Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 168/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 197 par. i par. 2, art. 199, art. 245 par. 3, art. 246 par. 2 pkt 2, art. 252 par. 1, art. 255
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Stukan-Pytlowany po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "M" Sp. z o.o. z siedzibą w N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 885/14 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi "M" Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 885/14 odmówił "M" Sp. z o.o. z siedzibą w N. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Sąd w uzasadnieniu wskazał, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 19 września 2014 r., "M" sp. z o.o. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") wskazała, że obecnie Spółka nie generuje żadnych dochodów, nie dokonuje sprzedaży – zakupu towarów, ze względu na brak środków finansowych oraz utratę koncesji na obrót paliwami ciekłymi. W związku z tym brak też jest bieżących zaległości w podatku od towarów i usług, podatku dochodowym, wobec ZUS oraz zaległości cywilnoprawnych. Wyjaśniono, że majątek ruchomy w postaci samochodów ciężarowych – cystern (ustanowiony zastaw skarbowy) był jedynym źródłem uzyskiwania dochodu, ponieważ służył do przewożenia towaru. Pomimo przekazania prezesowi zarządu i jedynemu udziałowcowi spółki – A.J. tych samochodów nie mogą one przyczynić się do generowania przez spółkę dochodów, gdyż po pięciu latach zabezpieczenia ich stan techniczny powoduje, że nie nadają się do normalnej eksploatacji. W celu poprawy sytuacji spółki zostały podjęte działania zmierzające do racjonalizacji oraz redukcji jej wydatków, między innymi zmniejszono zatrudnienie. Aktualnie Spółka nie zatrudnia pracowników. Nie posiada również środków finansowych na prowadzonym na jej rzecz rachunku.

W wyniku wezwania z dnia 1 października 2014 r. do uzupełnienia wniosku Spółka złożyła kserokopię CIT-8 za 2013 r. nie zawierającej prezentaty urzędu skarbowego oraz wygenerowany elektronicznie wyciąg z rachunku bankowego za okres styczeń – wrzesień 2014 r. z saldem za poszczególne miesiące (-) 2,77 zł.

Postanowieniem z dnia 18 listopada 2014 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W dniu 18 grudnia 2014 r. skarżąca prawidłowo wniosła sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżąca nie spełniła przesłanek do zastosowania wobec niej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie sądu skarżąca nie wykazała, pomimo inicjatywy dowodowej ze strony sądu, że nie posiada dostatecznych środków na poniesienie kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Uzupełniając informację dotyczącą sytuacji materialnej, nie załączyła wszystkich wymaganych dokumentów źródłowych potwierdzających zasadność jej wniosku. Również na etapie sprzeciwu skarżąca nie wskazała źródeł finansowania bieżącej działalności oraz nie nadesłała zestawienia należności Spółki.

W zażaleniu Spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., Wydział VIII Zamiejscowy w Radomiu do ponownego rozpoznania.

Postanowieniu zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść tak zapadłego rozstrzygnięcia oraz błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 245 § 1 i 3 oraz art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej zw: p.p.s.a.).

W uzasadnieniu zażalenia Spółka stwierdziła, że wskazane we wniosku dane pozwalały na dostateczną ocenę sytuacji finansowej w jakiej Spółka się znajduje i uznanie, że nie jest ona w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez poniesienia uszczerbku dla utrzymania koniecznego. Przypomniano, że Spółka nie generuje jakichkolwiek dochodów. Przychód jaki osiągnęła wyniósł "0" zł, gdyż Spółka nie dokonuje sprzedaży-zakupu towarów handlowych z powodu braku środków finansowych. Nadto utraciła ona koncesję (w 2011 r.) na obrót paliwami ciekłymi. Nie posiada środków na rachunku bankowym ani żadnych nieruchomości. Wskazała również na ciążące na niej zobowiązania wobec podmiotów trzecich oraz na stan techniczny zwróconych jej pojazdów, który uniemożliwia wykorzystanie ich do prowadzonej działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, która ma gwarantować możliwość realizacji konstytucyjnego prawa do sądu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. W związku z tym, że w przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca rzeczywiście nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a przez to nie może zrealizować przysługującego mu prawa do sądu.

Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym − gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Z treści art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wynika wprost, że ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa. Tym samym rozstrzygnięcie złożonego wniosku zależy w gruncie rzeczy od przedstawionych przez wnioskodawcę dowodów. Treść art. 252 § 1 p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy powinny być przekonująco umotywowane. Dlatego też od stron oczekuje się aktywnej postawy procesowej przejawiającej się przede wszystkim w dostarczaniu wszelkich żądanych dokumentów źródłowych, w oparciu o które ma zostać poddana analizie ich kondycja finansowa i możliwości płatnicze. To bowiem na ich podstawie musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, że wnioskodawca nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Przepis art. 255 p.p.s.a. nakłada na stronę obowiązek współdziałania z sądem, albowiem instytucja prawa pomocy ma zagwarantować prawo do sądu podmiotom, których wyjątkowo trudna sytuacja materialna nie pozwala na poniesienie należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego. Dopóki zatem strona nie wykaże przy pomocy stosownych dokumentów źródłowych swojej sytuacji finansowej jej wniosek nie będzie zasługiwał na uwzględnienie. Orzecznictwo sądów administracyjnych stoi na jednolitym stanowisku, że niezłożenie wymienionych w art. 255 p.p.s.a. oświadczeń i dokumentów źródłowych, należy ocenić jako niewypełnienie ciążącego na wnioskodawcy obowiązku współdziałania z sądem rozpoznającym wniosek o prawo pomocy, co stanowi podstawę do oddalenia wniosku. W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że sąd I instancji zasadnie uznał, że nienadesłanie wszystkich dokumentów, o które Spółka została wezwana spowodowało niewypełnienie obowiązku współdziałania z sądem, uniemożliwiając tym samym pełne ustalenie podstawy faktycznej wnioskowanego uprawnienia procesowego. Natomiast dokumenty, które zostały nadesłane przez skarżącą nie spełniają wszystkich wymagań zawartych w wezwaniu sądu

I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał skarżącą o nadesłanie wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych spółki za ostatnie trzy miesiące, zeznania podatkowego CIT-8 za 2013 r., nadesłanie zestawienia należności Spółki oraz wskazanie źródeł finansowania bieżącej działalności. W odpowiedzi Spółka przedłożyła tylko rachunki bankowe za ostatnie trzy miesiące oraz zeznanie podatkowe CIT-8 bez prezentaty urzędu skarbowego tym samym nie wypełnia ciążącego na niej obowiązku, na co wskazał już referendarz sądowy w postanowieniu z 18 listopada 2014 r. W konsekwencji, w skutek braku żądanych informacji nie można było dokonać pełnej analizy stanu majątkowego spółki. Dane nadesłane przez skarżącą nie są bowiem miarodajne przy ocenie jej sytuacji finansowej uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Ocena taka jest konsekwencją działania skarżącej, która nie dopełniła w sposób należyty ciążącego na niej obowiązku rzetelnego i wyczerpującego zaprezentowania swojej sytuacji finansowej.

W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia.

Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.