Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 385/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-08-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 sierpnia 2013 r. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A.D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu wierzytelności postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 23 lipca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wpłynął wraz ze skargą wniosek A.D. z [...] czerwca 2013 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodów i postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia z dnia [...] kwietnia 2013 r. o takim samym numerze w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu wierzytelności.

We wniosku skarżąca podniosła, że ww. postanowienia nie zostały przesłane na jej adres korespondencyjny. Dodała, że o ich istnieniu dowiedziała się od swojego pełnomocnika dopiero w dniu 19 czerwca 2013 r., kiedy to pełnomocnik - radca prawny M.Ś. w rozmowie telefonicznej z Izbą Skarbową uzyskała informację, że takie postanowienia zostały wydane.

Ww. skarga, na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, została rozdzielona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od momentu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z jego wniesieniem należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 87 § 4 P.p.s.a.).

Z przytoczonych przepisów wynika, że sąd postanawia o przywróceniu terminu, jeżeli strona wykaże, że w okresie, w którym powinna dokonać czynności w postępowaniu sądowym, nie dokonała jej bez swojej winy. O braku winy można mówić, gdy strona dołoży szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, przy czym bierze się pod uwagę obiektywny miernik staranności należycie dbającego o swoje interesy. Innymi słowy, ocenia się, czy zachodziły przeszkody nie do pokonania nawet przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona lub jej pełnomocnik dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Co więcej, uchybienie przez stronę terminowi, spowodowane okolicznościami związanymi z osobą jej pełnomocnika w pełni odnosi negatywne skutki wobec niej samej.

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy Sąd uznał, że skarżąca spełniła warunki formalne określone w art. 87 § 1 i 4 P.p.s.a., bowiem pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wniesiono z zachowaniem tygodniowego terminu liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia, a czynność, której uchybiono została dopełniona. Skarżąca bowiem wykazała, że o wydaniu zaskarżonego postanowienia dowiedziała się dopiero 19 czerwca 2013 r.

W ocenie jednak Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Skarżąca wskazała, że również i jej pełnomocnik - radca prawny M.Ś., dowiedziała się o wydaniu zaskarżonego postanowienia dopiero w dniu 19 czerwca 2013 r., w wyniku rozmowy telefonicznej z pracownikiem Izby Skarbowej. Tymczasem, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] wynika, że zaskarżone postanowienie zostało skutecznie doręczone ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi - radcy prawnemu M.Ś. w dniu 6 maja 2013 r. (k. 59 teczka 2 akt administracyjnych).

Dodać przy tym należy, że właściwie Dyrektor Izby Skarbowej kierował korespondencję jedynie do pełnomocnika skarżącej, gdyż zgodnie z przepisami dotyczącymi doręczeń, jeśli dla strony ustanowiono pełnomocnika, doręczeń należy dokonywać wyłącznie temu podmiotowi.

W ocenie Sądu, reprezentujący stronę profesjonalny pełnomocnik, nie informując swojej mocodawczyni o wydaniu przedmiotowego postanowienia i nie podejmując w związku z otrzymaną korespondencją żadnych czynności procesowych, nie dopełnił swoich obowiązków. Okoliczność ta jednak pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. W orzecznictwie sądów administracyjnych została bowiem ugruntowana zasada, że strona ponosi wszelkie skutki działań i zaniechań pełnomocnika. Zatem, strona ponosi winę nie tylko za własne działania lub zaniechania, ale również za działania i zaniechania osób trzecich, które upoważniła do występowania w jej imieniu. Można wówczas mówić o winie strony w wyborze pełnomocnika, którego niedbałe działanie doprowadziło do uchybienia terminu do wniesienia skargi do sądu (por. postanowienia NSA z dnia 20 grudnia 2012r., sygn. akt II FZ 993/12 oraz z dnia 19 grudnia 2012r., sygn. akt FZ 946/12 - orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Na zakończenie, należy jeszcze raz przypomnieć, iż przywrócenie terminu może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazywać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu. Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że do takich powodów nie można zaliczyć wadliwego i nieodpowiedzialnego działania fachowego pełnomocnika.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.