Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2799/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Asesor WSA - Danuta Dopierała (spr.), Protokolant - Beata Zborowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2006 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] czerwca 1995 r., wg dowodu odprawy celnej nr [...] dokonano odprawy celnej czasowej w przywozie towarów w postaci rzeczy mienia przesiedlenia K. G.. Termin powrotnego wywozu towaru ustalono do dnia 01 marca 1998 r., a następnie w związku z wydaniem kolejnych decyzji w sprawie przedłużenia terminu powrotnego wywozu towaru, termin ten wyznaczono do dnia [...] stycznia 2003 r. (decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w W. z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...]

Pismem z dnia 26 kwietnia 2002 r. K.G działając przez pełnomocnika, zwrócił się do Urzędu Celnego w W. z wnioskiem o zwolnienie od cła, na podstawie art. 15 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne (Dz. U. nr 75, poz. 445 ze zm.), rzeczy mienia przesiedlenia - przedmiotów osobistego użytku - przywiezionych na czas określony wskazując, że rzeczy te uległy zniszczeniu.

W odpowiedzi na w/w wniosek, w dniu [...]sierpnia 2002 r., Urząd Celny [...] w W,wezwał Stronę do zgłoszenia się w celu dokonania całkowitej likwidacji przedmiotowej odprawy czasowej z dnia [...] czerwca 1995 r. poprzez uznanie jej za odprawę ostateczną.

W dniu [...] października 2002 r. K.G. zgłosił, wg JDA SAD nr [...] do procedury dopuszczenia do obrotu towar w postaci mienia przesiedlenia, wskazując, że jest to całkowita likwidacja odprawy celnej czasowej dokonanej wg dowodu odprawy celnej [...] z dnia [...] maja 1995 r. Jednocześnie Strona zwróciła się do Urzędu Celnego [...] w W. o zwolnienie od cła rzeczy mienia przesiedlenia, załączając do zgłoszenia celnego w/w wniosek z dnia [...] kwietnia 2002 r.

W związku z wezwaniem organu celnego do przedstawienia dowodów potwierdzających zniszczenie towaru, pismem z dnia [...] października 2002 r. K. G. oświadczył, iż rzeczy mienia przesiedlenia uległy zniszczeniu, zużyciu lub uszkodzeniu na skutek używania oraz załączył wykaz przedmiotowych ruchomości ze wskazaniem przyczyny zużycia oraz daty wyrzucenia. Dodatkowo wniósł o przesłuchanie żony - M. G., w sytuacji gdyby przedstawione wyjaśnienia były niewystarczające dla organów celnych.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r., Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał zgłoszenie celne nr [...] z dnia [...] października 2002 r. za nieprawidłowe w części dotyczącej określenia kwoty długu celnego i orzekł w tym zakresie. W uzasadnieniu wskazał, iż Strona nie przedstawiła wystarczających dowodów potwierdzających zniszczenie towaru w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne, a oświadczenie z dnia 19 października 2002 r. nie jest dowodem zniszczenia towaru.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Strony, Dyrektor Izby Celnej [...] w W., decyzją nr [...] z dnia [...] Czerwca 2003 r. uchylił w całości decyzję organu celnego pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, iż postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, jak również sama decyzja, na skutek licznych naruszeń prawa materialnego i procesowego, dotknięte są wadami uniemożliwiającymi właściwe rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy.

W następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., działając na podstawie art. 65 § 4 pkt 2b, art. 262, art. 289 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (t.j. Dz. U. z 2001 r., nr 75, poz. 802 ze zm.), art. 68 ust. 2, art. 23 ust. 1, art. 15 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne (t.j. Dz. U. z 1994 r., nr 71, poz. 312 ze zm.), art. 5, art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 25 listopada 1993 r. o podatku importowym od towarów sprowadzanych lub nadsyłanych z zagranicy (Dz. U. nr 123, poz. 551 ze zm.) uznał odprawę celną czasową nr [...] z dnia [...] czerwca 1995 r. za ostateczną i objął towar procedurą dopuszczenia do obrotu; uznał zgłoszenie celne [...] z dnia [...] października 2002 r. za nieprawidłowe w zakresie długu celnego i określił kwotę wynikającą z długu celnego w prawidłowej wysokości oraz obliczył należny podatek importowy.

Organ I instancji podkreślił na wstępie, iż wnioskując o zakończenie odprawy celnej czasowej mienia przesiedlenia (odprawionego wg DOC nr [...] z dnia [...] czerwca 1995 r.) i wypełniając pole 31 zgłoszenia celnego SAD nr [...] , Strona omyłkowo wskazała, że jest to całkowita likwidacja odprawy celnej warunkowej wg [...] z dnia [...] maja 1995 r., której przedmiotem był samochód osobowy F.M. O oczywistej pomyłce świadczy odprawa celna przedmiotowego samochodu w powrotnym wywozie wg zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] października 2002 r., potwierdzona jego wywozem za granicę. Ponadto wszystkie pozostałe elementy (pola) przedmiotowego zgłoszenia celnego wskazują, że dotyczy ono likwidacji odprawy celnej warunkowej mienia przesiedlenia dokonanej wg DOC nr [...] ).

Nadto Naczelnik Urzędu Celnego wskazał, iż w sprawie niniejszej należności celne wymierzone zostały z naruszeniem art. 23 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne, bowiem interpretacja przedmiotowego przepisu wskazuje, iż w decyzji o odprawie ostatecznej urząd celny powinien wymierzyć cło i naliczyć podatki według stanu towaru, wartości celnej, stawek celnych i podatkowych oraz kursu walut z dnia dokonania odprawy celnej czasowej.

Odnośnie - podniesionej przez Stronę - kwestii zniszczenia mienia przesiedlenia w trakcie użytkowania, organ celny stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie art. 15 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne, nie ma zastosowania. Podkreślił, że przepis ten reguluje pewne wyjątkowe sytuacje, gdy towar będący przedmiotem odprawy czasowej ulega zniszczeniu lub niezawinionej utracie przez podmiot dokonujący obrotu towarowego wskutek zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności. W sprawie niniejszej natomiast nastąpiło naturalne zużycie lub uszkodzenie przedmiotów osobistego użytku potwierdzone oświadczeniem Strony z dnia [...] października 2002 r.

Po rozpatrzeniu odwołania od w/w decyzji, Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] września 2005 r., nr [...] , działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2a ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 15, art. 68 ust. 2 ustawy z dnia 28 grudnia 1989r. - Prawo celne (Dz. U. z 1994 r. Nr 71, poz. 312 ze zm.) w związku z art. 289 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75 poz. 802 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, póz. 623 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] grudnia 2003 r. w części dotyczącej objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie; w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, iż przyjęcie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] października 2002 r., zgodnie z postanowieniami art. 65 § 3 pkt 1 Kodeksu celnego, spowodowało z mocy prawa objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu. Na podstawie art. 65 § 4 pkt 2b Kodeksu celnego, w/w zgłoszenie celne zostało uznane za nieprawidłowe; dotyczyło to jednak wyłącznie długu celnego. Zatem pozostałe elementy zgłoszenia celnego, w tym również orzeczenie o zastosowanej procedurze dopuszczenia do obrotu, pozostały w obrocie prawnym. Wobec powyższego, okoliczność nieprawidłowego orzekania - po raz drugi - o procedurze celnej czyni uzasadnionym uchylenie zaskarżonej decyzji w przedmiotowym zakresie i umorzenie postępowania w sprawie.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie, organ odwoławczy wskazał, iż wprowadzenie przez ustawodawcę regulacji art. 15 ustawy z dnia 23 grudnia 1989 r. - Prawo celne, miało na celu unormowanie pewnych wyjątkowych sytuacji, gdy wskutek zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności ulega zniszczeniu lub utracie towar będący przedmiotem czasowego przywozu i podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą nie jest w stanie wypełnić obowiązku nałożonego w decyzji o odprawie celnej czasowej, tj. dokonać powrotnego wywozu towaru za granicę. Przepis ten nie reguluje natomiast sytuacji uzasadnionych celem czasowego przywozu, czyli takich, które wynikają z istoty odprawy celnej czasowej i których następstwa można przewidzieć już w momencie dokonania tej odprawy. Cel ten - w sprawie niniejszej używanie rzeczy mienia przesiedlenia - został wskazany w § 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Współpracy Gospodarczej z zagranicą z dnia 31 sierpnia 1990 r. w sprawie określenia towarów, które mogą być przedmiotem czasowego przywozu z zagranicy lub czasowego wywozu za granicę (Dz. U. Nr 64, póz. 382 ze. zm.). Pokreślić należy, iż konsekwencją korzystania z rzeczy, o którym mowa w w/w regulacji, jest ich zużycie, uszkodzenie lub utrata wartości przy czym zużycie towaru poprzez wykorzystywanie go zgodnie z celem przywozu nie pozwala na uznanie, iż towar ten może być zwolniony od cła - jako towar zniszczony - w myśl postanowień art. 15 ustawy Prawo celne.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej nie zostały również naruszone żadne przepisy proceduralne, a w szczególności powoływane przez Stronę art. 187 § 1, art. 188 i art. 199 Ordynacji podatkowej. Zwrócił uwagę, iż organ ma pełną swobodę w kształtowaniu zakresu postępowania wyjaśniającego, mając jednak na względzie, że zebrany materiał ma doprowadzić do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy. Podkreślił, iż dokonując oceny zasadności zwolnienia towaru od cła na podstawie art. 15 ustawy Prawo celne, Strona została wezwana o przedstawienie dowodów poświadczających zniszczenie lub utratę towaru. W odpowiedzi Strona oświadczyła, że nie dysponuje żadnymi innymi dowodami poza przedstawionymi w toku postępowania administracyjnego, z których wynikało, iż przedmiotowy towar został zużyty w wyniku zwykłego, codziennego wykorzystywania, czyli zgodnie z celem przywozu.

Nadto organ odwoławczy wyjaśnił, że w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego nie przeprowadzono dowodu z przesłuchania K.G ani jego żony - M.G na okoliczność zużycia i zniszczenia rzeczy będących przedmiotem odprawy celnej czasowej, gdyż fakt eksploatacyjnego zużycia tych towarów był znany organom celnym i od początku postępowania nie był kwestionowany. Wskazał, iż organy celne na żadnym etapie postępowania nie podnosiły, że twierdzenia Strony dotyczące zużycia towaru są niezasadne, ale że ich zużycie - zgodnie z celem, w jakim zostały czasowo przywiezione na polski obszar celny - nie jest tożsame ze zniszczeniem towaru lub niezawinioną utratą, o której mowa w art. 15 ustawy Prawo celne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W z dnia [...] września 2005 r. w części utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] grudnia 2003 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

l. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 199 Ordynacji Podatkowej - poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci oświadczenia Strony o losach rzeczy, które stanowiły przedmiot odprawy czasowej z jednoczesnym brakiem przesłuchania w tym zakresie K. G. i zgłoszonego przez niego świadka,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 15 Prawa celnego - poprzez nie zwolnienie od cła rzeczy, będących przedmiotem odprawy czasowej z dnia [...] czerwca 1995 r., pomimo ich eksploatacyjnego zużycia i zniszczenia.

W ocenie Skarżącej Dyrektor Izby Celnej błędnie przyjął za niewystarczające, oświadczenie z dnia [...] października 2002 r. dotyczące zniszczenia - wskutek zużycia - rzeczy mienia przesiedlenia, które były użytkowane w Polsce przez okres ponad 7 lat. Jednocześnie organy celne nie wskazały żadnych środków dowodowych, które ich zdaniem byłyby wystarczające do udowodnienia, że rzeczy te uległy zniszczeniu.

Okres pobytu Skarżącego w Polsce był wielokrotnie przedłużany, w wyniku czego spędził on w kraju znacznie więcej czasu niż pierwotnie planował. Charakter jego pracy spowodował, iż w czasie pobytu w Polsce musiał się wielokrotnie przeprowadzać. Stanowiło to bezpośrednią przyczynę zniszczenia wwiezionych przez niego ruchomości w toku ich zwykłej eksploatacji.

Skarżący zauważył, iż przepis art. 15 ustawy Prawo celne nie pozostawia w granicach uznaniowości zwolnienia rzeczy z cła ("zwalnia się"), o ile towar uległ zniszczeniu. Nie powinno budzić wątpliwości, że przedmioty codziennego użytku ulegają stopniowemu zniszczeniu. Przepisy prawa nie nakładają w tym zakresie na Stronę jakiejś szczególnej formy udowodnienia okoliczności zniszczenia rzeczy. Skoro Strona twierdzi, że rzeczy zostały zniszczone i na tę okoliczność składa wnioski dowodowe, to organ prowadzący sprawę nie może twierdzić, że jest przeciwnie, bez żadnego racjonalnego uzasadnienia takiego stanowiska. W ocenie Skarżącej taka postawa jest przejawem dowolności oceny zgromadzonego materiału dowodowego i stanowi naruszenie wskazanych przepisów proceduralnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. .wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż Sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie.

Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 cyt. wyżej ustawy).

Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, że jest ona bezzasadna, bowiem w ocenie Sądu, decyzje organów celnych odpowiadają prawu.

W sprawie niniejszej bezsporna jest okoliczność, iż w dniu [...] czerwca 1995 r., wg dowodu odprawy celnej nr [...] , dokonano odprawy celnej czasowej w przywozie towarów w postaci rzeczy mienia przesiedlenia K,. G. W następstwie złożenia wniosku o zwolnienie od cła przedmiotowych ruchomości, w dniu [...] października 2002 r. Skarżący zgłosił, wg JDA SAD nr [...] , do procedury dopuszczenia do obrotu towar w postaci mienia przesiedlenia, wskazując, że jest to całkowita likwidacja odprawy celnej czasowej. Stwierdzając bezzasadność zarzutów pełnomocnika Skarżącego w zakresie istnienia podstaw do zwolnienia od cła rzeczy mienia przesiedlenia na skutek ich eksploatacyjnego zużycia i zniszczenia, zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2003 r. określającą kwotę należności celnych oraz podatku importowego od w/w towarów.

Stosownie do postanowień art. 289 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75 poz. 802 ze zm.), postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych, z wyjątkiem postępowań dotyczących wydawania koncesji na prowadzenie agencji celnych i pozwoleń na prowadzenie składów celnych. Zgodnie natomiast z postanowieniami art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, póz. 623 ze zm.), przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Powyższe regulacje wskazują, iż w sprawie niniejszej mają zastosowanie przepisy materialne ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 75, poz. 445 ze zm.), bowiem w razie uznania odprawy czasowej za ostateczną cło i podatek stają się wymagalne według stawek obowiązujących w dniu dokonania odprawy czasowej - w tym przypadku [...] czerwca 1995 r.

Zasadniczą kwestią sporną w sprawie niniejszej pozostaje interpretacja art. 15 ustawy Prawo celne, regulującego zwolnienie od cła towarów dopuszczonych do czasowego przywozu. Zgodnie z brzmieniem regulacji "zwalnia się od cła towary dopuszczane do czasowego przywozu, jeżeli ich powrotny wywóz nie nastąpił wskutek zniszczenia towaru albo jego utraty nie zawinionej przez podmiot dokonujący obrotu towarowego, jeżeli zostały przedstawione dowody stwierdzające przyczyny niewywiezienia towaru".

W ocenie pełnomocnika Skarżącego, w świetle w/w przepisu, wystarczającą podstawą do zwolnienia od cła rzeczy mienia przesiedlenia, dopuszczonych do czasowego przywozu, jest oświadczenie dotyczące zużycia i zniszczenia tych rzeczy z powodu użytkowania w Polsce przez okres 7 lat. Natomiast zdaniem organów celnych, zużycie towaru poprzez wykorzystywanie go zgodnie z celem przywozu (bieżące, codzienne używanie) nie pozwala na uznanie, iż towar ten może być zwolniony od cła, jako towar zniszczony.

Sąd zważył, iż towary dopuszczone do obrotu na polskim obszarze celnym na czas oznaczony powinny być w czasie określonym w dokumencie celnym (w sprawie niniejszej do 31 stycznia 2003 r.) wywiezione za granicę. Towary uprzednio odprawione na czas oznaczony zwalnia się od cła, jeżeli ich powrotny wywóz nie nastąpił wskutek zniszczenia towarów albo ich utraty niezawinionej przez podmiot dokonujący obrotu towarowego. Nie wystarczy tu jedynie oświadczenie strony. Wymagane są bowiem dowody stwierdzające przyczyny niewywiezienia towarów (Feliks Prusak, teza 2 komentarza do art. 15 ustawy Prawo celne, Prawo celne z komentarzem; Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1994).

Jak trafnie zauważył Dyrektor Izby Celnej, wprowadzenie przez ustawodawcę regulacji art. 15 ustawy - Prawo celne miało na celu unormowanie pewnych wyjątkowych sytuacji, gdy wskutek zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności (np. działania siły wyższej) ulega zniszczeniu lub utracie towar będący przedmiotem czasowego przywozu i podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą nie jest w stanie wypełnić obowiązku nałożonego w decyzji o odprawie celnej czasowej, tj. dokonać powrotnego wywozu towaru za granicę.

W świetle powyższego, dowodem stwierdzającym przyczynę niewywiezienia towaru będzie np. pisemne potwierdzenie jego zniszczenia na skutek pożaru lub powodzi, czy też dokument stwierdzający utratę towaru na skutek kradzieży, wystawiony przez właściwe służby. Nie może być natomiast uznane, jako przedmiotowy dowód, oświadczenie Skarżącego potwierdzające zużycie rzeczy mienia przesiedlenia (przedmiotów codziennego użytku) w wyniku korzystania z nich - zgodnie z celem przywozu - w ramach wieloletniego prowadzenia gospodarstwa domowego (pismo z dnia [...] października 2002 r., k. 40-48 akt admin.). Wyrzucenie przedmiotów codziennego użytku na skutek naturalnego zużycia, czy też ich zaginięcie podczas przeprowadzki, nie może być utożsamiane ze zniszczeniem (niezawinioną utratą) towaru, o którym mowa w art. 15 ustawy Prawo celne.

Stanowisko powyższe potwierdza dodatkowo regulacja zawarta w art. 19 ust. 2 ustawy Prawo celne, zgodnie z którym "ubytki naturalne lub inne zmiany w towarze, uzasadnione celem czasowego przywozu lub wywozu, nie stanowią przeszkody do uznania, że obowiązek powrotnego przywozu lub wywozu został dopełniony". Zatem ubytki naturalne lub inne zmiany rzeczy mienia przesiedlenia, powstałe na skutek zwykłego, codziennego ich używania (np. przepalenie czajnika, potłuczenie filiżanek, przetarcie dywanu w wyniku eksploatacji) nie oznaczają zniszczenia towaru lub jego niezawinionej utraty, następujących wskutek zaistnienia innych okoliczności, niż wynikające z celu czasowego przywozu.

Jak wynika z powyższego, przywóz towarów będących przedmiotem czasowego obrotu towarowego następuje nie tylko na określony czas, ale także w określonym celu, uzasadnionym specyfiką odprawy celnej czasowej. Cel ten w sprawie niniejszej uregulowany został w § 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z dnia 31 sierpnia 1990 r. w sprawie określenia towarów, które mogą być przedmiotem czasowego przywozu z zagranicy lub czasowego wywozu za granicę (Dz. U. Nr 64, poz. 382 ze zm.), w myśl którego "przedmiotem przywozu na polski obszar celny (...) na czas oznaczony mogą być rzeczy służące do użytku domowego lub zawodowego, przywożone przez podróżnego przybywającego na pobyt czasowy w kraju, nie krótszy niż 6 miesięcy, w związku z zatrudnieniem, studiami, działalnością naukowo-badawczą lub leczeniem".

Zatem celem czasowego przywozu rzeczy, o których mowa w przedmiotowej regulacji, jest ich bieżące używanie w warunkach gospodarstwa domowego, skutkujące stopniowym zużyciem, uszkodzeniem lub utratą wartości. Jak jednak wskazano powyżej, zużycie towaru poprzez wykorzystywanie go zgodnie z celem przywozu nie pozwala na uznanie, iż podlega on zwolnieniu od cła na podstawie art. 15 ustawy Prawo celne, jako towar, który uległ zniszczeniu lub niezawinionej utracie.

Mając zatem na uwadze przeprowadzoną powyżej wykładnię zastosowanych w sprawie przepisów, zgromadzony materiał dowodowy, jak również twierdzenia pełnomocnika Skarżącego zawarte w skardze uznać należy, iż organy celne słusznie przyjęły, że K. G. nie przedstawił dowodów stwierdzających przyczyny niewywiezienia rzeczy mienia przesiedlenia dopuszczonych do czasowego przywozu na terytorium RP, warunkujących zwolnienie ich od cła. Zużycie towaru na skutek jego eksploatacji zgodnie z celem przywozu (bieżące, codzienne używanie) nie jest tożsame ze zniszczeniem towaru lub niezawinioną utratą o których mowa w art. 15 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne i tym samym nie wypełnia przesłanek zwolnienia towaru od cła wskazanych w powyższym przepisie. Prezentowane przez pełnomocnika Skarżącego argumenty, mające dowodzić tezy przeciwnej, są w ocenie Sądu bezzasadne.

W kontekście powyższych rozważań, na marginesie należy zauważyć, iż wolę ustawodawcy w zakresie zaprezentowanej wyżej interpretacji art. 15 Prawa celnego, potwierdziła redakcja § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków, w których nie powstaje dług celny (Dz.U. nr 144, poz. 966), wydanego na podstawie art. 225 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. nr 23, poz. 117 ze zm.), która zastąpiła Prawo celne. W myśl wskazanego przepisu, "dług celny w przywozie nie powstaje w wypadku gdy towary, które uprzednio zostały objęte procedurą celną z częściowym lub całkowitym zwolnieniem od cła lub zostały zwolnione od cła ze względu na ich przeznaczenie, uległy całkowitemu zniszczeniu w wyniku wypadku lub działania siły wyższej i fakt ten został, na wniosek osoby zainteresowanej, potwierdzony przez organ celny".

Chybione są również zarzuty pełnomocnika Skarżącego o charakterze procesowym.

Sąd zważył, iż decyzje w niniejszej sprawie wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów celnych i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokładnego ustalenia stanu faktycznego.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 188 i 199 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez brak przesłuchania Skarżącego i zgłoszonego przez niego świadka na okoliczność losów rzeczy mienia przesiedlenia, które stanowiły przedmiot odprawy czasowej. Skuteczność prawna żądania przeprowadzenia dowodu przez stronę uzależniona jest od spełnienia przesłanki - przedmiotem dowodu musi być okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a więc dotycząca przedmiotu sprawy i mająca znaczenie prawne dla jej rozstrzygnięcia. Dokonując oceny żądania strony w zakresie przeprowadzenia dowodu, organ musi uwzględnić znaczenie przeprowadzonych już w postępowaniu dowodów. Jeżeli ustali, że żądanie strony dotyczy okoliczności, które zostały już ustalone wyczerpująco innymi dowodami, odmawia uwzględnienia żądania strony. Rozwiązanie to ma na celu przyspieszenie załatwienia sprawy, uzasadnione jest zasadami ekonomii procesowej (komentarz do art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa, B. Adamiak, Ordynacja Podatkowa, Oficyna Wydawnicza UNIMEX, Wrocław 2004).

Ustosunkowując się do kwestii przesłuchania K. G.i jego żony - M. G. - na wskazane wyżej okoliczności, Naczelnik Urzędu celnego [...] w W, w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. stwierdził, iż przedmiotowe żądanie Skarżącego jest bezzasadne. Wskazał, iż w toku postępowania wyjaśniającego, pismem z dnia [...] lipca 2003 r., organ wezwał Stronę do przedstawienia dowodów poświadczających zniszczenie lub utratę towarów (k. 98 akt admin.). W odpowiedzi, pismem z dnia 7 sierpnia 2003 r., pełnomocnik Strony oświadczył, iż nie dysponuje żadnymi innymi dowodami poza wcześniej przedstawionymi (k. 99 akt admin.). Rozważając zatem żądanie przeprowadzenia dowodu w oparciu o już zgromadzony materiał dowodowy, organ celny pierwszej instancji dokonał - zdaniem Sądu - właściwej oceny, iż przedmiotowe żądanie dotyczy okoliczności już ustalonych wyczerpująco innymi dowodami, w szczególności oświadczeniem Strony z dnia [...] października 2002 r. zawierającym listę rzeczy mienia przesiedlenia ze wskazaniem daty ich zakupu, przyczyny zużycia oraz daty wyrzucenia. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, Strona nigdy nie twierdziła, że towar został zniszczony lub utracony w wyniku nadzwyczajnych okoliczności, lecz podkreślała, że został on zużyty w wyniku zwykłego, codziennego wykorzystywania, zgodnie z celem czasowego przywozu. Jednocześnie organy celne na żadnym etapie postępowania nie kwestionowały twierdzeń Skarżącego dotyczących zużycia towaru, co ma szczególne znaczenie wobec żądania przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka - żony Skarżącego - jedynie wówczas, gdy wyjaśnienia zawarte w oświadczeniu z [...] października 2002 r. okażą się niewystarczające (k. 40 akt admin.).

W konkluzji stwierdzić należy, iż organy celne rozważyły żądanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania K.G. oraz M. G. w sposób wnikliwy i rzetelny. Mając na względzie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, pozwalający na wyjaśnienie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zasadnie odmówiły uwzględnienia żądania Strony.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 216 Ordynacji Podatkowej, Sąd podzielił stanowisko pełnomocnika Skarżącego, iż odmawiając przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka - M. G. - organ celny winien wydać stosowne postanowienie. Sąd zważył jednocześnie, iż powyższe uchybienie proceduralne nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie - w myśl art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - mogłoby stanowić podstawę uchylenia przez Wojewódzki Sad Administracyjny zaskarżonej decyzji.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało oddalić skargę jako niezasadną.