Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 56/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), Sędzia WSA Artur Kuś, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi J.M., Z.A., V.T. działających w ramach spółki cywilnej "[...]" w W. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] I. zobowiązuje Prezydenta Miasta [...] do rozpatrzenia wniosku J.M., Z.A., V.T. działających w ramach spółki cywilnej "[...]" w W. z dnia [...] września 2018 r. w terminie 1 miesiąca od dnia zwrotu akt sprawy; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz J.M., Z.A., V.T. działających w ramach spółki cywilnej "[...]" w W. solidarnie kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I.

Wnioskiem z dnia [...] września 2018 r. (data wpływu) Z.A., wspólnik spółki cywilnej "[...]", wystąpił za pośrednictwem pełnomocnika - architekt U.D. do Prezydenta [...]z wnioskiem o wydanie pozwolenia na przebudowę i nadbudowę poddasza na funkcje biurowe w budynku przy ul. [...]w W.

II.

Pismem z dnia [...] września 2019 r. nr [...] na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. - dalej jako k.p.a.) organ wezwał wnioskodawcę do:

1. przedłożenia prawidłowo i w całości wypełnionego wniosku o pozwolenie na budowę:

- w pkt 3 prawidłowo określić inwestora - w przypadku spółki cywilnej podmiotem praw i obowiązków są wszyscy wspólnicy łącznie. Spółka cywilna nie jest osobą fizyczną, nie ma osobowości prawnej, ani też żadnymi przepisami ustawowymi nie została jej przyznana zdolność prawna,

2. przedłożenia prawidłowo i w całości wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działek objętych wnioskiem, mając na względzie pkt 1,

3. przedłożenia formularza B-4 z danymi pełnomocnika,

4. przedłożenia zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy[...],

5. przedłożenia oświadczenia, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o istnieniu w budynku instalacji telekomunikacyjnej, bądź w przypadku gdy budynek nie jest wyposażony w ww. instalację, wnioskiem objąć również budowę takiej instalacji, zgodnie z art. 30 ust. 8 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnej (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 2062 ze zm.) i w tym zakresie uzupełnić projekt,

6. przedłożenia pełnomocnictwa dla p. U.D. podpisanej przez wszystkich wspólników.

W pouczeniu organ wskazał, że nieusunięcie wskazanych braków w terminie 7 dni spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

W przewidzianym terminie Z.A., J.M. i V.T., wspólnicy spółki cywilnej "[...]" (dalej jako Skarżący) uzupełnili wszystkie braki wskazane w pkt 1-3 i 5-6 wezwania.

Odnośnie natomiast do zobowiązania organu do przedłożenia dokumentu wskazanego w pkt 4 wezwania (tj. zaświadczenia o zgodności z planem zmiany sposobu użytkowania) Skarżący przedłożyli postanowienie Prezydenta [...]z dnia [...] października 2018 r. nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę (o zgodności zmiany sposobu użytkowania z planem miejscowym).

III.

Prezydent [...] pismem z dnia [...] października 2018 r. nr [...] poinformował Skarżących o pozostawieniu ich podania (wniosku o pozwolenie na budowę) bez rozpoznania z uwagi na nie uzupełnienie wniosku w zakreślonym terminie.

Jednocześnie organ wskazał, że możliwe jest złożenie nowego wniosku w tej samej sprawie wraz z kompletem dokumentów wymaganych przepisem art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm. - dalej jako P.b.).

W tym samym dniu do organu wpłynął wniosek pełnomocnika Skarżących o zawieszenie postępowania w sprawie, z uwagi na złożenie zażalenia na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności planowanej przebudowy i nadbudowy inwestycji i spowodowanej nią zmiany sposobu użytkowania obiektu za zgodny z planem miejscowym.

IV.

Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. Skarżący złożyli ponaglenie skierowane do Wojewody[...], kwestionując stanowisko organu I instancji w zakresie pozostawienia ich wniosku o wydanie pozwolenia na budowę bez rozpoznania.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] Wojewoda [...]odmówił wyznaczenia organowi I instancji na załatwienie wniosku Skarżących o wydanie decyzji o pozwoleniu na przebudowę i nadbudowę poddasza budynku na funkcje biurowe.

V.

W skardze z dnia [...] marca 2019 r. Skarżący zakwestionowali bezczynność Prezydenta [...] i wnosząc o:

1. zobowiązanie organu do wydania w terminie 14 dni do wydania pozwolenia na budowę polegającą na przebudowie i nadbudowie budynku na działce nr ewid. [...] z obrębu[...], położonej przy ul. [...] w W.,

2. wydanie postanowienia sygnalizacyjnego o jakim mowa w art. 155 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.)

3. zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniesiono, że organ wadliwie nie zawiesił postępowania, pomimo wniosku Strony, którym był związany, bowiem w sprawie występuje tylko jeden podmiot. W trakcie zawieszenia postępowania sprawa nie mogła być rozstrzygana, więc informacja wydana przez Prezydenta [...] o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wydanie pozwolenia na przebudowę i nadbudowę poddasza na funkcje biurowe jest nieważna.

Skarżący wskazali również, że złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania poddasza po przebudowie i nadbudowie projektowanej w budynku z postanowieniami Uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy[...].

W ocenie Strony zaniechania organu mają cechy rażącego naruszenie prawa, bądź wręcz jego nieznajomości. Żądanie uzyskania zaświadczenia o zgodności planowanej przebudowy i nadbudowy i wywołanego tym zmiany sposobu użytkowania jest działaniem bezprawnym, co w sposób jednoznaczny wynika z treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 42/07.

Organ błędnie pozostawił niniejszy wniosek bez rozpoznania, bowiem nie mógł w ogóle żądać od Skarżących uzupełnienia braków formalnych wniosku w postaci przedłożenia żądanego zaświadczenia.

Skarżący podnieśli również zarzuty dotyczące wadliwego rozumienia przez organ planu miejscowego i w istocie błędnego przyjęcia, że inwestycja jest z nim niezgodna.

Nadto, zdaniem Skarżących organ architektoniczno-budowlany nie może uchylać się od samodzielnej oceny, czy planowana inwestycja budowlana i wynikająca z niej zmian sposobu użytkowania obiektu jest zgodna z planem miejscowym.

Zdaniem Strony wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymogu wydania danego. Pozostawienie podania bez rozpoznania może być więc kwestionowane przez stronę w drodze skargi na bezczynność organu (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2305/17).

Potwierdzeniem twierdzeń Strony o możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu jest uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13, w której stwierdzono, że w przypadku pozostawienia podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

VI.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VII.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd wskazuje w pierwszej kolejności, że pozostawienie jakiegokolwiek podania bez rozpoznania z uwagi na niedochowanie przez wnioskodawcę wymogów formalnych zgłoszonego żądania wymaga przede wszystkim wyraźnego i precyzyjnego wezwania strony do ich usunięcia, zaś w końcowym stanowisku organu jasnego wskazania które braki, pomimo skutecznego wezwania, nie zostały przez wnioskodawcę uzupełnione w terminie. Wymaganie takiego działania wynika z treści art. 64 § 2 w zw. z zasada wyrażoną w art. 9 k.p.a.

W piśmie z dnia [...] października 2018 r. Prezydent [...]wskazał jedynie, że pozostawia podanie Skarżących bez rozpoznania jednakże nie wyjaśnił, których konkretnie braków wskazanych w wezwaniu z dnia [...] września 2019 r. nie uzupełniono. Choć jest to niewątpliwe uchybienie organu bowiem brak jest tak naprawdę podania przez tenże z jakich powodów (a ściślej z uwagi na nieuzupełnienie których braków) pozostawiono wniosek o pozwolenie na budowę bez rozpoznania, to jednak w kontekście okoliczności sprawy, nie może ono samo przez się stanowić o uwzględnieniu złożonej skargi na bezczynność. Analiza tego środka, a także wniesionego ponaglenia wskazuje w sposób oczywisty, że Skarżący nie mieli i nie mają żadnych wątpliwości co do przyczyn pozostawienia ich podania bez rozpoznania. Powodem tym jest bowiem brak przedłożenia zaświadczenia żądanego w pkt 4 pisma z dnia [...] września 2019 r., co jest w sprawie niekwestionowane.

VIII.

Po drugie Sąd zauważa, że Skarżący słusznie wskazują na uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13 która przesądza możliwość skierowania skargi na bezczynność w niniejszej sprawie. Zgodnie z tym abstrakcyjnym i wiążącym prawnie rozstrzygnięciem, na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Nadto, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być brak działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i formie. Z treści przywołanych przepisów wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postacie - bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2b p.p.s.a., wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego omawianej skargi jest to, aby została ona poprzedzona ponagleniem skierowanym do właściwego organu.

Rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności organu określonej w pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a. (zob. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) i jest dopuszczalna bowiem przed jej wniesieniem Skarżący skierowali do Prezydenta [...] ponaglenie z dnia [...] listopada 2018 r.

IX.

Przechodząc do warstwy merytorycznej niniejszej sprawy Sąd wskazuje, że kluczowe znaczenie dla oceny prawidłowości działań organu mają przepisy art. 33 ust. 2 i 6 P.b., które przewidują wymogi formalne wniosku o pozwolenie na budowę oraz uprawnienie organu do zainicjowania postępowania brakowego.

W przypadku zatem wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków innych niż braki, o których mowa w art. 35 ust. 1 P.b. (merytoryczne), stosuje się art. 64 § 2 k.p.a., z tym że wezwanie wnoszącego do usunięcia braków nie powinno nastąpić później niż po upływie 14 dni od dnia wpływu wniosku. Wniosek Skarżących o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w dniu [...] września 2018 r. Wezwanie brakowe wystosowano do nich natomiast w dniu [...] września 2018 r., a zatem w 16-tym dniu po wpływie wniosku. Niezależnie więc od prawidłowości samego wezwania (o czym dalej) widać na pierwszy rzut oka, że organ naruszył termin przewidziany w art. 33 ust. 6 P.b. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. Oczywiście przepis ten nie może być rozumiany jako wyłączający możliwość wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia stwierdzonych braków formalnych wniosku nawet po upływie 14 dni, jednakże okoliczność ta (przekroczenie terminu), niewątpliwie rzutuje na sposób działania organu w kontekście zarzutu o jego bezczynność czy przewlekłe działanie w sprawie.

Z kolei na podstawie art. 33 ust. 2 P.b. inwestor zobowiązany jest dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę:

1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b., aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000,

2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

3a) pozwolenia, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzję, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane,

4) w przypadku obiektów zakładów górniczych oraz obiektów usytuowanych na terenach zamkniętych i terenach, o których mowa w art. 82 ust. 3 pkt 1, postanowienie o uzgodnieniu z organem administracji architektoniczno-budowlanej, o którym mowa w art. 82 ust. 2, projektowanych rozwiązań w zakresie:

a) linii zabudowy oraz elewacji obiektów budowlanych projektowanych od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych,

b) przebiegu i charakterystyki technicznej dróg, linii komunikacyjnych oraz sieci uzbrojenia terenu, wyprowadzonych poza granice terenu zamkniętego, portów morskich i przystani morskich, a także podłączeń tych obiektów do sieci użytku publicznego,

5) ten punkt został uchylony,

6) ten punkt został uchylony,

7) w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej:

a) wynik audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o którym mowa w art. 24l ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych,

b) uzasadnienie zarządcy drogi, o którym mowa w art. 24l ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych,

8) umowę urbanistyczną, jeżeli jej zawarcie jest wymagane zgodnie z miejscowym planem rewitalizacji,

9) w przypadku instalacji radiokomunikacyjnych - oświadczenie projektanta, posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 lub 4 lit. a, że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Wskazany przepis, jeżeli inna norma prawna nie stanowi wprost inaczej, przewiduje wszystkie konieczne elementy wniosku o pozwolenie na budowę i jego niezbędnych załączników. W razie więc stwierdzenia, że wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jest niekompletny pod względem formalnoprawnym organ powinien wezwać do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a., jednakże dotyczy to tylko wymogów określonych w art. 33 ust. 2 P.b. Dopiero w sytuacji gdyby formalnie kompletny wniosek nie spełniał wymagań materialnoprawnych, organ powinien zastosować art. 35 ust. 3 P.b. tym samym, aby wszcząć postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę wniosek (podanie) musi spełniać zarazem ogólne warunki pism wynikające z art. 63 k.p.a., jak i te określone w art. 33 ust. 2 P.b. stricte dla wniosku o pozwolenie na budowę.

W niniejszej sprawie organ, pomimo oczywistości tego, że żądanie Skarżących dotyczy wydania decyzji budowlanej (przebudowa i nadbudowa obiektu budowlanego) wystosował do nich wezwanie do przedłożenia zaświadczenia, którego złożenia może żądać jedynie w ramach postępowania dotyczącego samej zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania istniejącego obiektu bez istotnej ingerencji w jego substancję budowlaną - art. 71 ust. 2 pkt 4 P.b. Należy zatem wskazać, iż zgodnie z tym przepisem, w postępowaniu o zmianę sposobu użytkowania wymaganym elementem wniosku jest zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zestawiając to z przepisem art. 71 ust. 5 pkt 1 P.b. zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę należy wskazać, że ocena zgodności zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego do jakiej może dojść w związku z planami inwestycyjnymi danego podmiotu, który ubiega się np. o przebudowę i nadbudowę obiektu, następuje w postępowaniu budowlanym, w ramach merytorycznego badania wniosku o pozwolenie na budowę.

Uwagę na to zwrócono wyraźnie w orzecznictwie. W trafnie powołanym w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 42/07 wskazano, że jeżeli zaświadczenie wymagane przepisem art. 71 ust. 2 pkt 4 ma posłużyć w postępowaniu o wydanie pozwolenia na roboty budowlane (art. 28 ust. 1 P.b.) to odmowa wydania zaświadczenia winna być uzasadniona brakiem interesu prawnego po stronie wnioskodawcy i niedopuszczalnością wydania zaświadczenia. Nie można bowiem przyjąć, żeby organ w drodze zaświadczenia rozstrzygał o zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym planem, gdyż kwestia ta na gruncie ustawy z dnia 27 marca 2007 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, z mocy art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przynależy do kompetencji organu architektoniczno-budowlanego.

Orzeczenie to wyraźnie wskazuje, że w postępowaniu budowlanym, a z takim mamy tu do czynienia, to organ architektoniczno-budowlany dokonuje oceny, czy inwestycja, w tym wynikająca z niej zmiana dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jaka nastąpi po dokonaniu jego rozbudowy i nadbudowy, będzie zgodna z przepisami obowiązującego planu miejscowego. Wadliwie zatem Prezydent [...].przyjmuje, że brak żądanego zaświadczenia upoważnia go do formalnego zakończenia sprawy, nie zaś do oceny merytorycznej wniosku.

Należy także wskazać na wiążący w niniejszym postępowaniu wyrok tutejszego Sądu z dnia 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 87/19 którym uchylono zaskarżone postanowienie SKO w W. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] odmawiające wydania Skarżącym żądanego zaświadczenia. Analiza uzasadnienia wyroku wskazuje, że o ile powodem żądania Skarżących jest uzyskanie zaświadczenia celem jego wykorzystania w procesie budowlanym, to sposób rozstrzygnięcia ich wniosku powinien być jeden. "Sytuacja, w której plany inwestycyjne danego inwestora obejmują roboty wymagające uzyskania pozwolenia budowlanego, powoduje automatycznie bezprzedmiotowość postępowania, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy (tj. bezprzedmiotowość odrębnego ustalania w tej drodze, czy zmiana sposobu korzystania z obiektu, będąca konsekwencją skonsumowania pozwolenia na budowę, dotyczącego tego obiektu, będzie zgodna z planem miejscowym) albowiem zgodność planowanej inwestycji z planem miejscowym będzie warunkiem niezbędnym do uzyskania samego pozwolenia na budowę, w związku z czym, spełnienie się tego warunku będzie przedmiotem obligatoryjnego badania w postępowaniu o wydanie pozwolenia (art.35 ust.1 pkt 1 ustawy).

Inaczej mówiąc, żądając przedłożenia w procesie budowlanym zaświadczenia o zgodności zmiany sposobu użytkowania do jakiej dojdzie w związku z realizacją inwestycji, Prezydent [...] sformułował warunek po pierwsze nie umocowany w żadnym przepisie prawa, po drugie niemożliwy do wykonania, bowiem zgodnie z przywołanym wyrokiem tutejszego Sądu, właściwy organ nie może w takiej sytuacji wydać zaświadczenia, gdyż kwestia jaka miałaby nim zostać objęta rozstrzygana jest merytorycznie w ramach postępowania przed organem architektoniczno-budowlanym.

W kontekście powyższego Sąd stwierdza, że pozostawiając wniosek Skarżących bez rozpoznania organ uczynił to w sposób wadliwy, bowiem nie mógł żądać od Skarżących złożenia zaświadczenia wymienionego w pkt 4 pisma z dnia[...] września 2018 r. Działanie takie stanowi zatem przejaw bezczynności organu, stąd skarga jako zasadna podlegała uwzględnieniu.

W ocenie Sądu nie ma jednak podstaw by stwierdzić, że organ pozostawał w bezczynności która miała charakter rażący. W celu przyjęcia rażącego charakteru stwierdzonej bezczynności organu Sąd musi wziąć pod uwagę to, że dla takiej oceny niewystarczające jest samo tylko przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia obowiązku terminowego załatwienia sprawy jako rażącego wymaga, aby posiadało ono pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe, obiektywne naruszenie prawa (niedochowanie terminu). Wspomniane przekroczenie terminu załatwienia sprawy musi być więc znaczne, zaś wadliwość podejmowanych czynności niezaprzeczalna i oczywista, pozbawiona racjonalnego uzasadnienia, czy wręcz nacechowana niedbalstwem organu (podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12 czy w postanowieniu z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13). W konsekwencji przyjąć należy, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa, zaś podejmowane czynności nie mogą zostać uznane za konieczne lub wystarczające do rozpoznania sprawy. Stan bezczynności stwierdzony w niniejszej sprawie jest natomiast następstwem wadliwego odczytania przez organ ciążących na nim obowiązków i jako taki nie może być w realiach tej konkretnej sprawy widziany jako rażące naruszenie prawa.

Sąd nie widzi także podstaw do wystąpienia w niniejszej sprawie z sygnalizacją w trybie art. 155 p.p.s.a. Jest to środek zastrzeżony dla szczególnie doniosłych uchybień organów administracji publicznej. Ta sprawa nie uzasadnia jego zastosowania.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a. uwzględnił skargę o czym orzekł w pkt I-III sentencji. Zdaniem Sądu wyznaczony 30-to dniowy termin na załatwienie sprawy przez organ jest terminem wystarczającym, umożliwiającym dokonanie merytorycznej oceny przedłożonego projektu budowlanego.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt IV wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł.