Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 154/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
658
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Aldona Gąsecka – Duda Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A.O. na bezczynność Burmistrza T. postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu A.O. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

Skarżący A.O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Burmistrza T. w sprawie skierowanego do tego organu żądania A,O, o naprawienie dróg gminnych.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz T. wniósł o jej odrzucenie, podając, że zapadło już prawomocne orzeczenie w sprawie II SA/Kr 1963/11, a skarżący ponownie wniósł skargę.

W odpowiedzi na wezwanie z dnia 7 września 2012 r. o wykazanie, że skarżący wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. zażalenie w trybie art.37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie, A.O. złożył pismo SKO w T. z dnia 18.11.2011 r. dotyczące zażalenia w sprawie oszacowania strat, jakie wystąpiły w związku z niekorzystnymi zjawiskami atmosferycznymi w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy w dniu 19 lipca 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z powyższej regulacji wynika zatem, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna w sprawach, w których organ zobowiązany jest do wydania decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, względnie w sprawach, w których organ zobowiązany jest do podjęcia innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Żądanie naprawienia drogi nie jest indywidualną sprawą administracyjną, która powinna być załatwiona w drodze decyzji administracyjnej na zasadach i w trybie określonym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego też sprawa ta nie mieści się w katalogu spraw poddanych kognicji sądu administracyjnego, co oznacza, że jest niedopuszczalna.

Stosownie do przepisu art.58 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Nadto, jedynie na marginesie stwierdzić należy, że stosownie do przepisu art.52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W myśl § 2 tego przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Środkiem zaskarżenia przewidzianym w tym przepisie jest również zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a. ( por. postanowienie NSA z dnia 6.07.2006 r., sygn.I OSK 480/06). Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 14 marca 1999 r. w sprawie III SA 7254/98, LEX nr 43843).

Skarżący nie wykazał, że środek ten wyczerpał, gdyż złożone przez niego pismo SKO w T. z dnia 18.11.2011 r. dotyczy zażalenia złożonego w innej sprawie.

Dlatego też, na podstawie powyższego przepisu należało orzec jak w sentencji.