Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 238/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-09-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Sprostowano omyłkę
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 5 września 2016r. wniosku A. K. o sprostowanie uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lipca 2016r., III SA/Łd 238/16 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: sprostować oczywistą omyłkę zawartą w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 238/16, w ten sposób, że w wierszu dwudziestym pierwszym od góry pierwszej strony uzasadnienia zamiast "1 września 1979r." wpisać "1 września 1974r.". d.j.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 lipca 2016r., III SA/Łd 238/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi A. K. uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] wydane w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Wnioskiem z dnia 24 sierpnia 2016r. skarżący wniósł o sprostowanie oczywistej omułki pisarskiej zawartej na stronie pierwszej uzasadnienia wyroku z dnia 6 lipca 2016r., w zakresie wskazanym we wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U.z 2012r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej ppsa, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a o sprostowaniu może postanowić na posiedzeniu niejawnym.

Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, ale która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste pomyłki, przy czym chodzi jedynie o omyłki sądu, a nie o omyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia daty, sygnatury, znaku zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Błąd pisarski może polegać np. na przekręceniu jakiejś nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, opuszczeniu, niewłaściwym użyciu czy wreszcie błędzie gramatycznym, błąd rachunkowy zaś polega na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych. Oczywista omyłka wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. W żadnym razie sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 486 i n. czy W. Chróścielewski, J.P.Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sadami administracyjnymi, Warszawa 2004, s. 488). W doktrynie podkreśla się, iż sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji, jak i uzasadnienia orzeczenia (zob. W. Siedlecki [w:] B. Dobrzański, W. Siedlecki, Komentarz do kpc, s. 548 i postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982r., I PZ 7/82, OSNCP 1982, z. 10, poz. 155).

W niniejszej sprawie w treści uzasadnienia wyroku z dnia 6 lipca 2016r. na stronie pierwszej, w wierszu dwudziestym pierwszym od góry, na skutek oczywistej omyłki pisarskiej błędnie wpisano datę początkową zatrudnienia skarżącego w A w Ł. Zamiast "1 września 1974r." wpisano "1 września 1979r."

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.

d.j.