Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 447/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 447/11

U Z A S A D N I E N I E

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako SKO) postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia B. K. na bezczynność Wójta [...] w załatwieniu sprawy dotyczącej uregulowania stosunków wodnych na działkach 4156/1, 4174, 4179, 4184/2, 7738, 7734 położonych w P. – uznało to zażalenie za niezasadne. W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy powołał art. 37 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej w skrócie jako k.p.a.).

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że B. K. pismem z dnia 3 stycznia 2011 r. wniosła do SKO skargę na "nie działanie" Wójta w kwestii uregulowania stosunków wodnych na działkach wskazanych we wniosku z dnia 30 lipca 2010 r. – skierowanym do Starostwa Powiatowego. Jednocześnie złożyła żądanie wyznaczenia organowi terminu załatwienia przedmiotowej sprawy. W jej ocenie Wójt od września 2010 r. nie podejmował żadnych działań mających na celu zakończenie sprawy uregulowania stosunków wodnych. SKO odnosząc się do określonej w skardze bezczynności wskazało, że Wójt – wyznaczony jako organ właściwy w sprawie objętej wnioskiem B. K. w przedmiocie uregulowania stosunków wodnych wyznaczył rozprawę administracyjną na dzień 20 października 2010 r. i oględziny terenu w miejscu położenia zakreślonych wnioskiem działek w miejscowości P. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] Wójt zawiesił z urzędu na mocy art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. wszczęte postępowanie administracyjne w zakresie uregulowania stosunków wodnych na działkach wskazanych przez zainteresowaną. Reasumując Kolegium stwierdziło, że powyższe ustalenia dowodzą braku bezczynności Wójta, zaś postępowanie sądowe mające na celu ustalenie spadkobierców po zmarłej stronie nie zakończyło się prawomocnym orzeczeniem więc brak podstawy do uznania, że organ pozostaje w bezczynności.

B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na w/w postanowienie Kolegium wnosząc o jego uchylenie oraz uznanie, że wniesione zażalenie na bezczynność Wójta było zasadne. Do skargi dołączono prawomocne postanowienie Sądu Rejowego w S. z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po H. K.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że nie ma i nie było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie przez Wójta. W jej ocenie organ ten winien ustalić, czy sąd powszechny stwierdził nabycie spadku, czy też nie, a nie zawieszać z urzędu postępowanie.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, uznając ją za bezzasadną. Analogicznie jak w zaskarżonym postanowieniu Kolegium stwierdziło, że nieprzedłożenie przez skarżącą prawomocnego postanowienia sądu w zakresie nabycia spadku po H. K. spowodowało konieczność zawieszenia postępowania w kwestii uregulowania stosunków wodnych na wskazanych przez stronę działkach. Naprowadziło jednocześnie, że zawieszenie postępowania nie uzasadnia stwierdzenia, że organ pozostaje w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 ustawy

z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.

z 2002r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sądowej kontroli administracji określony został w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej od aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a.

Zgodnie z tym przepisem, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w ograniczonym zakresie obejmującym orzekanie jedynie

w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym,

na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Na podstawie § 3 tej normy prawnej sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Skarga na bezczynność organu przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.

W niniejszej sprawie skarga dotyczy postanowienia SKO stwierdzającego, że złożone przez B. K. zażalenie na bezczynność Wójta Gminy [...] w załatwieniu sprawy dotyczącej uregulowania stosunków wodnych - jest nieuzasadnione.

Wyjaśnia wymaga, że zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2 k.p.a.). W takim zakresie wniesienie zażalenia na zasadzie art. 37 § 1 k.p.a. - ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Jednocześnie wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego - stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (art. 52 P.p.s.a.). Skarżącej nie przysługuje natomiast skarga na postanowienie, w którym Kolegium uznało za niezasadne zażalenie na bezczynność organu I instancji, o czym została zresztą pouczona w treści zaskarżonego postanowienia Kolegium z dnia [...] lutego 2011 r. Zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym w literaturze jak i orzecznictwie, stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy, a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.

W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Ponieważ skarga B. K. jest niedopuszczalna w związku z tym Sąd postanowił ją odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.