Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 666/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1, ust. 11, ust. 12, art. 41 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 135, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 23 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant St. Specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2013 roku sprawy ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], znak [...]; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi K. S. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. ls


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania D. W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o odmowie przyznania specjalnego zasiłku celowego

w miesiącu marcu 2013 r.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił D. W. przyznania pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego w miesiącu marcu 2013 r. wskazując, że z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego określonego w art. 8 ustawy, jak również z uwagi na ograniczone zasoby finansowe, nie znajduje podstaw do przyznania świadczenia.

W odwołaniu od tej decyzji D. W. zarzucił organowi I instancji brak dostatecznego wyjaśnienia jego sytuacji życiowej, która jest bardzo trudna. Brak pomocy zagraża jego zdrowiu, uniemożliwia mu bowiem leczenie oraz godną egzystencję. Wydaną decyzję skarżący postrzega jako wyraz dyskryminacji osoby, która opuściła zakład karny.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a., art. 3 ust. 3 i ust. 4, art. 39 ust. 1 i 2, art. 41 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 182) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ przywołał brzmienie art. 2 ust. 1, art. 7, art. 8 ust. 1, art. 39 i art. 41 ustawy o pomocy społecznej, wywodząc że

z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, wynika, iż D. W. (50 I.) mieszka i prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Wnioskodawca posiada stałe źródło dochodu w postaci renty w wysokości 542,18 zł, korzysta także z pomocy

w postaci dodatku mieszkaniowego w wysokości 215,91 zł. Ponadto, opuszczając zakład karny wnioskodawca otrzymał jednorazowo kwotę 3.510,34 zł, która także podlega doliczeniu do dochodu w rozumieniu art. 8 pkt 11 ustawy. Kwotę tego dochodu rozlicza się w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca,

w którym dochód został wypłacony. Zatem doliczeniu do dochodu w niniejszej sprawie podlega kwota 292,53 zł. (1/12 z kwoty 3.510,34 zł.).

Dalej Kolegium zauważyło, że wbrew temu co podnosi odwołujący, obowiązujące przepisy nie zezwalają na odliczenie od kwot uzyskiwanych dochodów kwot zajęcia komorniczego, jak również kwot wydatków, w tym wydatków związanych

z uregulowaniem zaległości. Stosownie do powyższych ustaleń dochód D. W. wynosi 1050,62 zł miesięcznie. Kwota powyższa blisko dwukrotnie przekracza kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wskazane w przepisie art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, a wynoszące 542 zł.

Dalej Kolegium podkreśliło, że świadczenie pomocy w formie zasiłków celowych oraz specjalnych zasiłków celowych ma charakter nieobowiązkowy i pomoc realizowana jest wówczas, jeżeli odpowiada celom i mieści się w możliwościach (w tym zwłaszcza finansowych) pomocy społecznej - art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. Ponadto pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb. Kierowana jest przede wszystkim do osób i rodzin nie posiadających żadnego dochodu lub bardzo niewielki dochód, które ze względu na wiek, stan zdrowia lub posiadanie małych dzieci znalazły się w bardzo trudnej sytuacji życiowej, której nie są w stanie pokonać.

W rozpatrywanej sprawie sytuacja materialna wnioskodawcy z pewnością jest bardzo trudna, jednak strona posiada własne dochody, które pozwalają w bardzo ograniczonym zakresie na pokrycie niezbędnych wydatków.

Ośrodki pomocy społecznej posiadają ograniczone środki finansowe, które przeznaczane są na pomoc dla osób i rodzin nie posiadających żadnego dochodu i nie mogących go sobie zapewnić ze względu na wiek, stan zdrowia czy posiadanie małych dzieci. Dlatego też organ I instancji dysponując środkami publicznymi musi bardzo wnikliwie rozpatrywać sytuację materialną, zdrowotną oraz życiową każdego wnioskodawcy i kierować pomoc tam, gdzie jest ona niezbędna. Natomiast

w przypadku, gdy strona posiada własne zasoby i dochód przekraczający kryterium dochodowe, odmawia się przyznania świadczenia. Ośrodki pomocy społecznej udzielają pomocy na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r.

o pomocy społecznej. Pomoc ta może zostać przyznana wyłącznie w ramach posiadanych środków finansowych. Ich ograniczona ilość sprawia, że pomoc udzielana jest osobom najbardziej potrzebującym i to w wysokości, która nie zawsze spełnia oczekiwania wnioskodawców.

Dalej SKO stwierdziło, że rozumie poczucie krzywdy odwołującego, wyraża jednakże pogląd, iż organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył zasad powołanej ustawy o pomocy społecznej, co uzasadniało utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D. W. wniósł o uchylenie wydanych decyzji z uwagi na naruszenie przepisów prawa.

W motywach skargi obszernie przedstawił sytuację finansową i zdrowotną, w jakiej się znajduje. Jego zdaniem decyzje odmawiające przyznania świadczenia są dla niego krzywdzące.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło

o jej oddalenie, argumentując jak w motywach zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 22 lipca 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przyznał D. W. prawo pomocy w zakresie dotyczącym ustanowienia adwokata z urzędu i umorzył postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W piśmie procesowym z dnia 4 października 2013 r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu – adwokat K. S. wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Decyzji Kolegium zarzucił:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 8 ust. 11 ustawy o pomocy społecznej, poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że kwota

w wysokości 3.510,34 zł otrzymana przez skarżącego w dniu 26 stycznia 2013 r. po opuszczeniu zakładu karnego stanowiła jednorazowy dochód w rozumieniu powołanego przepisu, a tym samym winna zostać uwzględniona przy ustalaniu wysokości dochodów skarżącego;

b) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, co doprowadziło organ do ustalenia błędnego stanu faktycznego sprawy

w zakresie dochodów skarżącego, trudnej sytuacji finansowej skarżącego, a tym samym przesłanek zastosowania art. 39 ustawy o pomocy społecznej.

Uzasadniając postawione zarzuty pełnomocnik skarżącego wskazał, że D. W. od dnia [...] do dnia [...] przebywał w izolacji penitencjarnej w Areszcie Śledczym w Ł.. Skarżącemu przysługiwało w tym czasie prawo do świadczeń z tytułu renty z ZUS. W dniu [...] skarżący został zwolniony z zakładu karnego i przy zwolnieniu otrzymał kwotę 3510,34 zł. W ocenie organów administracji kwota ta podlega doliczeniu do dochodu na podstawie art. 8 ust. 11 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym w przypadku uzyskania w ciągu 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku lub w okresie pobierania świadczenia z pomocy społecznej dochodu jednorazowego przekraczającego pięciokrotnie kwoty kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej,

w przypadku osoby samotnie gospodarującej, kwotę tego dochodu rozlicza się

w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym dochód został wypłacony. Tym samym organ ustalił, że miesięczny dochód strony

z tego tytułu stanowi 292,53 zł, a tym samym łączny dochód wynosi 1050,62 zł.

Stanowisko zaprezentowane przez organ należy uznać za błędne. Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów

z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu

z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Jak wskazano powyżej kwota 3510, 34 zł wypłacana była skarżącemu co miesiąc, przez cały okres pobytu w zakładzie karnym tytułem renty z ZUS. Kwoty deponowane były w depozycie zakładu karnego. Stanowiły one tym samym dochód skarżącego w dacie wpływu na konto depozytowe, a nie

w chwili fizycznego przekazania całej zgromadzonej kwoty skarżącemu w dniu 26 stycznia 2013 r. po zwolnieniu z zakładu karnego.

Nie można w związku z tym uznać, że wypłacone środki stanowiły dochód jednorazowy. Tym samym przepis art. 8 ust. 11 ustawy o pomocy społecznej nie ma w tym przypadku zastosowania. W konsekwencji należy uznać, że dochód skarżącego wynosi 542,18 zł. Jak wynika z notatki służbowej z dnia 9 września 2013 r. skazany D. W. podczas odbywania kary pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym w Ł. oraz przy zwolnieniu nie otrzymał pomocy finansowej. Bezpośrednio po wyjściu z zakładu karnego zgromadzone w depozycie środki zostały przeznaczone na pokrycie należności z tytułu opłaconych rachunków za utrzymanie mieszkania, które to zgodnie

z oświadczeniem skarżącego wyniosły 2579,81 zł.

Pełnomocnik podkreślił również, że istotną kwestią jest fakt, iż skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, ponadto jest członkiem Polskiego Związku Niewidomych, cierpiącym na przewlekłą chorobę oczu - jaskrę, wymagającą stosowania leków, okularów i odpowiedniej higieny życia. W związku ze stwierdzoną chorobą skarżący regularnie korzysta z pomocy lekarskiej. Jak wynika z karty informacyjnej

z dnia 13 września 2013 r. w stosunku do D. W. wydano zalecenie poddania się operacji. Natomiast z pisma Centrum Służby Rodzinie z dnia 5 lutego 2013 r. wynika, że D. W. potrzebna jest pomoc w formie obiadów, pomocy żywnościowej i zasiłku okresowego. Skarżący ponosi wydatki miesięczne związane z utrzymaniem mieszkania w wysokości 632,12 zł. Ponadto konieczny jest zakup leków w związku z chorobą oczu. D. W. jest osobą niepełnosprawną, cierpiącą na przewlekłe schorzenie w postaci jaskry, ponadto w dniu [...] opuścił zakład penitencjarny. W efekcie jest osobą bezrobotną, mającą problemy ze znalezieniem pracy.

Powołując regulację art. 41 ustawy o pomocy społecznej oraz orzecznictwo NSA pełnomocnik wskazał, że sytuację w której skarżący obecnie się znajduje, należy uznać za szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu powołanego przepisu, wynikającą z faktu zaistnienia nadzwyczajnych, wyjątkowo negatywnych, niecodziennych, wpływających na sytuację życiową zdarzeń, którym strona nie była w stanie zapobiec dochowując należytej staranności. Trudna sytuacja życiowa skarżącego wywołana jest w głównej mierze jego chorobą, przez co nie może on znaleźć pracy, ponadto ma trudności z przemieszczaniem się. Dodatkowo poddanie procesowi resocjalizacji może odnieść zamierzony skutek tylko w sytuacji, gdy osoba poddana procesowi resocjalizacji będzie miała realne środki pozwalające na powrót do życia

w społeczeństwie. Udzielenie pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego bez wątpienia może spełniać tę funkcję.

Na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, oświadczając, że nie zostały one uiszczone

w całości ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 2 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Powyższe oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję Prezydent Miasta Ł. o odmowie przyznania skarżącemu D. W. specjalnego zasiłku celowego w miesiącu marcu 2013 r.

Zdaniem organów obu instancji wnioskowane świadczenie nie mogło zostać przyznane, ponieważ dochód skarżącego wynosi 1050,62 zł miesięcznie, zatem blisko dwukrotnie przekracza kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynikające z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, a wynoszące 542 zł.

W ocenie organu na miesięczny dochód strony składa się renta w wysokości 542,18 zł, dodatek mieszkaniowy w kwocie 215,91 zł oraz kwota 3.510,34 zł, otrzymana jednorazowo przy opuszczaniu przez D. W. zakładu karnego, podlegająca doliczeniu na zasadach określonych w art. 8 pkt. 11 ustawy, którą organ rozliczył

w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym dochód został wypłacony, co miesięcznie daje kwotę 292,53 zł. Ponadto przyczyną odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia są ograniczone środki finansowe, jakimi dysponują organy pomocy społecznej.

Zdaniem Sądu zaprezentowane wyżej stanowisko organów obu instancji nie zasługuje na aprobatę.

Przesłanki materialnoprawne przyznania specjalnego zasiłku celowego unormowane zostały przez ustawodawcę w art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.), przywoływanej dalej

w skrócie jako "ustawa". W myśl wspomnianego przepisu, w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi.

Rozważane świadczenie, co w sposób niebudzący wątpliwości wynika z brzmienia art. 41 pkt 1 ustawy, oparte jest na uznaniu administracyjnym (zwrot "może być przyznany"), co oznacza, że organ administracyjny może przyznać zasiłek, choć nie jest do tego zobligowany.

Odmawiając przyznania wnioskowanego świadczenia organ winien jednak z należytą starannością, zgodnie z zasadami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., wyjaśnić, jakie konkretnie okoliczności faktyczne i prawne zadecydowały o nieuwzględnieniu wniosku

o przyznanie pomocy. Specjalny zasiłek celowy w odróżnieniu od zasiłku celowego, uregulowanego w art. 39 ustawy o pomocy społecznej, jest specyficznym świadczeniem pomocowym, o którego przyznanie mogą ubiegać się osoby albo rodziny o dochodach przekraczających ustawowe kryterium dochodowe.

Powyższa okoliczność niewątpliwie umknęła uwadze organów obu instancji, które jako zasadniczą przyczynę odmowy przyznania skarżącemu przedmiotowego świadczenia podawały właśnie fakt, iż jego dochód blisko dwukrotnie przekracza kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej, wynoszące 542 zł.

Wspomnieć w tym miejscu trzeba, że organy administracyjne do dochodu skarżącego zaliczyły kwotę 3510,34 zł, wypłaconą mu przy opuszczaniu zakładu karnego, błędnie traktując wspomnianą kwotę jako dochód jednorazowy w rozumieniu art. 8 ust. 11 ustawy, podlegający rozliczeniu w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym dochód został wypłacony.

W realiach niniejszej sprawy wspomniana kwota, zgromadzona przez D. W. na koncie depozytowym w trakcie pobytu w zakładzie karnym, powinna zostać potraktowana jako jednorazowy dochód należny za dany okres, którego kwotę uwzględnia się w dochodzie osoby lub rodziny przez okres, za który uzyskano ten dochód w rozumieniu art. 8 ust. 12 ustawy. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności skarżący otrzymywał rentę z ZUS, która bezspornie stanowiła jego dochód za okres, w którym ją wypłacano, a tylko z uwagi na brak obiektywnych możliwości wydatkowania świadczenia rentowego w zakładzie karnym, skarżący odkładał ją na koncie depozytowym.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że z jednorazowym dochodem w rozumieniu art. 8 ust. 11 ustawy możemy mieć na przykład do czynienia w przypadku jednorazowego odszkodowania za bezpodstawne zwolnienie z pracy (vide: wyrok NSA z dnia 17 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1989/06 – Lex nr 360241), wypłacenia określonej kwoty z tytułu podziału majątku wspólnego (vide: wyrok WSA w Szczecinie

z dnia 27 października 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 599/10 – Lex nr 754848), czy też uzyskania kwoty ze sprzedaży mieszkania (vide: wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1507/10 – Lex nr 842919).

W ocenie Sądu zarówno Kolegium, jak i Prezydent Miasta Ł., w wydanych przez siebie decyzjach, ani jednym słowem nie odnieśli się do podstawowej przesłanki warunkującej przyznanie specjalnego zasiłku celowego w rozumieniu art. 41 pkt 1 ustawy, jaką jest "szczególnie uzasadniony przypadek".

W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą tutejszy Sąd w pełni aprobuje, ugruntował się pogląd, iż szczególnie uzasadniony przypadek to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że aż tak drastyczne, tak dotkliwe w skutkach i tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych, ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Są to zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1082/11 - Lex nr 1069575).

Przepis art. 41 pkt 1 u.p.s. w sposób nie mogący budzić wątpliwości przesądza

o zupełnie wyjątkowym charakterze specjalnego zasiłku celowego. Może on być przyznany w szczególnie uzasadnionych przypadkach, w sytuacjach zupełnie wyjątkowych, bowiem o możliwości jego przyznania nie decyduje dochód strony,

a sytuacja życiowa, w której się ona znalazła. Nie można z tej formy pomocy społecznej wyprowadzać wniosku, iż przyznanie takiego zasiłku jest obowiązkiem organu - tak jak czyni się to w odniesieniu do osób spełniających kryterium dochodowe. (...) Pojęcie "szczególnie uzasadnionego przypadku" stanowi zaś sytuację życiową wynikającą

z faktu zaistnienia nadzwyczajnych, wyjątkowo negatywnych, niecodziennych, wpływających na sytuację życiową zdarzeń, którym strona nie była w stanie zapobiec, dochowując należytej staranności (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1142/12 - Lex nr 1298296).

Brak przeanalizowania przez organy orzekające w sprawie sytuacji życiowej, w jakiej znalazł się skarżący właśnie w kontekście odpowiedzi na pytanie, czy jego sytuację życiową można zakwalifikować jako szczególnie uzasadniony przypadek, a więc sytuację nadzwyczajną, niecodzienną, na którą obiektywnie rzecz biorąc skarżący nie miał wpływu, należało ocenić jako istotne uchybienie, które musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Wprawdzie jako jedną z przyczyn odmowy przyznania rozważanego świadczenia Kolegium, jak i Prezydent Miasta Ł. podawały ograniczone możliwości finansowe organów pomocy społecznej, to nie budzi wątpliwości fakt, iż jest to stwierdzenie dość ogólnikowe i gołosłowne, nie podlegające żadnej weryfikacji w świetle zgromadzonego materiału dowodowego.

W tym miejscu warto zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 11 października 2011 r. sygn. akt I OSK 865/11 (Lex nr 1131516), zgodnie

z którym okolicznościami uzasadniającymi odmowę przyznania zasiłku celowego z art. 41 u.p.s. mogą być w szczególności ograniczone środki finansowe ośrodka pomocy społecznej, duża liczba osób ubiegających się o pomoc, a także dotychczas udzielona wnioskodawcy pomoc. Organy muszą więc każdorazowo ustalać to w poszczególnych sprawach, uwzględniając nie tylko sytuację rodzinną, majątkową, życiową danej osoby lub rodziny, lecz także rodzaj potrzeby, na zaspokojenie której świadczenie ma być przyznane, z uwzględnieniem możliwości zaspokojenia jej w inny sposób lub przy pomocy innych środków.

Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Kolegium, jak

i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł. podjęte zostały z istotnymi naruszeniami przepisów prawa materialnego i procesowego, co w rezultacie musiało skutkować ich usunięciem z obrotu prawnego.

Prowadząc ponownie postępowanie administracyjne w przedmiocie wniosku D. W. o przyznanie specjalnego zasiłku celowego organ I instancji powinien rozważyć sytuację skarżącego w kontekście przesłanek określonych w art. 41 pkt 1 ustawy, udzielając w motywach decyzji konkretnej odpowiedzi na pytanie, czy sytuacja życiowa skarżącego w świetle zgromadzonego materiału dowodowego może być uznana za "szczególnie uzasadniony przypadek". Organ winien przy tym pamiętać, że uzasadnienie decyzji opartej na uznaniu administracyjnym powinno być sporządzone

w oparciu o logiczne i rzeczowe argumenty, tak aby przekonać stronę o zasadności podjętego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu rozstrzygnięto w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw.

z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 19 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).

a.tp.