Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 34/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par 1; art. 87 par 1, 2 i 4; art. 157;
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. P. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku z 26 lutego 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 34/09 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] października 2008 r. nr [...] i [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] postanawia: odmówić przywrócenia terminu


UZASADNIENIE

Z. P. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej Urząd Patentowy RP) z [...] października 2008 r.,

którą unieważniono jego prawo z rejestracji wzoru przemysłowego (k. 3 akt).

W dniu 26 lutego 2010 r. (k. 161 akt) Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę, w wyniku czego w pkt 1 wyroku uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając, że nie podlega ona wykonaniu (pkt 2). W pkt 3 wyroku Sąd przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz pełnomocnika skarżącego - rzecznika patentowego, kwotę tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony skutecznie pełnomocnikowi skarżącego (ustanowiony z urzędu - k. 71, 90 i 96 akt), dnia 26 marca 2010 r. (z.p.o. k. 195 akt). Wyrok ten stał się prawomocny 27 kwietnia 2010 r. (k. verte 161 akt).

Skarżący pismem nadanym na adres Sądu w Urzędzie Pocztowym 6 maja

2011 r. (k. 226-228 akt) wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie ww. wyroku. W uzasadnieniu podał, że od czerwca 2010 r. do końca roku 2010 nieprzerwanie przebywał na zwolnieniu lekarskim w związku z czym, nie był w stanie podjąć działań w celu wyjaśnienia, dlaczego Urząd Patentowy RP podejmował działania, zmierzające do unieważnienia jego wzoru przemysłowego (przywołał okoliczność wezwania go przez Urząd Patentowy RP na trzy rozprawy). Nadto skarżący wskazał, że 4 maja 2011 r. dowiedział się, że "Urząd Patentowy RP decyzją z [...] marca 2011 r. zmienił prawomocny wyrok Sądu z 26 lutego 2010 r.". W jego ocenie decyzja taka jest niedopuszczalną forma zakwestionowania zapadłego w niniejszej sprawie wyroku, który mógł być wzruszony jedynie w drodze skargi kasacyjnej, której żadna ze stron nie złożyła.

Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego - o czym poinformował również skarżącego, do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu poprzez złożenie wniosku o uzupełnienie wyroku (k. 230 akt).

W odpowiedzi (k. 233 akt) pełnomocnik poinformował Sąd, że skarżący faktycznie zrezygnował z jego usług i sprawę przed Urzędem Patentowym RP prowadzi osobiście, wobec czego nie jest on zorientowany w jej aktualnym stanie.

Nadto pełnomocnik oświadczył, że w rozmowie telefonicznej 23 maja 2011 r. skarżący potwierdził mu, że nie jest on już jego pełnomocnikiem i zobowiązał się poinformować o tym fakcie Sąd.

W odpowiedzi (k. 235 akt) skarżący złożył wniosek o uzupełnienie wyroku z 26 lutego 2010 r. o postanowienie o umorzeniu postępowania w przedmiocie unieważnienia jego wzoru przemysłowego. Jako podstawę zawnioskowanego umorzenia wskazał art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270

ze zm., cytowana dalej jako p.p.s.a. Raz jeszcze skarżący podkreślił, że Urząd Patentowy RP decyzją z [...] marca 2011 r. zmienił prawomocny wyrok Sądu z 26 lutego 2010 r. Nadto skarżący podał, że z uwagi na swoje problemy ze zdrowiem zerwał kontakty z pełnomocnikiem, który w konsekwencji nie jest zorientowany w stanie sprawy, dlatego też na powyższe wezwanie skarżący odpowiedział osobiście.

Wobec oświadczenia pełnomocnika (k. 233 akt) oraz tego, że nie zostało odwołane udzielone mu pełnomocnictwo, Sąd wezwał skarżącego (k. 241 akt) do wyjaśnienia, czy rzecznik patentowy w dalszym ciągu jest jego pełnomocnikiem.

W odpowiedzi skarżący nadesłał pismo z 14 czerwca 2011 r. (data wpływu do Sądu 20 czerwca 2011 r.), w którym odwołał pełnomocnictwo udzielone dla rzecznika patentowego, do zastępowania go przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie m.in. w niniejszej sprawie (k. 96 akt).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym jest dopuszczalne wówczas, gdy strona nie dokonała tej czynności w terminie bez swojej winy (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Nadto okoliczności wskazujące na brak winy strona winna uprawdopodobnić w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu. Z ustaniem okoliczności uniemożliwiających dochowanie terminu ustawodawca

wiąże ten skutek, iż od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, liczy się siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Zatem, aby możliwe było ubieganie się o przywrócenie terminu musi zaistnieć obiektywna, realna przeszkoda uniemożliwiająca stronie dokonanie czynności. Przy czym powstanie tej przeszkody nie może być spowodowane działaniem strony i musi

być od niej całkowicie niezależne. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób

uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Stosownie do art. 87 § 4 p.p.s.a wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu należy dokonać czynności, której nie dokonano w terminie.

Sąd rozpoznając niniejszy wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku w pierwszej kolejności obowiązany był zbadać czy jest o dopuszczalny i czy został złożony w terminie.

Sąd uznał, że wniosek jest dopuszczalny, gdyż termin do uzupełnienia wyroku jest terminem ustawowym, podlegającym przywróceniu na wniosek strony, na zasadach ogólnych wskazanych powyżej. Nadto wniosek ów został złożony w terminie. Jak wskazano powyżej 4 maja 2011 r. skarżący dowiedział się o decyzji Urzędu Patentowego RP z [...] marca 2011 r., a wniosek nadał dwa dni później, zachowując przy tym tryb jego wniesienia.

W tym miejscu Sąd zauważa, że skarżący nie złożył wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wniosku o uzupełnienie wyroku, do czego zobowiązywał go art. 87 § 4 p.p.s.a. W tej sytuacji Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia tego braku formalnego. Brak ów został ostatecznie uzupełniony w terminie przez skarżącego.

Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku o przywrócenie terminu Sąd stwierdza, że jest on niezasadny. Skarżący powołał się na swój zły stan zdrowia, jako powód mający uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu z art. 157 p.p.s.a. Powód ten nie daje podstaw do przywrócenie wnioskowanego terminu. Jak

wskazano na wstępie przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Jak wynika z akt skarżącemu przyznano pełnomocnika z urzędu (vide postanowienie Sądu z 1 lipca 2009 r. k. 71 akt). Pełnomocnik ten – rzecznik

patentowy, umocowany był przez skarżącego do dnia 20 czerwca 2011 r., tj. do chwili, kiedy skarżący odwołał pełnomocnictwo. Do tego dnia - 20 czerwca 2011 r., pełnomocnik miał obowiązek czuwać nad sprawą, do której został przez skarżącego umocowany i w przypadku braku możliwości działania przez samego skarżącego - choć co do zasady winien działać pełnomocnik, podejmować czynności za niego i w jego imieniu. Skarżący wskazał, że choroba uniemożliwiła mu kontakt z pełnomocnikiem. Zdaniem Sądu fakt ten świadczy o nienależytej dbałości

skarżącego o własne sprawy tym bardziej, że jak wynika z nadesłanych przez skarżącego pism od dawna skarżący dowiadywał się, że przed Urzędem

Patentowym RP toczy się postępowanie w sprawie jego wzoru przemysłowego.

Za przywróceniem terminu nie przemawia także przekonanie skarżącego, iż Urząd Patentowy RP rzekomo w drodze decyzji zmienił wyrok zapadły w niniejszej sprawie. Wskazana przez skarżącego decyzja z [...] marca 2011 r. - o której Sąd nie ma wiedzy, nie dotyczy niniejszej sprawy, w której zaskarżona decyzja została uchylona i była to decyzja z [...] października 2008 r. Ma rację skarżący, że wyrok Sądu może zostać skutecznie wzruszony w drodze skargi kasacyjnej, której w sprawie żadna ze stron nie wniosła. Brak wniesienia takiej skargi, w sytuacji prawidłowego pouczenia o możliwości jej złożenia (vide protokół rozprawy k. 159 akt) nie daje podstaw do przywrócenia wnioskowanego terminu.

W tym miejscu Sąd zauważą, że w przypadku wydania przez Urząd Patentowy RP innych decyzji - innych niż zaskarżona w niniejszej sprawie, skarżący będzie miał prawo zaskarżenia ich do Sądu i dopiero wówczas Sąd będzie badał prawidłowość ich wydania i zgodność z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie podkreślał, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe jego przywrócenie, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2000 r. sygn. akt I SA/Gd 794/99 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 października 2000 r. sygn. akt I SA/Gd 560/00).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie skarżący nie dołożył należytej staranności i dbałości o własne interesy. Choroba, w sytuacji posiadania należycie umocowanego pełnomocnika do prowadzenia niniejszej sprawy nie była obiektywną, realną przeszkodą uniemożliwiającą skarżącemu dokonanie czynności procesowej, której wykonanie skarżący winien zlecić pełnomocnikowi.

W tym stanie rzeczy, Sąd postanowił odmówić przywrócenie terminu do

złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku , czyniąc to na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.