Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1343/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 29, art. 49 § 1, art. 46, art. 57 § 1  art. 48 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. Z. O. Z. E.-M. Sp. z o.o. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 305/11 w sprawie ze skargi N. Z. O. Z. E.-M. Sp. z o.o. w G. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...] w przedmiocie oddalenia odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia konkursu ofert na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 31 marca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 305/11 - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwaną dalej p.p.s.a. odrzucił skargę Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej E. Sp. z o.o. w G. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...] w przedmiocie oddalenia odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia konkursu ofert na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] grudnia 2010 r. Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej E. Sp. z o.o. w G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia rozstrzygnięcia konkursu ofert na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Zarządzeniem z dnia 7 marca 2011 r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii dokumentu wskazującego na osoby umocowane do reprezentacji skarżącej spółki – pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego.

W odpowiedzi na wezwanie strona skarżąca – zachowując ustawowy termin, przedłożyła kserokopię odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Kopia odpisu z KRS została poświadczona za zgodność z oryginałem przez Prezesa Zarządu skarżącej spółki – Andrzeja L.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucając skargę stwierdził, że art. 48 § 3 p.p.s.a. dopuszcza jedynie dwie możliwe postacie dokumentów składanych do sądu: oryginały lub odpisy uwierzytelnione przez notariusza lub pełnomocnika – profesjonalistę. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie pomimo wskazania stronie skarżącej w jaki sposób może zostać uwierzytelniona kopia odpisu z KRS, skarżąca spółka nie wykonała zarządzenia i nie przedstawiła takiego odpisu, a jedynie kserokopię z KRS potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez osobę, która nie jest osobą wymienioną w art. 48 § 3 p.p.s.a. Zatem wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. WSA skargę odrzucił.

Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej E. Sp. z o.o. w G. wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

1. art. 29 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przez niezasadne przyjęcie, że reprezentant Skarżącej nie wykazał swojego umocowania do jej reprezentowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu;

2. art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie, tj. przez przyjęcie, że skarga złożona w niniejszej sprawie przez Skarżącą nie mogła otrzymać prawidłowego biegu i wezwanie Skarżącej do jej uzupełnienia w zakresie przedłożenia oryginału lub uwierzytelnionego odpisu z właściwego rejestru;

3. art. 46 oraz 57 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez niezasadne rozszerzenie katalogu wymogów formalnych skargi i przyjęcie, że skarga złożona przez Skarżącą wymogów tych nie spełniała.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że złożona przez niego skarga zawierała wszystkie prawem wymagane elementy w tym kopie odpisu KRS i w związku z tym prawidłowo zastosował się do dyspozycji art. 29 p.p.s.a., zgodnie z którym przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a. mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Ponadto wskazała, że istotnie złożony do tych akt sprawy odpis z KRS był jedynie kopią, nie uwierzytelnioną zgodnie z przepisami, jednak WSA w W. z urzędu była znana okoliczność, iż A.L. reprezentant skarżącej upoważniony jest do jednoosobowej reprezentacji, czemu dał wyraz wydając orzeczenia kończące postępowania w innych sprawach tej Spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie Sąd I instancji odrzucił skargę uznając, że strona skarżąca mimo wezwania nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi. Przyjął, że nadesłana kserokopia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego skarżącej spółki i potwierdzającego umocowanie Prezesa Zarządu A.L. do podpisania skargi – nie została potwierdzona za zgodność z oryginałem przez osoby wymienione w art. 48 § 3 p.p.s.a.

W okolicznościach sprawy oraz w świetle podstaw, na których oparto rozpoznawaną skargę kasacyjną, istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia czy odrzucona zaskarżonym postanowieniem skarga posiadała braki formalne oraz czy dokonanie wezwania do uzupełnienia tych braków a następnie przedłożenie przez skarżącej kserokopii odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, poświadczonej za zgodność z oryginałem przez Prezesa Zarządu skarżącej spółki A.L. było prawidłowe.

Ważąc powyższe na wstępie wskazać trzeba, że stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna zawierać nie tylko elementy wymienione w jego pkt 1 - 3 (tzn. wskazanie zaskarżonego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego - co w niniejszej sprawie pozostaje poza sporem) ale i powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przypadku, gdy strona jest osobą prawną pismo musi być podpisane przez osoby pełniące funkcje organów, zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób - na co wskazuje art. 28 § 1 p.p.s.a. W art. 29 powołanej ustawy procesowej ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ lub inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie dokumentem.

W tym stanie rzeczy nie powinno ulegać wątpliwości, iż niewykazanie dokumentem, że osoba, która podpisała skargę jest umocowana do reprezentowania strony - jest brakiem formalnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04).

Rozważenia wymaga natomiast, jakim dokumentem umocowanie to może być skutecznie wykazane. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie regulują wprost tej kwestii. Niemniej jednak za prawidłową uznać należy praktykę, zgodnie z którą w przypadku spółek prawa handlowego (jak w niniejszej sprawie) odpowiednim dokumentem jest dokument zawierający informacje z Krajowego Rejestru Sądowego. Racjonalne jest bowiem założenie, że wykazywanie umocowania innymi dokumentami urzędowymi lub prywatnymi mogłoby powodować konieczność prowadzenia daleko idących czynności sądu celem zbadania autentyczności dokumentu i prawidłowości oraz aktualności zawartych w nim danych. Tymczasem dane wpisane do Rejestru zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 17, poz. 209 ze zm.) korzystają z domniemania prawdziwości; na mocy art. 23 ust. 1 i 2 powołanej ustawy przed dokonaniem wpisu to sąd rejestrowy w zakresie swych kompetencji bada, czy dołączone do wniosku dokumenty są zgodne pod względem formy i treści z przepisami prawa, jak i czy zgłoszone dane są zgodne z rzeczywistym stanem.

Zgodnie natomiast z art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Zatem jak wynika z treści ww. przepisu ustawodawca dopuścił dwie możliwe postacie dokumentów składanych do Sądu, tj. oryginały lub odpisy uwierzytelnione przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że określonego w tym przepisie wymogu nie spełnia złożenie dokumentu, którego zgodność z oryginałem została potwierdzona przez Prezesa Zarządu skarżącej spółki A.L., gdyż nie jest on jedną z osób wymienionych w art. 48 § 3 p.p.s.a.

To, że w innych sprawach przedstawiono prawidłowe umocowanie do działania w imieniu Spółki nie sanuje braku prawidłowo uwierzytelnionego odpisu KRS w rozpoznawanej sprawie i nie spełnia wymogu z art. 29 p.p.s.a. W świetle tego co powiedziano wyżej zarzut naruszenia art. 46 i art. 57 § 1 p.p.s.a., nie jest uprawniony.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.