Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 269/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 686
law: Ustwa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Spółki z o.o. w T. na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 28 listopada 2014 r. znak: [...] w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska skargę oddala.


UZASADNIENIE

[.....] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, Delegatura w N. , zarządzeniem pokontrolnym z dnia 28.11.2014 r., znak: [.....] skierowanym do Przedsiębiorstwa Usług Komunalnych [.....] Sp. z o.o. - Zakład Zagospodarowania Odpadów w T. , na podstawie art. 12 ust. 1 pkt. 1 i ust 2 ustawy z dnia 20.07.1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 686) oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach 28.10 – 6.11.2014 r. udokumentowanej protokołem kontroli Nr [.....] , zarządził:

- w punkcie 1 klasyfikowanie odpadów wytwarzanych z instalacji MBP zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11.09.2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (Dz. U z 2012 r., poz. 1052) - w terminie: od zaraz i dalej na bieżąco;

- w punkcie 2 prowadzenie ewidencji odpadów zgodnie ze stanem rzeczywistym - w terminie: od zaraz i dalej na bieżąco;

- w punkcie 3 prowadzenie monitoringu procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów przebiegającego na instalacji MBP w terminie: od zaraz i dalej na bieżąco;

- w punkcie 4 prowadzenie procesu biologicznego przetwarzania odpadów frakcji podsitowej zgodnie z decyzją Starosty N. z dnia 12.12.2011 r., znak: [.....] i rozporządzaniem Ministra Środowiska z dnia 11.09.2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych - w terminie: od zaraz i dalej na bieżąco;

- w punkcie 5 magazynowanie odpadów zgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów - w terminie: od zaraz i dalej na bieżąco;

- w punkcie 6 prowadzenie okresowych przeglądów separatora znajdującego się na terenie sortowni w T. 2 razy w roku i dokumentowanie ich w zeszycie eksploatacji separatora - w terminie: od zaraz i dalej na bieżąco.

Ponadto na dzień 31.12.2014 r. organ wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń.

W uzasadnieniu organ wskazał, że kontrola przeprowadzona przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. w dniach 28.10 do 6.11.2014 r. w [.....] Sp. z o.o. - Zakładzie Zagospodarowania Odpadów w T. wykazała nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. W punktach 1-6 zarządzono ich usunięcie.

W zakresie zarządzenia z punktu 1 organ podał, że w trakcie kontroli stwierdzono, że wytwarzane z procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych odpady, klasyfikuje się z naruszeniem rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11.09.2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych. Zgodnie z ww. rozporządzeniem w wyniku mechanicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych frakcję podsitową należy klasyfikować pod kodem 19 12 12. W spółce frakcję tą klasyfikuje się pod kodem 19 12 09. Jest to niedopuszczalne, gdyż frakcje tego typu zawierają zbyt duże ilości odpadów ulegających biodegradacji, aby mogły być uznane za frakcję mineralną. Przypisywanie frakcjom < 50 mm lub nawet < 20 mm przez spółkę kodu 19 12 09 jest nadużyciem. Organ wskazał, że odpady wytwarzane w procesie biologicznego suszenia należy klasyfikować zgodnie z ww. rozporządzeniem pod kodem 19 05 01, a Spółka odpad z suszenia bez prowadzenia dalszej obróbki klasyfikuje od razu pod kodami: 19 12 10, 19 12 12, a nawet pod kodem 19 05 03 (który nie może być wytworzony w wyniku prowadzenia procesu biosuszenia zgodnie z ww. rozporządzeniem). Ponadto wydzielaną ze strumienia frakcję nadsitową (po ocenie wizualnej) spółka klasyfikuje pod kodem 19 12 10 pomimo, że nie zawsze spełnia ona wymagania określone przez odbiorcę paliwa.

W zakresie zarządzenia z punktu 2 organ podał, że podczas weryfikacji przedstawionej podczas kontroli ewidencji odpadów stwierdzono, że w karcie ewidencji odpadu o kodzie 19 12 12 (Nr karty 13/191212/2014) w tabeli "gospodarowanie odpadami we własnym zakresie" nie wykazano, w jakim miesiącu, ile oraz jaką metodą odzysku przetworzono odpad 19 12 12, pomimo, że prowadzono proces biologicznego suszenia tego odpadu. Zgodnie z art. 66 ustawy z dnia 14.12.2012 r. o odpadach (Dz. U. 2013 r., poz. 21 ze zm.) posiadacz odpadów jest zobowiązany do prowadzenia na bieżąco ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów, a art. 67 ust. 3 pkt. 3 ww. ustawy określa, że w ewidencji należy wyszczególnić sposoby gospodarowania odpadami.

W zakresie zarządzenia z punktu 3 organ podał, że w trakcie kontroli nie przedstawiono informacji nt. czasu pracy instalacji MBP (dla części mechanicznej i biologicznej) tj. ile dni w tym okresie instalacja pracowała, w jakich dniach i godzinach, jaka ilość i rodzaj odpadów została przetworzona na poszczególnych zmianach. Nie przedstawiono również informacji na temat warunków i parametrów charakteryzujących pracę instalacji, określających moment rozpoczęcia danego procesu i moment jego zakończenia. Prowadzony w biostabilizatorze proces suszenia nie jest dokumentowany, w związku z tym spółka nie może ocenić czy proces przebiegał zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (w jakim okresie prowadzono proces, jak długo proces przebiegał, jaki odpad kierowano do przetworzenia i w jakiej ilości, jaki odpad uzyskano i jakimi charakteryzował się parametrami). Zgodnie z art. 140 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2013 poz. 1232 ze zm.) podmiot korzystający ze środowiska jest zobowiązany zapewnić przestrzeganie wymagań ochrony środowiska. Takim wymogiem jest spełnianie obowiązującego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11.09.2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, w tym § 2. 1 i § 4. 4. W związku z powyższym spółka użytkująca instalację MBP winna prowadzić monitoring prowadzonych na instalacji procesów mechanicznego i biologicznego przetwarzania odpadów obejmujący parametry ilościowe, jakościowe i czasowe pracy instalacji.

W zakresie zarządzenia z punktu 4 organ podał, że w trakcie kontroli ustalono, że spółka prowadzi proces suszenia frakcji nadsitowej odpadu o kodzie 19 12 12 bez zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Dowodem w sprawie jest pisemna informacja do protokołu dot. eksploatacji mobilnego kompostera złożona przez Dyrektora ds. [.....] (w dniu 29.10.2014 r.) - co stanowi naruszenie art. 41 ustawy o odpadach. Ponadto ustalono, że prowadzony w Spółce proces biosuszenia odpadów trwał 3 do 4 dni, natomiast wg § 4.4 cyt. rozporządzenia ww. proces powinien być prowadzony przez co najmniej 7 dni.

W zakresie zarządzenia z punktu 5 organ podał, że podczas wizji lokalnych przeprowadzonych w dniach 28 i 29.10.2014 r. na terenie zakładu stwierdzono nieselektywne magazynowanie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego bezpośrednio na betonowym podłożu w sąsiedztwie kompostera V63 oraz magazynowanie odpadów z grupy 04 w leju zasypowym instalacji do mechanicznego przetwarzania odpadów komunalnych. Ponadto stwierdzono magazynowanie odpadów z grupy 15 01 04 opakowania metalowe (puszki aluminiowe) w jednej z komór żelbetowego bioreaktora (obecnie nieużytkowanego jako bioreaktor). Takie magazynowanie odpadów stanowi naruszenie punktu III.3 zezwolenia Starosty N. z dnia 12.08.2014 r., znak: [.....] na zbieranie odpadów.

W zakresie zarządzenia z punktu 6 organ podał, że w trakcie wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 28.10.2014 r. stwierdzono, że teren przyległy do separatora był zapadnięty. Ponadto stwierdzono, że nie prowadzi się książki eksploatacji separatora, a przeglądy prowadzi się jeden raz w roku zamiast dwóch, co stanowi naruszenie § 21 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24.07.2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U Nr 137, poz. 984 ze zm.).

W piśmie z dnia 12.12.2014 r. Przedsiębiorstwo Usług Komunalnych [.....] sp. z o.o. w T. wezwało [.....] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając brak uzasadnienia zarządzenia pokontrolnego oraz brak odniesienia się w zarządzeniu pokontrolnym do zastrzeżeń do protokołu przedstawionych przez stronę w dniach 13-26 listopada 2014 r.

W piśmie z dnia 31 grudnia 2014 r. [.....] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. poinformował spółkę, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w zarządzeniach pokontrolnych z dnia 28.11.2014 r. Wyjaśnił, że zarządzenia pokontrolne zostały wydane w oparciu o naruszenia stwierdzone w protokole kontroli z dnia 6.11.2014 r., podpisanych przez upoważnionego przedstawiciela spółki, ponadto w piśmie z dnia 2.12.2014 r. ustosunkowano się do zgłoszonych zastrzeżeń do protokołu.

Dodatkowo w dniu 9.01.2015 r. organ wystosował do spółki pismo zatytułowane "odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", w którym wyjaśnił, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Przedsiębiorstwo Usług Komunalnych [.....] sp. z o.o. w T. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na opisane wyżej zarządzenie pokontrolne z dnia 28.11.2014 r. (błędnie wskazując datę zarządzenia - 29.11.2014 r.), zarzucając:

- naruszenie przepisów postępowania tj. przepisu art. 8, art. 11 i art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia aktu administracyjnego niespełniającego wymogów określonych w przepisie art. 107 kpa,

- naruszenie przepisów postępowania tj. przepisu art. 8, art. 10 § 1 i art. 11 kpa poprzez wydanie aktu administracyjnego bez odniesienia się do zastrzeżeń do protokołów kontroli,

- naruszenie przepisów postępowania tj. przepisu art. 1 oraz art. 6 kpa poprzez brak zastosowania w przedmiotowym postępowaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zarządzeń oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu argumentowała, że zarządzenia pokontrolne nie zostały uzasadnione. Wymogów prawidłowego uzasadnienia nie spełniają także odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ nie wskazał żadnych dowodów okoliczności stwierdzonych w zarządzeniach. W piśmie z dnia 9.01.2015 r. stwierdził, że zarządzenia zostały wydane w oparciu o protokół kontroli, w którym to protokole opisano stan faktyczny oraz dowody będące podstawą rozstrzygnięcia. Wskazane działanie było działaniem nieprawidłowym ze względu na konieczność sporządzenia uzasadnienia, które powinno spełniać wymogi wskazane w przepisie art. 107 kpa. Prawidłowe uzasadnienie aktu administracyjnego związane jest z zasadą przekonywania wyrażoną w przepisie art. 11 kpa. Ponadto wszelkie działania organu dotyczące uzasadnienia zarządzeń podejmowane po ich wydaniu są spóźnione. Uzasadnienie zarządzeń powinno się bowiem znaleźć w ich treści.

Strona skarżąca wskazała, że w dniach 13 oraz 26.11.2014 r. przedstawiła zastrzeżenia do protokołu kontroli. Jednakże organ w uzasadnieniu zarządzeń pokontrolnych nie odniósł się do wskazanych zastrzeżeń. Powyższe również narusza zasadę przekonywania określoną w przepisie art. 11 kpa. Organ wydając zarządzenie nie wziął pod uwagę zastrzeżeń złożonych przez stronę, a w odpowiedziach na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stwierdził, że ustosunkował się do zastrzeżeń w piśmie z dnia 2.12.2014 r., a więc piśmie wydanym po wydaniu zarządzeń pokontrolnych i po ich doręczeniu stronie skarżącej. Powyższe przesądza, zdaniem strony skarżącej, o tym, że organ wydając zarządzenia nie wziął pod uwagę złożonych zastrzeżeń. Na powyższe wskazuje też treść samych zarządzeń w których brak odniesienia się do zastrzeżeń.

Ponadto organ w piśmie z dnia 9.01.2015 r. stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższe wskazuje, że organ w przedmiotowej sprawie nie stosował przepisów kpa co stanowi rażące naruszenie prawa. Zarządzenie pokontrolne jest bowiem aktem administracji publicznej rozstrzygającym indywidualną kwestię określonego podmiotu, tak wiec inspektor ochrony środowiska jako organ administracji publicznej zobowiązany jest prowadzić postępowanie w oparciu przepisy kpa. Obowiązek ten odnosi się zarówno do czynności kontrolnych, jak i wydania zarządzenia pokontrolnego.

W odpowiedzi na skargę [.....] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym akcie. Zdaniem organu, skarga nie jest zasadna. Kontrola prowadzona przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska uregulowana została w Rozdziale 5 ustawy z dnia 2.07.2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.), a to na podstawie art. 12a ustawy z dnia 20.07.1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 686 ze zm.), jak i w samej ustawie o IOŚ. Powołane przez stronę przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie mogą stanowić podstawy zarzutów, ponieważ do zarządzeń pokontrolnych o jakich mowa w art. 12 ust. 1ustawy o IOŚ nie stosuje się przepisów kpa, gdyż jest to postępowanie odrębne. Takie stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 21.06.2012 r., sygn. akt II OSK 723/12, wyrok NSA z dnia 18.01.2011 r., sygn. akt II OSK 2036/09 i z dnia 15.02.2011 r., sygn. akt II OSK 281/10). Niemniej jednak [.....] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska dokonał wszechstronnej i wnikliwej analizy materiału dowodowego zebranego w trakcie kontroli i na tej podstawie dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego oraz obowiązujących przepisów prawnych, wydając stosowne zarządzenie pokontrolne. Uzasadnienie każdego punktu zarządzenia znalazło się w jego treści, zaś podstawą wydania aktu był szczegółowy protokół kontroli. Zarządzenie pokontrolne wydane zostało w oparciu o naruszenia opisane w protokole kontroli z dnia 6.11.2014, który został podpisany przez upoważnionego przedstawiciela spółki. W protokole tym szczegółowo opisano stwierdzony stan faktyczny, jak i dowody na których oparto ustalenia kontrolne. Ponadto pismem z dnia 2.12.2014 r. ustosunkowano się do zgłoszonych przez stronę zastrzeżeń do protokołu. Same zaś zarządzenia zawierają uzasadnienie dla każdego ich punktu. Przepisy ustawy o IOŚ, które są podstawą do wydania zarządzenia kontrolnego, nie nakazują organowi przepisania treści protokołu kontroli do zarządzeń. Ustalenia kontroli są podstawą wydania zarządzenia i praktycznie nie mogą funkcjonować rozłącznie z protokołem, na który organ powołał się w ich treści. Taka konstrukcja jest zgodna z wymogami art. 12 ustawy o IOŚ. Co więcej, organ w odpowiedzi m.in. na zastrzeżenia do protokołu kontroli dodatkowo wyjaśnił skarżącemu swoje stanowisko, przedstawiając szczegółowo naruszenia przepisów prawa i indywidualnego aktu administracyjnego, które legły u podstawy nałożenia zarządzenia. Nie sposób więc postawić organowi zarzutu, że w swoim władczym działaniu zaniechał starannego działania, ustalenia stanu faktycznego i uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia. Organ zwrócił uwagę, że skarżący w skardze nie polemizuje z ustaleniami merytorycznymi w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Przedmiotem skargi nie jest decyzja (postanowienie) administracyjne, lecz zarządzenia wydane w wyniku przeprowadzonej przez organ ochrony środowiska kontroli. W pierwszej więc kolejności rozważenia wymaga czy skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna.

Zarządzenie pokontrolne, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska jest niewątpliwie aktem o charakterze władczym organu administracji publicznej nakładającym na adresata określone obowiązki. Sąd rozpoznający sprawę niniejszą podziela wyrażany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że zarządzenie pokontrolne, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska jest innym aktem z zakresu administracji publicznej, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa), po wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 52 § 3 i w terminie określonym w art. 53 § 2 tej ustawy (np. wyroki WSA: w Gliwicach z dnia 9 września 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 126/09, LEX nr 550331, w Opolu z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Op 529/08, LEX nr 521839, postanowienie NSA z dnia 4 lipca 2008 r. sygn. akt II OSK 972/08, LEX nr 506005).

Zarządzenia o których mowa, sporządzane są nie w wyniku przeprowadzenia postępowania jurysdykcyjnego, lecz w związku z ujawnionymi w czasie kontroli nieprawidłowościami. Kontrola zaś przeprowadzana jest w trybie przepisów ustawy z dnia z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.2013.672) w zw. z przepisami ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (DZ.U. 2013/686), a nie w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zarządzenia nie są decyzją administracyjną i nie ma do nich zastosowania przepis art. 107 kpa.

W świetle powyższego zaprezentowane w skardze zarzuty sprowadzające się do wytknięcia organom odmowy stosowania przepisów tego kodeksu i uchybień proceduralnych nawiązujących do przepisów tego kodeksu postępowania uznać należy za oczywiście chybione.

To, że wzorcem dla kontroli zarządzeń nie mogą być regulacje kodeksowe nie oznacza, że treść i zakres zarządzeń nie muszą znaleźć podstawy prawnej i faktycznej oraz że sama kontrola nie powinna być przeprowadzona zgodnie z regulującymi ją przepisami. Zaskarżone zarządzenia zostały poddane sądowej kontroli w takim właśnie kontekście z urzędu, w ramach kompetencji wynikających z art. 134 § 1 ppsa. Wyniki tej kontroli także nie pozwalają na uwzględnienie skargi. W tym zakresie zaskarżonym zarządzeniem nie sposób bowiem zarzucić wady mogącej uzasadniać ich uchylenie.

Tryb przeprowadzania kontroli przedsiębiorcy reguluje zasadniczo przepisy rozdziału 5 (art. 77 i nast.) ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. W zakresie nieuregulowanym tymi przepisami stosuje się przepisy ustaw szczególnych (art. 77 ust. 2). Także zakres przedmiotowy kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy oraz organy upoważnione do jej przeprowadzenia określają odrębne ustawy art. 77 ust. 3).

Przedmiotowa kontrola została przeprowadzona przez właściwy organ. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska kontrolę wykonują Główny Inspektor Ochrony Środowiska, wojewódzcy inspektorzy ochrony środowiska oraz upoważnieni przez nich pracownicy Inspekcji Ochrony Środowiska, zwani dalej "inspektorami".

O przeprowadzeniu kontroli podmiot kontrolowany został zawiadomiony stosownie do art. 79 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a sama kontrola została przeprowadzona z udziałem osoby upoważnionej przez kontrolowanego (art. 80 ust. 1 w/w ustawy).

Poprawności kontroli skarżąca Spółka nie kwestionowała , nie wniosła bowiem sprzeciwu o którym mowa w art. 84 c w/w ustawy.

W wyniku przeprowadzonej kontroli, stosownie do art. 11 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska sporządzono protokół, którego jeden egzemplarz doręczono stronie skarżącej. Korzystając ze swych uprawnień Spółka [.....] wniosła zastrzeżenia do protokołu ( w pismach z dni 12 listopada 2014 r. i 24 listopada 2014 r.).

Wbrew zarzutom skargi Spółka uzyskała wyjaśnienia odnoszące się do tych zastrzeżeń (pisma Inspektora z 2 grudnia 2014 r. i 19 grudnia 2014 r.). Wyjaśnienia te zawierają odpowiedź na wszystkie zarzuty, zostały sporządzone w nawiązaniu do obowiązujących przepisów prawa i stwierdzonego stanu faktycznego.

Prawidłowo w szczególności wskazano, że decyzja, na podstawie której skarżąca Spółka eksploatuje instalacje (decyzja Starosty [.....] z dnia 12 grudnia 2011 r. zezwalająca na prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania odpadów z uwzględnieniem ich zbierania, transportu i odzysku), wydana na podstawie przepisów art. 26 i 32 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach zachowała ważność na czas, na jaki została wydana, nie dłużej jednak niż na okres trzech lat od wejścia w życie ustawy z dnia 14 grudnia 2014 r. (art. 232 ust. 2 tej ustawy). W dacie kontroli zatem skarżąca Spółka korzystała z uprawnień wynikających ze "starej" decyzji, co nie oznacza, że nie miała obowiązku stosować się do aktualnych regulacji prawnych w zakresie, w jakim decyzja o pozwoleniu się nie wypowiadała. Dlatego prawidłowo w odpowiedzi na zarzuty wskazano, że Spółka winna stosować się do przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno – biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, w szczególności określających minimalny okres suszenia odpadów. W odpowiedzi wyjaśniono też kwestie związane ze stwierdzonym sposobem magazynowania odpadów, stanem eksploatowanych urządzeń oraz brakami i błędami w dokumentacji.

Następnie, stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska z czynności kontrolnych wydano zarządzenia.

Zarzuty te uzasadniono, przytaczając ustalenia kontroli i stosowne przepisy prawa.

W skierowanym do organu w dniu 12 grudnia 2014 r. wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skarżąca Spółka ograniczyła się do wskazania "braku uzasadnienia zarządzeń". Dopiero w piśmie z dnia 9 stycznia 2015 r. Spółka swe zarzuty bliżej opisała i na to pismo także uzyskała obszerną, merytoryczną odpowiedź (pismo z dnia 27 stycznia 2015 r.).

Z tą odpowiedzią skarga merytorycznie nie polemizuje ograniczając się do zarzutu naruszenia przepisów kpa.

W odpowiedzi tej należycie wykazano brak zasadności zarzutów podnoszonych w piśmie z dnia 9 stycznia 2015 r.

Jeszcze raz stwierdzić należy, że dniu 15 września 2012 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno – biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych. W rozporządzeniu zastrzeżono 36 miesięczny termin dla dostosowania istniejących instalacji do wymogów rozporządzenia. Skarżąca spółka, choć twierdziła, że postanowienia tego rozporządzenia jej nie dotyczą, ani w toku kontroli, ani w skardze nie wskazała, aby stwierdzone uchybienia były immamentnie związane z jeszcze niedostoswaną instalacją i aby wydane zarządzenia wykraczały ponad wymagania, które obecnie spełnia ta instalacja.

Dla prawidłowej klasyfikacji odpadów i prowadzenia ich odpowiedniej ewidencji "dostosowywanie instalacji" nie jest potrzebne. Sama spółka przyznała, że został ujawniony brak w ewidencji. Skoro brak tren dotyczył odpadu, którego wytwarzanie i przetwarzanie stanowi zasadniczą część działalności Spółki, to uznać należało, że nawet niewielki zakres braku upoważniał do wydania stosownego zarządzenia.

Wyjaśnienia organu odnoszące się do pkt 3 zarządzenia uznać należy za należyte. Rzeczywiście, tak jak podnosiła to skarżąca Spółka, we wskazywanych przez organ przepisach (art. 140 ustawy Prawo ochrony środowiska rozporządzenie z dnia 11 września 2012 r. ) nie ma wprost mowy o obowiązku prowadzenia monitoringu i taki nakaz nie był wprost ustanowiony decyzją. Rzecz jednak w tym, że na zakładzie prowadzącym działalność z wykorzystaniem środowiska spoczywa obowiązek takiego prowadzenia dokumentacji, który pozwoli na stwierdzenie prawidłowości, bądź nieprawidłowości w tej działalności przez organ uprawniony ustawowo do prowadzenia kontroli. Co więcej, nie prowadząc monitorowania procesu takiego jak opisany w zarządzeniu, sam przedsiębiorca pozbawia się możliwości samokontroli, a w konsekwencji możliwości wykazania poprawności przebiegu tego procesu. Tak rozumiany "monitoring" procesu przetwarzania odpadów, polegający na dokumentowaniu czasu pracy instalacji , ilości i rodzaju odpadów przetworzonych, parametrów i warunków pracy instalacji, jak najbardziej mieści się w dyspozycji art. 140 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska - w ramach obowiązku przestrzegania wymagań ochrony środowiska.

Także zasadność pozostałych punktów zarządzenia została przez organ wykazana w uzasadnieniu zarzutów i w odpowiedzi z dnia 27 stycznia 2015 r. Sama Spółka nie zaprzecza dostrzeżonym i opisanym przez organ uchybieniom w zakresie magazynowania odpadów oraz stanu separatora. Skoro zaś uchybienia stwierdzono, to w konsekwencji wydano stosowne zarządzenia tj. nakazano magazynowanie odpadów zgodnie z posiadanym zezwoleniem i nakazano przeprowadzanie kontroli separatora 2 razy do roku. Twierdzenia Spółki, że odpady miały być przechowywane niewłaściwe tylko "chwilowo" oraz że zapadnięcie terenu przyległego do separatora nie świadczy o wadliwym jego użytkowaniu, nie stanowią argumentu przemawiającego za negatywna oceną tak sformułowanych zarządzeń.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.