Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 724/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Ewa Rynczak AWSA Janusz Kasprzycki (spr.) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2007 r. sprawy ze skargi K.L., D.L., K.L., G.L., W.R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz skarżącej K.L. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r., znak: [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 1, art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm., zwanej dalej Prawo budowlane z 1994 r.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. nakazał inwestorowi – H.P. - rozbiórkę ściany murowanej z cegły pełnej, grubości 17 cm, długości 291 cm i wysokości 279 cm wykonanej w przedpokoju na l piętrze, w budynku przy ul. B. w G.

W uzasadnieniu tej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek K.L., K.L., D.L., G.L., W.R. złożony w dniach 29 lipca 2003 r. i 11 sierpnia 2003 r.

W dniu 5 września 2003 r. przeprowadzono oględziny, w wyniku których ustalono, że H.P. - bez wymaganego pozwolenia na budowę - w dniach od 28 do 30 lipca 2003 r. - w budynku mieszkalnym wielorodzinnym (trzy lokale mieszkalne) przy ul. B. w G., na l piętrze wykonała ścianę z filarem dzielącą przedpokój na dwie części w celu oddzielenia lokalu nr [...] od lokalu nr [...]. Ściana wykonana została z cegły pełnej, długości 291 cm, wysokości 279 cm i grubości 17 cm (łącznie z dwustronnym tynkiem). Filar został wykonany z cegły pełnej, wysokości 211 cm i wymiarach w rzucie 23 cm x 28,5 cm. Po wykonaniu ściany szerokość korytarza należącego do mieszkania nr [...], stanowiącego własność m.in. K.L. wynosi w świetle 111 cm.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. uznał, że przedmiotowa ściana została wykonana w sposób istotnie odbiegający od ustaleń określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), gdyż po jej wykonaniu, na całej jej długości (291 cm) korytarz w mieszkaniu nr [...] ma szerokość 111 cm. Zgodnie z § 95 ust. 2 w/w rozporządzenia korytarze stanowiące komunikację wewnętrzną w mieszkaniu powinny mieć szerokość w świetle co najmniej 1,2 m z dopuszczeniem miejscowego zwężenia do 0,9 m na długości korytarza nie większej niż 1,5 m. Warunku tego przy wykonywaniu ściany nie spełniono.

Inwestor H.P., oświadczyła do protokołu z oględzin z dnia 5 września 2003r., że przedmiotową ścianę wykonała na podstawie rysunku znajdującego się w księdze wieczystej nr [...], pokazującego podział budynku na lokale. W odniesieniu do powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. stwierdził, że rysunek ten nie jest podstawą do wykonywania robót budowlanych. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

W związku z tym, że nie ma możliwości doprowadzenia wykonanej ściany do stanu zgodnego z prawem, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r., który stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu lub jego części - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego z G. nakazał rozbiórkę przedmiotowej ściany. Podkreślił również, że w niniejszej sprawie nie wstrzymywano prowadzenia robót, gdyż roboty budowlane zostały wykonane przed dniem wzmiankowanych wyżej oględzin.

W dniu 8 grudnia 2003 r. odwołanie od powyższej decyzji wniosła H.P. i T.P., domagając się uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. Odwołujący wnieśli o zalegalizowanie wykonanej przez nich ściany działowej w przedpokoju. Podali, że po wykonaniu ściany działowej korytarz w mieszkaniu nr [...] posiada 116 cm na całej długości, 4 cm zajmuje natomiast boazeria drewniana w wewnętrznej części korytarza. Zdaniem odwołujących rzut piętra znajdujący się w księdze wieczystej nr [...] wyznacza granice mieszkania tj. korytarza, gdzie znajdują się jego rozmiary tj. szerokość 1,40 m oraz długość 3 m. Natomiast księga wieczysta nr [...] stanowi, że powierzchnia przedpokoju wynosi 4,20 m2. W chwili obecnej faktyczna powierzchnia przedpokoju wraz ze ścianą działową wynosi 4,11 m2. Ściana działowa została zbudowana na części korytarza, która należy do odwołujących i wchodzi w skład ich mieszkania.

W wyniku rozpatrzenia tego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w jego ocenie zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. Organ l instancji nie uczynił bowiem zadość przepisom prawa materialnego i procesowego.

Przedmiotem niniejszego postępowania są roboty budowlane polegające na wzniesieniu ściany wraz z filarem oddzielających lokal nr [...] i [...] w budynku zlokalizowanym przy ul. B. w G. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie ma wątpliwości, że w przedpokoju lokalu nr [...] i [...] w budynku znajduje się ściana działowa o długości 291 cm i wysokości 279 cm wykonana z cegły pełnej o grubości 17 cm (łącznie z dwustronnym tynkiem). Filar wykonano z cegły pełnej o wysokości 211 cm i wymiarze 23 cm x 28,5 cm (łącznie z tynkiem). Szerokość przedzielonego w ten sposób korytarza wynosi w świetle w lokalu nr [...] na długości 351 cm - 111 cm, a w lokalu nr [...] na długości 291 cm - 120 cm. Jedna ze ścian podłużnych w każdym z dwóch korytarzy powstałych przez wzniesienie przedmiotowej ściany jest pokryta boazerią drewnianą o szerokości 1,6 cm. w/w ściana została wykonana na stropie bez jego dodatkowego wzmocnienia.

Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala jednak na jednoznaczne ustalenie, kiedy przedmiotowa ściana pierwotnie powstała. W trakcie oględzin przeprowadzonych dnia 5 września 2003 r. stwierdzono, że H.P. jako inwestor wykonała przedmiotową ścianę w marcu 2003 r., co nie zostało zakwestionowane przez osoby obecne w trakcie oględzin. Jednakże znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, tj. zawiadomienie z dnia 13 października 1971 r. pochodzące od Państwowego Biura Notarialnego w G. oraz rzut piętra przedmiotowego budynku prowadzą do powstania w tym zakresie wątpliwości. Z w/w dokumentów wynika bowiem, że wydzielenie przedmiotowego lokalu nr [...] i [...] w nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] nastąpiło na podstawie umowy zawartej dnia 29 czerwca 1971 r., nr rep. [...], zaświadczenia Wydziału Budownictwa Urbanistyki i Architektury Prezydium Rady Narodowej w G. z dnia 8 kwietnia 1971 r. oraz planu zatwierdzonego dnia 8 kwietnia 1971r. W aktach sprawy znajduje się także opieczętowany przez Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Rady Narodowej w G. rzut piętra, zgodnie z którym w przedpokoju lokalu nr [...] i [...] miała znajdować się podwójna ścianka działowa o szerokości 6,5 cm z pustką.

W świetle powyższego, w ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W pierwszej kolejności należy bowiem ustalić, kiedy przedmiotowa ścianka powstała. W/w okoliczność ma znaczenie dla przyjęcia prawidłowego trybu postępowania. Zgodnie bowiem z § 4 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego (Dz. U z 1961 r., Nr 38, poz. 197 z późn. zm.), obowiązującym w chwili zatwierdzenia planu podziału przedmiotowych lokali nr [...] i [...], dokonanie w budynkach nowo wznoszonych lub istniejących drobnych zmian w układzie ścianek działowych nie konstrukcyjnych, ustawianych prostopadle do belek konstrukcyjnych stropu lub dowolnie ustawianych stropach krzyżowozbrojonych albo zawieszonych ścianach konstrukcyjnych nie wymagało zgłoszenia ani pozwolenia na budowę. Zatem, jeżeli ścianka będąca przedmiotem niniejszego postępowania istniała już uprzednio, należy rozważyć, czy nie mamy w niniejszej sprawie do czynienia z jej remontem, tj. zgodnie z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego z 1994 r. z robotami budowlanymi polegającymi na wykonywaniu w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtwarzaniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Wskazuje na to okoliczność, iż zgodnie z rzutem parteru dołączonym do księgi wieczystej przedmiotowa ścianka była podwójna z pustką, a obecnie wykonana jest w tym samym miejscu, ale z innych materiałów, tj. z cegły pełnej. Na rzucie był naniesiony także kwestionowany filar. Ponadto organ odwoławczy nadmienia, iż grubość ścianki z w/w rzutu oraz zmierzona w trakcie oględzin jest zbieżna, tj. zarówno wg danych z rzutu (2 x 6,5 cm + szerokość pustki + grubość tynku) jak i z oględzin wynosi ok. 17 cm. Należy przy tym zaznaczyć, iż w sytuacji ustalenia przez organ l instancji, iż przeprowadzono tylko remont przedmiotowej ścianki, brak będzie podstaw do stosowania w zakresie jej lokalizacji warunków technicznych określonych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (za wyjątkiem przepisu § 207 ust. 2 w/w rozporządzenia).

Natomiast w przypadku ustalenia, że przedmiotowa ścianka istniała już uprzednio, a następnie w okresie po 1971 r. została wyburzona i dopiero postawiona na nowo w 2003 r., organ winien rozważyć zasadność przeprowadzenia postępowania w trybie art. 50 - 51 Prawa budowlanego z 1994 r. W świetle art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego z 1994 r. wykonanie ścianki działowej polega bowiem na przeprowadzeniu robót budowlanych innych niż budowa (w ocenie organu odwoławczego roboty takie należy zakwalifikować jako przebudowę, o której mowa w w/w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego z 1994 r.). W takiej sytuacji należy w pierwszej kolejności zbadać, czy istnieje możliwość doprowadzenia jej do stanu zgodnego prawem, w szczególności z warunkami technicznymi w zakresie szerokości korytarzy i wymagań oddzielenia przeciwpożarowego, określonymi w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Jednocześnie ze względu na to, iż istnienie przedmiotowej ścianki było i jest konieczne ze względu na wyodrębnioną w 1971 r. własność lokali nr [...] i [...] w budynku przy ul. B. w G., należy również rozważyć, w razie potrzeby, możliwość uzyskania odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych w trybie art. 9 Prawa budowlanego z 1994 r.

W zakresie pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] podniósł, iż obecnie zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. roboty polegające na wzniesieniu ściany działowej wymagają uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Nie są bowiem objęte wyjątkami, które zostały enumeratywnie wyliczone w art. 29 i 30 w/w ustawy. Ponadto stosownej decyzji organu właściwego do wydania takiego pozwolenia nie zastępuje wyrok sądu cywilnego. Organ odwoławczy wskazuje tylko, iż powołany przez skarżących wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] kwietnia 2002 r. nie zawiera rozstrzygnięcia w zakresie wydzielenia przedmiotowych lokali nr [...] i [...], co zostało już przeprowadzone w 1971 r., a jedynie nakazuje opróżnienie lokalu nr [...], z którego Państwo L. korzystali bezumownie.

Należy także podkreślić, iż organy nadzoru budowlanego są uprawnione do działania tylko w zakresie kompetencji, jakie zostały im przyznane na mocy prawa budowlanego. W rozpatrywanej sprawie organ jest uprawniony do badania kwestionowanej ściany tylko pod kątem zgodności jej realizacji z wymogami prawa budowlanego i aktów wykonawczych do tej ustawy, w tym przede wszystkim warunków technicznych. Natomiast organ nadzoru budowlanego nie rozstrzyga kwestii związanych z własnością i jej ochroną, które należą do właściwości sądów powszechnych. Dlatego też, jeżeli w ocenie skarżących przysługują im w tym zakresie stosowne roszczenia, mogą ich dochodzić na drodze postępowania cywilnego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli K.L., K.L., D.L., G.L. oraz W.R. Skarżący podali, że mieszkają w lokalu nr [...] przy ul. B. w G. od 38 lat i w przedpokoju nigdy nie było ściany działowej. Taka ściana wraz z filarem została wybudowana dopiero przez H. i T. P. W ocenie skarżących powierzchnia użytkowa ich lokalu została zmniejszona na skutek wybudowania ściany działowej, powinna ona bowiem wynosić 69 m2' a po dokonaniu pomiarów przez skarżących wynosi 60,96 m2. Tym samym, zdaniem skarżących, zostały naruszone nie tylko przepisy Prawa budowlanego, ale również zostali oni pozbawieni części swojej własności.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych ( art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu.

Skargę należało uwzględnić ale nie z przyczyn w niej wywiedzionych. Z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych przez organy nadzoru budowlanego podczas oględzin w dniu 5 września 2003 r. wynika, że przedmiotowa ścianka ma charakter ścianki działowej. Z jednego przedpokoju wspólnego dla obydwu lokali nr [...] i [...] w budynku nr [...] przy ul. B. w G. powstały dwa oddzielne dla każdego z w/w lokali.

Rzeczą organów nadzoru budowlanego było zatem podporządkowanie tak ustalonego stanu faktycznego pod odpowiedni przepis Prawa budowlanego z 1994 r.

Organ l instancji zastosował art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazując rozbiórkę przedmiotowej ścianki działowej uzasadniając to tym, że jej zrealizowanie w sposób istotny narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, póz. 690), w tym w szczególności § 95 ust. 2 tego rozporządzenia.

Organ odwoławczy natomiast zajął stanowisko, iż istnieją wątpliwości co do daty realizacji przedmiotowej ścianki działowej, co ma znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a co za tym idzie, do zastosowania odpowiednich przepisów Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych do tej ustawy. Zaszła więc w ocenie tego organu konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i to w znacznej części, co daje podstawę do uchylenia decyzji organu l instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.

Stanowiska organów obu instancji nadzoru budowlanego nie można zaakceptować.

Nie ulega wątpliwości, że wykonanie przez inwestora przedmiotowej ścianki działowej było robotami budowlanymi ale takimi, które nie są objęte dyspozycją art. 28 ani dyspozycją art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. Zatem nie wymagały one ani uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę ani też dokonania zgłoszenia zamiaru ich wykonania. Decyduje o tych charakter i zakres prac budowlanych wykonanych przez inwestora. Wewnętrzna ścianka działowa nie stanowi sama w sobie obiektu budowlanego ani też jego części. Przeciwne rozumienie prowadziłoby do wniosku, że każdy element składowy budynku stanowi jego część w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r.

Nakaz rozbiórki, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. dotyczy natomiast sytuacji nieobjętych dyspozycją art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., tj. nie dotyczy budowy obiektu budowlanego lub jego części, ale pod warunkiem, że wymagane było pozwolenie na budowę lub zgłoszenie.

Przedmiotowa ścianka działowa nie stanowi elementu konstrukcyjnego obiektu budowlanego. Zdaniem Sądu nie można także prac, w wyniku których ona powstała, kwalifikować jako robót budowlanych zawierających się w pojęciu przebudowy w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego z 1994 r.

Przez przebudowę rozumie się prace budowlane powodujące zmianę układu funkcjonalnego istniejącego obiektu budowlanego poprzez zmianę jego elementów konstrukcyjnych i wypełniających.

W rozpatrywanej sprawie prace polegające na wydzieleniu z przestrzeni przedmiotowej ścianki w żaden sposób nie doprowadziły do zmiany układu funkcjonalnego w obiekcie. W wyniku nich nie nastąpiła ingerencja w elementy konstrukcyjne obiektu, nie usunięto innych elementów wypełniających znajdujących się w obiekcie czego efektem byłaby zmiana układu funkcjonalnego w budynku. W dalszym ciągu ta część przestrzeni wydzielona ścianami, w tym przedmiotową, pełni funkcję przedpokoju. Różnica polega tylko na tym, że oba lokale mają osobne przedpokoje.

W wyniku realizacji przedmiotowej ścianki nie zostały jednak odcięte ani zakłócone drogi ewakuacyjne z obu lokali. Nie doprowadziło to zatem do naruszenia przepisów techniczno-budowlanych normujących kwestie ochrony przeciwpożarowej obiektów budowlanych.

Inwestor swoim działaniem nie spowodował naruszenia § 95 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, póz. 690). Przepis ten nie dotyczy obiektu budowlanego, w którym powstała przedmiotowa ścianka działowa. Jak wynika z ustaleń organu nadzoru budowlanego l instancji budynek przy ul. B. w G. znajdują się trzy lokale mieszkalne. We wzmiankowanym co dopiero przepisie oraz innych zawarte zostały wymagania dotyczące mieszkań w budynkach wielorodzinnych, a przez takie rozumieć należy budynki mieszkalne zawierające więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków, wraz z urządzeniami związanymi z ich obsługą, zielenią i rekreacją przydomową.

Organ odwoławczy jest organem, który powtórnie orzeka w całokształcie danej sprawy administracyjnej w granicach zakreślonych przez decyzje organu l instancji. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podejmując rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie tylko nie dostrzegł wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego, dokonanej przez organ l instancji, co również i sam się nie ustrzegł błędów w tym zakresie jakkolwiek wskazywał na okoliczność, że być może prace budowlane polegające na realizacji przedmiotowej ścianki działowej nie wymagają ani zgłoszenia ani pozwolenia na budowę. Skoro tak, to nieistotne było ustalanie czy istniała i od kiedy przedmiotowa ścianka działowa. Okoliczność ta jest bowiem bez znaczenia dla treści rozstrzygnięcia niniejszej sprawy z uwagi, że na realizację jej nie jest wymagane ani zgłoszenie ani pozwolenie na budowę. Wykluczona była przez to także kwalifikacja prac budowlanych jako remontu istniejącej ścianki działowej.

Nie wystąpił zatem stan, w którym zachodziła konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i to w znacznej części dając podstawę do skorzystania przez organ odwoławczy - Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego - z kompetencji kasacyjnych - uchylenia decyzji organu l instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi (art. 138 § 2 k.p.a.). Organ odwoławczy błędnie zatem ocenił stan faktyczny sprawy i nieprawidłowo zastosował przepis prawa procesowego - art. 138 § 2 k.p.a.

Powyższe naruszenia prawa materialnego i procesowego miały i mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Ustalenie, że realizacja przedmiot przedmiotowej ścianki działowej nie podlega reglamentacji Prawa budowlanego z 1994 r. powodowała konieczność wydania decyzji o umorzeniu tego postępowania jako bezprzedmiotowego. Brak jest bowiem stanu faktycznego, do którego mogłyby być zastosowane normy prawne wyrażone w przepisach Prawa budowlanego z 1994 r. (art. 48, 50-51, czy 66 i inne tejże ustawy).

Rzeczą organu odwoławczego będzie więc ponowne rozpatrzenie wniesionego odwołania i wydanie stosownego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie odwoławcze w oparciu o art. 138 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w punkcie l sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

O kosztach orzeczono natomiast, w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.).