Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 437/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-06-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2012 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku D. P. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) marca 2012 r., nr (...), w przedmiocie podatku od towarów i usług - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

D. P. wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, dwiema córkami, synem, zięciem i wnuczką, a źródło utrzymania wszystkich wyżej wymienionych osób stanowi jego dochód z prowadzonej działalności gospodarczej, w wysokości 1 000 zł miesięcznie, wynagrodzenie jego żony, w wysokości 1 500 zł miesięcznie, oraz wynagrodzenie za pracę ich zięcia, wynoszące 1 500 zł miesięcznie.

Odnośnie zgromadzonego przez skarżącego oraz osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym majątku, we wniosku zadeklarowano jedynie bliżej niesprecyzowany udział we własności mieszkania, którego powierzchnia wynosi 62 m2.

W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podkreślił, że prowadzona przez niego działalność przynosi minimalny dochód, co wiąże się przede wszystkim z niewywiązywaniem się z zobowiązań przez jego kontrahentów.

Mając na uwadze fakt, że złożone przez skarżącego oświadczenie okazało się niewystarczające do oceny jego rzeczywistej sytuacji materialnej oraz jego możliwości płatniczych, działając na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.) zwrócono się do skarżącego o złożenie kserokopii rachunków za media, deklaracji podatkowych, wyciągów z rachunków bankowych oraz oświadczenia o posiadanych środkach transportu. Odpis zarządzenia został doręczony skarżącemu, w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 73 p.p.s.a, w dniu 15 czerwca 2012 r., a siedmiodniowy termin do jego wykonania upłynął z dniem 22 czerwca 2012 r. Skarżący nie przedłożył jednak wskazanych w wezwaniu dokumentów.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ciężar wykazania spełnienia przesłanki o której mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy, który w tym celu winien złożyć kompletne, wyczerpujące oraz wiarygodne oświadczenie o swoim stanie rodzinnym i majątkowym, zwierające informacje na temat zgromadzonych zasobów majątkowych, wysokości uzyskiwanych dochodów oraz ponoszonych wydatków. W sytuacji, w której złożone oświadczanie nie zawiera tych wszystkich informacji, jest niejasne lub budzi wątpliwości, co do poszczególnych jego elementów, wnioskodawca jest zobowiązany do złożenia, na wezwanie sądu lub referendarza, dodatkowego oświadczenia oraz przedłożenia, wskazanych w wezwaniu dokumentów.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy oświadczenie złożone przez skarżącego na urzędowym formularzu nie pozwala na dokonanie pełnej oceny jego sytuacji majątkowej, gdyż nie zawiera informacji odnośnie ponoszonych przez niego i jego domowników wydatków. Na podstawie przedmiotowego oświadczenia nie sposób również dokonać pełnej i jednoznacznej oceny zakresu oraz wyników prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. W tej sytuacji niezbędne było więc zwrócenie się do skarżącego o przedłożenie dodatkowego oświadczenia, na podstawie którego możliwe by było wyjaśnienie wszystkich wątpliwości w tym zakresie. Skarżący jednakże nie ustosunkował się do wezwania w jakikolwiek sposób, w związku z czym nie sposób przyjąć, że wykazał on, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 , w zw. z art. art. 258 § 2 pkt 7, orzeczono jak w sentencji.