Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Ka 1219/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska /spr./ Sędziowie NSA Krzysztof Stanik Asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant Magdalena Nowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2004 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" S.A. w . na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania w tym podatku - uchyla zaskarżoną decyzję, - stwierdza, że decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku, - zasądza na rzecz strony skarżącej od Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę [...] zł /słownie: [...] złotych/ tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa w K., po rozpatrzeniu odwołań "A" S.A. w R., utrzymała w mocy decyzje Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] r. nr [...] i nr [...] w przedmiocie określenia za [...] 2002 r. zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł, zaległości podatkowej w tym podatku w kwocie [...] zł i odsetek za zwłokę w kwocie [...] zł oraz w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania w tym podatku w kwocie [...] zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołała art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 13 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 23 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387). W uzasadnieniu podała, iż w toku kontroli w zakresie prawidłowości rozliczania podatku od towarów i usług za kwiecień 2002 r. Urząd Skarbowy w R. stwierdził, iż Spółka zaniżyła podatek należny na łączną kwotę [...] zł, ponieważ nie ujęła w ewidencji sprzedaży i deklaracji podatkowej podatku należnego według stawki 22% od przekazanego pracownikom i emerytom towaru w formie deputatów węglowych, jak również niesłusznie skorygowała podatek należny od uprzednio opodatkowanych deputatów węglowych za okres od stycznia do marca 2002 r.. Organ podatkowy pierwszej instancji uznał, iż przekazanie towaru w formie deputatów węglowych stanowi czynność opodatkowaną w myśl art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), a zatem winna być opodatkowana według stawki 22% oraz ujęta w ewidencji sprzedaży i w deklaracji podatkowej VAT-7. W tej sytuacji Urząd Skarbowy w R. wydał decyzje określając prawidłowe zobowiązanie podatkowe, zaległość podatkową, odsetki za zwłokę oraz ustalając dodatkowe zobowiązanie podatkowe.

Od powyższych decyzji skarżąca Spółka wniosła odwołania, żądając ich uchylenia. Zarzuciła przy tym naruszenie art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, argumentując, iż jako pracodawca jest zobligowana - na podstawie odrębnych przepisów - do świadczeń na rzecz pracowników i emerytów w postaci wydania deputatów węglowych. Dodała, iż obowiązek ten nałożony normą prawną nie ma charakteru obrotu cywilnoprawnego opartego na autonomii woli stron, a zatem pozostaje poza zakresem przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Odwołała się przy tym do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2002 r. sygn. akt I SA/Ka 2356/00. Zaakcentowała też, iż brak realizacji tych świadczeń grozi zarzutem naruszenia przez pracodawcę ustanowionych praw pracowniczych i możliwością dochodzenia roszczeń.

Izba Skarbowa w K. nie uznała argumentów odwołania i powołując się na uregulowania zawarte w art. 2 ust. 3 pkt 2 i w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym uznała, że nastąpiło przekazanie towaru na potrzeby osobiste zatrudnionych pracowników i byłych pracowników, a zatem czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki właściwej dla przekazanego towaru, przy czym bez znaczenia jest okoliczność przekazywania towaru jako ekwiwalentu za wykonaną pracę. Powołała się przy tym na pismo Ministerstwa Finansów z dnia 15 lutego 2002 r. nr PP1/0602-121/BM6-1327/02K.Sz. Następnie zauważyła, że powołany wyrok Sądu nie stanowi źródła prawa i wiąże organ podatkowy tylko w danej sprawie. Końcowo dodała, iż w tym stanie faktycznym nie ma zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy podatkowej, bowiem przepis ten ustanawia zwolnienie od podatku od towarów i usług przychodów z tytułu świadczeń w naturze bądź w postaci ekwiwalentu, a wartość pieniężna deputatów jest przychodem osób otrzymujących deputaty. Tak więc zwolnienie to dotyczy pracowników otrzymujących deputaty, a nie Spółki jako podmiotu przekazującego deputaty.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła przy tym mylną interpretację art. 2 ust. 3 pkt 2 oraz art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W uzasadnieniu zarzutu powtórzyła argumentację sformułowaną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz dodała, iż orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2002 r. sygn. akt I SA/Ka 2356/00 dotyczy analogicznego stanu faktycznego, a zatem winno być uwzględnione w tym postępowaniu. Uznała też za błędną interpretację zawartą w piśmie Ministerstwa Finansów, na które powoływała się Izba Skarbowa. Końcowo stwierdziła, że świadczenie deputatów węglowych nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a zatem zaskarżona decyzja winna być uchylona.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia [...] 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o przyśpieszenie rozpatrzenia skargi Spółki z uwagi na rozbieżne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie kwestii opodatkowania deputatów węglowych podatkiem od towarów i usług. Wskazał przy tym na wyroki Sądu z dnia 23 lipca 2001 r. sygn. akt I SA/Ka 1097-1109/00 oraz z dnia 22 stycznia 2002 r. sygn. akt I SA/Ka 2356/00.

Na rozprawie reprezentant skarżącej Spółki nie był obecny, a pełnomocnik organu odwoławczego podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę i dodał, że organy podatkowe zastosowały interpretację przekazaną przez Ministra Finansów w piśmie z dnia 15 lutego 2002 r., które złożył do akt.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy, wywiódł, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, jednak nie z powodów naprowadzonych w skardze.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż mimo, że skarga została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), to jednak należało ją rozpoznać w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Konsekwencja taka wynika z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

Przechodząc do meritum sprawy na wstępie zaakcentować trzeba, iż kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi zasadność opodatkowania podatkiem od towarów i usług towaru, wydanego pracownikom i emerytowanym pracownikom w formie deputatów węglowych, poprzez uznanie, iż jest to czynność wymieniona w art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Zagadnienie to było już rozpatrywane przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 23 lipca 2001 r. sygn. akt I SA/Ka 1097-1109/00 (publik. OSP 6/02, poz. 77) dotyczącym rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za okres od [...] 1997 r. do [...] 1998 r. stwierdził, iż : " (...) bezsprzecznie czynnością opodatkowaną na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym u skarżącej Spółki było przekazanie węgla dla uprawnionych osób w ramach deputatu wydawanego na podstawie Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, a równocześnie czynność ta korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług określonego w art. 7 ust. 1 pkt 6 w stosunku do towaru przekazanego osobom, u których świadczenie w naturze stanowiło przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych". W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, iż "Przedmiot opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym reguluje art. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym / Dz. U. Nr 11 poz. 50 z późn. zm. /, który stanowi, iż opodatkowaniu podlega sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej /ust. 1/, eksport i import towarów i usług /ust. 2/ oraz inne czynności enumeratywnie wymienione w ust. 3 pkt 1 - 6, w tym : przekazanie przez podatnika towarów oraz świadczenia usług na potrzeby osobiste podatnika, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, a także zatrudnionych przez niego pracowników oraz byłych pracowników /pkt 2/.

Bezsprzecznie treść tego przepisu wskazuje, iż jakiekolwiek przekazanie przez podatnika towarów lub świadczenie usług na potrzeby osobiste określonych w tym przepisie osób podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Bez znaczenia pozostają więc przyczyny dla których podatnik dokonał przekazania towarów lub świadczył usługi na potrzeby osobiste tych osób fizycznych, a więc okoliczności uzasadniające rzeczone przekazanie. Zatem co do zasady każde przekazanie towarów bądź świadczenie usług na potrzeby osobiste pracowników i byłych pracowników, w tym również oparte na tytule prawnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i podatkiem akcyzowym".

Następnie wyjaśnił, że " (...) zwolnienia przedmiotowe od podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym zostały ustanowione w art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Przepis ten wymienia czynności, stanowiące przedmiot opodatkowania, które podlegają zwolnieniu zarówno od podatku od towarów i usług, jak i od podatku akcyzowego. Są to :

- czynności, o których mowa w art. 2, dotyczące towarów wymienionych w załączniku nr 1 /pkt 1/,

- świadczenie usług wymienionych w załączniku nr 2 /pkt 2/,

- eksport towarów i usług określonych w pkt 1 i 2, jeżeli nie został dotrzymany warunek, o którym mowa w art. 18 ust. 3 /pkt 3/,

- import towarów zwolnionych od cła na podstawie określonych przepisów ustawy - Prawo celne w 1997 r. i ustawy - Kodeks celny w 1998 r. /pkt 4, 4a, 4b/,

- odprzedaż towarów używanych, jeżeli jest dokonywana przez użytkownika, a także darowizna tych towarów, pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało sprzedającemu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony /pkt 5/,

- przychody, o których mowa w art. 12 ust. 1 - 6 i art. 13 pkt 2 - 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych / Dz. U. z 1993 r. Nr 90 poz. 416 z późn. zm. / /pkt 6/.

Jak z powyższego wynika treść art. 7 ust. 1 odnosi się do niektórych czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług wymienionych wcześniej w art. 2 ust. 1, 2 i 3 ustawy i związek ten jest jasny i logiczny w odniesieniu do zwolnień sformułowanych w punktach 1 - 5. Natomiast w treści punktu 6 określono zwolnienie w stosunku do niektórych przychodów wymienionych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, a przychody w świetle uregulowań zawartych w art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, nie stanowią w ogóle przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym. Taka redakcja omawianego art. 7 ust. 1 pkt 6 wskazuje na ewidentny błąd legislacyjny, a zatem konieczne jest wyprowadzenie wniosku, które z czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym podlegają zwolnieniu od tych podatków na mocy wskazanego przepisu prawa. Oczywistym bowiem jest, iż tylko czynności opodatkowane określonymi podatkami mogą korzystać ze zwolnienia od tych podatków, a przeczy zasadom logiki ustanowienie zwolnienia od podatku w stosunku do przedmiotu, który w ogóle nie został objęty opodatkowaniem".

Dalej odwołując się do treści przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, które zostały powołane w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a więc do art. 12 ust. 1 - 6 i art. 13 pkt 2 - 8, Sąd stwierdził, że "W art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawarta jest definicja przychodów ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, za które uważa się "wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności : wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych". Natomiast ust. 2 określa metodę wyceny wartości pieniężnej świadczeń w naturze, ust. 3 metodę wyceny wartości pieniężnej innych nieodpłatnych świadczeń, ust. 4 definiuje pojęcie pracownika, a ust. 5 podaje sposób ustalenia przychodu osób wykonujących pracę nakładczą. Z kolei ust. 6 zawiera definicję przychodu z tytułu członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, którym są wszelkie przychody uzyskane z tytułu wkładu pracy oraz innych tytułów przewidzianych w statucie spółdzielni.

Natomiast art. 13 zawiera katalog przychodów z działalności wykonywanej osobiście, który obejmuje : przychody z działalności artystycznej, literackiej, naukowej, trenerskiej, oświatowej i publicystycznej /pkt 2/, przychody z działalności duchownych, osiągane z innego tytułu niż umowa o pracę /pkt 3/, przychody z działalności polskich arbitrów /pkt 4/, przychody związane z pełnieniem obowiązków społecznych lub obywatelskich /pkt 5/, przychody z wykonywania czynności zleconych przez organ władzy lub administracji państwowej lub samorządowej, sąd lub prokuraturę /pkt 6/, przychody osób należących do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych /pkt 7/, określone przychody z tytułu osobistego wykonywania usług na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło /pkt 8/". W tym kontekście Sąd sformułował pogląd, iż: (...) przepisy art. 12 i art. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych definiują pojęcie określonych przychodów uzyskiwanych przez osoby fizyczne, które w żadnym przypadku nie stanowią przedmiotu opodatkowania ani podatkiem od towarów i usług, ani podatkiem akcyzowym, bowiem nie mieszczą się w katalogu czynności opodatkowanych zawartym w art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym". Uznał zatem za konieczne udzielenie odpowiedzi na pytanie, jakie czynności wymienione w art. 2 tej ustawy podlegają zwolnieniu z podatku od towarów i usług oraz z podatku akcyzowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym?

W tym celu Sąd zastosował wykładnię systemową i celowościową i stwierdził, iż "(...) podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy należą do grupy podatków pośrednich, które zawarte są w cenie sprzedawanych wyrobów i usług, a nadto występują na poszczególnych szczeblach obrotu gospodarczego między podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą. Zakres przedmiotowy opodatkowania określony w art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, szczegółowo omówiony na wstępie niniejszych rozważań, generalnie dotyczy działań podejmowanych przez podmioty gospodarcze, będące podatnikami VAT, w realizacji działalności produkcyjnej bądź usługowej na rzecz innych podmiotów gospodarczych. Wyjątek natomiast stanowią czynności określone w art. 2 ust. 3 pkt 2, które dotyczą przekazania towarów lub świadczenia usług na rzecz określonych osób fizycznych, które to przekazanie nie następuje z tytułu wzajemnych powiązań gospodarczych w procesie produkcyjnym czy usługowym. Równocześnie przekazanie to może stanowić u tych osób fizycznych przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym, który podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ale w żadnym przypadku nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług lub podatkiem akcyzowym".

W tym stanie prawnym za uzasadniony należy uznać pogląd, iż: "(...) zwolnienie od podatku od towarów i usług oraz od podatku akcyzowego określone w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług dotyczy czynności polegających na przekazaniu towarów lub świadczeniu usług osobom fizycznym na potrzeby osobiste, jeżeli efektem tego przekazania jest uzyskanie przez osobę fizyczną przychodów, o których mowa w art. 12 ust. 1 - 6 i art. 13 pkt 2 - 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wskazuje na to przede wszystkim redakcja art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, który w treści ust. 1 - 5 odnosi się bezpośrednio do czynności opodatkowanych wymienionych w art. 2 oraz logiczny wniosek, iż zwolnienie nie może obejmować przedmiotu nie podlegającego opodatkowaniu". Dodatkowych argumentów potwierdzających tezę, iż zwolnienie z podatku od towarów i usług oraz z podatku akcyzowego, określone w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, nie może dotyczyć bezpośrednio przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dostarczają - w ocenie Sądu - inne systemowe uregulowania dotyczące podatków pośrednich. Przede wszystkim definicja towarów zawarta w art. 4 pkt 1 ustawy, nie obejmuje pieniędzy, które generalnie kreują przychody, o których mowa w art. 12 i art. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem zwolnienie to może dotyczyć wyłącznie świadczeń w naturze. Korzystanie ze zwolnień przedmiotowych czy podmiotowych z podatków pośrednich zdeterminowane jest koniecznością posiadania statusu podatnika podatku od towarów i usług, a osiąganie przychodów określonych w art. 12 nie wynika z wykonywania czynności opodatkowanych podatkami pośrednimi przez osoby uzyskujące te przychody, co oznacza, iż określone zwolnienia z podatków pośrednich nie mają zastosowania do osób nie będących podatnikami VAT. Zasady ustalania podstawy opodatkowania dla świadczeń w naturze czyli obrotu określone w art. 15 ust. 1 dla podatku od towarów i usług oraz obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym wynikające z art. 35 ustawy, dotyczą również wyłącznie podatników VAT i nie mają zastosowania do osób uzyskujących wyłącznie wyżej wymienione przychody.

Dodać należy, iż w aprobującej glosie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2001 r. sygn. akt I SA/Ka 1097-1109/00 - Ryszard Mastalski sformułował pogląd, iż : "Należy zatem zgodzić się w całej rozciągłości ze stanowiskiem Sądu, iż zwolnienie przedmiotowe ujęte w art. 7 ust. 2 pkt 6, może objąć tylko te podmioty, które są podatnikami podatku od towarów i usług, a więc spółkę przekazującą pracownikom deputat węglowy. Nie obejmuje ono natomiast pracowników otrzymujących ten deputat, gdyż nie podlegają oni w ogóle obowiązkowi podatkowemu w tym podatku". (publik. OSP 6/02, poz. 77).

Reasumując przedstawione spostrzeżenia stwierdzić trzeba, iż teza przytoczonego w znacznej części orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowiąca, że "Zwolnienie określone w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), dotyczy czynności podlegających opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 2 tej ustawy, w wyniku których osoby fizyczne określone w tym przepisie osiągają przychody, o których mowa w art. 12 ust. 1 - 6 i art. 13 pkt 2 - 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 1993 r. Nr 90 poz. 416 z późn. zm.)" jest w pełni aprobowana przez skład orzekający w niniejszej sprawie, bowiem treść powołanych wyżej przepisów jest tożsama w rozpatrywanym stanie faktycznym dotyczącym miesiąca kwietnia 2002 r..

W tym stanie rzeczy skład orzekający nie podziela poglądu wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2002 r. sygn. akt I SA/Ka 2356/00, bowiem orzeczenie to zostało oparte na wcześniejszym wyroku z dnia 2 czerwca 2001 r. sygn. akt I SA/Wr 1805/97, a nadto uznać trzeba, iż zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 2 jakiekolwiek przekazanie przez podatnika towarów lub świadczenie usług na potrzeby osobiste określonych w tym przepisie osób podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie mają przy tym znaczenia przyczyny, dla których podatnik dokonał przekazania towarów lub świadczył usługi na potrzeby osobiste tych osób fizycznych, a więc okoliczności uzasadniające rzeczone przekazanie. Tak więc - w ocenie składu orzekającego - co do zasady każde przekazanie towarów bądź świadczenie usług na potrzeby osobiste pracowników i byłych pracowników, w tym również oparte na tytule prawnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i podatkiem akcyzowym.

O ile zatem stanowisko organów podatkowych w zakresie wykonania przez skarżącą Spółkę czynności opodatkowanej określonej w art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jest w pełni zasadne, to jednak rozstrzygnięcie podjęte w zaskarżonej decyzji jest błędne, bowiem nie uwzględnia zwolnienia podatkowego określonego w art. 7 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Wobec powyższego określenie zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług, na skutek opodatkowania węgla przekazanego uprawnionym osobom w ramach deputatu, przysługującego na podstawie Karty Górnika, Układu Zbiorowego Pracy i umów o pracę, stawką właściwą dla sprzedaży towaru, było nieprawidłowe i naruszało przepisy prawa materialnego. Skutkiem tego również określenie odsetek za zwłokę oraz ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego było bezzasadne.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 152 oraz art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 powołanej wyżej ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę uwzględnił i zaskarżoną decyzję uchylił, orzekając zarazem, że decyzja ta nie może być wykonana, jak i obciążył Dyrektora Izby Skarbowej kosztami postępowania w sprawie.