Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1194/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyję a także decyzję
Powołane przepisy: article: art. 134 par.1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1a i c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 1, art. 4 ust. 2 i ust. 3, art. 8
journal: Dz.U. 2017 poz 1851
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - tekst jedn.
article: art. 777 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1360
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 maja 2019 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] z dnia [...] r., a także decyzję Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] r.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 16 października 2017 r. M. G. wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na rzecz W. P. na okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. Do wniosku dołączyła akt notarialny repertorium A numer [...], z dnia [...] r., w którym ojciec dziecka R. P. zobowiązał się płacić na rzecz W. P. alimenty w wysokości 500 zł miesięcznie, płatne z góry do 15 dnia każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, poczynając od dnia 15 września 2017 r.

Organ I instancji zobowiązał skarżącą, aby w terminie trzech miesięcy przedłożyła akt notarialny z nadaną przez sąd klauzulą wykonalności.

W dniu 4 grudnia 2017 r. skarżąca przedłożyła do organu postanowienie Sądu Rejonowego [...] w S. z dnia [...]. sygn. akt IX Co [...], w którym oddalono wniosek o nadanie klauzuli wykonalności opisanemu wyżej aktowi notarialnemu z dnia [...] r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że klauzulę wykonalności sąd nadaje na tytuł egzekucyjny - w tym przypadku na akt notarialny - w sytuacji, gdy roszczenie jest wymagalne i gdy dłużnik pozostaje w opóźnieniu w płatności. Dopiero po uzyskaniu klauzuli wykonalności na tytuł egzekucyjny możliwe jest egzekwowanie roszczenia w drodze postępowania egzekucyjnego. Zważywszy na to, że przedstawiciel ustawowy wierzyciela wskazał, że wszystkie raty alimentacyjne zostały zapłacone oraz wniósł o nadanie klauzuli wykonalności na akt notarialny w zakresie rat przyszłych poczynając od grudnia 2017 roku, nie można uznać, że roszczenie jest wymagalne. Termin do uiszczenia raty za miesiąc grudzień tytułem obowiązku alimentacyjnego jeszcze nie upłynął, bowiem termin zapłaty jest do 15 dnia miesiąca, w związku, z czym nie można uznać, że zobowiązanie nie zostało wykonane. Klauzuli wykonalności nie można nadać na tytuł egzekucyjny, który nie jest wymagalny. Bieżące raty alimentacyjne zostały zapłacone, w związku z czym nadanie klauzuli wymagalności co do tych rat również jest niedopuszczalne.

Natomiast w dniu 15 lutego 2018 r., skarżąca dostarczyła do organu postanowienie Sądu o sygn. IX Co [...] o nadaniu klauzuli wykonalności ww. aktowi notarialnemu w zakresie wymagalności alimentów za miesiące październik, listopad, grudzień 2017 r. (brak postanowienia Sądu w aktach administracyjnych).

Prezydent Miasta S., decyzją z dnia [...] na podstawie

art. 104 k.p.a., art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U, z 2017 r., poz. 1952 ze zm.) art. 4, art. 5 oraz art. 2 pkt. 11 w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U z 2017 r., poz. 1851 ze zm.) oraz § 1 uchwały Rady Miasta Szczecin z dnia 23 marca 2009r. nr XXXI1I/829/09 w sprawie utworzenia jednostki budżetowej Gminy Miasto S. pn. S. Centrum Świadczeń oraz uchwały Rady Miasta S. nr XXV/650/16 z dnia 20 grudnia 2016 r. w sprawie nadania statutu S. Centrum Świadczeń, i uchwały nr XXXIX/1142/18 z dnia 27 marca 2018 r. zmieniającej uchwałę w sprawie nadania statutu S. Centrum Świadczeń, oraz na podstawie udzielonego przez Prezydenta Miasta S. upoważnienia do wydawania decyzji - przyznał M. G. świadczenie wychowawcze na rzecz dziecka W. P., w wysokości 500,00 zł miesięcznie w okresie od 1 października 2017 r. do 31 grudnia 2017 r.

W uzasadnieniu decyzji podniósł, że z przedłożonych w sprawie dokumentów wynika, iż M. G. jest matką samotnie wychowującą dziecko która na podstawie aktu notarialnego ma ustalony obowiązek alimentacyjny na rzecz małoletniego W. P. bez klauzuli wykonalności.

Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1851) o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, świadczenie wychowawcze na dane dziecko nie przysługuje, jeżeli osobie samotnie wychowującej dziecko nie zostało ustalone, na rzecz tego dziecka od jego rodzica, świadczenie alimentacyjne na podstawie tytułu wykonawczego pochodzącego lub zatwierdzonego przez sąd, chyba że:

1. drugie z rodziców dziecka nie żyje;

2. ojciec dziecka jest nieznany;

3. powództwo o ustalenie świadczenia alimentacyjnego od drugiego z rodziców zostało oddalone;

4. sąd zobowiązał jedno z rodziców do ponoszenia całkowitych kosztów utrzymania dziecka i nie zobowiązał drugiego z rodziców do świadczenia alimentacyjnego na rzecz tego dziecka;

5. dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach.

Skoro skarżąca dostarczyła do organu w dniu 15 lutego 2018 r. postanowienie sądowe o nadaniu klauzuli wykonalności aktowi notarialnemu co do obowiązku dłużnika do zapłaty wymaganych alimentów za miesiące: październik, listopad, grudzień 2017 r. to organ zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy nie mógł wydać pozytywnej decyzji za cały okres zasiłkowy do 30 września 2018 r.

W dniu 11 czerwca 2018 r. skarżąca dostarczyła do organu postanowienie Sądu Rejonowego S. P. i Z. w S. z dnia [...] sygn. akt IX Co [...], którym Sąd nadał klauzulę wykonalności aktowi notarialnemu z dnia [...] r., co do obowiązku dłużnika R. P. zapłaty na rzecz wierzyciela W. P. kwoty po 500 zł tytułem alimentów za miesiące od stycznia 2018 r. do maja 2018 r. Zdaniem Sądu, skoro w przedłożonym dokumencie (akcie notarialnym) termin uiszczenia rat alimentacyjnych za ww. miesiące 2018 r. już upłynął, a dłużnik nie spełnił świadczenia, na podstawie art. 781 § 2 K.p.c., art. 777 § 1 pkt 4 K.p.c., Sąd orzekł jak w postanowieniu.

Skarżąca dostarczyła również ugodę z nadaną klauzulą wykonalności, zawartą w dniu [...] r. między skarżącą, a dłużnikiem w obecności mediatora, zawierającą ustalenia o obowiązku alimentacyjnym na rzecz małoletniego

W. P.. W ugodzie znalazł się również zapis, że warunki ugody zaczną obowiązywać od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu o zatwierdzeniu i nadaniu klauzuli wykonalności na niniejszą ugodę.

Kolejną decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S., na podstawie art. 104 K.p.a., art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych art. 4, art. 5 oraz art. 2 pkt. 11 w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, przyznał M. G. świadczenie wychowawcze na rzecz dziecka W. P., w wysokości 500,00 zł miesięcznie w okresie od 1 czerwca 2018 r. do 30 września 2018 r.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w dniu 16 października 2017 r. M. G. złożyła wniosek wraz z aktem notarialnym o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego na rzecz dziecka W. P..

Z przedłożonych w sprawie dokumentów wynika, iż i M. G. jest matką samotnie wychowującą dziecko która na podstawie aktu notarialnego ma ustalony obowiązek alimentacyjny na rzecz małoletniego W. P. bez klauzuli wykonalności.

W dniu 13 czerwca 2018 r. M. G. dostarczyła do tutejszego organu ugodę, wraz z nadaną klauzulą wykonalności, która zawiera ustalenia dotycząca wysokości alimentów na rzecz małoletniego syna.

W myśl art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa

w wychowaniu dzieci, prawo do świadczenia wychowawczego ustala się począwszy

od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami,

do końca okresu o którym, mowa w ust. 1, nie wcześniej niż od dnia odpowiednio urodzenia się dziecka, objęcia dziecka opieką lub przysposobienia dziecka.

W związku z powyższym świadczenie wychowawcze na dziecko przyznano od miesiąca czerwca 2018 r.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. G., zarzucając naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Na tej podstawie wnosi o zmianę decyzji i przyznanie świadczenia wychowawczego za okres od stycznia do maja 2018 r. oraz podanie powodu, dla którego świadczenie wychowawcze za ten okres nie zostało wypłacone.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka (art. 4 ust. 2 ustawy). Świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w ust. 2, do dnia ukończenia przez dziecko 18. roku życia (art. 4 ust. 3 ustawy). Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy, prawo do świadczenia wychowawczego ustalane jest na okres od dnia 1 października do dnia 30 września roku następnego. Z akt zebranych w sprawie wynika, że M. G. złożyła jeden wniosek o świadczenie wychowawcze na okres [...] w październiku 2017 r.

Na podstawie ww. wniosku organ I instancji wydał dwie decyzje:

1) decyzję z dnia [...] którą organ I instancji przyznał świadczenie wychowawcze na rzecz W. P. w wysokości 500,00 zł miesięcznie w okresie od 1 października 2017 r. do 31 grudnia 2017 r.

2) zaskarżoną decyzję [...] którą organ I instancji przyznał świadczenie wychowawcze na rzecz W. P. w wysokości 500,00 zł miesięcznie w okresie od 1 czerwca 2018 r. do 30 września 2018 r.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji dopuścił się rażącego naruszenia przepisów ustawy, ponieważ na podstawie wniosku strony z dnia

16 października 2017 r. zobowiązany był do wydania jednej decyzji orzekającej za cały okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. - w decyzji z dnia [...] zabrakło więc rozstrzygnięcia za okres od 01 stycznia 2018 r. do 30 września 2018 r. W ocenie SKO zaskarżona decyzja z dnia [...] została wydana de facto bez wymaganego wniosku strony. Jeżeli natomiast pierwsza decyzja z dnia [...] nie rozstrzygała o całości okresu 2017/2018, to M. G. powinna była wnieść od niej stosowne odwołanie.

Mając powyższe na uwadze nie ma więc podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji i orzeczenie za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 maja 2018 r. SKO nie może uchylić zaskarżonej decyzji i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, ponieważ w świetle w/w ustaleń byłby on zobowiązany do umorzenia postępowania w sprawie, co byłoby ze szkodą dla M. G., której zaskarżoną decyzją przyznano jednak świadczenia wychowawcze za okres od 1 czerwca 2018 r. do 30 września 2018 r. Nawet gdyby uznać nowe dokumenty w sprawie, które strona przedłożyła w czerwcu 2018 r. za nowy wniosek w sprawie, to świadczenie wychowawcze mogłoby zostać przyznane najwcześniej od dnia 1 czerwca 2018 r. (tak jak w zaskarżonej decyzji organu I instancji) czyli od pierwszego dnia miesiąca, w którym złożono wniosek z wymaganymi dokumentami. Zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy: prawo do świadczenia wychowawczego ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu, o którym mowa w ust. 1, nie wcześniej niż od dnia odpowiednio urodzenia się dziecka, objęcia dziecka opieką lub przysposobienia dziecka.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. G., która zarzuciła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, naruszenie przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci oraz K.p.a., poprzez ich błędne zastosowanie i odmowę przyznania jej świadczenia wychowawczego zgodnego ze złożonym wnioskiem.

Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o zmianę decyzji poprzez przyznanie świadczenia wychowawczego na rzecz małoletniego syna W. P. za okres od stycznia do maja 2018 r., ewentualnie o uchylenie decyzji w części w jakiej nie uwzględniono wniosku o świadczenie wychowawcze od miesiąca stycznia do maja 2018 r. na rzecz syna W. P. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 – j.t. ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – j.t.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Natomiast stosownie do art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji oraz ją poprzedzających doprowadziła sąd do przekonania, że naruszają one prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 16 października 2017 r., skarżąca M. G. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy 2017/2018 na rzecz małoletniego W. P..

We wniosku opisała swoją sytuację rodzinną i dochodową. Dołączyła akt notarialny repertorium A numer [...] z dnia [...] w którym ojciec dziecka R. P. zobowiązał się płacić alimenty w wysokości 500 zł miesięcznie na rzecz W. P., płatne z góry do 15 dnia każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, poczynając od dnia 15 września 2017 r. Odnośnie wykonania tego obowiązku dłużnik w § 4 aktu notarialnego poddał się egzekucji na podstawie art. 777 § 1 pkt 4 K.p.c. Składając wniosek o zasiłek wychowawczy skarżąca nie zaprzeczyła, że ojciec dziecka alimenty płaci, a nadto wykazała wysokość uzyskiwanych dochodów i że jest osobą samotnie wychowującą dziecko (osobą rozwiedzioną). Zatem zdaniem Sądu, organ dysponował wszystkimi niezbędnymi dokumentami i informacjami aby wydać decyzję o przyznaniu bądź odmowie przyznania świadczenia wychowawczego.

Tymczasem po złożeniu wniosku skarżąca została przez organ wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez dostarczenie aktu notarialnego – ugody potwierdzonej przez sąd w terminie trzech miesięcy.

A zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 (matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka), w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. Z kolei w ust. 3 tego przepisu wskazano, że świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł.

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci świadczenie wychowawcze nie przysługuje, gdy: 1) dziecko pozostaje w związku małżeńskim; 2) dziecko zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie albo w pieczy zastępczej; 3) pełnoletnie dziecko ma ustalone prawo do świadczenia wychowawczego na własne dziecko;4) członkowi rodziny przysługuje za granicą na dziecko świadczenie o podobnym charakterze do świadczenia wychowawczego, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.

Z kolei w ust. 2 tego przepisu opisano sytuację, w której osobie samotnie wychowującej dziecko nie przysługuje prawo do świadczenia wychowawczego: jeżeli osobie samotnie wychowującej dziecko nie zostało ustalone, na rzecz tego dziecka od jego rodzica, świadczenie alimentacyjne na podstawie tytułu wykonawczego pochodzącego lub zatwierdzonego przez sąd, chyba że:1) drugie z rodziców dziecka nie żyje;2) ojciec dziecka jest nieznany; 3) powództwo o ustalenie świadczenia alimentacyjnego od drugiego z rodziców zostało oddalone; 4) sąd zobowiązał jedno

z rodziców do ponoszenia całkowitych kosztów utrzymania dziecka i nie zobowiązał drugiego z rodziców do świadczenia alimentacyjnego na rzecz tego dziecka; 5) dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach.

Organ I instancji rozpoznając wniosek skarżącej z 16 października 2017 r. decyzją z dnia [...]. przyznał prawo do świadczenia wychowawczego na rzecz dziecka w wysokości 500 zł miesięcznie w okresie od 1 października 2017 r.

do 31 grudnia 2017r., bowiem skarżąca dopiero w dniu 15 lutego 2018 r. dostarczyła do organu postanowienie sądu sygn. akt IX Co [...] o nadaniu klauzuli wykonalności, aktowi notarialnemu co do obowiązku dłużnika do zapłaty na rzecz małoletniego wymaganych alimentów.

Powołując się na treść art. 8 ust. 2 ustawy organ uznał, iż nie może wydać decyzji pozytywnej za cały okres zasiłkowy, tj. do 30 września 2018 r. bowiem powinien się kierować treścią postanowienia sądu wydającego klauzulę wykonalności. Zdaniem Sądu interpretacja treści art. 8 ust. 2 jest wadliwa.

W uzasadnieniu rządowego projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin (druk sejmowy z 7 czerwca 2017 r. nr 625),

na podstawie którego dotychczasową treść art 8 ustawy o pomocy państwa

w wychowywaniu dzieci oznaczono jak ust. 1 i dodano ust. 2 (art 15 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin

Dz.U. 2017 r., poz. 1428) wskazano, że: "w związku z napływającymi do MRPiPS sygnałami o pojawiających się przypadkach składania przez rodziców dziecka, którzy nie są małżeństwem, niezgodnych ze stanem faktycznym oświadczeń, że są osobami samotnie wychowującymi dziecko, przede wszystkim w celu wyłączenia drugiego z rodziców ze składu rodziny i jego dochodu, proponuje się wprowadzenie dla osoby deklarującej samotne wychowywanie dziecka wymogu ustalenia alimentów na rzecz dziecka od drugiego rodzica".

Zatem skoro dochód skarżącej nie budził wątpliwości – dochody z tytułu alimentów nie były przez nią ukrywane i jak wynika z akt sprawy jako osoba samotnie wychowująca dziecko spełniała kryterium dochodowe, organ powinien wniosek rozpatrzyć pozytywnie. W opisanym wyżej w uzasadnieniu stanie faktycznym nałożenie na skarżącą dodatkowego warunku – przedłożenia aktu notarialnego z nadaną klauzulą wykonalności było zbędne. Jak wynika z cytowanego uzasadnienia projektu rządowego zmieniającego ustawę – wprowadzenie ust. 2 do treści art. 8 miało zupełnie inny cel i odnosiło się do innych stanów faktycznych tzn. by świadczenie wychowawcze na dziecko było przyznawane osobie samotnie wychowującej dziecko dopiero po wyczerpaniu możliwości dochodzenia świadczeń alimentacyjnych od drugiego rodzica dziecka, chyba że z przyczyn obiektywnych tj. np. gdy drugi z rodziców nie żyje lub ojciec dziecka jest nieznany, jest to niemożliwe. A taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała.

Zauważyć należy, że decyzja organu I instancji w sentencji nie zawiera orzeczenia co do oddalenia wniosku w pozostałym zakresie.

Organ I instancji wydał kolejną decyzję z dnia [...] r. w przedmiocie rozpoznania tego samego wniosku skarżącej z 16 października 2017 r. w przedmiocie przyznania prawa do świadczenia wychowawczego i przyznał to świadczenie za kolejny okres od 1 czerwca 2018 r. do 30 września 2018 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy ww. decyzją organu

I instancji nie ustosunkowało się co do trafności zastosowania przez organ I instancji

w decyzji z dnia [...] r. art. 8 ust. 2 ustawy i konieczności zobowiązania skarżącej do dostarczenia aktu notarialnego z klauzulą wykonalności w chwili złożenia wniosku z dnia 16 października 2017 r., kiedy to sytuacja dochodowa skarżącej jako osoby samotnie wychowującej dziecka nie budziła wątpliwości.

Mając powyższe na uwadze, należało uchylić na podstawie art. 135 p.p.s.a.,

art. 145 § 1 pkt 1a i c p.p.s.a. wszystkie decyzje organów związane z rozpoznaniem wniosku skarżącej z dnia 16 października 2017 r. o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego. Przy ponownym o rozpoznaniu sprawy organ uwzględni wypłacone już skarżącej świadczenia wychowawcze.