Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 124/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 23
journal: Dz.U. 1964 nr 9 poz 59
law: Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy.
article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 1 marca 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 stycznia 2012 roku, sygn. akt II SA/Sz 715/11 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi K.K. na postanowienie Zachodniopomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2011 roku, Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił K.K. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie pełnomocnika profesjonalnego w sprawie ze skargi K.K.na postanowienie Zachodniopomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że skarżąca wraz z mężem osiąga miesięcznie dochód w wysokości 3400 zł brutto, natomiast jej miesięczne koszty utrzymania kształtują się na poziomie ok. 422 zł. Ponadto skarżąca posiada oszczędności w wysokości 2100 zł. Dodatkowo Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. Nr 9, poz. 59 ze zm.) małżonkowie zobowiązani są do wzajemnej pomocy, nawet w przypadku pozostawania w rozdzielności majątkowej, a pomoc ta obejmuje także partycypowanie w kosztach zaistniałych procesów sądowych. Powyższe okoliczności nie pozwalają, zdaniem Sądu, uznać skarżącej za osobę o znikomych dochodach czy też znajdująca się na skraju ubóstwa, w związku z czym nie należy przyznać jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła K.K. podnosząc, że mieszka ona wraz z mężem, ale nie prowadzi wraz z nim wspólnego gospodarstwa domowego – każde z małżonków samodzielnie zaspokaja swoje potrzeby materialne. Skarżąca wskazała, że jej osobisty dochód miesięcznie wynosi 1003,17 zł netto, z czego 200 zł stanowią miesięczne wydatki. Pozostała kwota przeznaczona jest na żywność, wizyty lekarski, opłaty telefoniczne, przejazdy. Skarżąca stwierdziła także, że oszczędności posiadane przez nią przeznaczone są na poniesienie kosztów związanych z jej przyszłym pochówkiem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Odstępstwo od tej generalnej zasady stanowi art. 246 § 1 pkt 2 zgodnie z którym osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Użyte w tym przepisie określenie "gdy osoba wykaże" oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, iż jej dochody i sytuacja życiowa nie pozwalają na poniesienie jakichkolwiek, choćby niepełnych, kosztów postępowania. Strona powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W przedmiotowej sprawie przede wszystkim wskazać należy, że słusznie Sąd I instancji podał, iż zgodnie z art. 23 k.r.o. małżonkowie są zobowiązani do udzielania sobie wzajemnie pomocy, także w zakresie partycypowania w kosztach prowadzonych postępowań sądowych. Ponadto podkreślić należy, że nie należy do zadań sądów administracyjnych stwierdzenie czy małżonkowie rzeczywiście pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym czy też znajdują się oni w separacji. Kwestia ta należy bowiem do właściwości sądów powszechnych. Skoro więc skarżąca pozostaje w związku małżeńskim, jak również właściwy sąd nie orzekł o separacji miedzy małżonkami, to należy uznać iż prowadzi ona wspólnie z mężem gospodarstwo domowe. Tym samym oceniając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy brać pod uwagę ich wspólnych miesięczny dochód. W tej sytuacji należy zgodzić że stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, że dochód w wysokości ok. 3400 zł na dwuosobowe gospodarstwo rodzinne jest kwotą nie pozwalającą zakwalifikować skarżącej do grona osób, którym przysługuje prawo pomocy, tzn. do osób bardzo biednych czy też znajdujących się na granicy ubóstwa.

Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.