Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 162/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. O.-K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 2051/19 w zakresie odrzucenia skargi na działanie Burmistrza Miasta i Gminy Piaseczno w przedmiocie nieudzielenia dotacji w pełnej wysokości postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia

23 września 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 2051/19 odrzucił skargę K. O.-K. - osoby prowadzącej Przedszkole Publiczne "A" w P. na działanie Burmistrza Miasta i Gminy Piaseczno dotyczące nieudzielenia dotacji w pełnej wysokości.

K. O.-K. - osoba prowadząca Przedszkole Publiczne "A" w P. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na czynność Burmistrza Miasta i Gminy o dotyczącą nieudzielenia dotacji w pełnej wysokości w miesiącu lipcu 2019 r. na dziecko będące uczniem prowadzonego przez skarżącą jako organ prowadzący Przedszkola Publicznego "A" w P., to jest czynność przekazania dotacji w niepełnej wysokości, stanowiącą zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2203, dalej: "u.f.z.o.") czynność z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a.").

Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że do prowadzonego przez nią Przedszkola Publicznego "A" zapisany jest i uczęszcza uczeń A. K. W przedszkolu w lipcu 2019 r. ze względu na okres wakacyjny oraz urlopy pracowników, nie były prowadzone zgodnie z harmonogramem roku szkolnego zajęcia edukacyjne, lecz odbywał się wyłącznie dyżur opiekuńczy. Rodzice nie zapisali dziecka w wyznaczonym terminie na ten dyżur, wobec czego nie mógł zostać przyjęty. Skarżąca dowiedziała się z pisma Urzędu Miasta datowanego [...] lipca 2019 r., doręczonego 1 sierpnia 2019 r., że dotacja za lipiec 2019 r. za ucznia A. K. zostanie wypłacona dla innego przedszkola, Przedszkola L. w P.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej brak wypłacenia dotacji na tego ucznia stanowi naruszenie art. 16 ust. 1 w związku z art. 24 u.f.z.o. Nieprawidłowa jest interpretacja i posłużenie się w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. art. 24 u.f.z.o. W ocenie skarżącej przepisy ustawy w ogóle nie przewidują sytuacji składania oświadczeń o uczęszczaniu dziecka w czasie "dyżuru wakacyjnego" ani "podążania" dotacji za takim oświadczeniem czy dyżurem. Ustawa nie przewiduje także zaniechania wypłacania dotacji w okresie wakacyjnym na dziecko, które w tym czasie nie uczestniczy w zajęciach przedszkolnych, ale jest nadal zapisanym uczniem. Według pełnomocnika skarżącej sposób załatwienia tej sprawy przez Urząd Miasta jest rażąco niezgodny z przepisami ustawy.

Pełnomocnik wskazał nadto, że ponieważ w sprawie przysługuje droga sądowo-administracyjna, skarga jest uzasadniona, a skarżąca ma interes prawny we wniesieniu skargi, może ona być rozparzona przez sąd administracyjny.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy Piaseczno wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na podstawie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Sąd I instancji wskazał, że czynność wypłaty dotacji, jako mająca jedynie charakter rachunkowo-księgowy, a nie władczy, nie da się przyporządkować do żadnej z kategorii aktów lub czynności o jakich mowa w art. 3 p.p.s.a. W szczególności, czynność taka nie kwalifikuje się jako czynność przewidziana w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jest to jedynie czynność techniczna, polegająca na przelaniu środków pieniężnych na rachunek bankowy podmiotu prowadzącego szkołę, która nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

Nadto wskazał, że w art. 47 u.f.z.o. ustawodawca określa, jakie czynności organu dotującego stanowią czynności z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z tym przepisem, czynności podejmowane przez organ dotujący, o którym mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32, art. 40 i art. 41, w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32, art. 40 i art. 41, stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jednakże zaskarżona przez skarżącą czynność nie wchodzi w zakres któregokolwiek z przepisów wymienionych w art. 47 u.f.z.o.

Pełnomocnik jako przedmiot skargi wskazał: - akt i czynności dotyczące ustalenia i wypłacenie poprzez przelew bankowy na rachunek przedszkola, konkretnej kwoty dotacji za lipiec 2019 r.

Z tego względu Sąd I instancji stwierdził, że skarży on tak naprawdę czynność polegającą na wypłacie określonej kwoty dotacji (wykonanie przelewów), nie zgadzając się z ich wysokością.

Sąd podniósł, iż czynność polegająca na wypłacie określonej kwoty dotacji (wykonanie przelewów) jest czynnością, o której mowa w art. 34 ust. 1 u.f.z.o. Przepis art. 34 ust. 1 u.f.z.o. nie został wymieniony w art. 47 tej ustawy.

Pełnomocnik skarżącej w treści skargi sprecyzował przedmiot zaskarżenia jako nieudzielenie dotacji w pełnej wysokości w postaci przelewu w dniu [...] lipca 2019 r., wpłaconej przez organ na rachunek bankowy skarżącej. Pełnomocnik podał datę przelewu i zarzuty odnośnie jego wysokości. Niestety nie mogło to odnieść skutku w postaci nadania sprawie dalszego biegu i jej merytorycznego rozpoznania, bowiem, w ocenie Sądu, przelew bankowy nie jest inną czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Tym samym, w ocenie Sądu nie powinno budzić wątpliwości, że czynność polegająca na samej wypłacie środków pieniężnych z tytułu dotacji nie należy do kognicji sądów administracyjnych (patrz: postanowienie WSA w Warszawie z 25 marca 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 91/20, postanowienie WSA w Rzeszowie z 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 454/19 oraz postanowienie NSA z 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt I GSK 453/19, oraz dnia 30 stycznia 2020 r. sygn. akt I GSK 34/20).

Przedstawiona w powyższych orzeczeniach argumentacja uzasadnia pogląd o niedopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej w sprawie. Właściwą drogą dochodzenia roszczenia związanego z wypłatą dotacji, będącego w istocie roszczeniem o zapłatę, jest droga postępowania cywilnego, przed sądem powszechnym (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 30 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Bk 2/19).

Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniosła K. O.-K. - osoba prowadząca Przedszkole Publiczne "A" w P.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i wydanie wyroku stwierdzającego niezgodność z prawem i bezskuteczność zaskarżonej czynności administracyjnej przekazania dotacji w niepełnej wysokości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego w obu instancjach. Ponadto wniosła o skierowanie sprawy do rozstrzygnięcia w drodze uchwały podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi ze względu na uznanie, że zaskarżona czynność nie jest czynnością podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego;

- art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 4 oraz art. 146 § 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie kontroli działalności organu administracji publicznej oraz brak wyeliminowania z obrotu prawnego czynności dotkniętych uchybieniami wymienionymi w art. 146 § 1 p.p.s.a. i naruszających przepisy art. 16 ust. 1 oraz art. 24 in fine u.f.z.o.;

- art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 2, art. 58 § 1 pkt 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 47 ufzo, poprzez niewłaściwą wykładnię tego przepisu i uznanie, że zaskarżona czynność nie jest objęta przepisem art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w konsekwencji odrzucenie skargi i brak rozpoznania skargi w zakresie wyznaczonym przepisem art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. na podstawie art. 47 ufzo wskutek niewłaściwego uznania, że skarga dotyczy czynności wypłaty określonej kwoty dotacji poprzez przelew bankowy, która jest czynnością techniczną nieprzewidzianą w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podczas gdy skarga została skierowana co do innej czynności, niż ustalono w uzasadnieniu, mianowicie co do czynności ustalenia dla skarżącej wysokości dotacji oraz przekazania skarżącej kwoty dotacji w nieprawidłowej i niegodnej z przepisami wysokości, co bez wątpienia stanowi czynności określone w art. 47 u.f.z.o. i w konsekwencji w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.;

- art 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 2, art. 58 § 1 pkt 1 i art. 50 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 47 ufzo poprzez niewłaściwą wykładnię tego przepisu i uznanie, że czynność wypłacenia dotacji za dany miesiąc jest wykonaniem przelewu, czynnością techniczną, czyli taką o której mowa w art. 34 ust. 1 ufzo, "a ta czynność nie została wymieniona w art. 47 ufzo, podczas gdy treść art. 47 ufzo wprost stanowi "w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji", wobec czego czynność przekazania dotacji o której mowa w art. 34 ust. 1 ufzo jest objęta przepisem art. 47 ufzo i wobec tego podlega kontroli na mocy art. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.;

- art. 134 § 1 p:p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 i art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 47 ufzo poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, to jest przyjęcie, że skarga dotyczyła czynności "przelewu bankowego", która nie stanowi czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.; w rzeczywistości skarga zaś dotyczyła "nieudzielenia dotacji w pełnej wysokości w lipcu 2019 r. na dziecko będące uczniem przedszkola prowadzonego przez skarżącą", tj. czynność przekazania dotacji w niepełnej wysokości, co spełnia przesłanki uznania tej czynności za określoną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i winno prowadzić do merytorycznego rozpatrzenia skargi;

- art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 16 ust. 1 ufzo, poprzez: brak rozpatrzenia skargi w zakresie wskazanym w skardze, tj. w zakresie zaskarżenia aktu organu administracji polegającego na czynności ustalenia i przekazania dla skarżącej dotacji w nieprawidłowej wysokości w lipcu 2019 r.;

brak rozpatrzenia skargi w zakresie wskazanym w skardze, gdy Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, tj. brak ropzatrzenia skargi w zakresie wypłacenia skarżącej kwoty dotacji w nieprawidłowej wysokości w lipcu 2019 r., nawet przy uznaniu, że czynność przelewu kwoty dotacji na konto przedszkola nie podlega kontroli sądowej;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 poprzez nieprawidłowe uzasadnienie i błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, niż wniesiona skarga i odniesienie uzasadnienia do całkowicie odmiennej stanu fakrtycznego i prawnego, niż rozpatrywana sprawa; Sąd uznał, że skarga dotyczyła wykonania przelewu dotacji, podczas gdy skarga dotyczyła ustalenia dla skarżącej kwoty dotacji na miesiąc lipiec 2019 r. w nieprawidłowej wysokości i przekazania tej dotacji w nieprawidłowej wysokości;

Naruszenia powyższe spowodowały istotny wpływ na wynik sprawy w ten sposób, że Sąd na podstawie ustalenia innego zakresu skargi, niż został on sformułowany, przyjęcia innego stanu faktycznego i w konsekwencji także innego, błędnego stanu prawnego, odrzucił skargę podczas gdy Sąd powinien ją rozpoznać merytorycznie.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię oraz brak zastosowania:

- art. 47 u.f.z.o. w zw. z art. 16 ust. 1 i art. 24 u.f.z.o. oraz w zw. z art. 134 § 2 pkt 4 p.p.s.a, poprzez błędną wykładnię w zakresie aktów administracyjnych objętych tym przepisem i w konsekwencji brak zastosowania przepisu art. 47 u.f.z.o. w rozpatrzeniu zaskarżonej czynności ustalenia wysokości i przekazania skarżącej dotacji w nieprawidłowej wysokości w lipcu 2019 r.;

- art. 16 ust. 1 w zw. z art. 47, art. 24 ust. 1, 2 i 3 i art. 34 ust. 1 i u.f.z.o. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że ustalenie i przekazanie skarżącej dotacji w nieprawidłowej wysokości za lipiec 2019 r., tak jak to zostało sformułowane w skardze, nie spełnia warunku do badania przez sąd administracyjny zgodnie z art. 47 u.f.z.o. i art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podczas gdy zgodnie z tymi przepisami jest to czynność administracyjna określona a art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i podlegającą kontroli na podstawie art. 47 u.f.z.o.;

- art. 24 ust. 1, 2 i 3 w zw. z art. 16 ust. 1, art. 34 ust. 1 i art. 47 u.f.z.o. i w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przez brak ich zastosowania w wyniku błędnej wykładni i w konsekwencji brak zastosowania przepisu art. 47 u.f.z.o. do konkretnej, zindywidualizowanej czynności ustalenia wysokości i przekazania dotacji konkretnemu odbiorcy, to jest organowi prowadzącemu przedszkole.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, które można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w środku prawnym w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Sąd I instancji kontrolowanym postanowieniem odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jako nienależącą do właściwości sądów administracyjnych, zaś postawione w skardze kasacyjnej zarzuty kwestionują wyrażony w nim pogląd, zgodnie z którym zaskarżona w tej sprawie czynność, polegająca na wypłacie określonej kwoty dotacji za lipiec 2019 r. (wykonanie przelewów) jest jedynie czynnością techniczną, niepodlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie bez uwzględnienia stanowiska skarżącej przedstawionego w załączniku do protokołu rozprawy z dnia 30 lipca 2020 r. (k. 42-45 akt sądowych), w którym to piśmie pełnomocnik skarżącej wskazał, że skarży czynność ustalenia i udzielenia dotacji w nieprawidłowej wysokości.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W ocenie NSA, zgodnie z ugruntowanym już stanowiskiem sądów i doktryny, za akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. uznaje się te, które: 1) w rozumieniu przepisów prawa materialnego i procesowego nie są decyzją lub postanowieniem; 2) mają charakter indywidualny, co wynika z określenia ich przedmiotu, a mianowicie uprawnień lub obowiązków, których dotyczą; 3) podejmowane są na podstawie przepisów prawa, które nie wymagają ich autorytatywnej konkretyzacji, a jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, co oznacza również, że stanowią one przejaw wiedzy organu wykonującego administrację publiczną; 4) są podejmowane w zakresie administracji publicznej, charakteryzując się, między innymi, jednostronnością działania; 5) są podejmowane przez podmiot wykonujący administrację publiczną (v. B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych, art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ZNSA 2006 nr 2, s. 18-19).

W tej mierze, szczególnego podkreślenia wymaga to, że akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podejmowane są poza postępowaniem jurysdykcyjnym z właściwą mu formą decyzji lub postanowienia, co oznacza, że odpowiadają formule, nie tyle stosowania prawa, co jego wykonywania, a więc formule wykonawczej, która wyraża się w urzeczywistnianiu (realizacji) dyspozycji normy prawnej kreującej konkretny (a więc już istniejący) stosunek administracyjny i wynikające z niego uprawnienie lub obowiązek (por. Z. Kmieciak, Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, OSP 2008, z. 5, poz. 51, s. 350 – 351).

Sprawy z zakresu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, o których mowa w cytowanej regulacji należą do kognicji sądów administracyjnych. W stanie prawnym obowiązującym w 2017 r. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej w sprawach dotyczących przyznania dotacji m.in. dla niepublicznych przedszkoli wynikała wprost z przepisu art. 90 ust. 11 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2017 r. poz. 2198 ze zm. ; dalej: uso). Przepis ten obowiązywał od 1 stycznia 2017 r. i utracił moc z dniem 1 stycznia 2018 r. Jego brzmienie przewidywało, że przyznanie dotacji, o których mowa w art. 90 ust. 1a-8, stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W latach poprzednich z kolei brak było wyraźnej podstawy prawnej wskazującej na dopuszczalność drogi sądowej przed sądami administracyjnymi w tego typu sprawach, niemniej jednak orzecznictwo sądowe uznawało czynność organu wykonawczego mającą na celu obliczenie wysokości dotacji i jej wypłacenie dla placówki niepublicznej, jako czynność z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., dotyczącą uprawnień wynikających z przepisów prawa, podlegającą kontroli sądów administracyjnych.

Jeszcze wyraźniej kwestię tę uregulował art. 47 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. poz. 2203; dalej: u.f.z.o.), której art. 80 pkt f uchylił z dniem 1 stycznia 2018 r. art. 90 ust. 11 ustawy o systemie oświaty. Przepis ten stanowi, że czynności podejmowane przez organ dotujący, o którym mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a, w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a, stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Czynność z zakresu administracji publicznej dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa i nie jest przy tym decyzją administracyjną lub postanowieniem, niemniej jednak jest formą działania administracji publicznej objętą właściwością sądu administracyjnego. Powinna być skierowana do zindywidualizowanego podmiotu.

Najnowszy stan prawny nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że aktualnie (tj. po wejściu w życie u.f.z.o. z dniem 1 stycznia 2018 r.) czynności dokonywane w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji oświatowej stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, które kontrolowane są przez sądy administracyjne (v. art. 47 u.f.z.o.).

Należy podkreślić, że wyłącznie czynność polegająca na ustaleniu (naliczeniu) wysokości dotacji i jej przekazaniu beneficjentowi, dokonywana w sposób władczy i jednostronny, stanowi element konkretyzacji normy prawnej wyrażonej w art. 47 u.f.z.o. Czynność ustalenia i przekazania dotacji musi się uzewnętrznić.

Wobec powyższego, zaskarżona czynność organu wykonawczego gminy, podlega kognicji sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a). Sąd w składzie obecnym podziela i przyjmuje za własne stanowisko zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2020 r., sygn. akt I GSK 1414/20 ze skargi kasacyjnej K. O.-K. i in., której przedmiotem było działanie Burmistrza Miasta i Gminy Piaseczno dotyczące dotacji na przedszkole (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał, ponieważ w art. 209 p.p.s.a. przyjęto unormowanie, iż wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Tak więc w innych przypadkach Sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania. Należy zaznaczyć, iż o kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem Sądu I instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę. Nie wyklucza to możliwości otrzymania zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji – na podstawie art. 200 p.p.s.a. – jako kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia swych praw (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07 opubl. ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42).