Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 402/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: art. 13 § 1 pkt 3, art. 233 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ NSA Jacek Surmacz Protokolant sek. sąd. Aleksandra Baczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2018 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w sprawie ustalenia J. D. (dalej: Podatnik/Skarżąca) łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2018 w wysokości 339,00 zł.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 13 § 1 pkt 3 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej: O.p.) oraz art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 1 i2, art. 6a ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1892 ze zm., dalej: ustawa o podatku rolnym), art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm., dalej: u.p.o.l.).

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy wynika, że na łączne zobowiązanie pieniężne na 2018 r. składa się podatek rolny w kwocie 213,00 zł oraz podatek od nieruchomości w kwocie 126,00 zł. Podatek został wymierzony w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, w której J. D. figuruje jako właściciel nieruchomości oznaczonej jako dz. ew. nr [...] o pow. [...] ha, nr [...]

o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha – ogółem [...] ha położonych w obr. [...]. Na podstawie powyższych danych organ I instancji ustalił również, że na nieruchomości oznaczonej jako dz. ew. nr [...] posadowione są budynki mieszkalne o pow. [...] m2.

Organ I instancji wyjaśnił, że ze złożonej przez Podatnika informacji wynika, że włada ona budynkami, częściami budynków wobec czego do wymierzenia podatku od nieruchomości zastosował stawki określone w uchwale nr XXIV/195/2016 Rady Gminy w Sanoku z dnia 18 października 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.

We wniesionym odwołaniu od decyzji organu I instancji, Skarżąca podniosła, że organ podatkowy dokonał naruszenia jej prawa własności poprzez dokonanie zmian w ewidencji podatkowej. Wskazała, że informacją z dnia [...] lipca 2013 r. zawiadomiła Starostę Powiatowego o tym, że jej działki podlegają wyłącznie rozgraniczeniu, nie natomiast modernizacji. W związku z powyższym, Skarżąca wniosła o naliczenie podatku rolnego od ogólnej powierzchni użytków rolnych,

tj. [...] ha.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie, opierając się na danych wynikających z ewidencji gruntów oraz z informacji na podatek od nieruchomości. Podkreślił, że podstawą wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm., dalej: p.g.k.) są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków

i organy podatkowe muszą je respektować, pomimo ewentualnych różnic pomiędzy ewidencją, a stanem faktycznym. Na konieczność ustalenia charakteru gruntu oraz ich powierzchni na potrzeby opodatkowania w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów, wskazuje bezpośrednio art. 21 ust. 1 p.g.k., w którym wymienia się ewidencję jako rozstrzygającą o klasyfikowaniu gruntów. Uzyskany z ewidencji gruntów i budynków wypis stanowi zatem dokument urzędowy, o którym mowa w art. 194 O.p. W związku z tym, organ w postępowaniu podatkowym nie ma podstaw do pomijania tych danych.

W ocenie SKO, organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, prawidłowo zinterpretował przepisy, a podatek został obliczony zgodnie

z przepisami prawa.

Organ odwoławczy w odniesieniu do podniesionego w odwołaniu zarzutu zmiany powierzchni nieruchomości wyjaśnił, że w ewidencji gruntów wpisano zmiany co do dz. ew. nr [...] (poprzednio[...] ha, obecnie [...] ha), dz. ew. nr [...] (poprzednio [...] ha, obecnie [...] ha) oraz dz. ew. nr [...] (poprzednio [...] ha, obecnie [...]). Wobec powyższego, ogólna powierzchnia w/w gruntów zmieniła się jeszcze w 2013 r. i wynosi [...] ha, a nie jak wcześniej [...] ha.

W skardze wniesionej do tut. Sądu, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zmianę decyzji organu I instancji przez ustalenie podatku rolnego od ogólnej pow. fizycznej [...] ha.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie do obliczenia wysokości podatku rolnego powierzchni gruntów w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, przy czym w rzeczywistości powierzchnia ta jest większa. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie i nierozpoznanie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę SKO wnosiło o jej oddalenie powołując się na argumenty stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: P.p.s.a.).

W ocenie Sądu, zarzuty skargi są niezasadne.

Dokonując ustaleń odnośnie podmiotu i przedmiotu opodatkowania organy orzekające w sprawie prawidłowo oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 p.g.k., podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24). Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku ukształtowany jest zarówno

w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w literaturze przedmiotu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010r. I SA/Lu 684/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010r. III SA/Po363/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010r. II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela.

Słusznie zatem stwierdziło Kolegium w niniejszej sprawie, że dokument

w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący. Dodać należy, że ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 O.p. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Wskazać również należy, że wypis ten uwzględnia aktualne zmiany z projektu operatu opisowo - kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków, który z dniem [...] sierpnia 2013 r. stał się obowiązującym operatem ewidencyjnym. Rację ma Skarżąca, że wypis z rejestru gruntów jest dokumentem podważalnym, ale wyłącznie dowodami właściwymi dla postępowania ewidencyjnego. Takim dokumentem nie jest w tym przypadku odpis

z księgi wieczystej.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej jej działki również zostały objęte modernizacją, w wyniku której zmieniona została ich powierzchnia z [...] ha na [...] ha.

Zgodnie z § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego

i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454 ze zm.), podstawą do dokonania takich zmian z urzędu są zmiany wynikające z:

1) prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych,

2) opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych,

3) dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej,

4) ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów.

Organem właściwym do dokonania zmian w ewidencji gruntów jest Starosta Powiatowy, a nie Wójt Gminy będący w niniejszej sprawie organem podatkowym.

W ocenie Sądu podnoszone przez Skarżącą okoliczności nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego, dopóki nie znajdą odzwierciedlenia w ewidencji gruntów i budynków. Do tego czasy organ podatkowy będzie obowiązany ustalić wysokość zobowiązania podatkowego na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

Wskazać również należy, że przy ustaleniu wysokości podatku rolnego zasadnie przyjęto stawkę 5q zboża oraz równowartość jednego kwintala na podstawie Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 października 2017 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2018 (Dz. Urz. M.P. z 2017 r. poz. 958). Prawidłowo naliczono również podatek od nieruchomości w oparciu o informację złożoną przez Skarżącą w sprawie podatku od nieruchomości za 2014 r. Podstawę ustalenia wysokości podatku od nieruchomości stanowi zatem iloczyn ww. powierzchni ([...] m2) i stawki podatkowej 0,64 zł za 1 m2, przewidzianej dla "budynków mieszkalnych" w § 1 pkt 2 lit. a Uchwały Nr XXIV/195/2016 Rady Gminy w Sanoku z dnia 18 października 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z 2016 r., poz. 3428 ze zm.).

Z przedstawionych względów, Sąd uznał postępowanie organów podatkowych i wydane rozstrzygnięcie za zgodne z prawem, a zarzuty naruszenia wskazanych

w skardze przepisów za bezpodstawne. W tej sytuacji, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak

w sentencji.