Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 417/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2009-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 67a par. 1, art. 122,art. 123, art. 187 par. 1, art. 200 par. 1, art. 210 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 18 i art. 38
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Jagiełło, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.),, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 marca 2009r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Ke 417/08

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. znak: [...]Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]znak: [...]odmawiającą K. O. umorzenia zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych wynikającej z zeznania rocznego PIT-38 za 2007r. w kwocie 25.082,00 zł.

Organ drugiej instancji ustalił, iż K. O. w 2007r. uzyskiwał dochody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie doradztwa finansowego opodatkowanej podatkiem liniowym w wysokości 19%. Z prowadzonej działalności gospodarczej w zeznaniu rocznym PIT-36L za 2007r. wykazał przychód w kwocie 27.760,73 zł oraz dochód w kwocie 18.697,48 zł. Według złożonego oświadczenia powyższa działalność gospodarcza jest zawieszona od dnia 1 stycznia 2008r. Ponadto jak wynika z zeznania PIT-38 w 2007r. podatnik uzyskał dochód z papierów wartościowych, inwestycji na giełdzie. Za 2007r. jego dochód wyniósł 132.012,00 zł. W roku bieżącym K. O. uzyskuje dochody z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w firmie "C." Sp. z o.o. w K. w kwocie 900,00 zł netto miesięcznie. Ponadto posiada środki pieniężne w kwocie 20.000,00 zł zgromadzone na rachunku ROR w m. K. O. jest zatrudniona w firmie "K. P." Sp. z o.o. i otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 1.700,00 zł netto miesięcznie. Podatnik mieszka z żoną w mieszkaniu spółdzielczym własnościowym o pow. 43,00 m. Każdego miesiąca rodzina ponosi wydatki związane z opłatami za energię elektryczną gaz, czynsz i telewizję kablową wraz z internetem w łącznej kwocie 445,00 zł. Ponadto spłaca kredyt hipoteczny, który został zaciągnięty w 2004r. na zakup mieszkania na okres 20 lat. Z przedłożonego harmonogramu spłat kredytu wynika, że do końca 2008r. spłata raty stanowi średnio miesięcznie kwotę około 610,00 zł. Podatnik jest też właścicielem samochodu osobowego marki A. rok produkcji 1999, który został zakupiony w 2005r. Wartość rynkowa samochodu wynosi około 15.000,00 zł. K. O. posiada również samochód osobowy marki N. M., który zakupiła przed zawarciem związku małżeńskiego w 2005r.

Wnioskiem z dnia 2 maja 2008r. K. O. zwrócił się o umorzenie zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych wynikającej z zeznania rocznego PIT-38 za 2007r. w kwocie 25.082,00 zł. We wniosku podatnik podniósł, że na giełdzie wystąpiły duże spadki i stracił wszystko, co wcześniej zarobił. Ponadto wniosek swój uzasadnił problemami zdrowotnymi. Małżonkowie są leczeni w Centrum Leczenia Niepłodności "G." w Ł. Zabiegi, którym są poddawani, nie są refundowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia, a koszt jednego zabiegu to około 15.000,00 zł.

Po przeprowadzeniu postępowania w zakresie sytuacji materialnej K. O. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. decyzją z dnia [...]. znak: [...] odmówił umorzenia w/w zaległości podatkowej, od której to decyzji strona wniosła odwołanie.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w K. zważył, iż zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Przepis ten umożliwia zastosowanie ulgi, jednakże nie wskazuje okoliczności, które obligowałyby do rozpatrzenia sprawy zgodnie ze złożonym wnioskiem. Ocenę tych okoliczności ustawodawca pozostawił organowi rozstrzygającemu o udzieleniu ulgi. Zawarty w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej zwrot "może" oznacza, że w każdym przypadku decyzja będzie wydana w ramach uznania organu. Instytucja uznania administracyjnego wyraża się natomiast w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia, nawet przy ustaleniu jego ważnego interesu. Jednak decyzje wydawane w tym trybie nie mogą być dowolne. Organ podatkowy obowiązany jest dokonać prawidłowych ustaleń faktycznych, aby stwierdzić, czy ważny interes podatnika lub interes publiczny uzasadnia pozytywne rozpatrzenie wniosku.

Organ drugiej instancji podniósł nadto, iż zastosowanie ulgi podatkowej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, bowiem obowiązkiem każdego podatnika jest rzetelne i terminowe dokonywanie wpłat należnego podatku zgodnie z obowiązującymi przepisami. Niedopełnienie tego obowiązku narusza dyscyplinę płatniczą wobec budżetu państwa i rodzi ujemne skutki w postaci naliczania odsetek karnych za każdy dzień zwłoki. W interesie publicznym leży prawidłowe i zgodne z ustawami podatkowymi wywiązywanie się z obowiązków z nich wynikających. Dolegliwość wynikająca z obowiązku zapłaty podatku jest oczywista, ale nie stanowi o ważnym interesie podatnika. Ważny interes podatnika to nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami jego egzystencji. Natomiast przez interes publiczny należy rozumieć respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego. Interes ten należy rozumieć nie tylko jako potrzebę zapewnienia maksymalnych środków po stronie dochodów w budżecie państwa, ale też jako ograniczenie jego ewentualnych wydatków. Dlatego wystąpienie trudności finansowych w spłacie zaległości podatkowej nie obliguje organu podatkowego do udzielenia wnioskowanej ulgi.

Jak dalej wyjaśnił organ odwoławczy, przy podjęciu zaskarżonej decyzji, wzięto pod uwagę cały zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz argumenty podnoszone przez podatnika w złożonym wniosku oraz w odwołaniu. Przedmiotowa zaległość dotyczy uzyskanego przez K. O. w 2007r. dodatkowego dochodu od zysków kapitałowych w kwocie 132.012,00 zł. Dysponując uzyskaną ze sprzedaży kwotą, podatnik winien w pierwszej kolejności zabezpieczyć odpowiednią sumę na pokrycie zobowiązań podatkowych. Zdaniem organu, jako osoba prowadząca działalność gospodarczą w zakresie doradztwa finansowego, strona powinna wiedzieć, że uzyskany dochód jest opodatkowany. Sposób rozdysponowania uzyskanych środków pieniężnych na inne cele nie może stanowić przesłanki do udzielenia ulgi podatkowej, polegającej na umorzeniu zaległości podatkowej. W ocenie organu drugiej instancji, obecna sytuacja podatnika jest wynikiem zaniedbania bieżącego realizowania obowiązków podatkowych. W tej sytuacji podnoszone przez niego okoliczności dotyczące problemów zdrowotnych i konieczności ponoszenia kosztów zabiegu w kwocie 15.000,00 zł nie mogą stanowić przesłanki zastosowania wnioskowanej ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Nie stanowi również podstawy do zastosowania wnioskowanej ulgi argument, że osiągnięte na giełdzie zyski zostały utracone w wyniku gwałtownej bessy i braku doświadczenia w grze na giełdzie. Zainwestowanie na giełdzie uzyskanego w 2007r. dochodu w kwocie 132.012,00 zł było bowiem wynikiem świadomie podjętej przez stronę decyzji.

W świetle powyższego, rozważając przesłankę zaistnienia ważnego interesu podatnika, organ podatkowy nie uznał za słuszne zastosowanie w tym przypadku ulgi w postaci umorzenia jego zaległości podatkowych. Rozważając zaś przesłankę zaistnienia interesu publicznego w umorzeniu zaległości podatkowej, organ podatkowy uwzględnił konieczność respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, dlatego nie dopatrzył się okoliczności wskazujących na wystąpienie interesu publicznego. Na istnienie tej przesłanki nie wskazał także podatnik w złożonym wniosku i odwołaniu. Przyznanie K. O. przedmiotowej ulgi w spłacie zaległości, w opinii Dyrektora izby Skarbowej w K., stanowiłoby odstępstwo od zasady sprawiedliwości podatkowej, której przestrzeganie leży w interesie publicznym. Ponadto w przypadku wystąpienia trudności w jednorazowej spłacie zaległości podatkowej, podatnik może w myśl art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zwrócić się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o rozłożenie zapłaty zaległości podatkowej na raty.

Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że podatnikowi zapewniono czynny udział w postępowaniu, wyznaczając, na podstawie art. 200 §1 Ordynacji podatkowej, siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W toku postępowania podatkowego podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowodowy.

Skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. K. O. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., zaskarżając w całości wskazany akt. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 67a, 121, 122, 123 i 187 ustawy - Ordynacja podatkowa oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. g ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Autor skargi podniósł, że zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego jak i Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnili jego obecnej sytuacji, stanu zarówno psychicznego jak i materialnego. Wskazał, że niezapłacenie podatku nie było jego zamierzoną winą. Skarżący nie zgodził się z opinią Dyrektora Izby Skarbowej w K., że sytuacja jest wynikiem jego zaniedbań. Wyjaśnił, iż przez całe życie sumiennie płacił wszystkie podatki i zobowiązania. Przedmiotowy wniosek zaś był faktycznie prośbą o rozliczenie straty z 2008r. z zyskiem z 2007r. Bilans tych dwóch lat jest ujemny, natomiast pozostała ogromna zaległość podatkowa. Podkreślił również, że giełda nie ma nic wspólnego z normalnymi zasadami gospodarczymi. Wskazał, że jego problemy zdrowotne nie były wynikiem zaniedbań i są od niego niezależne. Z kolei zarówno giełda, zaległość podatkowa jak i problemy zdrowotne przyczyniły się do jego fatalnego stanu psychicznego. Pomimo to, nie otrzymał żadnej pomocy ze strony Państwa. Za zabiegi musi płacić sam. Odmówiono mu również informacji, w jakich przypadkach Urząd Skarbowy i Izba Skarbowa podejmowały pozytywne decyzje w sprawie umorzeń zaległości podatkowych co stanowi naruszenie prawa, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II SA/Lu 507/02) podniósł, że w myśl art. 299 § 2 Ordynacji podatkowej organy podatkowe, mimo istnienia tajemnicy skarbowej, o której stanowi art. 293 § 1 tej ustawy, obowiązane są udostępnić informacje wynikające z akt podatkowych w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Takim przepisem jest art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. g ustawy o dostępie do informacji publicznej, w myśl którego udostępnieniu podlega informacja o majątku publicznym. W zakres majątku publicznego wchodzi umorzenie zaległości podatkowej dokonane decyzją na rzecz określonego podatnika i w określonej kwocie. Nieprawdą jest, zdaniem skarżącego, że nie wskazał interesu publicznego w swoim wniosku. Podniół bowiem, że umorzenie podatku umożliwi mu sfinansowanie zabiegu in-vitro. Posiadanie rodziny i dzieci jest z kolei w interesie całego społeczeństwa, szczególnie w starzejącym się społeczeństwie, gdzie przyrost naturalny jest bardzo mały.

Strona wyjaśniła, że zarzut naruszenia art. 123 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa skierowany był wobec Urzędu Skarbowego. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji napisano, że to organ drugiej instancji wyznaczył siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się.

Zdaniem skarżącego, nie zaznajomiono go dokładnie ze sprawą. Wicedyrektor Izby Skarbowej w K. nie wyjaśniła, dlaczego wydano taką decyzję i uzasadnienie. Ocena jego sytuacji wykroczyła, zdaniem autora skargi, poza swobodę uznania administracyjnego i nosi znamiona dowolności. Świadczyć o tym ma, w opinii strony, choćby wypowiedź urzędniczki Izby Skarbowej, która powiedziała, że jej znajomi też mają podobne problemy i nie występują o umorzenie podatku.

W odpowiedzi na powyższą skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Organ podniósł, odpowiadając na zarzuty skargi, iż podatnik miał w toku postępowania zapewniony czynny udział w postępowaniu. Zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji wyznaczyły stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Nadto nie wskazał on na żadne nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, które nie zostały ustalone w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. g ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ma zaś zastosowania przy wydawaniu decyzji w trybie art. 67a Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższy zakres kognicji Sądu wyznacza przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.. Kontrola sądowoadministracyjna, której przedmiotem stała się także niniejsza sprawa, sprowadza się tym samym, a jednocześnie ogranicza, do zbadania, czy organy w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Oceniając na powyższych zasadach zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. stwierdzić należy, iż odpowiada ona prawu.

W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwana dalej Ordynacją podatkową), a w szczególności obowiązujące od dnia 1 września 2005r. przepisy dotyczące "Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych". Zgodnie bowiem z przepisem art. 67a §1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: (1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; (2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; (3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Przepis powyższy stanowi zatem, iż organ orzekający w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych przy rozpatrywaniu takiej sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia korzysta ze swobody uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ w przypadku stwierdzenia przesłanek z przepisu art. 67a §1 cyt. ustawy może uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia. Sformułowanie art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej sprawia, że nawet wystąpienie ustawowych przesłanek nie obliguje organu podatkowego do zastosowania instytucji umorzenia w każdym przypadku (por. wyrok NSA z dnia 10.08. 1999 r. sygn. I SA/Wr 1344/97). Uznanie administracyjne jest ograniczone dyrektywami wyboru, interesem publicznym oraz ważnym interesem podatnika. Użyte pojęcia interesu publicznego oraz ważnego interesu podatnika są pojęciami nieostrymi. O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria obiektywne, zgodne z powszechnie obowiązującą hierarchią ważności, nie można go utożsamiać z subiektywnym odczuciem podatnika, że jego sytuacja życiowa, materialna uzasadnia zastosowanie ulgi. Przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość wobec prawa, zaufanie obywateli do organów władzy itp.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia nie może mieć charakteru dowolnego. Decyzja winna być wydana po wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej) w oparciu o wszechstronnie zebrany oraz rozpatrzony w sposób wyczerpujący materiał dowodowy ( art. 187 §1 Ordynacji podatkowej) i spełniać wymogi z art. 210 §1 Ordynacji podatkowej. Z kolei sądowej kontroli legalności decyzji podlega prawidłowość przeprowadzonego postępowania oraz badanie formalne decyzji, nie zaś zasadność jej wydania. O uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzygają bowiem organy administracji, co w tym przypadku oznacza, że rozstrzygnięcie co do umorzenia przedmiotowych należności należy do kompetencji organu.

Analizując zaskarżoną decyzję w powyższych granicach, stwierdzić należy, iż decyzja nie narusza przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, bowiem organ drugiej instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami prawa, dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o cały, zebrany w sprawie i wyczerpująco rozpatrzony materiał dowodowy. Organ odwoławczy odniósł się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów strony. Jakkolwiek Skarżący zarzucił, iż organ pierwszej instancji nie zawiadomił go o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu celem zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, to z akt sprawy wynika, że w dniu 19 maja 2008r., przy okazji sporządzenia protokołu o stanie majątkowym zobowiązanego (k. 3 akt administracyjnych), został podatnikowi wyznaczony przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. termin 7 dni na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Organ podatkowy pierwszej instancji nie skierował do strony odrębnego zawiadomienia w tym zakresie, niemniej jednak, w ocenie Sądu, nie stanowi to naruszenia przepisu art. 200 §1 Ordynacji podatkowej w stopniu, który mógł wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy. Podatnik złożył osobiście podpis pod wspomnianym protokołem z dnia 19 maja 2008r., zatem posiadał wiedzę o wyznaczonym mu terminie do wypowiedzenia się w przedmiocie zgromadzonych w sprawie dowodów. Miał możliwość skorzystania z powyższego prawa. Ponadto w postępowaniu toczonym w drugiej instancji, które nie tylko zmierza do skontrolowania legalności decyzji organu pierwszej instancji, ale przede wszystkim służy ponownej merytorycznej ocenie sprawy, obowiązek wypływający z art. 200 §1 Ordynacji podatkowej został w pełni zrealizowany przez organ odwoławczy. Nie doszło zatem do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 123 Ordynacji podatkowej).

Zaskarżona decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Organy podatkowe prawidłowo wskazały, że za ważny interes podatnika może być uznana trudna sytuacja materialna, jednocześnie podnosząc, że umorzenie zaległości podatkowej jest instytucją nadzwyczajną, odstępstwem od zasady powszechności płacenia podatków. Dokonana ocena, że brak jest podstaw do umorzenia zaległości podatkowej nie jest oceną dowolną. Organy ustaliły i szczegółowo rozważyły sytuację materialną skarżącego.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż w dacie orzekania przez organ odwoławczy, skarżący wraz z żoną osiągali stałe dochody z tytułu wynagrodzenia za pracę, byli właścicielami spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, każde z nich posiadało własny samochód osobowy, nadto podatnik miał środki pieniężne zgromadzone na rachunku bankowym w wysokości 20.000 zł. Wskazuje to na istnienie stabilnej sytuacji materialnej po stronie skarżącego, jak i jego żony. Istotnie K. O. spłaca kredyt, ale o jego zaciągnięciu strona decydowała się przy założeniu posiadania wystarczających środków finansowych na spłatę i pomimo konieczności regulowania bieżących wydatków na swoje utrzymanie oraz szeregu opłat. Ponadto z ustaleń dokonanych w sprawie wynika, że z dniem 1 stycznia 2008r., mimo potrzeb finansowych, strona zawiesiła prowadzenie działalności gospodarczej, jakkolwiek ta w roku 2007 wykazywała dochód.

Organ odniósł się do argumentu skarżącego mającego przemawiać za zastosowaniem ulgi podatkowej, mianowicie utraty na giełdzie zysków z powodu gwałtownej bessy i braku doświadczenia w grze na giełdzie. Podnieść należy, że argumentacja ta nie zasługuje na uwzględnienie nie tylko z powodu świadomie podjętej przez podatnika w tym zakresie decyzji. Skarżący trudnił się doradztwem finansowym, więc nie sposób uznać, że nie posiadał przynajmniej elementarnej wiedzy o regułach i skutkach prowadzenia gry na giełdzie.

Zgodzić należy się z autorem skargi, że w interesie całego społeczeństwa leży zakładanie rodziny i posiadanie dzieci przez jego członków. Niemniej jednak ten zarzut skargi nie mógł spowodować uchylenia zaskarżonej decyzji. Po pierwsze dlatego, iż został rozważony przez organy podatkowe, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Po drugie zaś z tej przyczyny, iż pomimo konstytucyjnie zapewnionej ochrony dla życia (art. 38 Konstytucji RP), rodziny, macierzyństwa i rodzicielstwa (art. 18 Konstytucji RP), ustawodawca nie zdecydował o finansowaniu ze środków publicznych zabiegów zapłodnienia in vitro. Nie dyskutując nad słusznością takich decyzji ustawodawczych, stwierdzić należy, że organy podatkowe orzekając w przedmiocie wniosku o zastosowanie ulgi podatkowej nie mają uprawnień, by jako interes społeczny decydujący o przyznaniu ulgi przyjąć konieczność ponoszenia przez podatników znacznych wydatków na powyższy cel. Ponadto zauważyć należy, że problemy zdrowotne małżonków związane z niepłodnością nie były dla nich, w dacie powstania obowiązku podatkowego, zdarzeniem losowym i nagłym, które nie pozwalało na zaplanowanie czy wykorzystanie środków finansowych będących w dyspozycji skarżącego na ten cel.

Reasumując, organ podatkowy drugiej instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, rozważył okoliczności sprawy a dokonana ocena powyższych okoliczności, w aspekcie przyznania ulgi podatkowej (umorzenia), nie wykracza poza granice przyznanego organom uznania administracyjnego, nie nosi cech dowolności i znajduje pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Wypełniona została tym samym dyspozycja art. 122 i 187 oraz art. 210 Ordynacji podatkowej. Sąd nie znalazł zatem podstaw faktycznych ani prawnych ku temu, by uchylić zaskarżoną decyzję.

Pamiętać należy o tym, iż postępowanie w sprawie umorzenia zobowiązań podatkowych jest inicjowane na wniosek podatnika i w jego też interesie leży podanie do wiadomości organów wszystkich okoliczności sprawy przemawiających za zrezygnowaniem przez Skarb Państwa ze swojego dochodu oraz dopilnowanie ich utrwalenia w dokumentach (zob. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Ordynacja podatkowa. Komentarz; Lexis Nexis, Warszawa 2007, wyd. 4, str. 312). Ciężar dowodzenia spoczywa bowiem na tym, kto wywodzi określone skutki prawne.

Analiza akt sprawy, wskazuje na to, że podane przez podatnika okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie ulgi zostały przez organ rozważone. Odpowiadając na niezasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia ustawy o dostępie do informacji publicznej, stwierdzić należy, że Sąd nie jest związany w sprawie niniejszej stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w powołanym w skardze wyroku, który dotyczy innej sytuacji faktycznej. Ponadto, nie wdając się w szczegółowe rozważania nad zasadnością żądania strony o ujawnieniu jej danych dotyczących innych podatników, a objętych tajemnicą skarbową, stwierdzić należy, że w ustawie z dnia 6 września 2001r (Dz. U. z 2001 r Nr 112, poz. 1198 ze zm.) jest przewidziany tryb zaskarżania odmowy udzielenia informacji publicznej. Zasadność odmowy nie może być przedmiotem oceny w postępowaniu o udzielenie ulgi, w którym organy podatkowe analizują konkretną sytuację faktyczną wnioskodawcy.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. skargę oddalił.