Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SO/Wa 418/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wymierzenie grzywny -art.55 ustawy PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Boniecka – Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 19 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.S. w przedmiocie wymierzenia grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] za nieprzekazanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanawia : oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

P.S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] grzywny, za nieprzekazanie do Sądu skargi z [...] sierpnia 2015 r. na postanowienie Kolegium z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.

Odpowiadając na wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jego oddalenie. Wskazało, że P.S. nadsyła do Kolegium liczną korespondencję. Poinformowało, że od każdej otrzymanej decyzji – pozytywnej bądź odmownej – P.S. złożył odwołanie, a następnie od każdego z otrzymanych rozstrzygnięć składał wnioski o :

- sprostowanie oczywistej omyłki – opuszczenie litery w imieniu członka składu orzekającego,

- uzupełnienie pouczenia poprzez podanie policyjnego adresu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie,

- sprostowanie oczywistej omyłki poprzez sprostowanie nieprawidłowego zapisu imienia członka składu orzekającego – w sytuacji, gdy wśród członków składu nie było osoby o takim imieniu,

- sprostowanie omyłki polegającej na opuszczeniu znaku "/" w treści decyzji,

- stwierdzenie nieważności kolejnych decyzji Kolegium oraz organu I instancji, w tym decyzji, które już nie istniały w obrocie prawnym,

- "wygaśnięcie" wszystkich decyzji – organu I i II instancji - wydanych w sprawach z jego wniosku,

- wznowienie postępowania w stosunku do decyzji I i II instancji.

Kolegium podniosło, że każde orzeczenie generowało kolejne wnioski i żądania P.S., mające formalną podstawę w przepisach procedury administracyjnej. Podkreśliło, że początkowo rozpatrzyło wszystkie wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji, nadało też bieg żądaniom wygaszenia decyzji, wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji. Kolegium wskazało, że rozpatrzyło także wnioski o sprostowanie oraz uzupełninie pouczenia, składane w trybie art. 111 i 113 § 1 i § 2 K.p.a. Poinformowało, że od każdego postanowienia P.S. złożył wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy, które także zostały rozpoznane. Kolegium zaznaczyło, że wszystkie te żądania tylko pozornie odnosiły się do merytorycznych orzeczeń Kolegium, gdyż w istocie każde wydane przez Kolegium orzeczenie generowało kolejne wnioski i żądania P.S. mające formalną podstawę w przepisach procedury administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz.718 t.j.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę Sądowi wraz z kompletnymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

Zgodnie z art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości, określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Z akt sprawy wynika, że P.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę z dnia [...] sierpnia 2015 r. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]. Skarga ta, wpłynęła do organu w dniu 24 sierpnia 2015 r. Od tej daty rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wykonania przez organ obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. Termin ten upłynął w dniu 23 września 2015 r. Tymczasem przedmiotowa skarga wraz z odpowiedzią na tę skargę i aktami sprawy została przekazana do Sądu w dniu 1 kwietnia 2016 r. (data prezentaty Sądu).

Wskazać należy, że z powołanego przepisu art. 55 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd może orzec o wymierzeniu grzywy, lecz nie jest do tego w sposób bezwzględny zobligowany. Z tego też względu przed nałożeniem grzywny powinien rozważyć całokształt okoliczności sprawy, związanych z przekazaniem skargi do Sądu.

Zaznaczyć należy, że przepis art. 55 § 1 P.p.s.a. nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiona jest uznaniu Sądu orzekającego. Jak wyżej zaznaczono Sąd "może" orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to, iż przy rozstrzygnięciu wniosku należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz okoliczność, czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu.

W ocenie Sądu, choć wskazane opóźnienie w przekazaniu skargi nie zasługuje na aprobatę, to jednak oprócz samego faktu naruszenia terminu przekazania skargi sądowi, przy rozstrzyganiu o nałożeniu grzywny należy wziąć pod uwagę również przyczyny niewypełnienia przez organ ww. obowiązku. Przepisy dopuszczające wymierzenie organowi grzywny mają bowiem na celu dyscyplinowanie organów, jak również stosowanie wobec nich finansowych środków represyjnych, a Sąd, orzekając o zasadności wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., powinien rozważyć całokształt okoliczności sprawy, związanych z nieterminowym przekazaniem skargi, a tym samym wziąć pod uwagę stopień winy organu.

W rozpatrywanym przypadku przekroczenie terminu do przekazania skargi, choć znaczne, to jednak w przekonujący sposób zostało przez organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnione i usprawiedliwione. Skarżący wnosząc bardzo dużo wniosków do organu administracji publicznej, a w konsekwencji i skarg do sądu administracyjnego, powinien liczyć się z tym, że pisma te mogą nie w każdym przypadku być rozpoznane, czy też przekazywane do sądu w terminach wynikających z przepisów prawa. Organ zaznaczył, że P.S. inicjując tak dużą liczbę spraw, miał na celu uniemożliwienie i całkowitą dezorganizację pracy organu administracji publicznej. Przy czym znaczna ilość składanych wniosków nie jest nakierowana na ochronę jego uprawnień, lecz w dużej części ich celem jest wszczęcie jak największej liczby postępowań. Fakt ten jest Sądowi znany z urzędu, gdyż skarżący inicjuje także liczne postępowania przed Sądem. W chwili obecnej w tutejszym Sądzie znajduje się ponad 2.500 jego spraw.

Podnieść należy, że niedotrzymanie terminu przekazania akt sądowi można uznać za usprawiedliwione, gdy niedochowanie terminu przez organ jest w znacznej mierze następstwem działań strony, nakierowanych nie na realne załatwienie sprawy, lecz na dezorganizację prawidłowego funkcjonowania organu. Zdecydowanie większość pism kierowanych przez wnioskodawcę do organu nie jest żądaniem rozpoznania jego sprawy, lecz mnożeniem spraw, które jedynie pozornie mają charakter sprawy administracyjnej.

Wyżej powołane działanie wnioskodawcy należy uznać za nadużycie prawa do sądu. Koncepcja zakazu nadużycia prawa do sądu jest przyjmowana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zakłada się, że inicjowanie postępowań sądowych, które nie służą ochronie naruszonych praw, a stanowią cel sam w sobie, uznane być musi za nadużycie prawa do sądu (zob. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt I OZ 175/14 – dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem niezasługującym na ochronę nadużyciem prawa jest wykorzystywanie instytucji prawnej wbrew jej celowi i funkcji (zob. postanowienie NSA z dnia 16 października 2015 r., I OSK 1992/14).

Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach

z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. akt I OZ 605/16 oraz sygn. akt I OZ 606/16 wydanych po rozpoznaniu zażalenia P.S. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SO/Wa 379/16, oraz sygn. akt I SO/Wa 223/16, którymi oddalono wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego działania P.S. nie zasługują na ochronę prawną, ponieważ nie są nakierowane na obronę jego interesu prawnego, a zatem stanowią nadużycie przysługującego mu prawa do terminowego załatwienia jego sprawy.

Skoro z treści art. 55 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd może orzec o wymierzeniu grzywy, jednak nie jest do tego bezwzględnie zobligowany, to biorąc pod uwagę wyżej wskazane okoliczności sprawy Sąd uznał, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., orzekł jak sentencji.