Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 280/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 107 par. 3, art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2008 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] (słownie: [...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. NR [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T., na podstawie art. 104 § 1 i 2 K.p.a. i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 90 z 1998 r., poz. 575 z późn. zm.), po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej, nie stwierdził u A.K. choroby zawodowej – [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy - [...] – wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że orzeczeniami lekarskimi; Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S. oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy – [...]. Z uwagi na charakter i sposób wykonywania pracy – [...] nie było podstaw do przyjęcia zawodowej etiologii [...] rozpoznanego u A. K.

W odwołaniu z dnia [...]r. A.K. podniósł, że w orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r., podobnie jak w wyniku klinicznych obserwacji w [...]r., stwierdzono u niego [...]. Wobec tego decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o braku podstaw stwierdzenia choroby zawodowej była bezzasadna.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest zakwalifikowanie przez lekarzy orzeczników placówki diagnostycznej służby zdrowia, występującego schorzenia jako choroby wymienionej w odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy, a rozpoznaną chorobą zawodową, tj. wykazanie, iż narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie nastąpiło w czasie i miejscu pracy, w związku z wykonywanym zawodem. W sprawie A.K. dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że pracował w latach; [...] w Spółdzielni A w P. jako [...], w latach [...] w Spółdzielni B w P. jako [...], w latach [...] w Przedsiębiorstwie C w K. jako [...], w latach [...] w Przedsiębiorstwie D jako [...], w latach [...] w Przedsiębiorstwie E w P. jako [...], w latach [...] w Przedsiębiorstwie F w P. jako [...] oraz w latach [...] w Przedsiębiorstwie G w P. jako [...]. Sposób wykonywania przez niego pracy – z uwagi na brak [...] – nie powodował [...] oraz nie miał znamion [...]. Nie pracował więc w warunkach stwarzających ryzyko powstania [...] choroby [...]. A.K. został poddany badaniom w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Obie placówki diagnostyczne, we wnioskach orzeczeń stwierdziły rozpoznanie [...], nie związanego z charakterem pracy zawodowej. Z uwagi na pozazawodowe czynniki etiologiczne (m.in. [...]) nie zakwalifikowano schorzenia jako choroby wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.

Wobec braku narażenia zawodowego i braku rozpoznania u A.K. – przez kompetentne placówki diagnostyczne - choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, nie było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A.K. wniósł o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów art. 107, 6, 8 i 9 K.p.a. poprzez niezgodne z prawem sformułowanie podstawy prawnej decyzji oraz jej uzasadnienia faktycznego i prawnego, a ponadto błędne ustalenie stanu faktycznego przez przyjęcie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Podniósł, że wbrew stwierdzeniom orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., podczas zatrudnienia na stanowisku [...], wykonywał [...], w krótkich odstępach czasu. Wskazał, że w treści orzeczeń lekarskich nie stwierdzono, ani też nie zostało wykluczone, że schorzenie zostało spowodowane pozazawodowymi czynnikami etiologicznymi. Ponadto w zaskarżonej decyzji, wymieniono w podstawie prawnej tylko art. 138 §1 pkt 1 K.p.a., nie wskazując przepisów prawa ustrojowego ani też przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 27 marca 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 885/06 uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. Nr [...]. W uzasadnieniu wyroku wskazał, iż zgodnie z orzeczeniami Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni chorób Zawodowych w S. i IMP i ZŚ w S. lekarze orzecznicy nie znaleźli podstaw do uznania zawodowego charakteru [...]. Obie placówki diagnostyczne, we wnioskach orzeczeń stwierdziły rozpoznanie [...], nie związanego z charakterem pracy zawodowej. Wobec braku narażenia zawodowego i braku rozpoznania u A.K. – przez kompetentne placówki diagnostyczne - choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, nie było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Sąd podniósł, że zgodnie z § 2 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, przedmiotem postępowania organu administracji jest ustalenie, czy są spełnione przesłanki takie jak; wystąpienie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych oraz stwierdzenie, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że sposób wykonywania przez skarżącego pracy – z uwagi na brak [...] – nie powodował [...] oraz nie miał znamion [...]. Nie wskazał na jakiej podstawie powyższa okoliczność została ustalona. Jest to tym bardziej rażące, że wyniki oceny narażenia zawodowego dotyczą zupełnie innego czynnika szkodliwego, niż wymieniony w uzasadnieniu decyzji, a "dochodzenie epidemiologiczne" w ogóle nie określa jakiegokolwiek czynnika szkodliwego. Organ pominął całkowicie ocenę powyższych dowodów. Stwierdził brak narażenia zawodowego nie wskazując, na jakiej podstawie ustalił tę okoliczność. Wbrew wymaganiom art. 77 K.p.a., nie rozpatrzył całego zebranego materiału dowodowego i nie ocenił - pomimo regulacji art. 80 K.p.a. - na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy poszczególne okoliczności zostały udowodnione.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie: art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. uchylił w całości decyzje organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Państwowy Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w T., wskazując w uzasadnieniu, że w związku z wyżej opisanym wyrokiem WSA w Gliwicach postępowanie wymaga uzupełnienia w znacznej części, a to uzupełnienia oceny narażenia zawodowego oraz uzyskania nowego orzeczenia lekarskiego.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie: art. 104 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. nie stwierdził u A.K. choroby zawodowej w postaci [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy – [...].

W uzasadnieniu opisał dotychczasowy tok postępowania w sprawie. Wskazał, iż dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby -zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów dnia 30 lipca 2002 r. (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem.

Ponownie zaakcentował, iż A.K. został poddany badaniom w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., a lekarze specjaliści obu kompetentnych placówek diagnostycznych (I i II szczebla) w konkluzjach orzeczeń wykluczyli u w/wym. zawodową etiologię rozpoznanego [...], ponieważ charakter i sposób wykonywanej pracy zawodowej ([...]) nie pozwalają na pozytywne rozpoznanie wniosku. Organ administracji wskazał, na przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne oraz karty oceny narażenia zawodowego z kolejnych miejsc zatrudnienia, które to jednoznacznie dały podstawy do twierdzenia, że A.K. podczas zatrudnienia nie wykonywał prac o charakterze [...]. Brak jest zatem podstaw do uznania związku przyczynowo – skutkowego między istniejącą chorobą, a sposobem wykonywania pracy.

Skarżący w odwołaniu od powyżej opisanej decyzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu administracji publicznej do uzupełnienia postępowania poprzez ustalenie czynności wykonywanych w pracy przez skarżącego oraz ustalenie czynników pozazawodowych, które mogły spowodować chorobę zawodową. W uzasadnieniu żądania wskazano, że organ administracji publicznej nie przeprowadził prawidłowo ustaleń dotyczących stanu faktycznego. Zdaniem skarżącego samo ustalenie okresów zatrudnienia oraz zajmowanych stanowisk nie jest wystarczającym do podjęcia decyzji stwierdzającej brak podstaw do występowania zawodowego podłoża choroby zawodowej. Podniesiono, że nie podano czynników, które wskazywałyby jako przyczynę choroby zawodowej oraz nie wskazano z jakich powodów uznano, iż te czynniki nie występują.

W związku z powyższymi zarzutami organu administracji publicznej wezwał A.K. do przedstawienia szczegółowego opisu czynności [...] w trakcie wykonywania pracy na poszczególnych stanowiskach.

Skarżący pismem z dnia [...]r. w sposób wyczerpujący opisał czynności [...] w trakcie wykonywania pracy.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie: art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie organ administracji publicznej w toku postępowania prawidłowo przeprowadził postępowanie w celu ustalenia, czy u A.K. wystąpiła choroba zawodowa w postaci [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią [...]. Wszystkie czynności zostały dokonane w oparciu o obowiązujące przepisy z uwzględnieniem wyników badań przeprowadzonych przez kompetentne, powołane do tego ośrodki medyczne oraz kartami oceny zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej przeprowadzonych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik skarżącego domagał uchylenia w całości zaskarżonych decyzji oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego § 2 pkt 3 ppkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych , szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia rozpoznawania i zatwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, poprzez jego niezastosowanie oraz błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez nie uwzględnienie podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Skarżący opisał przebieg swojej pracy zawodowej w poszczególnych zakładach pracy, akcentując, iż jedynie wykonywana praca mogła być przyczyną jego choroby.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz argumenty przytoczone w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 145 § 1 tej ustawy, w przypadku gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik prawy – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części. Przy czym na mocy art. 134 § 1 tej ustawy sąd dokonuje również z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.

Przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 z późn. zm.).

Zgodnie z § 2 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, przedmiotem postępowania organu administracji jest ustalenie, czy są spełnione przesłanki takie jak; wystąpienie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych oraz stwierdzenie, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Postępowanie w sprawie dotyczyło [...] choroby [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy - [...] - wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.

Z materiału zebranego w ponownym postępowaniu w sprawie A.K. dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że skarżący pracował w latach; [...] w Spółdzielni A w P. jako [...], w latach [...]r. w Ośrodku H w P. jako [...], w latach [...] w Spółdzielni B w P. jako [...], w latach [...] w Przedsiębiorstwie C w K. jako [...], w latach [...] w Przedsiębiorstwie D jako [...], w latach [...] w Przedsiębiorstwie E w P. jako [...], w latach [...] w Przedsiębiorstwie F w P. jako [...] oraz w latach [...] w Przedsiębiorstwie G w P. jako [...].

A.K. został poddany badaniom w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Obie placówki diagnostyczne, we wnioskach orzeczeń stwierdziły rozpoznanie [...], nie związanego z charakterem pracy zawodowej. Z uwagi na pozazawodowe czynniki etiologiczne (m.in. [...]) nie zakwalifikowano schorzenia jako choroby wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.

Ponadto z kart oceny narażenia zawodowego znajdujących się aktach sprawy wynika, iż narażenie zawodowe A.K. nie stwarzało możliwości powstania choroby zawodowej – [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy ponieważ skarżący nie wykonywał prac o charakterze [...] tj. [...].

Pismem z dnia [...]r. organ administracji publicznej wezwał skarżącego do przedstawienia szczegółowego opisu czynności [...] w trakcie wykonywania pracy na poszczególnych stanowiskach. W odpowiedzi na wezwanie A.K. pismem z dnia [...]r. przedstawił szczegółowy opis czynności [...] w trakcie wykonywaj pracy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że sposób wykonywania przez skarżącego pracy – z uwagi na brak [...] – nie powodował [...] oraz nie miał znamion [...]. Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd doszedł do przekonania, że skarżący wykonywał pracę [...] niejednokrotnie [...]. Wyjaśnienia zatem wymagało czy i w jakim stopniu poszczególne czynności wykonywane na poszczególnych stanowiskach [...], tj. powodowały [...] na skutek konieczności użycia [...], były związane z [...], czy też powodowały [...]. Czy w pracy skarżącego występowały okresy szczególnego nasilenia czynności związanych z istotnym [...]. Kwestie te wymagały zatem precyzyjnego ustalenia w dochodzeniu epidemiologicznym, czego w sprawie nie uczyniono. Natomiast organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji uznał, że sposób wykonywania pracy przez skarżącego był związany z [...], jednakże nie miał znamion [...], co zdaniem organu, nie uzasadniało przyjęcia, że skarżący pracował w narażeniu na powstanie przedmiotowego schorzenia.

Takie stanowisko budzi zastrzeżenia, po pierwsze dlatego, że nie zostało ono w dostateczny sposób uzasadnione, czym naruszono art. 107 § 3 k.p.a., Ponadto budzi wątpliwości ogólnie sformułowane twierdzenie, że czynności wykonywane przez skarżącego [...] nie miały znamion [...], skoro w dochodzeniu przyjęto wykonywanie tych czynności w określonym przedziale czasowym w dziennym cyklu pracy, nadto czynności opisane jako [...] określono jako [...] we wskazanym przedziale czasowym.

Nadto zdaniem Sądu organ administracji publicznej w bardzo lakoniczny sposób (jednym zdaniem) odniósł się do twierdzeń zawartych w piśmie skarżącego z dnia [...]r., w którym A.K. w sposób szczegółowy przedstawił charakter pracy oraz czynności jakie wykonywał. Organ pominął całkowicie ocenę dowodów przedstawionych przez skarżącego. W ten sposób wbrew wymaganiom art. 77 K.p.a., nie rozpatrzył całego zebranego materiału dowodowego i nie ocenił - pomimo regulacji art. 80 K.p.a. - na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy poszczególne okoliczności zostały udowodnione. Naruszył zatem przepis art. 7 K.p.a., według którego organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w szczególności nie wskazuje – pomimo wymagań art. 107 §3 k.p.a., które dowody zostały uznane za wiarygodne i z jakich powodów, a którym odmówiono wiary i na jakiej podstawie.

Wskazać również należy, że dyspozycja § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych (...) co do zasady nie wyłącza dopuszczalności rozpoznania choroby zawodowej w przypadkach, gdy obok ustalenia, że choroba mogła zostać spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, ujawniono również inne dysfunkcje organizmu badanego, predysponujące do powstania schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych chyba, że dysfunkcje te stanowią wyłączną albo wysoce prawdopodobną przyczynę powstania tych chorób. W rozpoznawanej sprawie z orzeczeń lekarskich jednoznacznie nie wynika, wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, że w rozwoju schorzenia "wiodącą rolę odegrały pozazawodowe czynniki etiologiczne m.in. zdiagnozowana u skarżącego [...] i [...]. Z opinii Instytutu wynika natomiast, że stwierdzona skarżącego [...] jest uznanym czynnikiem etiologicznym takiego schorzenia jak [...].

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) jako wydaną z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach orzeczono po myśli art. 200 cyt. wyżej ustawy.

W dalszym toku postępowania organ winien zwrócić uwagę na tryb, charakter i czasokres czynności wykonywanych przez A.K. na poszczególnych stanowiskach pracy, ze szczególnym uwzględnieniem uwag podniesionych przez skarżącego piśmie z dnia [...]r. Zdaniem Sądu organ winien rozważyć ponowne zwrócenie się do lekarzy Instytutu, którzy wydali w tej sprawie orzeczenie o jego uzupełnienie w zakresie wyżej naprowadzonym w oparciu o całość dokumentacji medycznej skarżącego oraz o ustalenia w zakresie opisu wykonywanych czynności przy uwzględnieniu czasu i stopnia [...] w całym okresie zatrudnienia. Na tej podstawie lekarze powinni jednoznacznie rozstrzygnąć czy czynności wykonywane przez skarżącego spowodowały rozpoznane u niego schorzenie bądź też, czy i w jakim zakresie przyczyniły się do rozwoju tego schorzenia. Następnie organ oceni całość materiału dowodowego w sprawie oraz rozważy, czy spełnione są przesłanki do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego, w konsekwencji czego wyda decyzję, którą uzasadni zgodnie z przepisami art. 107 § 1 i 3 k.p.a.