Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 63/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-02-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 32 i 50  par. 1,  art. 183  par. 2  pkt 5,  art. 153,  art. 106  par. 3,  art. 134  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 8
journal: Dz.U. 1990 nr 79 poz 464
law: Ustawa z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie sędzia NSA Wojciech Chróścielewski (spr.) sędzia del. WSA Marzenna Linska-Wawrzon Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. K., W. K., E. K., Z. M., E. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 943/05 w sprawie ze skargi G. K., W. K., E. K., Z. M., E. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wykonanych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 943/05 oddalił skargę G. K., W. K., E. K., Z.M. i E. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wykonanych robót budowlanych.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C., działając na podstawie art. 104 i art. 105 k.p.a. oraz art. 40 i art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229) w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.), umorzył postępowanie w sprawie dotyczącej garażu murowanego, usytuowanego na terenie nieruchomości przy [...] w C. na działce [...], stanowiącego własność I. i J. J.. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że I. i J. J. nie przedłożyli pozwolenia na budowę przedmiotowego garażu. Przedstawili natomiast odpis z księgi wieczystej nr [...] z dnia [...] potwierdzający własność garażu posadowionego na działce nr [...]. Stwierdzono także, że garaż ten stanowi samowolę budowlaną, został wykonany na początku lat 70-tych, czyli pod rządami prawa budowlanego z 1974 r. Analizując więc zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta C. oraz uznając, że stan techniczny garażu nie spowoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia, ani nie wpłynie na pogorszenie warunków zdrowotnych użytkowników i otoczenia organ nie znalazł podstaw do wydania nakazu rozbiórki w trybie art. 37 Prawa budowlanego z 1974r. Wobec powyższych okoliczności organ I instancji stwierdził, że przedmiotową samowolę należy rozpatrywać w oparciu o art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. i umorzyć prowadzone postępowanie jako bezprzedmiotowe.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając jednak, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C. przyjął błędne podstawy prawne i niewłaściwe zastosował uzasadnienie swego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 12 lutego 2002 r. o sygn. akt II SA/Ka 1041/00 podkreślił, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające potwierdziło legalność wybudowanych garaży. O powyższym zaś świadczą m.in. decyzja z dnia [...] nr [...] Urzędu Miasta C. wydana na podstawie art. 23 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1989 r. nr 14, poz. 74) o oddaniu gruntu stanowiącego działkę nr [...] w użytkowanie wieczyste najemcom garażu J. i I. J.. Mając zatem na uwadze wykładnię zawartą w powyższym wyroku Sądu organ odwoławczy przyjął, że osoba figurująca w tejże decyzji o oddaniu w użytkowanie wieczyste działki nr [...] zabudowanej garażem dysponowała pozwoleniem na jego budowę.

Z takim rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodzili się G. K. i W. K., E. K., Z. M. i E. M. powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zarzucono, że ze zgromadzonych akt archiwalnych nie wynika, aby prowadzone były jakieś postępowania przetargowe, rokowania czy negocjacje, w drodze których wyłonionemu nabywcy użytkowania wieczystego przysługiwałoby pierwszeństwo w otrzymaniu gruntu. Wskazano także, że akt notarialny nie został poprzedzony wydaniem decyzji administracyjnej; sporządzony był w innym już stanie prawnym i nie wspomina się w nim, że garaż został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie i odwołał się do argumentacji jaką zaprezentował w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w zaskarżonym wyroku stwierdził, że skargę E. M. należało oddalić z uwagi na brak jego interesu prawnego do jej wniesienia. Skarżący jest bowiem synem współwłaściciela nieruchomości i nie posiada do tej nieruchomości żadnego prawa uzasadniającego jego legitymację.

Przechodząc do merytorycznej oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji Sąd wskazał, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 12 lutego 2002 r. o sygn. akt II SA/Ka 1041/00 uchylał decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Sąd kontrolował legalność wydanych rozstrzygnięć w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych sprawy i oceniał prawidłowość zastosowanych do nich norm prawnych. W uzasadnieniu zaś wskazał, że skoro przesłanką zastosowania przepisu art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1989 r. nr 14, poz. 74) było wybudowanie garażu na podstawie pozwolenia na budowę, to wydanie takich decyzji wskazywałoby, że osoby w nich figurujące dysponowały pozwoleniami na budowę. Zaznaczono także, że zastosowanie takiego domniemania nie będzie konieczne, jeżeli okoliczność ta wynika wprost z akt administracyjnych sprawy o oddanie gruntu w wieczyste użytkowanie, prowadzonej w [...]r. przez Wydział Geodezji Urzędu Miejskiego w C..

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Jak wynika ze zgromadzonych akt administracyjnych w rozpatrywanej sprawie wydana była decyzja z dnia [...] nr [...] przez Urząd Miejski w C., na podstawie art. 23 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1989 r. nr 14, poz. 74) o oddaniu gruntu stanowiącego działkę nr [...] w użytkowanie wieczyste ówczesnym najemcom garażu I. i J. J.. W uzasadnieniu jej zawarto zapis, że garaż stanowi własność Skarbu Państwa, mimo że został wybudowany z środków własnych najemców. W następstwie tej decyzji zawarty został akt notarialny w dniu [...] Rep. [...] nr [...] - umowa o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste I sprzedaży garażu.

Reasumując powyższe uwarunkowania prawne i faktyczne - zdaniem składu orzekającego - przy tak sformułowanej ocenie prawnej w w/w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 12 lutego 2002 r., II SA/Ka 1041/00 brak jest podstaw do uznania, że garaże te są samowolą budowlaną.

Okoliczność funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji z dnia [...] nr [...] wydanej przez Urząd Miejski w C., na podstawie art. 23 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989 r. Nr 14, poz. 74) o oddaniu gruntu stanowiącego działkę nr [...] w użytkowanie wieczyste ówczesnym najemcom garażu przesądza status prawny przedmiotowego garażu. Nie ma podstaw więc do oceny jej legalności i tak długo będzie ona wiążąca póki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego.

Skargę kasacyjną na powyższy wyrok wnieśli G. K., W. K., E. K., Z. M. i E. M., zarzucając mu:

1. naruszenie art. 32 i 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że E. M. nie posiada do nieruchomości żadnego prawa uzasadniającego jego legitymację

2. naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 133 § 1 w związku z art. 54 § 2, art.134 § 1 i 153 tej ustawy poprzez nie przedłożenie Wojewódzkiemu Sądowi Wojewódzkiemu akt sprawy [...] przez [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie zażądanie tych akt przez Wojewódzki Sąd Administracyjny co pobawiło Sąd rozstrzygnięcia skargi w granicach danej sprawy, przez co nie można było ocenić prawidłowo zasadności wydanej decyzji przez organ odwoławczy, oraz nie zostały wykonane wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 12 lutego 2002 r., II SA/Ka 1041/00 nakazujące dokonanie oceny na podstawie akt dotyczących oddania działki nr [...] w użytkowanie wieczyste czy zostało wydane pozwolenie na budowę garażu.

Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na rozprawie był obecny w charakterze słuchacza A. M. syn E. M. współwłaściciela nieruchomości położonej przy [...] w C., co też ustaliły wcześniej organy administracji państwowej i tak jak pozostali skarżący jest on uprawnioną stroną postępowania mającą interes prawny w tym aby uzyskać dojazd do nieruchomości poprzez wyburzenie garaży, których legalność wybudowania jest przedmiotem niniejszego postępowania sadowego. W aktach administracyjnych znajduje się odpis z księgi wieczystej KW nr [...] gdzie w dziale II E. M. wpisany jest jako współwłaściciel nieruchomości.

Prawidłowa ocena przez Sąd zgodności lub niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji jest możliwa tylko na podstawie stanu faktycznego i zebranych dowodów, które były podstawą wydania decyzji. Brak istotnych materiałów uniemożliwiał ustalenie czy były podstawy do wydania merytorycznie takiej decyzji. Sąd nie zażądał od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego akt sprawy zakończonych decyzją o oddanie w użytkowanie wieczyste działki nr [...]. W zaskarżonej decyzji stwierdzono, że z akt o oddanie w użytkowanie wieczyste działki nie wynika, iż osoba nabywająca grunt i garaż dysponowała pozwoleniem na budowę. Także w skardze skarżący zwracają uwagę na to, że istnieją całe akta które zawierają wiele dokumentów, w których nawet nie wspomina się o istnieniu pozwolenia na budowę. Nie zwrócenie się Sądu do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o przesłanie akt oddania w użytkowanie wieczyste działki nr [...] wypacza stan faktyczny i uniemożliwia prawidłową ocenę legalności wydanej decyzji. Zgodnie z art.134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, a więc między innymi na podstawie dowodów zebranych w postępowaniu przed organami administracyjnymi. Należy zaznaczyć, że decyzja o oddanie w użytkowanie wieczyste działki nr [...] nie wiąże w niniejszej sprawie ani organu administracji ani sądu, bowiem dotyczy ona innego zagadnienia niż ten, który jest przedmiotem postępowania. Funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji o oddanie w użytkowanie wieczyste działki nie stoi na przeszkodzie w dokonaniu odmiennej oceny i ustaleniu, iż nigdy nie wydano pozwolenia na budowę garażu. W aktach, których nie załączył do sprawy organ odwoławczy. nie ma żadnego dokumentu ani pisma, w którym chociażby wzmiankowo wspomina się o istnieniu pozwolenia na budowę. Akta te zawierają wiele dokumentów w oparciu o które można z całą stanowczością stwierdzić, że garaż został wybudowany bez pozwolenia na budowę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji stwierdza, że brak jest informacji w aktach o istnieniu pozwolenia na budowę. Samo powołanie w decyzji art. 23 ust.1 i 5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nie jest wystarczającym dowodem na to, że było pozwolenie na budowę. Domniemanie, na którym oparł swoja decyzję [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego i Wojewódzki Sąd Administracyjny można z łatwością obalić dokumentami znajdującymi się w aktach o oddanie działki nr [...] w użytkowanie wieczyste.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm., powoływana dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie w pełnym zakresie odpowiada tym wymogom. Stawiając bowiem zarzut naruszenia prawa materialnego należało wskazać, czy skarżący upatrują go przez błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie powołanych przepisów ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Ta wada skargi nie może jednak powodować konieczności jej odrzucenia.

Rację mają składający skargę kasacyjną, w zakresie pierwszego z postawionych w niej zarzutów. Co prawda wbrew stwierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej w aktach administracyjnych nie ma odpisu z księgi wieczystej KW [...], z którego miałoby wynikać, że w E. M. jest współwłaścicielem sąsiedniej nieruchomości, to jednak skoro decyzje organów obu instancji były jemu również doręczane, to zbędne jest na etapie postępowania sądowoadministracyjnego kwestionowanie jego interesu prawnego do wniesienia skargi. Sąd I instancji oddalając skargę E. M. rzeczywiście naruszył przepisy art. 32 i 50 § 1 p.p.s.a. Jednak stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga wykazania, iż naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej nie wykazano, nie dość, że istotnego wpływu na wynik sprawy, ale w ogóle żadnego wpływu. Skoro skarżącemu E. M. zapewniono możliwość uczestniczenia w postępowaniu przed Sądem I instancji, bowiem jego skarga została oddalona, a nie odrzucona, to nie ma miejsca także przesłanka nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zgodnie, z którą nieważność postępowania zachodzi wówczas, gdy strona została pozbawiona możności obrony swoich praw.

Stosownie do art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. nr 153, poz. 1271) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu NSA wydanym przed 1 stycznia 2004 r. wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia, z zastrzeżeniem art. 100, który odnosi się do uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego. Niezależnie od tego, że Sąd I instancji błędnie, zamiast wskazanego wyżej przepisu, powołał art. 153 p.p.s.a., zgodnie, z którym ocena prawna oraz wskazania, co do dalszego prowadzenia postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ administracji, ocena prawna sformułowana w wyroku NSA z 12 lutego 2002 r., II SA/Ka 1041/00 była w sprawie wiążąca zarówno dla organów administracji, jak i Sądu I instancji. W uzasadnieniu tego wyroku NSA wskazał, że skoro przesłanką zastosowania art. 23 ust. 5 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1989 r. nr 14, poz. 740 było wybudowanie garażu na podstawie pozwolenia na budowę to wydanie takich decyzji wskazywało, że osoby w nich figurujące dysponowały pozwoleniem na budowę. Stanowisko to Sąd wywiódł z faktu, iż w przepisie tym stwierdzono, że "osobom, które wybudowały na podstawie pozwolenia na budowę garaże na gruntach państwowych przysługuje pierwszeństwo w nabyciu tych gruntów w użytkowanie wieczyste oraz garaży, jeżeli przeszły na własność państwa. Tak więc w tej sprawie kwestia legalności – budowy garaży na podstawie pozwolenia na budowę została w tym wyroku prawomocnie przesądzona. Ocena taka traci swą moc wiążącą jedynie w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego sprawy bądź w sytuacji wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 381; por. też np. wyrok NSA z 12 października 2006 r., II GSK 147/06, LEX nr 276691; wyrok NSA z 6 czerwca 2005 r., OSK 1944/04, LEX nr 194726).

W kontekście przedstawionych wyżej rozważań chybione są zarzutu naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 54 § 2, 134 § 1 i 153 p.p.s.a. Zauważyć wypada, iż wytyczne zawarte w wyroku NSA z 12 lutego 2002 r., II SA/Ka 1041/00 nakazujące dokonanie oceny na podstawie akt sprawy zostały sformułowane przede wszystkim, dlatego, iż organy administracji jedną decyzją objęły 10 spraw o różnych stanach faktycznych i prawnych, bez uwzględnienia zróżnicowanego materiału dowodowego. Sąd stwierdził przy tym, iż przyjęcie domniemania prawnego, że zastosowanie art. 23 ust. 5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości wskazuje na posiadanie przez adresatów decyzji pozwolenia budowlanego nie będzie konieczne, jeżeli z akt administracyjnych wprost wynika, że było wydane pozwolenie budowlane. Skoro w rozpoznawanej sprawie takiego pozwolenia nie odnaleziono, to do ustalenia a kwestii legalności budowy przedmiotowego garażu musi mieć zastosowanie wspomniane domniemanie legalności wynikające z wyroku NSA z 12 lutego 2002 r. Tak więc stawianie Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 54 § 2 i 134 § 1 p.p.s.a. przez nie zażądanie nadesłania przez organ II instancji akt sprawy dotyczącej decyzji o oddaniu gruntu stanowiącego działkę nr [...] w użytkowanie wieczyste nie znajduje żadnego uzasadnienia, tym bardziej, że żadne wnioski dowodowe nie zostały złożone przez skarżących w toku postępowania przed Sądem I instancji. Okoliczność zaś, że z aktami sądowymi zapoznali się dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji nie może stanowić dla nich żadnego usprawiedliwienia.

Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.