Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 5130/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska, sędzia NSA Teresa Kobylecka, sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant Agnieszka Foks-Skopińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2004 r. sprawy ze skargi Z. w I. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej za wprowadzenie ścieków - skargę oddala -


UZASADNIENIE

W dniu [...] stycznia 2003 r. wnoszący skargę Z. w I. został zawiadomiony przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o wszczęciu postępowania w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za wprowadzanie ścieków z naruszeniem warunków pozwolenia wodnoprawnego. Jako podstawę wymierzenia kary przywołano dwie ostateczne decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej (z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] i z dnia [...] maja 2002 r. nr [...])

Pismem z dnia 17. lutego 2003 r. skarżący wskazał, iż przekroczenia określone w jednej z ostatecznych decyzji są nieadekwatne do rzeczywistości, gdyż faktycznie odprowadzane były ścieki z mniejszym przekroczeniem wskaźnika ChZT w zw. z zaprzestaniem przyjmowania przez oczyszczalnię skarżącego ścieków od przedsiębiorstwa o nazwie "A." Sp. z o.o.. Potwierdzają to wyniki pomiarów skarżącego (wykonane na jego zlecenie przez firmę "C."). Skarżący wskazuje też, iż nowe regulacje liberalizują zasady odprowadzania ścieków i zapowiada wystąpienie o zmianę warunków pozwolenia wodnoprawnego.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. (nr [...]) [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w trybie art. 302 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627),wymierzył w stosunku do skarżącego administracyjną karę pieniężną w wysokości 18 228,56 zł za rok 2002. na podstawie ostatecznych decyzji o ustalenia wymiaru kar biegnących. Przekroczenia zostały określone na podstawie decyzji z dnia [...] maja 2002 r. za okres od 1. stycznia 2002 roku oraz z decyzji [...] marca 2002 roku za okres od 1 lutego 2002 r. Poinformowano także skarżącego, iż przywołane przez niego własne wyniki pomiarów wskazujących na zmniejszenie przekroczenia nie mogą być uwzględnione, jako podstawa wymierzenia kary, gdyż zostały one wykonane 27. grudnia 2001 r. a przedłożone do organowi orzekającemu w dniu 31. stycznia 2002 roku. Decydujące znaczenie dla terminu przedłożenia zgłoszenia w trybie art. 301 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo ochrony środowiska ma termin wykonania pomiarów.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzuca, iż nie uwzględniono jego wniosku o nie wymierzanie kary za przekroczenie wskaźnika ChZT. Wskazano także na trudną sytuację ekonomiczną zakładu.

Decyzja z dnia [...] listopada 2003 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż postulowane przez stronę odstąpienie od wymierzenia kary za przekroczenie wskaźnika ChZT nie było dopuszczalne. Przedłożone pomiary nie mogły zostać uwzględnione, z uwagi na nie spełnienie przez wnioskującego wymagań formalnych, co do terminu zgłoszenia zmniejszenia naruszenia. Jednocześnie wskazano, iż przeliczając wysokość kary biegnącej od dnia 1. stycznia 2002 r. uwzględniono zmniejszenie ilości odprowadzanych ścieków (karę wymierzono jedynie za ścieki komunalne).

W skardze ukarany Zakład podnosi, iż mylne jest twierdzenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, co do uwzględnienia zaprzestania odprowadzania ścieków ze znacznym przekroczeniem wskaźnika ChZT. Przeczy temu zestawienie wyników pomiarów własnych zakładu oraz wyników kontroli Inspekcji Ochrony Środowiska, na podstawie których przyjęto istotne zmniejszenie przekroczenia od dnia 1. lutego 2002 r. z wartościami przekroczeń, na podstawie których ustalona byłą kara biegnąca za styczeń 2002 r. Jak podnosi Zakład, zmniejszenie przekroczenia nastąpiło już w 2001 r. (w związku z zakończeniem działalności przedsiębiorstwa "A."). Wskazano także, iż przy dokonywaniu pomiarów nie zachowano warunków poboru próbek (właściwa temperatura) oraz nie uwzględniono zasad wynikających z art. 138 ustawy – Prawo ochrony środowiska niewłaściwie określając podmiot ponoszący konsekwencje za przekroczenie.

W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wskazano, iż kwestie związane z zasadnością wymierzenia kary skarżącemu zakładowi, prawidłowości poboru próbek oraz właściwego ustalenia wielkości przekroczenia zostały przesądzone w ostatecznych decyzja w przedmiocie wymiaru kar biegnących. Odnośnie zarzutu dotyczącego wadliwego sposobu poboru próbek wskazano iż, choć kwestia ta nie dotyczy tego postępowania, zarzut skarżącego jest niesłuszny, Przywołane wymaganie, którego nie zachowanie zarzuca skarżący, zaczęło obowiązywać od 1. stycznia 2003 r. a więc po wykonaniu pomiarów stanowiących podstawę stwierdzenia naruszenia przez Inspekcję Ochrony Środowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sąd oddalił skargę gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie albowiem zaskarżone rozstrzygniecie nie narusza prawa.

Przede wszystkim należy podmieść iż, jak to wskazały organy orzekające w sprawie, przedmiotem postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej (art. 302 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska) jest ustalenie czasu trwania przekroczeń, których dobowy wymiar jest przesądzony ostatecznymi decyzjami w przedmiocie wymiaru kary biegnącej. W kwestii tej skarżący ani w toku postępowania przed organami administracji ani w postępowaniu przed Sądem nie wnosił żadnych zastrzeżeń. Natomiast kwestie wielkości dobowego wymiaru kary zostały w rozpatrywanej sprawie przesądzone ostatecznymi decyzjami z dnia [...] marca i [...] maja 2002 r. Decyzje te przesądziły w istocie kwestie wielkości stwierdzonego przekroczenia w skali doby (w tym została przesądzone prawidłowość ustalenia przekroczenia – np. zachowanie warunków poboru ścieków) oraz określiły podmiot ponoszący odpowiedzialność za naruszenie, jako zobligowany do poniesienia w przyszłości kary ustalonej z uwzględnieniem wymiaru kar biegnących. Ewentualne nieprawidłowości dotyczące decyzji ustalających wymiar kary biegnącej nie mogą być skutecznie podnoszone w toku postępowania w przedmiocie wymierzenia kary. Mogą być one ewentualnie kwestionowane w ramach odrębnych postępowań prowadzonych w trybie nadzwyczajnym (art. 145 albo 156 K.p.a.).

W tym świetle zarzuty skarżącego zmierzające do zakwestionowania wielkości przekroczenia w związku z likwidacją odprowadzania ścieków z przedsiębiorstwa "A.", warunków dokonywania pomiarów oraz błędnego określenia podmiotu, w stosunku do którego wymierzono kary, nie mogą być skutecznie podnoszone a skarga podlega oddaleniu.

Za przesądzoną poprzednimi decyzjami należy uznać także kwestie ewentualnego uwzględnienia własnych wyników pomiarów zakładu wykonanych w dniu 27 grudnia 2001 r. Ich ewentualne uwzględnienie musiałoby być uwzględnione w decyzji z dnia [...] maja 2002 roku, której przedmiotem było przeliczenie kar biegnących do dnia 31 grudnia 2001 r. (tryb art. 304 ustawy – Prawo ochrony środowiska).

Przy rozpatrywaniu sprawy Sąd dostrzegł, iż zaskarżoną decyzja organu II instancji wydano z uchybieniem, które jednak, jako nie mające znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy, nie skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Polega ono na nie wystarczająco precyzyjnym wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zakresu, w jakim uwzględniono informacje skarżącego w sprawie zmniejszenia wielkości przekroczenia w związku z zaprzestaniem odprowadzania ścieków pochodzących z przedsiębiorstwa "A." w ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 2002 r. Jak wynika z zestawienia treści decyzji z dnia [...] maja 2002 r. oraz decyzji poprzedzającej decyzję w przedmiocie przeliczenia kar tj. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2001 r. (nr [...]) zaprzestanie odprowadzania przez oczyszczalnie skarżącego ścieków z przedsiębiorstwa "A." uwzględniono poprzez przyjęcie, iż nastąpiło zmniejszenie ogólnej ilości odprowadzanych ścieków. W ostatecznej decyzji w przedmiocie przeliczenia przyjęto mianowicie, iż ogólna ilość odprowadzanych ścieków jest równa uprzednio odprowadzanym ściekom kwalifikowanym jako komunalne. Nie uwzględniono jednocześnie znacznego zmniejszenia ładunków zanieczyszczeń określanych wskaźnikiem ChZT, co podnosi strona. Jak wskazano sygnalizowane uchybienie nie ma wpływu na ocenę trafności zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1271) – orzekł jak w sentencji.