Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 450/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Referent stażysta Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 450/05

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta ustalił na wniosek J. P. warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie parteru jednorodzinnego budynku mieszkalnego w kierunku ul. K. o wykusz oraz przebudowie budynku w związku ze zmianą sposobu użytkowania poddasza nieużytkowanego na cele mieszkalne przy ul. K. nr ew. działki 39, obręb 10117 w K.

W decyzji określono warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ustalone po analizie przeprowadzonej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), w zakresie ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy (w odległości 17m od krawędzi jezdni), wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki w liniach rozgraniczających teren inwestycji - do 0,35) szerokości elewacji frontowej (bez zmian), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (bez zmian), geometrii dachu (bez zmian, z możliwością doświetlenia pomieszczeń poddasza lukarnami lub oknami połaciowymi).

W decyzji wskazano także, że teren w liniach rozgraniczających inwestycję położony jest na terenie budowlanym "B" i nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. Nr 16, poz. 78 ze zm.), jak wynika z ewidencji gruntów.

Decyzja zawiera także wskazania w zakresie środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługę w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że w sprawie wypełnione są przesłanki art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Wnioskowana inwestycja położona jest na działce, dla której na podstawie zabudowy działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi możliwe jest określenie wymagań, o których mowa w rozstrzygnięciu decyzji w zakresie kontynuacji funkcji, określenia parametrów, cech i wskaźników zabudowy i zagospodarowania terenu. Wnioskowany do zabudowy teren ma dostęp do drogi publicznej. Istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.

Projekt decyzji został uzgodniony z Wojewodą w zakresie zadań rządowych - postanowieniem z dnia [...], Zarządem Województwa w zakresie zadań samorządu województwa - postanowieniem z dnia [...].

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A.B. - na zasadzie art. 138 § 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzona przez organ I instancji prawidłowa analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 stanowiła podstawę do ustalenia wymagań dla wnioskowanej zabudowy i zagospodarowania terenu. Spełnione zostały w sprawie łącznie wszystkie wymienione w przepisie warunki, uzyskano także pozytywne uzgodnienia z organami wymienionymi w art. 60 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Odnosząc się do zarzutu odwołania organ odwoławczy wskazał, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy uprawnia inwestora do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego w niej określonego. Na kolejnym etapie postępowania administracyjnego zmierzającego do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor zobowiązany będzie, stosownie do wymogów art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze z.) dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Kwestia możliwości realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego będzie rozstrzygana na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i wydawania pozwolenia na budowę przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła A. B.

Zarzuty skargi sprowadzają się do tego, że inwestycja w postaci wybudowania wykuszu nie może być zrealizowania, gdyż skarżąca wraz z inwestorem są współwłaścicielami domu i działki, których "nie da się podzielić". Skarżąca nie wyraża zgody na rozbudowę parteru jednorodzinnego budynku mieszkalnego o wykusz.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o jej oddalenie podtrzymało stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie ocenia ich pod względem słuszności i celowości.

W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.

Wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w niniejszej sprawie dnia 24 lutego 2004 r., zatem w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powoduje, że ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy dla zamierzeń inwestycyjnych, wymaga wydania decyzji. Decyzji o warunkach zabudowy wymagają przedsięwzięcia pociągające za sobą zmianę zagospodarowania terenu.

Warunki zabudowy i możliwość jej powstania określa art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), który urasta do rangi głównego przepisu normującego gospodarowanie przestrzenią pozbawioną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzależniając wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy od spełnienia łącznie wymienionych w nim przesłanek.

Sąd podziela stanowisko organu, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały warunki określone w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny, które zostały dokładnie omówione przez organy obu instancji w uzasadnieniu decyzji i które nie były kwestionowane przez skarżącą.

W decyzji określono warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego na podstawie wyników analizy przeprowadzonej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) w zakresie ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy (w odległości 17m od krawędzi jezdni), wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki w liniach rozgraniczających teren inwestycji - do 0,35), szerokości elewacji frontowej (bez zmian), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (bez zmian), geometrii dachu (bez zmian, z możliwością doświetlenia pomieszczeń poddasza lukarnami lub oknami połaciowymi).

W decyzji wskazano także, że teren w liniach rozgraniczających inwestycję położony jest na terenie budowlanym "B" i nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. Nr 16, poz. 78 ze zm.), jak wynika z ewidencji gruntów.

Decyzja zawiera także wskazania w zakresie środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługę w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

W tej sytuacji nie ma podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

Niekwestionowana w sprawie okoliczność, że inwestor i skarżąca są współwłaścicielami nieruchomości, na której znajduje się inwestycja, polegająca na "rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego o wykusz" nie ma w sprawie znaczenia o tyle, że organ w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie bada, czy inwestor ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ten warunek musi być spełniony w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, co trafnie zostało podniesione przez organ administracyjny.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.