Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 98/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1431
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020.
article: art. 10
journal: Dz.U. 2020 poz 694
law: Ustawa z dnia 3 kwietnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wspierających realizację programów operacyjnych w związku z wystąpieniem  COVID-19
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska Asesor WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi K.S., M.S., L. s.c na pismo Organizacji Pracodawców [...] z dnia [...] r. (bez numeru) w przedmiocie dofinansowania projektu oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. K.S. i M.S. (skarżący) będący wspólnikami spółki cywilnej L., reprezentowani przez radcę prawnego W.P., wnieśli do WSA w Gorzowie Wlkp. skargę od negatywnej oceny projektu o numerze ewidencyjnym wniosku [...], złożonego w ramach projektu grantowego "[...] Bony Wsparcia Przedsiębiorców - OPZ" realizowanego przez Organizację Pracodawców Ziemi [...] (dalej: OPZ, Operator) w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego - [...], Oś Priorytetowa 1 "Gospodarka i innowacje", Działanie 1.2 "Rozwój przedsiębiorczości". Typ projektu IV Bony Wsparcia Przedsiębiorców - projekt grantowy", z dnia [...] lutego 2021 r.( data doręczenia stronie pisma pocztą elektroniczną).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Skarżący złożyli wniosek o udzielenie dofinansowania w formie grantu w kwocie 199.999,70 zł na zakup licencji sklepu internetowego.

Wniosek ten został poddany ocenie przez dwóch ekspertów powołanych przez OPZ, którzy w zakresie kryterium dopuszczającego "efektywność ekonomiczna przedsięwzięcia cz.1" oraz "efektywności ekonomiczna przedsięwzięcia cz. 2" dokonali oceny negatywnej. Uznali, że zgłoszony do dofinansowywania wydatek na zakup 5 - letniej licencji na oprogramowanie do prowadzenia sklepu internetowego jest zawyżony. Nadto stwierdzili, że przedstawione przez skarżących rozeznanie rynku obejmuje odwołanie się do dwóch ofert dostawy oprogramowania, przy czym jeden z dwóch oferentów (M.W.) w dacie składania oferty w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie zajmował się dostawą oprogramowania komputerowego

Skarżąca od dokonanej oceny wniosła odwołanie.

Rozpoznając odwołanie, Operator zlecił jego ocenę trzeciemu ekspertowi, który stwierdził, że skarżący w ramach "rozeznania rynku" pozyskali dwie oferty, nieznacznie różniące się pod kątem ceny. Droższa z nich została przedstawiona przez oferenta, który wprawdzie jako przedmiot działalności gospodarczej wskazywał działalność w zakresie dostaw oprogramowania komputerowego, lecz zgłosił to Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) dopiero z dniem [...].01.2021 r. Stwierdzono, że osoba dokonująca oceny merytorycznej wniosku nie miała możliwości zobaczyć właściwych kodów PKD w CEIDG, gdyż ich w trakcie oceny tam nie było. Tym bardziej nie było ich kilka miesięcy wcześniej, gdy oferent przedstawił Wnioskodawcy swoją ofertę. Ekspert ocenił, że uwzględnienie w rozeznaniu rynku oferty dotyczącej wysoko wyspecjalizowanego produktu o wartości ponad 250 tys. zł., a pozyskanej od oferenta nie działającego w obszarze związanym z tą ofertą, podważa wiarygodność tegoż rozeznania. Nadto stwierdził, że w obszarze sklepów internetowych rynek oferuje przedsiębiorcom wiele produktów, które można rozbudować o brakujące funkcjonalności. W przypadku przedsiębiorstwa działającego na ograniczonym rynku budowanie takiego rozbudowanego rozwiązania od podstaw jest ekonomicznie nieuzasadnione. Wydatek zostaje zatem uznany za nieracjonalny. Podzielił stanowisko wyrażone przy ocenie wniosku, że przedstawiona ostatecznie wycena jest zawyżona, a sama oferta została złożona przez firmę, która nie zajmuje się oprogramowaniem.

W skardze na ocenę projektu, kwestionując ją w zakresie kryterium dopuszczającego nr 2 oraz kryterium punktowanego nr 8 skarżący zarzucili OPZ:

1. naruszenie postanowienia § 9 pkt 14.9.2. Regulaminu w związku z załącznikiem nr 3 do wezwania: kryteria dopuszczające i punktowane wyboru przedsiębiorstw ubiegających się o bon przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym przyjęciu, że wnioskodawca nie rozeznał się wiarygodnie w rynku oraz że oferenci nie działają w obszarze związanym ze złożoną ofertą, bo brak było u nich odpowiedniego PKD w rejestrach na datę składania zapytań ofertowych, co skutkowało nieprawidłowym przyjęciem, że wysokość wydatku nie została ustalona w sposób wiarygodny, racjonalny i efektywny;

2. naruszenie przepisu art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez dokonanie oceny w sposób wybiórczy, niewszechstronny, bez udzielenia wyczerpującej odpowiedzi na zasadnicze kwestie w ramach kryterium dopuszczającego nr 2 i bez rzetelnej analizy stanu faktycznego w oparciu o całą dokumentację projektową, a ponadto z naruszeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego;

3. naruszenie przepisu art. 37 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez ustanowienie na etapie tworzenia dokumentacji konkursowej nieprzejrzystych

i nieprecyzyjnych kryteriów (zwłaszcza kryterium dopuszczającego nr 2, które nie zostały należycie opisane ani zdefiniowane w jakichkolwiek wytycznych mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie), jakie wnioskujący powinien spełnić oraz przez przyjęcie wprowadzających w błąd elementów składowych tych kryteriów, co w konsekwencji uniemożliwiło rzetelną i obiektywną ocenę wniosku w zakresie kwestionowanych kryteriów;

4. naruszenie zasady niezależności ekspertów oceniających wniosek oraz rozpatrującego odwołanie przez rozpoznanie wniosku i odwołania od oceny merytorycznej, wniesionego w trybie odwoławczym przewidzianym w Regulaminie, na zasadzie częściowego powielenia treści opinii w zasadniczych kwestiach;

5. art. 45 ust. 5 ustawy wdrożeniowej przez niepouczenie o możliwości wniesienia protestu, zasadach jego wniesienia i trybie.

6. art. 58 ust. 1 pkt 2) ustawy wdrożeniowej przez niepouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61 ustawy wdrożeniowej.

W uzasadnieniu podniesiono, że w rozumieniu Regulaminu przyznawania

i rozliczania wsparcia w ramach projektu "[...] Bony Wsparcia Przedsiębiorców-OPZ", wniosek w ramach tego projektu jest rozpoznawany w trybie konkursowym. Na gruncie Regulaminu pod pojęciem konkursu, zdefiniowanym w § 2 pkt 4, rozumie się formę prowadzenia naboru wniosków o udzielenie Bonu Wsparcia Przedsiębiorców przez Operatora w określonym przedziale czasowym. Z kolei w myśl art. 39 ustawy wdrożeniowej w trybie konkursowym wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję (ust. 1) i jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów albo spełniły kryteria wyboru projektów i uzyskały wymaganą liczbę punktów albo uzyskały kolejno największą liczbę punktów, w przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na objęcie dofinansowaniem wszystkich projektów, o których mowa w pkt. 1 (ust. 2).

Od oceny merytorycznej wniosku w Regulaminie przewidziany został tryb odwoławczy. Zgodnie z § 14 pkt 20 Regulaminu Wnioskodawca złożył odwołanie od oceny merytorycznej w terminie 5 dni roboczych od dnia wysłania wiadomości e-mail na wskazany we wniosku o bon adres, w wyniku czego wniosek został skierowany do ponownej oceny. W opinii do odwołania ekspert nr 3 uwzględnił zarzuty odwołania w części, jednak nie w zakresie kryterium dopuszczającego nr 2.

W efekcie negatywnej oceny kryterium dopuszczającego nr 2 wniosek nie został zakwalifikowany do dofinansowania. Odnosząc się do zarzutu stawianego w pkt. 1 ocenie merytorycznej, podnosi się, że żaden z ekspertów wydających opinię nie przedstawił, skąd wynika przyjęcie, że dla uznania działania przez podmiot w danej branży rozstrzygający jest wpis, właściwego w ocenie opiniującego eksperta nr 3, PKD do rejestru. Należy uznać to za nieprawidłowe, bo w ani w postanowieniu

§ 9 pkt 14.9.2. Regulaminu ani w Załączniku nr 3 do Wezwania: Kryteria dopuszczające i punktowane wyboru przedsiębiorstw ubiegających się o bon nie wskazuje się na to. Przyjęcie przez opiniującego eksperta nr 3 tego aspektu jako warunku i nierozważenie szerszego kontekstu spektrum działania oferentów stanowi naruszenie tych postanowień Regulaminu i Załącznika, które opisują kryterium dopuszczające nr 2. Ponadto ekspert nr 3 nie uzasadnił, skąd wynika przyjęcie przez niego, że dla uznania działania przez podmiot w danej branży rozstrzygający jest wpis, właściwego w ocenie opiniujących PKD do CEIDG.

O wskazanym wyżej naruszeniu świadczy również fakt, że żaden z ekspertów wydających opinię nie wskazał, że wiarygodność rozeznania ocenia się przez pryzmat ujawnienia przez oferentów we właściwym rejestrze PKD odpowiedniego dla oferowanej usługi.

Odnosząc się do opinii wydanych w stosunku do kryterium dopuszczającego nr 2 - efektywność ekonomiczna przedsięwzięcia, cz. 2, w ramach którego ocenie podlega, czy wysokość wydatków jest ustalana w sposób wiarygodny, racjonalny i efektywny, wskazała, że zostały one wydane w efekcie dowolnej oceny tego kryterium. Eksperci wydający opinie do wniosku, jak również ekspert oceniający odwołanie, arbitralnie przyjęli, że M. sp. z o.o. oraz przedsiębiorca W.- M.W., od których wnioskodawca pozyskał oferty, nie są przedsiębiorcami działającymi w obszarze związanym z tą ofertą, co ma podważać wiarygodność rozeznania się wnioskodawcy oraz ostatecznego ustalenia wysokości kosztu. Ponadto nie zgadza się oceną eksperta nr. 3 w zakresie oceny kryterium nr 2 przez pryzmat wpisu przedmiotu działalności pod określonych PKD do właściwego rejestru. Zdaniem Skarżącej opinia eksperta nr 3 w zakresie, w jakim podważa wiarygodność rozeznania rynku i ostatecznego kosztu z powodu nieujawnienia przez oferentów odpowiedniego dla oferowanej usługi przedmiotu działalności w rejestrze, jest bezpodstawna i dowolna. Podniosła, że ekspert nr 3 całkowicie pominął informację, do której w żaden sposób się nie odniósł, że oferent ten jest stosunkowo młodą, prężnie rozwijającą się firmą na [...] rynku e-commerce oraz rozwiązań dla elektroenergetyki, w tym programistycznych. Stąd, sam fakt nie ujęcia w ewidencji działalności gospodarczej PKD wskazującego wprost na działalność związaną z oprogramowaniem na moment składania wniosku nie powinien rozstrzygać o tym, że działalność taka nie jest prowadzona przez oferenta, a co za tym idzie wysokość wydatku nie została ustalona w sposób wiarygodny, racjonalny i efektywny.

Odnosząc się do opinii wydanych w stosunku do kryterium punktowanego nr 8 - korzyści zaplanowane do osiągnięcia w wyniku realizacji projektu są współmierne do planowanych nakładów, w ramach którego ocenie podlega sposób osiągnięcia optymalnej i efektywnej realizacji operacji, tj. czy korzyści zaplanowane do osiągnięcia w wyniku realizacji operacji są współmierne do planowanych nakładów, wskazuje się, że zostały one wydane w efekcie dowolnej oceny tego kryterium. Wniosek ustalający, że korzyści zaplanowane do osiągnięcia w wyniku realizacji operacji nie są współmierne do planowanych nakładów ze względu na zawyżony wydatek, a te same rezultaty można osiągnąć niższym kosztem, nie został w żaden sposób umotywowany. Nie wiadomo skąd wynika takie ustalenie ekspertów, bo nie wskazano podstaw wnioskodawca o tym. Opinia eksperta nr 3 stanowi w istocie powielenie opinii dwóch poprzednich ekspertów. Skarżący podkreślili, że we wniosku o grant wskazali, że skarżący wykazali w 2019 r. sprzedaż na poziomie 2.300.000 zł netto. Wskazali, że planowana i zgłoszona do dofinansowania inwestycja pozwoli zwiększyć obroty. W ocenie skarżących, eksperci nie porównali w żaden sposób spodziewanych korzyści z wdrożenia inwestycji z nakładami, lecz dowolnie uznali, że planowany wydatek jest zawyżony. Z rozeznania rynkowego wynikało, że cena za licencję "inteligentnej platformy" sklepu internetowego przedstawiona przez oferentów nie odbiega od cen rynkowych. Eksperci nie uwzględnili też przy ocenie, że planowana operacja nie sprowadza się do zakupu gotowego sklepu internetowego. Tymczasem odbiega ona istotnie od cech takiego sklepu. Jest to bowiem innowacyjna platforma na skalę regionu. W opinii eksperta nr 3 brak jest odniesienia do przewidywanych korzyści, opisanych w odwołaniu, świadczących o przewidywanej poprawie kondycji finansowej firmy, wzroście jej konkurencyjności na regionalnym rynku lodów rzemieślniczych oraz wzroście atrakcyjności jako pracodawcy.

OPZ w udzielonej odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. W ocenie OPZ skarga powinna podlegać odrzuceniu, jako, że sprawa nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, co wynika z art. 58 par. 1 pkt 1

w zw. z art. 3 p.p.s.a. Dodatkowo przedmiotowa skarga jest bezpodstawna, zaś powołane w niej zarzuty uznać należy za chybione. W rozpatrywanej sprawie brak jest bowiem obiektywnych podstaw prawnych, aby stwierdzić, że nastąpiło jakiekolwiek naruszenie przepisów mogące mieć wpływ na rozpatrzenie i ocenę końcową wniosku.

Podniesiono, że OPZ nie działa w przedmiotowej sprawie jako organ administracji publicznej, ani też nie realizuje żadnych powierzonych mu zadań w ramach władztwa administracyjnego. OPZ jest jedynie beneficjentem, który w wyniku konkursu uzyskał środki finansowe (grant) na realizację projektu grantowego pn. " [...] Bony Wsparcia Przedsiębiorców - OPZ". W związku z tym, obowiązki, o których stanowi art. 35 i 36 ustawy wdrożeniowej dotyczą tylko i wyłącznie organu,

tj. Zarządu Województwa w odniesieniu do beneficjanta - Organizacji Pracodawców Ziemi [...], przy czym dotyczy to zakresu realizacji projektu grantowego, a nie jakiejkolwiek oceny wniosków składanych do OPZ itp. Wyjaśnił, że ustawa wdrożeniowa definiuje beneficjenta, podmiot, o którym mowa w art. 2 pkt 10 rozporządzenia ogólnego, oraz podmiot, o którym mowa w art. 63 rozporządzenia ogólnego. Natomiast obowiązki organu (Zarządu Województwa), o których stanowi art. 35 i 36 ustawy wdrożeniowej odnoszą się jedynie do określonego projektu grantowego oraz jego beneficjenta. Rozdysponowanie i przekazywanie otrzymanych środków leży już w wyłącznej gestii beneficjenta projektu grantowego. W przedmiotowej sprawie beneficjentem tym jest, jak wskazano wcześniej OPZ. Ze wskazanych wyżej regulacji nie wynika możliwość wniesienia protestu przez grantobiorcę projektu do Instytucji Zarządzającej (Zarządu Województwa). Brak jest również na podstawie art. 53 ustawy wdrożeniowej podstaw do stwierdzenia, że od ponownej oceny formalnej wniosku przysługuje jakikolwiek protest. Istotne jest również, że Skarżącej, zgodnie z regulaminem przysługiwało odwołanie od oceny merytorycznej wniosku. Od oceny formalnej odwołanie nie przysługuje (zob. § 9 ust. 13 oraz ust. 20-26 Regulaminu). OPZ podkreślił, że postanowienia regulaminu wprowadzonego przez Organizację Pracodawców na potrzeby projektu nie stanowią przepisów prawa. Podstawy na których opiera się regulamin, nie są tożsame z dokumentacją Instytucji Zarządzającej. Regulamin jest jedynie, niejako aktem wewnętrznym. Nie stanowi on aktu organu administracji publicznej. Natomiast w zaistniałej sytuacji, gdzie to OPZ (będący beneficjentem) jako podmiot prywatny realizuje swój projekt na który otrzymał grant (Od Zarządu Województwa), brak jest podstaw, żeby na podstawie ustawy wdrożeniowej wnosić protesty, które w tym przypadku nie przysługują. W zakresie dokonanej merytorycznie oceny OPZ podtrzymał stanowisko zaprezentowane przez trzeciego eksperta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Została wniesiona od negatywnej ponownej oceny wniosku o dofinansowanie w ramach projektu grantowego "[...] Bony Wsparcia Przedsiębiorców - OPZ" realizowanego przez OPZ w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego - [...], Oś Priorytetowa 1 "Gospodarka i innowacje", Działanie 1.2 "Rozwój przedsiębiorczości". Typ projektu IV Bony Wsparcia Przedsiębiorców - projekt grantowy" z dnia [...] lutego 2021 r.( data doręczenia stronie pisma drogą mailową).

W pierwszej kolejności ocenić należało zatem, czy skarżącym przysługiwała droga sądowa w zaskarżeniu oceny.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej

i stosują środki określone w ustawie. Pomoc, o którą o którą ubiegała się Skarżąca, a odmowa której stała się przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, jest pomocą publiczną udzielaną na podstawie rozporządzenia Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 28 kwietnia 2020 r. w sprawie udzielania pomocy w formie dotacji lub pomocy zwrotnej w ramach programów operacyjnych na lata 2014 – 2020 w celu wspierania polskiej gospodarki w związku z wystąpieniem pandemii COVID -19, wydanego na podstawie art.27ust.4 ustawy wdrożeniowej (Dz.U.2020, poz. 733). Do tej regulacji także odwołano się m.in. z §1.pkt.1pdkt 6 Regulaminu przyznawania i rozliczania wsparcia w ramach projektu " [...] Bony Wsparcia Przedsiębiorców - OPZ" realizowanego przez Organizację Pracodawców Ziemi [...] w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego - [...] Oś Priorytetowa 1"Gospodarka i innowacje" Działanie 1.2."Rozwój przedsiębiorczości" Typ IV" Bony Wsparcia Przedsiębiorców-projekt grantowy".

Z zapisu § 3 ust.2 Regulaminu, na podstawie którego rozpoznawano wniosek Skarżącej wynika wprost, że głównym celem realizacji projektu jest objęcie wsparciem [...] małych i średnich przedsiębiorstw (dalej: MŚP) dotkniętych skutkami COVID-19 poprzez udzielenie bezzwrotnego wsparcia finansowego w formie bonów. Wsparcie zostanie przyznane przedsiębiorstwom w celu poprawienia ich płynności finansowej w związku z negatywnymi czynnikami na rynku, w tym zakłóceniu łańcuchu dostaw, obniżeniu popytu konsumpcyjnego czy ograniczeniu planów inwestycyjnych.

Nadto, z § 1 ust.1.1 Regulaminu wynika, że zastosowanie mają odpowiednie reguły i zasady wynikające z przepisy prawa Unii Europejskiej, w tym w szczególności ustawa z dnia 3 kwietnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wspierających realizację programów operacyjnych w związku z wystąpieniem COVID – 19 (Dz. U. z 2020 r., poz. 694 dalej: ustawa COVID). Z art. 1 ustawy COVID wynika natomiast, że ustawa ta określa szczególne rozwiązania związane z realizacją lub rozliczaniem programów operacyjnych w związku z wystąpieniem choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-COV-2 (ust.1), a w zakresie nieuregulowanym ustawą o COVID- 19 stosuje się przepisy ustawy wdrożeniowej (ust.2). Oznacza to, że przepisy ustawy należy stosować w związku z wystąpieniem w 2020 r. COVID-19, natomiast, o ile jest to możliwe, nadal powinny obowiązywać regulacje określone w ustawie wdrożeniowej. W rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcia wymaga kwestia, jakie konkretnie przepisy ustawy wdrożeniowej mają zastosowanie i w jakim zakresie do wniosków składanych w trybie pozakonkursowym bezpośrednio przez beneficjentów oraz - jak to ma miejsce w przypadku skarżących - przez wnioskodawców korzystającej ze środków projektu dystrybuowanych przez beneficjentów.

Kwestia dopuszczalności drogi sądowej w odniesieniu do aktów rozstrzygających w sprawach wniosków składanych w trybie pozakonkursowym, składanych m.in. w związku z ustawą z ustawa o COVID-19, były już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie NSA z 04.03.2021 r., sygn. akt I GSK 139/21), który uznał dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej, także w przypadku trybów pozakonkursowych.

WSA w Gorzowie Wlkp. w składzie rozpoznającym sprawę skarżących, podziela powyższe stanowisko. Wskazuje też, że pomimo tego, że złożona w niniejszej sprawie skarga nie dotyczy czynności w postępowaniu konkursowym, lecz w postępowaniu o przyznanie dofinansowania (grantu) przez beneficjenta projektu pozakonkursowego, podlega jednak rozpatrzeniu.

W literaturze podniesiono, że w art. 35 i 36 ustawy wdrożeniowej uregulowano zasady realizacji projektów grantowych. Istotą projektu grantowego jest powierzenie beneficjentowi projektu granatowego przez właściwą instytucję realizacji projektu, w ramach którego dokonuje się wyboru beneficjentów ostatecznych dofinansowania ( grantobiorców). Beneficjent projektu grantowego nie realizuje więc bezpośrednio celów danego projektu operacyjnego, lecz wykonuje de facto funkcję instytucji właściwej do wyboru projektów w rozumieniu art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Wskaźniki projektu powiązane z wymienionymi celami będą wypełniane poprzez działania grantobiorców ( tak R. Pażdzik w Komentarzu do ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, opub. Wydawnictwo Sejmowe 2016).

Fakt, że zgodnie z art. 10 ustawy COVID, przy zastosowaniu trybu nadzwyczajnego, Zarząd Województwa zawarł z Organizacją Pracodawców Ziemi [...] umowę nr [...], z dnia [...] maja 2021 o dofinansowanie projektu grantowego, nie wyklucza stosowania w niniejszej sprawie także przepisów ustawy wdrożeniowej. Wprost przeciwnie, z art. 1 ust 2 ustawy COVID wynika, że "W zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014–2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1431)".

Sąd podziela stanowisko wyrażone w ww. postanowieniu NSA z 4 marca 2021r. sygn. akt I GSK 139/21, że do spraw związanych z projektami wybieranymi w trybie pozakonkursowym, a w ocenie Sądu również związanych z dofinansowaniem w formie grantu przez beneficjenta projektu grantowego, będzie miał zastosowanie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Jak wskazuje się również w piśmiennictwie, negatywna ocena projektu dokonana w trybie pozakonkursowym jest aktem, który spełnia przesłanki wynikające z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i na wynik oceny takiego projektu pozakonkursowego przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. R. Poździk (red.), pozostali autorzy: M. Dołowiec, D. Harasimiuk, E. Metlerska-Drabik, A. Ostrowska, J. Ostałowski, M. Wołyniec, Komentarz do art. 48 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, LEX).

Stanowisko powyższe akceptowane jest w judykaturze (por. postanowienie NSA z 05.07.2016 r., II GSK 1542/16 i wyrok WSA w Warszawie z 22.12.2020 r. V SA/Wa 1608/20). W przywołanych orzeczeniach sądów administracyjnych zwraca się uwagę na potrzebę respektowania prawa do sądu wynikającego z art. 45 Konstytucji RP w odniesieniu do rozstrzygnięć, których charakter wskazuje na jednostronne kształtowanie sytuacji prawnej wnioskodawcy. Akcentuje się znaczenie art. 37 ustawy wdrożeniowej, zgodnie z którym podmiot ubiegający o dofinansowanie ma prawo do oceny jego wniosku w procedurze gwarantującej przejrzystość, rzetelność i bezstronność wyboru projektu. W świetle tej ustawy w przypadku trybu konkursowego takimi gwarancjami są protest i skarga do sądu administracyjnego. Natomiast w odniesieniu do trybu pozakonkursowego, ze względu na charakter informacji o negatywnej ocenie wniosku, przyjmuje się, że gwarancją taką będzie dopuszczalność drogi sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Akceptując powyższe zapatrywania prawne Sąd wskazuje, że podjęty akt nie jest decyzją administracyjną ani postanowieniem administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, nie jest również postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (przesłanka pierwsza). Jako, że czynność beneficjenta projektu grantowego - w sytuacji, gdy projekt ten służy realizacji celów ustawy COVID - dotyczy już bezpośredniej dystrybucji środków projektu pozakonkursowego, a jednocześnie kształtuje sytuację prawną wnioskujących o grant, kontrolą sądową musi być objęta również ta działalność.

Kwestionowana czynność beneficjenta (OPZ), czyli ocena wniosku o przyznanie dofinansowania w formie grantu (bonu, wg nomenklatury Regulaminu), rozstrzygała władczo o zasadności żądania dofinansowania projektu ze środków publicznych. Spełniała jednocześnie wszystkie kryteria stanowiące przesłanki kontroli sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (a) zapadła w sprawie indywidualnej, (b) miała charakter publicznoprawny gdyż dotyczy relacji o takim charakterze – przyznanie dofinansowania w celu pomocy przedsiębiorcom w okresie pandemii, (c) dotyczyła uprawnień wynikających z przepisów prawa (ustawa COVID oraz Rozporządzenia Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 28 kwietnia 2020 r. w sprawie udzielania pomocy w formie dotacji lub pomocy zwrotnej w ramach programów operacyjnych na lata 2014 – 2020 w celu wspierania polskiej gospodarki w związku z wystąpieniem pandemii COVID -19).

Akceptując stanowisko skarżących o przysługującej im drodze sądowej w zaskarżeniu oceny wniosku o dofinansowanie, dla dokonania kontroli legalności postępowania OPZ, czyli beneficjenta projektu grantowego, konieczne było ustalenie wzorców prawnych tej kontroli.

Wobec odesłania w ustawie COVID do przepisów ustawy wdrożeniowej, Sąd uznaje, iż standardy oceny wniosków grantowych przez beneficjentów dystrybuujących wsparcie z programów grantowych, wyznacza art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, zgodnie z którym wybór projektów ma być przeprowadzony w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zarazem jednak wzorzec powinnego postępowania OPZ w rozpoznawanej sprawie wyznaczały przepisy Regulaminu Przyznawania i Rozliczania Wsparcia w Ramach Projektu " [...] Bony Wsparcia Przedsiębiorców –OPZ". Akt ten stanowił szeroko rozumiane źródło prawa w postępowaniu o przyznanie grantu.

W myśl art. 7 Konstytucji RP wszystkie organy państwa obowiązane są do działania na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Przepis ten widzieć należy w kontekście postanowień art. 87 Konstytucji RP i systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Z regulacji tej wynika, że jedynie tego typu źródła prawa mogą kształtować sytuację prawną adresata działań administracji publicznej. Przywołanie powyższych unormowań jest niezbędne z tego powodu, że skarżący zarzucili organowi ustanowienie niejednoznacznych kryteriów, niespełniających warunku przejrzystości.

W niniejszej sprawie kontroli sądowej poddana została czynność organu administracji publicznej, która posiada zakotwiczenie w normach prawa powszechnie obowiązującego, jak również w akcie, który nie legitymuje się statusem aktu normatywnego, a mianowicie w regulaminie konkursu przyjętym przez właściwą instytucję, czyli instytucję przeprowadzającą konkurs. W niniejszej sprawie jest to Zarząd Województwa.

Regulamin ten dostępny jest jedynie na stronach internetowych właściwej instytucji i nie legitymuje się statusem aktu normatywnego, jednakże w tego rodzaj sprawach stanowi wzorzec kontroli sądowej. Przyjęcie tego regulaminu przewiduje art. 41 u.z.r.p. Jakkolwiek regulamin ten nie jest źródłem prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, tym niemniej spełnia kryteria źródeł prawa w szerokim tego słowa znaczeniu. Mając na uwadze normatywny charakter regulaminu stwierdzić należy, że jako akt tworzący system realizacji odpowiednich programów, przyjętych na podstawie stosownych umocowań ustawowych przyznanych instytucjom zarządzającym, regulamin konkursu, określany w doktrynie między innymi jako swoiste bądź niezorganizowane źródło prawa, powinien stanowić podstawę oceny legalności rozstrzygnięcia konkursowego, jednakże tylko łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W konsekwencji wzorcem sądowej kontroli czynności prawnej podejmowanej przez organ administracji publicznej jest przywołana powyżej ustawa, inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego, jak również regulamin konkursu, w ramach którego zgłoszono wniosek podlegający ocenie w niniejszej sprawie.

Ustawa wdrożeniowa jest w istocie transpozycją tzw. rozporządzenia ogólnego (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/200, Dz. Urz. UE L z 20.12.2013, s. 320 i n.).

Ustawa wdrożeniowa zawiera przepisy regulujące zasady prowadzenia polityki rozwoju opartej na środkach finansowych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej, służących realizacji unijnej polityki spójności w latach 2014-2020. Przepisy tej ustawy recypują zasady rozporządzenia ogólnego, w szczególności zasadę równego dostępu do pomocy statuuje art. 26 ust. 2, którego treść, nawiązującą do zasad pomocniczości, sprawiedliwości, równości i otwartości, zawierają dyrektywy skierowane do instytucji zarządzającej, odpowiadającej za procedurę wyboru i oceny projektów. Zgodnie z zasadą zarządzania dzielonego państwa członkowskie i Komisja są odpowiedzialne za zarządzanie programami i za ich kontrolę zgodnie z ich obowiązkami, określonymi w niniejszym rozporządzeniu i w przepisach dotyczących poszczególnych funduszy. Prawo unijne nie określa jednak formy i organizacji prawnej procedur odwoławczych i sądowych związanych z rozdziałem środków finansowych, co oznacza, że kwestie te zostały powierzone państwom członkowskim (zasada autonomii proceduralnej). Przyjmuje się jednak, że zakres tej swobody wyznaczają ogólne zasady prawa unijnego w szczególności zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego, pomocniczości i proporcjonalności, równości, jednolitości i efektywności.

Jak już wspomniano, w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zawarto zasady ogólne dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania, to jest przejrzystość, rzetelność, bezstronność wyboru projektów oraz równość wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasady te mają charakter normatywny i znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z kolei z traktatowej zasady równości (art. 9 TWE oraz art. 2 i 157 ust. 4 TFUE). Zasada przejrzystości formułuje wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru (zob. np. wyrok NSA z 13.01.2020 r., I GSK 2063/19),

Dodatkowo, w istocie normatywnej wskazówki co do określonego standardu działania szeroko rozumianych organów administracji publicznej (co w niniejszej sprawie jest szczególnie istotne, jako że działanie OPZ służyło dystrybucji wsparcia ze środków regionalnego programu operacyjnego) dostarczają zapisy Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (dalej: "KPPUE") – stanowiącej składnik Traktatu Reformującego, podpisanego w Lizbonie w dniu 13 grudnia 2007 r. – która w art. 41 statuuje tzw. prawo do dobrej administracji, rozumiane jako prawo każdego do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie przez administrację (tu: przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii). Prawo to obejmuje w szczególności obowiązek administracji uzasadniania swoich decyzji (art. 41 ust. 2 lit. c KPPUE). Standardy "dobrej administracji" szerzej reguluje Europejski Kodeks Dobrej Praktyki Administracyjnej (zwany też niekiedy "Europejskim Kodeksem Dobrej Administracji"; dalej w skrócie: "EKDPA"), przyjęty przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r. i zaliczany do tzw. "miękkich" źródeł prawa (ang. soft law). Również w tym akcie eksponuje się obowiązek należytego uzasadniania przez organy administracji swych rozstrzygnięć. Art. 18 ust. 1 EKDPA stanowi bowiem, że w odniesieniu do każdej wydanej przez instytucję decyzji, która może mieć negatywny wpływ na prawa lub interesy jednostki, należy podać powody, na których opiera się wydana decyzja; w tym celu należy jednoznacznie podać istotne fakty i podstawę prawną podjętej decyzji. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 2 EKDPA urzędnik odstępuje od wydania decyzji, które opierałyby się na niewystarczających lub niepewnych podstawach i które nie zawierałyby indywidualnej argumentacji. Jak trafnie podkreślił WSA w Poznaniu m. in. w wyroku z 7 lipca 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 209/20: choć cytowane postanowienia odnoszą się wprost do urzędników i innych funkcjonariuszy unijnych (zob. art. 2 ust. 4 lit. b EKDPA), to w istocie kodyfikują one pewne ogólne zasady (standardy), których winny przestrzegać organy administracji publicznej każdego demokratycznego państwa prawnego.

Oceniając już samą czynność grantodawcy poddaną kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie, Sąd ocenił, że (a) nie naruszono zasad procedury oceny wniosku o przyznanie grantu, oraz że (b) dokonana ocena spełniała kryteria oceny wynikające z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

W ogłoszeniu konkursu nr [...] wskazano, że warunki dotyczące wnioskodawcy oraz realizacji operacji określone zostały w Regulaminie przyznawania i rozliczania wsparcia w ramach Projektu "[...] Bony Wsparcia Przedsiębiorców - OPZ".

W § 3 ust. 2 Regulaminu wskazano, że wsparcie finansowe zostanie przyznane przedsiębiorcom w celu poprawienia ich płynności finansowej w związku negatywnymi czynnikami na rynku, w tym zakłóceniem łańcucha dostaw, obniżeniem popytu konsumpcyjnego czy ograniczeniem planów inwestycyjnych. W myśl § 8 ust. 8 Regulaminu, wnioskodawca zobowiązany był stosować wzory dokumentów, w tym formularz wniosku o Bon, zamieszczony na stronie internetowej. Natomiast w § 9 ust.14.9 Regulaminu stwierdzono, że ponadto ocenie merytorycznej podlega kryterium dopuszczające "Efektywność ekonomiczną przedsięwzięcia" w zakresie :- 14.9.1. czy wydatki zostały odpowiednio dobrane do projektu, są niezbędne do jego realizacji i osiągania celów;- 14.9.2. czy wysokość wydatków jest ustalana w sposób wiarygodny, racjonalny i efektywny.

Zgodnie natomiast z § 9 pkt 14 Regulaminu, wniosek o bon (grant), po dokonaniu pozytywnej oceny formalnej, jest poddawany ocenie merytorycznej, dokonywanej przez Komisję Oceny Wniosków, wedle kryteriów szczegółowo wymienionych w dalszych przepisach § 9 pkt 14. Zgodnie z § 9 pkt 3 Regulaminu oceny merytorycznej dokonuje co najmniej dwóch członków Komisji Oceny Wniosków. W § 9 pkt 1.9 Regulaminu wskazano, że ocenie merytorycznej podlega kryterium dopuszczające "Efektywność ekonomiczna przedsięwzięcia w zakresie: czy wydatki zostały odpowiednio dobrane do projektu, są niezbędne do jego realizacji i osiągania założonych celów (§ 9 pkt 1.9.1.), czy wysokość wydatków jest ustalona w sposób wiarygodny racjonalny i efektywny (§ 9 pkt 1.9.2.).

Procedurę odwoławczą określono w przepisach § 9 pkt 21 - 25. Co do jej przebiegu, obok określenia warunków formalnych odwołania, wskazano jedynie, że Operator jest obowiązany do zapoznania się z wynikami pierwotnej oceny, treścią odwołania, wnikliwego przeanalizowania zarzutów oraz w razie konieczności skierowania wniosku do ponownej oceny. W przypadku ponownej oceny nie zawarto odesłania do § 9 ust. 3

Z brzmienia zapisów Regulaminu nie wynikają szczególne warunki stawiane postępowaniu Operatora w przypadku wniesienia odwołania. W szczególności nie uregulowano formy rozstrzygnięcia w sprawie odwołania, z zastrzeżeniem dopuszczalności ponownej oceny wniosku

W rozpoznawanej sprawie Operator dokonał pierwotnej oceny wniosku w drodze oceny przez dwóch członków Komisji Oceny Wniosków, czyli w zgodzie z § 9 pkt 3 Regulaminu. Tym samym ocena pierwotna pod względem formalnym odpowiadała wymogom regulaminu.

W postępowaniu odwoławczym, Operator w gruncie rzeczy przeprowadził ponowną ocenę wniosku w zakresie kryteriów zakwestionowanych w odwołaniu. W tym przypadku jednak oceny dokonał jeden członek Komisji Oceny Wniosków, co jednak w ocenie Sądu nie naruszało przepisów Regulaminu. Jak bowiem wskazano wcześniej z zapisów tego aktu nie wynikało odesłanie w procedurze odwoławczej do przepisów regulujących ocenę pierwotną, czyli do zasady dokonania oceny przez minimum dwóch członków Komisji Oceny Wniosków. Toteż rozpatrzenie odwołania poprzez uzyskanie kolejnej oceny sporządzonej, tym razem przez jednego członka Komisji Oceny Wniosków, nie mogło zostać uznane za naruszające przepisy procedury odwoławczej.

Odnosząc się zaś do meritum oceny, Sąd uznał, że spełniała ona kryteria oceny wynikające z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

Co do kryterium nr 2: "Efektywność ekonomiczna przedsięwzięcia", z Regulaminu czytelnie i niewątpliwie wynikało, że dla jego spełnienia konieczne jest wykazanie, że wydatki zgłoszone do dofinansowania zostały odpowiednio dobrane do projektu, są niezbędne do jego realizacji i osiągania założonych celów (§ 9 pkt 1.9.1.) oraz czy wysokość wydatków jest ustalona w sposób wiarygodny, racjonalny i efektywny (§ 9 pkt 1.9.2.).

Sąd nie dostrzega w powyższych zapisach niejasności czy też sprzeczności z innymi zapisami regulaminu. Ujmując skrótowo narzucały one wnioskodawcom obowiązek wykazania, że zgłaszane do dofinansowania wydatki są niezbędne, a ich wysokość uzasadniona potrzebami wynikającymi z założonego celu. Przez racjonalność wysokości wydatków należy rozumieć należy przede wszystkim to, czy nie wydatki nie są nadmierne, w tym w sposób nieuzasadniony wyższe od cen rynkowych.

Podobnie nie budzą zastrzeżeń zapisy Regulaminu odnoszące się do kryterium 8, gdzie ocenie podlega współmierność planowanych wydatków w stosunku do planowanych korzyści.

Tym samym zapisy Regulaminu posiadały wszystkie trzy cechy wynikające z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

Nie budziło również zastrzeżeń uzasadnienie oceny w przypadku obu zakwestionowanych kryteriów.

W odniesieniu do kryterium dopuszczającego "Efektywność ekonomiczna przedsięwzięcia", zarówno przy pierwotnej jak i odwoławczej ocenie wniosku, jasno wskazano na podstawy negatywnej oceny planowanych kosztów inwestycji zgłoszonej do dofinansowania. W ocenie Sądu wskazanie, że jedna z dwóch przedstawionych ofert zakupu licencji sklepu internetowego pochodzi od podmiotu, który w dacie składania wniosków nie wykazywał usług w zakresie programowania ani dostaw oprogramowania jako przedmiotu prowadzonej działalności gospodarczej, wystarczająco, przekonująco i logicznie wyjaśnia przesłanki odrzucenia tej oferty jako wiarygodnego źródła wiedzy o rynkowej wartości produktu. Podobnie nie budzi zastrzeżeń i kategorycznie wskazuje motywy, a w konsekwencji jest przekonujące i rzetelne, wskazanie na brak racjonalnego uzasadnienia dla konieczności stworzenia nowego oprogramowania, w miejsce skorzystania z dostępnych na rynku gotowych produktów i dostosowania go do potrzeb skarżących. Lektura wniosku o bon potwierdza, że skarżący takiego uzasadnienia nie zawarli. Tymczasem, co podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych w odniesieniu do spraw ze skarg na oceny projektów, a co odnieść należy również do konkursu grantowego, skoro warunkiem koniecznym przyznania dofinansowania jest spełnianie przez projekt określonych regulaminem konkursu i wynikających z przepisów prawa kryteriów wyboru projektów, to za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że to podmiot wnioskujący o przyznanie wsparcia - a nie instytucja odpowiedzialna za zarządzanie i realizację programu wsparcia - jest zobowiązany wykazać, że zgłaszany przezeń projekt kryteria te spełnia. Zadaniem wymienionej instytucji jest bowiem ocena spełniania przez projekt tych kryteriów w oparciu o dane przedstawione przez samego wnioskodawcę (zob. wyroki NSA: z 10.10.2018 r. I GSK 2719/2018 z 17.08.2018 r. I GSK 2272/2018). Tym samym skoro skarżący domagali się dofinansowania winni byli w sposób przekonujący, wyczerpujący i niewątpliwy wykazać spełnienie kryteriów dopuszczających oraz spełnienie w koniecznym zakresie kryteriów punktowanych, czego, jak słusznie ocenił Operator, w swojej sprawie nie wypełnili. Należy przy tym podkreślić, że wszystkie informacje służące wykazaniu spełnienia koniecznych kryteriów oceny wniosku muszą być zawarte w samym wniosku.

Sumując: w ocenie Sądu eksperci powołani do pierwotnej jak i odwoławczej oceny projektu łącznie przedstawili czytelnie i zrozumiale i wystarczająco konkretnie motywy, którymi uzasadnił swoją konkluzję o tym, że projekt skarżących nie spełnia tego kryterium z § 9 ust.14.9.2 albowiem analiza dokumentacji dotyczącej przeprowadzenia rozpoznania rynku (§ 9 ust. 10.7) wskazuje, że nie została ona przeprowadzana w sposób wiarygodny, racjonalny, efektywny.

Ubocznie już tylko, w odniesieniu do deklarowanych kompetencji oferenta M.W., Sąd zauważa, że z samego wniosku złożonego przez tego oferenta załączonego do sprawy z jego skargi, prowadzonej pod sygnaturą I SA/Go 100/21 wynika, że działalności w zakresie programowania w 2020 r. nie prowadził.

Za niewadliwe i wystarczające uznał Sąd również uzasadnienie oceny w zakresie kryterium punktowego "Korzyści planowane do osiągnięcia w wyniku realizacji projektu w stosunku do planowanych nakładów". Odrzucenie bowiem przez Operatora deklarowanego kosztu projektu, jako nieuzasadnionego i zawyżonego, logicznie uzasadniało dokonaną negatywną (zerową) ocenę punktową.

Odnosząc się z kolei do zarzutu braku pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zauważyć należy, że brak takiego pouczenia nie miał wpływu na skorzystanie przez wnioskodawcę z prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem taka skarga została, pomimo braku pouczenia, wniesiona w ustawowym terminie.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.