Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 182/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające orzeczenie
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 1, 4 i 6
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 maja 2019 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Eksploatacji Rurociągów Naftowych ,, [...] S.A w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] września 2015 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz P. P. kwotę [...]złotych (jeden tysiąc dwieście pięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2015 r. Wójt Gminy B. określił P. S.A. w P. (dalej: P. , Spółka, Skarżąca) zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości [...] zł.

W odwołaniu Spółka wniosła o uchylenie powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie: art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 12 grudnia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm. – dalej jako "u.p.o.l."), w związku z art. 336 Kodeksu cywilnego poprzez uznanie spółki za podatnika podatku od nieruchomości w stosunku do gruntów należących do L. P., które nie stanowią przedmiotu dzierżawy, a tym samym w stosunku do których spółka nie wykazuje cech posiadacza zależnego; art. 3 ust. 2 u.p.o.l. poprzez uznanie Spółki za podatnika podatku od nieruchomości w stosunku do gruntów L. P., które są we faktycznym władaniu nadleśnictw oraz art. 120, art. 122 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej.

Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. włączył do akt niniejszego postępowania wyciąg z wyniku kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B., wyciąg z protokołu badania ksiąg podatkowych z dnia [...] grudnia 2014 r. przez Urząd Kontroli Skarbowej w B., kserokopię wypisu z rejestru gruntów i budynków, kserokopie wycinków map. Rozstrzygając sprawę organ poddał analizie powyższy dokument oraz umowę z dnia [...] listopada 2002 r. zawartą pomiędzy Dyrektorem L. P. z siedzibą w W. a Skarżącą. Organ odwoławczy przytoczył treść powyższej umowy.

W ocenie Kolegium dla ustalenia stanu faktycznego istotne są wyjaśnienia złożone przez spółkę "P. ", która wykonała dla strony prace geodezyjne w 2009 r. Powołując się na wynik kontroli organu kontroli skarbowej Kolegium wskazało, że zawarte zostały trzy umowy: pierwsza z dnia [...] lipca 2008 r. wraz z aneksem zawartym w dniu [...] marca 2009 r., druga z dnia [...] czerwca 2009 r. wraz z aneksem zawartym w dniu [...] września 2009 r., trzecia z dnia [...] sierpnia 2009 r. Przedmiotem tych umów było m.in. wykonanie pomiarów geodezyjnych pasa technicznego zajętego pod rurociągi i towarzyszące im kable światłowodowe i teletechniczne zgodnie z warunkami ustalonymi z Dyrektorem L. P.. Prezes "P." pismem z dnia [...] września 2014 r. poinformował, że przedmiotowe umowy zostały zrealizowane zgodnie z zawartymi w nich wytycznymi, a cała dokumentacja geodezyjna została przekazana zgodnie z umowami do P.. "P." dokonała pomiarów przy zastosowaniu uzgodnionych parametrów na całej długości rurociągów przebiegających przez grunty Skarbu Państwa będące w zarządzie L. P.. Zgodnie z zapisami umów przygotowała ona również wykazy zmian ewidencyjnych dotyczących poszczególnych działek oraz wnioski do poszczególnych nadleśnictw o wprowadzenie zmian do operatu ewidencji gruntów i budynków prowadzonych przez właściwe starostwa. Z poczynionych ustaleń wynika, że odmówiono ich podpisania z uwagi na brak przeprowadzenia przez P. procedur wyłączenia gruntów z produkcji leśnej. Jednocześnie organ wskazał, że nadleśnictwa nie podważały pomiaru pasa technicznego. Z pomiarów dokonanych przez firmę "P.", wynika, iż strona użytkowała, zgodnie z zawartą umową z dnia [...] listopada 2002 r. grunty Skarbu Państwa będące z zarządzie L. P. (na terenie Gminy B.) o łącznej powierzchni [...] ha ([...] m2), a nie jak twierdzi o powierzchni [...] m2 (różnica [...] m2). Organ stwierdził, że zakresem rzeczowym umowy z dnia [...] listopada 2002 r. objęte zostały całe grunty oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jak "Tr - tereny różne" co do których odnosić się miały aktualizacyjne pomiary geodezyjne, o których mowa w § 2 powyższej umowy. Wyniki pomiarów nie zostały jednak przekazane L. P., ani też nie została przeprowadzona procedura zmian danych w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem organu wbrew stanowisku strony brak jest podstaw do twierdzenia, że zakres rzeczowy umowy z [...] listopada 2002 r. nie odnosi się bezpośrednio do powierzchni działek ujętych w ewidencji gruntów i budynków jako "Tr - tereny różne".

Udzielając odpowiedzi na pytanie czy strona była posiadaczem spornych gruntów i czy prowadzona była na nich działalność gospodarcza organ powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Bd 395/15 wyjaśnił, że poza sporem pozostaje status N. (w imieniu i na rzecz którego działał Dyrektor Generalny L. P.) jako reprezentanta interesu Skarbu Państwa i jednostki podejmującej za niego czynności, również cywilnoprawne (stacio fisci), któremu przysługuje prawo własności. N. zawarło w związku z tym ze stroną umowę "oddania do korzystania z pasa gruntu: zajętego na potrzeby utrzymania istniejących rurociągów naftowych; pod budowę i utrzymanie nowych rurociągów naftowych; pod budowę i utrzymanie linii światłowodowych". (treść § 1 ust. 1 umowy). Oceniając charakter czynności prawnej wynikającej z § 1 ust. 1 tej umowy, należy podzielić stanowisko organu podatkowego, że odpłatne udostępnienie skarżącej gruntów leśnych wyszczególnionych w załączniku nr 5 (potem 6) do umowy, skutkowało przeniesieniem na ten podmiot ich posiadania i to bez względu na to, że w umowie nie zostało zawarte jakiekolwiek z określeń "o posiadaniu, czy użytkowaniu". Należy bowiem także zwrócić uwagę, że z opisywanej umowy o oddaniu do korzystania gruntów leśnych (pod którymi posadowione są rurociągi naftowe i linie światłowodowe) nie wynika, że udostępnienie tych gruntów, nastąpiło jedynie w celu wejścia na dany grunt. Jak słusznie podniesiono w zaskarżonej decyzji niezasadne jest twierdzenie strony iż na podstawie zapisów umowy N. zastrzegło sobie prawo prowadzenia działalności gospodarczej na terenie będącym przedmiotem dzierżawy i taką działalność faktycznie prowadzi. Zapis § 11 umowy został błędnie przez Stronę odczytany. Zgodnie z jego treścią "Dyrektor Generalny zastrzega sobie prawo wejścia na nieruchomości, o których mowa w § 1 ust. 1, w celu prowadzenia działalności gospodarczej, ochronnej na sąsiednich gruntach. Przywołany przepis umowy dotyczy prawa N. do wejścia na teren użytkowany przez skarżącą celem prowadzenia działalności gospodarczej i ochronnej ale na gruntach sąsiednich. W tej sytuacji nie można również podzielić słuszności wywodu Skarżącej, że taki sposób udostępnienia gruntów powodował, że nie miała ona "woli" posiadania tych gruntów. Nawet jeśli przyjmiemy, że występuje jedynie element posiadania służebności w postaci wejścia na grunt, wykonania czynności związanych z właściwą eksploatacją linii (oczyszczanie z roślinności drzewiastej i krzewiastej), to nie wyklucza to faktycznego władztwa Strony ("woli" posiadania w rozumieniu art. 336 k.c.) gruntów leśnych, pod którymi przede wszystkim zlokalizowano pokaźnych rozmiarów rurociągi naftowe oraz linie światłowodowe. Udostępnienie skarżącej gruntów uznać więc należy w realiach niniejszej sprawy, za skutek czynności mającej cechy przypisane nie tylko posiadania służebności przesyłu (gruntowej), o której mowa wart. 305 k.c., lecz za przekazanie ich w posiadanie temu podmiotowi stosownie do treści art. 336 k.c.

Ponadto zdaniem organu okolicznością, która przemawiała za takim stanowiskiem było, oprócz treści umowy i dowodów zebranych w sprawie również to, że udostępnione spółce grunty zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki - tereny różne oznaczone symbolem "Tr", które zostały wydzielone specjalnie na potrzeby rurociągów. Klasyfikacja tych działek wskazuje, co już opisano wyżej, że są to użytki zakwalifikowane jako tereny różne i działalność leśna przez N. nie jest na nich prowadzona.

Reasumując, organ stwierdził, że zawarcie przez stronę z N. umowy z elementami posiadania służebności (wejścia na grunt, oczyszczanie go z roślinności drzewiastej i krzewiastej), nie wyklucza faktycznego władztwa w rozumieniu art. 336 Kodeksu cywilnego gruntów leśnych pod którymi znajdują się rurociągi naftowe, na którym to posiadaczu ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości stosownie do treści przepisów art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. Obowiązywało ją to do ujawnienia tego faktu w deklaracji podatkowej, obliczenia podatku i jego zapłacenia na rachunek gminy, zgodnie z art. 6 ust. 9 tej ustawy.

W skardze spółka wniosła o uchylenie w części zaskarżonej decyzji dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010 oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w tej samej części oraz umorzenie jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r.

Strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:

- art. 3 ust. 1 pkt 4 lit a) u.p.o.l. w związku z art. 336 Kodeksu cywilnego poprzez uznanie spółki za podatnika podatku od nieruchomości w stosunku do gruntów należących do L. P., które nie stanowią przedmiotu dzierżawy, a tym samym w stosunku do których spółka nie wykazuje cech posiadacza zależnego;

- art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. w związku z art. 336 Kodeksu cywilnego poprzez uznanie spółki za podatnika podatku od nieruchomości w stosunku do gruntów należących do L. P., w stosunku do których spółka nie wykazuje cech posiadacza rzeczy (tj. gruntu), tylko cechy co najwyżej posiadacza służebności przesyłu;

- art. 3 ust. 2 u.p.o.l. poprzez uznanie spółki za podatnika podatku od nieruchomości w stosunku do gruntów L. P., które są w faktycznym władaniu N..

Ponadto Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 70 § 1 i art. 212 tej ustawy z uwagi na zaistnienie z dniem [...] stycznia 2016 r. przesłanki bezprzedmiotowości niniejszego postępowania z powodu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010, dla którego biegu nie ma znaczenia data nadania pisma;

- art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania;

- art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych z uwagi na zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej przy rozstrzyganiu w przedmiotowej sprawie;

- art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozstrzygnięcia jej w zgodzie z przepisami prawa przejawiające się brakiem dokładnej analizy stanu faktycznego, jak i przepisów prawnych obowiązujących w przedmiotowym postępowaniu, a także analizą stanu faktycznego w oderwaniu od postanowień Umowy z L. P. (bagatelizowanie, że tzw. pas bezpieczeństwa stanowi grunty sąsiednie a nie pas gruntu będący przedmiotem Umowy z L. P.);

- art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 121 § 1 tej ustawy poprzez wykraczanie organu poza zakres swoich kompetencji z uwagi na dokonanie wykładni profiskalnej podczas interpretacji ustaleń umowy cywilnoprawnej dzierżawy (dot. § 11 ust. 1 Umowy z N.), jak i całej sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wyrokiem z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 158/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd odnosząc się do zarzutu przedawnienia uznał go za bezzasadny. W ocenie Sądu kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego wiązać należy z wydaniem decyzji, a nie z jej doręczeniem. Organ wydał decyzję w dniu [...] grudnia 2015 r., zaś termin przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. upływał z końcem 2015 r. Odnosząc się do meritum sprawy Sąd stwierdził, że z postanowień umowy z N. wynikało, że Skarżącej zostały udostępnione grunty w celu utrzymania, umożliwienia eksploatacji i budowy rurociągów i linii światłowodowych, czyli w celu wykonywania działalności gospodarczej. Dlatego zasadnie organ uznał, iż grunty udostępnione spółce były zajęte na cele działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Według tego unormowania, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Użyte tu pojęcie "zajętych" odnosi się do sfery działań faktycznych. W konsekwencji w ocenie Sądu zawarcie przez skarżącą z N. umowy z elementami posiadania służebności (wejścia na grunt, oczyszczanie go z roślinności drzewiastej i krzewiastej), nie wyklucza faktycznego władztwa w rozumieniu art. 336 k.c. gruntów leśnych pod którymi znajdują się rurociągi naftowe, na którym to posiadaczu ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości stosownie do treści przepisów art. 3 ust.1 pkt 4 lit. a u.p.o.l.

Wskutek wniesionej przez Spółkę skargi kasacyjnej ww. wyrok został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2679/16, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska Sądu pierwszej instancji, że kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego należy wiązać z wydaniem decyzji, a nie jej doręczeniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności wskazać należy na skutki, jakie dla oceny niniejszej sprawy wynikają z faktu uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2679/16 zasadności skargi kasacyjnej wniesionej przez P. S.A. i w konsekwencji tego uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. Zgodnie bowiem z art. 190 p.p.s.a. sąd któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto przepis ten wyklucza oparcie skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z tych względów sąd ponownie rozpoznający sprawę i będący związany wykładnią przepisów przedstawioną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może dokonywać własnej ich interpretacji, a wydane rozstrzygnięcie musi uwzględniać zaprezentowaną przez NSA ocenę prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należałoby stosować przepisy prawa odmienne niż wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przez ocenę prawną, o której mowa w przytoczonym art. 190 p.p.s.a. należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na sądzie ponownie rozpoznającym sprawę, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, co w niniejszym przypadku nie ma miejsca. Z tych też względów w ramach obecnego, ponownego rozpoznania sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może dokonywać nowych, własnych ocen prawnych dotyczących kwestii będących już uprzednio przedmiotem rozważań czynionych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w sprawie wyroku kasacyjnym, a wyrażone w nim poglądy prawne, muszą zostać w pełni zaakceptowane, ze wszystkimi wynikającymi z nich konsekwencjami prawnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku nie zgodził się z Sądem I instancji i wyraził pogląd, że dla ustalenia czy skutek decyzji w postaci określenia zobowiązania podatkowego nastąpił przed upływem terminu przedawnienia, istotna jest data doręczenia decyzji, a nie data jej wydania. Sąd kasacyjny przyjął, że data wydania decyzji jest niezbędnym elementem decyzji podatkowej (art. 210 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Wynika z niej, jaki stan faktyczny i prawny został uwzględniony przy jej wydawaniu. Data wydania decyzji nie jest jednak równoznaczna z momentem, od którego decyzja wywiera skutki prawne. Zgodnie z art. 212 Ordynacji podatkowej, poza wyjątkiem, dotyczącym decyzji, o których mowa w art. 67d, decyzja wiąże organ od chwili jej doręczenia stronie. Dopiero od tego momentu wywiera ona skutki prawne. Do momentu doręczenia decyzja może być zmieniona bez konieczności wdrożenia procedur prawnych dotyczących zmiany lub uchylenia decyzji. Dopóki zatem decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w wysokości innej niż zadeklarowana przez podatnika nie zostanie doręczona jej adresatowi, obowiązuje domniemanie, że podatnik prawidłowo określił w deklaracji zobowiązanie i podatek do zapłaty (art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej). Naczelny Sąd Administracyjny przywołując szereg wyroków podkreślił, że pogląd ten należy obecnie uznać za jednolity w orzecznictwie.

Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania jest wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. Oznacza to, że co do zasady zobowiązanie z tego tytułu ulegało przedawnieniu z końcem 2015 r.

Jakkolwiek zatem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydania w dniu [...] grudnia 2015 r., to jej doręczenie miało miejsce w dniu [...] stycznia 2016 r., czyli po upływie terminu przedawnienia wynikającego z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.

Jak więc stwierdził NSA w powołanym wyżej wyroku, o ile w sprawie przed dniem [...] stycznia 2016 r. bieg terminu przedawnienia nie został przerwany lub zawieszony stosownie do, odpowiednio, art. 70 § 4 lub art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, to nastąpił skutek prawny w postaci przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółki w podatku od nieruchomości za 2010 r. z upływem 2015 r. W świetle powołanej argumentacji Sąd ponownie rozpoznając niniejszą sprawę pogląd ten podziela. Wobec uznania za zasadny najdalej idącego zarzutu zobowiązania podatkowego nie było podstaw do rozpoznania przez Sąd pozostałych zarzutów skargi.

Niezależnie jednak od upływu terminu przedawnienia Sąd w niniejszej sprawie nie umorzył postępowania podatkowego, w celu umożliwienia organowi zbadania w toku ponownie prowadzonego postępowania, czy w sprawie nie doszło do przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że organ podatkowy jest zobligowany do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. (k.50-54 akt admin. I inst.) złożonego przez Spółkę w dniu [...] czerwca 2015 r., czyli przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 oraz art. 209 p.p.s.a.

T. Wójcik J. Szulc M. Łent