Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 781/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 105
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ SO (del.) Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. H. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza R. z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pod budowę sieci kanalizacji sanitarnej na działkach nr 1545, 1546, 1657/12, 1657/9, 1658/1, 1662/5 i 1662/6 położonych w Obr. R. - Ch. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Uzasadniając decyzję SKO stwierdziło, że odwołanie J. H. nie mogło być uwzględnione, bo decyzja nim objęta spełnia wymogi określone w przepisach prawa. Organ podkreślił, że zakres inwestycji objętej postępowaniem lokalizacyjnym określa wnioskodawca, który w trakcie postępowania może modyfikować ten przedmiot. W sytuacji, gdy inwestor rezygnuje z wykonania inwestycji na działkach, co do których wszczęto postępowanie zachodzi potrzeba umorzenia tej części postępowania. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w postępowaniu, w którym złożono odwołanie. Zakres decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego nie może zależeć od żądań podmiotów innych niż inwestor. Z tych podwodów odwołanie należało uznać za niezasadne.

Z rozstrzygnięciem SKO nie zgodził się J. H.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucił skarżonej decyzji naruszenie art. 61 § 4 k.p.a., art. 105 § 2 k.p.a. oraz art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1-3, art. 81, art. 107 § 3 k.p.a. przez niewłaściwe rozpoznanie i wyjaśnienie stanu faktycznego, nieuwzględnienie podpisanej umowy jako dowodu w sprawie oraz bezzasadne pominięcie nieruchomości skarżącego w zakresie przyszłej inwestycji. Z tych względów skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza R. w części dotyczącej działki 1658/1. Równocześnie skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, wskazując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.

Skarga podlega uwzględnieniu z innych przyczyn niż w niej wskazane. W ocenie Sądu decyzja SKO wydana została z naruszeniem przepisów, które musi prowadzić do stwierdzenia jej nieważności. Stosownie do treści art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie. Art. 128 k.p.a. wskazuje na wymagania formalne odwołania, przy czym przepis ten wyraźnie wskazuje, że odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wskazany artykuł nie wskazuje dalszych wymagań, jakie powinien spełniać ten środek prawny. Brak takich uregulowań, nie jest równoznaczny z brakiem jakiejkolwiek regulacji odnoszącej się do tej problematyki. Odwołanie jest podaniem. Art. 63 § 2 i 3 k.p.a. stanowi, że podania, w tym odwołania, powinny zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzą, jej adres i żądanie, przy czym podanie wniesione w formie pisemnej powinno być podpisane przez wnoszącego.

Analiza akt sprawy prowadzi do stwierdzenia, że w sprawie, w której zapadła skarżona decyzja, odwołanie J. H. nie posiada podpisu. Wprawdzie na odwołaniu znajduje się wydruk imienia i nazwiska skarżącego, jednak nie może on być uznany za podpis, bo nie można wydrukowi przyznać cechy własnoręczności podpisu.

Stwierdzenie tej okoliczności musi prowadzić do wniosku, że skarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rażące naruszenie to sytuacja, w której decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z wyraźnie sformułowanym przepisem. W sprawie rozpoznawanej przez Sąd przepisem tym jest art. 63 § 3 k.p.a., który w sposób jednoznaczny wskazuje, że podania mają być podpisane.

W kontekście tych ustaleń stwierdzić należy, że decyzja SKO wydana została bez skutecznie wniesionego odwołania. Postępowanie odwoławcze może być wszczęte tylko na skutek złożenia formalnie poprawnego odwołania. Brak odwołania prowadzić musi do uznania, że skarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z tego też powodu Sąd stwierdził jej nieważność, mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do treści art. 200 p.p.s.a.