Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1572/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 a § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lipca 2018 r. sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 4 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 września 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 oraz art. 61a § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej jako "k.p.a."), w związku z art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 – dalej jako "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia W.N. – dalej jako "Skarżący", utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 28 czerwca 2017 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez:

1. Naczelnika Urzędu Skarbowego o numerach: [...],

2. Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] o numerach: od [...]

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Naczelnik US będący jednocześnie organem egzekucyjnym i wierzycielem, prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącego na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych. Część zaległości objętych ww. tytułami wykonawczymi została wyegzekwowana. Najpóźniejszą datą zakończenia egzekucji poprzez wyegzekwowanie dochodzonych zaległości jest dzień 1 marca 2012 r. W pozostałej części postępowania egzekucyjne zostały umorzone na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a postanowieniami Naczelnika US z dnia 31 grudnia 2014 r., nr [...]oraz z dnia 7 stycznia 2015 r. nr [...], doręczonymi zobowiązanemu w dniu 30 stycznia 2015 r.

Pismem z dnia 17 marca 2017 r. (sprecyzowanym pismem z dnia 20 czerwca 2017r.) Skarżący wniósł o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych w toczących się oraz zakończonych postępowaniach egzekucyjnych, a nadto o udokumentowanie poprawności rozliczenia kosztów egzekucyjnych wskazanych w zawiadomieniu z dnia 29 listopada 2016 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.

Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2017 r. Naczelnik US odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych w zakończonych postępowaniach egzekucyjnych na podstawie ww. tytułów wykonawczych.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 28 czerwca 2017 r. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że organ egzekucyjny nie powiadomił go o dacie zakończenia postępowań egzekucyjnych, co uniemożliwiło mu złożenie wniosku o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych. Ponadto postępowania egzekucyjne umorzone ze względu na ich bezskuteczność nie zostały rzeczywiście zakończone, nadal bowiem na rachunkach bankowych istnieją blokady ustanowione na podstawie zawiadomień o zajęciu. Tym samym w ocenie zobowiązanego nie można uznać, że wniosek o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych został złożony po upływie terminu 6 miesięcy od dnia, w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne.

Postanowieniem z dnia 4 września 2017 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że do oceny złożonego wniosku zastosowanie mają przepisy aktualnie obowiązujące, wprowadzone na mocy art. 39 pkt 14 ustawy z dnia 10 lipca 2015r. o administracji podatkowej (Dz.U. z 2015, poz. 1269 z późn. zm.), na co wskazuje przepis przejściowy zawarty w art. 68 ustawy o administracji podatkowej, w myśl którego do postępowań wszczętych skargami lub wnioskami złożonymi przed dniem 1 stycznia 2016 r. i niezakończonych przed tym dniem, mają zastosowanie przepisy w wersji obowiązującej do końca 2015 r.

Następnie organ przywołał treść aktualnie obowiązującego art. 64c § 6a pkt 1 lit. a) i b) u.p.e.a. wskazując, że przepisy te określają 6 miesięczny termin do zgłoszenia przez zobowiązanego żądania wydania przez organ egzekucyjny zawiadomienia zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych liczony od dnia wyegzekwowania wykonania obowiązku (z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca) albo od dnia, w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne. Bezspornym w sprawie jest fakt złożenia przez W.N. wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych powstałych m.in. w zakończonych postępowaniach egzekucyjnych dopiero w dniu 20.03.2017r. (data wpływu do organu), podczas gdy datą wyegzekwowania ostatniej dochodzonej należności na podstawie tytułów wykonawczych jest dzień 01.03.2012r.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu Dyrektor IAS wskazał, że zgodnie z art. 64c § 7 u.p.e.a. - w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2015r. - organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych z urzędu tylko wówczas, gdy koszty te obciążają wierzyciela. W sytuacji, gdy koszty egzekucyjne nie obciążają wierzyciela, postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych wydaje się wyłącznie na żądanie zobowiązanego, a nie z urzędu. Formalne wymogi zgłoszenia przez zobowiązanego omawianego żądania określał art. 64c § 8 u.p.e.a., stanowiąc, że żądanie takie nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a w przypadku zakończenia postępowania egzekucyjnego wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku - od dnia powiadomienia zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych.

Jakkolwiek z przedstawionych akt sprawy nie wynika, by organ egzekucyjny, po zakończeniu egzekucji w latach 2004-2009 oraz w 2012r. zawiadomił zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów postępowania egzekucyjnego, niemniej jednak nic nie stało na przeszkodzie, by strona w okresie od 5 do 13 lat od wyegzekwowania wykonania obowiązku, wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów złożyła. Z akt sprawy nie wynika, aby zobowiązany wystąpił z takim żądaniem również po otrzymaniu w dniu 30.01.2015r. postanowień Naczelnika US o umorzeniu postępowania egzekucyjnego.

Zmiana przepisów wprowadzona ustawą o administracji podatkowej otworzyła zobowiązanemu drogę do złożenia wniosku w przedmiocie kosztów egzekucyjnych dodatkowo na okres 6 miesięcy, jednakże strona z tej możliwości również nie skorzystała.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora IAS z dnia 4 września 2017 r. skarżący zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., art. 8 § 1 w zw. z art. 9 i art. 12 k.p.a., art. 38 w zw. z art. 35 k.p.a. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem Naczelnika US.

W uzasadnieniu Skarżący zarzucił organowi powoływanie się na fakty niezgodne ze stanem rzeczywistym. Wskazana w postanowieniu data wniesienia wniosku o ustalenie wysokości kosztów egzekucyjnych na dzień 17 marca 2017 r. nie jest zgodna z prawdą. Zdaniem skarżącego, przedstawione przez niego w piśmie z dnia 26 grudnia 2016 r. zarzuty w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych stanowią formalne złożenie wniosku w tej sprawie.

Skarżący podtrzymał swoje stanowisko w kwestii braku ostateczności i prawomocności postanowień z dnia 31 grudnia 2014 r. i 7 stycznia 2015 r. o umorzeniu postepowań egzekucyjnych, skoro egzekucja z rachunku bankowego jeszcze w dniu 19 września 2016 r. była kontynuowana. Od tej daty należałoby liczyć termin do złożenia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych.

Organ egzekucyjny wydając postanowienia o umorzeniu postępowań egzekucyjnych, dokonał też umorzenia należnych kosztów egzekucyjnych. Obecnie prowadzone postępowania egzekucyjne stanowią wznowienie postepowań umorzonych postanowieniem z dnia 31 grudnia 2014 r. Tym samym pytanie o wskazaną wysokość należnych kosztów egzekucyjnych jest zasadne.

Brak informacji ze strony organu egzekucyjnego o zakończeniu prowadzonych postępowań egzekucyjnych uniemożliwia właściwe wyliczenie końcowej daty na złożenie wniosku w sprawie kosztów egzekucyjnych.

Niezgodne z prawdą jest twierdzenie Dyrektora IAS, że skarżący nie występował z wnioskiem o wskazanie pobranych kosztów egzekucyjnych. Taki wniosek złożony został w dniu 21 listopada 2015 r. Zestawienie zawierające m.in. wysokość pobranych kosztów egzekucyjnych skarżący otrzymał po okresie 3 miesięcy od dnia wystosowania wniosku. O fakcie naruszenia terminu na udzielenie odpowiedzi skarżący informował Dyrektora IAS pismem z dnia 14 marca 2016 r. Organ pozostaje w zwłoce w powyższej sprawie.

Skarżący wskazał, że wielokrotnie zwracał się do organu egzekucyjnego o odblokowanie kont.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych decyzji.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia.

Istota sporu sprowadza się do stwierdzenia, czy organ egzekucyjny prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych w prowadzonych na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych postępowaniach egzekucyjnych, zakończonych częściowo poprzez wyegzekwowanie obowiązku, a częściowo poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego wobec jego bezskuteczności.

W sprawie nie jest sporne, że obowiązki dochodzone na podstawie części tytułów wykonawczych wyegzekwowane zostały w latach 2004-2009 i 2012 r. W odniesieniu do pozostałych tytułów wykonawczych opisanych w postanowieniu – postępowania egzekucyjne zostały umorzone na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. postanowieniami organu egzekucyjnego z dnia 31 grudnia 2014 r. i 7 stycznia 2015 r., doręczonymi skarżącemu w dniu 30 stycznia 2015 r.

W zakresie ustaleń faktycznych sporna jest data złożenia przez skarżącego wniosku o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych. Sąd podziela w tej kwestii stanowisko organu, że wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych wpłynął do organu egzekucyjnego w dniu 20 marca 2017 r. Za taki wniosek nie może być natomiast uznane pismo skarżącego z dnia 26 grudnia 2016 r. "zarzuty w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych". Pismem tym skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 21 listopada 2016 r. o numerach od [...], a zatem tytułów innych aniżeli objęte niniejszym postępowaniem. W zarzutach tych skarżący stwierdził, że koszty egzekucyjne wskazane w zawiadomieniu o zajęciu rachunku bankowego z dnia 29 listopada 2016 r. zostały obliczone w sposób niewłaściwy. Z pisma tego w żaden sposób nie wynika żądanie skarżącego wydania przez organ egzekucyjny zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniach toczących się w latach 2004-2009 i 2012 i zakończonych w związku z wyegzekwowaniem należności oraz postępowaniach umorzonych postanowieniami z dnia 31 grudnia 2014 r. i 30 stycznia 2015 r.

Prawidłowo też organ wskazał, że biorąc pod uwagę datę złożenia wniosku, tj. 20 marca 2017 r., do oceny tego wniosku zastosowanie mają przepisy art. 64c § 6a pkt 1 lit. a) i b) u.p.e.a. w brzmieniu nadanym na mocy art. 39 pkt 14 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o administracji podatkowej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1269 , ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 68 tej ustawy, do postępowań wszczętych skargami lub wnioskami złożonymi przed dniem 1 stycznia 2016 r. i niezakończonych przed tym dniem, mają zastosowanie przepisy w wersji obowiązującej do końca 2015 r. A contrario, do postępowań wszczętych wnioskami złożonymi po dniu 1 stycznia 2016 r., zastosowanie mają przepisy w brzmieniu nadanym omawianą nowelizacją.

Zgodnie zatem z mającymi zastosowanie art. 64c § 6a pkt 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych na wniosek złożony w terminie 6 miesięcy od dnia: a) wyegzekwowania wykonania obowiązku, a w przypadku wyegzekwowania obowiązku w egzekucji z nieruchomości – od dnia, w którym postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości stało się ostateczne, b) w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne.

Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na wniosek wierzyciela lub zobowiązanego, złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, o którym mowa w § 6a. Na postanowienie to przysługuje zażalenie (§ 7 art. 64c u.p.e.a.).

Przepisy powyższe określają 6 miesięczny termin do zgłoszenia przez zobowiązanego żądania wydania przez organ egzekucyjny zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych liczony od dnia wyegzekwowania wykonania obowiązku (z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca) albo od dnia, w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne.

W rozpatrywanej sprawie niewątpliwie termin ten nie został dochowany. Najpóźniejszą datą zakończenia egzekucji poprzez wyegzekwowanie dochodzonych zaległości podatkowych był dzień 1 marca 2012 r. Natomiast postanowienia w przedmiocie umorzenia tych postępowań egzekucyjnych, które okazały się bezskuteczne, doręczone zostały skarżącemu w dniu 30 stycznia 2015 r. Należy zatem stwierdzić, że skarżący nie dochował wskazanego w ww. przepisach terminu do zgłoszenia przedmiotowego wniosku, i to niezależnie od tego, czy jako datę tego wniosku przyjąć dzień 20 marca 2017 r., jak czynią to organy, czy 26 grudnia 2016 r., jak chce tego skarżący.

Bezzasadne są zarzuty skargi wskazujące na brak zawiadomienia skarżącego przez organ egzekucyjny o zakończeniu postępowań egzekucyjnych. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji takiego obowiązku na organ egzekucyjny nie nakładają. W stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2016 r., organ egzekucyjny miał natomiast obowiązek powiadomić zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych, od którego to momentu bieg rozpoczynał czternastodniowy termin na wniesienie wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych (art. 64c § 8 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r.). Jak już jednak wskazano, do oceny złożonego przez skarżącego wniosku z dnia 20 marca 2017 r. zastosowanie mają przepisy w znowelizowanym brzmieniu.

Do skargi skarżący załączył kserokopię swojego pisma z dnia 21 listopada 2015r., w którym zwrócił się do Naczelnika US o sporządzenie zestawienia pobranych przez organ egzekucyjny środków finansowych za okres 10 lat z wyszczególnieniem w jaki sposób środki te zostały rozliczone. Jak wyjaśnił Dyrektor IAS w odpowiedzi na skargę i co znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych, organ egzekucyjny w odpowiedzi na powyższe żądanie, doręczył skarżącemu w dniu 7 marca 2016 r. zestawienie rozliczenia uzyskanych kwot w drodze egzekucji administracyjnej w okresie od 21 listopada 2005 r. do 19 lutego 2016 r., za wyjątkiem tytułów o numerach [...] (tom VI, k. 131-160). Skarżący nie skorzystał z możliwości złożenia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych w terminie 14 dni od otrzymania zawiadomienia zgodnie z art. 64c § 7 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przez niego pisma z dnia 21 listopada 2015 r.

Bezzasadne są także zarzuty co do braku przymiotu ostateczności postanowień organu egzekucyjnego z dnia 31 grudnia 2014 r. i 7 stycznia 2015 r. umorzeniu postępowań egzekucyjnych. Postanowienia te nie zostały przez skarżącego zaskarżone, czego on sam nie kwestionuje, w związku z czym stały się ostateczne zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1 i 18 u.p.e.a.

Kwestie związane z kontynuowaniem postępowania egzekucyjnego mimo jego formalnego umorzenia pozostają poza zakresem tej sprawy. Skarżącemu przysługują odrębne środki prawne w celu dochodzenia obrony swoich praw.

W myśl art. 61a § 1 K.p.a., gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Organ prawidłowo podkreślił, że zwrot "nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania sprzeciwia się przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Przyczyny, które powodują, że postępowanie nie może być wszczęte, mogą dotyczyć także braku w przepisach podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania administracyjnego. W przypadku zatem stwierdzenia braku możliwości realizacji żądania z tych przyczyn, zasadna jest odmowa wszczęcia postępowania na podstawie powołanego art. 61 a § 1 K.p.a. Stwierdzenie zaistnienia wskazanych przesłanek, obliguje organ do wydania tego rodzaju postanowienia.

Z uwagi na powyższe w odniesieniu do żądania wydania zawiadomienia, o którym mowa w art. 64c § 6a pkt 1 u.p.e.a., a w konsekwencji postanowienia w sprawie kosztów, Skarżącemu prawidłowo odmówiono wszczęcia postępowania wobec upływu terminu do zgłoszenia takiego żądania.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że stwierdzenie zaistnienia wskazanych okoliczności obligowało organ do zakończenia postępowania w sposób formalny na podstawie art. 61 a § 1 K.p.a. poprzez odmowę wszczęcia postępowania, a rozstrzygnięcie w tym zakresie było prawidłowe.

Wbrew zarzutom skargi, przepisy art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 35, art. 38 K.p.a. nie zostały naruszone. Organ prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej i podejmował wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; uzasadnienie faktyczne i prawne jest prawidłowe i wyczerpujące, a także wyjaśnia stronie zasadność przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.