Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1318/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Ewa Rynczak WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A.S. na uchwałę Rady Gminy Gdów z dnia 25 października 2007 r. Nr XVII/94/2007 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skargę oddala.


UZASADNIENIE

W dniu 25 października 2007 r. Rady Gminy Gdów podjęła uchwałę Nr XVII/94/2007 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa W. , w jego granicach administracyjnych, z wyłączeniem terenu, który objęty jest zmianą zgodnie z uchwałą Nr LII/345/98 Rady Gminy Gdów z dnia 12 czerwca 1998 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Gdów w rejonie złoża kruszywa "Nieznanowice – Wieniec", która została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego w numerze 119 z dnia 21 lutego 2008 r.

W dniu 23 maja 2011 r. do Rady Gminy Gdów wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wyżej opisaną uchwałą pochodzące od A.S. . W dniu 16 czerwca 2011 r. Rada Gminy Gdów uchwałą Nr XII/80/2011 uznała przedmiotowe wezwanie za nieuzasadnione.

W dniu 12 lipca 2011 r. A.S. wniósł za pośrednictwem organu skargę na uchwałę Rady Gminy Gdów Nr XVII/94/2007 z dnia 25 października 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Wieniec, w jego granicach administracyjnych, z wyłączeniem terenu, który objęty jest zmianą zgodnie z uchwałą Nr LII/345/98 Rady Gminy Gdów z dnia 12 czerwca 1998 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Gdów w rejonie złoża kruszywa "Nieznanowice- Wieniec w części dotyczącej zapisów w § 25 ust.4 pkt 1 w zakresie słów: "możliwość lokalizacji nowych obiektów kubaturowych wyłącznie po realizacji wałów ochronnych rzeki Raby" oraz § 36 ust.8 pkt 5 w zakresie słów: "zakaz lokalizacji nowych obiektów zwartej zabudowy oraz lokalizacji pojedynczych budynków, poza wyznaczonymi w strefie terenami warunkowej zabudowy: MNz, RMz, w których dopuszcza się możliwość wprowadzenia zabudowy po wykonaniu obwałowań rzeki Raby oraz terenu infrastruktury technicznej-kanalizacji oznaczonej na rysunku planu symbolem K". Przedmiotowej uchwale zarzucił naruszenie art.4 ust.1, art. 11, art. 14 ust. 8 oraz art.15 ust. 2 pkt 1, 7 i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2003 r. Nr 80, poz.717 z późn. zm.) oraz art. 36 ust.1, art. 88 a ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U z 2005 r. Nr 239, poz.2019 z późn. zm.) oraz art. 18 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, a także art. 2, art. 7, art. 64 ust 3 oraz art. 164 ust 3 Konstytucji RP.

Skarżący wskazał, że jest współwłaścicielem działki nr [....] położonej w miejscowości W. , która została objęta zakwestionowanym planem. Zaskarżone postanowienia planu naruszają jego interes prawny w postaci znacznego ograniczenia w zakresie właściwego korzystania z prawa własności nieruchomości poprzez wprowadzenie zakazu zabudowy na wskazanej wyżej działce.

Kwestionując zapisy § 25 ust. 4 pkt 1 oraz § 36 ust. 8 pkt 5 przedmiotowej uchwały skarżący odwołał się do podstawowej zasady, jaka obowiązuje w porządku prawnym na terenie RP, a mianowicie działania organów w granicy i na podstawie prawa. Skarżący podniósł, że zamierzał zrealizować nowy obiekt kubaturowy na działce nr [....] w miejscowości W. , Gmina Gdów. Obiekt ten mógłby zostać zrealizowany w okresie przed wejściem w życie przedmiotowej uchwały tj. do dnia 25 października 2007 r. na podstawie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w wyniku wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Skarżący podniósł, że w myśl przepisu art. 88a ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, ochrona przed powodzią jest zadaniem organów administracji rządowej i samorządowej. Zakwestionowane w skardze regulacje uzależniają stosowanie planu od późniejszych uzgodnień z organami mającymi zapewniać ochronę przed powodzią otwierając tym samym normy prawne, które powinny mieć charakter zamknięty. Jednocześnie uzgodnienia takie, zgodnie z ustawą, mogą być dokonywane wyłącznie na etapie przygotowania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Stwierdził, że uzależnienie wydania zakazu lokalizacji nowych obiektów od warunku, jakim jest wykonanie obwałowań rzeki Raby oraz terenu infrastruktury technicznej, co nie zależy tylko i wyłącznie od organów gminy, prowadzi do wniosku, że przepisy zaskarżonej uchwały są sprzeczne nie tylko z art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który wskazuje na zawartość planu, ale i z art. 14 ust. 8 tej ustawy, uznającym plan miejscowy za akt prawa miejscowego. Ten status planu wyklucza możliwość zawierania w nim norm otwartych. Jednocześnie wykonanie nowych obiektów kubaturowych jest uzależnione od wykonania infrastruktury technicznej terenu - kanalizacji zgodnie z § 36 ust. 8 pkt 5 przedmiotowej uchwały, co stoi w sprzeczności z art. 36 ust. 1 ustawy Prawo wodne, mówiącym o zwykłym korzystaniu z wód stanowiących własność właściciela nieruchomości, służących do zaspokojeniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego (wprowadzanie oczyszczonych ścieków w ilości nie większej niż 5 m3 na dobę). Tym samym w ocenie skarżącego nieprawidłowe wydaje się zamieszczenie w treści planu miejscowego odstępstw, których dokonanie uzależnione jest od przyszłych uzgodnień oraz na warunkach określonych przez organy czy instytucje, w bliżej lub dalej niedookreślonym czasie. Zamieszczanie w treści planu norm otwartych, odsyłających do odrębnych procedur, jest niedopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego i powoduje, że zamieszczone w planie normy prawa materialnego stają się w ten sposób niedookreślone, co godzi w normy zawarte w art. 64 ust. 3 oraz art. 164 ust. 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Gdów wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu organ podniósł, że zakwestionowana uchwała Rady Gminy Gdów Nr XVII/94/2007 z dnia 25 października 2007 r. nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy Prawo wodne oraz ustawy o samorządzie gminnym, co zostało potwierdzone przez Wojewodę [....] , który dokonując w 2007 r. oceny zgodności przedmiotowej uchwały z przepisami prawa, nie dopatrzył się w niej nieprawidłowości.

Podano, że procedura planistyczna w sprawie uchwalenia przedmiotowego planu miejscowego została przeprowadzona prawidłowo, co zostało także stwierdzone przez Wojewodę [....] , oceniającego jej zgodność z przepisami prawa. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym szczegółowo określa kolejność prac, które należy wykonać zanim plan miejscowy zostanie przedstawiony Radzie Gminy w celu jego uchwalenia.

Urząd Gminy Gdów przy przygotowywaniu projektu planu miejscowego był w posiadaniu pism: Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. znak; [....] z dnia 25 listopada 2003 r. oraz [....] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. znak: [....] z dnia 13 listopada 2003 r. W swoim piśmie RZGW zawnioskował, aby w przygotowywanym planie obowiązkowo uwzględnić: "obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią wyznaczone przez dyrektora RZGW w studium, o którym mowa w art. 82 ust.2 ustawy Prawo wodne", jednocześnie zaznaczając, że: "z uwagi na brak, w chwili obecnej studium o którym mowa w art. 82 ust. 2 ustawy Prawo wodne, określającego granice obszarów zagrożonych powodzią na terenach nieobwałowanych, proponuje się wyznaczyć: obszary zagrożone zalaniem wodami powodziowymi, w oparciu o dostępne specjalistyczne opracowania lub w przypadku ich braku w oparciu o zinwentaryzowane obszary, które zostały w przeszłości zalane wodami powodziowymi. Należało wziąć przy tym pod uwagę wszystkie informacje historyczne zarejestrowane na rozpatrywanym obszarze i uwzględnić maksymalne poziomy wystąpienia wód powodziowych."

Rada podniosła, że w oparciu o powyższe informacje i uzyskane wytyczne od RZGW w K. oraz dostępne w tej instytucji materiały specjalistyczne, w zakresie zasięgów wód powodziowych (tj. przyjętych wód o zasięgu Q1%), zostały wprowadzone do rysunku planu obszary zagrożone powodzią - strefa terenów zalewowych Q1% rzeki Raby oraz sformułowane w tekście planu zasady (warunkowe dopuszczenia) realizacji nowej zabudowy w ich zasięgu. Przesłanką ku temu był również wniosek MZMiUW w Krakowie, instytucji zarządzającej niektórymi potokami uregulowanymi i nieuregulowanymi położonymi w granicach administracyjnych m.in. Gminy Gdów, w tym rzeki Stradomki, z którego to wniosku wynika, że tereny położone w zasięgu wód powodziowych Q1% obejmujące między innymi ww. rzekę należy wyłączyć z zabudowy.

Organ wyjaśnił, że postulat powyższy został potraktowany jako postulat uniwersalny, zastosowany analogicznie dla wód powodziowych o zasięgu Q1% bez względu na ciek, dla którego zostały te zasięgi wyznaczane. Nie można było bowiem uznać, że prowadzenie racjonalnej polityki w zakresie ochrony terenów przed wodami zalewowymi Q1% wraz z zastosowaniem ograniczeń co do rozwoju nowej zabudowy w ich granicach, należy odnieść wyłącznie do rzeki Stradomki, nie odnosząc się w ten sam sposób do wód powodziowych Q1% ustalonych od rzeki Raby, czy też innego cieku. Rzeka Stradomka jest bowiem dopływem rzeki Raby i wraz z innymi jej dopływami tworzy nieobwałowany system hydrologiczny.

Rada podała, że przedłożone wraz ze skargą na przedmiotową uchwałę przez A.S. pismo RZGW Zlewni Raby w D. znak: [....] z dnia 13 maja 2010 r. stwierdza, że działka nr [....] w m. W. według danych pochodzących z realizowanego wówczas opracowania pn: "Wyznaczenie obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią zlewni Raby jako integralnego elementu studium ochrony przeciwpowodziowej" położona jest poza zasięgiem zalewu wodą Q1% rzeki Raby.

W sierpniu 2010 r. do organu wpłynęło pismo Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. znak: [....] z dnia 12 sierpnia 2010 r. przekazujące zatwierdzone do stosowania przez Dyrektora RZGW w K. z dniem 11 sierpnia 2010 r. opracowanie pn: "Wyznaczenie obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią w zlewni Raby jako integralnego elementu stadium ochrony przeciwpowodziowej" zwanego w skrócie: "Studium ochrony przeciwpowodziowej" i stanowiącego wypełnienie obowiązku ustawowego wynikającego z art. 79 ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne. Zasięgi wód powodziowych Q1% przedstawione w powołanym Studium przeciwpowodziowym z 2010 r. różnią się od zasięgów wód Q1%, które na podstawie materiałów specjalistycznych dostępnych w RZGW K. , zostały wprowadzone do sporządzanego w latach 2003-2007 planu miejscowego sołectwa W. i odpowiadają wówczas obowiązującym zasięgom tychże wód powodziowych. Aktualne zasięgi wód powodziowych, w tym wód Q1%, zostaną uwzględnione podczas prac związanych ze zmianą (aktualizacją) przedmiotowego planu miejscowego i będą odpowiadały zasięgom wód powodziowych ustalonym w nowym Studium przeciwpowodziowym. Nie mogą one być podstawą zarzutów w stosunku do prawidłowo podjętej uchwały po przeprowadzeniu należytej procedury uchwalającej plan miejscowy w 2007 r.

Dalej zaznaczono, że w uzgadnianym i opiniowanym z wymaganymi prawem organami i instytucjami projekcie planu sołectwa W. zawarte już były zapisy dotyczące terenów zalewowych i warunkowo dopuszczonej do realizacji w ich zasięgu zabudowy, które były tożsame z zapisami zaprezentowanymi zainteresowanym osobom podczas wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu.

Rada podała, że zarzuty podniesione przez A.S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie były już przedmiotem wcześniejszych analiz przez Radę Gminy Gdów i zostały merytorycznie rozwinięte w uzasadnieniu do Uchwały Nr XII/80/2011 Rady Gminy Gdów z dnia 16 czerwca 2011 r. Nadto problematyka działki nr [....] w miejscowości W. w kontekście zapisów obowiązującego zaskarżonego planu miejscowego sołectwa W. była już przedmiotem rozpatrzenia przez Radę Gminy Gdów oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na wniosek i ze skargi M.S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 5 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 431/11 odrzucił skargę. Jak podniesiono w odpowiedzi na skargę, na wymienione postanowienie M.S. wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie i sprawa pozostaje w toku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), po ustaleniu, że zaskarżona uchwała lub jej część narusza prawnie chroniony interes prawny skarżącego, uprawniony jest do badania, po czy przy wydaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

W tej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest § 25 ust. 4 pkt 1 oraz § 36 ust. 8 pkt 5 uchwały Rady Gminy Gdów Nr XVII/94/2007 z dnia 25 października 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa W. , w jego granicach administracyjnych, z wyłączeniem terenu, który objęty jest zmianą zgodnie z uchwałą Nr LII/345/98 Rady Gminy Gdów z dnia 12 czerwca 1998 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Gdów w rejonie złoża kruszywa "Nieznanowice – Wieniec" - zwanej dalej w skrócie "planem miejscowym". Jak wynika to wprost ze skargi, skarżący domaga się unieważnienia nie całego planu miejscowego, ale jedynie powołanych wyżej paragrafów tego planu precyzując przedmiot zaskarżenia jako: § 25 ust.4 pkt 1 planu miejscowego w zakresie słów: "możliwość lokalizacji nowych obiektów kubaturowych wyłącznie po realizacji wałów ochronnych rzeki Raby" oraz § 36 ust.8 pkt 5 planu miejscowego w zakresie słów: "zakaz lokalizacji nowych obiektów zwartej zabudowy oraz lokalizacji pojedynczych budynków, poza wyznaczonymi w strefie terenami warunkowej zabudowy: MNz, RMz, w których dopuszcza się możliwość wprowadzenia zabudowy po wykonaniu obwałowań rzeki Raby oraz terenu infrastruktury technicznej-kanalizacji oznaczonej na rysunku planu symbolem K".

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skoro skarżący ogranicza przedmiot zaskarżenia tylko do części uchwały, to tym samym również Sąd w tej sprawie winien respektować tak zakreślony przedmiot zaskarżenia. Złożony charakter miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprawia, że w przypadku złożenia skargi dotyczącej planu należy w pierwszej kolejności właśnie ustalić przedmiot zaskarżenia, którym niekoniecznie musi być cały plan miejscowy. Przedmiotem zaskarżenia mogą być również wyodrębnione części planu stanowiące zbiór indywidualnych regulacji określających przeznaczenie niektórych tylko nieruchomości lub nawet jednej nieruchomości objętej ustaleniami planu. Ustalenie przedmiotu zaskarżenia ma istotne znaczenie, gdyż jak zasadnie podkreśla się w orzecznictwie "w postępowaniu sądowadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada nie związania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot" (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., sygn. akt OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3, poz. 104). W orzecznictwie zasadnie podkreślono, że w przypadku zaskarżenia tylko części uchwały, sąd nie jest zobowiązany obejmować kontrolą i stanowiącym jej następstwo orzeczeniem pozostałych postanowień uchwały (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 1993 r., sygn. akt SA/Wr 258/93, opubl. w OSP z 1995 r., nr 3, poz. 52; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1812/09, opub. w LEX nr 585359). W tej zaś sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący zaskarżył tylko część planu miejscowego.

Przyjęcie odmiennej interpretacji skutkowałoby tym, że po pierwsze Sąd niezależnie od zakresu zaskarżenia planu miejscowego musiałby badać, czy cały plan miejscowy narusza interes prawny skarżącego, a po drugie wydane przez Sąd orzeczenie obejmujące cały plan miejscowy zasadniczo wyłączałoby prawo do skutecznego odrębnego zaskarżenia tego planu przez właściciela innej nieruchomości objętej planem niż objęta tą skargą. Gdyby więc Sąd np. skargę skarżącego oddalił, to wówczas stosownie do art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, kolejna skarga na ten sam plan miejscowy obejmująca już wcześniej badane kwestie – byłaby niedopuszczalna. Sąd również bierze pod uwagę i tą okoliczność, że o ile badanie zachowania procedury sporządzania planu miejscowego zasadniczo jest niezależne od przedmiotu zaskarżenia (procedura jest bowiem wspólna dla całego planu miejscowego), o tyle badanie zasad sporządzenia planu miejscowego, a w tym ewentualnego przekroczenia granic władztwa planistycznego wymagałoby zbadania, czy prawo własności co do poszczególnych nieruchomości zostało określone w sposób akceptowalny przez ich właścicieli, czy też nie. W istocie w tym zakresie bez wyraźnego stanowiska tychże właścicieli dokonanie takiego ustalenia nie byłoby możliwe.

W związku z powyższym Sąd uznał, że w tej sprawie badaniu podlega tak zachowanie procedury uchwalenia całego planu miejscowego a to z tego powodu, że procedura uchwalania planu ma charakter jednolity dla całego planu. Natomiast badanie zachowania zasad sporządzania planu miejscowego dotyczyć będzie objętego skargą § 25 ust.4 pkt 1 planu miejscowego w zakresie słów: "możliwość lokalizacji nowych obiektów kubaturowych wyłącznie po realizacji wałów ochronnych rzeki Raby" oraz § 36 ust.8 pkt 5 planu miejscowego w zakresie słów: "zakaz lokalizacji nowych obiektów zwartej zabudowy oraz lokalizacji pojedynczych budynków, poza wyznaczonymi w strefie terenami warunkowej zabudowy: MNz, RMz, w których dopuszcza się możliwość wprowadzenia zabudowy po wykonaniu obwałowań rzeki Raby oraz terenu infrastruktury technicznej-kanalizacji oznaczonej na rysunku planu symbolem K". Sąd również zbada, czy nie naruszono właściwości organów w procedurze uchwalania planu miejscowego.

W ten bowiem sposób nie ogranicza się dopuszczalności zaskarżenia planu miejscowego przez właścicieli innych działek w zakresie merytorycznej treści planu niż objętego przedmiotem tej skargi. Oczywiście te prawomocne ustalenia dokonane w tej sprawie przez Sąd, które byłyby wspólne dla każdej ze skarg, które potencjalnie mogą być wniesione na plan miejscowy, będą wiązać Sąd w rozpoznawaniu ewentualnie kolejnych skarg. Do tych ustaleń w szczególności należy zaliczyć zbadanie zachowania procedury uchwalania planu miejscowego. Nie ma bowiem możliwości dokonania zbadania prawidłowości procedury uchwalenia planu miejscowego tylko do zaskarżonego § 25 ust. 4 pkt 1 i § 36 ust. 8 pkt 5 planu miejscowego bez jednoczesnego ustalenia, czy procedura ta została zachowana wobec pozostałej części planu miejscowego.

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że jedną z pierwszych czynności w rozpoznaniu skargi jest zbadanie, czy wniesiona skarga spełnia wymogi formalne jak wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Skarżący dopełnił wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia występując z takim wezwaniem do Rady Gminy Gdów w dniu 23 maja 2011 r. Rada Gminy Gdów udzieliła odpowiedzi na wezwanie podejmując w dniu 16 czerwca 2011 r. uchwałę Nr XII/80/2011 o uznaniu, że wezwanie to jest nieuzasadnione.

Dnia 12 lipca 2011 r. skarżący zaskarżył powołane wyżej paragrafy planu miejscowego do sądu administracyjnego, z zachowaniem trzydziestodniowego terminu do jej złożenia zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a.

Skarżący jest uprawniony do wniesienia skargi, ponieważ powołane przepisy tego planu wyraźnie określają sposób wykonywania prawa własności, a tym samym spełniona jest kolejna przesłanka wynikająca z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, mianowicie uchwała w zakresu administracji publicznej (a taką jest plan miejscowy) narusza uprawnienie skarżącego chronione przepisami ustawy. Przepisem, który określa zakres prawa własności jest przede wszystkim art. 140 Kodeksu cywilnego i niewątpliwie powołane paragrafy planu miejscowego to prawo własności kształtują.

Sąd unieważnia tylko wówczas plan miejscowy, gdy ograniczenie prawa własności w planie miejscowym nie ma uzasadnienia w obowiązującym prawie. Plan miejscowy może bowiem regulować, a nawet ograniczać prawo własności ale tylko wówczas, gdy czyni to zgodnie z prawem.

Zgodność z prawem ograniczenia (regulacji) prawa własności to zachowanie procedury uchwalania planu miejscowego, podejmowanie czynności przez właściwe organy i zachowanie zasad sporządzania planu miejscowego. W tym też zakresie Sąd przeprowadzi badanie legalności działania organów planistycznych w tej sprawie, będąc związany przedmiotem zaskarżenia.

Badając zachowanie procedury planistycznej Sąd uznał, że w tym zakresie nie naruszono przepisów postępowania ani też nie naruszono właściwości organów w procedurze uchwalania planu miejscowego.

Uchwałą z dnia 5 grudnia 2002 r. Nr III/37/2002 Rada Gminy Gdów przystąpiła do sporządzania planu miejscowego. Wprawdzie podjęcie tej uchwały miało miejsce na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), to jednak wobec braku zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu tego planu do publicznego wglądu w terminie do 11 lipca 2003 r. – do dalszej procedury znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.z.p.". Zgodnie bowiem z art. 85 ust. 2 u.p.z.p. do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. A contrario wobec tych planów miejscowych, w stosunku do których podjęto wprawdzie uchwałę o przystąpieniu do sporządzania planu przed datą wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (11 lipca 2003 r.), ale do tej daty nie zawiadomiono o terminie wyłożenia takiego planu do publicznego wglądu – należy stosować przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z art. 17 pkt 1 u.p.z.p. Wójt Gminy Gdów ogłosił w prasie lokalnej (Gazecie....) o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (ogłoszenie z dnia 16 października 2003 r.). Określono również termin składania wniosków do tego planu. Obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego zamieszczono w sposób zwyczajowo przyjęty – na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy Gdów w terminie od 6 października 2003 r. do 18 listopada 2003 r.

Następnie stosownie do art. 17 pkt 2 u.p.z.p. Wójt zawiadomił organy i instytucje o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia wniosków i terminu ich wniesienia. Zawiadomienie to skierowano do: Wojewody [....] , Zarządu Województwa [....] , Zarządu Powiatu [....] , [....] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody, Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Zarządu Dróg Wojewódzkich, Zarządu Dróg Powiatowych, Południowej Dyrekcji Kolei Państwowych, Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. , [....] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. , Wojewódzkiego Komitetu Przeciwpowodziowego, Wójta Gminy Ł. , Wójta Gminy R. , Burmistrza Miasta i Gminy D. , Wójta Gminy B. , Wójta Gminy B. i – co zbyteczne – Wójta Gminy G.

Złożono 38 wniosków, w tym 28 wniosków od organów i instytucji, resztę wniosków złożyły osoby prywatne. Wnioski te zostały – stosownie do art. 17 pkt 3 u.p.z.p. rozpoznane a wnioski organów i instytucji uwzględnione. Wśród wniosków nie było wniosku skarżącego.

Następnie sporządzono prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego spełniającego wymagania zawarte w § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. o sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587), zwanego dalej jako "rozporządzenie wykonawcze". Sporządzona została również prognoza oddziaływania na środowisko oraz projekt planu miejscowego, skierowany następnie do zaopiniowania i uzgodnienia (zawiadomienie z dnia 31 marca 2006 r.).

Opinię, zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. a u.p.z.p. wyraziła gminna komisja urbanistyczno-architektoniczna (opinia pozytywna z dnia 8 września 2005 r.). Wójtowie sąsiednich gmin powiadomieni o projekcie planu miejscowego w terminie 21 dni nie wyrazili opinii stąd Wójt Gminy Gdów uznał, że stosownie do art. 25 ust. 2 u.p.z.p. brak wyrażenia opinii uznaje się za zajęcie stanowiska pozytywnego.

Stosownie do art. 17 pkt 7 lit. a u.p.z.p. uzgodniono projekt planu miejscowego w Wojewodą (uzgodnienie z 29 maja 2006 r. i z dnia 21 sierpnia 2006 r. oraz z dnia 13 kwietnia 2006 r.), z Zarządem Województwa [....] (uzgodnienie negatywne z dnia 25 kwietnia 2006 r. i pozytywne z dnia 17 maja 2006 r.), z Zarządem Powiatu W. (uzgodnienie z 25 kwietnia 2006 r.). Zgodnie z art. 17 pkt 7 lit. b u.p.z.p. uzgodniono projekt planu miejscowego z [....] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków (uzgodnienie z 27 kwietnia 2006 r.). Zgodnie z art. 17 pkt 7 lit. c u.p.z.p. i art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej dokonano uzgodnienia projektu planu miejscowego z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym (uzgodnienie z 16 kwietnia 2006 r.). Stosownie do art. 17 pkt 7 lit. d u.p.z.p. dokonano uzgodnienia z Zarządem Dróg Powiatowym (uzgodnienie z 14 kwietnia 2006 r.). Uzyskano stanowisko Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (pismo z ....2006 r.) oraz od [....] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. (pismo z 25 kwietnia 2006 r.) dotyczące obszaru zalewowego. Uzgodniono, stosownie do art. 17 pkt 7 lit. e u.p.z.p. projekt planu miejscowego z [....] Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej (uzgodnienie z kwietnia 2006 r. bez daty dziennej) oraz przyjęto za uzgodniony projekt planu w związku z brakiem odpowiedzi w terminie 21 dni od Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Komendy Wojewódzkiej Policji. Zgodnie z art. 17 pkt 7 lit. g u.p.z.p. uzgodniono projekt planu miejscowego z Dyrektorem Okręgowym Urzędu Górniczego (uzgodnienie z 22 maja 2006 r. i 21 maja 2007 r.). Wobec braku odpowiedzi uznano za uzgodniony projekt planu miejscowego z Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska. Stosownie do art. 17 pkt 7 lit. h u.p.z.p. uzgodniono projekt planu miejscowego z geologiem powiatowym (uzgodnienie z 20 kwietnia 2006 r.).

Zgodnie z art. 17 pkt 8 u.p.z.p. uzyskano zgodę Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na przeznaczenie gruntów rolnych pod tereny zabudowy mieszkaniowej. Do projektu planu miejscowego wprowadzono zmiany wynikające z opinii i uzgodnień oraz z wniosku rolnego.

Stosownie do art. 17 pkt 10 u.p.z.p. Wójt Gminy Gdów ogłosił o wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu w okresie od 8 sierpnia 2007 r. do 7 września 2007 r.

W dniu 20 sierpnia 2007 r. odbywa się publiczna dyskusja nad projektem planu miejscowego. W dyskusji tej nie brał udział skarżący.

Zostały wniesione uwagi do projektu planu miejscowego (14 uwag) w tym uwaga nr 6 wniesiona przez M.S. o treści domagającej się zmiany przeznaczenia działki nr [....] z obszaru R3 na obszar RMz2. Uwaga ta została zarządzeniem Wójta Gminy G. z 19 października 2007 r. nr [....] w całości uwzględniona. Nie uwzględniono trzech innych uwag.

Rada Gminy Gdów uchwałą z dnia 25 października 2007 r. Nr XVII/94/2007 uchwaliła plan miejscowy i jednocześnie stwierdziła, że plan ten jest zgodny ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, zamieściła rysunek planu miejscowego, rozstrzygnęła o trzech nieuwzględnionych przez Wójta uwagach oraz ustaliła o sposobie realizacji zapisanych w planie miejscowym inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej należących do zadań własnych Gminy oraz o sposobie ich finansowania.

W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że procedura uchwalania planu miejscowego została dochowana i nie zawiera ona uchybień uzasadniających unieważnienie planu miejscowego.

Kolejną kwestią podlegająca badaniu przez Sąd jest ocena, czy zachowane zostały zasady sporządzania planu miejscowego. Zasady sporządzania planu miejscowego to treść merytoryczna planu miejscowego, którą kształtuje przede wszystkim treść studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, stanowiska zawarte przez organy uzgadniające i opiniujące oraz wyważanie interesu publicznego w przypadkach konfrontacji z interesami prywatnymi.

Sąd oceniając zgodność zaskarżonego planu miejscowego z treścią studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Gdów stwierdził, że ta zgodność została zachowana. Zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego działka nr [....] znajduje się w dwóch obszarach kierunkowego zagospodarowania: obszar RZ – tereny potencjalnych możliwości rozwoju usług sportu i rekreacji o znaczeniu ponadlokalnym i tereny potencjalnych rezerw docelowych w zakresie obejmującym między innymi mieszkalnictwo.

Z treści studium wynika, że działka nr [....] znajduje się w II strefie rozwoju osadnictwa, a na stronach 61-62 studium określono, że: "... tereny RZ położone są w znacznym procencie w strefie zalewowej rzeki Raby ... właściwe zagospodarowanie tych terenów będzie możliwe dopiero po zabezpieczeniu doliny Raby przed powodzią".

Tym samym taka treść studium oznaczała, że przede wszystkim zasięg strefy zalewowej rzeki Raby stanowi na obszarze RZ główny wyznacznik określenia sposobu zagospodarowania. Tam mianowicie, gdzie teren RZ stanowi jednocześnie obszar zalewowy, tam właściwe zagospodarowanie w zakresie czy to rozwoju sportu/turystyki czy też rozwoju mieszkalnictwa będzie możliwe dopiero po zabezpieczeniu doliny rzeki Raby przed powodzią.

Ponieważ w okresie sporządzania planu miejscowego nie obowiązywał odrębny plan ochrony przed powodzią (np. jako studium ochrony przeciwpowodziowej) znaczenia nabrało uzyskanie stanowiska co do treści planu miejscowego z organem właściwym w sprawach ochrony przeciwpowodziowej. Takie stanowisko wyraźnie akcentujące konieczność wyznaczenia obszaru zalewowego zajął Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. (stanowisko z 25 listopada 2003 r. i z dnia 2 maja 2006 r.)

Uzyskano również pozytywną opinię od [....] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. (stanowisko z dnia 13 listopada 2003 r. i z dnia 2 maja 2006 r.).

Tym samym należy uznać, że mając na uwadze treść studium, jak również stanowiska właściwych organów – Rada Gminy Gdów nie mogła dokonać zakwalifikowania działki skarżącego nr [....] do terenów objętych bezwarunkowych zagospodarowaniem jako tereny budownictwa mieszkaniowego (tereny mieszkalne). W przeciwnym razie Rada Gminy uchwaliłaby plan miejscowy w tym zakresie jako niezgodny ze studium i wbrew stanowiskom innych organów i to stanowiłoby naruszenie prawa.

Nie można również pominąć i tego, że w ramach procedury uchwalania planu miejscowego M.S. (żona skarżącego) złożyła w dniu 3 września 2007 r. wniosek o poszerzenie obszaru RMz2 właśnie o działkę nr [....] i wniosek ten organy planistyczne w całości zaakceptowały. Od samego zaś początku treść proponowanego zagospodarowania obszaru RMz2 nie ulegała zmianie. Tym samym ważnym jest i to, że w procesie (długotrwałym, liczącym 5 lat) uchwalania planu miejscowego zamiarem skarżącego było określenie zasad zagospodarowania działki nr 530/7 jako obszaru RMz2 z warunkową zabudową. Skoro więc skarżący ani razu nie zgłaszał swojego stanowiska co do propozycji innego niż RMz2 zagospodarowania tej działki, to trudno zarzucać Wójtowi i Radzie Gminy Gdów, że uchwalając plan miejscowy pominęły stanowisko skarżącego. Stanowisko to zostało bowiem w całości zaakceptowane.

Sytuacja zaś, że po kilku latach od chwili uchwalenia planu miejscowego skarżący chciałby odmiennie zagospodarować swoją działkę nie może stanowić samodzielnej i wystarczającej przesłanki do uznania, że w trakcie uchwalania planu miejscowego organy naruszyły zakres władztwa planistycznego. Władztwo planistyczne oznacza również obowiązek wyważenia interesu publicznego i interesu prywatnego w zakresie ustalania zasad zagospodarowania danych terenów. W ocenie Sądu co do działki nr [....] granic tego władztwa Rada Gminy Gdów nie przekroczyła. Skoro w dacie uchwalania planu miejscowego działka ta znajdowała się w terenie zalewowym, tym samym interes publiczny mógł nakazywać daleko idące ograniczenie zabudowy właśnie dlatego, aby chronić właścicieli takich terenów przed ich zabudową, która następnie mogłaby zostać zniszczona powodzią, a powódź nie tylko mogłaby wyrządzić straty materialne w wybudowanych budynkach, ale mogłaby również zagrażać życiu i zdrowiu mieszkającym w nich ludziom. Doświadczenie życiowe wskazuje, że realizacja budownictwa na terenach zalewowych nieraz pociąga za sobą nie tylko bardzo duże straty, w tym straty dorobku całego życia mieszkających tam osób, ale i kierowanie przez tak poszkodowane osoby oskarżeń wobec organów administracji o udzielanie pozwoleń na budowę na takich terenach. Określenie zaś w planie miejscowym, że dany teren jest terenem budownictwa mieszkaniowego wiązałby organy administracji architektoniczno-budowlanej do udzielenia pozwoleń na budowę.

Należy również uwzględnić i to, że obowiązujący do 2004 r. poprzedni plan miejscowy całkowicie wykluczał jakakolwiek zabudowę na obszarze działki nr [....] . Nie można więc uznać, że skarżący poprzednio mógł realizować zabudowę według ustaleń poprzedniego planu miejscowego, a nowy plan miejscowy na taką zabudowę już nie pozwala.

Rekapitulując ten tok rozważań należy stwierdzić, że treść zaskarżonych paragrafów planu miejscowego nie narusza zasad sporządzania tego planu, a daleko ograniczony zakaz zabudowy działki nr [....] stanowił dopuszczalną formę ochrony przed skutkami powodzi.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego należy stwierdzić, że nie mają znaczenia podnoszone okoliczności dotyczące opracowania w 2010 r. studium ochrony przeciwpowodziowej czy też stanowisko organów wyrażone w pismach z dnia 13 maja 2010 r. (Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. ) oraz z dnia 31 stycznia 2011 r. (....Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. ). Organy te bowiem wyraziły swoje stanowisko co do zasięgu obszaru zalewowego po dacie uchwalenia zaskarżonego w części planu miejscowego. Studium to i te pisma pochodzą z okresu już po sporządzeniu planu miejscowego i co najwyżej mogą być podstawą do zmiany istniejącego planu. Nie mogą jednak być uwzględnione przy ocenie legalności sporządzania zaskarżonego planu miejscowego z tego powodu, że na dzień 25 października 2007 r. dokumentów tych jeszcze nie było. Powoływane przez skarżącego dokumenty dotyczą zdarzeń zaistniałych już po sporządzeniu planu miejscowego i dlatego nie mogą podlegać uwzględnieniu przy ocenie legalności zaskarżonego planu miejscowego.

Sąd nie podziela również i tego poglądu, że zaskarżony § 25 ust. 4 pkt 1 i § 36 ust. 8 pkt 5 planu miejscowego zawiera normy otwarte. Wprawdzie skarżący nie definiuje pojęcia normy otwartej, ale w jego ocenie te przepisy w istocie uzależniają możliwość uznania terenu RMz2 jako terenu mieszkalnictwa od podjęcia czynności przez inne organy administracji – w tym administracji samorządowej i rządowej. Tylko bowiem wówczas, gdy te właściwe organy zabezpieczą rzekę Rabę stosownymi obwałowaniami, wówczas będzie można zabudować działkę nr [....] . W ocenie Sądu powołane przepisy mają charakter przepisów warunkowych, tzn. określają one zarówno obowiązujące zagospodarowania terenu jak i warunkowe zagospodarowanie. § 4 pkt 7 rozporządzenia wykonawczego wskazuje, że jednym ze standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu planu miejscowego jest, między innymi, ustalenie dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów, które powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia (podkreślenie składu Sądu) i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów. Dopuszczenia zaś mogą oznaczać właśnie warunkowe zagospodarowanie danego obszaru.

Uzależniając możliwość zabudowy od wykonania obwałowań cieku wodnego nie kreują nowych kompetencji organom administracji. Takie warunkowe zagospodarowanie terenu nie stanowi wyjątkowej cechy zagospodarowania w obszarach planistycznych. Przykładowo wyznaczenie na danym obszarze przebiegu przyszłej drogi publicznej z jednej strony ogranicza właścicieli takich terenów w zakresie ich zagospodarowania, a z drugiej strony nie stanowi żadnej gwarancji, że taka droga rzeczywiście powstanie. Tym samym przepisy, które warunkują możliwość zabudowy od zabezpieczenia takiego terenu przed jego zalaniem, mogą stanowić treść ustaleń planistycznych planu miejscowego.

W ocenie Sądu plan miejscowy w zaskarżonym zakresie nie narusza art. 4 ust. 1 u.,p.z.p., który właśnie pozwala na kształtowanie zasad zagospodarowania terenów w planie miejscowym. Nie narusza art. 11 u.p.z.p. który dotyczy procedury uchwalania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Nie narusza również art. 14 i art. 15 ww. planu miejscowego, ponieważ właśnie wprowadza dopuszczalne ograniczenia w zabudowie terenu, w ocenie Sądu uzasadnione w tej sprawie. Nie został również naruszony art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.). Zgodnie z tym artykułem właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz z wody podziemnej znajdującej się w jego gruncie a prawo to nie stanowi prawa do wykonywania urządzeń wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Powołane w skardze paragrafy 25 i 36 planu miejscowego nie regulują prawa do zwykłego korzystania z wód.

Artykuł 88a Prawa wodnego został dodany na podstawie art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 32, poz. 159). Wszedł ten przepis w życie z dniem 18 marca 2011 r. trudno więc dokonywać oceny zgodności z tym przepisem planu miejscowego uchwalonego w październiku 2007 r.

Nie został również naruszony art. 18 ustawy o samorządzie gminnym który jedynie wyznacza zakres spraw do właściwości organów gminy (a w szczególności rady gminy). Przepis ten nie ma zastosowania przy ustalaniu legalności treści planu miejscowego i sam skarżący nie wskazuje. Na czym to naruszenie mogłoby polegać.

Sąd uznał również, że w tej sprawie Rada Gminy Gdów nie naruszyła art. 2, art. 7, art. 64 ust. 3 i art. 164 ust. 3 Konstytucji RP. Skarżący podnosi, że zamieszczenie w planie miejscowym norm otwartych narusza powołane przepisy Konstytucji. Art. 2 Konstytucji RP zawiera zasadę demokratycznego państwa prawnego jako podstawową zasadę prawną i ustrojową Rzeczypospolitej Polskiej. Nie narusza tej zasady określenie dopuszczalnego (lub warunkowego) sposobu zagospodarowania danego obszaru w planie miejscowym, jeżeli jest to uzasadnione. Nie został również naruszony art. 7 Konstytucji RP statuujący zasadę legalności działania organów administracji. W ocenie Sądu w tej sprawie organy Gminy Gdów nie naruszyły prawa. Również nie został naruszony art. 64 ust. 3 Konstytucji RP który stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Treść ograniczeń prawa własności skarżącego objęta § 25 ust.4 pkt 1 i § 36 ust.8 pkt 5 planu miejscowego nie narusza istoty prawa własności. Naruszenie bowiem istoty prawa własności to sytuacja, w której zostałby właściciel pozbawiony całości atrybutów w zakresie rozporządzania swoim prawem własności czy też korzystania z prawa własności. Chodzi więc tylko o taką sytuację, w której właściciel zostałby pozbawiony wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania lub rozporządzania nieruchomością. W tej zaś sprawie nie ma mowy o takich całkowitym pozbawieniu właściciela uprawnień. Właściciel został ograniczony w prawie własności, ale na datę 25 października 2007 r. Rada Gminy Gdów miała prawo ustalić sposób zagospodarowania działki nr [....] skarżącego, który to sposób w istocie nie odbiegał od wcześniejszych zasad planistycznych kształtujących zagospodarowanie. Zarzut naruszenia art. 164 ust. 3 Konstytucji RP jest całkowicie chybiony, bo przepis ten stanowi domniemanie dla ustawodawcy do powierzania samorządowi gminnemu wykonywania wszystkich zadań samorządu terytorialnego nie zastrzeżonych dla innych jednostek samorządu terytorialnego. Sąd nie widzi związku między zakresem zaskarżenia w tej sprawie a podziałem zadań na poszczególne szczeble samorządu terytorialnego.

Rekapitulując należy wskazać, że zaskarżony w tej sprawie plan miejscowy odpowiada prawu i nie narusza art. 28 u.p.z.p.

Mając powyższe na uwadze Sąd, stosownie do art. 151 P.p.s.a. skargę skarżącego oddalił.