Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 56/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 170, art. 171
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Ewa Grochowska – Jung Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2011 r. sprawy ze skargi E.S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M.W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r. nr [...].

Z ustaleń organu i akt administracyjnych wynika następujący stan sprawy:

Pismem z dnia 21 sierpnia 2006 r. E. S. wystąpił m. in. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r. w sprawie skreślenia go z listy słuchaczy [...] i rozwiązania stosunku pracy.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] stwierdził nieważność rozstrzygnięcia Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r. wskazując w uzasadnieniu, że zostało ono wydane w wyniku rozpatrzenia odwołania złożonego po upływie terminu, co stanowi rażące naruszenie art. 134 k.p.a. W wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy własne rozstrzygniecie z dnia [...] marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę przez E. S. i wyrokiem z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1169/08 uchylił decyzje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2008 r. i z dnia [...] czerwca 2008 r. Sąd wskazał, iż niedopuszczalne było prowadzenie postępowania w trybie stwierdzenia nieważności decyzji jedynie w zakresie decyzji drugoinstancyjnej. Postępowanie nadzorcze z zasady musi obejmować obie decyzje, jako przedmiotowo tożsame.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1169/08, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ podniósł, iż po zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r. E. S. pismem z dnia 18 września 2008 r. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1983 r. nr [...], odwołującej E. S. - z dniem doręczenia przedmiotowego pisma (decyzji administracyjnej) - ze stanowiska inspektora wojewódzkiego w Urzędzie Wojewódzkim w [...]. Przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r.

W wyniku rozpatrzenia wniosku E. S. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1983 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] zwrócił przedmiotowy wniosek wnioskodawcy wskazując, iż właściwy do przeprowadzenia postępowania w sprawie jest sąd powszechny. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. Organ podkreślił, iż decyzje wydawane na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych stanowią szczególny rodzaj decyzji, co stanowi konsekwencję art. 39 ustawy, odsyłającego do sądów powszechnych jako organów właściwych do rozpatrywania sporów powstałych m. in. na skutek wydania tych decyzji administracyjnych. E. S. był urzędnikiem zatrudnionym na podstawie mianowania, dlatego też wskazane przepisy miały zastosowanie. Mając na względzie treść art. 39 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, jak również przepisy art. 1, art. 476 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., organ stwierdził, że w stosunku do decyzji wydanych na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych wyłączona jest możliwość prowadzenia postępowań w trybie przepisów k.p.a., regulujących stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Z wniosku E. S. natomiast wynikało, że odwołanie go ze stanowiska inspektora wojewódzkiego uważa za niezgodne z prawem, z uwagi na niewystąpienie przesłanek uprawniających do odwołania urzędnika mianowanego, a wskazanych w ustawie o pracownikach urzędów państwowych. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pismo E. S. wskazywało, iż jego przedmiotem jest roszczenie ze stosunku pracy, dla oceny którego właściwy jest sąd powszechny. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 22 października 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 469/09 oddalił skargę na ww. postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2009 r.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podniósł, iż skoro do oceny decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1983 r. jako decyzji wydanej w I instancji właściwy jest sąd powszechny, to do oceny decyzji wydanej w II instancji w wyniku rozpatrzenia odwołania, tj. decyzji Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r. również właściwy będzie sąd powszechny — sąd pracy. Z tej też przyczyny należało umorzyć postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r., albowiem w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia ze sprawą administracyjną. Bezprzedmiotowość postępowania z art. 105 § 1 k.p.a. to brak przedmiotu postępowania, którym jest konkretna sprawa, a w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu.

Minister podkreślił, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 listopada 2009 r. wskazał na konieczność objęcia postępowaniem nadzorczym zarówno decyzji I-instancyjnej, jak i II — instancyjnej. Jednakże w sprawie decyzji I instancyjnej, tj. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1983 r. wystąpiła res iudicata. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji orzekł w tym zakresie o zwrocie podania z uwagi na brak właściwości, które to rozstrzygnięcie spotkało się z aprobatą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 22 października 2009 r.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy E. S. zarzucił zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2010 r. naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził brak podstaw do uwzględnienia wniosku odwoławczego i decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ w całości podtrzymał stanowisko, iż koniecznym stało się umorzenie postępowania, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r., ponieważ z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skoro do oceny decyzji I-instancyjnej Wojewody [...] z dnia [...] października 1983 r. właściwy jest sąd powszechny, to do oceny decyzji wydanej w II instancji w wyniku rozpatrzenia odwołania, tj. decyzji Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r. również właściwy będzie sąd powszechny - sąd pracy. Zatem z uwagi na brak właściwości Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r. postępowanie należało umorzyć.

Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez E. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r., a także zasądzenie kosztów postępowania przed sądem administracyjnym według norm przepisanych skarżący podniósł zarzuty naruszenia przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik skarżącego (ustanowiony w sprawie z urzędu) w piśmie procesowym z dnia 20 maja 2011 r. poparł wnioski zawarte w skardze, a ponadto zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 38 ustawy o urzędnikach państwowych poprzez błędną jego wykładnię w związku z przyjęciem, że do oceny decyzji wydanej przez Wojewodę [...] z dnia [...] października 1983 r. oraz decyzji Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r. właściwy jest sąd powszechny.

W uzasadnieniu pisma procesowego pełnomocnik strony podniósł, że organ niesłusznie uznał, iż w stosunku do decyzji wydanych na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych wyłączona jest możliwość prowadzenia postępowań w trybie przepisów k.p.a., regulujących stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Z dniem 1 stycznia 2004 r. utracił moc obowiązującą art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 ze zm.). Wymieniony przepis stanowił, że od decyzji w sprawie wypowiedzenia lub rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym, przeniesienia albo zlecenia mu wykonywania innej pracy, przeniesienia na niższe stanowisko bądź zawieszenia w pełnieniu obowiązków, urzędnikowi państwowemu mianowanemu przysługiwała skarga do sądu administracyjnego na zasadach przewidzianych w k.p.a. Powyższy przepis został skreślony przez art. 11. pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) z dniem 1 stycznia 2004 r. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 924/06, do czasu skreślenia art. 38 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych sprawa rozpatrywania sporów o roszczenia urzędników ze stosunku pracy uregulowana była różnie wobec urzędników państwowych mianowanych i wobec urzędników państwowych zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. W stosunku do tych ostatnich, zgodnie z art. 39 ustawy, miał zastosowanie bez żadnych ograniczeń tryb określony w Kodeksie pracy. Natomiast w odniesieniu do urzędników państwowych mianowanych, w art. 38 ust. 1 ustawy, określone zostały rodzaje spraw, w których rozpatrywanie sporów podlegało trybowi postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego. W związku ze skreśleniem ust. 2 art. 38 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, z dniem 1 stycznia 2004 r. także ta kategoria spraw przypisana została kognicji sądu powszechnego - sądu pracy (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 924/06). Organ analizując, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej powinien kierować się stanem prawnym obowiązującym w chwili wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1983 r. i utrzymującej ją mocy decyzji Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej. Rozstrzygający dla oceny czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawa w dniu wydania tej decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji tego prawa. W chwili wydania skarżonych decyzji, sprawy wypowiedzenia lub rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym, przeniesienia albo zlecenia mu wykonywania innej pracy, przeniesienia na niższe stanowisko bądź zawieszenia w pełnieniu obowiązków były sprawami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie Minister Spraw Wewnętrznych uznał, iż zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, albowiem w świetle prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 469/09 wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1983 r. w przedmiocie odwołania E. S. ze stanowiska inspektora wojewódzkiego w Urzędzie Wojewódzkim w [...] nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu administracyjnym, a zatem nie jest też możliwe orzekanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w tej sprawie przez organ odwoławczy.

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Wskazać należy, iż bezprzedmiotowość postępowania wystąpi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Łd 2424/94 (Monitor Podatkowy 1996/4, s. 114) wypowiadając się w przedmiocie bezprzedmiotowości postępowania wskazał, że: "(...) wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, iż niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. (...) Przy czym chodzi o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, lecz w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru rozstrzygnięcia w sprawie, a jedynie (charakter) formalnego jego zakończenia". Podkreślić przy tym należy, że art. 105 § 1 k.p.a. odnosi się do sytuacji, gdy postępowanie administracyjne ulega obligatoryjnemu umorzeniu, a jedyną przesłanką takiego rozstrzygnięcia jest bezprzedmiotowość tego postępowania. W doktrynie przyjmuje się, iż bezprzedmiotowość zachodzi wtedy, gdy "brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do istoty" (vide: B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz 8 wydanie - wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006 r., str. 489). W tymże komentarzu: "Przyczyny te (przyczyny bezprzedmiotowości – dopisek własny) mogą powstać na skutek faktów naturalnych lub na skutek zdarzeń prawnych, chodzić będzie o (...), czy też niedopuszczalność wzruszenia decyzji w trybach nadzwyczajnych wynikających z przepisów odrębnych (np. na żądanie strony w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów) albo z oceny prawnej orzeczenia sądu administracyjnego".

Stosownie do postanowień art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie z art. 171 powołanej ustawy, wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia.

Treść powyższych przepisów wskazuje, iż moc wiążąca prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się tym, iż ten sąd, jak też inne sądy oraz organy administracji publicznej, w tym także orzekające w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, muszą brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia orzeczenia sądowego, ale i jego treść. Podmioty te są zatem faktem i treścią prawomocnego orzeczenia sądu związane, co powoduje w sposób bezwzględny uwzględnienie tego w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Natomiast powaga rzeczy osądzonej wyklucza możliwość ponownego rozpoznania tej sprawy w postępowaniu sądowoadminstracyjnym. Jest nią objęta nie tylko sentencja, ale z uwagi na wyrażoną w uzasadnieniu wyroku ocenę prawną, powagą rzeczy osądzonej są też motywy wyroku.

Słusznie zatem w przedmiotowej sprawie organ zwrócił uwagę, iż Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 22 października 2009 r. rozstrzygnął kwestię właściwości organu władnego rozpatrzyć wniosek o stwierdzenie decyzji w przedmiocie odwołania skarżącego ze stanowiska inspektora wojewódzkiego w Urzędzie Wojewódzkim w [...]. W uzasadnieniu tego wyroku sąd wskazał, iż z dniem 1 stycznia 2004 r. utracił moc obowiązującą art. 38 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Powyższy przepis został skreślony przez art. 11 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) z dniem 1 stycznia 2004 r. Do czasu skreślenia z dniem 1 stycznia 2004 r., art. 38 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, sprawa rozpatrywania sporów o roszczenia urzędników ze stosunku pracy uregulowana była różnie wobec urzędników państwowych mianowanych i wobec urzędników państwowych zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. W stosunku do urzędników państwowych mianowanych, w art. 38 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, określone zostały rodzaje spraw, w których rozpatrywanie sporów podlegało trybowi postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego. W związku ze skreśleniem ust. 2 art. 38 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, ta kategoria spraw przypisana została kognicji sądu powszechnego – sądu pracy. Wobec powyższych ustaleń, zdaniem sądu, organ administracji prawidłowo zastosował art. 66 § 3 k.p.a. i postanowieniem zwrócił wniosek skarżącemu. Sąd przyznał, iż w trybie nadzwyczajnym (art. 156 k.p.a.), przy badaniu czy akt administracyjny (decyzja, postanowienie) nie został wydany z rażącym naruszeniem prawa, bierze się pod uwagę porządek prawny obowiązujący w dacie wydania aktu. Jednakże w tym postępowaniu przedmiotem rozpoznania nie była ocena prawidłowości zastosowania i zinterpretowania przepisów materialnych ale rozstrzygnięcie zagadnienia procesowego, a więc ustalenie organu właściwego do rozpoznania wniosku strony.

Powyższy wyrok wiązał Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją i wiąże także skład orzekający w niniejszej sprawie. Przedmiotowy wyrok wywołał taki skutek, że zamknął organowi drogę do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1983 r. Zatem rozpatrując sprawę ponownie po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1169/08 (wyrok ten zapadł już po wyroku o sygn. akt II SA/Wa 469/09) uchylającym decyzje w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r. (decyzji wydanej w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1983 r.), organ miał też zamkniętą drogę do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie decyzji z dnia [...] czerwca 1984 r. Zatem postępowanie stało się bezprzedmiotowe, co musiało prowadzić do jego umorzenia.

Mając powyższe na uwadze nie można podzielić zarzutów skargi, iż organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a., a także naruszył art. 38 ustawy o urzędnikach państwowych.

Podnieść także należy, iż sąd wyrokiem z dnia 3 listopada 2009 r. uchylił decyzje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z tej przyczyny, iż wymieniony organ nie dokonał w sposób wyczerpujący ustaleń faktycznych, jak też z powodu niedopuszczalności prowadzenia postępowania w trybie stwierdzenia nieważności jedynie w zakresie decyzji drugoinstancyjnej. W tym wyroku sąd nie wypowiedział się co do właściwości organu w zakresie rozpoznania wniosku strony, a uczynił to sąd w sposób wiążący w wyroku poprzedzającym z dnia 22 października 2009 r. W tym stanie rzeczy ocenę prawną i realizację przez organ wskazań zawartych w wyroku z dnia 3 listopada 2009 r. należy rozpatrywać przez pryzmat wyroku z dnia 22 października 2009 r., a to z kolei prowadzi do wniosku, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył postanowień art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W związku z powyższym, sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł, jak w sentencji. W przedmiocie przyznania adwokatowi wynagrodzenia za poniesione i nieopłacone koszty pomocy prawnej świadczonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 162, poz. 1348 ze zm.).