Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 443/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 01 lipca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości; p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. /-/ Danuta Rzyminiak-Owczarczak


UZASADNIENIE

W myśl art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) stronami w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 50 § 1 tej ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 50 § 2 tej ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. OPS 1/03 ("Jurysta" 2003 nr 7-8, s. 60) rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. W sytuacji, gdy przepisy te organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczają rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., a więc przyznają tym organom właściwość do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłączona zostaje możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego.

W niniejszej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła Gmina T., której wójt wydał decyzję w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości i która to decyzja została przez to Kolegium uchylona.

Wyłączna kompetencja do wydawania decyzji w należących do samorządu własnych lub zleconych sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej przysługuje w myśl art. 39 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 z 2001 r. poz.1591 z późn. zm.) wójtowi, a w miastach burmistrzowi lub prezydentowi (art. 26). Organy te, na mocy art. 35 ust. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 z późn. zmianami) upoważnione zostały do ustalenia, w drodze decyzji, opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i pobrania tej opłaty w sytuacji, gdy właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość. Tym samym w sprawach tych wskazane organy samorządu gminnego działają jako organy administracji publicznej, a więc jako właściwe do orzekania w sprawie indywidualnej, co wyłącza je z kręgu podmiotów upoważnionych do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Jednocześnie wskazane ustawy o samorządzie gminnym oraz o zagospodarowaniu przestrzennym nie przyznają tym organom prawa do wniesienia skargi w rozumieniu ww. art. 50 § 2 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym do wniesienia skargi na decyzję podjętą w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

Z tych względów skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy.

/-/ Danuta Rzyminiak-Owczarczak

K.B.