyzji lokalizacyjnej z 14 lipca 2011 r. Określony bowiem w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym termin na wydanie przedmiotowej decyzji został przekroczony przez skarżącego o 17 dni, co winno być równoznaczne z wymierzeniem Wójtowi Gminy [...] kary pieniężnej w wysokości 8 500 zł (słownie: osiem tysięcy pięćset złotych), a nie - jak to uczynił organ I instancji - z wymierzeniem kary w wysokości 6 500 zł (słownie: sześć tysięcy pięćset złotych) za 13 dni zwłoki. W wyniku dokonanej analizy Minister uznał, że organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa, tj. art. 51 ust. 2 w z w. z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to jednak w ocenie organu II instancji naruszenie to nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa, a zatem brak było podstaw do uchylenia przez organ odwoławczy postanowienia Wojewody Warmińsko-Mazurskiego oraz wymierzenia Wójtowi Gminy [...] kary pieniężnej w wyższej wysokości. Organ odwoławczy prawidłowo zatem utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z [...] lipca 2014 r.

W drugiej kolejności, odnosząc się do zarzutu sformułowanego w skardze dotyczącego prawa materialnego wskazać należy, że błędne jest stanowisko skarżącego, według którego 65-dniowy termin na wydanie decyzji lokalizacyjnej rozpoczyna bieg dopiero z chwilą uzupełnienia wniosku, a nie z chwilą jego złożenia w siedzibie organu.

Jak wynika z art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a., datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Wszczęcie postępowania administracyjnego na wniosek nie jest zatem uzależnione od woli pracownika organu administracji czy też uznania organu, ponieważ następuje z mocy prawa w dniu złożenia żądania. W myśl art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, właściwy organ powinien wydać decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji. Przy ustalaniu początku biegu 65-dniowego terminu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego podstawowe znaczenie ma dzień wpływu wniosku, nawet niekompletnego. Z treści art. art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnie wynika, że data złożenia wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej stanowi początek biegu 65-dniowego terminu, w którym decyzja powinna zostać wydana. Uzupełnienie braków podania przez wnioskodawcę nie ma zatem wpływu na początek biegu terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu I zagospodarowaniu przestrzennym. Przewidziany w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym termin 65 dni winien być liczony od dnia złożenia przez inwestora wniosku. Ustawodawca w ten sposób chciał dać inwestorowi gwarancję niezwłocznego podjęcia działań w sprawie przez właściwy organ prowadzący postępowanie.

W niniejszej sprawie 65-dniowy termin na wydanie decyzji lokalizacyjnej rozpoczął bieg w dniu 16 kwietnia 2011 r., tj. w dniu następującym po dniu, w którym do Urzędu Gminy [...] wpłynął wniosek inwestora z 14 kwietnia 2011 r. o wydanie ww. decyzji, a nie jak błędnie wskazuje skarżący, w dniu następującym po dniu uzupełnienia wniosku przez inwestora.

Organ II instancji prawidłowo zatem określił początek biegu terminu przewidzianego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przyjmując datę wpływu wniosku o wydanie decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego.

Podkreślenia wymaga także to, że po złożeniu przez inwestora w dniu 15 kwietnia 2011 r. wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej Wójt Gminy [...] zawiadomieniem z 9 czerwca 2011 r., znak: [...], poinformował strony postępowania, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. na wniosek Gminy Miejskiej w [...] zostało wszczęte postępowanie w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie przepompowni ścieków komunalnych o wydajności 200m³/dobę, odcinka kanalizacji sanitarnej tłoczonej, grawitacyjnej oraz odcinka sieci wodociągowej przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], [...] i [...] położonych w miejscowości [...], gmina [...]. Z powyższego, jak również z treści obwieszczenia z 9 czerwca 2011 r., znak: [...], wynika, że organ potwierdził, że datą wszczęcia ww. postępowania administracyjnego jest dzień [...] kwietnia 2011r.

Odnosząc się do argumentu skarżącego, że inwestor w czerwcu 2011 r. dostarczył organowi załącznik graficzny do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, należy zwrócić uwagę, że jeżeli skarżący stwierdził, że wniosek inwestora zawierał braki uniemożliwiające prowadzenie postępowania, obowiązany był zastosować art. 64 § 2 k.p.a. Z akt sprawy nie wynika, aby wystosowano do inwestora wezwanie, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., do usunięcia braków wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. do przedłożenia odpowiedniej mapy wraz z zaznaczonymi granicami terenu objętego wnioskiem. W załączonym do zażalenia z 9 lipca 2014 r., oświadczeniu z 8 lipca 2014 r. pracownik Urzędu Miejskiego w [...] wyjaśnił, że uzupełnienie wniosku przez inwestora było wynikiem rozmów telefonicznych przeprowadzonych przez pracowników urzędu z wnioskodawcą. Telefoniczne powiadomienie inwestora o stwierdzonych nieprawidłowościach wniosku, które nie zostało w żaden sposób udokumentowane w aktach niniejszej sprawy, nie może być uznane za wezwanie z art. 64 § 2 k.p.a.

Z zasady pisemności zawartej w art. 14 k.p.a. wynika dla organu obowiązek załatwiania sprawy w formie pisemnej, przy czym nie odnosi się to tylko do czynności kończącej postępowanie, tj. do wydania decyzji, ale również do wszystkich istotnych czynności w toku załatwienia sprawy, jak komunikowania się organu ze stronami i stron z organem, przyjmowania oświadczeń i wyjaśnień stron, przesłuchiwania świadków (protokoły), oględziny (protokoły). Wszystkie czynności, nawet dokonane tylko ustnie, muszą być utrwalone w protokole, a zatem w postaci pisemnej.

Oznacza to, że skarżący zaniedbał udokumentowania w sposób wymagany przez przepisy k.p.a. ustaleń dokonanych z inwestorem w przedmiocie konieczności dostarczenia nowego załącznika graficznego do wniosku, a to nie pozwala na zastosowanie do omawianej okoliczności zasady wyrażonej w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Do opóźnień spowodowanych z winy strony, o których mowa w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co do zasady należy zaliczyć konieczność podjęcia przez organ czynności mających na celu usunięcie nieprawidłowości wniosku. Brak dochowania prawidłowej procedury wezwania inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku nie pozwala bowiem na odliczenie od 65-dniowego terminu okresu związanego z ewentualnym uzupełnieniem podania.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że 7-dniowy termin wyznaczony stronom na zapoznanie się z materiałem dowodowym sprawy, powinien być wyłączony z biegu terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zawiadomienie stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz zapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu należą do zwykłych czynności procesowych organu prowadzącego postępowanie i nie można ich uznać za czynności przerywające bieg ustawowego terminu.

Również samo nadanie korespondencji jest zwykłą czynnością organu, charakterystyczną dla postępowania administracyjnego, a oczekiwanie na jej skuteczne doręczenie mieści się w ustawowym terminie przewidzianym na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z akt sprawy prowadzonej przez Wójta Gminy [...] nie wynika, aby w trakcie postępowania lokalizacyjnego nastąpiły jakiekolwiek trudności w doręczeniu inwestorowi lub właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości obejmujących teren inwestycji ww. zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy lub innych pism w sprawie. Wskazać również należy, że ani w zażaleniu, ani w skardze skarżący nie skonkretyzował, czy w postępowaniu wystąpiły istotne problemy w doręczaniu korespondencji.

Nie można również zgodzić się z poglądem skarżącego, w kwestii naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji znalazły jednoznaczny wyraz w jego uzasadnieniu, skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.