Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 998/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1 art. 134 par. 1 art. 135 art. 145 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 ust. 1 art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 7 art. 9 art. 77 par. 1 art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 9 ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 1982 nr 19 poz 145
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sędziowie WSA Danuta Kania, Janusz Walawski (sprawozdawca), Protokolant spec. Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi G. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w [...], na podstawie art. 32 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 37, art. 99 ust. 1, art. 101 ust. 1, art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 355 z poźn. zm.) oraz § 1 ust. 1- 4, § 8 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1236) i § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. Nr 123, poz. 857 z późn. zm.), uwzględniając wniosek personalny Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., w dniu [...] marca 2016 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym G. K. – radcy prawnemu Zespołu Prawnego, pełniącemu obowiązki od dnia 1 grudnia 2015 r. na stanowisku eksperta Wydziału [...] KWP w [...] cofnął powierzenie tych obowiązków z dniem 31 marca 2016 r. i mianował na równorzędne stanowisko służbowe radcy [...] Zespołu [...] Wydziału [...] KWP w [...] w [...] grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 2,60 kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy, z uposażeniem zasadniczym w kwocie 3690 zł miesięcznie z dniem 1 kwietnia 2016 r. oraz przyznał dodatek funkcyjny w III kategorii w kwocie 900 zł z dniem 1 kwietnia 2016 r.

Powyższemu rozkazowi personalnemu na podstawie art. 108 Kpa nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 Kpa, w dniu [...] kwietnia 2016 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że rozkazem organizacyjnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. z Zespołu [...] KWP wyłączono 2 stanowiska etatowe policyjne radcy prawnego oraz jedno stanowisko eksperta, natomiast do Zespołu [...] Wydziału [...] włączono etatowe stanowiska policyjne radcy i eksperta, a do [...] Wydziału [...] etatowe stanowisko policyjne radcy. Rozkaz ten wszedł w życie z dniem [...] stycznia 2016 r.

Organ odwoławczy podniósł, iż stosunek służbowy policjantów jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność. Obowiązek policjanta podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. W ten sposób przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę. Przejawem tej szczególnej podległości służbowej są wynikające z art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji uprawnienia właściwego przełożonego do zwolnienia policjanta ze stanowiska, przeniesienia z urzędu do służby w innej miejscowości oraz mianowania na równorzędne stanowisko służbowe.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Wprawdzie przepis ten ma co prawda charakter kompetencyjny, ale w praktyce działania organów Policji, zaakceptowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjęte zostało, że stanowi on samodzielną podstawę do podjęcia decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza Policji na inne równorzędne stanowisko służbowe. Żaden inny bowiem przepis tej ustawy nie normuje przesłanek: "mianowania na stanowisko" i "zwalniania ze stanowiska". Na podstawie tego przepisu przełożony właściwy w sprawach osobowych jest uprawniony do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym mianowania funkcjonariusza na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody z urzędu i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza proceduralna norma art. 7 Kpa

Organ odwoławczy zaakcentował, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji nie pogorszyło sytuacji policjanta i zostało podjęte z uwzględnieniem obowiązujących regulacji prawnych. Organ pierwszej instancji uwzględnił zarówno interes społeczny tożsamy w tym przypadku z interesem służby, jak i słuszny interes policjanta. Posiadane przez policjanta kwalifikacje zawodowe oraz doświadczenie przyczyni się do poprawy realizacji zadań jednostki organizacyjnej Policji do której został on przeniesiony.

W ocenie organu odwoławczego rozkaz personalny organu pierwszej instancji nie jest krzywdzący dla policjanta i nie ma negatywnego wpływu na zmianę jego stosunku służbowego. Nadto organ pierwszej instancji wykazał należycie przesłanki zastosowania w przedmiotowej sprawie jako podstawy prawnej art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, zaś przeprowadzone postępowanie administracyjne nie naruszyło treści ww. normy, a także art. 7 , art. 77 § 1 oraz art 107 § 1 i 3 Kpa. Zaskarżony rozkaz personalny spełnia również wymagania określone w art. 108 § 1 Kpa, gdyż w jego uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony.

G. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. podnosząc, ze do jego wydania doszło w warunkach naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7-11, art. 15, art. 25 § 1 pkt 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Ponadto skarżący zarzucił, że doszło również do naruszenia art. 34 ust. 1 ustawy o Policji oraz określonych w skardze przepisów aktów wykonawczych do niej.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i bardzo szczegółowo odniósł się do podniesionych w niej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 września 2016 r. sygn. akt I OZ 976/16 oddalił zażalenie G. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 998/16 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a. może ją uchylić, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b); inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); stwierdzić nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa lub w innych przepisach (pkt 2); stwierdzić wydanie z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kpa lub w innych przepisach (pkt 3). Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżony rozkaz personalny Sąd uznał, że skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne.

Na wstępie podkreślić należy, że podległość służbowa w służbach zmilitaryzowanych realizuje odmienny cel i odwołuje się do innego systemu wartości niż ochrona interesów i praw podmiotowych usytuowanych na zewnątrz administracji publicznej poszukujących tej ochrony w indywidualnych sprawach rozstrzyganych przed sądami powszechnymi. To ogólne założenie znajduje potwierdzenie w przepisach szczególnych określających ustrój, zadania i sposób działania organów administracji publicznej, a w rozpoznawanej sprawie w przepisach ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 355 z późn. zm.) w aktach wykonawczych do niej, a w tej konkretnej sprawie również w przepisach ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 507 z późn. zm.).

Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, jest ona umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednym z podstawowych warunków wykonywania tych zadań jest stopień dyspozycyjności i zdyscyplinowania jej funkcjonariuszy. Granice tej dyspozycyjności określają przepisy powołanej ustawy i wydane na jej podstawie akty wykonawcze Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji ustanawiające pewna sferę praw podmiotowych policjantów wynikających ze stosunku służbowego.

Przedmiotem rozpoznania Sądu jest zaskarżony rozkaz personalny i postępowanie, w wyniku którego został wydany. Sąd kontroluje zatem, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, a w prowadzonym postępowaniu administracyjnym przestrzegał jego zasad.

Materialnoprawną podstawę zwolnienia i przeniesienia skarżącego na stanowisko równorzędne stanowił art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Wskazany przepis ma charakter normy kompetencyjnej, ponieważ określa jedynie organ uprawniony do podjęcia takiej decyzji. Nie wskazuje natomiast - jak słusznie podnosi organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego - merytorycznych przesłanek i okoliczności warunkujących podjęcie takiej decyzji. Przepisy tej ustawy nie pozostawiają jednak wątpliwości, iż zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w których wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki, uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe.

Zgodzić się zatem należy z rozważaniami uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego oraz odpowiedzi na skargę w zakresie charakteru stosunku służbowego policjanta i wyłącznej kompetencji organów Policji do decydowania o polityce kadrowej w Policji i przesunięć kadrowych. Celowość, racjonalność i zasadność zmian stanowisk pracy poszczególnych funkcjonariuszy, tj. przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko pozostaje poza zakresem kontroli sądu administracyjnego. Tę ustawodawca pozostawił bowiem właściwym przełożonym służbowym, dając im właśnie poprzez wprowadzenie uznania swobodę w kształtowaniu polityki kadrowej. Uznaniowość decyzji polega na tym, że to do organu należy ostatecznie wybór postępowania w zakresie polityki kadrowej, a sądowa kontrola legalności aktów administracji opartych na uznaniu ma charakter ograniczony. Uznaniowość organów Policji nie może być utożsamiana z pozostawieniem im zupełnej dowolności w tym zakresie. Skoro jest to decyzja uznaniowa, to ramy tego uznania wyznacza art. 7 Kpa, a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służby wyrażający się w zagwarantowaniu sprawności działania w realizacji zadań określonych w art. 1 ustawy o Policji, w tym ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego) oraz słuszny interes policjanta. Istotą uznania jest więc rozgraniczenie sprzecznych interesów, a mianowicie interesu policjanta oraz interesu publicznego i danie priorytetu jednemu z nich na tle okoliczności faktycznych danej sprawy. Stąd też organ zobowiązany jest do należytego oraz wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 Kpa) i musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć oraz ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 Kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 Kpa. Uznaniowy charakter tego rodzaju decyzji nie może więc prowadzić do wydania rozstrzygnięcia dowolnego, tj. bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie oraz bez odniesienia się do wszystkich okoliczności w niej występujących i mogących mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie, a w szczególności do przepisów mających w sprawie zastosowanie. Stąd też na organie wydającym decyzję w tym zakresie spoczywa obowiązek wykazania równorzędności nowego stanowiska służbowego, a także zasadności i celowości przeniesienia na to nowe stanowisko, czemu winien dać wyraz w jej uzasadnieniu. To z uzasadnienia decyzji powinno wynikać, że organ przeanalizował wszystkie istotne w sprawie kwestie mające wpływ na treść decyzji. Sporządzone z zachowaniem wymogów prawa uzasadnienie decyzji stanowi jeden z warunków sine qua non skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez sąd administracyjny. Pozwala bowiem na dokonanie oceny, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów i dokonał prawidłowej ich oceny w świetle przepisów prawa materialnego mających w sprawie zastosowanie.

Działania organów w niniejszej sprawie nie spełniają tych wymogów, zwłaszcza w zakresie wykazania równorzędności dotychczasowego i nowego stanowiska służbowego skarżącego.

Przy ocenie równorzędności stanowisk organ oprócz uposażenia, kwalifikacji, wykształcenia stażu pracy, jak i nazwy stanowiska powinien poddać ocenie także warunki służby wynikające z odrębnych przepisów, które są jedną z cech charakterystycznych dla danego, określonego stanowiska służbowego.

Zgodnie z lp. [...], stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 123, poz. 857 z późn. zm.) do stanowiska radcy prawnego stosuje się odrębne przepisy. Tymi odrębnymi przepisami jest ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 507 z późn. zm.)

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy podnieść należy, iż organy uznały, iż stanowisko służbowe radcy prawnego i radcy, o którym mowa w lp. 16 powyżej określonej tabeli są równorzędne. Z tak rozumianym pojęciem stanowisk równorzędnych nie sposób się w świetle powołanej regulacji prawnej zgodzić. Wszystkie stanowiska "mundurowe" w Policji służą bowiem realizacji zadań ustrojowych Policji. Pojęcia tego nie sposób interpretować li tylko przez pryzmat ogólnych zadań Policji, gdyż nie jest to wystarczające dla wykazania czy dane stanowiska są równorzędne. Zaakceptowanie poglądu organu musiałoby natomiast prowadzić do pominięcia w ocenie równorzędności stanowisk regulacji prawnej zawartej w ustawie o radcach prawnych. Tymczasem nie może budzi wątpliwości, iż zakres obowiązków służbowych policjanta zatrudnionego na stanowisku radcy prawnego nie ma nic wspólnego z zakresem obowiązków policjanta pełniącego służbę na stanowisku radcy.

Z uzasadnień wydanych w rozpatrywanej sprawie rozkazów personalnych nie wynika natomiast, aby organy obu instancji poddały ocenie warunki służby na obu stanowiskach służbowych. W rozkazach personalnych brak jest jakichkolwiek rozważań w tym zakresie, zaś w aktach sprawy brak jest kart opisu obu stanowisk pracy, co uniemożliwia ich porównanie, a w konsekwencji stwierdzenie czy są to stanowiska równorzędne.

W uzasadnieniach rozkazów personalnych brak jest również rozważań odnoszących się do uprawnień do dodatkowego wynagrodzenia radców prawnych , o którym mowa w art. 224 ust.2 ustawy o radcach prawnych.

Analizując treść zaskarżonych rozkazów personalnych, a w szczególności obszerne ich uzasadnienia, stwierdzić należy że nie wynika z nich dlaczego organy uznały, że stanowisko radcy prawnego jest równorzędne ze stanowiskiem radcy. Organ podkreśliły w nich, że skarżący spełnia wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby na stanowisku radcy. A więc spełnia ogólne warunki, jakim powinien odpowiadać policjant na tym stanowisku. Jednakże nie zwrócono uwagi, że skarżący jest radcą prawnym. W zaskarżonym rozkazie personalnym nie wykazano w sposób przekonywający, dlaczego policjant – radca prawny posiadający również tytuł naukowy, nie może pełnić służby i wykonywać zawodu radcy prawnego, do którego posiada wymagane kwalifikacje. Natomiast kieruje się go na stanowisko, które takich kwalifikacji nie wymaga. Organy w swoich rozważaniach całkowicie pominęły treść art. 9 ust. 3 i 4 ustawy o radcach prawnych, z którego jednoznacznie wynika, że radca prawny może być zatrudniony w innej wyodrębnionej komórce lub jednostce organizacyjnej i podlegać jej kierownikowi, przy czym nie można mu polecać wykonywania czynności wykraczający poza zakres pomocy prawnej.

Reasumując, stwierdzić należy, że powyżej wskazane uchybienia prowadzą do wniosku, że zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa, organy obu instancji nie wyjaśniły w dostateczny sposób przyczyn zajętego stanowiska, a uchybienia te należy uznać za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Całkowite pominięcie regulacji zawartych w ustawie o radcach prawnych należy ocenić jako istotne dla rozstrzygnięcia sprawy uchybienie. Jednocześnie stwierdzić należy, że organ pierwszej instancji nie wskazał konkretnych przepisów z aktów wykonawczych, które stosował w niniejszej sprawie. Natomiast organ odwoławczy naruszył art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, bowiem utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji, który został wydany z istotnym naruszeniem przepisów postępowania.

Ponownie rozpatrując sprawę organy uwzględnią przedstawione wyżej uwagi, a w szczególności dokonają oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyjaśnią stwierdzone wątpliwości w zakresie relacji pomiędzy przepisami ustawy o Policji a przepisami ustawy o radcach prawnych, a następnie dokonają jego oceny, czemu dadzą wyraz w uzasadnieniu spełniającemu wymogi, o jakich stanowi art. 107 § 3 Kpa. Ponadto organy powinny rozważyć, czy w ogóle jest możliwa ocena stanowiska radcy prawnego z innymi stanowiskami, jako stanowiskami równorzędnymi.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, Sąd uznał, że są one zasadne w zakresie naruszenia powyżej określonych przepisów postępowania administracyjnego, ale wyłącznie w zakresie dotyczącym przedmiotu skargi, tzn. odwołania z zajmowanego stanowiska i przeniesienia na inne stanowisko służbowe, które organ ocenił jako równorzędne. Pozostałe okoliczności, na które wskazywał skarżący nie mogły mieć żadnego wpływu na treść orzeczenia – dotyczy to w szczególności tych okoliczności, które odnosiły się do podejmowanych przez skarżącego działań w związku z wydatkowaniem środków publicznych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.