Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 385/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 20 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: Par. 2 ust. 1 pkt 4, par. 63 ust. 1, par. 65 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: Art. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
Teza: 1.	Wzajemna relacja  przepisów par. 2 ust. 1 pkt 4 i par. 65 ust. 2 w zw. Z ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków wskazuje, że przedmiotem ewidencji budynków są tylko takie obiekty budowlane, które są budynkami w rozumieniu standardowej klasyfikacji i nomenklatury wprowadzonej na podstawie ustawy z dnia 29 marca 1995r. o statystyce publicznej (t.j. Dz. U. 2012.591 ze zm.), i których przynależność do odpowiedniego rodzaju budynków da się ustalić zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie przepisów ustawy o statystyce publicznej.

2.	W świetle par. 65 ust. 2 Rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, do przewidzianego par. 65 ust. 1 pkt 10 rodzaju budynków – inne budynki mieszkalne  - może być zakwalifikowany tylko taki budynek, który z uwagi na swe funkcje użytkowe, według zasad Klasyfikacji Środków Trwałych, nie podlega zakwalifikowaniu do rodzaju określonego w punktach 1-9 tego przepisu, a w szczególności nie ma charakteru budynku przemysłowego.

TEZY

1.	Wzajemna relacja  przepisów par. 2 ust. 1 pkt 4 i par. 65 ust. 2 w zw. Z ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków wskazuje, że przedmiotem ewidencji budynków są tylko takie obiekty budowlane, które są budynkami w rozumieniu standardowej klasyfikacji i nomenklatury wprowadzonej na podstawie ustawy z dnia 29 marca 1995r. o statystyce publicznej (t.j. Dz. U. 2012.591 ze zm.), i których przynależność do odpowiedniego rodzaju budynków da się ustalić zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie przepisów ustawy o statystyce publicznej.

2.	W świetle par. 65 ust. 2 Rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, do przewidzianego par. 65 ust. 1 pkt 10 rodzaju budynków – inne budynki mieszkalne  - może być zakwalifikowany tylko taki budynek, który z uwagi na swe funkcje użytkowe, według zasad Klasyfikacji Środków Trwałych, nie podlega zakwalifikowaniu do rodzaju określonego w punktach 1-9 tego przepisu, a w szczególności nie ma charakteru budynku przemysłowego.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Halina Jakubiec Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 25 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji budynków I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 stycznia 2012r., znak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu odwołań M. B. i B. B. – S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z [...] 2011r. znak [...] orzekającą o wprowadzeniu w ewidencji gruntów i budynków zmian danych ewidencyjnych budynków położonych na działce ewidencyjnej nr 1, obrębu G, jednostka ewidencyjna Miasto G. W podstawie prawnej decyzji powołano przepisy art. 138 § 1 pkt.1 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) oraz art. 7 lit. "b" ust.2 pkt.2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 197. poz. 1287 ze zm.)

W uzasadnieniu decyzji organu II instancji wskazano następujące okoliczności faktyczne i motywy prawne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia.

Położona w G działka 1 stanowi współwłasność M. B., B. B. – S., J. B. i M. W.

W roku 2008 M. B. kilkakrotnie podnosiła wobec Starosty zarzuty, co do przyjętej w ewidencji gruntów i budynków, powierzchni zabudowy budynków posadowionych na działce 1. Starosta zawiadomieniem z dnia 20 października 2009 zawiadomił o wszczęciu na wniosek M. B. postępowania w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencji budynków, położonych na powyższej działce.

Decyzją z dnia [...] 2010r. orzekł o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów i budynków, zmian danych ewidencyjnych co do powierzchni posadowionych na tej działce budynków oznaczonych nr identyfikacyjnymi [...], [...], [...], [...] i [...].

Rozpatrując odwołania M. B. i B. B. – S. od tej decyzji, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, decyzją z dnia [...] 2010 r., znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynikało, że organ I instancji nie dokonał jednoznacznych ustaleń co do danych stanowiących zgodnie z art. 20 ust.1 pkt.2 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne przedmiot ewidencji budynków.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta decyzją z dnia [...] 2011 r. orzekł o wprowadzeniu w części opisowej i kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków dla obrębu ewidencyjnego G, jednostka ewidencyjna G Miasto zmian dotyczących powierzchni zabudowy położonych na działce 1 budynków oraz ich wyposażenia technicznego w ten sposób, że:

co do budynku o numerze ewidencyjnym nr [...] powierzchnię 2871.76 m² zastąpiono powierzchnią 2946 m² oraz wykreślono wykazane w ewidencji budynków wyposażenie techniczne, w budynku nr [...] powierzchnię 578.44 m² zastąpiono powierzchnią 481 m², w budynku nr [...] powierzchnię 324.78 m² zastąpiono powierzchnią 325 m², w budynku nr [...] powierzchnię 54.61 m² zastąpiono powierzchnią 55 m², w budynku nr [...] powierzchnię 64.67 m² zastąpiono powierzchnią 66 m².

Podstawę wprowadzonych zamian stanowił wykaz zmian danych ewidencyjnych dotyczących budynku i mapa uzupełniająca z bieżącej aktualizacji w zakresie budynków przyjęta do zasobu geodezyjnego Starostwa Powiatowego w dniu 1.06.2010r. za nr ewid. [...]. Dokumentację tę sporządził geodeta uprawniony J. K.

Ulegający zmianie stan ewidencji wynikał z operatu ewidencji budynków obowiązującego od 22 września 2004 r., założonego m.in. dla obrębu G, Miasto G, o czym obwieścił Starosta Powiatu informacją ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa z 2004 r., nr 465, poz. 5212. Organ I instancji przyjął ustalenie, że operat ten sporządzony został na podstawie analogowej mapy zasadniczej w skali 1:1000.

Nawiązując do zarzutów odwołania, którego następstwem było uchylenie pierwszej decyzji z [...] 2010r., Starosta wskazał, iż przedmiotem zarzutów było zawyżenie powierzchni zabudowy budynku o nr ewidencyjnym [...] usytuowanym na działce 1 o powierzchnię zajętą przez tzw. piec [...] i suszarnię [...]. Organ I instancji odniósł się do przedłożonych w toku sprawy przez wnioskodawczynię opracowań dotyczących kwalifikacji pieca ceramicznego [...] i suszarni Zakładu [...] położonych na działce 1.

Pierwsze z tych opracowań datowane na 15.04.2002r. zatytułowane "Ekspertyza dotycząca kwalifikacji niektórych obiektów Zakładu [...] dla celów określenia podstawy wymiaru podatku od nieruchomości" i uzupełnione opracowaniem z dnia 4.03.2003r. sporządzone zostało przez Zespół Ośrodków Rzeczoznawstwa "ZOR" przy Zarządzie Głównym Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Materiałów Budowlanych w Warszawie, Ośrodek Terenowy (dalej zespół "ZOR").

Drugie z przedłożonych opracowań stanowiła sporządzona przez Rzeczoznawcę Majątkowego i Budowlanego inż. Z. Z. na zlecenie Burmistrza Miasta, datowana na 1.02.2003r. opinia techniczna, na temat: "stwierdzenie, czy obiekt budowlany pieca ceramicznego "[...]" i obiekt budowlany suszarni położone w G ul. L będące własnością p. M. B. są budynkami" (dalej "opinia techniczna").

Starosta przytoczył końcowe wnioski tych opracowań. Z podsumowania ekspertyzy Zespołu "ZOR" wynikało stwierdzenie, że: "uprawnionym jest zakwalifikowanie pieca wypałowego oraz suszarni wraz z obudową zewnętrzną jako zblokowane urządzenia technologiczne". Natomiast z podsumowania "opinii technicznej" inż. Z. Z. wynikało, że "obudowy zewnętrzne tak pieca wypałowego kręgowego typu "[...]", jak i suszarni komorowych; w Cegielni przy ul. L, które posiadają konstrukcję całkowicie niezależną od ich wyposażenia technologicznego należy traktować jako budynki produkcyjne".

Wskazując na różnice wniosków opracowań i podkreślając wynikające z ich tytułów, cele którym miały służyć, Starosta uznał za zgodne z Rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków stanowisko, że przez budynek należy rozumieć obiekt budowlany, który jest budynkiem w rozumieniu standardowej klasyfikacji i nomenklatury, wprowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej.

Organ I instancji w decyzji z [...] 2011r. przyjął, że "Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1316)", zdefiniowano pojęcia podstawowe "w tym obiektu budowlanego, przez który rozumie się konstrukcje połączone z gruntem w sposób trwały, wykonane z materiałów budowlanych i elementów składowych, będących wynikiem prac budowlanych. Budynki to zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. Przygotowane są do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów".

Zdaniem organu prowadzącego ewidencję z przepisu art. "20 ust. 2" ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że ewidencja budynków obejmuje informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych, co daje podstawę do wniosku, że w ewidencji budynków nie wykazuje się urządzeń technologicznych.

Podkreślono, iż w wykonaniu wskazań Organu II instancji zawartych w decyzji z [...] 2010r. w celu ustalenia charakteru przedmiotowego budynku w obecności wnioskodawczyni w dniu 30 czerwca 2011r. odbyły się oględziny obiektu dokonane przez A. M. posiadającego uprawnienia konstrukcyjno – budowlane. W sporządzonej na ich podstawie opinii biegły stwierdził, że opisywany obiekt budowlany jest budynkiem w znaczeniu ustawy prawo budowlane, gdyż posiada ściany jako przegrody budowlane, dach i jest osadzony trwale na gruncie.

Organ I instancji z powołaniem na zawarte w Rozporządzeniu o ewidencji gruntów i budynków odniesienie w zakresie definicji budynku dla celów ewidencji, do definicji w rozumieniu standardowej klasyfikacji i nomenklatury określonej na podstawie ustawy o statystyce publicznej przyjął, że definicja ta jest zbieżna z definicją prawa budowlanego.

W oparciu o przyjęte ustalenia Starosta uznał, że opinia Zespołu Ośrodków Rzeczoznawstwa "ZOR" z 15.04.2002r., jako sporządzona dla celów podatkowych, nie może stanowić podstawy do określenia obiektu cegielni jako urządzenia technologicznego i wykreślenia z ewidencji budynku cegielni. Organ wskazał, że opinia ta pozostaje w sprzeczności z pozostałymi dwoma wzajemnie zbieżnymi opiniami rzeczoznawców.

Te motywy zdaniem Starosty uzasadniały wprowadzenie zmian w zakresie określonym rozstrzygnięciem decyzji.

Od powyższej decyzji jednobrzmiące odwołania złożyły M. B. i B. B.– S.

Opisując przebieg dotychczasowego postępowania zarzucono, że zaskarżona decyzja opiera się na dokumentacji geodezyjno – kartograficznej zawierającej nieprawdziwe dane wynikające z błędnej klasyfikacji urządzeń technologicznych Zakładu [...]. Zdaniem odwołania prawidłowy stan ewidencji odzwierciedla decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] 2002 r., znak: [...] w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na rok 2002 od gruntów i budynków, oparta na przedstawionej w niniejszej sprawie ekspertyzie Zespołu Ośrodków Rzeczoznawstwa, "ZOR". Ekspertyza ta suszarnię wyrobów ceramicznych i piec do wypalania cegły zakwalifikowała do urządzeń technologicznych, a zaskarżona decyzja urządzenia te kwalifikuje jako budynek o ogromnej powierzchni, co skutkuje nienależnym podatkiem od nieruchomości.

Wskazywano także, że w odniesieniu do klasyfikacji gruntu toczy się odrębne postępowanie.

Odwołanie swoje M. B. uzupełniła pismem z dnia 5.11.2011r. (złożone 8.12.2011) wskazując, że w dniu 18.06.2011 nastąpiła katastrofa budowlana budynku oznaczonego Nr [...] i decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 5.09.2011 znak [...] nakazano rozbiórkę tego budynku, a Starosta nie uwzględnił tej okoliczności wykazując budynek w zaskarżonej decyzji.

W ujęciu Organu II instancji podniesione zarzuty odwołania prowadzą do wniosku, iż jego celem jest pomniejszenie powierzchni zabudowy budynku Cegielni o numerze ewidencyjnym [...] o powierzchnię zajętą przez piec wypałowy [...] i suszarnię [...] jako obiektów o charakterze urządzeń technologicznych a nie budynków.

Rozpatrując odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał, że z pisma z dnia 10 grudnia 2008r. M. B. uznanego przez Starostę jako organ I instancji za pisemny wniosek o wprowadzenie zmian danych w ewidencji budynków, wynikało także żądanie zmiany gleboznawczej klasyfikacji gruntów na działce 1 i w tym przedmiocie toczy się odrębne postępowanie.

Opisując dotychczasowe rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej zmian w ewidencji budynków, Organ odwoławczy za własne przyjął ustalenia faktyczne Starosty stanowiące podstawę wydania zaskarżonej odwołaniem decyzji Starosty z dnia [...] 2011r.

W szczególności wskazano, że od 22 września 2004 r. obowiązuje operat ewidencji budynków m.in. dla Miasta G, a żądanie dotyczy zmiany danych tego operatu. Podkreślono też, że dane tego operatu pochodziły z mapy zasadniczej analogowej sporządzonej w skali 1:1000.

Wskazano, że ustalona w decyzji powierzchnia budynku Nr [...] została obniżona (z 578.44 m² na 481 m²), a budynków [...], [...] i [...] zwiększona (odpowiednio z 324.78 m² do 325 m², z 54.61 m² do 55 m² i 64.67 m² do 66 m²).

W nawiązaniu do katastrofy budowlanej dot. części budynku Nr [...], której dotyczyło pismo z 5.11.2001r. wyjaśniono, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczy nakazu rozbiórki pozostałej części budynku [...], a zmiana ewidencji przez jego wykreślenie może nastąpić po przedłożeniu dokumentów, że budynek został rozebrany. Wskazano na obowiązki właściciela w zakresie zgłoszenia powstałych zmian.

W konsekwencji uznał Organ odwoławczy, że zarzuty odwołania dotyczą błędnego ustalenia powierzchni budynku oznaczonego Nr [...].

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał na przepisy prawnomaterialne dotyczące ewidencji budynków, które zdaniem organu miały zastosowanie w sprawie i których treść decydowała o zakresie i przedmiocie ustaleń faktycznych w postępowaniu o wprowadzenie zmian w tej ewidencji.

Przytoczono treść art. 20 ust.1 pkt. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w myśl którego przedmiotem ewidencji budynków są informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych.

Wskazano, że wydane na podstawie tej ustawy Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), definiuje – dla potrzeb tej ewidencji – budynek jako obiekt budowlany, który jest budynkiem w rozumieniu standardowej klasyfikacji i nomenklatury, wprowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 marca 1945r. o statystyce publicznej. Na podstawie ustawy o statystyce publicznej wydane zostało Rozporządzenie Rady Ministrów z 10 grudnia 2010 r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych (KŚT) (Dz. U. z 2010r. Nr 242, poz. 1622).

To rozporządzenie dla celów klasyfikacji stanowi, że przez budynek należy rozumieć obiekt budowlany, który jest trwale powiązany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (ustawa z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.).

Zdaniem Organu II instancji, dla potrzeb ewidencji budynków, organy ewidencyjne związane są definicją budynku przewidziane przez ustawę Prawo budowlane.

Wskazano dalej, że Rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków w postanowieniach §63 i §64 określa dane ewidencyjne dotyczące budynku, natomiast §65 ust.1 przewiduje podział budynków na rodzaje ze względu na ich funkcję użytkową, przy czym wg. ust. 2 § 65 przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Z przepisów tych wynika, "że o zaliczeniu budynku (lub lokalu) do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie i związana z tym konstrukcja i wyposażenie a nie sposób użytkowania, który w praktyce bywa czasem niezgodny z przeznaczeniem".

Zdaniem Organu odwoławczego w świetle tych uregulowań istotne dla rozstrzygnięcia sprawy było ustalenie, czy objęty nr ewidencyjnym [...] budynek na działce 681/14 ma charakter budynku w rozumieniu ustawy Prawo budowlane i rodzaju tego budynku.

Organ odwoławczy uznał, że Starosta miał podstawy w "opinii budowlanej" sporządzonej przez pracownika Starostwa, A. M. posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno – budowlanej do przyjęcia ustalenia, że obiekt budowlany o powierzchni zabudowy 2946 m² jest budynkiem w znaczeniu prawa budowlanego, gdyż posiada ściany jako przegrody budowlane, dach i jest trwale osadzony na gruncie, oraz że elementy wyposażenia tego budynku, jak np. piec do wypału nie stanowią podparcia budynku i stanowić on może stabilną konstrukcję w sytuacji demontażu lub usunięcia wyposażenia. Zdaniem organu ta opinia znajduje potwierdzenie we wcześniejszym stanowisku Rzeczoznawcy Budowlanego z 11.02.2003 r., który obudowę pieca wypałowego, suszarni w Cegielni, jako posiadające konstrukcję niezależną od ich wyposażenia technologicznego, uznał jako "budynki produkcyjne".

W odniesieniu do przyjętej powierzchni zabudowy budynków wskazano, że oparta została na dokonanym w dniu 6.10.2009 r. w obecności M. B., przy nieobecności zawiadomionych pozostałych współwłaścicieli działki 1, pomiarze budynków na tej działce. Na podstawie tego pomiaru obliczono powierzchnię budynków, którą odzwierciedla dokumentacja geodezyjno – kartograficzna przyjęta do zasobu geodezyjnego w dniu 1.06.2010 r. za nr [...] wykonana właśnie w celu aktualizacji ewidencji budynków. Zdaniem Organu odwoławczego weryfikacja klasyfikacji obiektów budowlanych na działce ewid. 1, a w szczególności dotycząca budynku nr [...], wykonana przez A. M. potwierdziła, że dokumentacja geodezyjna [...], przyjęta do zasobu jest prawidłowa, jako podstawa wprowadzenia zmian.

Podkreślono, że objęte opracowaniami A. M. i Z. Z. ustalenia, dotyczyły sklasyfikowania budynków i oparte były na przepisach ustawy Prawo budowlane, a zatem zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz rozporządzenia w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych mogły być wykorzystane w postępowaniu aktualizującym ewidencję budynków.

Natomiast Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podzielił stanowisko zaskarżonej decyzji, że brak było podstawy prawnej do uwzględnienia ekspertyzy Zespołu Rzeczoznawców "ZOR" z 15.04.2002r. uzupełnionej 4.03.2003 r. jako sporządzonej dla celów wymiaru podatku od nieruchomości, na której oparł się Burmistrz Miasta w 2002 r. w decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości.

Podkreślono, iż dla celów postępowania podatkowego w ekspertyzie "ZOR" przyjęto, że "uprawnionym jest zakwalifikowanie pieca wypałowego oraz suszarni wraz z obudową zewnętrzną jako zblokowanego urządzenia technologicznego". Opracowujący tę ekspertyzę byli świadomi, że w tej sprawie funkcjonują odmienne poglądy czy opinie. Przede wszystkim jednak z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że to dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków m.in. stanowią podstawę wymiaru podatków, a nie, by to dane przyjęte do obliczania podatku, stanowiły podstawę do ujawnienia ich w operacie ewidencji gruntów i budynków.

Te motywy skłoniły Organ odwoławczy do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniosła M. B. Nie formułując wniosków procesowych w skardze i uzupełniającym ją piśmie z dnia 18 września 2012 r. skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego. Zarzucono, że ponownie rozpatrując sprawę Starosta jako organ I instancji nie wypełnił wskazań Organu Odwoławczego w zakresie zapewnienia stronom czynnego udziału w sprawie i możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego a rozpatrując odwołanie Organ odwoławczy zaakceptował te naruszenia. Zaznaczono, iż organy oparły się na "opinii technicznej" pracownika starostwa desygnowanego do udziału w sprawie celem dokonania oględzin "budynku", co świadczy o przesądzeniu spornego charakteru obiektu budowlanego oraz zakwestionowano sam sposób oględzin.

Skarżąca podniosła, że oznaczone w założonej ewidencji jako budynek – urządzenia technologiczne zdewastowanego Zakładu [...] takie jak piec [...] i suszarnia [...] były przedmiotem jedynie zewnętrznych pomiarów, a odmówiono wejścia do ich wnętrza, a mimo to wykazano nieaktualne czy nigdy nie istniejące (instalacja gazowa) ich wyposażenie.

Opisując przebieg postępowania administracyjnego oraz przebieg postępowania skargowo – wnioskowego, skarżąca podtrzymała stanowisko wadliwej kwalifikacji obiektu obejmującego suszarnię wyrobów ceramicznych i piec do ich wypalania jako budynku, a nie urządzenia technologiczno – technicznego w rozumieniu prawa budowlanego.

Powołując się na rozporządzenie Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) skarżąca wskazywała, że klasyfikacją objęte są jako oddzielne środki trwałe także piece przemysłowe (poz. 45) a w tym piece do wypalania (podgrupa 454) i suszarki komorowe (podgrupa 477). Zdaniem skarżącej tylko ekspertyza Zespołu Ośrodków Rzeczoznawstwa "ZOR" była prawidłowa i opierała się na prawidłowych ustaleniach. Wskazywała, że suszarnia ma strop, ale nie dach. Powoływała stanowisko Urzędu Statystycznego z 12.06.2002 r., który w oparciu o w/w rozporządzenie stwierdził, że "do budowli nie zostały zaliczone (posiadające cechy budowli) piece przemysłowe ponieważ spełniają one w procesach produkcji rolę aparatów, w których dokonują się określone procesy technologiczne". Wskazywała, że w ciągu technologicznym zakładu ceramiki budowlanej, urządzenia technologiczne w postaci suszarni i pieca wypałowego kręgowego typu [...] są w sposób szczególny związane konstrukcyjnie z obudową zewnętrzną, ale obudowa pieca wypałowego i suszarni nie występuje samodzielnie jako budynek produkcyjny.

Nadto skarżąca opisała postępowanie poprzedzające wydanie przez Starostę poprzedniej decyzji z 2010 r.

Na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dokonane ustalenia i stanowisko procesowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek z przyczyn innych, niż przytoczone na jej poparcie.

Stosownie do przepisu art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. u. z 2012 r., poz. 270 – dalej ustawa P.p.s.a.) w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) ) przedmiot kontroli działalności administracji publicznej wywołany niniejszą skargą stanowi zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sprawując tę kontrolę, zgodnie z treścią art. 134 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonana na powyższych zasadach kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji prowadzi do konstatacji wyrażonej na wstępie.

Oceniając zarzuty skargi i zgodność z prawem zaskarżonej decyzji wyjść należy od przypomnienia stanu prawnego obowiązującego w dacie zaskarżonej decyzji t.j. w dniu 25 stycznia 2012 r.

Stosownie do definicji zawartej w przepisie art. 2 pkt.8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 195.1287 z późn. zm. – dalej ustawa P. g. i k.), przez ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami.

Zgodnie z art. 22 ust.1 ustawy P. g. i k. ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Ustawa w przepisie art. 20 ust.1 wymienia rodzaje informacji objęte ewidencją gruntów i budynków. W odniesieniu do gruntów są to (art. 20 ust.1 pkt.1) informacje dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty.

W odniesieniu do budynków (art. 20 ust.1 pkt.2) ewidencja obejmuje informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych.

Powyższe informacje będące przedmiotem ewidencji gruntów i budynków zawiera operat ewidencyjny. Składniki operatu ewidencyjnego określa w brzmieniu obowiązującym od 7.06.2010 r. przepis art. 24 ust.1 ustawy P. g. i k. Stanowi on, że informacje, o których mowa w art. 20 ust.1, zawiera operat ewidencyjny, który składa się z :

1. bazy danych, o której mowa w art. 4 ust.1a pkt.2, prowadzonej za pomocą systemu teleinformatycznego (w dalszej części sprecyzowano cechy tego systemu co do zabezpieczenia, udostępniania i wizualizacji przechowywanych danych),

2. zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych.

W świetle brzmienia art. 4 ust.1a pkt.2 ustawy dla całego kraju zakłada się, i prowadzi w systemie teleinformatycznym bazy danych obejmujące zbiory danych przestrzennych infrastruktury informacji przestrzennej, dotyczące: m.in. pkt.2 – ewidencji gruntów i budynków – katastru nieruchomości.

Ustawa w zasadzie nie określa sposobu prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, a w szczególności trybu i sposobu zmiany danych ewidencyjnych. Czynią to przepisy wydanego na jej podstawie Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 2001.38.454).

Natomiast z ustawy wynikają wprost obowiązki m.in. dla właścicieli gruntów i organów, związane ze zmianą danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Przepis art. 22 ust.2 ustawy nakłada na osoby, o których mowa w art. 20 ust.2 pkt.1 (t.j. właścicieli, a w odniesieniu do gruntów samorządowych i państwowych – na władających tymi gruntami) i w art. 51 (t.j. prócz właściciela także władających gruntem - w dniu 1 lipca 1989 r., gdy toczył się spór o własność), obowiązek zgłaszania właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków wynikających z decyzji właściwych organów. Nadto, na żądanie starosty (ust.3), osoby, o których mowa w art.20 ust.2 pkt.1 i art. 51, zgłaszające zmiany są obowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.

Z kolei przepis art. 23 ustawy nakłada na właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne obowiązek przesyłania staroście odpisów prawomocnych decyzji, orzeczeń oraz aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego.

Przepisy powołanego Rozporządzenia z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków – dalej Rozporządzenie – określają części składowe operatu ewidencyjnego (§20). W ramach części operatu stanowiącej operat geodezyjno prawny, wyróżnia się m.in. tzw. rejestr gruntów – stanowiący raport o danej działce ewidencyjnej w zakresie jej danych podmiotowych i przedmiotowych (§20 ust.1, §22, §23 ust. 1 i 2), w tym oznaczenie odpowiednich jednostek rejestrowych budynków oraz odpowiednich pozycji kartoteki budynków, o których mowa w §26 ust.3, związanych z poszczególnymi działkami zabudowanymi. W tej części operatu mieści się także sama kartoteka budynków, która jest raportem sporządzonym na podstawie danych ewidencyjnych o budynkach wymienionych w § 63 ust.1 (t.j. stanowiących część składową gruntu, jak w sprawie) zebranych w pozycjach kartoteki budynków.

Natomiast tzw. opisowo – kartograficzna część operatu składa się m.in. z odpowiedniego fragmentu mapy, określającej m.in. granice określonej działki i jej numer, a także kontury budynków oraz ich numery porządkowe i ewidencyjne (§ 20 pkt.2, § 21 ust.2 pkt. 2, § 28 ust.1 pkt.5, pkt. 8 lit. e.)

Znajduje potwierdzenie w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 31 grudnia 2004 r., nr 463, poz. 5212 ustalenie organów, że z dniem 22 marca 2004 r. projekt operatu opisowo – kartograficznego obrębów ewidencyjnych miasta G: G, S, S, Z – K, w powiecie [...], stał się obowiązującym operatem ewidencji budynków.

Zgodnie natomiast z przepisami art. 24a ust.12 w zw. z ust. 9 ustawy P. g i k. po upływie 30 dni od ogłoszenia powyższej informacji, zmiana danych w obowiązującym operacie ewidencji budynków, może nastąpić tylko w trybie przewidzianym Rozdziałem 3 powołanego Rozporządzenia – regulującym prowadzenie ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych (§ 44 i n.)

Podstawową i ustawową (art. 2 pkt. 8) zasadą ewidencji gruntów i budynków jest zasada aktualności danych ewidencji. Rozporządzenie w § 44 pkt. 2 nakłada na starostę obowiązek utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności i zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Powyższy obowiązek koreluje z przytoczonymi wyżej przepisami art. 22 ust. 2 i 3 oraz art. 23 ustawy, nakładającymi obowiązki także na właścicieli gruntów i podmioty, których decyzje orzeczenia czy akty notarialne powodują zmiany w ewidencji.

Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje przez wprowadzenie z urzędu lub na wniosek udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust.1), przy czym w myśl ust.2 do aktualizacji operatu ewidencyjnego stosuje się odpowiednio przepisy § 35. Ten ostatni przepis określa jakie dokumenty i materiały stanowią materiały źródłowe dla założenia ewidencji gruntów i budynków.

Wyjaśnione już zostało w orzecznictwie sądowo administracyjnym (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2007.04.10, sygn. IV SA/Wa 1811/06 Lex nr 337767, czy wyrok WSA w Krakowie z 2008.04.16 sygn. III SA/Kr 119/08 Lex nr 510289), że wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów może nastąpić w dwojakim trybie: albo w trybie czynności materialno – technicznej w postaci wprowadzenia do bazy danych zmian na podstawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany, o którym organ tylko powiadamia (§ 48, §49) albo w drodze decyzji. Tę drugą formę rozstrzygnięcia godnie z przepisem §47 ust. 3 stosuje organ wtedy, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów. Wówczas Starosta przeprowadza postępowanie administracyjne w sprawie aktualizacji, które kończy się decyzją wprowadzenia zmiany lub odmawiającą wprowadzenia żądanej zmiany, względnie umorzeniem postępowania wszczętego z urzędu, gdy po jego przeprowadzeniu stwierdzono brak podstaw do wprowadzenia zmiany.

Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu administracyjnym wszczętym zawiadomieniem Starosty z dnia 20 października 2009 r. na wniosek skarżącej w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencji budynków na działce 1, a więc w trybie przewidzianym § 47 ust.3 Rozporządzenia dla sytuacji, gdy zdaniem organu aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów.

Taka sytuacja miała w sprawie miejsce, gdy skarżąca domagając się zmian ewidencji w zakresie powierzchni budynków na działce 1, a w tym kwestionując podstawę do uwidocznienia w ewidencji budynku oznaczonego nr [...], nie przedstawiała – jako podstawy wprowadzenia zmian – przewidzianego § 46 ust.2 pkt 2 opracowania geodezyjnego i kartograficznego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierającego wykazy zmian danych ewidencyjnych. Zgodnie z §46 ust.3 wykaz zmian danych ewidencyjnych winien m.in. określać nr odpowiedniej jednostki rejestrowej gruntów, budynków lub lokali (pkt 2), oznaczenia obiektu bazy danych ewidencyjnych, którego dane uległy zmianie (pkt 5), dane ewidencyjne, które uległy zmianie, z wyszczególnieniem danych dotychczasowych danych aktualnych (pkt 6).

Zdaniem skarżącej wystarczającą podstawę żądania zmian w ewidencji co do obiektu oznaczonego nr [...] jako budynku na działce 1, stanowiła decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] 2002 r. [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości na rok 2002, oraz wydana na potrzeby tego postępowania podatkowego ekspertyza Zespołu Rzeczoznawców "ZOR" przy Zarządzie Głównym Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Materiałów Budowlanych – Terenowy Ośrodek z dnia 15.04.2002 r. Organ podatkowy przyjął wnioski tej ekspertyzy, że "obudowy pieca wypałowego i suszarni, oznaczone w ewidencji jako budynek nie występują jako samodzielne budynki produkcyjne."

Skarżąca przedstawiła także jako podstawę żądania, uzupełnienie ekspertyzy ZOR z dnia 4.03.2003 r. oraz poprzedzającą to uzupełnienie "opinię techniczną" Rzeczoznawcy Majątkowego i Budowlanego inż. Z. Z. z dnia 11 lutego 2003 r. sporządzoną na zlecenie Burmistrza również "dla potrzeb postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 1997 – 2001". Celem tej opinii technicznej było stwierdzenie, czy obiekty budowlane mieszczące piec ceramiczny Hoffmana oraz suszarnię komorową są budynkami.

Nadto skarżąca powoływała się na opinię urzędu statystycznego z 12.06.2002r.

W świetle treści tych dokumentów całkowicie uzasadnione jest stanowisko organów ewidencji, że nie mogły one stanowić wystarczającej podstawy do wprowadzenia żądanych zmian.

Znajduje oparcie w przepisach art.21 ust.1 ustawy stanowisko, że to dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę m.in. wymiaru podatków, a decyzje wydane w postępowaniu podatkowym nie mogą tych danych korygować. Decyzja Burmistrza z dnia [...] 2002 r. dotycząca zresztą jednego roku podatkowego nie ma doniosłości prawnej, jako podstawa do wprowadzenia żądanych zmian. Nie mogły stanowić takiej podstawy uzupełnienia ekspertyzy "ZOR" z 2003r. i opinia techniczna inż. Z. Z. też z 2003r. jako dokumenty również wytworzone dla celów postępowania podatkowego i przed uzyskaniem przez projekt operatu ewidencji budynków, z dniem 22 września 2004 r. mocy obowiązującej jako operatu.

Podstawę wprowadzenia zmian w obowiązującym od 2004 r. operacie ewidencji stanowić mogą zatem takie materiały, które mają charakter źródeł danych ewidencyjnych (§45 ust. 2 w zw. z §35) ujawnionych lub wytworzonych po uzyskaniu przez aktualny operat ewidencji budynków mocy obowiązującej od 22 września 2004r.

Z tych względów i mając też na uwadze długotrwałą korespondencję poprzedzającą wszczęcie postępowania należało zaakceptować podjęcie przez organ ewidencyjny I instancji z urzędu, inicjatywy przez zlecenie upoważnionemu geodecie opracowania operatu w przedmiocie aktualizacji danych ewidencyjnych dotyczących budynków na działce 1, zwłaszcza, że organ nie korzystał z możliwości przepisu art. 22 ust.3 P g. i k.

Przedstawiony operat pomiarowy, sporządzony przez geodetę uprawnionego J. K., przyjęty został do zasobu państwowego w powiatowym ośrodku dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej w dniu 1 czerwca 2010 r. za nr [...]. Z operatu tego, (którego kopia w całości znajduje się też w aktach organu II instancji – k. 309-330), a w szczególności z wykazu zmian danych ewidencyjnych wynika m.in. że pod L.p. 1 uwidoczniono budynek o numerze identyfikacyjnym [...] o polu powierzchni zabudowy (PEW) 2946 m ² i przypisanej mu funkcji użytkowej (FUZ – 10) "innego budynku mieszkalnego". Kontury tego budynku odzwierciedla mapa uzupełniająca stanowiąca element tego opracowania.

Istotę sporu w postępowaniu ewidencyjnym w przedmiotowej sprawie stanowi zasadność zakwalifikowania w ogóle obiektu oznaczonego nr [...] jako budynku, a więc jako obiektu, którego dane objęte są ewidencją. Trafnie bowiem stwierdził organ I instancji, że urządzenia technologiczne nie są objęte ewidencją gruntów i budynków.

Przepisy §63 ust. 1 Rozporządzenia określają dane ewidencyjne dotyczące budynku stanowiącego część składową gruntu, do których m.in. należą: numer ewidencyjny budynku stanowiący część składową identyfikatora budynku (pkt 1), numeryczny opis konturu wyznaczonego przez... rzut zewnętrznych płaszczyzn ścian zewnętrznych kondygnacji przyziemnej budynku (w budynkach nie posadowionych na filarach – pkt 3), oznaczenie funkcji podstawowej budynków (pkt 4), pole powierzchni zabudowy w m² (PEW) , definiowane §63 ust.2 – pkt 8.

Ze względu na podstawową funkcję użytkową, przepis §65 rozporządzenia dzieli budynki na rodzaje: 1) budynki mieszkalne, 2) budynki przemysłowe, 3) budynki transportu i łączności, 4) budynki handlowo – usługowe, 5) zbiorniki, silosy i budynki magazynowe, 6) budynki biurowe, 7) budynki szpitali i zakładów opieki medycznej, 8) budynki oświaty, nauki i kultury oraz budynki sportowe, 9) budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, 10) inne budynki nie mieszkalne.

Dla celów ewidencji Rozporządzenie z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w §2 ust.1 pkt 4 definiuje budynek jako obiekt budowlany, który jest budynkiem w rozumieniu standardowej klasyfikacji i nomenklatury wprowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 z późn. zm.). Z kolei przepis §65 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej.

Wzajemna relacja przepisów §2 ust. 1 pkt 4 i § 65 ust. 2 w zw. z ust. 1 Rozporządzenia wskazuje, że przedmiotem ewidencji budynków są tylko takie obiekty budowlane, które są budynkami w rozumieniu standardowej klasyfikacji i nomenklatury wprowadzonej na podstawie ustawy z dnia 29 marca 1995 r. o statystyce publicznej i których przynależność do odpowiedniego rodzaju budynków da się ustalić zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie przepisów ustawy o statystyce publicznej z 29 marca 1995 r. (t.j. Dz. U. z 2012. 591 z późn. zm.).

Takim aktem w rozumieniu art. 2 pkt 14 tej ustawy jest wydane na podstawie jej art. 40 ust.2 Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) obowiązujące od 1 stycznia 2011 r. i mające zastosowanie w sprawie ( Dz.U. z 2010r. Nr 242. poz. 1622) – dalej Rozporządzenie dot. KŚT. Rozporządzenie to zastąpiło poprzednie rozporządzenie Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w tym przedmiocie.

Rozporządzenie powyższe w tzw. objaśnieniach wstępnych dotyczących podziału rodzajowego i zasad klasyfikowania środków trwałych (pkt. 1.3) wyodrębnia na I szczeblu podziału klasyfikacyjnego 10 grup w tym, m.in. grupę 1 – budynki i lokale oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego i spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz grupę 2 – obiekty inżynierii lądowej i wodnej.

Według objaśnień wstępnych (pkt.1.1.) podziały w grupie 1 i 2 opracowane zostały w oparciu o grupowania nadal obowiązującego Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. z 1999 r. Nr 122, poz. 1316 ze zm.). Organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji zbędnie przytaczał definicję obiektu budowlanego i budynku według tego aktu.

Rodzaje budynków z uwagi na ich funkcję użytkową określone § 65 ust. 1 pkt. 1-10 Rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków odpowiadają schematowi KŚT z grupy 1. podgrupa 10 i 11 Rozporządzenia w sprawie KŚT.

Natomiast z zawartych w Rozporządzeniu KŚT objaśnień szczegółowych m.in. dla grupy 1 wynika m.in., że:

- przez budynek należy rozumieć obiekt budowlany, który jest na trwałe powiązany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Definicja budynku dla celów statystycznych jest zatem powtórzeniem definicji budynku z art. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Dz. U. 2010.243.1623 j.t. z późn. zm.

- o zaliczeniu budynku do właściwej podgrupy (mieszkalne, niemieszkalne) i rodzaju (w ramach podgrupy) decyduje jego przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania

- budynki przemysłowe (grupa 1, podgrupa 10, rodzaj 101) określone zostały w sposób przykładowy (itp.), a wśród nich wymieniono hale produkcyjne, budynki przeznaczone na produkcję, z tym, że klasyfikacja zawiera wyraźne określenie obiektów budowlanych, których nie obejmuje rodzaj budynków przemysłowych,

- w Rozporządzeniu w sprawie KŚT do rodzaju 109 – pozostałe budynki niemieszkalne (poza rodzajami 101-108), zaliczono budynki wymienione w rozporządzeniu oraz pozostałe budynki niemieszkalne, gdzie indziej niesklasyfikowane. Przy tym rodzaju budynków niemieszkalnych również zawarto wyraźne wyłączenia.

Zgodne z prawem jest zatem stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, że przepisy prawa budowlanego decydują o tym, czy obiekt budowlany jest budynkiem, natomiast przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) decydują o zakwalifikowaniu budynków do danego rodzaju z uwagi na jego podstawową funkcję użytkową.

Przytoczone uregulowania dotyczące zaliczania budynków do podgrup, oraz budynków niemieszkalnych do ich rodzajów, w świetle wyjaśnień szczegółowych dotyczących klasyfikowania tych obiektów, prowadzą do wniosku, że zaliczenie w ramach klasyfikacji środków trwałych budynku z grupy 1, podgrupy 10 (budynki niemieszkalne) do rodzaju z poz. 109 – pozostałe budynki niemieszkalne – może nastąpić tylko wówczas, gdy budynek nie może być zakwalifikowany do rodzajów z poz. 101-108, a w szczególności jako budynek przemysłowy.

W konsekwencji w świetle §65 ust.2 Rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, do przewidzianego § 65 ust. 1 pkt. 10 rodzaju budynków – inne budynki niemieszkalne – może być zakwalifikowany tylko taki budynek, który z uwagi na swe funkcje użytkowe, w świetle zasad klasyfikacji Środków Trwałych, nie podlega zakwalifikowaniu do rodzaju określonego w punktach 1-9 tego przepisu, a w szczególności nie ma charakteru budynku przemysłowego.

Trafnie skarżąca wskazała, że Rozporządzenie KŚT w ramach klasyfikacji środków trwałych do grupy 4 zalicza maszyny, urządzenia i aparaty ogólnego zastosowania, a wśród nich w ramach podgrupy 45 – piece przemysłowe – w pozycji rodzaju 454 – piece do wypalania, a w ramach podgrupy 47 – maszyny, urządzenia i aparaty do procesów materiałowych – w pozycji rodzaju 477 – suszarki do wypalania.

W świetle objaśnień szczegółowych dotyczących obiektów klasyfikowanych do grupy 4 środków trwałych:

- w skład obiektów odrębnych objęte tą grupą, prócz właściwego urządzenia, wchodzą m.in. fundamenty, podpory, konstrukcje, wsparcie, ogrodzenia i obudowy ochronne, (objaśnienia ogólne),

- rodzajem pieców do wypalania objęte są m.in. piece do wypalania wyrobów ceramicznych, a obiektem jest poszczególny piec, w skład którego wchodzą wymienione w objaśnieniach elementy, w tym część podziemna z fundamentem i nadziemna (objaśniana do rodzaju 454),

- w skład wyposażenia obiektu zaliczonego do podgrupy 47, obejmującej m.in. suszarki komorowe (poz. 477) m.in. wchodzą wykładziny, wymurówki i wypełnienia.

Na tle powyższych regulacji prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego w zakresie dotyczącym ewidencji budynków wymaga poczynienia ustaleń faktycznych dających podstawy do jednoznacznego ustalenia, czy:

- obiekt budowlany o nr ewidencyjnym [...] na działce 1 ma charakter budynku w rozumieniu przepisu § 2 ust. 1 pkt. 4 Rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów, a w konsekwencji czy poprzez odesłanie zawarte w Rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT), do ustawy z 7 lipca 1994 r. prawo budowlane – jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt. 2 – tzn. jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, a znajdujące się w nim urządzenia w postaci pieca do wypalania wyrobów ceramicznych i suszarnia komorowa wraz z ich częściami budowlanymi stanowią samodzielne środki trwałe a co najwyżej budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, czy też;

- obiekt budowlany o nr ewidencyjnym [...] w swym obrysie zewnętrznym stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt. 1 lit. b i pkt. 3. i nie podlega uwidocznieniu w ewidencji budynków.

W przypadku ustalenia, że obiekt budowlany oznaczony nr ewidencyjnym [...] na działce 1 w swym obrysie zewnętrznym jest budynkiem w rozumieniu przepisów o ewidencji gruntów i budynków, należy ustalić czy ze względu na jego podstawową funkcję użytkową istnieją przesłanki do zaliczenia go do rodzaju budynków przemysłowych. Dopiero poczynienie ustaleń, które sprzeciwiają się zaliczeniu budynku do rodzaju budynków przemysłowych, uprawnia do zaliczenia go do rodzaju "innych budynków niemieszkalnych".

W tym zakresie sprawa nie została – z naruszeniem statuowanych przepisom art. 7, 77 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego zasad zbierania i oceny materiału dowodowego – dostatecznie wyjaśniona.

Przepis art. 84 § 1 kpa daje podstawę organowi administracji publicznej do dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Należy podzielić stanowisko organów, że w sprawie zachodzi taka sytuacja, gdyż poczynienie ustaleń niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy, wymaga wiadomości specjalnych z zakresu budownictwa.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, Organ odwoławczy podzielił ustalenia i wnioski "opinii budowlanej" sporządzonej przez A. M., pracownika – co jest niesporne – Starostwa Powiatowego – legitymującego się uprawnieniami konstrukcyjno – budowlanymi uznając, iż dowodem tym zweryfikowano klasyfikację obiektów budowlanych na działce nr 1, a w szczególności budynku oznaczonego nr [...], zawartą w dokumentacji geodezyjnej KERG [...] stanowiącej podstawę wprowadzenia zmian w ewidencji budynków.

Organ odwoławczy przyjmując dowód z tej opinii przeoczył, że zgodnie z art. 84 § 2 zd. I kpa biegły podlega wyłączeniu na zasadach i w trybie określonym art. 24 kpa. Zgodnie z przepisami art. 27 § 1 pkt 7 kpa pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. Stronami postępowania są Starosta jako organ prowadzący postępowanie ewidencyjne a zarazem pracodawca biegłego oraz skarżąca i uczestnicy postępowania na prawach strony. W tej sytuacji powołany jako biegły w tej sprawie Z. M. podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu z mocy prawa.

Jest to zatem uchybienie przepisom postępowania, które co prawda nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją, ale które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Właśnie dowód z opinii budowlanej Z. M. uznały organy w istocie za dowód rozstrzygający. Wbrew jednak stanowisku organów, wnioski i ustalenia tej opinii nie są całkowicie zbieżne z "opinią techniczną" inż. Z. Z. z 2003 r. W opinii technicznej (również sporządzonej dla celów postępowania podatkowego) przyjęto, że "obiekty budowlane przemysłowe" przykryto stropodachem z płyt, a "obudowy pieca wypałowego, jak i suszarni komorowych... należy traktować jako budynki produkcyjne". Pomijając kategorię budynków "produkcyjnych" nieznaną rodzajom budynków w przepisach o ewidencji budynków, z opinii tej zdaje się wynikać, iż "obudowy" stanowią "budynki produkcyjne" w obiekcie budowlanym przemysłowym.

W części 7 – podsumowanie i wnioski – pkt 3 opinii technicznej stwierdzono, że "w rozumieniu ustawy Prawo budowlane obiekty budowlane obudowy pieca wypałowego kręgowego typu "[...]", jak i suszarni komorowych są budynkami".

Natomiast opinia budowlana A. M. przyjmuje, że "opiniowany obiekt użytkowy o charakterze produkcyjnym m.in. przykryty jest dachem dwuspadowym pokrytym warstwami papy i stanowi budynek w rozumieniu prawa budowlanego a centralnym elementem jego wyposażenia jest rozległy ceramiczny piec do wypału, a pozostałą powierzchnię stanowią stanowiska do składowania i leżakowania elementów ceramicznych po wypale". I z tej opinii nie wynikają przyczyny nie zakwalifikowania budynku do rodzaju budynków przemysłowych, ani powody zakwalifikowania do rodzaju innych budynków niemieszkalnych.

W świetle powyższych okoliczności przedmiot obu tych opinii był inny. Tylko opinia budowlana Z. M. dotyczy obiektu budowlanego oznaczonego nr [...] w jego zarysie zewnętrznym oznaczonym na mapie uzupełniającej opracowania geodezyjnego. Nadto pozostają ze sobą we wzajemnej sprzeczności.

Należy zatem uzupełnić postępowanie dowodowe dowodem z opinii biegłego mającego wiadomości z zakresu budownictwa, w wyżej wskazanym zakresie. Wskazania co do dalszego postępowania i ocena prawna są zgodnie z art. 153 P.p.s.a. wiążące dla Organów i Sądu przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 Lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) orzeczono jak w I punkcie sentencji wyroku. Orzeczenie w punkcie II sentencji wyroku oparto na przepisie art. 152 P.p.s.a.

W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, w którym skarżącą zastępował zawodowy pełnomocnik nie orzekano, mając na uwadze przepis art. 210 § 1 P.p.s.a.