Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 834/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 188, art. 197 par 1, art. 201 par 1 pkt 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 145 par 1  pkt 1 lit. a) i c)
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Jolanta Replin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o zwrot środków uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z [...] listopada 2017r. nr [...]


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Skarżąca – A.G. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. (dalej: "NUS") pismem z 20 kwietnia 2015r. o zwrot zajętych bezprawnie środków, jej zdaniem, byłej spółki cywilnej P. s.c. (zwana dalej: "Spółką").

2. Skarżąca w piśmie zatytułowanym "wezwanie przedsądowe", które wpłynęło do NUS 30 czerwca 2015r., zażądała ponownie zwrotu środków bezprawnie zajętych na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych i zaliczek na ten na podatek PIT-4R - 38.165,39 zł z należnymi odsetkami od dnia zajęcia kwot z konta i wskazała rachunek Spółki, na który należy zwrócić środki.

3. NUS postanowieniem z [...] lipca 2015r., na mocy art. 165a i art. 216 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017r., poz. 201 ze zm., zwana dalej: "O.p.") odmówił Skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu ww. środków.

4. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIS") po uwzględnieniu zażalenia Skarżącej, postanowieniem z [...] września 2015r. uchylił ww. postanowienie NUS i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

5. NUS postanowieniem z [...] listopada 2015r., ponownie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu ww. środków, powołując się na art. 165a § 1 O.p.

Zdaniem NUS w sprawie nie ma podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia ww. wniosku Skarżącej – o zwrotu kwoty wyegzekwowanej w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec Spółki, która złożyła deklaracje roczne na lata 2009-2014 (PIT-4R). Zaliczek tych nie przekazano w terminie, więc tytuły wykonawcze skierowano do egzekucji. Dodatkowo przepisy prawa nie dają podstaw do rozstrzygnięcia żądanie Skarżącej "zwrotu środków zajętych". NUS wyjaśnił też, że w celu bezspornego wyjaśnienia istoty sprawy - istnienia bądź nieistnienia Spółki, wniósł 12 listopada 2015r. pozew do Sądu Rejonowego w M.

Skarżąca w zażaleniu z 24 listopada 2015r. wniosła o uchylenie ww. postanowienia NUS, z uwagi na naruszenie art. 165a, art. 122 i art. 187 O.p. Wskazała, że wielokrotnie zawiadamiała organ podatkowy o wystąpieniu ze Spółki 1 stycznia 2009r., a także o nieistnieniu Spółki w związku z Jej wystąpieniem. Podniosła, że NUS błędnie przyjął, że: a) nie ma podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia zwrotu bezpodstawnie wyegzekwowanej w postępowaniu egzekucyjnym kwoty wobec podmiotu nieistniejącego; b) złożenie dokumentów związanych z likwidacją działalności Spółki przekracza czynność zwykłego zarządu, a niezadowolenie drugiego wspólnika związane z wystąpieniem Skarżącej nie może mieć znaczenia w sprawie, bo doszło do wypowiedzenia jednostronnego, zgodnie z art. 61 k.c. Skarżąca na poparcie stanowiska o nieistnieniu Spółki, po Jej wystąpieniu, powołała wyroki sądów, w których stwierdzono m.in., że drugi wspólnik nie może samodzielnie składać oświadczeń woli i władać majątkiem Spółki. NUS nie ustalił, kto podpisywał się pod oświadczeniami finansowymi Spółki prowadzonej "na czarno" i kto przyjął deklaracje od osoby, która nie była uprawniona do ich składania. Spółka od 1 lutego 2009r. nie prowadziła działalności gospodarczej i dlatego nie rozliczyła si z dochodu, którego nie osiągnęła. Wyłudzenia VAT dokonały dwie spółki, w tym ta nieistniejącą.

6. DIS postanowieniem z [...] stycznia 2016r. utrzymał w mocy ww. postanowienie z [...] listopada 2015r., wskazując, że NUS zgodnie z art. 165a § 1 O.p. odmówił wszczęcia postępowania, gdyż organ podatkowy nie ma podstawy materialnoprawnej do prowadzenia i rozstrzygania o bycie prawnym Spółki i zwrocie kwoty wyegzekwowanych od tego nieistniejącego, w ocenie Skarżącej, podmiotu.

DIS wyjaśnił, że kwestia wypowiedzenia umowy Spółki była przedmiotem wielu postępowań sądowych, zakończonych wyrokami: Sądu Rejonowego w N. [...] z [...] kwietnia 2010r. sygn. akt [...], Sądu Rejonowego w P. z [...] grudnia 2012r. sygn. akt [...], Sądu Okręgowego w L. [...] z [...] grudnia 2013r. sygn. akt [...], Sądu Okręgowego w L. [...] z [...] czerwca 2014r. sygn. akt [...], Sądu Apelacyjnego w L. [...] z [...] listopada 2014r. sygn. akt [...] Sądu Okręgowego w P. [...] z [...] maja 2014r. sygn. akt [...]. Dodatkowo NUS, mając na względzie brak uprawnień organów podatkowych do rozstrzygania w sprawie zakończenia działalności gospodarczej przez podmioty je prowadzące, wniósł 12 listopada 2015r., na mocy art. 199a § 3 O.p., pozew do Sądu Rejonowego w M. o ustalenie istnienia umowy Spółki zawartej 20 lipca 2005r., zmienionej aneksami z 31 sierpnia i 7 września 2006r. oraz 1 marca 2007r.

DIS, odnosząc się do zarzutów Skarżącej zauważył, że z materiału dowodowego wynika, Spółka złożyła deklaracje roczne (PIT-4R) za lata 2009-2014 o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy i ich korekty za lata 2011 i 2012. Deklaracje podpisał drugi wspólnik, bo zgodnie z art. 865 k.c., każdy wspólnik jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki, jeżeli nie przekraczają one zakresu zwykłych czynności - których dokonanie jest niezbędne dla normalnego, niezakłóconego korzystania z rzeczy zgodnie z jej przeznaczeniem (art. 199 k.c.). Deklaracje Spółki, wbrew twierdzeniu Skarżącej, nie muszą być podpisane przez wszystkich wspólników, na co wskazują ww. przepisy k.c. więc na tym etapie nie ma zastosowania art. 14 § 1 k.c. Drugi wspólnik był więc uprawniony do złożenia deklaracji.

7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 marca 2017r. sygn. akt III SA/Wa 946/16 uchylił ww. postanowienia DIS z [...] stycznia 2016r. i NUS z [...] listopada 2015r., uznając, że odmowa wszczęcia postępowania nie była zasadna, a organy naruszyły art. 165a § 1 O.p. i to w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Z motywów uzasadnienia Sądu wynika, że w sytuacji, jaka miała miejsce w sprawie, organ powinien rozważyć wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, jako bezprzedmiotowego, z uwagi na brak możliwości jego prowadzenia i rozstrzygania przez organ o bycie prawnym Spółki, ewentualnie o zawieszeniu postępowania, ze względu na wystąpienie do sądu powszechnego o ustalenie istnienia tego podmiotu.

8. NUS decyzją z [...] listopada 2017r., na podstawie art. 208 O.p. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu NUS przedstawił okoliczności związane z powstaniem Spółki, jej działaniem, wypowiedzeniem umowy przez Skarżącą i nieuznanie tego przez drugiego wspólnika. NUS przywołał przepisy odnoszące się do obowiązków ewidencyjnych i podatkowych przedsiębiorców będących osobami fizycznymi działającymi w ramach spółek osobowych. NUS podniósł, że z inicjatywy obu wspólników Spółki, którzy pozostają w sporze, co do jej istnienia, toczyło się wiele postępowań sądowych, ale ich wyniki są rozbieżne i żadne z zapadłych wyroków nie przesądza jednoznacznie o istnieniu, bądź nieistnieniu umowy Spółki. NUS wskazał również, że Sąd Rejonowy w M., w związku z pozwem NUS, wniesionym na mocy art. 1891 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2014r. poz. 101, zwany dalej: "k.p.c.") w związku z art. 199a § 3 O.p. oddalił powództwo o ustalenie istnienia umowy Spółki – wyrokiem z [...] stycznia 2017r. sygn. akt [...]. Sąd Okręgowy w P. [...], w wyniku apelacji NUS, wyrokiem z [...] maja 2017r. sygn. akt [...] uchylił ww. wyrok Sądu Rejonowego i przekazał sprawę do ponownego rozparzenia. Sąd Rejonowy w M. [...] wyznaczył termin posiedzenia w ww. sprawie na [...] grudnia 2017r.

NUS, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych w zakresie bezprzedmiotowości postępowania wskazał, że w sprawie konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego celem bezspornego wyjaśnienia istoty sprawy - istnienia bądź nieistnienia Spółki, na które ciążą zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych, na poczet których zajęto środki na rachunku bankowym. Działania te – zdaniem NUS - przekraczają uprawnienia organu podatkowego, gdyż brak jest możliwości prowadzenia i rozstrzygania przez organ podatkowy o bycie prawnym Spółki. Na tej podstawie NUS uznał, że koniecznym było zastosowanie art. 208 § 1 O.p. i umorzenie postępowania wszczętego wnioskiem z [...] kwietnia 2015r. Nie było przedmiotu postępowania rozumianego, jako sprawa, w której organ podatkowy jest władny i obowiązany wydać rozstrzygnięcie w oparciu o przepisy prawa materialnego. Zachodziła więc przyczyna przedmiotowa bezprzedmiotowości postępowania.

9. Skarżąca w odwołaniu z 2 grudnia 2017r. wniosła o uchylenie ww. decyzji i zobowiązanie NUS do ponownego właściwego rozpoznania sprawy oraz uwzględnienie dowodów wniesionych przez Skarżącą. Ww. decyzji zarzuciła rażące naruszenie: a) art. 80a, art. 120, art. 138, art. 180, art. 187 O.p.; b) art. 79 § 1 i 2 k.k.s. i wskazała, że zgodnie z art. 80 O.p. do podpisywania deklaracji uprawniona jest osoba upoważniona lub posiadająca pełnomocnictwo. Drugi wspólnik nie posiadał upoważnienia Skarżącej ani pełnomocnictwa do działania w jej imieniu. Za brak podpisu deklaracji przez osobę nieupoważnioną grożą sankcje karne, a sam dokument traci ważność. NUS naruszył art. 79 kks, gdyż od lutego 2009r. nie zobowiązał osoby nieupoważnionej do dostarczenia pełnomocnictwa do składania deklaracji. Dowody wniesione przez Skarżącą są umyślnie pomijane przez NUS, który udaje, że nie ma ich w aktach. Od dziewięciu lat nie jest wiadomym na podstawie, jakiego tytułu prawnego i jakiego prawa NUS przyjmuje deklaracje, wbrew woli Strony od osoby nieuprawnionej.

10. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (zwany dalej: "DIAS") decyzją z [...] lutego 2018r. utrzymał w mocy ww. decyzję NUS, podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną oraz przywołując na wiążący w sprawie ww. wyrok WSA w Warszawie.

Zdaniem DIAS, bezsprzecznie istotą wniosku Skarżącej z 20 kwietnia 2015r. jest kwestia istnienia Spółki, a zawarte w tym piśmie żądanie zwrotu kwot wyegzekwowanych z rachunku Spółki ma charakter pochodny, związany z tą kwestią. NUS zasadnie podniósł, że kwestii istnienia stosunków prawnych, opartych na umowach cywilnoprawnych (a taką umowa jest umowa Spółki), organy podatkowe nie posiadają kompetencji do rozstrzygania, gdyż należy ona do domeny sądów powszechnych. Z tych względów wszelkie sprawy dotyczące rozliczeń podatkowych wspólników i samej Spółki (wysokość zobowiązań, zaległości czy też nadpłaty lub zwroty podatku) dla dopuszczalności ich prowadzenia wymagają uprzedniego sądowego rozstrzygnięcia spornej między wspólnikami sprawy istnienia umowy spółki cywilnej. Do tego czasu, jak słusznie wskazał NUS, brak jest przedmiotu postępowania podatkowego zainicjowanego ww. wnioskiem Skarżącej. Przepisem znajdującym zastosowanie w sprawie jest art. 208 § 1 O.p., w myśl którego postępowanie bezprzedmiotowe podlega obligatoryjnemu umorzeniu.

11. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuciła ww. decyzji DIAS naruszenie przepisów, które miało wpływ na wynik sprawy: a) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i 3 k.p.a., art. 78 k.p.a. i art. 84 § 1 k.p.a., b) prawa materialnego przez brak merytorycznych ustaleń, co do których organ był zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i dokonać dogłębnej ich analizy na piśmie, czego ponownie nie dokonał i uznał interes tylko jednej strony, co było rażącym uchybieniem.

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że organ ponownie badając sprawę pominął brak pełnomocnictwa, którego nie posiada drugi wspólnik, który nie mógł składać samodzielnie deklaracji, które nie mają więc mocy prawnej. NUS i DIAS był o tym wielokrotnie informowane, ale pominęły to przy wydawaniu decyzji. Nie powołano też biegłego, czym rażąco naruszył prawo procesowe i wydał wadliwą decyzję, korzystną dla wyłudzających VAT. Skarżąca na mocy art. 136 k.p.a. wniosła o zobowiązanie drugiego wspólnika do przedłożenia ww. pełnomocnictwa oraz dowodów potwierdzających działalność Spółki, tym bardziej, że urząd nie określił, jaki rodzaj działalności prowadzi Spółka. Skarżąca powołała się na wydane w jej sprawach przed WSA w Warszawie wyroki o sygn. akt III SA/Wa 987/12, III SA/Wa 2030/15 i III SA/Wa 956/16 oraz wskazała na znane organom wyroki Sądów powszechnych, z których wynika, że Spółka nie istnieje. Skarżąca wskazała, że WSA w Olsztynie w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 286/10 wyraźnie wskazał, że drugi wspólnik nie mógł samodzielnie podpisać deklaracji. Organy pominęły korzystne wyroki, które są prawomocne.

W ocenie Skarżącej DIAS wydając ww. decyzję nie odnosi się do istoty sprawy, bo nie ma argumentów. Organy podatkowe nie przeczytały też akt sprawy, w której wydały decyzje. Nie wiadomo dlaczego wydano decyzję o umorzeniu, skoro Spółka nie istnieje.

12. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. skarga ma uzasadnione podstawy, aczkolwiek nie tylko z powodów w niej wskazanych.

2. Przepisem, który umożliwia Sądowi działanie nie tylko na podstawie zarzutów i wniosków podniesionych w skardze jest art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."), który stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a P.p.s.a. Ostatni z przepisów – art. 57a P.p.s.a. nie miał w sprawie zastosowania, gdyż doszło do wydania w sprawie decyzji, a nie interpretacji indywidualnej.

Sąd nie był więc związany wadliwie powołanymi, jako podstawa prawna skargi – przepisami k.p.a., które nie miały zastosowania w sprawie przed organami podatkowymi, ale wziął pod uwagę odpowiadające im przepisy O.p., a w szczególności art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 197 § 1 O.p. Sąd uznał ponadto, że skargę należało uwzględnić także z powodów w niej nie wskazanych.

3. Zdaniem Sądu organy podatkowe obu instancji nie miały w okolicznościach faktycznych, które wynikają zarówno z akt administracyjnych sprawy, jak również ze wskazywanego w uzasadnieniach wydanych decyzji przebiegu postępowania, żadnych podstaw do zastosowanie przepisu art. 208 § 1 O.p. W tym kontekście doszło do naruszenia w sprawie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływa na wynik sprawy, a w szczególności art. 120, art. 122, art. 187 § 1 O.p. W aktach sprawy znajdowały się bowiem dowody oraz wynikające z nich okoliczności faktyczne, które przemawiały za potrzebą zgoła odmiennego rozpatrzenia sprawy, niż decyzja o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowe na mocy art. 208 O.p. Ani NUS, wydając decyzję z [...] listopada 2017r. ani DIAS, wydając zaskarżoną decyzję, nie wzięły ich pod rozwagę.

Przepis art. 208 § 1 O.p. stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Zdaniem Sądu w sprawie nie zaszła żadna z okoliczności wskazanych w tym przepisie, choć organy podatkowe powoływały się prawidłowo na orzecznictwo Sądów administracyjnych, które wskazywało w jakich okolicznościach możliwie jest umorzenie postępowania. Okoliczności te nie zaszły jednak w sprawie.

Sąd podkreśla również, że jakkolwiek prawidłowe jest stwierdzenie DIAS wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że bezsprzecznie istotą wniosku Skarżącej z 20 kwietnia 2015r. jest kwestia istnienia Spółki, a zawarte w tym piśmie żądanie zwrotu kwot wyegzekwowanych z rachunku Spółki ma charakter pochodny, związany z tą kwestią, tym niemniej na tej podstawie niemożliwe i oczywiście nieuzasadnione było przyjęcie przez DIAS i NUS w wydanych w sprawie decyzjach, że zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania.

Wskazać bowiem należy, że zarówno DIAS, jak i NUS wiadomym było, że Sąd Rejonowy w M., w związku z pozwem NUS, wniesionym na mocy art. 1891 k.p.c. w związku z art. 199a § 3 O.p. oddalił powództwo o ustalenie istnienia umowy Spółki – wyrokiem z [...] stycznia 2017r. sygn. akt [...]. Dodatkowo z akt administracyjnych sprawy wynikało, że Sąd Okręgowy w P. [...], w wyniku apelacji NUS, wyrokiem z [...] maja 2017r. sygn. akt [...]uchylił ww. wyrok Sądu Rejonowego i przekazał sprawę do ponownego rozparzenia. Organowi pierwszej instancji, który wydał decyzję z [...] listopada 2017r., utrzymaną w mocy przez DIAS zaskarżoną decyzją, wiadomym było, że Sąd Rejonowy w M. [...]wyznaczył termin posiedzenia w ww. sprawie na [...] grudnia 2017r.

W ocenie Sądu, skoro DIAS wyjaśnił, że istotną w sprawie, wszczętej wnioskiem Skarżącej z [...] kwietnia 2015r., kwestią było istnienie Spółki, powinien konsekwentnie przyjąć, że z uwagi na toczące się przed Sądem powszechnym postępowanie w trybie art. art. 1891 k.p.c. w związku z art. 199a § 3 O.p. zachodziła przesłanka z art. 201 § 1 pkt 2 O.p.

Przepis art. 201 § 1 pkt 2 O.p. stanowi, że organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Organ podatkowy w świetle ww. przepisu nie ma możliwości wyboru i jeśli zachodzi przesłanka w postaci tzw. "zagadnienia wstępnego", powinien obligatoryjnie zawiesić postępowanie.

W piśmiennictwie wskazuje się, że przez "zagadnienie wstępne" należy rozumieć pewną kwestię o charakterze otwartym (tzn. jeszcze nieprzesądzoną), której treścią może być wypowiedź, co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego, albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne (por. B. Graczyk, O niektórych zagadnieniach prejudycjalności w orzecznictwie administracyjnym, "Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Łódzkiego. Nauki Humanistyczno-Społeczne" 1965, z. 38, s. 91). Z zagadnieniem wstępnym, zwanym też kwestią wstępną lub prejudycjalną, mamy do czynienia wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej.

Skoro organ podatkowy pierwszej instancji – NUS, mając na względzie wątpliwości, co do istnienia Spółki, które warunkowały rozpatrzenie sprawy z wniosku Skarżącej z [...] kwietnia 2015r. o zwrot zajętych (zdaniem Skarżącej bezprawnie) środków Spółki (zdaniem Skarżącej nieistniejącej Spółki), wystąpił z ww. powództwem o ustalenie istnienia umowy ww. Spółki, na mocy art. 199a § 3 O.p. w związku z art. 1891 k.p.c., a z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby przed Sądem powszechnym doszło do zakończenia tejże sprawy, gdyż Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z [...] maja 2017r. uchylił ww. wyrok Sądu Rejonowego w M. z [...] stycznia 2017r., należało przyjąć, że NUS – umarzając postępowanie decyzją z [...] listopada 2017r. - jeszcze przed zakończeniem sprawy przez Sądu Rejonowego w M. wyznaczonej na [...] grudnia 2017r. – naruszył art. 201 § 1 pkt 2 O.p.

Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie, stwierdza, że ww. decyzja NUS z [...] listopada 2017r. była przedwczesna w świetle wynikających z akt sprawy okoliczności faktycznych. Tożsamą wadliwość zawierała także zaskarżona decyzja DIAS, w której bez uwzględnienia ww. jasnych i nie budzących okoliczności faktycznych sprawy, wskazujących na potrzebę zawieszenia postępowania w sprawie, na mocy art. 201 § 1 pkt 2 O.p., wyrażono przekonanie, że należało zastosować art. 208 § 1 O.p.

4. Sąd wyraża też przekonanie, że nadużyciem było powołanie się przez DIAS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w kontekście podstaw do umorzenia postępowania, na wiążący w sprawie, prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 23 marca 2017r. sygn. akt III SA/Wa 946/16. Na mocy ww. orzeczenia uchylono ww. postanowienia DIS z [...] stycznia 2016r. i NUS z [...] listopada 2015r., z uwagi na naruszenie art. 165a § 1 O.p. Jakkolwiek z motywów ww. orzeczenia wynika, że organy podatkowe powinny alternatywnie rozważyć wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, jako bezprzedmiotowego, z uwagi na brak możliwości jego prowadzenia i rozstrzygania przez organ o bycie prawnym Spółki, ewentualnie o zawieszeniu postępowania, ze względu na wystąpienie do sądu powszechnego o ustalenie istnienia tego podmiotu, tym niemniej wyrok ten zapadł w związku z tym, że organy podatkowe odmówiły wszczęcia postępowania i to po rozpatrzeniu wniosku z [...] czerwca 2015r., a nie pierwotnego wniosku z [...] kwietnia 2015r. W sprawie rozpoznawany był wniosek Skarżącej z [...] kwietnia 2015r., a ponadto z akt sprawy wynikało, że Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z [...] maja 2017r. - czyli już po wydaniu ww. orzeczenia przez WSA w Warszawie - orzekł o uchyleniu ww. wyroku Sądu Rejonowego w M. z [...] stycznia 2017r. Doszło więc do zmiany okoliczności faktycznych, o których orzekał WSA w Warszawie.

5. Sąd stwierdza ponadto, że mając powyższe okoliczności na względzie, za przedwczesne należało uznać zarzutu skargi o naruszeniu przez organy podatkowe przepisów art. 188 i art. 197 § 1 O.p.

6. DIAS, jak również i NUS, stosownie do art. 153 P.p.s.a., zobowiązany będzie, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, uwzględnić dokonaną przez Sąd wykładnię ww. przepisów prawa.

7. Sąd mając powyższe okoliczności na względzie uznał, że zasadne było wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji DIAS, jak również poprzedzającej ją decyzji NUS z [...] listopada 2017r., z uwagi na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a.

Sąd nie wydał rozstrzygnięcia o kosztach postępowania sądowego, gdyż na mocy postanowienia Starszego referendarza sądowego z 9 maja 2018r. Skarżącą zwolniono m.in. od wpisu od skargi.