Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 988/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-12-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Wstrzymano wykonanie decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Miemiec po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2015 r. M. W. (dalej jako: "skarżąca") wniosła skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzupełniony następnie pismem z dnia [...] listopada 2015 r.

W uzasadnieniu takiego żądania strona podniosła, że wykonanie zakwestionowanej decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego jej bytu gospodarczego, znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Podkreślono przy tym, że zaskarżona decyzja jest rażąco nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, na podstawie którego nałożono karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, stanowi – wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 tej samej ustawy "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy Nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm

i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L. 98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji.

Następnie, powołując się na załączone dokumenty źródłowe (zeznania

o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za lata 2012-2014 (PIT-36), informacje o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej za lata 2013-2014 (PIT/B), informacja o odliczeniach dochodu za rok 2014 (PIT/O), zaświadczenie o wypłaconych zasiłkach przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz wyciąg z konta za okres od [...] maja 2015 roku do [...] września 2015 roku), skarżąca podniosła, że roczny przychód z tytułu prowadzonej działalności wyniósł 8.010,75 zł. Jednak koszty związane z uzyskaniem przychodu kształtujące się na poziomie 11.295,39 zł, nie pozwoliły skarżącej uzyskać dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej, co doprowadziło do powstania straty w wysokości

3.284,55 zł. Wnioskodawczyni podniosła, że zobrazowana strata wskazuje na nierentowność prowadzonej działalności, którą zawiesiła [...] lipca 2013 r., a następnie zakończyła [...] września 2014 r.

Zapłacenie kwoty stanowiącej wymierzoną karę, znacznie wykracza zatem poza możliwości finansowe skarżącej, a w takiej sytuacji udzielenie ochrony tymczasowej jest w zasadzie niezbędne i jednocześnie konieczne z uwagi na konieczność zapewnienia skarżącej egzystencji na przynajmniej minimalnym poziomie.

Wnioskodawczyni podniosła jednocześnie, iż przy ocenie jej stanu majątkowego należy uwzględnić fakt, iż jest ona matką małego dziecka, na które otrzymywała zasiłek macierzyński w okresie od [...] kwietnia 2015 roku do [...] sierpnia 2015 roku. Kwota zasiłku netto wyniosła miesięcznie 1754.93 zł, jednak kwota ta nie pozwala na pokrycie wszystkich kosztów utrzymania, ponieważ w całości przeznaczana jest na opiekę zdrowotną dla dziecka (szczepienia, leczenie, ubrania, pokarm). Skarżąca koszty dzieli wraz z mężem, który obciążony jest alimentami w wysokości 550 zł miesięcznie. Wspólnie wynajmują mieszkanie, którego koszt zamyka się w kwotach od 800 do 1000 zł za miesiąc. Ponadto wnioskodawczyni jest studentką, co wiąże się z wyjazdami na uczelnię co najmniej 4-6 razy w miesiącu, co również wiąże się z kwotami w okolicach jednorazowo 150-200 zł. Czesne za studia, na które uczęszcza wynoszą 4 tysiące w skali roku. Ponadto, wskazując na załączony wyciąg bankowy skarżąca podniosła, że z jego analizy wynika, iż kwoty z konta bankowego przeznaczane są na utrzymanie życiowe, a jedynymi przelewami są zasiłki społeczne oraz wpłaty od członków rodziny.

Skarżąca podkreśliła także, iż wobec niej wszczęte i prowadzone są dwa postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Już jednostkowa kara może pociągnąć za sobą negatywne konsekwencje dla dalszej działalności skarżącej. Zbiorcze natomiast ujęcie kary, której szacowana suma stanowi kwotę 24.000,00 zł, przekraczającej roczny zysk strony, a właściwie jego brak, daje obraz wielkości szkody grożącej skarżącej, i której wielkość z pewnością doprowadzi do powstania niemożliwych do odwrócenia skutków.

Oczywistym jest zatem, że w obliczu przedstawionej kondycji finansowej wnioskodawczyni kształtującej roczną stratę na poziomie – 3.284,55 zł, już konieczność uiszczenia kary pieniężnej w wysokości przewidzianej w zaskarżonej decyzji, znacząco wpłynie na sytuację finansową skarżącej, jak również, że w razie braku udzielenia tymczasowej ochrony z art. 61 p.p.s.a., mogą wystąpić trudne czy wręcz niemożliwe do odwrócenia skutki, jako że sytuacja finansowa strony nie jest stabilna i wymierzona kara z dużą dozą prawdopodobieństwa doprowadzi do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z treści cytowanego ostatnio przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni ona istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa zaś przy wykazaniu okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji należy do strony skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 roku, FZ 138/04, nie publ.).

W świetle dotychczasowych wywodów, wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie.

Strona szczegółowo uzasadniła, dlaczego (w jej ocenie), w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności Sąd uznał, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż podniesione przez skarżącą argumenty (przedstawione szczegółowo w stanie faktycznym niniejszego uzasadnienia) wskazują, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, ponieważ zapłata kwoty 12.000 zł mogłaby być znacznym utrudnieniem i zagrozić bytowi materialnemu skarżącej.

Na marginesie podkreślić nadto należy, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a w szczególności nie zależy od dostrzeżenia przed Sąd w decyzji wady kwalifikowanej (w postaci rażącego naruszenia prawa). Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje bowiem od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.