Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1686/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (spr.), Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2005 r. spraw ze skarg "S." s.c. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w sprawie o podatek od towarów i usług za okres I-XII 2001 r. i I-VII 2002 r. oddala skargi.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. określił spółce cywilnej "S. s.c. B. M., K. P." zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2001r. – decyzją z dnia [...] września 2003r. Nr [...] oraz za miesiące od stycznia do lipca 2002r. – decyzją z dnia [...] października 2003r. Nr [...] .

Określenie zobowiązań w wysokości innej niż zadeklarowana przez Spółkę nastąpiło w związku ze stwierdzeniem w postępowaniu podatkowym, że Strona:

- nie dokonała do dnia rozpoczęcia kontroli (20 sierpnia 2002r.) zgłoszenia rejestracyjnego (VAT-R), a odliczała wbrew postanowieniom art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. – dalej ustawa o VAT) podatek naliczony; zgłoszenie rejestracyjne złożone zostało dopiero 3 września 2002r.

- wystawiała od stycznia 2001r. faktury VAT mimo, że nie była zarejestrowanym podatnikiem VAT;

- nie rozliczała i nie wpłacała podatku należnego wynikającego z tych faktur;

- nie deklarowała i nie wpłacała podatku od towarów i usług mimo przekroczenia w miesiącu marcu 2001r. kwoty 39.800 zł wartości sprzedaży powodującej utratę prawa do zwolnienia podmiotowego określonego art. 14 ust. 1 ustawy o VAT;

- nie zaewidencjonowała i nie rozliczyła w deklaracji VAT 7 sprzedaży wynikającej z raportów okresowych z kas fiskalnych z niektórych punktów sprzedaży.

Od decyzji tych spółka pismami z dnia 18 października i 20 listopada 2003r. złożyła odwołania, w których kwestionowała ustalenia postępowania podatkowego dotyczące niezłożenia przez nią w kwietniu 2001r. zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R. Strona twierdziła, że wysłała zgłoszenie VAT-R listem poleconym w dniu 4 kwietnia 2001r. przesyłką poleconą o nr [...] i dlatego rozpoczęła składanie deklaracji VAT-7 od deklaracji za kwiecień 2001r. Wskazywała, że dowód nadania tej przesyłki wraz ze zgłoszeniem VAT-R znajduje się w aktach sprawy. Przyznała, że opłata rejestracyjna została wniesiona dopiero 10 kwietnia 2002r. po wezwaniu przez urząd skarbowy. Wyjaśniła, że rozbieżne wyjaśnienia składane przez księgową spółki w trakcie kontroli i błędnie podawane dowody nadania przedmiotowej przesyłki były efektem zdenerwowania i braku uporządkowania dokumentów księgowych strony, a nie złej woli czy matactwa. Wskazywała także na złożone do akt sprawy wyjaśnienia z dnia 30 września i 4 listopada 2002r. księgowej E. G. Do odwołania spółka dołączyła kopie pism złożonych do urzędu skarbowego zawierające: skopiowany dowód nadania przesyłki nr [...] oraz kopie wyjaśnień księgowej spółki z dnia 30 września 2002r. i 6 listopada 2002r. Dodatkowo wyjaśniła, że złożona pierwotnie wraz z dowodem nadania kopia druku VAT-R (według wzoru z czerwca 2001r.), była brudnopisem zrobionym na potrzeby własne, dokument taki nigdy nie został wysłany do urzędu skarbowego, a w trakcie postępowania został pomyłkowo przedstawiony jako wtórnik zgłoszenia.

Spółka nie podnosiła żadnych zarzutów odnośnie prawidłowości pozostałych ustaleń.

Strona w trakcie postępowania odwoławczego po zapoznaniu się z zebranymi materiałami zarzuciła, że oryginał dowodu nadania przesyłki nr [...] został zagubiony przez urząd skarbowy.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzjami z dnia [...] czerwca 2004r. o numerach: [...] i [...] w/w decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego W. utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego jest obowiązkiem podatnika i to podatnik powinien wykazać wypełnienie tego obowiązku. Zdaniem organu odwoławczego Strona nie przedstawiła wiarygodnych dowodów na tę okoliczność, a składane przez nią wyjaśnienia były sprzeczne i jak wynikało z innych dowodów nieprawdziwe.

W dokumentach znajdujących się w urzędzie skarbowym brak jest zgłoszenia rejestracyjnego, a składane przez spółkę dowody – kopie dowodów nadania i kopie druku VAT-R okazały się niewiarygodne. Strona nie posiada przy tym potwierdzonej przez urząd skarbowy kopii druku VAT-R, ani pisemnego potwierdzenia złożenia takiego zgłoszenia. Dyrektor Izby Skarbowej wskazuje, że spółka nie przedstawiła w trakcie postępowania oryginału dowodu nadania przesyłki nr [...], ani nie wykazała, że został on złożony do akt sprawy. Naczelnik Urzędu Skarbowego zaprzeczył, by taki dowód był składany. Organ odwoławczy podnosi ponadto, iż mimo próby wyjaśnienia tej okoliczności w urzędzie pocztowym nie uzyskano żadnego potwierdzenia, gdyż poczta nie przechowuje dokumentacji dot. przesyłek poleconych przez okres dłuższy niż 1 rok. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej dokonana w ramach swobodnej oceny dowodów ocena zebranego materiału nie pozwala uznać, że Strona wykazała fakt złożenia dokumentów rejestracyjnych wcześniej niż przed dniem 2 września 2002r. Przedstawiona kopia dowodu nadania jest według tej oceny niewiarygodna, na co wskazuje nieautentyczność kopii druku VAT-R złożonej wraz z tym dowodem. Jak wykazano, musiała ona być sporządzona później na wzorze druku, który nie obowiązywał jeszcze w kwietniu 2001r. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej działanie spółki jest tylko próbą uprawdopodobnienia gołosłownych twierdzeń o dopełnieniu obowiązku rejestracyjnego.

Na obie decyzje Dyrektora Izby Skarbowej Strona pismami z dnia 6 sierpnia 2004r. złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji zarzucając organom podatkowym nieuwzględnienie wyjaśnień Spółki oraz naruszenie art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60). W uzasadnieniach skarg Strona wywodzi, iż złożyła stosowne dokumenty rejestracyjne, a ich brak w dokumentacji urzędu wynikać musi z przyczyn nieobciążających podatnika. Zdaniem pełnomocnika strony zostały one zagubione przez pracowników urzędu skarbowego. Na prawdopodobieństwo takiego zdarzenia wskazywać ma także fakt zagubienia pism składanych przez stronę w trakcie postępowania podatkowego (oryginał dowodu nadania zgłoszenia rejestracyjnego) oraz przyjmowanie deklaracji VAT do dnia rozpoczęcia kontroli, co przy braku rejestracji nie powinno być tolerowane, albowiem niewyjaśnienie przyczyn składania deklaracji i niepoinformowanie podatnika o braku prawa do odliczenia podatku naliczonego narusza zasadę państwa prawa. Skarżąca złożyła ponadto oryginał dowodu nadania przesyłki poleconej nr [...], która została nadana razem z przesyłką [...] i również nie dotarła do urzędu skarbowego oraz oświadczenia M. K. i M. K. potwierdzające fakt nadawania przesyłek z 4.04.2001r. i 30 .09.2002r. na poczcie.

W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o ich oddalenie argumentując jak w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej u.p.p.s.a.- połączył sprawy IIISA/Wa 1686/04 i IIISA/Wa 1687/04 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Dokonując oceny legalności zaskarżonych decyzji (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych -Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd wziął pod rozwagę materiały zgromadzone w aktach sprawy przez organy podatkowe oraz złożony przy skargach dokument - dowód nadania listu poleconego. Sąd pominął natomiast dowód w postaci oświadczeń złożonych przez M. K. i M. K., bowiem stosownie do art. 106 § 3 u.p.p.s.a. postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym prowadzone może być jedynie w ograniczonym zakresie - jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości - w postaci dowodów uzupełniających z dokumentów. Złożone oświadczenia takimi dokumentami nie są, a złożenie ich Sąd traktuje jako próbę ominięcia zakazu przeprowadzania dowodu z przesłuchania świadków.

Skargi są bezzasadne, a zaskarżone decyzje nie naruszają prawa.

Przedmiotem sporu w poddanych kontroli Sądu sprawach jest wyłącznie sprawa dopełnienia przez Skarżącą spółkę obowiązków rejestracyjnych w podatku od towarów i usług, natomiast pozostałe ustalenia decyzji nie są kwestionowane.

Zdaniem Sądu ustalenia organu podatkowego w przedmiocie uznania, iż Skarżąca spółka- wbrew składanym zapewnieniom - nie złożyła w kwietniu 2001r. zgłoszenia VAT- R uzasadnione są zebranymi w sprawie dowodami, a dokonana ocena zebranego materiału dowodowego nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 191 ordynacji podatkowej.

Z zasady tej wynika, iż organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalania prawdy materialnej i według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których opiera swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, przy ocenie zebranych w sprawie dowodów należy kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy oraz wszechstronności oceny.

Dokonane przez organy podatkowe ustalenia potwierdzają zdaniem Sądu, iż spółka nie złożyła zgłoszenia rejestracyjnego we wskazanym przez siebie terminie, bowiem z zebranego w sprawie materiału wynika, że:

• W dokumentach urzędu skarbowego brak było zgłoszenia rejestracyjnego Skarżącej. Zgłoszenie takie złożono dopiero po rozpoczęciu kontroli we wrześniu 2002r.

• Urząd skarbowy nie wysłał spółce przed wrześniem 2002r. potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia rejestracyjnego na druku VAT-5, co jest regułą postępowania w przypadku złożenia przez podatnika druku VAT-R.

• Deklaracje VAT-7 złożone przez spółkę w 2001r. przypisane zostały w systemie komputerowym POLTAX dopiero w 2003r. (dowód - adnotacje na drukach deklaracji), co również wskazuje na brak zarejestrowania podatniczki – uniemożliwia to wprowadzenie danych do systemu.

• Stronie dwukrotnie wysyłano wezwania do złożenia wyjaśnień w sprawie braku rejestracji (13 listopada 2001r. i 24 stycznia 2002r.).

• Spółka nie dysponuje kopią zgłoszenia rejestracyjnego, które jak twierdzi nadała listem poleconym 4 kwietnia 2001r., a złożona w trakcie postępowania podatkowego rzekoma kopia tego zgłoszenia okazała się dokumentem spreparowanym, bowiem sporządzono ją na druku, który nie istniał jeszcze w kwietniu 2001r. Później spółka wyjaśniała, że w ogóle nie sporządziła kopii zgłoszenia VAT-R, a załączony dokument był brudnopisem. Ponadto w aktach sprawy znajdują się jeszcze kserokopie zgłoszenia VAT-R z datą 31 marca 2001r. (niepodpisana przez wspólników) oraz 19 maja 2001r.

Dokument rejestracyjny jest istotnym dokumentem podatkowym, jego złożenie uprawnia do dokonywania odliczeń podatku naliczonego. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że przedsiębiorca prowadzący swe interesy z należytą starannością dba o zachowanie dokumentów pozwalających na wykazanie uprawnień. W przedstawionych okolicznościach organy podatkowe nie przekroczyły zasady swobodnej oceny dowodów uznając, że brak kopii zgłoszenia, zmieniające się i sprzeczne wyjaśnienia, nierzetelność przedstawianych przez Skarżącą dokumentów wskazują raczej na rozpaczliwą próbę uprawdopodobnienia zdarzeń, których w istocie nie było.

• Spółka nie posiada oryginału dowodu nadania przesyłki nr [...], zawierającej jak twierdzi dokument rejestracyjny. Sprzeczne są także wyjaśnienia Spółki dotyczące rzekomego złożenia oryginału do urzędu skarbowego. We wszystkich pismach składanych do urzędu skarbowego w załączeniu, których jak twierdzi strona złożony miał być ów oryginał - zagubiony następnie zdaniem Skarżącej przez pracowników urzędu - zawarto adnotację, iż składana jest kopia dowodu nadania a nie oryginał. Zasadnie więc organy podatkowe przyjęły, iż sprzeczne z treścią pism twierdzenia spółki i mało czytelna kopia dowodu nadania nie są wiarygodnymi dowodami mogącym świadczyć o dopełnieniu obowiązku rejestracyjnego przez przesłanie wniosku rejestracyjnego za pośrednictwem poczty.

• Nie stanowi także dowodu potwierdzającego enuncjacje spółki o złożeniu druku VAT-R w kwietniu 2001r. przedstawiony oryginał dowodu nadania przesyłki nr [...]. Potwierdzenie to nie może stanowić nawet pośredniego dowodu na okoliczność, że Spółka przesyłkę o nr [...] z deklarowaną zawartością rzeczywiście wysłała.

• Spółka opłatę rejestracyjną uiściła rok później (po wezwaniu przez urząd skarbowy) niż podawana przez nią data złożenia zgłoszenia rejestracyjnego. Okoliczność ta także wskazuje na brak dokonania rejestracji w kwietniu 2001r.

Zdaniem Sądu wszystkie podane wyżej fakty powodują, że dokonana przez organy podatkowe ocena dowodów nie narusza art. 191 Ordynacji podatkowej. Twierdzenia Skarżącej o notorycznym w jej przypadku gubieniu przez organy podatkowe dokumentów należy uznać za gołosłowne, a brak wykazania dokonania w kwietniu 2001r. przez Skarżącą rejestracji za udowodniony. W świetle powyższego bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Z tego względu Sąd na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. skargi oddalił.