Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 173/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 1 - 3, art. 145 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 ust. 3 pkt 2 lit.a i b, art. 71 ust. 1 i 2, art. 75
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Monika Kutarska-Wolińska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] znak [...] wydaną z upoważnienia Wojewody na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. nr 99, poz. 1001 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. P. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z dnia [...] nr [...] znak [...] orzekającej o uznaniu Z. P. z dniem [...] za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku, utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony lub legitymuje się jednym z okresów wymienionych w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. b-i lub w art. 71 ust. 2 pkt 1-5 ustawy równoważnych z zatrudnieniem.

Tak więc dla możliwości nabycia uprawnień zasiłkowych konieczne jest wykazanie przez bezrobotnego, że przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony, wykonywał inny rodzaj pracy wskazany w ustawie bądź też legitymuje się innymi okresami z równanymi w ustawie z zatrudnieniem. Przy tym ustawodawca wprost ograniczył przedział czasowy podlegający badaniu, wprowadzając zapis zawężający wykazanie owych 365 dni tylko do okresu 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy.

Żaden organ administracji publicznej stosujący powyższe przepisy nie ma możliwości odmiennego uwzględnienia świadczenia jakiejkolwiek pracy i osiągania innych dochodów niż określony w cyt. przepisie.

W przedmiotowej sprawie organ zauważył, że Z. P., co sam odwołujący przyznał w odwołaniu, nie legitymuje się okresem zatrudnienia (lub innymi okresami zrównanymi w ustawie z zatrudnieniem) w przeciągu 18 miesięcy poprzedzających rejestrację. Z uwagi na dokonanie rejestracji w dniu [...] 2006 r. okres 18 miesięcy podlegających badaniu obejmuje przedział od [...] sierpnia 2004 r. do [...] lutego 2006 r. i dla nabycia prawa do zasiłku należało udokumentować 365 dni właśnie w tym okresie.

Z przedstawionych przez stronę dokumentów nie wynika, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację strona legitymuje się 365 dniami zatrudnienia bądź innym i okresami wskazanymi w ustawie – tym samym nie wypełnił podstawowego wymogu umożliwiającego przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Na decyzję Wojewody z dnia [...] znak [...] Z. P. złożył skargę, podnosząc, że powinien otrzymać zasiłek dla bezrobotnych jako osoba bezrobotna, która przepracowała od dnia [...] stycznia 2002 r. do dnia [...] listopada 2003 r., a następnie przebywała na zwolnieniu lekarskim. Po zwolnieniu lekarskim skarżący został skierowany wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2004 r. na rentę inwalidzką, której nie otrzymał pomimo 15% uszczerbku zdrowia. Zdaniem strony Kasa Rolniczego Ubezpieczenia powinna przyznać dalsze leczenie, przedłużając zwolnienie lekarskie, skoro nie przyznała renty inwalidzkiej. Ponieważ w dalszym ciągu z uwagi na chorobę skarżący nie nadawał się do zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy, zarejestrował się, gdy odzyskał zdrowie po sanatorium.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem indywidualnych aktów administracyjnych. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, sąd może zaskarżoną decyzję uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W sytuacji gdy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, możliwość jego wzruszenia jest wykluczona, a skarga podlega oddaleniu.

Podkreślić należy w tym miejscu, że kontrola działalności administracji publicznej prowadzona przez sądy administracyjne sprawowana jest wyłącznie pod względem zgodności z prawem, sąd nie został przez ustawodawcę upoważniony do oceniania decyzji administracyjnych pod jakimkolwiek innym względem, w tym pod względem słuszności i zgodności z zasadami współżycia społecznego. Zatem podnoszone przez skarżącego w skardze względy słuszności przyznania zasiłku, gdy znalazł się w trudnej sytuacji materialnej, w świetle niespełnienia koniecznych do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych przesłanek wynikających z obowiązujących przepisów prawa – nie mogą być przez sąd, mimo pełnego zrozumienia dla trudnego położenia skarżącego, wzięte pod uwagę.

Zatem poddawszy zaskarżoną decyzję badaniu według kryterium zgodności z prawem, sąd doszedł do wniosku, że wydana ona została w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i postępowania, więc skarga Z. P. jako niezasadna podlega oddaleniu.

Materia przyznawania osobom bezrobotnym zasiłku dla bezrobotnych reguluje obowiązująca od dnia 1 czerwca 2004 r. ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. nr 99, poz. 1001 ze zm.). Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej ustawą.

W myśl art. 71 ust. 1 cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony (...); w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,

b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą (...),

c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług (...),

d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy (...),

e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności (...),

f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych (...),

g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a i b,

h) był zatrudniony za granicą przez okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,

i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Zgodnie z art. 71 ust. 2 cyt. ustawy do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy:

1) zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, zawodowej służby wojskowej pełnionej na podstawie kontraktu na pełnienie służby terminowej, przeszkolenia wojskowego absolwentów szkół wyższych, służby wojskowej pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej;

2) urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów;

3) pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestania prowadzenia pozarolniczej działalności, okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, po odliczeniu kwoty składek na ubezpieczenia społeczne należne od pracownika;

4) niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

5) za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę.

Tylko bezrobotny legitymujący się którymś z okresów wymienionych w art. 71 cyt. ustawy jest uprawniony do pobierania zasiłku dla bezrobotnych.

W przedmiotowej sprawie Z. P. 18-miesięczny okres poprzedzający rejestrację w powiatowym urzędzie pracy to okres od dnia [...] sierpnia 2004 r. do dnia [...] lutego 2006 r. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by skarżący w podanym wyżej okresie przez co najmniej 365 dni – był zatrudniony bądź legitymował się którymkolwiek z okresów zrównanych przez ustawodawcę z zatrudnieniem, wymienionych w art. 71 cyt. ustawy. Był zatrudniony na podstawie umowy agencyjnej, jednakże w okresie [...] stycznia 2002 r. – [...] listopada 2003 r. Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim nie może być zaliczony do okresów wymienionych w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a-i i ust. 2 pkt 1-5 ustawy o promocji zatrudnienia i przeciwdziałaniu bezrobociu. Za zrównany z zatrudnieniem uważany jest natomiast przypadający po okresie zatrudnienia okres pobierania zasiłku chorobowego (art. 71 ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy), jednakże skarżący nie udokumentował, by takowy pobierał. Fakt, że po ustaniu zatrudnienia nie mógł się zarejestrować, ponieważ z uwagi na stan zdrowia nie był zdolny do podjęcia pracy, a jednocześnie, że nie przyznano mu renty inwalidzkiej, nie ma znaczenia w świetle faktu, że nie udokumentował on odpowiedniego okresu zatrudnienia w okresie [...] sierpnia 2004 r.-[...] lutego 2006 r. Zaś wykazanie przez skarżącego zatrudnienia (lub innych form aktywności zawodowej) w okresie wcześniejszym niż 18-miesięczny przed zarejestrowaniem w urzędzie pracy – nie czyni zadość wymogom stawianym przez cyt. przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Z powołanych powyżej przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i przeciwdziałaniu bezrobociu wynika, że bezrobotnemu nielegitymującemu się odpowiednim okresem zatrudnienia ani okresami innych form aktywności zawodowej lub pobierania świadczeń wymienionych w art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1-5 cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (nie będącemu w stanie udokumentować owych okresów) nie przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych. W tym stanie stwierdzić zatem należy, że zaskarżona decyzja wydana została w zgodzie z prawem.

Z tych względów działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.