Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1610/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1, art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 (ab initio) lit. a i c, art. 151, art. 185 par. 1, art. 204 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz del. NSA Roman Ciąglewicz Protokolant asystent sędziego Iwona Rzucidło-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 marca 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 1207/11 w sprawie ze skargi M. S. i S. S. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych 1/ uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; 2/ zasądza od M. S. i S. S. na rzecz Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu solidarnie kwotę 490 (czterysta dziewięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 8 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1207/11 w sprawie ze skargi M. S., S. S. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych: 1. uchylił zaskarżoną decyzję w tej części, w jakiej zmienia termin wykonania nałożonych obowiązków oraz utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w punkcie I; 2. w pozostałym zakresie oddalił skargę; 3. określił, że zaskarżona decyzja w części uchylonej nie może być wykonana; 4. zasądził od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej p.b.) w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego wielorodzinnego, znajdującego się w Poznaniu przy ul. [...] nakazał w pkt 1 Wspólnocie Mieszkaniowej wykonanie robót budowlanych polegających na obcięciu rur przedłużających dwa kominy dymowe i zaślepieniu wylotów kanałów dymowych za pomocą płyty żelbetowej tzw. "czapki żelbetonowej" - w kominach niższej części budynku od strony zachodniej, Organ I instancji zastrzegł, że wyżej wymienione roboty budowlane należy wykonać pod nadzorem osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. W pkt 2 PINB nakazał wyłączenie z użytkowania kominków usytuowanych w lokalach nr [...] i [...], znajdujących się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ulicy [...] w P., jako kominki opalane paliwem stałym oraz wyłączenie z użytkowania – jako przewody dymowe - przewodów do nich podłączonych. W pkt 3 PINB określił termin wykonania obowiązków wymienionych w pkt 1 decyzji do [...] września 2011 roku, nadając jednocześnie obowiązkowi określonemu w pkt 2 rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 §1 k.p.a. W uzasadnieniu PINB wskazał, że niniejsze postępowanie zostało zainicjowane podaniem J. H.H. (wnioskodawczyni będącej członkiem wspólnoty mieszkaniowej), który dotyczył nieprawidłowego funkcjonowania dymowych przewodów kominowych z mieszkań [...] i [...] w ww. budynku mieszkalnym wielorodzinnym. W trakcie przeprowadzonego postępowania PINB ustalił, że powyższy budynek został zrealizowany zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] marca 2002 r. Budynek mieszkalny został zaprojektowany w ten sposób, że jedno mieszkanie - nr [...], którego właścicielem jest wnioskodawczyni, zlokalizowane zostało na poziomie dachu pozostałych mieszkań (II piętro), w sąsiedztwie grup kominowych. W dwóch lokalach mieszkalnych: nr [...] i [...], znajdujących się na parterze oraz I piętrze użytkowane są kominki, a wyloty przewodów kominowych odprowadzających dym z ww. mieszkań zlokalizowane są za tarasem mieszkania nr [...], niemal na wprost okien i drzwi balkonowych mieszkania wnioskodawczyni. Inwestor wykonał, na zlecenie przyszłych właścicieli mieszkań nr [...] i [...], odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego przez wymurowanie dwóch przewodów kominowych, których wyloty znajdują się na wysokości okien i drzwi balkonowych, usytuowanego na ostatniej kondygnacji mieszkania wnioskodawczyni i zlokalizowanych od tych elementów w odległości 8,4 m. Powyższe roboty polegające na wykonaniu kominów oraz zamontowaniu wkładów kominowych nie były objęte zatwierdzonym projektem budowlanym. Projekt budowlany przewidywał ogrzewanie przy pomocy indywidualnych kotłów gazowych zamontowanych w poszczególnych lokalach mieszkalnych. Tymczasem właściciele mieszkań nr [...] i [...], wykonali w nich alternatywne, samodzielne źródło ogrzewania, przez użytkowanie dodatkowych urządzeń grzewczych. Wydobywający się w z przewodów dym może być zawiewany przez wiatry bezpośrednio w otwory okienne lokalu nr [...]. Organ I instancji podzielił w tym zakresie ustalenia poczynione w sporządzonej na zlecenie wnioskodawczyni opinii technicznej, z której wynika, że kominy zlokalizowane od strony południowej nie spełniają aktualnych wymagań dotyczących prawidłowej wysokości zapewniającej skuteczne odprowadzenie spalin i powietrza wentylacyjnego. Tym samym zachodzą okoliczności, że przedmiotowy budynek jest użytkowany w sposób zagrażający życiu i zdrowiu ludzi. Stan faktyczny powyżej wskazanego obiektu budowlanego jest niezgodny z art. 61 pkt 1 i 2 pb oraz warunkami technicznymi dotyczącymi użytkowania przewodów i kanałów dymowych, spalinowych oraz wentylacyjnych.

Odwołaniem S. S. wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. Odwołujący podkreślił, że powyższa decyzja narusza jego interes jako właściciela mieszkania położonego przy ul. [...] oraz współwłaściciela budynku. W uzasadnieniu odwołujący zauważył, że PINB nie uzasadnił, dlaczego zastosował art. 66 ust. 1 p.b. oraz art. 108 k.p.a. W toku postępowania nie stwierdzono żadnych istotnych nieprawidłowości, które uzasadniałyby twierdzenie o zagrożeniu życia i zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Budynek położony przy ul. [...] uzyskał pozwolenie na użytkowanie w styczniu 2004 r., a organy nadzoru budowlanego nie znalazły podstaw do stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w części określającej termin wykonania obowiązku w pkt 3 i w tym zakresie wskazując nowy termin wykonania obowiązków do dnia [...] października 2011 r. z utrzymaniem rygoru natychmiastowej wykonalności co do punktu 2 sentencji tamtej decyzji, w pozostałym zakresie utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu zadymianie lokalu mieszkalnego przeznaczonego na pobyt ludzi stanowi zagrożenie dla ich zdrowia, a nawet życia. Organy nadzoru budowlanego po stwierdzeniu powyższych zagrożeń, zgodnie z przepisem art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b., zobowiązane są do nakazania w drodze decyzji usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Odnosząc się do zarzutów odwołującego organ uznał je za niezasadne. Wskazał, że zamontowane urządzenia powinny spełniać wymogi przepisu § 132 ust 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), co wiąże się tez z uzyskaniem decyzji administracyjnej pozwolenia na nadbudowę ww. przewodów kominowych dymowych. Organ II instancji zmieniając termin wykonania obowiązków wyjaśnił, że jest on adekwatny do ilości i charakteru nakazanych robót budowlanych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. i S. S. wnieśli o uchylenie tej decyzji oraz decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zwrócili uwagę, że uzasadnienie decyzji organów obu instancji nie przekonuje, dlaczego w sprawie znalazły zastosowanie art. 66 ust. 1 pb oraz art. 108 kpa. W toku postępowania nie stwierdzono jakichkolwiek nieprawidłowości, które uzasadniałyby istnienie zagrożenia życia i zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Wmurowanie dwóch przewodów kominowych celem zamontowania przewodów dymowych do kominków nastąpiło ok. kwietnia 2003 r. w ramach zaprojektowanej i istniejącej grupy kominowej. Z dokumentów otrzymanych przy odbiorze mieszkania wynikało, że budynek uzyskał pozwolenie na użytkowanie [...] stycznia 2004 r. Skarżący mieli prawo oczekiwać, że inwestor realizował proces budowlany zgodnie z prawem i zasadami sztuki budowlanej. Poza tym kominek jest urządzeniem budowlanym, na którego instalację nie jest wymagane pozwolenie na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga częściowo zasługiwała na uwzględnienie. Sąd przedstawił przebieg postępowania i wskazał, że PINB kolejno w decyzjach z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz z dnia [...] grudnia 2010 r. nakazywał wykonanie robót budowlanych polegających na wykonaniu przedłużeń kanałów dymowych. Wymienione decyzje były jednak uchylane w całości przez WWINB, a sprawa była przekazywana organowi I instancji do ponownego rozpoznania, co nie sprzyjało szybkości prowadzonego postępowania oraz nie budziło zaufania obywateli co do sprawności działania organów administracji . Sąd uznał, że organy administracji publicznej przy wydawaniu zaskarżonych decyzji uchybiły w pierwszym rzędzie w sposób istotny przepisowi art. 8 k.p.a. PINB dokonał natomiast zmiany poglądu wyrażanego dotychczas. Sąd wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 10 maja 2007 roku sygn. akt. II SA/Po 133/07 przesądził, że wskazane wyżej urządzenia budowlane nie były objęte zatwierdzonym decyzją udzielającą pozwolenie na budowę projektem budowlanym, nie były również przedmiotem oceny w postępowaniu udzielającym pozwolenia na użytkowanie budynku i wskazał na art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Wymienione powyżej decyzje, jak i akty kontrolowane w niniejszym postępowaniu zapadły na podstawie art. 66 ust. 1-2 pb. Sąd więc badał w zakresie rozpoznawanej sprawy ,czy prawidłowo w ramach tak przywołanej podstawy prawnej organy nadzoru budowlanego nałożyły wskazane w zaskarżonej decyzji obowiązki. Wydanie decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 powinno zostać poprzedzone wystąpieniem jednej z wymienionych przez ustawodawcę przesłanek nieprawidłowego użytkowania obiektu budowlanego, przy czym mogą one dotyczyć jedynie takich nieprawidłowości, które powstały podczas użytkowania obiektu budowlanego i wiążą się z użytkowaniem obiektu budowlanego. Przepis art. 66 p.b. nie może być wykorzystywany do usunięcia dokonanych przez inwestora odstępstw od udzielonego pozwolenia na budowę jak i do likwidacji samowoli budowlanej popełnionej w istniejącym obiekcie budowlanym. W niniejszej sprawie bezsprzeczne pozostało to, że palenie w kominkach powoduje wydostawanie się dymu, który może zagrażać zdrowiu czy nawet życiu skarżącej, co spowodowało konieczność sięgnięcia przez organy nadzoru budowlanego do podjęcia działań w trybie art.66 prawa budowlanego. Sąd wskazał, że nie można na podstawie art. 66 pb nakazywać wykonania robót budowlanych mających na celu doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, gdyż sytuacja taka odpowiada regulacji zawartej w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 p.b. Zarówno art. 50 i 51 pb jak i art. 66 pb odwołują się do kwestii zagrożenia bezpieczeństwa. Różnica polega między innymi na tym, że art. 50 i 51 pb odwołują się w sposób bezpośredni do procesu budowlanego, natomiast art. 66 pb odnosi się do nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania budynku. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy sąd wskazał, że zasadnym było z całą pewnością w związku z powołaną przez organ podstawą prawną orzeczenie przez organy o wyłączeniu z użytkowania kominków usytuowanych w lokalach nr [...] i [...], z uwagi na użytkowanie ich w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu wnioskodawczyni, do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Przy czym jeżeli organ uznał, że należy nałożyć określone obowiązki w oparciu o wyżej powołaną podstawę prawną to powinny być one na tyle wywarzone, aby w sposób najmniej dotkliwy dla stron eliminowały nieprawidłowości stwarzające zagrożenia. Organ w ocenie sądu nie uzasadnił dostatecznie nałożenia tak radykalnego obowiązku jakim jest obcięcie przewodów kominowych i położenie czapy betonowej, przy jednoczesnym prezentowaniu stanowiska, że strony mogą zwrócić się do organów architektoniczno-budowlanych o legalizację kominków. Podsumowując sąd wskazał, że w pkt 1 wyroku, działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. w tej części, w jakiej zmienia termin wykonania nałożonych obowiązków oraz utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] lipca 2011 r. w pkt 1. We wskazania co do dalszego postępowania zalecił organowi w ramach stosowania przepisu art.66 Prawa budowlanego rozważenie jedynie wnikliwie rodzaju obowiązków, które ma nałożyć w oparciu o przepis art.66 ust1 pkt 1 prawa budowlanego z uwzględnieniem zasady gradacji. Sąd wskazał, że przepisy art. 66-69 Prawa budowlanego określają środki działania organu nadzoru budowlanego, które należy podjąć z uwagi na zagrożenia, które stwarza obiekt budowlany z uwagi na jego stan techniczny. Gradacja tych środków oraz zastosowanie jednego z nich zależy od stanu obiektu budowlanego i stopnia zagrożenia. Przekładając to myślenie na stan niniejszej sprawy można dojść do wniosku, że same rury przedłużające dwa kominy dymowe nie stanowiły zagrożenia dla zdrowia i życia uczestniczki postępowania. Tym samym rację mają skarżący, że zupełnie pozbawione logicznego uzasadnienia jest nakazywanie obcięcia przewodów dymowych i zaślepianie ich trwale "czapą żelbetonową", skoro istnieje wysokie prawdopodobieństwo odtwarzania ich w ewentualnym procesie legalizacyjnym. Przy czym rodzaj nałożonych obowiązków organ powinien uzasadnić zgodnie z art.107§3 k.p.a. W pkt 2 wyroku sąd ,działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił w pozostałym zakresie skargę uznając, że w obecnym stanie faktycznym sprawy, z uwagi na zagrożenie dla życia i zdrowia wnioskodawczyni zasadnym pozostaje wyłączenie z użytkowania ww. kominków. W pkt 3 wyroku Sąd działając na podstawie art. 152 p.p.s.a. określił, że zaskarżona decyzja w części uchylonej nie może zostać wykonana.

Od tego wyroku organ złożył skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, przy czym uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy:

art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 (ab initio) lit a i c i art. 151 p.p.s.a.polegające na niepoprawnym i niezrozumiałym sformułowaniu sentencji wyroku.

W sytuacji nie uwzględnienia tego zarzutu podniósł zarzuty: naruszenia przepisów postępowania, przy czym uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy:

art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez uchylenie się sądu administracyjnego od związania oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu w Poznaniu z dnia 10 maja 2007 r. o sygn. akt II SA/Po 133/07;

art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lite p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez sprzeczność wyrażonej oceny prawnej ze wskazaniami co do dalszego toku postępowania;

art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez bezpodstawny zarzut jego niezastosowania.

- naruszenia prawa materialnego poprzez:

błędną wykładnię prawa materialnego polegającą na mylnym rozumieniu treści art. 66 ust.1 pkt 1 - 2 p.b. poprzez przyjęcie, iż jest prawnie niedopuszczalne wydanie w oparciu o przywołany przepis prawa decyzji administracyjnej nakazującej w istocie jedynie czynności "zaczopowania" wejścia kominka do przewodów kominowych w budynku wielorodzinnym

niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego polegające na wadliwym uznaniu, ze ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 p.b.

Wniósł ponadto o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że sąd zamiast uchylić decyzję w części co do zmodyfikowanego terminu dokonał utrzymania w mocy decyzji I instancji w punkcie określającym konkretne obowiązki, czyli oddalił skargę w zakresie tych obowiązków. Nie jest zatem jasne na jaką decyzje skargę oddalono. Sentencja jest nielogiczna i błędna także w zakresie zasadzenia kosztów, jeżeli sądowi chodziło o zmodyfikowanie terminu. Wskazał również, że stan faktyczny nie uległ zmianie, a więc nie można kwestionować oceny prawnej wyrażonej w wyroku z 10 maja 2007 r., II SA/Po 133/07. Sąd tymczasem krytykuje stosowanie art. 66 prawa budowlanego. Pomimo tego, nakazuje organom jego stosowanie, a więc ocena prawna jest sprzeczna ze wskazaniami co do dalszego postępowania. Organ nie dopuścił się zmienności poglądów wyrażonych w decyzjach. Decyzja organu drugiej instancji zawierała odmienny pogląd w sprawie. Ostatecznie doszło do wypracowania wspólnego stanowiska, zgodnie z którym nie należy dopuścić do legalizacji przewodów budowlanych z pokrzywdzeniem jednego z członków wspólnoty.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz w kolejnym piśmie J. [...] opisała sytuację zaistniałą pomiędzy lokatorami oraz odnoszącą się do przedmiotu sprawy i stwierdziła, że skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie okoliczności uzasadniających nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty są zasadne.

Przede wszystkim zasadny jest podstawowy w tej sprawie zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w pkt 1, dotyczący naruszenia art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 (ab initio) lit a i c i art. 151 p.p.s.a., a polegający na niepoprawnym i niezrozumiałym sformułowaniu sentencji wyroku.

Należy przypomnieć przepis art.145 § 1 p.p.s.a , który reguluje jakiej treści może zapaść wyrok w sytuacji gdy sąd uwzględnia skargę na decyzję. Zgodnie z powołanym przepisem § 1. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Wskazane wyżej możliwości sformułowania sentencji wyroku stanowią zamknięty katalog i sąd uwzględniając skargę na decyzję nie może wydać wyroku, którego sentencja będzie wykraczała poza wskazane w art.145 § 1 p.p.s.a. rozwiązania.

Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok jest sprzeczny z art.145 § 1 p.p.s.a., albowiem sąd sformułował pkt I sentencji wyroku w sposób, który wykracza poza rozwiązania przewidziane w tym przepisie. Mianowicie sąd "uchylił zaskarżoną decyzję w tej części, w jakiej zmienia termin wykonania nałożonych obowiązków oraz utrzymuje w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia [...] lipca 2011r. nr [...] w pkt 1". Sąd nie może orzekać o utrzymaniu w mocy decyzji zarówno w całości jak i w części i to zarówno co do decyzji organu II instancji jak i decyzji organu I instancji. Jak wskazano wyżej sąd uwzględniając skargę może uchylić decyzję w całości, albo w części, stwierdzić nieważność decyzji w całości albo w części, albo stwierdzić wydanie decyzji z naruszeniem prawa jeżeli zachodzą przyczyny wskazane w k.p.a. Wskazane wyżej naruszenie art.145 § 1 p.p.s.a jest naruszeniem, które miało wpływ na wynik sprawy i stanowi wystarczający powód do uchylenia zaskarżonego wyroku. Nie jako na marginesie można dodatkowo wskazać, że z uzasadnienia wyroku nie można również ustalić zamiaru i intencji sądu. Z jednej bowiem strony w sentencji w pkt I wyroku sąd utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji w pkt 1 (w punkcie tym organ I instancji nakazał obciąć rury przedłużające dwa kominy dymowe i zaślepić wyloty kanałów dymowych "czapką żelbetową") w uzasadnieniu zaś podaje, że same rury przedłużające dwa kominy dymowe nie stanowią zagrożenia dla zdrowia i życia uczestniczki, tym samym racje ma skarżący, że zupełnie pozbawione logicznego uzasadniania jest nakazywanie obcięcia przewodów dymowych i zaślepianie ich trwale.

Wskazane wyżej naruszenia prawa zawarte w wyroku Sądu I instancji, powodują, konieczność uchylenia tego wyroku, a wobec charakteru tych naruszeń, które powodują, że nie można ustalić jakie jest stanowisko Sądu I instancji w rozpoznawanej sprawie, przedwczesnym byłoby na tym etapie zajęcie stanowiska, co do pozostałych podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 §1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art.204 pkt 2 p.p.s.a..