Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 671/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 120, art. 121, art. 180 par. 1, art. 187, art. 191
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, sędzia del. SO Agnieszka Baran, Protokolant referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Na podstawie przedłożonych akt sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceniał następujący stan faktyczny: R. P. (dalej: "Skarżący", "Strona") w dniu 28 lutego 2013 r. złożył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w 2012 r. (PIT-37), w którym wykazał: przychód ze stosunku pracy w kwocie 360.000 zł, koszty uzyskania przychodu w kwocie 1.335 zł, dochód w kwocie 358.665 zł, zaliczki pobrane przez płatnika w kwocie 66.632 zł, składki na ubezpieczenie społeczne w kwocie 20.730,83 zł, dochód po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne w kwocie 337.934,17 zł, podstawę obliczenia podatku w kwocie 168.967 zł, obliczony podatek w kwocie 83.079 zł, składkę na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 30.534,23 zł. odliczenie od podatku (ulga na dzieci) w kwocie 1.112,04 zł. podatek należny w kwocie 51.433 zł, nadpłatę w kwocie 15.199 zł. Nadpłata została zwrócona w dniu 24 maja 2013 r.

2. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r., a następnie decyzją dnia [...] lipca 2016 r. określił Stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w wysokości 0,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji, w oparciu o ustalenia dokonane w toku kontroli przeprowadzonej wobec płatnika "G." Sp. z o.o., stwierdził, iż Spółka ta w rzeczywistości nie prowadziła działalności gospodarczej - produkcja wyrobów budowlanych z betonu. Wskazano na brak jakiejkolwiek inwestycji, produkcji, świadczenia usług, a w szczególności w zakresie w jakim "G." Sp. z o.o. została powołana - tj. pełnienia funkcji inwestora zastępczego budowy wytwórni oleju rzepakowego, fabryka biopaliw w Knopinie, która nie powstała a jej inwestorem miała być B. Sp. z o.o. Zakwestionowano zatem sporządzone przez "G." Sp. z o. o informacje o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11, oraz uznano, że zawartej przez Skarżącego umowie o pracę nie towarzyszyło świadczenie pracy na rzecz tegoż podmiotu.

3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] października 2016 r. uchylił w całości ww. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdzono wydanie. ww. decyzji z naruszeniem przepisów prawa dotyczących postępowania podatkowego, bowiem materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie nie był wystarczający do uznania, że "G." Sp. z o.o. w rzeczywistości nie prowadziła działalności gospodarczej i tym samym zatrudnieni pracownicy nie mogli świadczyć pracy na jej rzecz. W toku ponownie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że w dniu 19 października 2016 r. "G." Sp. z o.o., jako płatnik, złożyła roczne deklaracje PIT-4R za lata 2010-2015, jednak Spółka nie dokonała z tego tytułu żadnej wpłaty. Ponadto, przeprowadzono dowody z przesłuchania Strony (w dniu [...] listopada 2016r. i w dniu [...] maja 2017 r.) oraz z przesłuchania świadków – J. P. (w dniu [...] grudnia 2016 r.) i M. S. (w dniu [...] stycznia 2017 r., pracownik G. sp. z o.o.).

4. Decyzją z dnia [...] września 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. ponownie określił Stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 0,00 zł. W uzasadnieniu odwołując się do niepodejmowania przez Spółkę przez wiele lat jakichkolwiek działań mających charakter działalności gospodarczej, tj. świadczenia usług czy obrotu towarami w zakresie zgodnym ze wskazanym jako przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej w KRS oraz brak obowiązkowych rozliczeń z Urzędem Skarbowym, z ZUS-em, nieprowadzenie dokumentacji księgowej i finansowej co najmniej od 2007 r. miały wskazywać na nieprowadzenie działalności gospodarczej przez "G." Sp. z o.o. Podkreślono, że ostatnie działania Spółki cechujące się działalnością gospodarczą przypadły na 2006 r. Od 2007 do 2016 r. spółka ta nie udokumentowała podjęcia jakichkolwiek działań mających na celu wygenerowanie przychodu. Spółka nie wykazywała żadnego przychodu, choć z zasady działalność gospodarcza podejmowana jest i prowadzona w celach zarobkowych. Organ podatkowy wskazał również, że spółka nie wypełniała, swoich obowiązków, jako pracodawca (brak regularnych lekarskich badań okresowych pracowników, brak regularnych szkoleń z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, brak regularnego prowadzenia akt osobowych pracowników), co wedle organu miało świadczyć, że "G." Sp. z o.o. nie prowadziła działalności gospodarczej i tym samym nie pełniła roli pracodawcy Strony. Reasumując organ I instancji wskazał na brak jest wiarygodnych dowodów potwierdzających prowadzenie działalności gospodarczej przez "G." Sp. z o.o. i tym samym brak dowodów na rzeczywiste świadczenie pracy przez Skarżącego na jej rzecz. W konsekwencji przyjęto, że nadpłata podatku wynikająca z rozliczenia Skarżącego dokonanego w zeznaniu podatkowym PIT-37 za 2012 r. zwrócona w wysokości 15 199 zł podlega wpłacie na konto organu skarbowego z należnymi odsetkami.

5. Skarżący w odwołaniu z dnia 16 października 2017 r. wniósł o zmianę ww. decyzji przez uznanie, iż spółka prowadziła i prowadzi działalność gospodarczą. Strona odniosła się do prowadzonych przez spółkę spraw sądowych dotyczących działalności gospodarczej G. S.A. oraz ogłoszenia jej "nieuprawnionej" upadłości, co miało w jego ocenie świadczyć o zasadności wypłaconym mu środków pieniężnych z tytułu poczynionych nakładów pracy w tym przedmiocie. Ponadto Skarżący wskazał na okoliczności prowadzonej inwestycji w postaci budowy W. w K.

6. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w kwestii braku dowodów potwierdzających prowadzenie działalności gospodarczej przez "G." Sp. z o.o. i w konsekwencji powyższego brak wiarygodnych dowodów na rzeczywiste świadczenie pracy przez Skarżącego na jej rzecz. Wedle organu odwoławczego spółka nie była uprawniona do sporządzania dla pracowników informacji PIT-11. Sporządzoną przez Spółkę informacja o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11 za 2012 r. uznano za nierzeczywistą, nie stanowiącą podstawy rozliczenia podatkowego. Podkreślono, że z listy płac za 2012 r. wynikało, że Skarżący pobierał wynagrodzenie w wysokości 30.000 zł (łącznie za 2012 r. – 360.000 zł). Wynagrodzenie miało być było pobierane w gotówce przez Prezesa Zarządu G. sp. z o.o. w siedzibie firmy. Organ za niezgodne z logiką, doświadczeniem życiowym i ekonomiką prowadzenia działalności gospodarczej uznał, aby Spółka, która nie prowadziła żadnych inwestycji w latach 2010 - 2014 i nie osiągała żadnych przychodów wypłacała swoim pracownikom wynagrodzenia w tak znacznej wysokości. W szczególności Dyrektor IAS podkreślił, że nabycie prawa do wynagrodzenia związane jest z wykonywaniem przez pracownika powierzonej mu pracy. Samo posiadanie umowy o pracę i niepodjęcie efektywnych czynności składających się na przypisane obowiązki służbowe - nie uprawnia do otrzymania wynagrodzenia. W ocenie organu odwoławczego z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, iż brak jest jakichkolwiek wiarogodnych dowodów, które potwierdzałyby, że w latach 2010 - 2014 Spółka prowadziła działalność gospodarczą. Brak jest również dowodów świadczących o podejmowanych przez Spółkę działaniach składających się na przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej (produkcja wyrobów budowlanych z betonu). Spółka przez wiele lat nie podejmowała działań mających charakter działalności gospodarczej, tj. świadczenia usług czy obrotu towarami w zakresie zgodnym ze wskazanym, jako przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej w Krajowym Rejestrze Sądowym. Spółka nie dokonywała obowiązkowych rozliczeń z Urzędem Skarbowym, z ZUS-em ( w tym za lata 2009 - 2013), nie prowadziła dokumentacji księgowej i finansowej co najmniej od 2007 r. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że ostatnie jakiekolwiek działania Spółki cechujące się działalnością gospodarczą przypadły na rok 2006. Natomiast w latach następnych brak jest dokumentów, które potwierdzałyby działania Spółki, jako podmiotu gospodarczego (oprócz spraw sądowych), co potwierdził zarówno Skarżący jak i W. B. (Prezes Spółki). Wskazano ponadto, że Spółka nie kierowała pracowników na okresowe badania lekarskie, nie prowadziła regularnych szkoleń z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, nie prowadziła regularnie akt osobowych pracowników. Powyższe skutkowało uznaniem, że Spółka nie wypełniała swoich obowiązków jako pracodawca.

7. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję organu odwoławczego, zarzucił naruszenie przepisów procesowych: art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.. dalej "O.p.") i art. 81 § 1 Kodeksu Pracy, przez niedopełnienie obowiązku prawidłowej i obiektywnej oceny zebranego materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz przekroczenie granic swobody w ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że nie był on zatrudniony i nie wykonywał pracy na rzecz G. sp. z o.o., oraz przyjęcia, że G. sp. z o.o. nie prowadziła działalności gospodarczej. Mając powyższe na uwadze Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Dodatkowo Skarżący wniósł o dopuszczenie nowych dowodów w postaci Wykazu dłużników firmy G. Sp. z o.o. z dnia [...] grudnia 2017 r. oraz Opinii Biegłej Sądu Okręgowego dla W. w zakresie rachunkowości I. D. z dnia [...] czerwca 2017r. dla Sądu Okręgowego W. w W. [...] sygn. akt [...], dotyczącej współpracy pomiędzy firmami G. Sp. z o.o. a G. S.A. (w sprawa jest prowadzona od 2006 roku do chwili obecnej).

8. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

9. Odnosząc się na wstępie do wniosków Skarżącego o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz., 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") dowodów uzupełniających z dokumentów w postaci wykazu dłużników firmy G. sp. z o.o. z dnia [...] grudnia 2017 r. oraz opinii biegłej Sądu Okręgowego dla W. w zakresie rachunkowości I. D. z dnia [...] czerwca 2017 r. dotyczącej współpracy G. ze spółką G. S.A. Sąd administracyjny uznał; że przedmiotowe wnioski zawarte w petitum skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Podnieść należy, że zgodnie z art. 133 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest co do zasady materiał faktyczny sprawy zgromadzony przez organy w postępowaniu administracyjnym. W związku z tym wojewódzki sąd administracyjny nie prowadzi własnego postępowania dowodowego, nie gromadzi dokumentów, nie przesłuchuje świadków i nie powołuje biegłych. Jednakże wyjątkowo sąd administracyjny może w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego dopuścić dowód z dokumentu, zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z przyjętym stanowiskiem w orzecznictwie sądowym art. 106 § 3 p.p.s.a. wpisuje się w istotę sądowej kontroli działalności administracji publicznej wynikającą z art. 184 Konstytucji RP i stanowi wyraz zasady prawa obywatela do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Zaznaczyć jednakże należy, że w przedmiotowym trybie Sąd uznał, że nie ma powodów do dopuszczenia dowodów z dokumentów, potwierdzających krytyczną sytuację spółki. Okoliczności te wynikają bowiem z innych dowodów zawartych w zgromadzonym materiale dowodowym. Nadto włączenie do akt sprawy przedmiotowych dokumentów nie powodowałoby działania na korzyść Skarżącego. Podnieść także należy, że organy podatkowe rozstrzygając w sprawie odniosły się także do podnoszonych przez Skarżącego uwag dotyczących faktycznej działalności gospodarczej płatnika podatku dochodowego. Z tych powodów Sąd uznał, że brak było potrzeby do uzupełnienia materiału dowodowego o dowody wskazane w obszernej skardze Skarżącego.

10. Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadniczo odpowiedzi na pytanie czy Skarżący w 2012 r. osiągnął z tytułu umowy o pracę w spółce z o.o. G. dochód do opodatkowania. Skarżący wskazując na umowy o pracę, dokumenty księgowe spółki twierdzi, że w 2012 r. uzyskał dochód z tytułu stosunku pracy w spółce G. w kwocie 358.665 zł. Organy podatkowe po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, w tym szczegółowego postępowania dowodowego uznały, że wbrew stanowisku Skarżącego materiał dowodowy jednoznacznie świadczy, że Skarżący nie osiągnął z tytułu pracy w G. jakiegokolwiek dochodu. W ocenie organów podatkowych dokumenty mające świadczyć o osiąganiu przez Stronę dochodów ze stosunku pracy mają charakter fikcyjny nie odzwierciedlając rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocenę organów podatkowych w tym zakresie podziela.

11. Ramy prawne: Zgodnie z art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51. poz. 307. ze zm. dalej u.p.d.o.f.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52. 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów O.p. zaniechano poboru podatku (ust. 1). Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 nic stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów (ust. 2). Katalog źródeł przychodów zawiera art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f., który w pkt I wskazuje jako jedno ze źródeł przychodów stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. Jak stanowi art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15. art. 17 ust. I pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. W myśl art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

12. Z analizy akt sprawy wynikało, że wbrew opinii Skarżącego brak jest jakichkolwiek wiarogodnych dowodów, które potwierdzałyby, że w latach 2010 - 2014 Spółka G. prowadziła działalność gospodarczą. Brak jest również dowodów świadczących o podejmowanych przez Spółkę działaniach składających się na przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej (produkcja wyrobów budowlanych z betonu). Spółka przez wiele lat nie podejmowała działań mających charakter działalności gospodarczej, tj. świadczenia usług czy obrotu towarami w zakresie zgodnym ze wskazanym, jako przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej w Krajowym Rejestrze Sądowym. Spółka nie dokonywała obowiązkowych rozliczeń z Urzędem Skarbowym, z ZUS-em, nie prowadziła dokumentacji księgowej i finansowej co najmniej od 2007 r. Z ustaleń organów podatkowych wynikało, że ostatnie jakiekolwiek działania Spółki cechujące się działalnością gospodarczą przypadły na rok 2006. Natomiast w latach następnych brak jest dokumentów, które potwierdzałyby działania Spółki, jako podmiotu gospodarczego (oprócz spraw sądowych), co w toku przesłuchania potwierdził zarówno Skarżący jak i W. B. (Prezes Spółki).

13. Przyznać należało rację organom podatkowym, że przedłożone przez Skarżącego kserokopie faktur, które w jego ocenie potwierdzają poniesione przez Spółkę koszty prowadzonej działalności gospodarczej, głównie w latach 2010 - 2011 oraz jednostkowo 2012 - 2013, dokumentują jedynie wydatki o charakterze prywatnym związane z: eksploatacją i użytkowaniem samochodów (zakup paliwa, oleju samochodowego, płynów samochodowych, części samochodowych, akumulatorów, opłaty parkingowe, naprawy, wymiana opon. mycie samochodu), usługami telekomunikacyjnymi (opłaty za dostęp do sieci Internet, abonament telefoniczny, opłata za usługi telefoniczne telefonii komórkowej), zakupem smartfona, zakupem tonera, zakupem laptopa. Z kolei materiał przedstawiony na dwóch płytach DVD zawiera głównie skany dokumentów składających się na akta spraw sądowych (apelacje, korespondencję Pana W. B. skierowaną do Sądu. tj.: usprawiedliwienie nieobecności, zwolnienia lekarskie, wnioski o zwolnienie z opłat sądowych itp., postanowienia Sądu wydawane w trakcie trwającego postępowania sądowego, pisma procesowe, pełnomocnictwa) oraz skany decyzji wobec spółki. W ocenie Sądu powyższe dokumenty przedłożone w toku postępowania podatkowego nie mogą świadczyć o tym, że spółka G. prowadziła działalność gospodarczą, która by była źródłem comiesięcznych wynagrodzeń Strony w kwocie 30.000 zł miesięcznie.

14. Zwrócić również należy uwagę, na co wskazał organ pierwszej instancji, że pracodawca prowadząc działalność gospodarczą i zatrudniając pracowników zobowiązany jest do przestrzegania obowiązków pracodawcy wynikających z przepisów kodeksu pracy. Z protokołu przesłuchania Strony z dnia [...] maja 2017 r. wynika, że Spółka nie kierowała pracowników na okresowe badania lekarskie, nie prowadziła regularnych szkoleń z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, nie prowadziła regularnie akt osobowych pracowników. Powyższe oznacza, że Spółka nie wypełniała swoich obowiązków jako pracodawca.

15. Ponadto, niezgodne z logiką, doświadczeniem życiowym i ekonomiką prowadzenia działalności gospodarczej jest to, aby Spółka, która nie prowadziła żadnych inwestycji w latach 2010-2014 i nie osiągała żadnych przychodów wypłacała swoim pracownikom tak wysokie wynagrodzenia (Skarżący w 2012 r. z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy uzyskał przychód w kwocie 360.000,00 zł. tj. 30.000,00 zł brutto miesięcznie). Wskazać również należy, że wynagrodzenie wg zeznań świadków i Skarżącego wypłacane było w gotówce co również potwierdza, że czynności te nie miały w rzeczywistości miejsca. Trudno nie zauważyć, że powszechnie stosowaną praktyką w obrocie środkami finansowymi w stosunku do pracowników firmy, jest dokonywanie płatności za pośrednictwem rachunku bankowego. Jednocześnie z zeznań Skarżącego i z zeznań prezesa spółki wynika, że ze względów finansowych spółka nie składała żadnych deklaracji podatkowych, zeznań i nie płaciła zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzeń pracowników, nie regulowała również zobowiązań w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Co więcej. Przedłożone listy płac sporządzone zostały komputerowo, dotyczą całego roku kalendarzowego i zawierają podpisy pracowników za każdy miesiąc osobno. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do wniosku, że nie przekraczało granic swobodnej oceny dowodów twierdzenie, że Skarżący nie uzyskiwał przychodu z tytułu pracy w spółce. Także stanowisko Strony, że źródłem jego dochodu mogły być prywatne środki prezesa zarządu spółki nie znajdują oparcia w zgromadzonych z udziałem Skarżącego dowodach w sprawie.

16. Stwierdzić zatem należy, że rację miały organy podatkowe że brak jest wiarygodnych dowodów potwierdzających prowadzenie działalności gospodarczej przez "G." Sp. z o.o. i tym samym brak jest wiarygodnych dowodów na rzeczywiste świadczenie pracy przez Skarżącego na jej rzecz. Tym samym stwierdzić należy, że Spółka nie była uprawniona do sporządzania dla pracowników informacji PIT-11, a co za tym idzie sporządzona przez Spółkę informacja o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11 za 2012 r. jest nierzeczywista i tym samym nie może stanowić podstawy rozliczenia podatkowego. Tym samym za niezasadne są uznał zarzuty naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 i art. 191 O.p. i art. 81 § 1 Kodeksu Pracy.

17. W zaskarżonych rozstrzygnięciach organów podatkowych poza argumentacją co do brak zasadności stwierdzenia nadpłaty, brak jest wyjaśnienia jaki był cel wykazywania przez Stronę tak wysokich wynagrodzeń z tytułu pracy w firmie G. Mimo tego Sąd administracyjny uznał, że z uwagi na przedmiot postępowania kwestia ta nie ma znaczenia dla wyniku sprawy.

18. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.