Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 847/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29, art. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji kratownicy planszy informacyjnej, niezwiązanej trwale z gruntem na terenie niezabudowanym, niepodświetlanej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - po rozpatrzeniu odwołania A. sp. z o.o. z siedziba w P., utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...] r. nr [...], wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na "instalacji kratownicy planszy informacyjnej [...], nie związanej trwale z gruntem na terenie nie zabudowanym, nie podświetlanej" na działce nr [...], położonej w miejscowości K., gmina Ż..

Na uzasadnienie swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że A. sp. z o.o. z siedzibą w P. w dniu 2 lipca 2012 r. w Starostwie Powiatowym we W. dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na "instalacji kratownicy planszy informacyjnej [...], nie związanej trwale z gruntem na terenie nie zabudowanym, nie podświetlanej" na działce nr [...], położonej w miejscowości K., gmina Ż..

Starosta Powiatu W. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia zamiaru budowy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że zgłoszenie dotyczy robót objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie organu urządzenie reklamowe o przedstawionych parametrach i sposobie konstrukcji nie może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, odnoszącego się do urządzeń reklamowych o innych cechach niż urządzenia reklamowe wymienione w art. 3 pkt 3 tej ustawy.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła w ustawowym terminie skarżąca spółka podnosząc, że o rozstrzygnięciu nie może stanowić ocena organu opierająca się na domniemaniach, ani też na powoływaniu się na "wielokrotne potwierdzenie w orzecznictwie sądowo-administracyjnym". Strona wskazała, że w decyzji nie został przywołany żaden przepis prawa, ani też jakikolwiek inny dowód, wskazujący na to, iż przedmiotowe urządzenie reklamowe posiada "trwałe związanie z gruntem". W jej ocenie samo stwierdzenie organu, że zgłoszona konstrukcja tablicy reklamowej musi zapewnić stabilne i bezpieczne połączenie z gruntem, które uniemożliwi jej przesunięcie, przewrócenie oraz zapewni odporność na podmuchy wiatru, jest nieuprawniona w świetle art. 6, art. 7 i art. 8 Kpa.

Organ odwoławczy stwierdził, że istotne jest jednoznaczne ustalenie, jakie roboty budowlane inwestor zamierza realizować, bowiem zakres i rodzaj tych robót będzie rzutował na obowiązek inwestora - dokonania zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru wykonywania tych robót lub też uzyskania pozwolenia na budowę, a tym samym będzie miało to wpływ na rodzaj procedury budowlanej zastosowanej przez organ administracji architektoniczno- budowlanej pierwszej instancji.

W rozpatrywanej sprawie inwestor zamierza wykonać reklamę wolno stojącą o szerokości 19,2 m i wysokości 9 m, składającą się z konstrukcji kratowej, tworzącej powierzchnię o wymiarach 18m x 6m, do której zamocowane zostanie płótno informacyjne. Konstrukcja kratowa zamocowana będzie do czterech pionowych słupów o konstrukcji stalowej szkieletowo-rurowej, przykręconych do ułożonych na gruncie prefabrykowanych płyt betonowych (wykonanych w zakładzie prefabrykacji betonu), stanowiących fundament - każdy o wymiarach 2,1m x 1,2m x 0,4 m.

Zdaniem organu II instancji, wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, sposób posadowienia na gruncie świadczą o tym, że jest to wolnostojące trwale z gruntem związane urządzenie reklamowe, a więc budowla, o której mowa w art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Nie ulega wątpliwości, że roboty budowlane związane z wykonaniem ww. urządzenia reklamowego to budowa, a więc wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Z załączonego do zgłoszenia szkicu wynika, że posadowienie tego obiektu wymaga wykonania fundamentu. Zestawy tych prefabrykowanych podstaw muszą stanowić stabilną podstawę dla czterech słupów szkieletowych wraz z tablicami w formie konstrukcji kratowej. Przy czym dla uznania trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia sposób wykonania fundamentów czy wielkość ich zagłębienia w gruncie. W aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różnorodny, najistotniejsze jest, aby konstrukcja wraz z fundamentem była na tyle trwała, ażeby uniemożliwić jej przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przez siły przyrody (zob. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05, z dnia 28 czerwca 2006 r" sygn. akt II OSK 93/05, z dnia 25 maja 2007 r" sygn. akt II OSK 1509/06).

Dalej organ wskazał, że w wyniku prac budowlanych powstanie od podstaw w określonym miejscu obiekt budowlany trwale związany z gruntem, który powinien spełniać wymagania zawarte w art. 5 ustawy Prawo budowlane, dotyczące bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania obiektu. Sporny obiekt jest konstrukcją przestrzenną stanowiącą budowlaną, techniczno-użytkową całość. Jest to budowla nie związana z innym obiektem budowlanym o znacznej wielkości i znacznej masie całkowitej posadowiona na gruncie w sposób stabilny i odporny na działanie czynników atmosferycznych. Przy czym za roboty budowlane należy uznać prace polegające również na składaniu, zespalaniu części zespołów w dalsze zespoły lub gotowy wyrób, łączeniu oddzielnych części w jedną całość jak to ma miejsce przy przedmiotowym urządzeniu reklamowym. Umieszczenie tego urządzenia w konkretnym miejscu wymaga użycia specjalistycznych urządzeń budowlanych zaś roboty mogą być wykonywane jedynie pod nadzorem osób posiadających uprawnienia budowlane. Analiza treści przepisów art. 29 Prawa budowlanego, zawierających zamknięty katalog budów i robót budowlanych, których zamiar realizacji wymaga jedynie zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej prowadzi do wniosku, że wykonywanie ww. urządzenia reklamowego nie mieści się w tym zestawieniu.

Na gruncie Prawa budowlanego możemy mówić o co najmniej dwu rodzajach urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należy zaliczyć, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie na budowę, gdyż ich budowa nie została wymieniona jako nie wymagająca pozwolenia na budowę w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Do drugiej zaś grupy należy zaliczyć tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których jest wymagane jedynie dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi - art 29 ust 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym).

Kolejno organ zauważył, że użyty w art. 29 ust. 2 pkt 6, pkt 14 i pkt 15 zwrot "instalowanie" nie występuje w definicjach legalnych budowy i robót budowlanych, zamieszczonych w art. 3 pkt 6 i pkt 7 Prawa budowlanego, jednak użycie go w kontekście tych przepisów wskazuje, że odnosi się on do robót budowlanych polegających na instalowaniu (urządzeń, krat) na obiektach budowlanych. Kwalifikacja prawna tego, z jakim rodzajem urządzeń reklamowych mamy do czynienia w danej sprawie, należy do organu architektoniczno-budowlanego, który jest właściwy do wydania pozwolenia na budowę, jak i wniesienia sprzeciwu. Gdyby ustawodawca chciał zwolnić z obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, to zamieściłby stosowne postanowienie w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego a nie w ust. 2 tego przepisu. Dodano, że Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie stoi na stanowisku, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma wyłącznie zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zaś o tym, czy urządzenie jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje technologia wykonania fundamentu i możliwości przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego , niepublikowane: z dnia 10 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 186/07, z 20 marca 2008 r. II OSK 186/07, 20 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK681/07, z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1958/08, 11 września 2008 r II OSK 982/07).

Wobec powyższego organ stwierdził, że omawiane zgłoszenie dotyczy budowy objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a organ pierwszej instancji na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, zobowiązany był wnieść sprzeciw. Następnie zbadano, czy organ pierwszej instancji kompetentny był do wniesienia przedmiotowego sprzeciwu, która to kompetencja wynika z przywołanego art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, a dotyczy możliwości wniesienia sprzeciwu w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. Sprzeciw wniesiony po tym terminie nie wywołuje skutku prawnego, bowiem organ utracił kompetencję do jego wniesienia. W rozpatrywanej sprawie zgłoszenie wpłynęło do organu administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji w dniu 2 lipca 2012 r. A zatem od dnia 3 lipca 2012 r. zaczął biec 30-dniowy termin do zgłoszenia przez organ ewentualnego sprzeciwu, a termin ten upływał, zgodnie z art. 57 § 1 Kpa, w dniu 1 sierpnia 2012 r. (środa). Kwestionowana decyzja o sprzeciwie doręczona została inwestorowi w dniu 23 lipca 2012 r. pod adresem wskazanym do korespondencji, a zatem w trzydziestodniowym terminie do wniesienia sprzeciwu. Tym samym oznacza to, że organ pierwszej instancji wnosząc przedmiotowy sprzeciw, posiadał jeszcze w tym zakresie kompetencję.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła A. sp. z o.o. z siedzibą w P.. Zarzucono, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ organ nie wyjaśnił całkowicie stanu faktycznego poprzez niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego. Wskazano na naruszenie art.8 k.p.a., ponieważ organ wyższego stopnia nie przyczynił się do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania dla zagwarantowania równości wobec prawa, podważając zasadę ogólnego pogłębiania zaufania do organów państwa. Podniesiono również zarzut uchybienia art. 10 § 1 k.p.a., ponieważ organ wyższego stopnia wydając swoją decyzję naruszył naczelną zasadę postępowania administracyjnego, gdyż przed wydaniem decyzji nie wezwał strony do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Nadto wskazano na naruszenie art. 80 w związku z art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ organ orzekający mając pozostawioną swobodę oceny dowodowej dowodów, w uzasadnieniu decyzji nie wykazał, dlaczego jednym dowodom przyznano wiarygodność, innym zaś tej wiarygodności odmówiono. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Na uzasadnienie skargi podano, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji jednoznacznie wykazane zostało, iż w istocie decyzja Starosty Powiatu W. nie zawierała prawnego uzasadnienia. Całość uzasadnienia w tym zakresie opierała się jedynie wyrokach sądów administracyjnych, a te z mocy prawa dotyczą wyłącznie indywidualnych spraw i nie mogą tego prawa stanowić. Niedopuszczalne jest odnoszenie się do wyroków sądów, które kreują nieistniejące definicje prawa materialnego. W odpowiedzi na zarzut postawiony w odwołaniu Wojewoda D. przywołał jeszcze więcej wyroków, które miały przekonać o fakcie, iż położona stopa fundamentowa na powierzchni ziemi posiada trwałe związanie z gruntem tylko dlatego, że zapewnia bezpieczeństwo urządzeniu reklamowemu, które jest duże i ciężkie.

Autor skargi wyraził przekonanie, że doszło do pomylenia pojęć bezpieczeństwa obiektu z trwałym związaniem z gruntem. Te dwa pojęcia nie są ze sobą ściśle związane. Nie można mówić o trwałym związaniu z gruntem wtedy, gdy zapewnione jest bezpieczeństwo obiektu, jak również jego "odporność" na podmuchy wiatru. Wiele sądów twierdzi, że o trwałym związaniu z gruntem decyduje wielkość i waga - żaden jednak sąd nie pisze jaka wielkość i jaka waga jest tą graniczną, powyżej której to trwałe związanie następuje. W myśl art 29 ust 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane, dopuszcza się ustawienie obiektu budowlanego na okres do 120 dni na podstawie zgłoszenia, pod warunkiem iż obiekt ten nie będzie trwale związany z gruntem. Taki zapis w konfrontacji z przywołanymi wyrokami sądów oznaczałby, iż obiekty tymczasowe funkcjonujące przez nie więcej niż 120 dni mogą się przewrócić i być niebezpieczne. Jest to oczywista nieprawda, albowiem trwałe związanie gruntem nie może być "definiowane" poprzez konieczność zapewnienia bezpieczeństwa konstrukcji obiektu.

Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i została oddalona.

Na wstępie należy wskazać, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia kryterium legalności w niniejszej sprawie jest zaskarżona decyzja Wojewody D., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Powiatu W. w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na "instalacji kratownicy planszy informacyjnej [...], nie związanej trwale z gruntem na terenie nie zabudowanym, nie podświetlanej" na działce nr [...], położonej w miejscowości K., gmina Ż..

Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd rozpatrujący skargę do przekonania, że decyzja organu II instancji co do swej istoty odpowiada prawu. Zważyć należy, iż Sąd mógłby uchylić tę decyzję wyłącznie, gdyby stwierdził takie naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik sprawy. Takiego naruszenia prawa Sąd jednak się nie dopatrzył.

Istota sporu między skarżącą spółką a organami administracji architektoniczno-budowlanej sprowadza się do zagadnienia, czy instalację/budowę spornego obiektu wymagane jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę (jak twierdzą organy), czy też zastosowanie winna znaleźć instytucja prawna zgłoszenia (jak uważa skarżąca spółka). Sąd rozpatrujący skargę w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że projektowana inwestycja należy do kategorii obiektów budowlanych, na których wzniesienie wymagane jest pozwolenie na budowę, co zaś prowadzi do wniosku, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Należy powiedzieć, że z systematyki art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) wynika, że w ust. 1 zwolniono z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę roboty budowlane stanowiące budowę obiektu budowlanego, a w ust. 2 inne niż budowa obiektu budowlanego roboty budowlane. Zgodnie więc z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Stosownie zaś do art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z kolei przez budowę – zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego – należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W myśl natomiast art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe.

Wykładnia przytoczonych przepisów prowadzi do wniosku, że chociaż w obu wymienionych przepisach mowa jest o urządzeniach reklamowych, to jednakże chodzi o zupełnie inne urządzenia. W przepisie art. 3 pkt 3 ustawodawca wymienia wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe i zalicza je do budowli (obiektu budowlanego niebędącego budynkiem lub obiektem małej architektury), a tych dodatkowych określeń nie zawiera art. 29 ust. 2 pkt 6. Zatem wśród cech odróżniających urządzenia reklamowe będące budowlą jest to, że w przeciwieństwie do tych drugich są to urządzenia "wolno stojące" i "trwale związane z gruntem". Wobec tego, że już z treści omawianych przepisów wynika, że dotyczą one różnych urządzeń reklamowych, konsekwencją tego faktu jest to, że wykonanie urządzenia reklamowego będącego budowlą uzależnione jest od uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Z kolei realizacja urządzenia reklamowego, niebędącego wolno stojącym i trwale związanym z gruntem, przez jego instalację wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej (art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane). Ustawodawca celowo więc w art. 3 pkt 3 użył określenia "trwale związany z gruntem", aby odróżnić dwa urządzenia reklamowe podlegające różnym rygorom prawnym (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1687/09, z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 341/10, z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1038/10, z dnia 2 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1433/10, z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1788/10 – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dalej, zgodzić się należy z poglądami wyrażanymi dość powszechnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. O tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, ani technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, że ustawiane na gruncie urządzenie reklamowe, ze względu na swoje rozmiary oraz sposób połączenia z gruntem, wynikający z obciążeniowego działania stopy fundamentowej tworzy budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2558/10; z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 923/05; z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 1509/06 - orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu rozpatrującego skargę w niniejszej sprawie, zasadnie organy obu instancji doszły do wniosku, iż projektowana tablica reklamowa jest w istocie obiektem budowlanym, a to z racji swoich rozmiarów i konstrukcji, która trwale ten obiekt wiąże z gruntem, zapewniając temu obiektowi wymaganą stabilność i trwałość. Parametry techniczne tego obiektu przedstawione w dokumentacji zgłoszeniowej, a zwłaszcza jego wielkość (8,5m x 17,94 m) i sposób związania z gruntem za pomocą betonowego fundamentu (osiem bloków betonowych o wymiarach 1,2 m x 2,1 m) nie pozwalają na odmienną jego kwalifikację i uznanie, że postawienie tej tablicy stanowić będzie roboty budowlane w postaci instalacji, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Wobec powyższego zarzuty skarżącego wobec decyzji organów obu instancji w tym zakresie są nietrafne.

Podzielić należy oczywiście zarzut skarżącego, że uzasadnienie decyzji organu I instancji nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem w uzasadnieniu tym zbyt lakonicznie wyjaśniono tok rozumowania organu stopnia powiatowego. Jednakże organ II instancji tylko z powodu tego rodzaju naruszenia procedury administracyjnej – w niniejszej sprawie – nie byłby uprawniony do uchylenia tej decyzji. Trzeba bowiem powiedzieć, że w myśl art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że w sprawie nie było tak istotnych kwestii, których nie zbadał organ I instancji, aby konieczne było wydanie decyzji kasacyjnej.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.