Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1948/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 69 ust. 1 i 2, art. 69 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 97 ust. 1 pkt 2, art. 97 ust. 1g
journal: Dz.U. 2016 poz 1639
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych - tekst jedn.
article: art. 68 par. 1 i 2, art. 70 par. 1, art. 21 par. 1 pkt 1 i 2, art. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 141 ust. 2,
journal: Dz.U. 2016 poz 1988
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe.
article: art. 7
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 42 ust. 2
journal: Dz.U. 1992 nr 67 poz 336
law: Ustawa Konstytucyjna z dnia 23 kwietnia 1992 r. o trybie przygotowania i uchwalenia Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "Komisja", "organ nadzoru") utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r., sygn. [...], nakładającą na A. C. (dalej: skarżący, strona) karę pieniężną w wysokości 200 000 zł wobec stwierdzenia, że dopuścił się naruszenia:

1. art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej w związku z niedokonaniem w terminie zawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego i spółki D. S.A. o przekroczeniu w dniu 25 lutego 2015 r. progu 15% ogólnej liczby głosów,

2. art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej w związku z niedokonaniem w terminie zawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego i spółki D. S.A. o zmniejszeniu w dniu 11 sierpnia 2015 r. dotychczas posiadanego udziału poniżej 15% ogólnej liczby głosów,

3. art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej w związku z niedokonaniem w terminie zawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego i spółki D. S.A. o przekroczeniu w dniu 10 listopada 2015 r. progu 15% ogólnej liczby głosów,

4. art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej w związku z niedokonaniem w terminie zawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego i spółki I. S.A. o przekroczeniu w dniu 17 maja 2012 r. progu 5% ogólnej liczby głosów,

5. art. 69 ust. 1 pkt 1 oraz art. 69 ust. 4 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej w związku z dokonaniem zawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego i spółki I. S.A. o przekroczeniu progu 20% ogólnej liczby głosów po upływie terminu oraz z naruszeniem warunków określonych w art. 69 ust. 4 ustawy o ofercie,

6. art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej w związku z niedokonaniem w terminie zawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego i spółki I. S.A. o przekroczeniu w dniu 6 grudnia 2012 r. progu 33% ogólnej liczby głosów,

7. art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej w związku z niedokonaniem w terminie zawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego i spółki I. S.A. o przekroczeniu w dniu 7 grudnia 2012 r. progu 33 1/3 % ogólnej liczby głosów,

8. art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej w związku z niedokonaniem w terminie zawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego i spółki I. S.A. o zmianie w dniu 12 grudnia 2012 r. dotychczas posiadanego udziału ponad 33 % ogólnej liczby głosów o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów,

9. art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej w związku z niedokonaniem w terminie zawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego i spółki I. S.A. o zmianie w dniu 27 grudnia 2012 r. dotychczas posiadanego udziału ponad 33% ogólnej liczby głosów o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów,

10. art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej w związku z niedokonaniem w terminie zawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego i spółki I. S.A. o zmianie w dniu 22 lipca 2013 r. dotychczas posiadanego udziału ponad 33 % ogólnej liczby głosów o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów,

11. art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej w związku z niedokonaniem w terminie zawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego i spółki I. S.A. o zmianie w dniu 29 sierpnia 2013 r. dotychczas posiadanego udziału ponad 33% ogólnej liczby głosów o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów,

12. art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życic ustawy zmieniającej w związku z niedokonaniem w terminie zawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego i spółki I. S.A. o przekroczeniu w dniu 25 września 2013 r. progu 15% ogólnej liczby głosów,

13. art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życic ustawy zmieniającej w związku z niedokonaniem w terminie zawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego i spółki I. S.A. o zmniejszeniu w dniu 10 lutego 2014 r. dotychczas posiadanego udziału poniżej 15% ogólnej liczby głosów,

14. art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej w związku z niedokonaniem w terminie zawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego i spółki I. S.A. o przekroczeniu w dniu 11 czerwca 2015 r. progu 15% ogólnej liczby głosów,

15. art. 69 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej w związku z niedokonaniem w terminie zawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego i spółki I. S.A. o zmianie w dniu 25 czerwca 2015 r. dotychczas posiadanego udziału ponad 10% ogólnej liczby głosów o co najmniej 2% ogólnej liczby głosów.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a.") w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 621 ze zm. dalej: "ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym") oraz art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 512 ze zm., dalej "ustawa o ofercie") w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 615, dalej "ustawa zmieniająca") w zw. z art. 58 ust. 2 ustawy zmieniającej w zw. z art. 69 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej.

Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej w związku z podejrzeniem naruszenia art. 69 ustawy o ofercie w związku z posiadaniem akcji D. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "D.") oraz posiadaniem akcji I. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "I.) w latach 2012-2015.

Decyzją z [...] stycznia 2018 r., sygn. [...], Komisja Nadzoru Finansowego nałożyła na Stronę karę pieniężną w wysokości 200 000 zł w związku ze stwierdzeniem, że Strona dopuściła się piętnastu naruszeń art. 69 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej: siedmiu naruszeń art. 69 ust.1 pkt 1 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, dwóch naruszeń art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, jednego naruszenia art. 69 ust. 1 pkt 1 oraz art. 69 ust. 4 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, czterech naruszeń art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, jednego naruszenia art. 69 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej.

Skarżący złożył od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i znaczne obniżenie wysokości nałożonej kary pieniężnej.

Skarżący zarzucił skarżonej decyzji:

- błędną ocenę wagi naruszeń, nieuwzględniającą okoliczności, iż skarżący minimalnie przekroczył ustawowo określone progi osiągnięcia ogólnej liczby głosów w I. oraz D. (dalej łącznie: "Spółki"),

- błędne stwierdzenie organu nadzoru o niezaprzestaniu naruszenia prawa przez skarżącego w związku z przekazanymi w 2017 r. zawiadomieniami o zmianach stanu posiadania akcji Spółek,

- brak skutków naruszeń dla uczestników rynku oraz dla transparentności rynku z uwagi na minimalne przekraczanie progów przez skarżącego,

- nieuwzględnienie okoliczności przyczyn naruszeń w postaci niewywiązania się profesjonalnego podmiotu działającego na rynku finansowym z umownych obowiązków wobec skarżącego w zakresie informowania o zmianach w zaangażowaniu kapitałowym skarżącego w Spółkach,

- nałożenie nieproporcjonalnie wysokiej kary pieniężnej z uwagi na brak skutków naruszeń oraz brak zamiaru popełnienia naruszeń przez skarżącego, co wpływa na funkcję prewencyjną nałożonej kary,

- pominięcie przez organ nadzoru okoliczności, iż w niniejszej sprawie doszło do przedawnienia możliwości nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w związku z brzmieniem art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa").

Komisja wydając zaskarżoną decyzję ustaliła następujący stan faktyczny.

Skarżący posiadał rachunki papierów wartościowych w Domu Inwestycyjnym B. S.A. (obecnie [...] S.A., dalej: "[...] S.A.") oraz w Domu Maklerskim B. S.A. (dalej: "DM [...] S.A."), na których dokonywane były transakcje na akcjach Spółek (umowy świadczenia usług brokerskich oraz prowadzenia rachunku papierów wartościowych, k. 72-91, k. 183-192, historia rachunku papierów wartościowych i zestawienia transakcji [...] S.A., k. 92-181; historia rachunku papierów wartościowych i zestawienia transakcji DM [...] S.A., k. 193-221).

Stan posiadania akcji spółek przez Stronę zmieniał się w sposób następujący.

Od 3 października 2011 r. kapitał zakładowy D. dzielił się na 4 770 000 akcji, z których przysługiwały 4 770 000 głosy. W dniu 9 września 2013 r. zostało zarejestrowane podwyższenie kapitału zakładowego, po którym dzielił się na 4 970 000 akcji, z których przysługiwały 4 970 000 głosy (raport ebi nr [...]. k. 2; raport ebi nr [...], k. 7). Od dnia 21 października 2014 r. kapitał zakładowy D. dzielił się na 5 170 000 akcji, uprawniających do 5 170 000 głosów (raport ebi nr [...], k. 8-15), a od 14 października 2015 r. na 5 370 000 akcji, uprawniających do 5 370 000 głosów (raport ebi nr [...], k. 24).

W dniu 25 lutego 2015 r. w wyniku rozrachunku transakcji nabycia 69 470 akcji z dnia 23 lutego 2015 r., stan posiadania akcji D. przez stronę wynosił 823 932 akcji, stanowiących 15,94 % ogólnej liczby głosów. Przed dokonaniem transakcji prowadzącej do zmiany udziału powyżej 15 % ogólnej liczby głosów, tj. w dniu 23 lutego 2015 r. Strona posiadała 754 462 akcji, stanowiących 14,59 % ogólnej liczby głosów. Nastąpiło zatem przekroczenie progu 15 % w ogólnej liczbie głosów. Strona była zobowiązana zawiadomić o wskazanej zmianie stanu posiadania spółkę i Komisję nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia w którym dowiedziała się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, tj. do dnia 3 marca 2015 roku. Strona nie zawiadomiła o powyższej zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów Komisji ani spółki D. (historia rachunku, k. 148; zestawienie zawartych transakcji, k. 169).

W dniu 11 sierpnia 2015 r. w wyniku rozrachunku transakcji zbycia 45 506 akcji z dnia 7 sierpnia 2015 r., stan posiadania akcji D. przez stronę wynosił 762 079 akcji, stanowiących 14,74 % ogólnej liczby głosów. Przed dokonaniem transakcji prowadzącej do zmiany udziału poniżej 15 % ogólnej liczby głosów, tj. w dniu 10 sierpnia 2015 r. Strona posiadała 807 585 akcji, stanowiących 15,62 % ogólnej liczby głosów. Nastąpiło zatem zmniejszenie dotychczas posiadanego udziału poniżej 15 % ogólnej liczby głosów. Strona była zobowiązana zawiadomić o wskazanej zmianie stanu posiadania spółkę i Komisję nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia w którym dowiedziała się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, tj. do dnia 17 sierpnia 2015 roku. Strona nie zawiadomiła o powyższej zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów Komisji ani spółki D. (historia rachunku, k. 149: zestawienie zawartych transakcji, k. 181).

W dniu 10 listopada 2015 r. w wyniku rozrachunku transakcji nabycia 9 532 akcji z dnia 6 listopada 2015 r., stan posiadania akcji D. przez stronę wynosił 808 109 akcji, stanowiących 15,05 % ogólnej liczby głosów. Przed dokonaniem transakcji prowadzącej do zmiany udziału powyżej 15 % ogólnej liczby głosów, tj. w dniu 3 listopada 2015 r. strona posiadała 798 577 akcji, stanowiących 14,87 % ogólnej liczby głosów. Nastąpiło zatem przekroczenie progu 15 % w ogólnej liczbie głosów. Strona była zobowiązana zawiadomić o wskazanej zmianie stanu posiadania spółkę i Komisję nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia, w którym dowiedziała się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, tj. do dnia 16 listopada 2015 roku.

Strona nie zawiadomiła o powyższej zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów Komisji ani spółki D. (historia rachunku, k. 159: zestawienie zawartych transakcji, k. 181).

Od początku 2012 roku kapitał zakładowy spółki I. dzielił się na 13 650 000 akcji, z których przysługiwały 13 650 000 głosy. W związku z rejestracją w dniu 30 sierpnia 2013 r. podwyższenia kapitału zakładowego, kapitał zakładowy dzielił się na 50 880 837 akcji, z których przysługiwały 50 880 837 głosy (raport bieżący nr [...], k. 48-49). Od dnia 11 lutego 2014 r. kapitał zakładowy I. dzielił się na 54 299 637 akcji, uprawniających do 54 299 637 głosów (raport ebi nr [...], k. 53), a od 2 kwietnia 2014 r. na 59 299 637 akcji, uprawniających do 59 299 637 głosów (raport ebi nr [...], k. 54). W związku z kolejną rejestracją podwyższenia kapitału zakładowego, od dnia 20 maja 2014 r. aż do dnia 18 maja 2016 r. kapitał zakładowy dzielił się na 60 478 637 akcji, uprawniających do 60 478 637 głosów (raport ebi nr [...], k. 55; raport bieżący nr [...], k. 65-66).

W dniu 17 maja 2012 r. w wyniku rozrachunku transakcji nabycia 67 056 akcji I. z dnia 14 maja 2012 r., stan posiadania akcji I. przez stronę wynosił 728 093 akcji, stanowiących 5,33 % ogólnej liczby głosów. Przed dokonaniem transakcji prowadzącej do zmiany udziału powyżej 5 % ogólnej liczby głosów, tj. w dniu 16 maja 2012 r. Strona posiadała 661 037 akcji, stanowiących 4,84 % ogólnej liczby głosów. Nastąpiło zatem przekroczenie progu 5% w ogólnej liczbie głosów. Strona była zobowiązana zawiadomić o wskazanej zmianie stanu posiadania spółkę i Komisję nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia, w którym dowiedziała się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, tj. do dnia 22 maja 2012 roku. Strona nie zawiadomiła o powyższej zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów Komisji ani spółki I. (historia rachunku, k. 195; zestawienie zawartych transakcji, k. 216).

W dniu 29 października 2012 r. w wyniku rozrachunku transakcji nabycia 250 367 akcji z dnia 24 października 2012 r., stan posiadania akcji I. przez stronę wynosił 2 773 222 akcji, stanowiących 20,32 % ogólnej liczby głosów. Przed dokonaniem transakcji prowadzącej do zmiany udziału powyżej 20 % ogólnej liczby głosów, tj. w dniu 28 października 2012 r. strona posiadała 2 522 855 akcji, stanowiących 18.48 % ogólnej liczby głosów (historia rachunku, k. 99-100; zestawienie zawartych transakcji, k. 107). Nastąpiło zatem przekroczenie progu 20 % w ogólnej liczbie głosów. Strona była zobowiązana zawiadomić o wskazanej zmianie stanu posiadania spółkę i Komisję nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia, w którym dowiedziała się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, tj. do dnia 3 listopada 2012 roku (przypadającym na sobotę; sobotę uwzględniono jako dzień roboczy, ponieważ do ustawy o ofercie dopiero z dniem 23 kwietnia 2013 r. ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz niektórych innych ustaw wprowadzono w art. 4 pkt 28 definicję dnia roboczego, przez który rozumie się każdy dzień od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy, co oznacza, że do dni roboczych zgodnie z ustawą o ofercie nie są obecnie zaliczane soboty).

Zawiadomienie akcjonariusza o przekroczeniu progu 20 % wpłynęło do I. w dniu 12 listopada 2012 r. o czym I. poinformowała w raporcie bieżącym nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., skorygowanym w dniu 13 listopada 2012 r., tj. z siedmiodniowym opóźnieniem (raport bieżący nr [...], k. 36; raport bieżący nr [...], k. 37-38). Analogiczne zawiadomienie wpłynęło do Komisji również w dniu 12 listopada 2012 r. (k. 5). Zawiadomienie wskazywało, iż w związku z nabyciem 776 684 akcji, stan posiadania akcjonariusza zmienił się z 2 401 508 akcji stanowiących 17,59 % ogólnej liczby głosów na 3 178 192 akcji stanowiących 23,28 % ogólnej liczby głosów. Wskazany przez stronę stan posiadania po zawarciu transakcji jest z daty 12 listopada 2012 r. Strona przekazała zawiadomienie z opóźnieniem. W zawiadomieniu nie wskazano daty zdarzenia powodującego zmianę udziału oraz błędnie wskazano liczbę akcji posiadanych przed zmianą udziału oraz aktualnie.

W dniu 6 grudnia 2012 r. w wyniku rozrachunku transakcji nabycia 36 787 akcji z dnia 3 grudnia 2012 r., stan posiadania akcji I. przez Stronę wynosił 4 507 068 akcji, stanowiących 33,02 % ogólnej liczby głosów. Przed dokonaniem transakcji prowadzącej do zmiany udziału powyżej 33 % ogólnej liczby głosów, tj. w dniu 5 grudnia 2012 r. Strona posiadała 4 470 281 akcji, stanowiących 32,75 % ogólnej liczby głosów. Nastąpiło zatem przekroczenie progu 33 % w ogólnej liczbie głosów. Strona była zobowiązana zawiadomić o wskazanej zmianie stanu posiadania spółkę i Komisję nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia w którym dowiedziała się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, tj. do dnia 11 grudnia 2012 roku. Strona nie zawiadomiła o powyższej zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów Komisji ani spółki (historia rachunku, k. 202-203; zestawienie zawartych transakcji, k. 213).

W dniu 7 grudnia 2012 r. w wyniku rozrachunku transakcji nabycia 46 014 akcji z dnia 4 grudnia 2012 r., stan posiadania akcji I. przez Stronę wynosił 4 553 082 akcji, stanowiących 33,36 % ogólnej liczby głosów. Nastąpiło zatem przekroczenie progu 33 1/3 % ogólnej liczby głosów, o czym strona była zobowiązana zawiadomić spółkę i Komisję nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia, w którym dowiedziała się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, tj. do dnia 12 grudnia 2012 roku. Strona nie zawiadomiła o powyższej zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów Komisji ani spółki (historia rachunku, k. 203-204; zestawienie zawartych transakcji, k. 213).

Następnie czterokrotnie dochodziło do zmian dotychczas posiadanego udziału ponad 33 % ogólnej liczby głosów w I.o co najmniej 1 % ogólnej liczby głosów.

W dniu 12 grudnia 2012 r. w wyniku rozrachunku transakcji nabycia 75 598 akcji z dnia 7 grudnia 2012 r., stan posiadania akcji I. przez stronę wynosił 4 728 678 akcji, stanowiących 34,64 % ogólnej liczby grosów. O zmianie dotychczas posiadanego udziału ponad 33 % ogólnej liczby głosów o co najmniejsi, 1 %, tj. o 1,28 % (z 33,36 % na 34,64 % ogólnej liczby głosów) strona była zobowiązana zawiadomić spółkę i Komisję nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia, w którym dowiedziała się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, tj. do dnia 17 grudnia 2012 roku (historia rachunku, k. 204; zestawienie zawartych transakcji, k. 214).

W dniu 27 grudnia 2012 r. w wyniku rozrachunku transakcji nabycia 19 709 akcji z dnia 19 grudnia 2012 r., stan posiadania akcji I. przez stronę wynosił 4 866 196 akcji, stanowiących 35,65 % ogólnej liczby głosów. O zmianie dotychczas posiadanego udziału ponad 33 % ogólnej liczby głosów o co najmniej 1 %, tj. o 1,01 % (z 34,64 % na 35,65 % ogólnej liczby głosów) strona była zobowiązana zawiadomić spółkę i Komisję nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia, w którym dowiedziała się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, tj. do dnia 2 stycznia 2013 roku (historia rachunku, k. 206; zestawienie zawartych transakcji, k. 214-215).

W dniu 22 lipca 2013 r. w wyniku rozrachunku transakcji nabycia 13 766 akcji z dnia 17 lipca 2013 r., stan posiadania akcji I. przez stronę wynosił 5 011 934 akcji, stanowiących 36,72 % ogólnej liczby głosów. O zmianie dotychczas posiadanego udziału ponad 33 % ogólnej liczby głosów o co najmniej 1 %, tj. o 1,07 % (z 35,65 % na 36,72 % ogólnej liczby głosów) strona była zobowiązana zawiadomić spółkę i Komisję nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia, w którym dowiedziała się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, tj. do dnia 26 lipca 2013 roku (historia rachunku, k. 113 zestawienie zawartych transakcji, k. 125).

W dniu 29 sierpnia 2013 r. doszło do zmiany dotychczas posiadanego udziału ponad 33 % ogólnej liczby głosów o co najmniej 1 % ogólnej liczby głosów, tj. z 36,72 % na 37,74 % ogólnej liczby głosów. Osiągnięcie 37,74 % ogólnej liczby głosów nastąpiło w związku z rozrachunkiem transakcji nabycia 3 900 akcji z dnia 26 sierpnia 2013 r. Strona w dniu 29 sierpnia 2013 r. posiadała 5 150 933 akcji, stanowiących 37,74% ogólnej liczby głosów. O zmianie dotychczas posiadanego udziału ponad 33 % ogólnej liczby głosów o co najmniej 1 %, tj. o 1,02 % strona była zobowiązana zawiadomić spółkę i Komisję nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia, w którym dowiedziała się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, tj. do dnia 4 września 2013 roku, czego nie zrobiła (historia rachunku, k. 116; zestawienie zawartych transakcji, k. 126).

Strona nie zawiadomiła spółki ani Komisji o powyższych czterech zmianach dotychczas posiadanego udziału ponad 33 % ogólnej liczby głosów w I. o co najmniej 1 % ogólnej liczby głosów.

W dniu 25 września 2013 r. w wyniku rozrachunku transakcji nabycia 31 417 akcji z dnia 20 września 2013 r., stan posiadania akcji I. przez Stronę wynosił 7 644 301 akcji, stanowiących 15,02 % ogólnej liczby głosów. Przed dokonaniem transakcji prowadzącej do zmiany udziału powyżej 15 % ogólnej liczby głosów, tj. w dniu 24 września 2013 r. Strona posiadała 7 612 884 akcji, stanowiących 14,96 % ogólnej liczby głosów. Nastąpiło zatem przekroczenie progu 15 % w ogólnej liczbie głosów. Strona była zobowiązana zawiadomić o wskazanej zmianie stanu posiadania spółkę) Komisję nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia w którym dowiedziała się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, tj. do dnia 1 października 2013 roku. Strona nie zawiadomiła o powyższej zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów spółki ani Komisji (historia rachunku k. 118; zestawienie zawartych transakcji, k. 128-129).

W dniu 10 lutego 2014 r. w związku z rejestracją w tym dniu w Krajowym Rejestrze Sądowym podwyższenia kapitału zakładowego spółki I. stan posiadania akcji przez Stronę wynosił 7 880 171 akcji, stanowiących 14,51 % ogólnej liczby głosów. Przed podwyższeniem kapitału zakładowego I., tj. w dniu 9 lutego 2014 r., posiadając 7 880 171 akcji, udział Strony wynosił 15,49 % ogólnej liczby głosów. Nastąpiło zatem zmniejszenie dotychczas posiadanego udziału poniżej 15 % w ogólnej liczbie głosów. Strona była zobowiązana zawiadomić o wskazanej powyżej zmianie stanu posiadania spółkę i Komisję nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia, w którym dowiedziała się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć, tj. do dnia 17 lutego 2014 r. (termin jest liczony od dnia publikacji raportu ebi nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., informującego o rejestracji podwyższenia kapitału zakładowego). Strona nie zawiadomiła o powyższej zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów spółki ani Komisji.

Wprowadzenie akcji serii D do obrotu i zapisanie na rachunku strony 2 165 715 akcji serii D miało miejsce w dniu 22 stycznia 2015 r. (historia rachunku, k. 151).

Z dniem 8 kwietnia 2015 r. akcje I. wprowadzono do obrotu giełdowego na rynku oficjalnych notowań Giełdy Papierów Wartościowych w W. S.A. (raport ebi nr [...], k. 59-60).

W dniu 11 czerwca 2015 r. w wyniku rozrachunku transakcji nabycia 187 775 akcji z dnia 9 czerwca 2015 r., stan posiadania akcji I. przez Stronę wynosił 9 227 720 akcji, stanowiących 15,26 % ogólnej liczby głosów. Przed dokonaniem transakcji prowadzącej do zmiany udziału powyżej 15 % ogólnej liczby głosów (z 14,95 % na 15,26 % ogólnej liczby głosów), tj. w dniu 10 czerwca 2015 r. Strona posiadała 9 039 945 akcji, stanowiących 14,95 % ogólnej liczby głosów. Nastąpiło zatem przekroczenie progu 15 % w ogólnej liczbie głosów. Strona była zobowiązana zawiadomić o wskazanej zmianie stanu posiadania spółkę i Komisję nie później niż w terminie 6 dni sesyjnych od dnia zawarcia transakcji, tj. do dnia 19 czerwca 2015 roku. Strona nie zawiadomiła o powyższej zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów spółki ani Komisji (historia rachunku, k. 158-159; zestawienie zawartych transakcji, k. 173).

W dniu 25 czerwca 2015 r. w wyniku rozrachunku transakcji nabycia 354 472 akcji z dnia 23 czerwca 2015 r., stan posiadania akcji I. przez stronę wynosił 10 743 191 akcji, stanowiących 17,76 % ogólnej liczby głosów. Nastąpiła zatem zmiana dotychczas posiadanego udziału ponad 10 % ogólnej liczby głosów o co najmniej 2 % ogólnej liczby głosów, tj. z 15,26 % na 17,76 % w ogólnej liczbie głosów. Strona była zobowiązana zawiadomić o wskazanej zmianie stanu posiadania spółkę i Komisję nie później niż w terminie 6 dni sesyjnych od dnia zawarcia transakcji, tj. do dnia 3 lipca 2015 roku. Strona nie zawiadomiła o powyższej zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów spółki ani Komisji (historia rachunku, k. 163-165; zestawienie zawartych transakcji, k. 178-179).

W toku postępowania administracyjnego Komisja zwróciła się do strony o złożenie zeznań na okoliczność powodów uchybiania obowiązkom informacyjnym związanym z posiadaniem znacznych pakietów akcji Spółek. Strona podniosła, iż naruszenia mogły wynikać z niedopatrzenia lub niewiedzy, nie były działaniem umyślnym czy zaplanowanym. Dodała, iż nie prowadzi działalności gospodarczej związanej z obrotem papierami wartościowym i w związku z tym w latach 2012-2015 nie posiadała odpowiedniego doświadczenia w zakresie funkcjonowania rynku kapitałowego (w szczególności obowiązków ciążących na uczestnikach rynku kapitałowego). Dom Inwestycyjny B. S.A. z którym łączyła stronę umowa o świadczenie usług brokerskich i prowadzenie rachunku inwestycyjnego w obrocie zorganizowanym papierami wartościowymi oraz nadzoru nad realizacją obowiązków ciążących na nim jako inwestorze giełdowym, nie zawsze w sposób wystarczający informował o zmianach udziału. Strona zeznała, iż nikt jej nie pouczył, że w danym przypadku ma obowiązek informacyjny względem Komisji i Spółek. Ponadto nie ma możliwości obliczania na bieżąco stanu posiadania, a same Spółki nie przekazywały stronie żadnych informacji o zmianach udziału w ogólnej liczbie głosów. Strona dodała również, iż zasadniczo zawiadamiała o zmianach udziału w spółkach (w zakresie spółki D. dwa zawiadomienia: z 9 listopada 2012 r. oraz z 17 maja 2016 r.; w zakresie spółki I.: z dnia 9 listopada 2012 r., z dnia 22 listopada 2012 r., z dnia 17 grudnia 2012 r., z dnia 5 dnia września 2013 r.), ale w późniejszym okresie, kiedy nie współpracowała z doradcą, nie była w stanie wypełniać wszystkich obowiązków (k. 276-281).

Strona wskazała, że upomnienie bez nakładania kary pieniężnej będzie wystarczającym środkiem zapewniającym prawidłowe wykonywanie obowiązków informacyjnych zwłaszcza, że naruszenia popełniono nieumyślnie i nie spowodowały negatywnych skutków dla stabilności i bezpieczeństwa rynku finansowego, a ich szkodliwość była znikoma.

W zakresie prośby o wskazanie, czy i jakie działania zostały przez stronę podjęte w celu uniknięcia w przyszłości podobnych naruszeń strona zeznała, iż obecnie posiada zdecydowanie większe doświadczenie niż w latach 2012-2015 w zakresie funkcjonowania rynku kapitałowego, w tym obowiązków informacyjnych, a w związku z umową z domem inwestycyjnym będzie egzekwować od doradców przekazywanie informacji o każdej istotnej zmianie stanu zaangażowania, co w jej opinii wyklucza możliwość podobnych naruszeń.

Powyższe stanowisko zostało podtrzymane podczas rozprawy administracyjnej. Ponadto złożono wniosek o przeprowadzenie dowodu z zawiadomienia z dnia 21 listopada 2017 r., a także zawiadomienia z dnia 27 listopada 2017 r. o zmianie stanu posiadania akcji I. S.A. na okoliczność należytego wypełnienia przez stronę obowiązków informacyjnych oraz podjęcia skutecznych działań w celu uniknięcia podobnych naruszeń w przyszłości, które to zawiadomienia zostały włączone do materiału dowodowego (k. 293-294).

Następnie, w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w dniu 9 kwietnia 2018 r. odbyła się rozprawa administracyjna, podczas której strona podtrzymała twierdzenia zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Organ przedstawił następujący stan prawny sprawy.

W związku z brzmieniem art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935, dalej: "ustawa zmieniająca k.p.a.''), do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Oznacza to, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy k.p.a. w brzmieniu przed wejściem w życie ustawy zmieniającej.

W myśl art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, kto:

1. osiągnął lub przekroczył 5%, 10%, 15%, 20%, 25%, 33%, 33'/3%, 50%, 75% albo 90% ogólnej liczby głosów w spółce publicznej albo

2. posiadał co najmniej 5%, 10%, 15%, 20%, 25%, 33%, 33V3%, 50%, 75% albo 90% ogólnej liczby głosów w tej spółce, a w wyniku zmniejszenia tego udziału osiągnął odpowiednio 5%, 10%, 15%, 20%, 25%, 33%, 33 1/3%, 50%, 75% albo 90% lub mniej ogólnej liczby głosów - jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić o tym Komisję oraz spółkę, nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia, w którym dowiedział się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się o niej dowiedzieć, a w przypadku zmiany wynikającej z nabycia akcji spółki publicznej w transakcji zawartej na rynku regulowanym - nie później niż w terminie 6 dni sesyjnych od dnia zawarcia transakcji.

Wedle art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, obowiązek dokonania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, powstaje również w przypadku zmiany dotychczas posiadanego udziału ponad 33% ogólnej liczby głosów o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów.

Stosownie do art. 69 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, obowiązek dokonania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, powstaje również w przypadku zmiany dotychczas posiadanego udziału ponad 10% ogólnej liczby głosów o co najmniej 2% ogólnej liczby głosów - w spółce publicznej, której akcje są dopuszczone do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych.

Natomiast na podstawie art. 69 ust. 4 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje o: 1) dacie i rodzaju zdarzenia powodującego zmianę udziału, której dotyczy zawiadomienie; 2) liczbie akcji posiadanych przed zmianą udziału i ich procentowym udziale w kapitale zakładowym spółki oraz o liczbie głosów z tych akcji i ich procentowym udziale w ogólnej liczbie głosów; 3) liczbie aktualnie posiadanych akcji i ich procentowym udziale w kapitale zakładowym spółki oraz o liczbie głosów z tych akcji i ich procentowym udziale w ogólnej liczbie głosów; 4) informacje dotyczące zamiarów dalszego zwiększania udziału w ogólnej liczbie głosów w okresie 12 miesięcy od złożenia zawiadomienia oraz celu zwiększania tego udziału - w przypadku gdy zawiadomienie jest składane w związku z osiągnięciem lub przekroczeniem 10% ogólnej liczby głosów; 5) podmiotach zależnych od akcjonariusza dokonującego zawiadomienia, posiadających akcje spółki; 6) osobach, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c.

Ustawa zmieniająca, która weszła w życie w dniu 4 czerwca 2016 r., zmieniła treść art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie. Zmieniony przepis przewiduje 6-dniowy termin na dokonanie zawiadomienia o zmianie udziału powstałej także w związku ze zbyciem akcji w transakcji zawartej na rynku regulowanym lub w alternatywnym systemie obrotu (przed nowelizacją termin ten odnosił się do zmiany udziału wynikającej z nabycia akcji w transakcji zawartej na rynku regulowanym). Ponadto w zakresie art. 69 ust. 4, uchylono pkt 4 oraz dodano pkt 7-9.

Ustawa z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 724. dalej: "ustawa zmieniająca ustawę o obrocie"), która weszła w życie w dniu 6 maja 2017 r. nie wprowadziła zmian do treści art. 69 ust. 1, art. 69 ust. 2 pkt 2, art. 69 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 69 ust. 4 ww. ustawy.

Biorąc pod uwagę fakt, iż zarówno ustawa zmieniająca, jak i ustawa z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw nie zawierają przepisów przejściowych dotyczących stosowania przepisów sankcjonowanych, należało skorzystać z reguły intertemporalnej, w myśl której zastosowanie w sprawie będą miały przepisy sankcjonowane obowiązujące w momencie naruszenia. Stanowisko to znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA"). W wyroku z dnia 13 maja 2008 r. (sygn. II GSK 104/08) NSA wskazał, że w postępowaniu administracyjnym co do zasady obowiązuje ogólna zasada stosowania prawa obowiązującego w chwili wydawania decyzji ostatecznej. Reguła ta może doznawać wyjątków w przypadkach, gdy przedmiotem rozstrzygnięcia jest nałożenie sankcji. Sankcje można nałożyć bowiem jedynie za naruszenie prawa obowiązującego w chwili, w której zaistniał stan faktyczny oceniany jako naruszenie prawa.

Organ podkreślił, że art. 69 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy zmieniającej ustawę o obrocie (tj. po 6 maja 2017 r.), nie powinien być zastosowany do zachowań, które miały miejsce w przeszłości, tj. przed wejściem w życie tej ustawy. Odnosząc powyższą zasadę do niniejszego postępowania Komisja stwierdza, iż zachowanie strony wystąpiło w latach 2012-2015 r. Zasadnym było zatem zastosowanie ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej.

Stosownie do art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, na każdego, kto nie dokonuje w terminie zawiadomienia, o którym mowa w art. 69 lub dokonuje takiego zawiadomienia z naruszeniem warunków Komisja może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł.

Zgodnie z art. 97 ust. 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, kara pieniężna w wysokości, o której mowa w ust. 3, może zostać nałożona odrębnie za każdy z czynów określonych w tym przepisie. Na podstawie art. 97 ust. 5 ustawy o ofercie, wydanie decyzji następuje po przeprowadzeniu rozprawy.

W dniu wydania decyzji sankcję za naruszenie przepisu art. 69 ustawy o ofercie zawiera przepis art. 97 ust. 1a ustawy o ofercie, który różnicuje wysokość maksymalnej kary za naruszenie w zależności od tego, czy podmiot dokonujący naruszenia jest osobą fizyczną, czy innym podmiotem. W przypadku osób fizycznych, maksymalna kara pieniężna wynosi obecnie 1 000 000 zł.

Zgodnie z art. 97 ust. 1b ustawy o ofercie, w przypadku, gdy jest możliwe ustalenie kwoty korzyści osiągniętej lub straty unikniętej w wyniku naruszenia, o którym mowa w ust. 1a, przez podmiot niedokonujący zawiadomienia, o którym mowa w art. 69-69b, lub dokonujący takiego zawiadomienia z naruszeniem warunków określonych w tych przepisach, zamiast kary, o której mowa w ust. 1a, Komisja może nałożyć karę pieniężną do wysokości dwukrotnej kwoty osiągniętej korzyści lub unikniętej straty.

W myśl art. 11 ustawy zmieniającej ustawę o obrocie, za zachowania zaistniałe przed wejściem w życie tej ustawy sankcja administracyjna winna być wymierzana według przepisów dotychczasowych, chyba że sankcja wymierzona według nowych przepisów ustawy o ofercie byłaby względniejsza dla strony postępowania. Z uwagi na to, że ustawa zmieniająca przewiduje, iż w przypadku osób fizycznych maksymalna kara pieniężna wynosi 1 000 000 zł (a więc kara nie uległa zmianie względem kary sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej), sankcja powinna zostać wymierzona według przepisów sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej ustawę o obrocie.

Natomiast skoro art. 58 ust. 2 ustawy zmieniającej wskazuje, że za zachowania zaistniałe przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, stanowiące naruszenie przepisów ustawy o ofercie, w brzmieniu dotychczasowym, sankcję administracyjną wymierza się według przepisów dotychczasowych, chyba, że sankcja po nowelizacji byłaby względniejsza dla strony postępowania, a ustawa zmieniająca przewiduje, iż w przypadku osób fizycznych maksymalna kara pieniężna wynosi 1 000 000 zł (a więc kara nie uległa zmianie względem kary sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej), to należy stwierdzić, że sankcja w niniejszej sprawie powinna zostać wymierzona według przepisów sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej.

W konsekwencji Komisja podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w treści decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r., wskazując, iż strona dopuściła się siedmiu naruszeń art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, dwóch naruszeń art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, jednego naruszenia art. 69 ust. 1 pkt 1 oraz art. 69 ust. 4 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, czterech naruszeń art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, jednego naruszenia art. 69 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej.

Zmiany stanu posiadania akcji D. przez stronę objęte przedmiotowym postępowaniem organ zestawił w tabeli i wskazał, że naruszenia polegały na nieprzekazaniu Komisji i spółce zawiadomień o trzech zmianach udziału w ogólnej liczbie głosów.

Ostatnie, poprzedzające zmianę z dnia 25 lutego 2015 r., zawiadomienie strony o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów (dotyczące przekroczenia 10 % ogólnej liczby głosów), które wpłynęło do spółki D. i Komisji w dniu 12 listopada 2012 r., informowało o posiadaniu 497 709 akcji, stanowiących 10,43 % ogólnej liczby głosów (raport bieżący nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., zawiadomienie Komisji, k. 3-4).

Natomiast zgodnie z raportem okresowym spółki D. za IV kwartał 2014 roku, opublikowanym w dniu 13 lutego 2015 r., na dzień 13 lutego 2015 r., Strona posiadała 524 140 akcji, uprawniających do 10,14 % głosów w ogólnej liczbie głosów (raport ebi nr [...]; k. 16-17). Taki sam stan posiadania wynikał z raportu okresowego za I kwartał 2015 roku, opublikowanego w dniu 14 maja 2015 r. (raport ebi nr [...]; k. 18-19). Zgodnie z raportem rocznym za 2014 r. z dnia 29 maja 2015 r. udział Strony w ogólnej liczbie głosów wynosił również 10,14 % (raport ebi nr [...]; k. 20-21).

W zakresie zmiany udziału, która miała miejsce w dniu 11 sierpnia 2015 r., organ zauważył, iż zgodnie z raportem okresowym za II kwartał 2015 roku, opublikowanym w dniu 13 sierpnia 2015 r., stan posiadania strony wynosił nadal 524 140 akcji, uprawniających do 10,14 % ogólnej liczby głosów (raport ebi nr [...], k. 22-23), jak w raporcie za IV kwartał 2014 roku, raporcie za I kwartał 2015 roku oraz raporcie rocznym za 2014 r.

Spółka D. w dniu [...] listopada 2015 r. opublikowała raport okresowy za III kwartał 2015 r., z którego wynikało, iż strona posiadała 524 140 akcji, uprawniających do 9,76 % w ogólnej liczbie głosów (raport ebi nr [...]; k. 25-26). Spółka błędnie wskazała, iż strona posiadała poniżej 10 % ogólnej liczby głosów, podczas gdy w tym dniu posiadała 814 977 akcji, uprawniających do 15,18 % ogólnej liczby głosów (historia rachunku, k. 150. zestawienie zawartych transakcji, k. 181).

Spółka ani uczestnicy rynku nie posiadali zatem rzeczywistych informacji o zmianach stanu posiadania akcji przez stronę w tym okresie.

Strona ponadto w dniu 18 maja 2016 r. poinformowała spółkę, a w dniu 23 maja 2016 r. Komisję o przekroczeniu progu 10%. Zgodnie z zawiadomieniem, w związku z nabyciem 361 767 akcji strona stała się posiadaczem 885 907 akcji, stanowiących 16,5 % ogólnej liczby głosów, a przed zawarciem transakcji strona była posiadaczem 524 140 akcji, stanowiących 9,76 % ogólnej liczby głosów (raport bieżący nr [...] z dnia [...] maja 2016 r.; k. 27-29). Zawiadomienie to nie mogło być uznane za wykonanie obowiązku zawiadomienia o przekroczeniu progu 15 % w ogólnej liczbie głosów, bowiem zostało przekazane po ponad roku od przekroczenia progu oraz ze względu na zbyt duże różnice między rzeczywistym stanem posiadania a wskazanym w zawiadomieniu. Wskazany w zawiadomieniu stan posiadania (885 907 akcji) dotyczył stanu posiadania z dnia 17 maja 2016 r. Z kolei stan posiadania sprzed transakcji nie odpowiada żadnemu z sald historii rachunku papierów wartościowych (poniżej 10 % ogólnej liczby głosów strona posiadała w roku 2012).

Zmiany stanu posiadania akcji I. przez stronę objęte kontrolowanym postępowaniem organ zestawił w formie tabeli, wskazując, iż wskazuje ona na dwunastokrotne naruszenie przez stronę art. 69 ustawy o ofercie.

Ostatnie poprzedzające zmianę z dnia 29 października 2012 r. zawiadomienie akcjonariusza dotyczące zmiany stanu posiadania akcji I. (przekroczenia progu 10%) wskazywało, iż w związku z nabyciem 500 000 akcji akcjonariusz był w posiadaniu 1 761 905 akcji, stanowiących 12,90% ogólnej liczby głosów (raport bieżący [...] z dnia 9 lipca 2012 r., k. 30, zawiadomienie Komisji, k. 31-32).

Zawiadomienie strony o przekroczeniu progu 15% ogólnej liczby głosów wskazywało, iż stan posiadania zmienił się z 1 761 905 akcji stanowiących 12,90 % ogólnej liczby głosów na 2 401 508 akcji, stanowiących 17,60% ogólnej liczby głosów (raport bieżący nr [...] z dnia 30 października 2012 r., k. 35, zawiadomienie Komisji k. 33-34).

W związku z przekroczeniem progu 20% strona zawiadomiła spółkę i Komisję w dniu 12 listopada 2012 r., iż stan posiadania zmienił się z 2 401 508 akcji stanowiących 17,59 % ogólnej liczby głosów na 3 178 192 akcji stanowiących 23,28% ogólnej liczby głosów (raport bieżący nr [...], k. 36; raport bieżący nr [...], k. 37-38).

Strona informując o przekroczeniu progu 25 % wskazała na zmianę stanu posiadania z 3 178 192 akcji stanowiących 23,28% ogólnej liczby głosów na 3 714 530 akcji co stanowi 27,12% ogólnej liczby głosów. Spółka wskazała, iż według jej wyliczeń aktualnie posiadana przez akcjonariusza liczba akcji uprawnia do głosów stanowiących 27,21% ogólnej liczby głosów (raport bieżący nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., k. 41, zawiadomienie Komisji, k. 39-40).

Strona przekazała spółce w dniu 17 grudnia 2012 r. (o czym spółka poinformowała w raporcie bieżącym nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.), a Komisji w dniu 18 grudnia 2012 r. zawiadomienie o nabyciu 1 112 885 akcji, zgodnie z którym przed zawarciem transakcji strona posiadała 3 714 530 akcji, stanowiących 27,21% ogólnej liczby głosów, a po zawarciu stała się posiadaczem 4 827 415 akcji, stanowiących 35,36% ogólnej liczby głosów (k. 42-44). Powyższe zawiadomienie nie mogło być uznane za wykonanie obowiązku zawiadomienia o przekroczeniu progu 33 % w ogólnej liczbie głosów nie tylko z uwagi na zawiadomienie o zmianie (zarówno spółki jak i Komisji) po upływie terminu ale również z uwagi na zbyt duże różnice między rzeczywistym stanem posiadania a wskazanym w zawiadomieniu. Wskazany stan posiadania sprzed zawarcia transakcji (3 714 530 akcji, stanowiących 27,21% ogólnej liczby głosów) dotyczył 23 listopada 2012 r. (historia rachunku, k. 102, zestawienie zawartych transakcji, k. 109, historia rachunku, k. 197). Z kolei wskazany w zawiadomieniu stan posiadania po zawarciu transakcji (4 827 415 akcji, stanowiących 35,37 % ogólnej liczby głosów) dotyczył stanu z dnia 19 grudnia 2012 r. (historia rachunku, k. 102, zestawienie zawartych transakcji, k. 109, historia rachunku, k. 206, zestawienie zawartych transakcji, k. 214).

Strona nie zawiadomiła spółki ani Komisji o czterech zmianach dotychczas posiadanego udziału ponad 33 % ogólnej liczby głosów w I. o co najmniej 1 % ogólnej liczby głosów. Strona natomiast przekazała spółce w dniu 27 sierpnia 2013 r. (o czym spółka poinformowała w raporcie bieżącym nr [...] z dnia 27 sierpnia 2013 r.), a Komisji w dniu 16 sierpnia 2013 r. zawiadomienie o nabyciu 270 918 akcji, zgodnie z którym przed zawarciem transakcji Strona posiadała 4 827 415 akcji, stanowiących 35,36 % ogólnej liczby głosów, a po zawarciu stała się posiadaczem 5 098 333 akcji, stanowiących 37,35 % ogólnej liczby głosów (k. 45-47). Powyższe zawiadomienie nie mogło być uznane za wykonanie obowiązku zawiadomienia o zmianie dotychczas posiadanego udziału ponad 33 % ogólnej liczby głosów w I. o co najmniej 1 % ogólnej liczby głosów, gdyż nie jest możliwe przyporządkowanie go do żadnej z czterech zmian udziału w ogólnej liczbie głosów. Wskazany przez Stronę stan posiadania sprzed zawarcia transakcji (4 827 415 akcji, stanowiących 35,37 % ogólnej liczby głosów) pochodził z dnia 19 grudnia 2012 r. (historia rachunku, k. 102, zestawienie zawartych transakcji, k. 109, historia rachunku, k. 206, zestawienie zawartych transakcji, k. 214). Z kolei wskazany w zawiadomieniu stan posiadania po zawarciu transakcji (5 098 333 akcji, stanowiących 37,35 % ogólnej liczby głosów) nie odpowiada żadnemu z sald historii rachunku papierów wartościowych.

W związku z rejestracją podwyższenia kapitału zakładowego I., Strona informowała o zmniejszeniu udziału poniżej progu 15 % tj. z 5 355 221 akcji, stanowiących 39,23 % ogólnej liczby głosów na 6 235 221 akcji I., stanowiących 12,25 %ogólnej liczby głosów wskutek objęcia 880 000 akcji serii D (raport bieżący nr [...] z dnia [...] września 2013 r., k. 50; zawiadomienie Komisji, k. 51-52).

Strona przekazała dwa bezzasadne zawiadomienia. Raportem bieżącym nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. I. poinformowała, iż otrzymała zawiadomienie o przekroczeniu progu 10 % w związku z nabyciem 2 486 114 akcji. Przed zawarciem transakcji strona posiadała 6 235 221 akcji stanowiących 10,31 % ogólnej liczby głosów. Po zawarciu transakcji posiadała 8 721 335 akcji stanowiących 14,42 % ogólnej liczby głosów (raport bieżący nr [...], k. 58; zawiadomienie Komisji, k. 56-57). Wskazane stany posiadania nie odpowiadają żadnemu z sald historii rachunków papierów wartościowych. Następnie strona w dniu 6 listopada 2015 r. zawiadomiła spółkę o przekroczeniu progu 10 %. Z zawiadomienia wynikało, iż strona posiadała 8 721 335 akcji, stanowiących 14,42% ogólnej liczby głosów, a ma obecnie 10 948 000 akcji, stanowiących 18,10 % ogólnej liczby głosów (raport bieżący nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., k. 61 – 62; zawiadomienie Komisji, k. 63-64). Wskazane stany posiadania nie odpowiadają żadnemu z sald historii rachunków papierów wartościowych.

Ustawa o ofercie w art. 69 wprowadza obowiązek zawiadamiania Komisji oraz spółki publicznej o zmianie stanu posiadania akcji spółki prowadzących do przekroczenia w górę i w dół ustawowych progów. Powyższa regulacja ma na celu zapewnienie przejrzystości akcjonariatu spółek publicznych i tym samym umożliwienie pozostałym inwestorom podejmowania racjonalnych decyzji inwestycyjnych, pozwalając na analizowanie ruchów dokonywanych na rynku przez inne podmioty. Im większy jest posiadany udział w ogólnej liczbie głosów, tym surowiej zostały określone ww. obowiązki, czym ustawodawca dał wyraz wadze jaką przykłada do faktu aby pozostali inwestorzy mieli wiedzę na temat zmian w akcjonariacie spółki publicznej dotyczących podmiotów posiadających znaczne pakiety akcji.

Tak więc organ stwierdził, iż strona dopuściła się 15-krotnego naruszenia art. 69 ustawy o ofercie, dochodząc do przekonania o zasadności nałożenia na nią kary pieniężnej w wysokości 200 000 zł.

Organ wskazał, że strona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na wstępie przywołała pisemne zeznania z dnia [...] października 2017 r., w których wskazywała m.in. na przyczyny niewywiązania się z obowiązków notyfikacyjnych, na minimalne przekroczenie ustawowych progów oraz na nieumyślność naruszeń. Strona wskazała również na działania podjęte w celu przeciwdziałaniu podobnym naruszeniom w przyszłości. Ponadto strona wskazała, iż w dniu 1 grudnia 2017 r. złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu z zawiadomień o zmianie posiadania akcji I. na okoliczność wypełniania przez nią obowiązków notyfikacyjnych określonych w art. 69 ustawy o ofercie i podjęcia działań zmierzających do skutecznego wykonywania tychże obowiązków w przyszłości. Pomimo powyższego, Komisja nałożyła na Stronę karę pieniężną w wysokości 200 000 zł w związku ze stwierdzonymi naruszeniami art. 69 ustawy o ofercie. Strona, co prawda, nie zanegowała faktu dopuszczania się opisanych naruszeń, jednakże nie zgadza się, by w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, które przemawiałyby za nałożeniem kary pieniężnej.

W związku z powyższym, strona w pierwszej kolejności zakwestionowała zasadność nałożenia kary pieniężnej. Strona zauważyła, że co prawda odpowiedzialność za naruszenia ma charakter obiektywny, ale już sam cel sankcji powinno stanowić przede wszystkim zapewnienie przestrzegania przez adresatów norm prawnych. Z uwagi na zaprzestanie naruszenia obowiązków informacyjnych przez stronę, cel stosowania sankcji nie istnieje.

Strona zakwestionowała również wysokość nałożonej kary pieniężnej, która uznała za rażąco wygórowaną, nieadekwatną oraz nieproporcjonalną do dokonanych naruszeń. Komisja nie wykazała bowiem, że naruszenie przyczyniło się do uchybienia zasadzie transparentności bądź nie spowodowało trwałej utraty zaufania inwestorów. Strona podkreślała nadto brak zamiaru popełnienia naruszenia, co podważa zasadność funkcji prewencyjnej kary. Strona nie negując obciążających ją obowiązków notyfikacyjnych podkreślała, że ich niewypełnienie wynikało z minimalnego przekroczenia progów, a zatem naruszenie nie mogło wpłynąć na postrzeganie rynku. Strona wskazywała na fakt wywiązywania się już z nałożonych obowiązków, co wykazała w toku postępowania, przekazując stosowane powiadomienia.

Strona podniosła nadto, że nie zgadza się ze twierdzeniem, iż skala naruszeń nie była znikoma, bowiem zdecydowana większość zmian w zaangażowaniu w Spółkach minimalnie (tj. o 0,1 %-0,3 %) przekraczało ustawowy próg, do czego Komisja jej zdaniem nie odniosła się w treści zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta powinna mieć wpływ na ocenę zachowania strony, a co najmniej na wysokość nałożonej kary pieniężnej. W ocenie strony minimalne przekroczenie ustawowych progów nie skutkowało dezinformacją uczestników rynku, którzy mieli wiedzę o liczbie głosów posiadanych przez poszczególnych akcjonariuszy Spółek. Tym samym, według strony, bezzasadny wydaje się zarzut o powtarzalności naruszeń oraz o pozbawianiu dostępu do informacji innych uczestniku rynku. Niewykonanie obowiązków przez stronę nie powinno mieć zatem żadnego wpływu na decyzje podejmowane przez inwestorów.

Strona nie negowała bezwzględnego charakteru obowiązków notyfikacyjnych, który wynika z istoty funkcjonowania rynku regulowanego, który wymaga zapewnienia każdemu jego uczestnikowi prawa do otrzymywania takich samych informacji w tym samym czasie. Zdaniem strony, naruszenia nie miały wpływu na działania inwestorów. Konsekwentnie strona jest zdania, że jej zachowania nie skutkowały dezinformacją rynku, ze względu na nieznaczny (minimalny) charakter naruszeń.

Strona za niezrozumiały uznała brak uwzględnienia przez Komisję przyczyn naruszenia przy nakładaniu kary pieniężnej. Organ nadzoru wskazał bowiem, że obowiązki notyfikacyjne spoczywały na stronie, a nie na podmiotach trzecich, a z odpowiedzialności za ich niewykonanie nie może zwolnić umowa łącząca stronę z innym podmiotem. Strona nie zgadza się z powyższym poglądem, wskazując, iż okoliczność ta ma kluczowe znaczenie dla niewykonania przez nią obowiązków informacyjnych. Komisja pominęła bowiem w całości złożone w dniu [...] października 2017 r. pisemne zeznania strony w tym zakresie, w szczególności informacje o zawarciu umowy w dniu 3 lipca 2009 r. z Domem Inwestycyjnym [...] S.A. (dalej: "DI [...] S.A."), w zakresie świadczenia usług brokerskich i prowadzenia rachunku papierów wartościowych, a także nadzoru nad realizacją obowiązków notyfikacyjnych, ciążących na stronie jako na inwestorze giełdowym. Mimo zawartej umowy, DI [...] S.A. nie zawsze wywiązywał się z obowiązku informowania Strony o zaistniałych zmianach, a jednocześnie strona sama nie była świadoma o ciążących na niej obowiązkach. Z powodu braku możliwości obliczania samodzielnie pakietów akcji na bieżąco oraz braku doświadczenia strony w tym zakresie, doszło do opisanych uchybień.

Strona nie zgodziła się również z konkluzją Komisji, jakoby nie zaprzestała naruszania prawa poprzez niezawiadamianie Spółek oraz organu nadzoru o zmianie stanu zaangażowania w Spółkach. Wskazała, iż zawiadamiała o zmianie stanu posiadania akcji, a datą zdarzenia był dzień zawiadomień, tj. odpowiednio dzień 21 listopada 2017 r. oraz dzień 27 listopada 2017 r. Daty określają datę ostatniej transakcji, w związku z czym nie można podzielić poglądu Komisji, jakoby brakowało daty zdarzeń powodujących zmianę udziału i doszło w związku z tym do ponownego naruszenia prawa. W tej sytuacji okoliczność zaprzestania naruszenia prawa powinna zostać uwzględniona przy wymiarze kary pieniężnej.

Komisja, ustosunkowując się do stanowiska strony, w pierwszej kolejności podkreśliła, że podstawą do ponoszenia odpowiedzialności administracyjnej, która ma charakter obiektywny, jest stwierdzenie bezprawności czynu, rozumianego jako zachowanie niezgodne z prawem. Wskazała, że odpowiedzialność administracyjną wykluczyć może tylko działanie siły wyższej, tj. zdarzeń zaistniałych niezależnie od woli strony, któremu nie mogła przeciwdziałać, a które to same w sobie stanowiły przyczynę braku możliwości wykonania nałożonych przepisami prawa obowiązków.

Komisja w rozpoznawanej sprawie nie stwierdziła istnienia okoliczności, które można było uznać za będące poza kontrolą strony. Przepis art. 69 ustawy o ofercie nakłada na akcjonariuszy dysponujących znacznymi pakietami akcji obowiązek zawiadomienia Komisji oraz spółki publicznej o określonych zdarzeniach powodujących zwiększenie lub zmniejszenie udziału tego akcjonariusza w ogólnej liczbie głosów na walnym zgromadzeniu spółki publicznej. Zdaniem Komisji, należy stosować w stosunku do nich podwyższone wymogi w zakresie dochowania należytej staranności przy ich wykonywaniu; zastosowanie znajduje tu zasada "ignoratia iuris nocet" (nieznajomość prawa szkodzi) wraz ze wszelkimi konsekwencjami przewidzianymi przepisami prawa.

Organ stwierdził zatem, że brak doświadczenia bądź wiedzy strony o ciążących na niej obowiązkach notyfikacyjnych, jak i ewentualne niewywiązanie podmiotu trzeciego się z umownego zobowiązania wobec strony co do informowania o zmianach w ogólnej liczbie głosów w Spółkach nie miały wpływu na odpowiedzialność strony.

Organ wskazał, iż stwierdzenie naruszenia obowiązków notyfikacyjnych przez stronę upoważniał do zastosowania środka sankcyjnego w postaci kary pieniężnej wskazanej w art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej. Odnosząc się do okoliczności, które miałyby uzasadniać niecelowość karania strony, organ podkreślił, iż nie mogą one stanowić podstawy do umorzenia postępowania. Organ przytoczył treść art. 105 § 1 k.p.a, zgodnie z którym: "Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części". Wskazał, iż z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawcy administracyjnej. Sprawą administracyjną jest sprawa rozpatrywana w ramach postępowania administracyjnego przed organem administracji publicznej, którego celem jest wiążące ustalenie konsekwencji norm prawa materialnego w odniesieniu do konkretnie oznaczonego adresata w sprawie indywidualnej w drodze decyzji. O bezprzedmiotowości postępowania można mówić wówczas, gdy sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraci charakter sprawy administracyjnej m. in. w sytuacji gdy: strona utraci przymiot strony postępowania, sprawa nie podlega lub nie podlegała załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej, nastąpiła zmiana stanu prawnego będącego podstawą do wydania decyzji lub sprawa utraci przedmiot podlegający uregulowaniu w postępowaniu administracyjnym.

Komisja uznała, iż w niniejszym stanie faktycznym doszło do naruszenia przepisów prawa. Nie można w tym wypadku mówić o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, gdyż sprawa nie utraciła przymiotu sprawy administracyjnej, tj. niewątpliwie doszło do naruszenia prawa, istnieje strona tego postępowania oraz podstawa prawna, a sama sprawa podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej.

Zdaniem organu, oświadczenia strony o jej obecnej postawie, wyrażającej się w przestrzeganiu przepisów prawa, czego dowodem miały być zawiadomienia z dnia 21 listopada 2017 r. oraz z dnia 27 listopada 2017 r. nie mają wpływu na zasadność nałożonej kary pieniężnej, bowiem sam fakt podjęcia przez nią działań zmierzających do przestrzegania prawa nie wpływa na celowość zastosowanego przez Komisję środka sankcyjnego, tym bardziej, iż doszło do ich podjęcia dopiero po zasygnalizowaniu przez organ nadzoru.

Komisja przeanalizowała przedstawione przez stronę zawiadomienia z 21 listopada 2017 r. oraz 27 listopada 2017 r. stwierdzając, iż strona nie przedstawiła w nich dat zdarzeń powodujących zmianę udziału. Powyższego wniosku nie zmienia okoliczność, iż, jak twierdzi strona, datami, w których doszło do zmiany udziału miały być odpowiednie daty poszczególnych zawiadomień. Przepis art. 69 ust. 4 pkt 1 ustawy o ofercie wskazuje bowiem, że zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje o dacie i rodzaju zdarzenia powodującego zmianę udziału, której dotyczy zawiadomienie. W ocenie Komisji - ustawodawca zdecydował o konieczności wskazania daty zdarzenia, niezależnie od daty zawiadomienia, tym bardziej, iż, stosownie do brzmienia art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie, akcjonariusz ma obecnie 6 dni na dokonanie zawiadomienia o zmianie stanu posiadania akcji spółki publicznej. W związku z powyższym nie można zgodzić się, jakoby załączone przez stronę zawiadomienia wskazywały na w pełni prawidłowe wywiązywanie się przez nią z obowiązków notyfikacyjnych.

Odnosząc się do kwestii znikomego przekraczania ustawowych progów przez stronę, organ wskazał, iż zgodnie z brzmieniem art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie, akcjonariusz jest zobowiązany powiadomić organ nadzoru oraz spółkę publiczną o osiągnięciu określonego progu. Nie jest istotne przy tym, jak duże nabycie bądź zbycie akcji spółki publicznej doprowadziło do osiągnięcia ustawowego progu, a sam fakt jego osiągnięcia, jako momentu, z którym wiąże się obowiązek notyfikacji Komisji i spółki publicznej. Innymi słowy, okoliczność, iż do zmian w udziale strony w ogólnej liczbie głosów Spółki, które podlegały zawiadomieniu w rozumieniu art. 69 ustawy o ofercie, doszło na skutek nieznacznych, pod względem całościowego zaangażowania kapitałowego strony, transakcji nabycia i zbycia akcji, nie wpływa na ocenę naganności zachowania skarżącego.

Organ wskazał na cel art. 69 ustawy o ofercie, którym jest zapewnienie informacji o akcjonariacie i jego zmianach. Informacje te są szczególnie istotne dla mniejszościowych akcjonariuszy, dla których wyjście z inwestycji tub zaangażowanie się w nią większego podmiotu jest sygnałem do podjęcia bądź zaniechania określonych działań. Istotny jest fakt, iż dokonywanie transakcji na akcjach jest zazwyczaj poprzedzone dokładną analizą sytuacji majątkowej emitenta, dokonywanej przez wyspecjalizowane podmioty. Poprzez publikację informacji o zmianach w strukturze akcjonariatu spółki publicznej na rynek wysyłana jest jednocześnie informacja o ocenie m.in. rentowności danej spółki, której dokonanie przez mniejszościowego akcjonariusza byłoby znacznie utrudnione. W tej sytuacji należy uznać, że ratio legis wskazanego w przepisie art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie rozwiązania jest zapewnienie równego dostępu do informacji dotyczących akcjonariatu spółki publicznej i tym samym umożliwienie dokonania obiektywnej wyceny wyemitowanych przez nią papierów wartościowych (vide: D. Gago i S. Jakszuk /w:/ Prawo rynku kapitałowego. Komentarz, pod red. M. Wierzbowskiego. L. Sobolewskiego i P. Wajdy, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2012, s. 325).

Tak więc, organ nie zgodził się ze stroną, jakoby "minimalne przekroczenie progów" nie naruszało transparentności rynku regulowanego i prawa jego uczestników do równego dostępu do informacji, skoro strona nie zawiadamiała bądź nie zawiadamiała terminowo o osiągnięciu ustawowych progów, a zatem o najważniejszej informacji z perspektywy ratio legis art. 69 ustawy o ofercie. Organ podkreślił ponadto, że brak reakcji organu nadzoru na negatywne zachowania akcjonariuszy może mieć negatywny wpływ na zaufanie do działania organów władzy publicznej, a także stopień przestrzegania przepisów prawa przez podmioty obowiązane, a w konsekwencji może zmniejszać zaufanie inwestorów do rynku kapitałowego. Wydanie decyzji merytorycznej w sytuacji istnienia ku temu prawnych podstaw jest obowiązkiem Komisji, od którego nie może odstąpić. Wbrew przekonaniu strony, zastosowanie środka sankcyjnego jest konieczne zarówno z uwagi na konieczność ukarania strony za naruszenie przepisów prawa (cel represyjny), jak i z uwagi na prewencję indywidualną oraz generalną.

Strona podniosła również, iż część popełnionych uchybień skarżącego uległa przedawnieniu w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Wyraziła pogląd, iż kara pieniężna nałożona w niniejszej sprawie ma charakter niepodatkowej należności budżetu skarbu państwa w rozumieniu art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, do której stosuje się przepisu działu III Ordynacji podatkowej. Natomiast zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego.

W związku z powyższym strona zauważyła, że obecnie w orzecznictwie i piśmiennictwie przeważa pogląd o dopuszczalności przedawnienia administracyjnych kar pieniężnych. Przywołała wyrok NSA z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt: II GSK 2593/14, w którym wskazano, że z uwagi na brak w ustawie o ofercie unormowania kwestii przedawnienia kar i innych sankcji nakładanych na stronę przez Komisję, odpowiednim przepisem mającym ewentualne zastosowanie byłby art. 68 § I Ordynacji podatkowej. Przepis ten rozważyć należy w powiązaniu z art. 4 Ordynacji podatkowej, w myśl którego obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Konsekwentnie, do pieniężnych kar administracyjnych nałożonych za naruszenie przepisów prawa rynku kapitałowego stosuje się terminy przedawnienia określone w prawie podatkowym. Oznacza to, że pomiędzy zakończeniem roku kalendarzowego, w którym doszło do naruszenia będącego podstawą nałożenia sankcji, a doręczeniem pierwszej decyzji Komisji, ustalającej karę pieniężną, nie mogą upłynąć 3 lata.

Powyższe rozstrzygnięcie miało być uzasadnione m.in. poglądem Trybunału Konstytucyjnego, który wskazał, że o ile wprowadzenie przedawnienia pozostawione jest uznaniu ustawodawcy, o tyle swoboda ta nie jest nieograniczona. Jakkolwiek bowiem przedawnienie jest konstytucyjnym prawem jednostki, to jednak według Trybunału Konstytucyjnego ustanowienie przedawnienia wynika z zasady demokratycznego państwa prawa, określonego w art. 2 Konstytucji, stanowiąc przejaw bezpieczeństwa prawnego. Z art. 2 Konstytucji wynika zatem obowiązek ustawodawcy polegający na ukształtowaniu regulacji prawnych, które będą sprzyjały wygaszaniu, wraz z upływem czasu, stanu niepewności.

W powyższym stanie rzeczy początek biegu 3-letniego terminu przedawnienia dla wydania przez Komisję decyzji nakładającej karę pieniężną rozpocząłby się z upływem dnia, w którym na stronie spoczywał obowiązek przesłania zawiadomień w myśl art. 69 ustawy o ofercie. Strona wskazała, że kara pieniężna dotycząca co najmniej 10 z 15 naruszeń jest już przedawniona, co powinno wpłynąć na wysokość nałożonej kary pieniężnej.

Odpowiadając na powyższy zarzut, Komisja wskazała, że żaden z następujących aktów prawnych, tj.: k.p.a. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej k.p.a., mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, ustawa o nadzorze nad rynkiem kapitałowym, ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym ani ustawa o ofercie nie zawierają przepisów o terminach przedawnienia kar administracyjnych i nie wskazuje na konieczność przyjęcia takich zapisów do aktów krajowych.

Organ podkreślił, iż to wyłącznie ustawodawca decyduje o tym, czy dane roszczenia lub naruszenia ulegają przedawnieniu - i jeżeli uznaje taką okoliczność za konieczną, jego wola znajduje wyraźne odzwierciedlenie w przepisach prawa. W tym kontekście organ wskazał, że pogląd wyrażony przez NSA w sprawie o sygn. akt: II GSK 2593/14 jest poglądem odosobnionym, nie podzielanym przez Komisję. Przedmiotowy wyrok wiąże tylko w konkretnej sprawie. Komisja podkreśliła nadto, że są wydawane wyroki w sprawach dotyczących kar nakładanych przez Komisję, w których sądy nie podzielają poglądu o przedawnianiu się kar administracyjnych (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt: VI SA/Wa 1651/16, wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1629/17).

Organ wskazał, iż z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego nie wynika, aby instytucja przedawnienia stanowiła konstytucyjne prawo podmiotowe jednostki. W uzasadnieniu wyroku z dnia 23 maja 2005 r. (sygn. akt 44/04) Trybunał Konstytucyjny zauważył, iż kwestia przedawnienia poruszana jest w art. 43 i art. 44 Konstytucji, jednak w zupełnie odmiennym (niż w aspekcie konstytucyjnego prawa podmiotowego jednostki) kontekście. Mimo, że przepisy art. 43 i art. 44 Konstytucji dotyczą przedawnienia, nie można przyjąć, że istnieje konstytucyjne "prawo do przedawnienia", czy choćby ekspektatywa takiego prawa.

Organ podkreślił, że do dnia 1 czerwca 2017 r., tj. do momentu wejścia w życie ustawy zmieniającej k.p.a., brakowało ogólnej regulacji przedawnienia karalności deliktów administracyjnych. Oznacza to, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, w przypadku deliktów administracyjnych z zakresu rynku finansowego, ustawodawca w zasadzie nie przewidział możliwości przedawnienia ich karalności (wyjątkiem jest art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie czy art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych).

Dopiero z momentem wejścia w życie ustawy zmieniającej k.p.a., tj. z dniem 1 czerwca 2017 r. można zatem uznać, iż ustawodawca dostrzegł problematykę braku ogólnej regulacji przedawnienia karalności deliktów administracyjnych w polskim systemie prawnym. Do czasu ww. ustawy większość przepisów szczególnych nie przewidywała tej instytucji. Ustawodawca zdecydował się przy tym na kompleksową regulację zagadnień dotyczących kar pieniężnych, w tym wprowadzanie instytucji przedawnienia nałożenia kary w postaci art. 189g § 1 k.p.a. Zgodnie z brzmieniem przedmiotowego przepisu, administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Stanowi to potwierdzenie, iż do dnia 1 czerwca 2017 r. kwestia przedawnienia karalności deliktów administracyjnych, w tym określonych w ustawie o ofercie, pozostawała nieuregulowana prawnie.

Odnosząc się natomiast do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej w niniejszej sprawie, zauważyć należy, iż wskazywany w orzecznictwie i doktrynie art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej, jako podstawa prawna do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej wobec kar pieniężnych nakładanych przez Komisję, do końca 2015 r. wskazywał, że jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt 1 organy. Natomiast zgodnie z nowym brzmieniem tego przepisu (który obowiązywał w momencie wydawania zaskarżonej decyzji), jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również do opłat, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt 1 organy. Nowe brzmienie ograniczyło więc zakres zastosowania ordynacji podatkowej jedynie do opłat, do których określania lub ustalania uprawnione są organy niebędące organami podatkowymi. Uzasadniając wprowadzenie tej zmiany, podniesiono fakt. iż z uregulowań art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej, art. 60 i 67 ustawy o finansach publicznych wynika, że kwestia stosowania przepisów działu III ordynacji podatkowej do niepodatkowych należności budżetu państwa jest normowana zarówno przepisami Ordynacji podatkowej, jak i przepisami ustawy o finansach publicznych. Wskazano także, że pierwsza z tych ustaw nakazuje stosowanie przepisów działu III ordynacji podatkowej wprost, natomiast druga - tylko odpowiednio, a także iż dualizm w powyższym zakresie powinien zostać wyeliminowany poprzez wykreślenie w art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej fragmentu "niepodatkowych należności budżetu państwa". Podkreślono przy tym, że w wyniku tej zmiany przepisy działu III ordynacji podatkowej będą stosowane odpowiednio do niepodatkowych należności budżetu państwa na podstawie art. 67 ustawy o finansach publicznych. Zwrócono także uwagę, że większość przepisów działu III ordynacji podatkowej do niepodatkowych należności budżetu państwa nie może być stosowana wprost, co wynika ze specyfiki tych należności, a także iż na powyżej omówione źródła ustalenia zakresu stosowania działu III ordynacji podatkowej nakładają się dodatkowo regulacje szczególne w ustawach regulujących konkretne daniny".

Organ podkreślił, że nawet przyjmując pogląd o możliwości zastosowania przepisów działu III Ordynacji podatkowej w niniejszej sprawie, należy podkreślić, że nie jest to równoznaczne ze stosowaniem wszystkich przepisów działu III Ordynacji podatkowej wprost.

Organ zwrócił nadto uwagę na okoliczności, które w jego ocenie przesądzają o tym, iż dział III Ordynacji podatkowej, w tym jej art. 68, jest niedostosowany do postępowań administracyjnych prowadzonych przez organ nadzoru. Przytoczył treść art. 68 Ordynacji podatkowej (dalej: O.p.), który m.in. stanowi w § 1 , iż "Zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy".

Celem wyjaśnienia nieprzystawania regulacji O.p. do kar nakładanych przez Komisję (na podstawie między innymi ustawy o ofercie) w pierwszej kolejności organ podjął się przybliżenia charakterystyki obowiązku i zobowiązania podatkowego.

W art. 4 O.p. znajduje się definicja obowiązku podatkowego wskazująca, że: "Obowiązkiem podatkowym jest wynikającą ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach". Z kolei art. 5 O.p. definiuje zobowiązanie podatkowe (do którego odnosi się art. 68 O.p.): "Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego''. W ustawowej definicji zobowiązania podatkowego podkreśla się związek zobowiązania podatkowego z obowiązkiem podatkowym. Związek ten jest tego rodzaju, iż bez istnienia obowiązku podatkowego nie może powstać i istnieć zobowiązanie podatkowe. O tym, w jaki sposób powstaje zobowiązanie podatkowe, przesądza konstrukcja prawna danego podatku [C. Kosikowski, komentarz do art. 5 Ordynacji podatkowej C. Kosikowski, L. Etel (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX el., 2013]. Stosunek prawny zobowiązania podatkowego istnieje zatem najpierw w nieskonkretyzowanej postaci obowiązku podatkowego, a następnie w postaci "właściwej" i "ostatecznej'" zobowiązania podatkowego (pod warunkiem że właściwy podmiot dokona przekształcenia obowiązku w zobowiązanie). Z chwilą powstania obowiązku podatkowego, powstają obowiązki w zakresie ujawnienia lub wymiaru tego obowiązku, które spoczywają na podatniku, płatniku albo na organie podatkowym, zależnie od tego, jak stanowi o tym przepis prawa o danym podatku lub danym zobowiązaniu podatkowym. Poprzez ujawnienie i wymiar następuje tzw. przekształcenie obowiązku podatkowego w zobowiązanie. Innymi słowy obowiązek podatkowy powstaje samoistnie, jako stosunek prawnopodatkowy nieskonkretyzowany, wskutek wstąpienia podatnika w pole obowiązku podatkowego; przepisy określają to jako zaistnienie zdarzenia, z którym prawo wiąże obowiązek podatkowy; zobowiązanie jest natomiast deklarowane przez podatnika albo wymierzane przez organ podatkowy. Obowiązek jest nieskonkretyzowany, a zobowiązanie jest skonkretyzowane do postaci reguły zachowania się: jednostkowej ze względu na podmiot i konkretnej ze względu na zachowanie. Obowiązek podatkowy nie ma żadnej formy, jest idealnym wzorcem uprawnień i obowiązków. Zobowiązanie ujawniane jest w formie deklaracji (składanej przez podmiot) albo decyzji (organu) [tJ H. Dzwonkowski, komentarz do art. V, Ordynacji podatkowej [w:] H. Dzwonkowski (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz, Legalis el., Warszawa 2014].

Przenosząc powyższe rozważania na grunt ustawy o ofercie, ustawa ta również zawiera ogólnie opisane obowiązki, które poprzez konkretyzację w określonym stanie faktycznym stać się mogą zobowiązaniami. Przykładowo art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie wskazuje, że kto posiadał co najmniej 5%, 10%, 15%, 20%, 25%, 33%, 33 1/3%, 50%, 75% albo 90% ogólnej liczby głosów w tej spółce, a w wyniku zmniejszenia tego udziału osiągnął odpowiednio 5%. 10%, 15%, 20%, 25%, 33%, 33 1/3%, 50%, 75% albo 90% lub mniej ogólnej liczby głosów jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić o tym Komisję oraz spółkę, nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia, w którym dowiedział się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się o niej dowiedzieć, a w przypadku zmiany wynikającej z nabycia akcji spółki publicznej w transakcji zawartej na rynku regulowanym - nie później niż w terminie 6 dni sesyjnych od dnia zawarcia transakcji. Powyższy obowiązek jest informacją dla wszystkich osób będących akcjonariuszami spółek publicznych oraz osób, które zamierzają akcje takich spółek dopiero nabyć, że w przypadku nastąpienia wyżej opisanego zdarzenia, muszą wykonać pewne dodatkowe obowiązki informacyjne. Lecz obowiązek ten przekształca się w zobowiązanie dopiero wówczas, gdy dany akcjonariusz znajdzie się w sytuacji opisanej w art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie. Takie zobowiązanie można porównać do składanej na gruncie Ordynacji podatkowej deklaracji (o której mowa m. in. w art. 68 § 2 pkt 1 O.p.), która jest informacją dla organów podatkowych, iż doszło do pewnego zdarzenia, na podstawie którego obowiązek przekształcił się w zobowiązanie (w związku z czym najczęściej dany podmiot musi zapłacić podatek). Tak samo informację o zmianie dotychczas posiadanego udziału w liczbie głosów otrzymuje od akcjonariusza Komisja oraz uczestnicy rynku i dana spółka publiczna). Zarówno podatnik jak i akcjonariusz mogą podjąć ryzyko i nie wykonać swoich zobowiązań wbrew prawu, jednakże muszą się liczyć z tym. że właściwy organ zainicjuje postępowanie, które skutkować może negatywnymi konsekwencjami (również finansowymi).

Dla akcjonariusza może to oznaczać obowiązek zapłaty kary pieniężnej. Dla podatnika może to oznaczać, że będzie musiał zapłacić należny podatek wraz z odsetkami (które, co należy podkreślić, nie są sankcją za brak zapłaty podatku). Organ zaznaczył, należy, iż na gruncie Ordynacji podatkowej O.p. organy podatkowe nie nakładają kar za niewykonanie zobowiązania podatkowego, gdyż sankcje za uchylanie się od opodatkowania, nie ujawniania właściwemu organowi przedmiotu lub podstawy opodatkowania lub za brak złożenia deklaracji uregulowane są w ustawie z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 2137 z późn. zm., dalej także: "k.k.s").

Tym samym zajście określonych zdarzeń prawnych powoduje ukształtowanie się obowiązku podatkowego, który następnie poprzez określone działanie, doniosłe prawnie, przekształca się w zobowiązanie podatkowe i rodzi konieczność zapłaty podatku. Natomiast wszelkie kwestie karne, dotyczące naruszeń przepisów prawa podatkowego, zostały określone odrębnie w przepisach kodeksu karnego skarbowego, gdzie również uregulowano zagadnienie przedawnienia tych naruszeń (tj. przestępstw i wykroczeń skarbowych). Tak więc organ stanął na stanowisku, że instytucja przedawnienia przewidziana w przepisach O.p. nie ma zastosowania do postępowań sankcyjnych, prowadzonych w oparciu o kodeks karny skarbowy, dotyczących materii podatkowej, co oznacza, iż nie powinna mieć ona również zastosowania do innych postępowań sankcyjnych ze względu na rodzaj przepisów, z których się wywodzi.

Przepis art. 68 O.p. stanowi o przedawnieniu zobowiązania podatkowego, a nie sankcji za jego niewykonanie. Innymi słowy Ordynacja podatkowa wskazuje, że po upływie określonego czasu podatnik może skutecznie uchylić się od wykonania danego zobowiązania (np. zapłaty podatku). Na gruncie ustawy o ofercie oznaczałoby to zatem, że akcjonariusz - po upływie określonego terminu - nie musi wykonać obowiązków informacyjnych.

Organy podatkowe prowadzą postępowanie, które ma co do zasady ustalić, czy zaszły okoliczności, w związku z którymi powstało zobowiązanie podatkowe. W przypadku ustalenia, iż takie zobowiązanie powstało, wydawana jest decyzja, na mocy której dany podmiot winien, co do zasady, uiścić podatek z należnymi odsetkami. Decyzja ta może prowadzić następnie do wszczęcia przeciwko danemu podmiotowi postępowania karnego skarbowego. Wówczas w przypadku spełnienia przesłanek określonych w przepisach k.k.s., w stosunku do danego podmiotu stosowana jest określona sankcja (rtp. kara grzywny, kara pozbawienia wolności).

Organ podkreślił, że postępowania prowadzone przez Komisję wyglądają znacząco odmiennie. W sytuacji stwierdzenia naruszeń (tu: ustawy ofercie) Komisja w swoich decyzjach nakłada na podmioty sankcje za niewywiązanie się z określonych zobowiązań, których obowiązek wykonania ustala w toku postępowania wyjaśniającego. Odmiennie zatem niż w prawie podatkowym, prowadzone jest wyłącznie jedno postępowanie, które może być zakończone nałożeniem sankcji (pieniężnej lub niepieniężnej) przy jednoczesnym ustaleniu, iż w danym stanie faktycznym na podmiocie ciążyło zobowiązanie wynikające z ustawy o ofercie. Propozycja zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej o przedawnieniu do obowiązków uczestników rynku kapitałowego uregulowanych w art. 69 ustawy o ofercie świadczy o niezrozumieniu sensu tych instytucji i celów sprawowanego przez Komisję nadzoru (o których mowa dalej).

Zdaniem organu, strona podniosła zarzut przedawnienia z art. 68 § 1 O.p. co do instytucji nierównorzędnej na gruncie ustawy o ofercie. Konstrukcja prawna podatku ma bowiem cechy typowych przepisów materialnoprawnych (sankcjonowanych) i nie wykazuje żadnych cech szeroko rozumianego prawa represyjnego.

Organ m.in. podkreślił, że brak jest podstaw prawnych do recypowania całokształtu rozwiązań prawnych dotyczących przedawnienia z Ordynacji podatkowej., czy też z kodeksu karnego skarbowego na grunt ustawy o ofercie. Tak więc przyjęcie rozwiązania przedstawionego przez stronę (3-letni bezwzględny termin przedawnienia) oznaczałoby, że doprowadzenie do ukarania osób (podmiotów) odpowiedzialnych za naruszenie przepisów rynku kapitałowego byłoby o wiele trudniejsze, niż na gruncie przepisów podatkowych. Jednocześnie prowadziłoby do niemającego uzasadnienia zróżnicowania w odpowiedzialności podmiotów za naruszenie przepisów podatkowych i przepisów z zakresu rynku kapitałowego na rzecz uprzywilejowania osób naruszających przepisy z zakresu rynku kapitałowego.

Organ przypomniał, iż specyfika prawa podatkowego znacząco różni się od specyfiki prawa rynku kapitałowego, czemu ustawodawca dał wyraz chociażby poprzez ustanowienie w O.p. odrębnych zasad prowadzenia postępowania w sprawach podatkowych.

Organ podkreślił, iż celem postępowania podatkowego jest wyłącznie uzyskanie należnych dochodów przez Skarb Państwa lub inny uprawniony podmiot (cel fiskalny). Cel zaś postępowań sankcyjnych prowadzonych na gruncie ustawy o ofercie przez Komisję jest znacząco inny - jest nim m.in.: odpłata za niezgodny z prawem czyn, prewencja indywidualna i ogólna, ochrona uczestników rynku kapitałowego, budowanie zaufania uczestników do tego rynku. Natomiast bez znaczenia jest wpływ środków z tytułu nałożonych kar pieniężnych do budżetu państwa (lub innego uprawnionego podmiotu). Stąd niezasadne jest przenoszenie konstrukcji z prawa podatkowego (materialnego, nierepresyjnego) do postępowań sankcyjnych prowadzonych przez Komisję, bo może to spowodować, iż ww. cele związane z ochroną rynku kapitałowego nie będą realizowane. Trzyletni (bezwzględny) termin w jakim możliwe byłoby ukaranie osób odpowiedzialnych za naruszenie przepisów ustawy o ofercie mógłby bowiem uniemożliwiać realizację tych celów lub co najmniej znacznie ograniczać ich wykonanie.

Nadto, zdaniem organu, 3-letni termin przedawnienia jest zbyt krótki ze względu na specyfikę spraw prowadzonych przez organ nadzoru. Naruszenia na rynku kapitałowym są bowiem bardzo trudne do wykrycia (często też zidentyfikowanie naruszeń nie następuje natychmiastowo). Postępowania w tym zakresie są dość skomplikowane i czasochłonne. Zaznaczyć również należy, że ilość naruszeń przepisów do jakich dochodzi na rynku kapitałowym jest znaczna. Tak więc postulowany okres przedawnienia rodziłby zagrożenie, iż wiele z tych postępowań nie zostałoby zakończone w terminie, co z kolei powodowałoby, że ochrona uczestników rynku stałaby się iluzoryczna.

Zważyć przy tym należy, że w przypadku braku zapłaty podatku podmiotem ponoszącym stratę jest Skarb Państwa, natomiast w przypadku braku wykonywania obowiązków, o których mowa w ustawie o ofercie (a następczo, w sytuacji uchylenia się od kary za dokonanie ww. naruszeń) straty są niejako szersze (mają szerszy wymiar), gdyż stratę ponosi cały rynek kapitałowy, co do którego zaufanie jego uczestników spada i może to spowodować jego destabilizację.

Widać zatem uderzającą rozbieżność pomiędzy charakterystyką działań organów podatkowych i Komisji, która dodatkowo uwypuklona jest faktem, iż organy podatkowe nie prowadzą postępowań jak Komisja, na gruncie k.p.a., lecz na podstawie specjalnych przepisów postępowania, które znajdują się w Ordynacji podatkowej.

Zobowiązanie podatkowe można spróbować porównać wyłącznie do obowiązku z art. 69 ustawy o ofercie - obie instytucje stanowią o obowiązkach podmiotów . Nie można natomiast uznać, że zobowiązanie podatkowe jest instytucją równorzędną karze nakładanej przez Komisję na mocy art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie. Zobowiązanie podatkowe zalicza się bowiem do sfery obowiązków, zaś kara do sfery sankcji za ich niewykonanie.

W związku z powyższym, Komisja nie zgodziła się z końcową konkluzją strony o przedawnieniu kary pieniężnej w odniesieniu do co najmniej 10 z 15 naruszeń.

Odnosząc się do kwestii wyboru sankcji administracyjnej oraz jej dolegliwości, Komisja zgodziła się ze Stroną, iż z uwagi na brzmienie przepisu art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, Komisja miała możliwość dokonania wyboru sankcji administracyjnej, działając w ramach uznania administracyjnego, czyli przewidzianego obowiązującymi przepisami uprawnienia organu administracji wydającego decyzję do wyboru rozstrzygnięcia. Zachodzi ona wówczas, gdy norma prawna nie przewiduje obowiązku określonego zachowania się organu, lecz możliwość wyboru sposobu załatwienia sprawy w sytuacji, w której wystąpiły okoliczności odpowiadające określonym w hipotezie normy prawnej przesłankom wydania określonej decyzji przez organ administracji. Jednocześnie należy wskazać, że uznanie administracyjne nie oznacza niczym nieskrępowanej swobody organu administracyjnego co do sposobu postępowania i wyboru konsekwencji prawnych. Decyzja wydana w ramach uznania administracyjnego powinna uwzględniać wszelkie ustalone w sprawie okoliczności.

Zgodnie z art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie, wprowadzonym przez ustawę zmieniającą, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania niniejszej decyzji, Komisja przy wymierzaniu kar zobowiązana jest wziąć pod uwagę w szczególności następujące okoliczności: wagę naruszenia oraz czas jego trwania, przyczyny naruszenia, sytuację finansową podmiotu, na który nakładana jest kara, skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, o ile można tę skalę ustalić, straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można te straty ustalić, gotowość podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia, uprzednie naruszenia przepisów niniejszej ustawy popełnione przez podmiot, na który nakładana jest kara. Ww. przepis nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, z uwagi na wprowadzenie go ustawą zmieniającą. Komisja jednak dokonując wymiaru kary pieniężnej kierując się uznaniem administracyjnym wzięła pod uwagę wskazane powyżej kryteria. Wskazany katalog przesłanek jest otwarty, co oznacza, że w zależności od sprawy może ulec modyfikacjom.

Tak więc, organ uwzględnił występującą w niniejszej sprawie wagę naruszenia wyrażoną w postaci interesu społecznego w sprawie oraz funkcję i cel przepisów, które przez zachowanie strony zostały naruszone. Interes społeczny w niniejszej sprawie przejawia się poprzez interes uczestników rynku kapitałowego, którzy nie zostali zawiadomieni o osiąganiu określonych progów w ogólnej liczbie głosów przez stronę. Ponadto należy wskazać, iż przez przedmiotowe naruszenia Spółki, których akcje Strona zbywała, nie mogły wypełnić obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 70 ustawy o ofercie, co również miało wpływ na stan poinformowania uczestników rynku. Organ podkreślił, iż równy dostęp do informacji pełni fundamentalną rolę w efektywnym działaniu rynku kapitałowego, umożliwiając wycenę instrumentów finansowych w oparciu o prawdziwe oraz rzetelne dane. Odnosząc to do obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 69 ustawy o ofercie, organ wskazał, iż głównym założeniem, jakim kierował się ustawodawca wprowadzając art. 69 ustawy o ofercie było wzmocnienie pozycji drobnego akcjonariatu, generalny zamiar wzmocnienia obowiązku ujawniania informacji o dokonywaniu większych transakcji akcjami oraz zapewnienie równego dostępu do informacji dotyczących znaczących akcjonariuszy spółek publicznych, jak i zmian w akcjonariacie, mogących mieć wpływ na podejmowane przez uczestników rynku decyzje inwestycyjne. Dzięki informacjom o zmianie struktury akcjonariatu uczestnicy rynku mogą w sposób racjonalny decydować o kapitałowym zaangażowaniu się w daną spółkę publiczną we właściwym momencie.

Organ przyznał, że niektóre naruszenia dotyczyły przekroczenia niewielkiego progu, tj. zmiany dotychczas posiadanego udziału ponad 33 % ogólnej liczby głosów o co najmniej 1 % ogólnej liczby głosów. Jednakże Strona posiadała ponad 33% udziału w ogólnej liczbie głosów (ustawa o ofercie nakłada na takie podmioty podwyższone obowiązki informacyjne nakazując im zawiadamiać o każdej zmianie w ogólnej liczbie głosów ponad 33 % o co najmniej 1%, dając tym samym wyraz wadze jaką przykłada do faktu aby pozostali inwestorzy mieli wiedzę na temat zmian w akcjonariacie spółki publicznej dotyczących tych podmiotów). Informacja o zmianach liczby posiadanych przez Stronę akcji mogła mieć istotne znaczenie dla decyzji podejmowanych przez pozostałych inwestorów.

Komisja wskazała, iż nawet niedokonanie zawiadomienia o przekroczeniu progu 5 % ogólnej liczby głosów w I. nie mogło być uznane za znikome naruszenie, bowiem ustawodawca uznał, że już akcjonariusz, który osiągnął lub przekroczył 5 % ogólnej liczby głosów w spółce publicznej obowiązany jest ujawnić swój stan posiadania, jako znaczący akcjonariusz tej spółki. Naruszenia dotyczące najniższego progu 5 % ogólnej liczby głosów mogą w pewnych okolicznościach być uznane co najwyżej za naruszenia, których waga nie jest znaczna. Komisja podkreśliła jednocześnie, iż strona była znaczącym akcjonariuszem w obydwu spółkach, a jej stan posiadania był znacznie wyższy niż najniższy próg objęty obowiązkiem informacyjnym. W przedmiotowej sprawie udział strony w ogólnej liczbie głosów w D. oscylował wokół 15%, a w I. od 5% do ponad 37% ogólnej liczby głosów. W okresie objętym niniejszym postępowaniem. Strona dopuściła się łącznie piętnastu naruszeń, a naruszenia miały charakter długotrwały, stąd też nie można uznać, iż waga naruszeń prawa jest nieznaczna.

Z uwagi na brak daty zdarzenia (informacji wymaganej na podstawie art. 69 ust. 4 pkt 1 ustawy o ofercie) w zawiadomieniu o zmianie z 14,42 % ogólnej liczby głosów na 18.10 % ogólnej liczby głosów w I. (o którym spółka poinformowała raportem bieżącym nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r.), akcjonariusz był dwukrotnie wzywany do jego uzupełnienia (pismo z dnia 17 marca 2016 r., k. 67, k. 69-70, pismo z dnia 10 czerwca 2016 r., k. 68, k. 71). Akcjonariusz został również wezwany do korekty zawiadomienia informującego o zmianie stanu posiadania z 9,76 % do 16,50 % ogólnej liczby głosów w D., o którym spółka poinformowała raportem bieżącym nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. (pismo z dnia 10 czerwca 2016 r,, k. 68. k. 71). Komisja wskazuje, iż akcjonariusz nie skorygował dwóch zawiadomień o zmianach stanu posiadania pomimo pisemnych próśb Komisji w tym zakresie. Ponadto, jak wskazano wcześniej, dwa zawiadomienia strony o zmianach stanu posiadania mających miejsce w 2017 roku. złożone w toku niniejszego postępowania, nie wskazują wprost na daty zdarzeń powodujących zmianę udziału. Trudno zatem podzielić stanowisko strony o zaprzestaniu naruszania prawa.

Komisja uznała zatem, iż podniesione przez stronę okoliczności w postaci minimalnego przekroczenia poszczególnych progów, czy też zaprzestania naruszenia przepisów prawa nie znajdą przełożenia na wymiar nałożonej kary pieniężnej. Jak bowiem wyjaśniono wcześniej, okoliczność, iż doszło do osiągnięcia ustawowo określonego progu ogólnej liczby głosów w spółce publicznej na skutek nieznacznego nabycia akcji, pozostaje bez znaczenia dla oceny wagi naruszenia, które jest zależne m.in. od wielkości osiągniętego przez akcjonariusza progu.

Analizując czas trwania naruszeń, odnośnie spółki D. należy zauważyć, iż pomimo trzech zmian stanu posiadania w tej spółce dotyczących przekroczenia progu 15 % ogólnej liczby głosów i zmniejszenia dotychczas posiadanego udziału poniżej 15 % ogólnej liczby głosów (od pierwszej w dniu 25 lutego 2015 r. do trzeciej w dniu 10 listopada 2015 r.), uczestnicy rynku pozostawali w przekonaniu, że strona posiada nadal 524 140 akcji, stanowiących 10,14% głosów w Spółce. Aż do dnia [...] maja 2016 r., będącym dniem publikacji raportu bieżącego nr [...], brak było informacji o przekroczeniu przez akcjonariusza 15 % ogólnej liczby głosów.

W zakresie spółki I., strona informowała o niektórych zmianach stanu posiadania w I. (w 2012 roku - o przekroczeniu 10 %, 15 %, 20 % i 25 %, w 2013 roku - o zejściu poniżej progu 15 %). Z dziewięciu zawiadomień strony przekazanych Komisji i spółce w analizowanym okresie, cztery zawiadomienia strony (w 2012 roku - o przekroczeniu progu 33 %, w 2013 roku - o przekroczeniu progu 33 %, w 2015 roku — dwa zawiadomienia o przekroczeniu progu 10 %) z przyczyn opisanych powyżej nie stanowiły wykonania obowiązku z art. 69 ustawy o ofercie. Uczestnicy rynku zostali pozbawieni informacji o przekroczeniu przez Stronę progu 5 % ogólnej liczby głosów w I.. W zakresie zawiadomienia o przekroczeniu 20 % ogólnej liczby głosów należy zauważyć, iż czas trwania opóźnienia wynosił siedem dni.

Komisja ma jednak na uwadze i uznała to za okoliczność łagodzącą przy wymiarze kary, że strona w pewnym zakresie wykonywała obowiązki związane z ujawnianiem stanu posiadania w I.. Pomimo tego, iż stany posiadania wskazane w zawiadomieniach nie były zgodne z rzeczywistym stanem posiadania, uczestnicy rynku posiadali wiedzę o znacznym zaangażowaniu strony w akcje I.. Z tych też względów Komisja nie dopatrzyła się celowości działania strony oraz chęci ukrycia swojego zaangażowania w spółkę I.. Jednocześnie Komisja wskazała, iż przyczyny naruszenia nie miały wpływu na wysokość kary pieniężnej. Strona nie może bowiem wywodzić pozytywnych dla siebie konsekwencji z okoliczności, iż zawarła umowę z podmiotem trzecim w zakresie terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków notyfikacyjnych. Jak wskazano bowiem wcześniej, odpowiedzialność Strony ma charakter obiektywny i jest związany z jej uchybieniami. Natomiast umowa zawarta podmiotem trzecim może stanowić jedynie podstawę do ewentualnych roszczeń odszkodowawczych strony, bez konsekwencji dla niniejszego postępowania. Okolicznością uzasadniającą wymierzenie kary w niższym wymiarze nie jest też brak pełnej wiedzy o obowiązkach informacyjnych wynikających z ustawy o ofercie, zwłaszcza że powinności strony w zakresie ujawniania stanu posiadania zawarto w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, a status akcjonariusza spółki publicznej łączy się nie tylko z prawami, ale także z szeregiem obowiązków.

Organ wskazał, że kwestia skutków stwierdzonego naruszenia nie znajduje przełożenia na wymiar nałożonej kary pieniężnej. Naruszenie strony miało charakter formalny, tj. przejawiający się w naruszeniu obowiązujących przepisów prawa. Skutkiem takiego uchybienia jest naruszenie interesu społecznego, zdefiniowanego w niniejszej sprawie jako interes uczestników rynku, którzy powinni mieć zapewniony dostęp do informacji dotyczącej aktualnego udziału strony w Spółkach. Organ podkreślił przy tym, iż skutek naruszenia nie musi przejawiać się np. w rzeczywistych konsekwencjach poniesionych przez innych akcjonariuszy Spółki. W związku z powyższym w sprawie nie podlegały badaniu straty poniesione przez osoby trzecie (tj. przez inwestorów) w związku z naruszeniem. Analogicznie nie była badana skala ewentualnych korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia. Nieustalenie ww. okoliczności nie wpływa jednak na ocenę stwierdzonych naruszeń.

Postawa strony w trakcie postępowania wskazywała na gotowość do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia, a wobec strony nie stwierdzono uprzednich przypadków naruszenia przepisów ustawy o ofercie, co wpłynęło łagodząco na wymiar kary.

Komisja podkreśliła, iż w toku sprawy zostały podjęte działania mające na celu ustalenie sytuacji majątkowej skarżącego. Pismami z dnia 13 grudnia 2017 r. oraz z dnia 22 maja 2018 r., Komisja wezwała stronę do przedstawienia sytuacji finansowej i podkreśliła zasadność jej zbadania przed wydaniem decyzji, jednakże brak było odpowiedzi na te pisma.

Komisja w opisanej sytuacji uznała, że kara w wysokości 200 000 zł (słownie: dwustu tysięcy złotych), stanowiąca 20 % ustawowego wymiaru kary pieniężnej, jest uzasadniona ze względu na wagę i naganność naruszenia, stanowiąc adekwatny i proporcjonalny środek sankcyjny do stwierdzonych naruszeń przepisów prawa i ustalonych okoliczności sprawy. Jednocześnie Komisja miała na względzie, że kara o takiej wysokości będzie odpowiednim środkiem represyjnym, wyrażającym stopień dezaprobaty organu nadzoru wobec naruszenia strony, które w sposób istotny wpłynęło na interes uczestników rynku kapitałowego oraz poziom transparentności tego rynku. Komisja miała przy tym na uwadze funkcje sankcji administracyjnej, a przede wszystkim zasadę, zgodnie z którą charakter represyjny sankcji pieniężnej przemawia za wymierzeniem kary w takiej wysokości, aby jej dolegliwość była odczuwalna przez stronę. W związku z ustalonymi okolicznościami sprawy oraz stwierdzoną celowością działania strony, Komisja uznała, że uzasadnionym jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 200 000 zł.

Ponadto kara administracyjna ma pełnić funkcję prewencyjną, która jest rozumiana dwojako: jako prewencja generalna oraz jako prewencja indywidualna. Prewencja generalna kary administracyjnej realizuje się poprzez obawę dolegliwości, które mogą spotkać akcjonariuszy papierów wartościowych naruszających przepisy dotyczące obowiązków notyfikacyjnych. Kary mają zniechęcać do działań niepożądanych. Ponadto dyscyplinują emitentów do przestrzegania norm ustawowych i stanowią zapowiedź wyciągnięcia konsekwencji w przypadku naruszenia przez nich ww. przepisów. Kształtują nadto świadomość prawną członków społeczeństwa poprzez utwierdzanie prawidłowych postaw wobec prawa oraz uświadamianie ich nieuchronności poniesienia sankcji za naruszenie obowiązków notyfikacyjnych. Kary są też skutecznym instrumentem nadzorczym, mającym za zadanie zapobieganie powstawaniu bezprawia administracyjnego i stanowią bodziec do dołożenia należytej staranności przy wykonywaniu ustawowych obowiązków, ugruntowując poczucie obowiązywania prawa oraz zaufania do Komisji jako organu nadzoru nad rynkiem kapitałowym. Z kolei funkcja prewencji indywidualnej kary administracyjnej ma wpłynąć na postawę karanego podmiotu, tak, by w przyszłości nie dochodziło do naruszeń obowiązujących przepisów prawa.

W związku ze stwierdzeniem, iż doszło do 15-krotnego naruszenia przez skarżącego art. 69 ust. 1 pkt 1 oraz art. 69 ust. 1 pkt 2 oraz art. 69 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie, Komisja utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r., w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 200 000 (słownie: dwustu tysięcy złotych) zł.

Od powyższej decyzji pełnomocnik strony wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. Naruszenie przepisów postępowania mające znaczący wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej "kpa") poprzez orzekanie w dniu 31 lipca 2018 roku przy rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji KNF wydanej w dniu [...] stycznia 2018 roku, przez tych samych pracowników KNF;

2. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa, poprzez niezbadanie wszystkich okoliczności stanu faktycznego i nieuwzględnienie okoliczności łagodzących przy wymierzeniu kary, jakimi są:

- nie prowadzenie działalności gospodarczej związanej z obrotem papierami wartościowymi i w związku z tym w latach 2012-2015 nie posiadanie odpowiedniego doświadczenia w zakresie funkcjonowania rynku kapitałowego, w szczególności w zakresie obowiązków ciążących na uczestniku rynku kapitałowego,

- wykonywanie obowiązków informacyjnych przy pomocy profesjonalnego podmiotu tj. Domu Inwestycyjnego [...] S.A., z którym skarżący zawarł w dniu 3 lipca 2009 r. umowę o świadczenie usług brokerskich i prowadzenie rachunku inwestycyjnego w obrocie zorganizowanym papierami wartościowymi oraz nadzoru nad realizacją obowiązków informacyjnych ciążących na nim jako inwestorze giełdowym,

- w latach 2012-2015 regularne zawiadamianie przez skarżącego KNF o osiągnięciu/przekroczeniu/posiadaniu progów wskazanych w Ustawie o ofercie akcji, ale w późniejszym okresie, kiedy nie współpracował już z poprzednim doradcą, nie był w stanie samodzielnie monitorować zmian i wypełniać wszystkich obowiązków,

- wcześniejsza niekaralność skarżącego za analogiczne wykroczenie,

- minimalne przekroczenie progu zaangażowania w obu Spółkach (o co najmniej 1%, przekroczenie/zmniejszenie udziału 15%, 33%) w Ustawie o ofercie tj. o 0,1-0,3%,

- wypełnianie obowiązków przez skarżącego w momencie powzięcia wiedzy o tym, że poziom posiadania/osiągnięcia/przekroczenia akcji osiągnął wskazany w Ustawie o ofercie próg, z którym związany jest obowiązek informacyjny,

- brak świadomości skarżącego, że jego udział w ogólnej liczbie głosów w Spółce powiększał się lub zmniejszał na tyle, aby zawiadamiać o tym KNF i Spółki,

- brak zamiaru naruszenia zasady transparentności rynku kapitałowego. Powstałe naruszenie nie wynikało też z celowego działania. Jako uczestnik rynku kapitałowego skarżący podejmował próby spełnienia obowiązków informacyjnych wynikających z Ustawy o ofercie.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj.

1. naruszenie art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 listopada 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (dalej "ustawa o ofercie") oraz art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 8 ust. i i 2 Konstytucji RP poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej nie adekwatnej do stwierdzonych naruszeń i ustalenie kary pieniężnej rażąco wysokiej zważywszy na zakres naruszenia, w tym okoliczności łagodzących jakie wystąpiły w sprawie oraz kar nakładanych na inne osoby za podobne naruszenia;

2. art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie w zw. z art. 107 § 1 i art. 7 kpa poprzez wymierzenie kary w kwocie 200.000 zł. jako łączna kwota za wszystkie stwierdzone naruszenia, gdy przy stwierdzonych naruszeniach każde naruszenie może być kwestionowane oddzielnie, a zgodnie z zasadą miarkowania kary, należy dokonać oceny każdego czynu osobno i ustalić karę za każde z naruszeń z osobna;

3. naruszenie art. 42 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 3 lit. c) Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 14 ust. 3 lit. d) Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia wymogu określenia wysokości kary pieniężnej w odniesieniu do poszczególnych zarzucanych skarżącemu naruszeń, co narusza prawo skarżącego do obrony przez to, że uniemożliwia skuteczną polemikę ze stanowiskiem KNF, prowadzoną odrębnie w stosunku do poszczególnych wskazywanych naruszeń;

4. naruszenie art. 69 w zw. z art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie w zw. z art. 68 § 1 w zw. z 21 § 1 pkt. 2 oraz art. 4 O.p. poprzez wydanie decyzji nie uwzględniając wystąpienia przedawnienia kary pieniężnej (gdyby była ona wymierzana oddzielnie za popełnione przez Skarżącego poszczególne delikty administracyjne) z uwagi na fakt, że zobowiązanie podatkowe nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Mając na uwadze podniesione zarzuty pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości decyzji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej, uchylenie w całości poprzedzającej decyzji KNF z dnia [...] stycznia 2018 roku, sygn. [...] oraz alternatywnie - o zmianę decyzji i znaczne obniżenie wysokości nałożonej kary pieniężnej.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał prezentowaną dotychczas argumentację, wskazaną w obydwu wydanych w rozpoznawanej sprawie decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta w myśl § 2 tegoż artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej ppsa.).

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] stycznia 2018 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Kwestią najistotniejszą, a zarazem wymagającą przesądzenia, była zasadność twierdzeń skarżącego, który – nie kwestionując ustaleń faktycznych organu, będących podstawą rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 2 Ustawy o ofercie - podnosił okoliczności, mające w jego intencji skutkować umorzeniem postępowania, bądź przynajmniej znacznym zredukowaniem nakładanej na niego kary pieniężnej.

Brak wykazania przez organ w skarżonej decyzji sposobu obliczenia ustalonej kary pieniężnej, oraz brak określenia wpływu na wysokość kary przyjętych przez Komisję poszczególnych przesłanek łagodzących i obostrzających stanowił pierwszy z zarzutów naruszenia prawa procesowego, sformułowanych w skardze.

Zgodnie z treścią decyzji, KNF określając wysokość kary w niniejszej sprawie wzięła pod uwagę okoliczności obciążające, takie jak: poważny charakter naruszenia, liczba naruszeń, czas trwania naruszeń, powtarzalność naruszeń oraz przesłanki łagodzące, takie jak: częściowe wykonywanie obowiązków ujawniania stanu posiadania, okoliczność, iż strona nie była do tej pory karana za naruszenie przepisów ustawy o ofercie oraz okoliczność gotowości skarżącego do współpracy z KNF podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia.

W ramach powyższego zarzutu, skarżący wskazywał na okoliczności, które doprowadziły do powstania naruszeń, na które nie miał on wpływu.

Między innymi wskazywał, że swoje obowiązki informacyjne wykonywał przy pomocy profesjonalnego podmiotu tj. Domu Inwestycyjnego [...] S.A., z którym zawarł w dniu 3 lipca 2009 r. umowę o świadczenie usług brokerskich i prowadzenie rachunku inwestycyjnego w obrocie zorganizowanym papierami wartościowymi oraz nadzoru nad realizacją obowiązków informacyjnych ciążących na nim jako inwestorze giełdowym. Dom inwestycyjny pomimo umownego zobowiązania do informowania skarżącego o każdym przypadku zmniejszenia lub zwiększenia poziomu zaangażowania w Spółkach wynikającego ze stanu na rachunkach papierów wartościowych prowadzonych na jego rzecz - nie zawsze informował go w taki sposób, że miał on zawsze możliwość zapoznać się z informacjami o wszystkich zaistniałych zmianach, a tym samym nikt nie pouczył go, nie podpowiedział, że w danym przypadku miał obowiązek zawiadomienia KNF i Spółek. Skarżący nie miał także możliwości na bieżąco obliczania samodzielnie pakietów akcji i nie miał w tym zakresie doświadczenia, dlatego brak jego działania wynikał wyłącznie z takich właśnie okoliczności. Skarżący podkreślał nadto, że brak informacji od spółek D. i I. o zmianach udziału w zaangażowaniu udziałowym strony, mógł być również przyczyną niewykonania obowiązków informacyjnych. Skarżący zakwestionował stanowisko Komisji, która w zaskarżonej decyzji wskazała, że obecna postawa strony wyrażająca się w przestrzeganiu przepisów prawa nie ma wpływu na zasadność nałożonej kary pieniężnej oraz, że fakt podjęcia w toku prowadzonego postępowania działań zmierzających do przestrzegania prawa przez stronę nie wpływa na celowość zastosowanego środka sanacyjnego, tym bardziej, że według Komisji doszło do ich podjęcia rzekomo dopiero po zasygnalizowaniu przez organ nadzoru.

Skarżący wskazywał, że w większości przypadków informował KNF o zdarzeniach powodujących zmianę udziału w Spółkach, na dowód czego załączył w piśmie do KNF zawiadomienia o zmianach stanu posiadania mających miejsce w 2017 roku, złożonych przez Stronę w toku postępowania - co nie zmienia faktu, że przed wszczęciem przedmiotowego postępowania strona nie wypełniała swoich obowiązków informacyjnych. Według skarżącego, powyższa przesłanka obniżenia wysokości kary pieniężnej została bezpodstawnie pominięta przez KNF przy nałożeniu na niego sankcji administracyjnej.

Zdaniem skarżącego, Komisja niesłusznie nie wzięła pod uwagę podczas podejmowania decyzji w przedmiocie nałożenia kary finansowej kwestii znikomego przekraczania ustawowych progów przez skarżącego oraz potencjalnego wpływu na ocenę naganności jego zachowania. W odniesieniu do tej okoliczności skarżący podniósł, że waga naruszeń była znikoma, bowiem zdecydowana większość zmian w zaangażowaniu w obu Spółkach minimalnie przekraczało próg (o co najmniej 1%, przekroczenie/zmniejszenie udziału 15%, 33%) określony w Ustawie o ofercie tj. o 0,1-0,3%. W jego ocenie przy tak minimalnym przekroczeniu progu, nie można stwierdzić, że skarżący istotnie naruszył dobro szczególnie chronione jakim jest przejrzystość rynku kapitałowego. Podkreślił, że naruszenia te nie skutkowały wprowadzeniem szkodliwego dla rynku stanu dezinformacji, albowiem jego uczestnicy mieli praktycznie pełną wiedzę, jaką liczbą głosów dysponują poszczególni akcjonariusze. Zaznaczył, że nie można zgodzić się z twierdzeniem KNF jakoby nienałożenie kary w takim przypadku negatywnie wpłynie na zaufanie do działania organów władzy publicznej, a także na stopień przestrzegania przepisów prawa przez podmioty obowiązane, a w konsekwencji może zmniejszać zaufanie inwestorów do rynku kapitałowego. Niewykonanie przedmiotowych obowiązków informacyjnych przez stronę nie mogło, jego zdaniem, mieć jakiegokolwiek wpływu na decyzje podejmowane przez inwestorów.

Skarżący zaznaczał w trakcie postępowania, że jest świadomy tego, że obowiązki nałożone na akcjonariuszy spółek publicznych, w tym przewidziane w art. 69 ustawy o ofercie, mają bezwzględny charakter. Stwierdził, jednak, że naruszenia wskazane w decyzji z dnia [...] lipca 2018 r., zdecydowanie nie wpłynęły na sytuacje potencjalnych inwestorów i nie spowodowały stanu dezinformacji na rynku.

Skarżący podniósł nadto nie dokonanie właściwego przeanalizowania przez Komisję zawiadomień z dnia 21 i 27 listopada 2017 roku. Zakwestionował stanowisko, zgodnie z którym brakuje w nich wymaganych przez ustawę dat zdarzeń powodujących zmianę udziału. W ramach powyższego zarzutu skarżący podniósł, iż w jego ocenie skutecznie udowodnił fakt zaprzestania naruszania przez niego prawa składając powyższe zawiadomienia. Wskazał, że w powyższej formie w sposób należyty dokonał zawiadomienia spółki oraz KNF o zmianie posiadania akcji, przy czym datę zdarzenia stanowi data zawiadomień tj. 21 i 27 listopada 2017 r. W związku z tym, w jego ocenie, nie można podzielić poglądu KNF o braku daty zdarzeń powodujących zmianę udziału, a w konsekwencji należy podzielić pogląd strony o zaprzestaniu naruszania prawa.

Kolejnym zarzutem procesowym skarżącego jest pominięcie przez faktu, że skarżący wskazywał w swoich pismach, iż jest świadomy tego, że obowiązki nałożone na akcjonariuszy spółek publicznych, w tym przewidziane w art. 69 ustawy o ofercie, mają bezwzględny charakter. Przedmiotowy przepis nakłada powinność dokonania zawiadomienia na każdego, kto osiągnął lub przekroczył określony próg ogólnej liczby głosów w związku z nabywaniem lub zbywaniem instrumentów finansowych.

Wyjaśniając swoje rozumienie powyższego przepisu skarżący ponownie stwierdził, że naruszenia wskazane w decyzji z dnia [...] lipca 2018 r., zdecydowanie nie wpłynęły na sytuacje potencjalnych inwestorów oraz nie powodował, że na rynku istniał stan dezinformacji. Tak rozumiana dezinformacja rynku nie mogła być skutkiem niedopełnienia przez niego obowiązków informacyjnych określonych w art. 69 ustawy o ofercie. Podkreślił, że minimalne naruszenia strony nie były szkodliwe dla rynku oraz dla samych inwestorów.

W odniesieniu do powyższych zarzutów, mających w ocenie skarżącego wpłynąć na ocenę okoliczności towarzyszących bezsprzecznie zaistniałym 15 naruszeniom prawa, o których mowa w art. 69 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 69 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o ofercie, które stały się podstawą nałożenia na niego kary pieniężnej w wysokości 200 000 zł, należy stwierdzić, iż nie są one zasadne. Podnoszone przez skarżącego w tym zakresie okoliczności nie mogły mieć bowiem istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż zasadne jest twierdzenie organu, iż wobec obiektywnego charakteru sankcji administracyjnej już samo ustalenie zachowania strony, niezgodnego z obowiązującym prawem, stanowi podstawę zastosowania sankcji administracyjnej (vide – m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt: VI SA/Ewa 847/08, wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2001 r. sygn.. akt: III SA 2661/00. Wyrok TK z dnia 7 lipca 2009 r. sygn. akt: K 13/08 i z dnia 5 maja 2009 r. sygn. akt: P 64/07; M. Wincenciak, Sankcje w prawie administracyjnym i procedura ich wymierzania, Warszawa 2008 r., s. 28).

Zdaniem Sądu, odpowiedzialność administracyjną o charakterze obiektywnym może wyłączyć jedynie zaistnienie przesłanek o charakterze siły wyższej (vis maior), którym strona nie mogła się przeciwstawić, ani ich przewidzieć. Takie przesłanki w kontrolowanej sprawie nie miały miejsca i nie były nawet przez stronę podnoszone.

Według art. 69 ustawy o ofercie akcjonariusz dysponujący znacznym pakietem akcji ma obowiązek zawiadomienia Komisji oraz spółki publicznej o określonych zdarzeniach powodujących zmniejszenie lub zwiększenie jego udziału w ogólnej liczbie głosów na walnym zgromadzeniu spółki publicznej. Zdaniem Sądu, uzasadniony jest pogląd o podwyższonej staranności wymaganej w tego rodzaju sytuacji od akcjonariusza. W każdym razie brak jest podstaw do usprawiedliwienia jego zaniechań nieznajomością obowiązującego prawa (zastosowanie znajdzie tu zasada: "ignorantia iuris nocet"), brakiem doświadczenia, czy też niewywiązanie się innego podmiotu z ciążących na nim umownych obowiązkach (chodzi o umowę usług brokerskich zawartą przez skarżącego z Domem Maklerskim [...] SA, której to organ nie zakwestionował, wywodząc z niej jedynie odmienne skutki, aniżeli skarżący. Na marginesie jedynie można zaznaczyć, iż tego rodzaju argumentacja mogłaby być uznana za skuteczną wyłącznie w przypadku, gdyby odpowiedzialność strony była oparta na zasadnie zawinienia, a z taką sytuacją w sprawie nie mamy do czynienia.

W ocenie Sądu nie można też podzielić zarzutów strony o niecelowości nakładania kary pieniężnej z uwagi na znikomość naruszenia prawa oraz brak skutków w postaci potencjalnie wadliwych decyzji inwestorów czy dezintegracji rynku obrotu papierami wartościowymi. Powyższe okoliczności nie stanowią bowiem przesłanek nakładania kar pieniężnych oraz nie mają wpływu na ustalenie ich wysokości.

Organ w sposób jasny – a zarazem prawidłowy - wskazał przesłanki mające wpływ na redukcję wysokości nakładanej na stronę kary w ramach ustawowego zagrożenia. Należą do nich: współpraca strony z Komisją w celu wyjaśnienia sprawy oraz brak uprzedniej karalności. Organ słusznie nie potraktował natomiast jako okoliczności łagodzącej odpowiedzialność skarżącego, jego oświadczeń o prawidłowym wywiązywaniu się z obowiązków już po fakcie sankcjonowanych w niniejszej sprawie naruszeń prawa, czego przejawem miały być dwa pisma strony z dni: 21 i 27 listopada 2017 r. Pomijając kwestię nieprawidłowości wywiązania się z obowiązków notyfikacyjnych strony (brak wyszczególnienia dat zdarzeń powodujących zmianę udziału), to wymaga podkreślenia brak prawnej możliwości powiązania tej kwestii z sankcją administracyjną nałożoną, w realiach rozpoznawanej sprawy, za czyny wcześniejsze.

Podobnie sytuacja się przedstawia w odniesieniu do zarzutu pominięcia przez organ "znikomego" lub "minimalnego" przekroczenia ustawowych progów przez stronę. Fakt ten nie może być zasadnie uznany za okoliczność wpływającą na wymiar kary. Z woli ustawodawcy przepis art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie przewiduje konkretnie ustalone progi, których osiągnięcie obliguje akcjonariusza do określonych zachowań wobec spółki jak i organu (tzw. "obowiązki notyfikacyjne"). Podkreślenia wymaga, iż stopień naruszenia obowiązków nie podlega badaniu w sprawach tego rodzaju (podobnie zresztą, jak kwestia winy, o czym była mowa uprzednio).

Kwestionując wysokość nałożonej kary pieniężnej skarżący podniósł ponadto, iż wymierzając jedną karę za dokonanie 15 naruszeń z art. 69 ustawy z dnia 29 listopada 2005 r, o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1639) Komisja nie uwzględniła okoliczności wystąpienia przedawnienia kary pieniężnej, w odniesieniu do popełnionych przez niego poszczególnych deliktów administracyjnych.

Zarzut powyższy nie zasługuje w ocenie Sądu na uwzględnienie. Kwestia przedawnienia kar pieniężnych przewidzianych w ustawie o obrocie była już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych obydwu instancji. Przyznając, że kwestia miała charakter kontrowersyjny, Sąd stwierdza, że przeważający okazał się pogląd , zgodnie z którym pieniężna kara administracyjna, wymierzona przez KNF, z uwagi na swój sankcyjny charakter nie mieści się w kategorii niepodatkowych należności budżetowych, o których mowa w Ordynacji podatkowej i nie stosuje się do niej art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji, do kar nakładanych przez Komisję Nadzoru Finansowego nie należy stosować przepisów dotyczących przedawnień zobowiązań podatkowych. Wskazany zarzut skargi nie ma więc usprawiedliwionych podstaw.

Podkreślić należy, że w dacie popełnienia przez skarżącego kasacyjnie wskazanych w zaskarżonej decyzji deliktów administracyjnych ustawa o obrocie nie przewidywała przedawnienia dla tego typu czynów.

Pogląd, iż art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania do kar pieniężnych nakładanych przez Komisję Nadzoru Finansowego został zaprezentowany w licznych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1524/12, wyrok z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 3767/17, wyrok z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 813/18, wyrok z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt: II GSK 3815/16 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przykładowo, w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt II GSK 1524/12 NSA podniósł, iż "Zgodzić należy się z tym, że w przypadku gdy świadczenia pieniężne o charakterze sankcji związane są ze świadczeniami publicznoprawnymi, mają one w stosunku do nich charakter akcesoryjny, możliwość stosowania w przypadku tych świadczeń przepisów Ordynacji podatkowej nie powinna budzić wątpliwości. Zgodzić należy się też z poglądem, że z zakresu pojęcia należności publicznoprawnych powinno się wykluczyć nie tylko dochody publiczne wynikające ze stosunków cywilnoprawnych, ale także te dochody, których źródłem są czyny niedozwolone, a więc mające samoistny charakter wszelkiego rodzaju kary pieniężne, grzywny mandaty itp., skoro wynikają one nie z publicznoprawnych stosunków nakazujących określonym podmiotom świadczenia pieniężne na rzecz budżetu państwa lub budżetu samorządowego, lecz z określonego zachowania podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej do grzywien, mandatów i innych kar pieniężnych, których ustalenie lub określenie oparte jest na przepisach szeroko rozumianego prawa karnego w doktrynie jest więc kwestionowana" (B. Adamiak, J. Borkowski. R Mastalski, J. Zubrzycki - "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Wrocław 2014 r., wydawnictwo "UNIMEX", s. 21 i 52)."

Jak wynika z powyższej grupy poglądów, art. 68 Ordynacji podatkowej, odnosi się wyłącznie do postępowania wymiarowego ustalającego zobowiązanie podatkowe, nie zaś do przepisów stricte karnych (tu: karnoadministracyjnych).

Jak stwierdził NSA w ostatnim z wyżej przywołanych wyroków (II GSK 3815/16) "To ustawodawca decyduje o tym, czy dane roszczenia lub naruszenie ulegają przedawnieniu i jeżeli uznaje taką okoliczność za konieczną, jego rola znajduje wyraźne odzwierciedlenie w przepisach prawa. (...)

Zakładając racjonalność ustawodawcy należy uznać, że gdyby intencją ustawodawcy było wprowadzenie przedawnienia deliktów określonych w ustawach regulujących rynek kapitałowy, mógłby to zrobić tak jak w przypadku innych ustaw, zawierających regulacje szczególne w tym zakresie np. art. 141 ust. 2 Prawa bankowego, art. 105 ochronie konkurencji i konsumentów. Zasadnie można przyjąć, iż skoro w ustawach regulujących rynek kapitałowy (poza wspomnianym art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie) brak takich szczególnych przepisów dotyczących przedawnienia, ustawodawca opowiedział się przeciw możliwości przedawnienia deliktów administracyjnych dotyczących rynku kapitałowego.

Kolejnym argumentem przemawiającym przeciwko zasadności podniesionego zarzutu przedawnienia możliwości nałożenia kary pieniężnej poprzez stosowanie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej jest to, że obowiązkiem podatkowym jest zgodnie z art. 4 ww. ustawy wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. W związku z powyższym, aby mówić o obowiązku podatkowym ta przymusowa powinność musi wynikać ze zdarzenia określonego w ustawie podatkowej. Ustawa o obrocie nie jest ustawą podatkową.

Z tego względu delikty, których popełnienie zarzucono skarżącemu nie mogą rodzić zobowiązania podatkowego, którym jest zgodnie z art. 5 Ordynacji podatkowej wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązania podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Kara administracyjna ma zupełnie inny cel niż podatek. O ile podatki zasilają budżet państwa, o tyle kara administracyjna jest nakładana przez organ po stwierdzeniu naruszeń obowiązków przewidzianych w ustawie i ma charakter represyjny i sankcyjny. Obowiązek jej uiszczenia wynika z decyzji administracyjnej i jest reakcją organu nadzoru za popełnienie deliktów administracyjnych.

Na zasadność przyjętej przez skarżący kasacyjnie KNF interpretacji przepisu art. 68 Ordynacji podatkowej, wskazuje także art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej, który określa dłuższy okres przedawnienia w przypadkach związanych z niedopełnieniem przez podatnika obowiązków związanych ze złożeniem deklaracji. Decyzja ustalająca jest bowiem wydawana po złożeniu przez podatnika odpowiedniej deklaracji.

Należy zaznaczyć, iż możliwości stosowania art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej do kar administracyjnych nie można wywodzić także z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych z uwagi na daleko idące różnice pomiędzy charakterem zobowiązań podatkowych oraz zobowiązań z tytułu sankcji administracyjnej.

Jak bowiem zasadnie wywodzi się w nauce prawa instytucja przedawnienia prawa do wymiaru z art. 68 Ordynacji podatkowej "jest immanentnie związana z postępowaniem podatkowym" (Henryk Dzwonkowski Powstawanie obowiązku podatkowego i przedawnienie wymiaru zobowiązania, Pr.i P.2009 nr 8 s. 19 i n.).

Natomiast art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych odsyła do spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych, do stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz działu III ordynacji podatkowej. Z brzmienia przepisu wynika, że regulacje kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się wprost, a ordynację podatkową (dział III - "Zobowiązania podatkowe") - odpowiednio, z uwzględnieniem niezbędnych modyfikacji związanych z odrębnym charakterem prawnym niepodatkowych należności budżetowych i należności podatkowych (Ludmiła Lipiec-Warzecha, Komentarz do art. 67 ustawy o finansach publicznych, Ustawa o finansach publicznych. Komentarz ABC, 2011, lex 97531).

Powoduje to, że z uwagi na daleko idące różnice pomiędzy charakterem zobowiązań podatkowych oraz zobowiązań z tytułu sankcji administracyjnej - jaką jest kara pieniężna nakładana na podstawie art. 174 ust. 1 w zw. z art. 154 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi - szczególną uwagę trzeba zwrócić na wymóg "odpowiedniego" stosowania tych przepisów.

Już sama treść przepisów Ordynacji podatkowej regulujących kwestię przedawnienia zobowiązań podatkowych (art. 68-71) wskazuje, że nie zostały one zredagowane dla potrzeb przedawnienia kar pieniężnych z tytułu naruszenia obowiązków związanych z zakazem nabywania lub zbywania akcji w czasie trwania okresu zamkniętego dlatego wykładnia tych przepisów dla potrzeb przedawnienia omawianej kategorii kar może napotykać na trudności, prowadząc w rezultacie do niestosowania tych przepisów. W doktrynie oraz w orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że odpowiednie stosowanie nie przesądza ani o bezpośrednim ani o automatycznym stosowaniu określonej regulacji (por. wyroki NSA: z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1640/13; z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2259/11, CBOSA).

W literaturze (vide J. Nowacki "Odpowiednie stosowanie przepisów prawa", Państwo i Prawo 1964, Nr 3, s. 367 i nast.; J. Nowacki, Studia z teorii prawa, Kantor Wydawniczy Zakamycze, Kraków 2003, s. 453 i nast.; A. Skoczylas, Odesłania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2001, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 6-7; A. Błachnio-Parzych, Przepisy odsyłające systemowo, Państwo i Prawo 2003, Nr 1, s. 43) podkreśla się, że odpowiednie stosowanie przepisów prawa nie jest czynnością o jednolitym charakterze i ze względu na rezultat tego zabiegu wyróżnia się następujące sytuacje: stosowanie pełne, gdy odpowiednie przepisy prawa są stosowane bez żadnych zmian, stosowanie ze zmianami oraz nawet niestosowanie. Sposób, w jaki winno nastąpić odpowiednie zastosowanie przepisu, uzależniony jest od oceny charakteru instytucji prawnych regulowanych zarówno przez przepis odsyłający do odpowiedniego stosowania danej normy, jak i przez przepis, który ma być odpowiednio zastosowany (...).

Ordynacja podatkowa reguluje kwestię przedawnienia w przepisach art. 68 -71 o.p., przy czym o ile ogólny termin przedawnienia zobowiązań podatkowych, bez względu na sposób ich powstania, normuje art. 70 o.p., to art. 68 wprowadza ograniczenie terminu do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe (w stosunku do którego dopiero po skutecznym doręczeniu takiej decyzji zacznie biec termin przedawnienia, o jakim mowa w art. 70 § 1 o.p.). Powyższe rozróżnienie na termin przedawnienia zobowiązania podatkowego oraz termin przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania ma związek z opisanym w art. 21 § 1 o.p. sposobem powstawania zobowiązań podatkowych - co może nastąpić z mocy prawa, z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym z mocy prawa ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 o.p), bądź na skutek doręczenia decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania (przypadek opisany w art. 21 § 1 pkt 2 o.p.).

W pierwszym przypadku zobowiązanie powstaje z mocy ustawy, gdy zajdzie zdarzenie, z którym ustawa ta łączy powstanie zobowiązania podatkowego, bez konieczności wykonania jakichkolwiek czynności dodatkowych przez podatnika czy organ podatkowy. Zdarzeniem tym jest np. osiągnięcie dochodu, przychodu, czy też dokonanie obrotu. Jest to więc stan faktyczny, który musi wystąpić, aby mogło powstać zobowiązanie. Wydana w tym przypadku decyzja ma charakter deklaratoryjny, ponieważ określa się w niej wysokość zobowiązania, które już powstało wcześniej, z mocy prawa (zob. L. Etel w: C. Kosikowski, L.Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007 r., s. 186).

W przypadku zobowiązania, które powstaje w wyniku działania organu podatkowego, istnieje ono od dnia doręczenia decyzji ustalającej to zobowiązanie. Oczywiście i w tym przypadku musi zaistnieć ustawowy obowiązek podatkowy i określona prawem możliwość powstania zobowiązania, aby jednak zobowiązanie faktycznie powstało, musi nastąpić doręczenie decyzji ustalającej jego wysokość. Decyzja ustalająca (wymiarowa) ma charakter konstytutywny z uwagi na to, że tworzy nowy stosunek prawny. Jej doręczenie skutkuje powstaniem nowego zobowiązania podatkowego (zob. L. Etel, w: C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2011, s. 243-244).

Zgodnie z treścią art. 68 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie trzech lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym postał obowiązek podatkowy. Przepis ten odnosi zatem początek biegu terminu do wydania takiej decyzji kształtującej od momentu powstania obowiązku podatkowego – którym, zgodnie z art. 4 o.p., jest "wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach". Tak rozumiany obowiązek podatkowy ulega konkretyzacji, tj. przekształca się dopiero w zobowiązanie podatkowe w jeden ze sposobów wskazanych w art. 21 § 1 o.p., tj. z mocy prawa lub w drodze doręczenia decyzji właściwego organu.

Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej (zaprezentowanym w załączniku do protokołu rozprawy) w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 o.p., gdyż w przypadkach, w których ten przepis znajduje zastosowanie musi istnieć wcześniej obowiązek podatkowy określony w ustawie, który ciąży nad podatniku, zaś zobowiązanie podatkowe powstaje dopiero z dniem prawidłowego doręczenia wydanej przez organ podatkowy decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania (decyzji wymiarowej). Jeżeli zatem nie nastąpi prawidłowe doręczenie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania (decyzji wymiarowej), to obowiązek podatkowy nie przekształci się w zobowiązanie podatkowe (por. L. Etel, w: C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2011, s. 244).

W doktrynie prawa podatkowego podkreśla się, że w przypadku zobowiązań podatkowych powstałych z dniem doręczenia decyzji wymiarowej, o których mowa w art. 21 § 1 pkt 2 o.p., a więc do zobowiązań do których odnosi się art. 68 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe powstaje w dwóch etapach. Pierwszy etap dotyczy istnienia abstrakcyjnego obowiązku do poniesienia ciężaru podatkowego. Od tej chwili można mówić o powstaniu stosunku prawnopodatkowego, określanego jako stosunek prawnopodatkowy pierwszego stopnia. Jego powstanie jest niezbędną przesłanką roszczenia podatkowego. W drugim etapie następuje konkretyzacja obowiązku podatkowego co prowadzi do przekształcenia stosunku prawnopodatkowego pierwszego stopnia w stosunek prawnopodatkowy drugiego stopnia i powstania zobowiązania podatkowego z chwilą doręczenia decyzji wymiarowej, o czym stanowi art. 21 § 1 pkt 2 o.p. (zob. A. Nita, Stosunek prawnopodatkowy. Obowiązek i zobowiązanie podatkowe, Zakamycze 1999, s. 56-57).

Zatem stosunek prawnopodatkowy powstaje przed wydaniem decyzji wymiarowej. Gdy mówi się o wydawaniu decyzji wymiarowej, używa się sformułowania, że dochodzi w ten sposób do przekształcenia obowiązku podatkowego w zobowiązanie podatkowe. A więc przekształcenia czegoś, co już istnieje, w coś, co przedtem nie istniało. Decyzja wymiarowa nie może być zatem pierwotnym aktem bytu czegoś, co istniało już wcześniej, gdyż to ona jest konkretyzacją tego wcześniej powstałego stosunku prawnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że stosunek prawnopodatkowy powstaje przed wydaniem decyzji. Decyzja wymiarowa jest aktem późniejszym i wtórnym w stosunku do powstania zobowiązania (właściwie obowiązku podatkowego), a więc nie może go tworzyć (zob. H. Dzwonkowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 5, Warszawa 2014, Legalis).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi jest decyzją kształtującą stosunek administracyjnoprawny, a zatem mającą charakter konstytutywny (ustalający). Jednocześnie, jest decyzją całkowicie odmienną niż decyzja wymiarowa, która jest konkretyzacją istniejącego wcześniej stosunku prawnego. Po stronie naruszającego przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, nie powstała przed wydaniem decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej żadna skonkretyzowana powinność zapłaty tej kary. Co więcej, do momentu wydania takiej decyzji na stronie nie ciążył w ogóle żaden, nawet abstrakcyjny i ogólny ustawowy obowiązek zapłaty kary – co wynika z samej natury sankcji administracyjnej i jest zasadniczą okolicznością różniącą zobowiązanie z tytułu kary pieniężnej od zobowiązania podatkowego, przesądzającą w dalszej kolejności o niemożności zastosowania w odniesieniu do decyzji nakładającej karę pieniężną na podstawie art. 174 ust. 1 w zw. z art. 154 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi regulacji zawartej w art. 68 §1 o.p.".

Tak więc, podzielając w pełni poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w przytoczonym wyroku, Sąd stwierdził, iż brak jest możliwości przełożenia pojęcia obowiązku podatkowego na grunt regulacji ustawy o obrocie dotyczących kar pieniężnych. Kary te, mają charakter typowej sankcji administracyjnej związanej z wystąpieniem deliktu administracyjnego, a te są znacznie bliższe sankcjom przewidzianym w przepisach karnych lub dotyczących wykroczeń, niż zobowiązaniom podatkowym. Przedawnienie zarazem w sprawach karnych uregulowane jest w taki sposób, że odnosi się do momentu popełnienia sankcjonowanego czynu, a więc całkowicie odmiennie, niż czyni to prawo podatkowe, choć niewątpliwie jest to formuła bardziej nadająca się do stosowania w przypadku kar administracyjnych – ale niemożliwa do zastosowania w rozpoznawanej sprawie, właśnie z uwagi na odesłanie do przepisów Ordynacji podatkowej. Jak już jednak zauważono, nie można w przypadku kar administracyjnych mówić o istnieniu jakiegokolwiek obowiązku ich zapłaty w związku z naruszeniem zakazu transakcji na akcjach spółki w okresie zamkniętym, do czasu ustalenia tego obowiązku w decyzji przez właściwy organ, nie wynika on bowiem z żadnego przepisu ustawowego.

Należy także stwierdzić, że organ zasadnie przyjął, że instytucja przedawnienia nie jest konstytucyjnym prawem podmiotowym jednostki. W uzasadnieniu wyroku z dnia 23 maja 2005 r. (sygn. akt 44/04) Trybunał Konstytucyjny zauważył, iż "kwestia przedawnienia poruszana jest w art. 43 i art. 44 Konstytucji, jednak w zupełnie odmiennym (niż w aspekcie konstytucyjnego prawa podmiotowego jednostki) kontekście. Należy podkreślić, że choć art. 43 i art. 44 Konstytucji, dotyczą przedawnienia, nie można przyjąć, że istnieje konstytucyjne "prawo do przedawnienia", czy choćby ekspektatywa takiego prawa. Nie oznacza to jednak, że ustawodawca nie może tej instytucji wprowadzić do systemu prawnego. Istnieje w tym zakresie pewna swoboda ustawodawcza, z której polski ustawodawca skorzystał. Należy ponownie podkreślić, że to od woli ustawodawcy zależy, czy uzna za zasadne wprowadzenie przedawnienia określonych czynów. Taka zasada obowiązuje zarówno w prawie karnym (istnieje kategoria czynów które nie podlegają przedawnieniu), jak i w prawie administracyjnym. Ustawodawca wprowadzając określone powinne zachowania (zakazy, nakazy) jednocześnie określa sankcje za czyny sprzeczne z nimi.

Należy w tym miejscu zauważyć, że wbrew stanowisku strony, odmienny pogląd wyrażony w wyrokach NSA z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. II GSK 2593/14 jak również w wyroku WSA w Warszawie z dnia z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1290/15 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) nie są raczej reprezentatywne dla orzecznictwa tych sądów. Należy zresztą zauważyć, że wyrok WSA z dnia 20 lipca 2017 r. został uchylony wyrokiem NSA wydanym w sprawie sygn. akt: II GSK 813/18.

Zdaniem Sądu, doprecyzowaniem woli ustawodawcy w omawianym zakresie jest wprowadzenie do polskiego systemu prawnego art. 189g § 1 k.p.a. w którym przyjęto, że administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa (nie mającego zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na wejście do obrotu prawnego z dniem 1 czerwca 2017 r.)

Biorąc pod uwagę to, że przepisy działu IVa "Administracyjne kary pieniężne" stosuje się w takim zakresie, w jakim przepisy odrębne, dotyczące nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu, nie zawierają swoistych regulacji m.in. terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, a tak się dzieje w przypadku kar pieniężnych wymierzanych na podstawie art. 174 ust. 1 w zw. art. 159 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o obrocie, stanowi to dodatkowy argument przeciw stosowaniu Ordynacji podatkowej w tym zakresie.

Powyższy zarzut skarżącego wiąże się z podnoszoną również w skardze kwestią, iż organ, wymierzając jedną karę za 15 (piętnaście) naruszeń art. 69 ustawy o ofercie KNF nie uwzględnił okoliczności wystąpienia przedawnienia kary pieniężnej, ponieważ nie została ona wymierzona oddzielnie za popełnione przez stronę poszczególne delikty administracyjne. W przekonaniu skarżącego, kara pieniężna dotycząca co najmniej 10 (dziesięć) z 15 (piętnastu) wskazanych przez KNF naruszeń musiałaby wówczas zostać uznana za przedawnione. Wyżej wymienione działanie KNF w ocenie skarżącego doprowadziło w konsekwencji także do naruszenia art. 42, ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 3 lit. c) Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 14 ust. 3 lit. d) Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, naruszając jego prawo do obrony swoich praw.

W ocenie Sądu zarzut powyższy jest bezzasadny. Organ w sposób "zbiorczy" nałożył karę za 15 naruszeń obowiązków notyfikacyjnych strony, pozostając jednak w granicach ustawowego zagrożenia, przewidzianego w art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie (w wersji obowiązującej w datach zdarzeń skutkujących nałożeniem kary), czym nie naruszył prawa w sposób mogący mieć jakikolwiek wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przepis ten stanowi, że na każdego, kto nie dokonuje w terminie zawiadomienia, o którym mowa w art. 69 lub dokonuje takiego zawiadomienia z naruszeniem warunków określonych w tych przepisach Komisja może w drodze decyzji nałożyć karę pieniężną do wysokości 1.000.000,00 złotych. Zaznaczenia przy tym wymaga, że Sąd podzielił poglądy organu o braku zastosowania instytucji przedawnienia przewidzianych w Ordynacji podatkowej do przepisów sankcyjnych, zatem zarzuty o braku zindywidualizowania kar wymierzonych za poszczególne uchybienia obowiązków notyfikacyjnych w powiązaniu z kwestią przedawnienia kar za poszczególne czyny musi być uznany za chybiony. Na marginesie można też dodać, że wymierzenie 15 kar pieniężnych w wysokości ustawowej do 1.000.000,00 zł za każdy odrębnie traktowany przejaw naruszenia ww. obowiązków z pewnością nie byłoby bardziej korzystne dla strony, niż łączne ich potraktowanie i wymierzenie jednej kary za czyny w istocie jednorodne, zaistniałe w skontrolowanym okresie (zgodnie z postanowieniem KNF z [...] kwietnia 2017 r. o wszczęciu postępowania – były to lata: 2012-2015).

Z powyższych względów nie zasługują na uwzględnienie łączące się z powyższą kwestią zarzuty naruszenia art, 42, ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 3 lit. c) Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 14 ust. 3 lit. d) Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia wymogu określenia wysokości kary pieniężnej w odniesieniu do poszczególnych zarzucanych skarżącemu naruszeń, co narusza prawo skarżącego do obrony przez to, że uniemożliwia skuteczną polemikę ze stanowiskiem KNF, prowadzoną odrębnie w stosunku do poszczególnych wskazywanych naruszeń.

Organ odniósł się do wszystkich zarzutów skarżącego stawianych w toku postępowania administracyjnego, w tym także do okoliczności mających zniwelować, bądź przynajmniej zredukować odpowiedzialność skarżącego. Hipotetyczne "rozbicie" kar pieniężnych na poszczególne czyny (zaniechania) skarżącego nie zmieniłoby oceny argumentacji skarżącego w powyższym zakresie.

W ramach zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie mające znaczący wpływ na wynik sprawy, skarżący wskazał, że podstawę prawną nałożenia na skarżącego kary pieniężnej stanowił art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej. Skarżący zwrócił uwagę, że decyzja organu ma charakter uznaniowy.

Ma rację skarżący co do tego, że Sąd bada decyzję uznaniową pod względem zgodności z prawem w tym pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów prawa oraz zasadności nałożenia sankcji w danej wysokości na stronę. Wymaga bowiem zbadania, czy w ogóle dopuszczalne było uznanie administracyjne oraz czy nie przekroczono jego granic przy wydawaniu decyzji jak również czy prawidłowo uzasadniono w zgodzie z art. 7 kpa wybór danego rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd nie podzielił jednak wątpliwości skarżącego zawartych w omawianym zarzucie. Zarówno zasadność nałożenia kary, jak i jej wysokość zostały w sposób należyty i zgodny z wymogami nałożonymi przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 kpa wywiedzione przez organ, o czym była już mowa w ustosunkowaniu do pozostałych zarzutów skarżącego, o charakterze procesowym.

Należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie, wprowadzonym przez ustawę zmieniającą, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, Komisja przy wymierzaniu kar zobowiązana jest wziąć pod uwagę w szczególności następujące okoliczności: wagę naruszenia oraz czas jego trwania, przyczyny naruszenia, sytuację finansową podmiotu, na który nakładana jest kara, skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, o ile można tę skalę ustalić, straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można te straty ustalić, gotowość podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia, uprzednie naruszenia przepisów niniejszej ustawy popełnione przez podmiot, na który nakładana jest kara. Ww. przepis nie znajduje jednak zastosowania w niniejszej sprawie, z uwagi na wprowadzenie go ustawą zmieniającą.

Końcowo skarżący podniósł, iż KNF oceniając stan faktyczny w przedmiotowej sprawie uchybił przepisom postępowania oraz naruszył zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracyjnych.

Również i ten ostatni zarzut, w ocenie Sądu, nie zasługiwał na uwzględnienie. Organ prowadził postępowanie rzetelnie, wszelkie przesłanki obydwu zapadłych w sprawie rozstrzygnięć wyjaśniając w sposób należyty. Nie naruszył przy tym w sposób istotny obowiązującego prawa, w tym w postaci uchybień zarzucanych przez stronę w skardze, ani też w jakikolwiek inny sposób, a co winno zostać przez Sąd uwzględnione z urzędu.

Z uwagi na powyższe, w myśl art. 151 ppsa Sąd orzekł, jak w sentencji.