Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 769/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Sygn. akt IISA/ Kr 769/ 05 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 grudnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie : WSA Krystyna Daniel AWSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant : Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2005r. sprawy ze skargi D. G., Z. G. na uchwałę Rady Miasta i Gminy w [...] z dnia 8 marca 2005r., Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...] - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Na podstawie uchwały Rady Miasta Niepołomice z dnia 8 listopada 2001 r. Nr XXXII/280/2001 przystąpiono do sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Niepołomice.

Projekty tych planów zostały wyłożone do publicznego wglądu w dniach od 25 sierpnia 2003 r. do 22 września 2003 r.

W ustawowym terminie zarzuty do w/w projektu wnieśli D. i Z. G. reprezentowani przez adwokata M. S..

Wskazano, że podniesione zarzuty dotyczą ustalenia zawartego w § 14 projektu planu, w którym wyznaczono tereny cmentarzy oznaczone na rysunku planu symbolem "ZC", w istocie rzeczy jednak ustalenia projektu planu dotyczą poszerzenia istniejącego cmentarza na działce [...] , wybudowanego na podstawie decyzji budowlanej z dnia [...] kwietnia 1985 roku, znak: [...] , wydanej dla Parafii Rzymsko-Katolickiej w [...] .

W uzasadnieniu zarzutów podniesiono, że ustalenia każdego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które dotyczą przeznaczenia terenu, powinny być zgodne z warunkami określonymi w ustawach. Sporządzający projekt planu zagospodarowania przestrzennego ma zatem obowiązek uzgadniać z właściwymi organami poszczególne jego ustalenia, przynajmniej poprzez zasięgnięcie stosownej opinii. Tymczasem w niniejszym przypadku brak w sprawie opinii hydrogeologicznej, która pozwoliłaby wyjaśnić, czy sąsiadujące z cmentarzem działki z uwagi na wyposażenie w źródła służące do czerpania wody oraz istniejące na tych działkach zabudowania, które nie są podłączone do sieci wodociągowej, nie stwarzają przeciwwskazań co do lokalizacji cmentarza w [...] , a to stosownie do wymogu przewidzianego w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25 sierpnia 1959 (Dz. U. 52, poz. 315) w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, wydanego w oparciu o delegację zawartą w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 roku o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. 11, poz. 62).

Podniesiono, że granice już istniejącego cmentarza w [...] nie spełniają warunków zachowania odległości co najmniej 150 metrów od zabudowań, studzien, źródeł służących do czerpania wody. Rozszerzenie granic cmentarza, a więc faktycznie zmniejszenie tej odległości narzuconej przepisami prawa, ingeruje we własność sąsiadującej z cmentarzem działki Nr [...] , która stanowi własność wnoszących zarzuty.

Skarżący wskazują, że zasięgnięcie opinii hydrogeologicznej ujawniłoby, że działka małżonków G. jest zabudowana budynkiem mieszkalnym i , zabudowaniami gospodarczymi, które nie są podłączone do sieci wodociągowej, a studnia, zlokalizowana na ich działce i będąca dla nich ujęciem wodnym, znajduje się w odległości 20 metrów od granicy działki nr [...] z zaprojektowaną granicą miejscowego Cmentarza.

Podniesiono, że w tej sytuacji małżonkowie Góreccy mają ewidentny interes Prawny w tym, aby ustalenia przyjęte w projekcie zmiany granic istniejącego cmentarza nie ingerowały w prawo własności ich działki i to w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami.

Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2004 r., sygn. akt: II SA/Kr 217/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta i Gminy Niepołomice z dnia 22 grudnia 2003 r., Nr XII/274/03 w przedmiocie odrzucenia powyższego zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Niepołomice.

Rada Miejska w Niepołomicach uchwałą z dnia 8 marca 2005 r. Nr [...]ponownie odrzuciła powyższe zarzuty.

W pierwszej części uzasadnienia uchwały wymieniono dokumenty wykorzystane przy podjęciu uchwały i stwierdzono, że działka o numerze [...] w [...] , stanowiąca własność D. i Z. G. znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego cmentarza, na terenie objętym strefą ochrony sanitarne wokół cmentarzy, oznaczoną w projekcie planu symbolem "C".

Dotychczas zagospodarowano pod cmentarz działkę [...] zgodnie z pozwoleniem na budowę nr [...] z [...] kwietnia 1985 roku, natomiast projekt poprzedniego planu zagospodarowania przeznacza na cel cmentarza również działki nr [...] , [...] , [...] oraz część działek nr [...] i [...] stanowiących jego zachodnie sąsiedztwo. Wielkość i kształt cmentarza zostały ustalone w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr XXX1200/93 Rady Miejskiej z dnia 23 grudnia 19937., a obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 roku oraz .w Studium uwarunkowań i kierunków ."zagospodarowania przestrzennego gminy Niepołomice.

Podniesiono, że w sporządzonym projekcie planu miejscowego wyłożonym do publicznego wglądu granica terenu obejmującego działki pod cmentarz od strony działki [...] nie została zmieniona w stosunku do poprzednio obowiązującego planu oraz Studium, a tym samym granice stref sanitarnych związanych z cmentarzem (określane poprzez przepisy szczegółowe - rozporządzenie z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze) pozostają od chwili uchwalenia poprzednio obowiązującego planu te same. Projekt Planu kwalifikuje działkę nr [...] w [...] pod mieszkalnictwo jednorodzinne i zabudowę zagrodową (MRJ) w jej północnej części (około 150 m od drogi), a jej część południową (50 m od południowej granicy) określa jako tereny / rolne (R) gdzie jako przeznaczenie dopuszczalne pozostawia się istniejącą v zabudowę do adaptacji, z możliwością polepszenia standardów z zachowaniem rygorów, jakie obowiązują dla zabudowy mieszkaniowej (MRJ).

Odpowiadając na wniesione zarzuty organ planistyczny stwierdził, że zbadany stan faktyczny potwierdza, że działka nr [...] w [...] położona jest na terenie objętym strefą ochrony sanitarnej wokół cmentarzy. Wyłączenie nieruchomości D. i Z. G. ze strefy ochrony sanitarnej cmentarza oznaczałoby rezygnację z rezerwy terenowej pod cmentarz oraz brak zabezpieczenia potrzeb publicznych w tym zakresie. Przywołane w zarzucie rozporządzenie z 25 sierpnia 1959 roku w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, wydane w oparciu o delegację zawartą w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia, 31 stycznia 1959 roku o cmentarzach i chowaniu zmarłych, zgodnie z § 7 tego rozporządzenia nie jest stosowane do cmentarzy już istniejących. Tak więc nie zachodzi potrzeba sporządzenia opinii hydrogeologicznej.

Organ planistyczny podkreślił, że działka nr [...] jest podłączona do sieci wodociągowej, a jej właściciele odnawiając w 2002 roku umowę z Zakładem Wodociągów i Kanalizacji w [...] (umowa nr [...] ), opłacają stałą opłatę za wodomierz. Od- 1996 roku nie pobierają jednak wody z sieci wodociągowej. W istniejących realiach D. i Z. G. powinni korzystać z wody sieciowej właśnie ze względu przytaczanego wyżej rozporządzenia, gdyż studnia zlokalizowana na działce państwa G. znajduje się bliżej niż 150 m od granic obecnie funkcjonującego z mocy prawa cmentarza. Działalność gospodarcza polegająca na wytwarzaniu wyrobów chemicznych prowadzona przez Z. G. w obiektach usytuowanych na południowym skraju działki nr [...] (zalegalizowanych decyzją o zmianie sposobu użytkowania budynku inwentarsko gospodarczego na zakład produkcji mas i kitów uszczelniających [...] z [...] lutego 1997 roku) zlokalizowanych w zasięgu 150m od istniejących granic cmentarza oraz 50m planowanej strefy ochrony sanitarnej cmentarza nie jest związana z żadnym rodzajem działalności wymienionym w § 3 w/w rozporządzenia. Działalność ta została uruchomiona w 1992 roku, czyli w 7 lat po założeniu cmentarza.

W ocenie Rady Miejskiej w [...] realizacja .władztwa planistycznego w sytuacjach takich jak ta indywidualnie rozpatrywana w zarzucie D. i Z. G., polega na przyjęciu zasady zabezpieczenia terenów na cel publiczny, jakim są cmentarze. Zasada ta jest konsekwentnie stosowana w projekcie planu z uwagi na konieczność ustawową zapewnienia spójności projektu planu z polityką przestrzenną gminy związaną z zabezpieczeniem rezerw infrastruktury społecznej w przestrzeniach publicznych, określoną w Studium. Rezygnacja z rezerwy terenowej pod cmentarz lub ewentualna (sugerowana również przez Z. G.) zmiana lokalizacji cmentarza oznaczałaby brak spójności ze Studium, do czego ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym gminę zobowiązuje. Dodano przy tym, że teren obejmujący działkę D. i Z. G. ([...] ) jest w tym rejonie miejscowości [...] najbardziej rozbudowanym w południową stronę, co zostało uwzględnione w projekcie planu powiększając projektowane tereny budowlane o około 30 metrów w stronę południową. Jako argument uzupełniający podniesiono, że działka nr [...] w [...] w swojej południowej części (około 50 m od południowej granicy) nigdy nie była budowlaną w nieobowiązujących już planach ogólnych gminy [...] , zatem sporządzony projekt planu nie narusza praw nabytych właścicieli działki nr [...] .

Z powyższych względów organ planistyczny zadecydował o pozostawieniu rezerwy terenowej pod cmentarz na działkach [...] , [...] , [...] , [...] oraz części działek [...] i [...] w kształcie spójnym z zapisami Studium wraz ze strefami ochrony sanitarnej określonymi w przepisach szczególnych. Takie rozstrzygnięcie jest zgodne ze stanem faktycznym działki, jak też z wymogami wynikającymi z zasady zrównoważonego rozwoju, zasady zachowania ładu przestrzennego, zasady zabezpieczenia rezerw infrastruktury społecznej w przestrzeniach publicznych.

W drugiej części uzasadnienia zaskarżonej uchwały wskazano przepisy ustaw "mających znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia zarzutu" wraz z zacytowaniem wybranych przepisów, tj. ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy z dnia 27 . kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o Gospodarce nieruchomościami, ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu.

Skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 8 marca 2005 r. Nr [...]złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D. i Z. G. reprezentowani przez adwokata M. S..

W skardze zarzucono naruszenie § 3 i § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25 sierpnia 1959 r. (Dz. U. 52, poz. 315) w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, wydanego w oparciu o delegację zawartą w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 roku o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz.U. nr 11, poz. 62) oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego o obowiązku rzetelnego przygotowania materiałów dowodowych w sprawie, w tym art. 84 § 1 k.p.a. przez zaniechanie zasięgnięcia stosownej opinii hydrogeologicznej oraz art. 7 k.p.a., oraz przepisów o powinności podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli wskutek dopuszczenia do istotnych w sprawie braków w stanie faktycznym sprawy oraz przez całkowite pominięcie słusznego interesu skarżących w sposobie rozwiązania rozbudowy miejscowego cmentarza. W związku z powyższym skarżący wnieśli o stwierdzeni nieważności zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie od Miasta i Gminy [...] na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przewidzianych.

W uzasadnieniu skargi odnosząc się do sposobu rozpatrzenia zarzutów w pierwszej kolejności wskazano na to, iż projekt planu poszerza położny obecnie cmentarz na działce nr [...] w [...] w kierunku wschodnim o działki: [...] , [...] , [...] oraz część działek [...] i [...] . Cmentarz w [...] został urządzony w oparciu o postanowienia decyzji budowlanej z dnia [...] kwietnia 1985 roku, znak: [...] , wydanej dla Parafii Rzymsko-Katolickiej w [...] . Już w chwili swojego powstania w 1985 roku lokalizacja tego cmentarza była niezgodna z § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 29 sierpnia 1959 r. (Dz.U. z 1959 r., nr 52, póz. 319) wydanym w oparciu o postanowienia ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych, albowiem przekroczono minimalną dopuszczalną odległość cmentarza od znajdujących się na działce Nr [...] zabudowań i studni. W tej sytuacji projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powyższe naruszenie potęguje poprzez planowane poszerzenie cmentarza w kierunku wschodnim o działki: [...] , [...] , [...] oraz część działek [...] i [...] , co powoduje zmniejszenie odległości pomiędzy planowaną po poszerzeniu granicą cmentarza a znajdującymi się na działce Nr [...] studnią i zabudowaniami skarżących, w międzyczasie rozbudowywanymi w sposób legalny. W 2001 r. skarżący otrzymali kolejną decyzję budowlaną o rozbudowie zabudowy w części południowej działki, czego w ustaleniach zaskarżonej uchwały nie stwierdzono.

Podkreślono, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta i Gminy Niepołomice z dnia 22 grudnia 2003 r., Nr XIII/274/03 głównie z uwagi na to, iż samo uzasadnienie tej uchwały było wadliwe. Zdaniem skarżących taką samą wadą jest dotknięte również obecne uzasadnienie zaskarżonej uchwały. Powołane przez Radę argumenty, nieznacznie zmodyfikowane i rozbudowane są w istocie powieleniem poprzedniej argumentacji.

Skarżący twierdzą, że w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały w części dotyczącej ustaleń faktycznych przyznano, że istniejący cmentarz urządzono w oparciu o powołane wyżej pozwolenie budowlane z 1985 r. Brak jednak podstawowych ustaleń, w jakiej odległości od działki skarżących oraz znajdujących się na tej działce studni i zabudowań są położone granice istniejącego cmentarza. Brak ustaleń dotyczy także odległości planowanych granic cmentarza od działki skarżących i znajdujących się na tej działce studni oraz innych zabudowań. Zgodnie z projektowanym planem zagospodarowania przestrzennego poszerzenie cmentarza doprowadzi bezpośrednio do kontaktu zabudowań na działce skarżących z granicą wschodnią cmentarza. Ustalenia takie potwierdzają zarzut skarżących, że istniejący cmentarz jest zlokalizowany sprzecznie z obowiązującymi przepisami ustawy o cmentarzach, a jego poszerzenie tylko ten stan niezgodny pogłębia.

Skarżący wskazali na występującą istotną sprzeczność pomiędzy opisanym stanem faktycznym a przesłankami rozstrzygnięcia zarzutu. Z opisu stanu faktycznego wynika, że działka nr [...] znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego poszerzonego cmentarza, na terenie objętym strefą ochrony sanitarnej oraz że projekt planu kwalifikuje tę działkę w jej północnej części (około 150 m od drogi, a nie od granicy planowanego cmentarza) jako przeznaczoną pod mieszkalnictwo jednorodzinne i zabudowę zagrodową oraz że południową część działki (50 m od granicy cmentarza) określa się jako tereny rolne i gdzie pozostawia się istniejącą już zabudowę do adaptacji. Wskazano, że powyższe stoi w jawnej sprzeczności z przesłanką rozstrzygnięcia wskazaną w pkt 7, w którym podniesiono, iż południowa część działki [...] nigdy nie była budowlaną w nieobowiązujących już planach ogólnych gminy [...] .

Skarżący powołują się na rozporządzenie Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 29 sierpnia 1959 r. (Dz. U. z 1959 r. nr 52, póz. 319). Podnoszą, że z uzasadnienia sposobu rozstrzygnięcia zarzutu wynika, że zgodnie z § 1 powyższego rozporządzenia nie ma ono zastosowania do cmentarzy już istniejących, wobec czego § 3 tego rozporządzenia mówiący o minimalnych odległościach od granicy cmentarza do istniejących źródeł wody również nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Powyższa argumentacja jest w ocenie skarżących całkowicie chybiona, a wskazany w uchwale argument, jakoby przywołany § 3 rozporządzenia wykonawczego do ustawy o cmentarzach nie miał zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie § 7 rozporządzenia wykonawczego, jest nieporozumieniem.

Zauważono, że cmentarz został urządzony niezgodnie z obowiązującą ustawą o cmentarzach. Sam § 7 rozporządzenia dotyczy legalizacji istniejącego cmentarza, a nie urządzania nowego wbrew obowiązującym przepisom, Po drugie, w sprawie chodzi o planowanie poszerzenia istniejącego cmentarza, dlatego w tym przypadku ustawa o cmentarzach i jej przepisy wykonawcze mają w pełni swoje zastosowanie. Odmienna wykładnia prowadziłaby do obejścia obowiązującego prawa.

Skarżący wskazują, że niewątpliwie ustalenia każdego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które dotyczą przeznaczenia terenu, powinny być zgodne z warunkami określonymi w ustawach. Między innymi sporządzający projekt planu zagospodarowania przestrzennego ma obowiązek uzgadniać z właściwymi organami poszczególne jego ustalenia, przynajmniej poprzez zasięgnięcie stosownej opinii. W niniejszym przypadku brak było w sprawie opinii hydrogeologicznej, która pozwoliłaby wyjaśnić, czy sąsiadujące z cmentarzem działki z uwagi na wyposażenie w źródła służące do czerpania wody oraz istniejące na tych działkach zabudowania, które nie są podłączone do sieci wodociągowej, nie stwarzają przeciwwskazań, co do lokalizacji cmentarza w [...] , a to stosownie do wymogu przewidzianego w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25 sierpnia 1959 (Dz. U. 52 poz. 315) w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, wydanego w oparciu o delegację zawarta wart. 5 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 roku o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz.U. nr 11, poz. 62). Taki brak stosownej opinii w niniejszej sprawie jest rażącym naruszaniem przepisów, skoro już granice istniejącego cmentarza w [...] nie spełniają warunków zachowania odległości, co najmniej 150 metrów od zabudowań, studzien, źródeł służących do czerpania wody. Podniesiono, że rozszerzenie granic cmentarza, a wiec faktycznie zmniejszenie tej odległości narzuconej przepisami prawa, z jednej strony stwarza sytuacje, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który jest prawem lokalnym jest sprzeczny z obowiązującymi powszechnie przepisami, to jest z cytowaną ustawą o cmentarzach i jej rozporządzeniem wykonawczym, a z drugiej strony ingeruje w sposób niedopuszczalny we własność sąsiadującej z cmentarzem działki Nr [...] , która stanowi własność skarżących. Zasięgnięcie opinii hydrogeologicznej w szczególności ujawniłoby, że działka skarżących małżonków [...] jest zabudowana budynkiem mieszkalnym i zabudowaniami gospodarczymi, które nie są podłączone do sieci wodociągowej, a studnia, zlokalizowana na ich działce i będąca dla nich ujęciem wodnym, znajduje się w odległości 20 metrów od granicy ich działki o nr [...] z zaprojektowaną granicą miejscowego Cmentarza. Wskazano, że w tej sytuacji skarżący mają ewidentny interes prawny w tym, aby ustalenia przyjęte w projekcie zmiany granic istniejącego cmentarza nie ingerowały w prawo własności ich działki i to w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami. Ponadto przedmiotowa opinia ujawniłaby także i to, że niezgodnie z przepisami, bo w odległości około 230m, zamiast 500m od zaplanowanych granic cmentarza, zlokalizowane jest główne ujęcie wody, z którego zaopatruje się w wodę kilka miejscowości. Nie jest to okoliczność nowa. Była już podniesiona w zarzutach pierwszej skargi skarżących pod adresem projektu, l ten fakt jest sprzeczny z powołaną wyżej ustawą o cmentarzach. Został on całkowicie pominięty w ustaleniach faktycznych zaskarżonej uchwały.

Podniesiono wreszcie w skardze, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały jest niezrozumiałe i pokrętne. Przytacza się w uzasadnieniu ogólniki, że planowane poszerzenie miejscowego cmentarza odpowiada opracowanemu Studium, jednocześnie opacznie cytując postanowienia tego Studium. Planowanie rozbudowy cmentarza jest bowiem dopuszczalne w kierunku zachodnim. Niedopuszczalne jest według Studium rozszerzenie cmentarza w kierunku południowym. Od strony zachodniej skarżący mają inną działkę, która zaproponowali Gminie na poszerzenie cmentarza. Odpowiedź Burmistrza na inicjatywę skarżących jest nijaka, co także nie zostało ustalone jednoznacznie w stanie faktycznym zaskarżonej uchwały, l ma to o tyle znaczenie, że za niedługi czas cmentarz i tak będzie się musiał rozbudowywać w kierunku zachodnim, kierunku jedynie możliwym, niezależnie od planowanego poszerzenia cmentarza w oparciu o zaskarżony projekt planu zagospodarowania przestrzennego.

Podobną wymowę w ocenie skarżących ma argumentacja w sprawie bezprzedmiotowości dowodu z opinii hydrogeologicznej. Odpowiednia odległość cmentarza od sąsiednich działek zależy nie tylko od tego, czy teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową, co ustalono w stanie faktycznym. Powołany § 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do ustawy o cmentarzach wymaga w koniunkcji, aby wszystkie budynki zlokalizowane w tej minimalnej odległości od cmentarza korzystające z wody były do tej sieci podłączone. Nie chodzi więc o samą możliwość podłączenia, ale o faktyczne podłączenie do sieci. Tego nie wyjaśniono w sposób wystarczający.

Pokrętność argumentacji tkwi w tym, że uchwała powołuje się na przepisy, których zaproponowana przez organ interpretacja jest nie do przyjęcia i w uzasadnieniu nie ma żadnego odniesienia do wniesionych przez skarżących zarzutów oraz ich uzasadnienia.

Wskazano także, że nierzetelne są argumenty, że projektowany plan zagospodarowania przestrzennego poszerza jedynie strefę ochronną cmentarza, legalizuje stan istniejący na gruncie, w tym także na działce skarżących, albowiem istniejąca zabudowa miała i ma charakter tymczasowy, niezgodne z dotąd

obowiązującym planem przestrzennym (zabudowa skarżących zgodnie z dotychczasowym planem przestrzennym jest zlokalizowana w strefie ochronnej cmentarza). Skarżący podnoszą bowiem, że projekt zagospodarowania przestrzennego mówi o wyznaczeniu terenów cmentarnych, a nie o rozszerzeniu jedynie strefy ochronnej cmentarza i to w aspekcie rzekomego akceptowania istniejącego stanu rzeczy w terenie. Z załączonego do pierwszej skargi pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 października 2003 r. wynika jednoznacznie, że przeprowadzona kontrola na polecenie Burmistrza, i to w związku z wniesionymi zarzutami pod adresem Projektu Planu Przestrzennego, ujawniła, że zabudowa działki skarżącej jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dotychczas obowiązującym i nie narusza strefy ochronnej cmentarza. A więc zbudowania skarżących są zlokalizowane poza strefą ochronną w/g dotychczasowego planu przestrzennego. Gdyby lokalizacja budynków na działce skarżących była niezgodna z obowiązującym planem i dotąd wytyczoną strefą ochronną cmentarza, to skarżący nie mieliby żadnej możliwości rozbudowy swojej działalności gospodarczej, jaką rozwijali za zgodą miejscowego urzędu od 1997 r. Dopiero projekt planu to zmienia i pozbawia skarżących możliwości dalszego rozwoju. Z załączonych do pierwszej skargi dokumentów wynika, ze skarżący w 1997 r. uzyskali zgodę na przekształcenie działalności rolnej na pozarolną, a jeszcze w latach 2000 i 2001 uzyskali zgodę na rozszerzenie tej działalności i rzeczywiście działalność tę rozszerzali, ponosząc znaczne koszta inwestycyjne o kwotę rzędu [...]zł. Gdyby więc obecny kształt projektu planu zagospodarowania przestrzennego zachować, to tym samym działalność skarżących, jako prowadzona w strefie ochronnej istniejącego cmentarza, nie miałaby żadnych widoków na dalszy rozwój, zabudowania istniejące byłyby przeznaczone do śmierci technicznej, co niewątpliwie doprowadziłoby do ruiny gospodarczej skarżących.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w [...] wniosła p odrzucenie skargi względnie o jej oddalenie.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ planistyczny podniósł, że Urząd Miasta i Gminy [...] (takie oznaczenie znajduje się w skardze) nie może być stroną niniejszego postępowania, gdyż nie jest organem administracyjnym, ale jednostką budżetową Miasta i Gminy [...] , która nie dysponuje żadnymi uprawnieniami i obowiązkami na obszarze prawa administracyjnego. Ponadto uchwałę nr [...]z dnia 8 marca 2005 r. wydała Rada Miejska w Niepołomicach, a nie Urząd Miasta i Gminy Niepołomice. Zdaniem organu zasadne jest rozważenie, czy wskazane uchybienie skargi, sporządzonej przez adwokata, skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na wypadek gdyby Sąd przyjął, że podana wada skargi nie powoduje jej odrzucenia, organ planistyczny wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Podniesiono, że Rada Miejska w [...] po dogłębnym rozpatrzeniu zarzutu skarżących do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Niepołomice - obszar B uchwałą nr [...]postanowiła o odrzuceniu zarzutu. Uzasadnienie tego rozstrzygnięcia zawiera obszerny załącznik nr 1 do uchwały. Przedstawiono w nim dokładnie treść zarzutu oraz materiały dowodowe, w oparciu o które rozpatrzono zarzut. Wymieniono wśród nich szereg dokumentów, na podstawie których zbadano zarzut skarżących. Ponadto streszczono poczynione na etapie rozpatrywania zarzutu ustalenia faktyczne oraz zasygnalizowano, że przy rozpatrywaniu zarzutu uwzględniono przesłanki wyroku z dnia 14 grudnia 2004 r.,

sygn. akt: II SA/Kr 217/04 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie stwierdzającego nieważność poprzednio podjętej w sprawie przedmiotowego zarzutu uchwały Rady Miejskiej w Niepołomicach. Przytoczono również dosłownie argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

W ocenie organu planistycznego uzasadnienie zaskarżonej uchwały w sposób pełny przedstawia stan faktyczny i prawny, w jakim został złożony zarzut skarżących do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Niepołomice - obszar B i unika błędów, jakie spowodowały stwierdzenie nieważności poprzedniej uchwały Rady Miejskiej w Niepołomicach.

Organ planistyczny powołuje się na stanowisko prezentowane w orzecznictwie (również na gruncie niniejszej sprawy), zgodnie z którym sąd administracyjny jest upoważniony do kontroli zgodności z prawem zaskarżonych do niego aktów i nie może kontrolować poglądów organów planistycznych, wyrażanych w odpowiedziach na zgłoszone zarzuty. W ocenie organu uzasadnienie uchwały nr [...]zostało przygotowane z uwzględnieniem wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 grudnia 2004 r., sygn. akt: II SA/Kr 217/04. Organ nie podziela zatem twierdzenia skarżących, że uzasadnienie to powiela poprzednią argumentację, gdyż przeczy temu porównanie obecnej i poprzedniej uchwały.

Podkreślono, że niewłaściwe jest jednak przede wszystkim zgłaszanie przez skarżących w niniejszym postępowaniu zarzutów odnośnie do rozwiązań przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a do tego sprowadza się skarga. Temu służyć może bowiem dopiero ewentualna skarga dotycząca planu miejscowego, który dla obszaru B Gminy [...] nie został jeszcze uchwalony. Już zatem z tego względu skarga podlegać winna oddaleniu.

W odniesieniu do zarzutów skargi, iż istniejący cmentarz jest zlokalizowany sprzecznie z obowiązującymi przepisami ustawy o cmentarzach wyjaśniono, że twierdzenie to jest niewłaściwe o tyle, że cmentarz ten wzniesiono zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] kwietnia 1985 r. Decyzja ta jest ostateczna i korzysta z domniemania prawidłowości. Skarżący nie mogą zatem kontestować stanu faktycznego "wspartego na obowiązującej decyzji", na podstawie której urządzany był cmentarz.

Gdy chodzi o wskazywane przez skarżących naruszenie przepisów k.p.a., organ planistyczny zasygnalizował, że WSA w Krakowie w uzasadnieniu cytowanego wyroku z dnia 14 grudnia 2004 r. wskazał, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach planu zagospodarowania przestrzennego nie mają zastosowania.

Nie jest słuszny w ocenie organu również pogląd o istnieniu wymogu w niniejszej sprawie uzyskania opinii hydrogeologicznej na podstawie rozporządzenia w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. W uzasadnieniu uchwały nr [...]Rady Miejskiej w Niepołomicach wyraźnie wskazano, że w ocenie Rady § 7 tego rozporządzenia zwalnia cmentarze już istniejące od obowiązku sporządzania takiej opinii. Cmentarz w [...]zagospodarowano stosownie do wciąż obowiązującej decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] , a to oznacza, że dopóki decyzja ta obowiązuje nie zachodzi potrzeba sporządzenia opinii hydrogeologicznej.

Podtrzymano również stanowisko, że w uchwale Rady Miejskiej w Niepołomicach podjęto decyzję o pozostawieniu rezerwy terenowej pod cmentarz na działkach [...] , [...] , [...] , [...] oraz części działek [...] i [...] w kształcie spójnym z zapisami studium, a to oznacza, że studium nie było opacznie cytowane.

Natomiast bliskość ujęcia wody o charakterze zbiornika wodnego (§ 3 ust. 2 rozporządzenia) mniejsza niż 500 m nie jest przeszkodą, gdyż do czasu faktycznego wybudowania nowej części cmentarza problem ten można rozwiązać i być może Gmina będzie zmuszona do zmiany lokalizacji ujęcia.

Organ wskazuje, że w jego ocenie skarżący nie mają interesu prawnego w zgłaszaniu szczegółowych żądań odnośnie do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż granica terenu obejmującego działki pod cmentarz od strony działki nr [...] nie została zmieniona w stosunku do poprzednio obowiązującego planu oraz studium. Skarżący nie zakwestionowali w swojej skardze tego uzasadnienia uchwały Rady Miejskiej w Niepołomicach, a to oznacza, że nie podważają tego faktu. Opisywany w skardze rzekomy interes prawny skarżących ma zatem co najwyżej charakter ogólny, gdyż projekt planu miejscowego nie ingeruje w ich prawo własności.

W odpowiedzi na skargę zauważono, że poprawna jest przesłanka rozstrzygnięcia wskazana w pkt 7 uzasadnienia, zgodnie z którą działka nr [...] w [...] w swojej południowej części (około 50m od południowej granicy) nigdy nie była budowlaną w nieobowiązujących już planach ogólnych Gminy [...]. To że projekt planu kwalifikuje działkę częściowo pod mieszkalnictwo jednorodzinne i zabudowę zagrodową temu nie przeczy, projekt wciąż nie jest bowiem obowiązującym prawem m.in. ze względu na wniesioną w niniejszej sprawie skargę. Nie można też dojść do przekonania, że w uchwale nie ustalono odległości cmentarza od studni i zabudowań skarżących, gdyż nastąpiło to w pkt 3 i 4 podstaw rozstrzygnięcia: studnia - bliżej niż 150m od granic obecnie funkcjonującego z mocy prawa cmentarza (nie zaprzeczono tym samym zarzutowi, którego treść podano, że jest to dokładnie 20 m); budynki - w zasięgu 150 m od istniejących granic cmentarza oraz 50m od planowanej strefy ochrony sanitarnej. Organ przeczy przy tym podniesionej kwestii braku podłączenia działki nr [...] do sieci wodociągowej, gdyż Rada Miejska w [...] w uzasadnieniu uchwały podała nawet numer umowy skarżących z Zakładem Wodociągów i Kanalizacji w [...] . Z kolei pretensja, że uchwała nie odnosi się do domniemanej decyzji budowlanej o rozbudowie zabudowy w części południowej działki, jest chybiona, gdyż skarżący nie poinformowali o tym ani na etapie wniosków do planu, ani w zarzucie.

Organ twierdzi, że projektowany plan zagospodarowania przestrzennego poszerza tylko strefę ochronną cmentarza. Dotychczasowy cmentarz jest bowiem urządzony na podstawie obowiązującej decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...], a projekt planu decyduje jedynie o pozostawieniu rezerwy terenowej na cmentarz na kolejnych działkach. Tym bardziej nie są zasadne zarzuty skarżących odnośnie do rzekomych przeszkód, jakie dla prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej mogłoby wywołać poszerzenie cmentarza. To, że przeprowadzona na wniosek Burmistrza kontrola Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieliczce ujawniła, że zabudowa działki skarżących jest zgodna z miejscowym planem, nie ma znaczenia, gdyż organ temu nie przeczy. Rozwijanej przez skarżącego działalności gospodarczej nas działce nr [...] plan nie szkodzi, ale wręcz pomaga w niej, gdyż powiększa projektowane tereny budowlane o około 30 m w stronę południową, podczas gdy działka ta w swojej południowej części (około 50m od południowej granicy) nigdy nie była budowlaną w nieobowiązujących już planach ogólnych Gminy [...] . Ponadto skarżący prowadzi działalność polegającą na wytwarzaniu wyrobów chemicznych, która nie jest związana z żadnym rodzajem działalności gospodarczej wymienionym w § 3 wyżej wskazanego rozporządzenia. Dlatego też zupełnie nieuprawniony jest pogląd, że deklarowane przez skarżących nakłady inwestycyjne miałyby okazać się daremne, a zabudowania istniejące byłyby przeznaczone do śmierci technicznej.

W odniesieniu do sygnalizowanego przez skarżących braku ustaleń w uzasadnieniu uchwały odnośnie do ich propozycji sprzedaży Gminie posiadanej przez nich działki od strony zachodniej cmentarza, organ stwierdził, że Gmina prowadzi wiele negocjacji z różnymi podmiotami i nie ma zwyczaju informowania o tym w aktach prawnych.

Na rozprawie w dniu 19 grudnia 2005 r. stawił się pełnomocnik skarżących adwokat M. S. podtrzymując skargę. Stawił się również pełnomocnik Burmistrza Miasta i Gminy [...] adwokat R. P. podtrzymując stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, póz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta - jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut.

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Na gruncie spraw ze skarg na uchwały 0 odrzuceniu zarzutów do projektów miejscowych planów zagospodarowania Przestrzennego oznacza to, że sąd administracyjny ma jedynie kompetencje do zbadania, czy zaskarżona uchwała zawiera prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, pozwalające stwierdzić brak dowolności w działaniach organów Planistycznych oraz ustalić prawidłowość trybu podjęcia zaskarżonej uchwały. Podkreślić przy tym należy, że ze względu na powyższą zasadę określoną w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz mając na uwadze treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przedmiotem kontroli Sądu była wyłącznie uchwała o odrzuceniu zarzutów do projektu planu.

Z treści skargi - pomimo wskazania przez stronę skarżącą Urzędu Miasta i Gminy [...] jako strony przeciwnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym wynika, że skarga dotyczy uchwały Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 8 marca 2005 r. Nr XXIX/500/05.

Biorąc pod uwagę powyższe założenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Uchwała ta zawiera prawidłowe uzasadnienie - odpowiadające wskazanym wyżej wymogom - z którego wynika, że organ planistyczny rozważał okoliczności podniesione w zarzucie, zbadał indywidualną sytuację wnoszącego zarzut oraz przedstawił argumentację faktyczną i prawną na uzasadnienie projektowanego rozwiązania planistycznego. Należy podkreślić, że zarzuty skarżących do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczyły dwóch kwestii, tj. naruszenia prawa przez organ planistyczny poprzez niezrealizowanie obowiązku uzyskania opinii hydrogeologicznej mającej wykazać dopuszczalność lokalizacji cmentarza w [...] oraz ingerencji w prawo własności należącej do skarżących działki nr [...] poprzez rozszerzenie granic dotychczas istniejącego cmentarza. Do obydwu kwestii organ planistyczny odniósł się w treści zaskarżonej uchwały.

Po analizie sytuacji faktycznej nieruchomości należącej do D. i Z. G. rozważono zasadność zastosowania na etapie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazywanego przez składających zarzut § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. Organ planistyczny uzasadnił brak konieczności zasięgania w sprawie opinii hydrogeologicznej wskazując z jednej strony, że w jego ocenie § 7 cytowanego rozporządzenia nie daje podstaw do stosowania tego rozporządzenia do cmentarzy już istniejących, z drugiej jednak strony odniósł się do treści § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25 sierpnia 1959 w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze i przeanalizował ten przepis w oparciu o sytuację faktyczną nieruchomości należącej do składających zarzut. Mając na uwadze to, że zgodnie z § 3 cytowanego rozporządzenia "odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Odległość od granicy cmentarza ujęć wody o charakterze zbiorników wodnych, służących jako źródło zaopatrzenia sieci wodociągowej, w wodę do picia i potrzeb gospodarczych, nie może być mniejsza niż 500 m" organ planistyczny wskazał, że działka nr [...] jest podłączona do sieci wodociągowej, a jej właściciele odnawiając w 2002 roku umowę z Zakładem Wodociągów i Kanalizacji w [...] (umowa nr [...]), opłacają stałą opłatę za wodomierz. Tym samym nie znaleziono podstaw do przyjęcia, iż istnieje obowiązek uzyskania opinii hydrogeologicznej mającej wykazać dopuszczalność lokalizacji cmentarza w [...] w oparciu o § 3 cytowanego rozporządzenia. W tej sytuacji nie można postawić organowi planistycznemu zarzutu braku odpowiedzi na podniesiony zarzut lub udzielenia odpowiedzi arbitralnej, tj. niewskazującej motywów zajętego stanowiska.

W odniesieniu do zarzutu ingerencji w prawo własności należącej do skarżących działki nr [...] poprzez rozszerzenie granic dotychczas istniejącego cmentarza trzeba w pierwszej kolejności zaznaczyć, że zarzut tej treści jest przedwczesny na etapie sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż dopiero ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako prawa powszechnie obowiązującego mogą ingerować m.in. w prawo własności. Sam projekt planu w żaden sposób nie wpływa na sferę praw i obowiązków właścicielskich. Organ planistyczny odniósł się jednak do kwestii ingerencji w prawo własności należącej do skarżących działki nr [...] polegającej na rozszerzeniu granic dotychczas istniejącego cmentarza. Wskazano w pierwszej kolejności, że projekt planu kwalifikuje działkę nr [...] w [...] pod mieszkalnictwo jednorodzinne i zabudowę zagrodową ([...]) w jej północnej części (około 150 m od drogi), a jej część południową (50 m od południowej granicy) określa jako tereny rolne (R), gdzie jako przeznaczenie dopuszczalne pozostawia się istniejącą zabudowę do adaptacji, z możliwością polepszenia standardów z zachowaniem rygorów, jakie obowiązują dla zabudowy mieszkaniowej (MRJ). Zasadność tego rozwiązania, jak również ustaleń dla strefy ochrony sanitarnej wokół cmentarzy (w której jest położona m.in. działka nr [...] w [...]) uzasadniono koniecznością zabezpieczenia potrzeb publicznych poprzez zachowanie rezerwy terenowej pod cmentarze ze wskazaniem na wymóg zapewnienia spójności projektu planu z polityką przestrzenną gminy związaną z zabezpieczeniem rezerw infrastruktury społecznej w przestrzeniach publicznych określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz koniecznością realizowania zasad: zrównoważonego rozwoju, zachowania ładu przestrzennego, zabezpieczenia rezerw infrastruktury społecznej w przestrzeniach publicznych. Jako argument uzupełniający podniesiono, że działka nr [...] w [...] w swojej południowej części (około 50 m od południowej granicy) nigdy nie była budowlaną w nieobowiązujących już planach ogólnych gminy [...] , zatem sporządzony projekt planu dodatkowo nie narusza praw nabytych właścicieli działki nr [...] . Ponadto w sporządzonym projekcie planu miejscowego wyłożonym do publicznego wglądu granica terenu obejmującego działki pod cmentarz od strony działki [...] nie została zmieniona w stosunku do poprzednio obowiązującego planu oraz studium, a tym samym granice stref sanitarnych związanych z cmentarzem (określane poprzez przepisy szczegółowe - rozporządzenie z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze) pozostają od chwili uchwalenia poprzednio obowiązującego planu te same. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że również odpowiedź udzielona na drugi z postawionych zarzutów nie daje podstaw do uznania zaskarżonej uchwały za naruszającą prawo, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę wskazaną wyżej okoliczność, iż ustalenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie jest jeszcze prawem powszechnie obowiązującym nie mogą ingerować w prawo własności. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że nie ma ona charakteru dowolnego, a ewentualna przyszła ingerencja w prawo własności skarżących była rozważana z przyjęciem założenia nie przekraczania granic uzasadnionych koniecznością realizacji interesu publicznego.

Uzasadnienie zaskarżonej uchwały wskazuje, że zarzuty złożone przez D. i Z. G. rozpatrywano odwołując się do argumentów zarówno prawnych, związanych z charakterem prawnym i uwarunkowaniami tzw. władztwa planistycznego gminy oraz obowiązkiem realizacji przez gminę zadań publicznych, dotyczących zwłaszcza gospodarki terenami oraz zapewnienia ładu przestrzennego, zasady zrównoważonego rozwoju, a także poszanowania w granicach przewidzianych prawem prawa własności - z powołaniem się na odpowiednie przepisy prawa, jak i do argumentów związanych z faktycznymi uwarunkowaniami przedmiotowej nieruchomości z zaakcentowaniem zwłaszcza jej bezpośredniego sąsiedztwa w stosunku do projektowanego cmentarza. Argumentacja uzasadnienia zaskarżonej uchwały wskazuje przy tym, że na etapie projektowania rozwiązań planu kierowano się w równym stopniu wskazanymi wyżej ustawowymi wymogami, jak i uwarunkowaniami o charakterze faktycznym, biorąc obydwie grupy powyższych okoliczności łącznie pod uwagę.

Analiza dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy - uzupełniona przez organ w toku postępowania sądowoadministracyjnego - w świetle uzasadnienia zaskarżonej uchwały prowadzi do wniosku, że zarówno zaskarżonej uchwale, jak i postępowaniu poprzedzającemu jej wydanie nie można postawić zarzutu niezgodności z prawem, a organowi planistycznemu zarzucić, iż nie uwzględnił okoliczności, że istotą instytucji zarzutów do projektu planu było zagwarantowanie -w granicach wyznaczonych przez prawo - poszanowania interesów prawnych poszczególnych podmiotów, zwłaszcza interesów opartych na prawie własności. W niniejszej sprawie Rada Miasta [...] nie nadużyła swojego "władztwa planistycznego".

Przeanalizowana przez Sąd argumentacja przedstawiona przez skarżącego w jego skardze nie daje podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona uchwała jest niezgodna z prawem. W całości należy podzielić stanowisko organu planistycznego zawarte w odpowiedzi na skargę (w tym celu szczegółowo wyżej przytoczonej), a będące doprecyzowaniem stanowiska prezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały w kontekście kolejnych zarzutów skarżących. Zasygnalizować należy, iż podnoszona przez skarżących kwestia możliwości stosowania, a tym samym naruszenia w postępowaniu planistycznym przepisów kodeksu postępowania administracyjnego - a naruszenie tych przepisów jest jednym z zasadniczych argumentów skargi złożonej do sądu administracyjnego - była już wyjaśniana skarżącym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 grudnia 2004 r., sygn. akt: II SA/Kr 217/04. Wskazać również trzeba, że zarzuty skarżących dotyczące naruszenia prawa własności są przedwczesne na etapie istnienia dopiero projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Merytoryczna zasadność tego rodzaju zarzutów będzie podlegała ocenie w przypadku ich podniesienia w ewentualnej skardze na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei kwestie związane z dopuszczalnością realizacji inwestycji polegającej na budowie bądź rozbudowie cmentarza - w tym zachowania stosownych odległości od działki skarżących - podlegają badaniu na etapie postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę tego rodzaju inwestycji. Ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (a tym bardziej w projekcie planu) przeznaczenia terenu na realizację określonych inwestycji nie przesądza jeszcze dopuszczalności realizowania tych inwestycji. Konieczne jest - co do zasady - wcześniejsze uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, której podstawą prawną są nie tylko ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale również inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Niezgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z tymi przepisami wyklucza udzielenie pozwolenia na budowę tego

zamierzenia. Przedmiotem kontroli w postępowaniu ze skargi na uchwałę o odrzuceniu zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest również - wskazywana w skardze - kwestia legalności zrealizowania istniejącego już cmentarza. Warto wskazać w kontekście zarzutów podnoszonych przez skarżącego w skardze do sądu administracyjnego na ugruntowany już w judykaturze pogląd (prezentowany m. in. w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2003 r., sygn. akt: II SA/Kr 2676/0), zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania terenu jest przygotowywany na podstawie wspomnianego władztwa planistycznego gminy, w ramach którego ma ona dość szeroką swobodę wyboru konkretnych rozwiązań, które muszą godzić ze sobą różne interesy i uwzględniać interes publiczny, wymagania ochrony środowiska, kwestie gospodarcze i ekonomiczne itp.

Z tych powodów skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.