Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1004/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 3 pkt 8
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 151, art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: par. 21 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 18
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi G. Ż. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 7 października 2021 r. nr 250/2021 znak WOP.7721.0810.2021.DB w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. K., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. dc


UZASADNIENIE

Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, decyzją z 7 października 2021 r., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z 23 lipca 2021 r., którą na podstawie art. 105 § 1 z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735) umorzono postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych związanych z przełożeniem pokrycia dachowego - dachówki ceramicznej na części budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego na działce [...] w W., obr. [...] przy ul. [...].

Jak wynika z akt sprawy, pismem z 23 czerwca 2020 r. G. Ż. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z prośbą o "wstrzymanie robot w bloku przy ul. [...] w W. polegających na przekładaniu dachu z uwagi na fakt przystąpienia do tych prac przez wynajętych pracowników przez dwóch sąsiadów bez zgody wszystkich współwłaścicieli w tym jego i wykonywanie tych prac tylko na połowie budynku".

Z treści protokołu z przeprowadzonych 10 lipca 2020 r. przez organ stopnia powiatowego oględzin na terenie ww. nieruchomości wynika, że "(...) dokonano przełożenia pokrycia dachu z dachówki ceramicznej - karpiówki na połowie budynku. Po dokonaniu oględzin na poziomie strychu stwierdzono wykonanie wzmocnień murłaty i belek konstrukcji dachu poprzez dokręcenie desek. Nie stwierdzono naruszenia konstrukcji dachu ani wymiany jej elementów. W dniu oględzin stwierdzono, że roboty związane z przełożeniem dachówki są w trakcie realizacji. Nie stwierdzono przebudowy dachu, a wykonane roboty mają znamiona prac konserwacyjnych. Po wskazaniu przez G.Ż., który dołączył podczas odczytywania protokołu, miejsca wycięcia łat dokonano ponownych oględzin i stwierdzono miejscowe wycięcia łat w części dachu, gdzie trwają roboty związane z przełożeniem dachówki. Organ ustalił, że inwestorami robót są R.K. i M.S.. Z oświadczeń R. K. i J. J. wynika, że roboty związane z przełożeniem dachówki i ułożeniem jej ponownie na zaprawie wapiennopiaskowej zostały rozpoczęte 23 czerwca 2020 r. Wcześniej – 1 lipca 2019r. dokonano zgłoszenia w/w robót do Starostwa Powiatowego w W., a 17 lipca inwestorzy otrzymali odpowiedź, zgodnie z którą "roboty określone w zgłoszeniu należy traktować jako bieżącą konserwację. G.Ż., po dokonaniu oględzin przez pracowników PINB w W. oświadczył, że wycięte zostały w kilku miejscach łaty, na których trzyma się dachówka. Zgłosił brak oceny technicznej przy zgłoszeniu robót do Starostwa Powiatowego w W., brak zachowania wymogów przez Starostwo Powiatowe dotyczące wydania zgłoszenia przy wykonaniu tych robót. Oświadczył, że nie wie, czy osoba wykonująca roboty dotyczące wzmocnień oraz przekładki dachu ma do tego odpowiednie uprawnienia.

Pismem z 22 lipca 2020 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w W. przekazał kserokopię pisma z 17 lipca 2019 r., stanowiącego odpowiedź na zgłoszenie z 1 lipca 2019 r. robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę polegających na remoncie dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ulicy [...] w W..

Decyzją z 17 września 2020 r., organ szczebla podstawowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót buaowlanych związanych z przełożeniem pokrycia dachowego - dachówki ceramicznej na części budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego na dz. [...] w W. obr. [...] przy ul. [...].

ŁWINB decyzją z 6 listopada 2020 r., uchylił w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy zobowiązał organ pierwszej instancji do uruchomienia procedury, o której mowa w art. 50-51 ustawy Prawo budowlane, ze względu na wykonywania robót budowlanych bez wymaganego zgłoszenia. Zatem rozważenia wymaga kwestia czy sporne roboty budowlane wykonywane są w sposób przewidziany w art. 50 ust. 1 pkt 2 p.b., tj. w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska.

Prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające 10 grudnia 2020r. organ pierwszej instancji przeprowadził czynności kontrolne, stwierdzając, że zdemontowano wzmocnienia (dokręcone deski) murłat i belek konstrukcji dachu, uzupełniono wycięty fragment łaty. W dniu kontroli stwierdzono, że roboty związane z przełożeniem dachówki na części dachu od strony zachodniej zostały zakończone. Nie stwierdzono prowadzenia i wykonania innych robót związanych z przebudową i remontem dachu. Ponadto nie stwierdzono zastosowania innych wyrobów budowlanych niż użyto w stanie pierwotnym.

Tutejszy sąd postanowieniem z 17 marca 2021 r., II SA/Łd 916/20 odrzucił sprzeciw od decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 6 listopada 2020 r.

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., decyzją z 23 lipca 2021 r. wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych związanych z przełożeniem pokrycia dachowego - dachówki ceramicznej na części budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego na działce [...] w W., obr. [...] przy ul. [...].

W odwołaniu G.Ż. nie zgodził się z jej treścią, wskazując, iż nie doszło w tym wypadku tylko do remontu, a roboty budowlane były wykonywane bez wymaganego zgłoszenia.

Wskazaną na wstępie decyzją z 7 października 2021 r., utrzymał w mocy ww. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W..

W uzasadnieniu, powołując się na art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1. tj. ustawą z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019r. poz.1186, ze zm.), wszczętych a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się w brzmieniu dotychczasowym, która weszła w życie 19 września 2020 r., wskazał, że skoro pismo G. zawierające prośbę o wstrzymanie robót w bloku przy ul. [...] w W. wpłynęło 23 czerwca 2020 r., to w analizowanej sprawie zastosowanie będą miały przepisy w brzmieniu sprzed nowelizacji.

Dalej przypomniał, że R.K. oraz M.S. 1 lipca 2019 r. dokonali zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, obejmujących remont dachu budynku mieszkalnego w W. przy ul. [...]. Dokonujący zgłoszenia wyjaśnili, że remont będzie polegał na przełożeniu pokrycia dachowego /dachówka karpiówka/ na połowie budynku od strony zachodniej nad ich nieruchomościami. Roboty wykona specjalistyczna firma na ich zlecenie. W niezbędnym zakresie naprawiona zostanie również więźba dachowa.

W związku z powyższym, Starosta [...] postanowieniem z 3 lipca 2019r., wydanym na podstawie art. 30 ust. 5c p.b. wezwał inwestorów do uzupełnienia zgłoszenia, poprzez załączenie uzgodnienia Łódzkiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, gdyż budynek objęty zgłoszeniem figuruje w gminnej ewidencji zabytków, wskazanie nowego rodzaju pokrycia dachowego oraz kolorystki, w myśl art. 30 ust. 2 p.b., załączenie rysunku przedstawiającego rzut więźby dachowej wraz ze wskazaniem, które elementy podlegają wymianie, w myśl art. 30 ust. 2 p.b., załączenie szkicu/mapy przedstawiającej usytuowanie przedmiotowego budynku na działce wraz ze wskazaniem jej granic, w myśl art. 30 ust. 2 p.b., wskazanie nowego terminu rozpoczęcia robót po uzupełnieniu wniosku, w związku z art. 30 ust. 5d p.b.

W odpowiedzi R.K. i M.S. poinformowali, że: przełożenie będzie polegało na zdjęciu dachówki i ponowne jej ułożenie na zaprawie wapienno piaskowej, kolorystyka pokrycia zostanie zachowana, że rezygnują z naprawy więźby dachowej (...), nowy termin rozpoczęcia robót to 1 września 2019r. Załączyli mapkę z usytuowaniem przedmiotowego budynku z zaznaczoną granicą działki, jak również wskazali, że nie ma potrzeby uzgodnienia Konserwatora.

Pismem z 17 lipca 2019 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w W. poinformował inwestorów, że zgłaszany zakres robót (demontaż istniejącej dachówki i ponowne jej ułożenie na zaprawie wapienno piaskowej, zaliczyć można do bieżącej konserwacji, a zatem zakres wniosku nie stanowi robót budowlanych objętych ustawą Prawo budowlane, tym samym nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia właściwemu miejscowo organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

Dalej organ wskazał, że bezsprzecznie prowadzone roboty budowlane związane były z przełożeniem pokrycia dachowego - dachówki ceramicznej na części budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Niniejszy fakt potwierdzają ustalenia organu pierwszej instancji dokonane podczas oględzin przeprowadzonych 10 lipca 2020 r. w trakcie stwierdzono także, iż zostały wykonane: wzmocnienia murłaty i belek konstrukcji dachu, poprzez dokręcenie desek oraz miejscowe wycięcia łat w dachu, w celu zapewnienia wyjścia na dach osobom wykonującym roboty budowlane, co wskazywało na szerszy zakres robót budowlanych, niż wynikające ze zgłoszenia. Jednakże w toku kolejnych oględzin przeprowadzonych 10 grudnia 2020 r., stwierdzono, iż zdemontowano wzmocnienia (dokręcone deski) murłat i belek konstrukcji dachu, uzupełniono wycięty fragment łaty. Ponadto stwierdzono, że roboty budowlane związane z przełożeniem dachówki na części dachu od strony zachodniej zostały zakończone. Nie stwierdzono prowadzenia i wykonania innych robót związanych z przebudową i remontem dachu. Nie stwierdzono również zastosowania innych wyrobów budowlanych niż użyto w stanie pierwotnym.

Tym samym inwestorzy wykonali jedynie przełożenia pokrycia dachowego /dachówka karpiówka/ na połowie budynku od strony zachodniej, tj. wykonali roboty budowlane zgodnie ze zgłoszeniem dokonanym w Starostwie Powiatowym w W. z 1 lipca 2019 r.

Organ wyjaśnił także, że wykonane w przedmiotowej sprawie roboty budowlane, polegające na przełożeniu pokrycia dachowego stanowią bieżącą konserwację, a nie remont. Roboty budowlane zostały wykonane legalnie, zgodnie ze sztuką budowlaną i nie naruszają przepisów ustawy Prawo budowlane, a także aktów wykonawczych do tej ustawy. Wobec powyższego organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż brak jest podstaw do ingerencji na podstawie ustawy Prawo budowlane i wydania decyzji merytorycznej.

Odnosząc się do treści odwołania organ wyjaśnił, iż przedmiotowy budynek mieszkalny wielorodzinny jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków, co wynika z postanowienia Starosty [...] z 3 lipca 2019 r. Stosownie do treści art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Jednak z treści przytoczonego przepisu wynika, że uzgodnienie obejmuje wyłącznie procedurę uzyskania pozwolenia na budowę, więc jeśli roboty budowlane nie wymagają takiej decyzji, lecz mogą być realizowane na podstawie zgłoszenia, uzgodnienie wynikające z art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nie będzie wymagane. Zatem wykonane roboty budowlane na podstawie zgłoszenia nie wymagały uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

W skardze G. Ż. zarzucił, przyjęcie błędnych podstaw prawa cywilnego, obowiązującego inwestorów w dniu jego zgłoszenia oraz prawa budowlanego w zakresie przyjęcia oświadczeń o prawie do dysponowania nieruchomością w oparciu o prawo administracyjne przy ustalaniu stanu faktycznego, poprzez nie uwzględnienie powyższych przepisów w całym zakresie z uwagi na datę złożenia do Starostwa Powiatowego w W. przez inwestorów zgłoszenia oraz wydania przez Starostwo Powiatowe zgody na wykonywanie tych prac remontowych zmienionych w swym zakresie w trakcie ich wykonywania, a celowo pominiętych w zgłoszeniu bez zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, naruszenia tym samym konstrukcji dachu oraz wykonywania tych prac przez nieprofesjonalną firmę nie posiadającą do tego stosownych uprawnień i pozwoleń.

Wobec tego wniósł o zmianę wydanej decyzji przez ŁWINB z uwzględnieniem sprecyzowanych w jego pismach i wnioskach istotnych zarzutów w przedmiocie :

a) Pominięcia przez PINB w W. wszelkich przepisów prawa obowiązującego w chwili przyjęcia przez Starostwo Powiatowe wniosku - zgłoszenia na wykonywanie prac;

b) uznania przez sąd dokonanych przez uczestników procesu czynności remontu dachu tylko w swojej części jako czynności wykonane samowolnie poprzez rozporządzanie rzeczą wspólną bez mojej zgody w myśl przepisów Ustawy obowiązującej w chwili rozpoczęcia już prac przygotowawczych zaplanowanego remontu a mianowicie przepisów ustawy obowiązującej do stycznia 2020 r. z uwagi na rozpoczęcie już prac w zakresie remontu dachu w 1 lipca 2019 r.;

c) zobowiązanie współwłaścicieli budynku do partycypowania w kosztach naprawy pozostałej części wspólnej dachu i innych części należących do wspólnoty w równych częściach;

d) zobowiązanie współwłaścicieli do podejmowania wspólnych decyzji w utrzymywaniu części wspólnych w celu właściwego zarządzania nieruchomością

e) uznanie jego wniosków z 2 czerwca 2020 r., 27 stycznia 2021 r., oraz 1 września 2021 r., potwierdzającymi starania i zaangażowanie skarżącego we właściwym utrzymywaniu części wspólnych.

g) zmianę wydanego postanowienia lub ewentualne skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu wskazał m.in., że PINB nie zauważył, że w części wspólnej obowiązywały przepisy art. 199 kodeksu cywilnego, obowiązuje w treści jednomyślności w rozporządzaniu częścią wspólną oraz innych czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu. W uzasadnieniu decyzji nie uwzględniono faktu, że ŁWINB już raz uchylił decyzję PINB w W., a ŁWINB wydał decyzję bez sprawdzenia czy zlecono przez Starostę Powiatu [...] wykonanie opinii upoważnionego architekta po sprawdzeniu stanu technicznego wywiązki dachu, która jest w złym stanie i w 2008 r. Z tego też powodu wycięcie nie w jednym a w kilku miejscach krokiew dachu narusza w sposób znaczący całą konstrukcje dachu co wynika z przepisów prawa budowlanego a czego również nie zauważył ŁWINB wydając swoją decyzję. W czasie kontroli wnioskowałem na sprawdzenie uprawnień osoby wykonującej prace naprawcze czego PINB nie uczynił, a w ocenie skarżącego osoba ta nie posiada uprawnień cieśli i takiej osobie nie wolno wycinać żadnych elementów (łat, kontrłat, krokwi) nie z uwagi na ich wymianę lecz jak podał PINB z uwagi, że ta osoba nie potrafiła wyjść poza dach w celu montażu dachówki a więc była to firma nieprofesjonalna narażająca wszystkich współwłaścicieli na zagrożenie życia i zdrowia i utratę mienia, gdyż na dachu kopertowym jest ułożona dachówka o ciężarze wielu ton. Zdaniem skarżącego prowadzone prace nie obejmowały tylko remontu czyli przełożenia dachówki lecz naruszyły konstrukcję dachu, co bezwzględnie wymaga wydania pozwolenia na te prace, a w szczególności naruszone zostało prawo własności do dysponowania częścią wspólną przysługujące wszystkim współwłaścicielom. Inwestorzy dokonali zgłoszenia na prace w zakresie remontu dachu tylko na swojej części wspólnej tj. na połowie budynku bez jakiejkolwiek informacji co do terminu rozpoczęcia prac, zakresu prac i partycypowania w kosztach tych prac, a w chwili rozpoczęcia tych prac obowiązywał wówczas art. 199 k.c. Starostwo nie zażądało od wszystkich współwłaścicieli oświadczeń o prawie do dysponowania nieruchomością jak również nie zaleciło wykonania oceny technicznej więźby dachowej i pokrycia dachu. Dodał, że roboty, które zmieniają parametry techniczne lub użytkowe budynku, np. wymianę więźby oraz wycinanie jej elementów, wstawienie okien dachowych bądź ich likwidację bez wydania opinii konserwatora zabytków pod którego nadzór Burmistrz miasta W. przekazał te budynki, prawo definiuje jako przebudowę i wymagane jest wydanie na takie prace pozwolenia, a każdy remont dachu na budynku wpisanym do rejestru zabytków wymaga pozwolenia na budowę. Jest tak również wtedy, gdy prace nie ingerują w konstrukcję dachu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

W piśmie procesowym z 12 kwietnia 2021 r. uczestnicy postępowania L.D., R.K. i M.S. przyłączyli się do stanowiska zaprezentowanego przez organ w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z 12 maja 2022 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącego uzupełnił argumentację zawartą w skardze, podtrzymując wszystkie zarzuty i wnioski.

Wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych w wysokości podwójnej stawki minimalnej, oświadczając iż koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

- art 199 k.c., poprzez jego błędne niezastosowanie i brak dokonania oceny w zakresie czy ingerencja w części wspólne nieruchomości przy realizacji przedmiotowej inwestycji wykracza poza zakres zwykłego zarządu, a co za tym idzie, wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na braku ustalenia okoliczności faktycznej dotyczącej wstawienia okna w połaci dachowej na przedmiotowej nieruchomości;

- art. 8 i art. 9 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na niewyjaśnieniu w sposób dostateczny i prawidłowy stanu faktycznego, w szczególności stanu dachu i wstawienia okna w połaci dachowej na przedmiotowej nieruchomości; które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik postępowania.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej skarżoną decyzję

decyzji organu pierwszej instancji.

Wskazał, że organ nie przeprowadził żadnej analizy w przedmiocie zgody wszystkich współwłaścicieli, ani rozważania czy czynności związane z pracami budowlanymi mieściły się w zakresie czynności zwykłego zarządu, czy też je przekraczały. Taka analiza nie została przeprowadzona w toku postępowania i nie znajduje odzwierciedlenia w treści uzasadnienia.

Skarżący na wszystkich etapach postępowania, akcentuje, iż w połaci dachowej zamontowane zostało okno poprzez wycięcie krokwi i zdjęcie w tym miejscu dachówki i zastąpienie jej szybą (potencjalnie zatem może to być lukarna). Uzasadnienie decyzji organów nie zawiera ustosunkowania się to tej okoliczności, co czyni postępowanie wadliwym. W ocenie strony skarżącej, z uwagi na umiejscowienie w płaszczyźnie dachu szyby powoduje iż prace dotyczące dachu przekraczały zakres zwykłego zarządu nieruchomością. Przedmiotowe działanie należy zatem uznać za remont.

W piśmie procesowym z 14 maja 2022 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko.

W piśmie procesowym z 12 kwietnia 2021 r. uczestnicy postępowania L.D., R.K. i M.S. wskazali, że ww. szyba została zdemontowana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuję:

Skarga nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, wyraził pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego".

Zważywszy na treść powyższej regulacji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 2 kwietnia 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, ziściły się bowiem warunki określone w tym przepisie. Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 6 kwietnia 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że uczestnik postepowania nie potwierdził możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie tego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 20 kwietnia 2022 r.

Wymagany przy tym przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z 6 kwietnia 2022r.).

Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. o umorzeniu postępowania w sprawie robót budowlanych, związanych z przełożeniem pokrycia dachowego - dachówki ceramicznej na części budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego na działce [...] w W., obr. [...] przy ul. [...].

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 105 § 1 k.p.a., który wskazuje, iż gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Przepis art. 105 § 1 k.p.a. zezwala zatem organom administracji na wydanie decyzji o umorzeniu prowadzonego postępowania w sytuacji, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Podkreślenia wymaga, że decyzja umarzająca postępowanie ma charakter procesowy, gdyż nie załatwia sprawy merytorycznie. Badanie przez sąd zgodności z prawem takiej decyzji wymaga oceny, czy zasadne jest stanowisko organu, że w sprawie wystąpiły przesłanki bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego.

Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Innymi słowy, bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce wówczas, gdy nie istnieje sprawa administracyjna podlegająca rozpoznaniu w tym postępowaniu. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o jakim mowa w powyższym przepisie, oznacza zatem brak podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, brak przedmiotu postępowania, którym jest konkretna sprawa, a w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Posłużenie się przez ustawodawcę w cytowanym przepisie sformułowaniem "organ (...) wydaje decyzję" oznacza, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest obligatoryjne w razie, stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. Przedstawione uwagi znajdują swoje potwierdzenie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela (por. np. wyroki WSA: w Gliwicach z 9 maja 2013 r ., II SA/Gl 1474/12; w Krakowie z 4 kwietnia 2013 r., II SA/Kr 177/13; we Wrocławiu z 4 marca 2013 r., II SA/Wr 776/12; w Rzeszowie z 8 stycznia 2013 r., II SA/Rz 833/12; w Lublinie z 8 listopada 2012 r., II SA/Lu 725/12; w Warszawie z 18 października 2012 r., II SA/Wa 442/12 i inne -orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na gruncie prawa budowlanego postępowanie, co do zasady, staje się bezprzedmiotowe, jeżeli organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie nie znajdują podstaw do wydania nakazów lub zakazów. Aby organy mogły zasadnie wydać rozstrzygnięcie umarzające prowadzone dotychczas postępowanie administracyjne to obowiązane są kierować się zasadami procedury administracyjnej, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Rozwinięcie tej zasady przewiduje art. 77 § k.p.a. nakładający na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Oznacza to niewątpliwie, iż organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy i podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jako warunku koniecznego do przekonującego uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia. Dopiero na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego, organ administracji publicznej ocenia czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu skonstruowanym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a.

W ocenie składu orzekającego organy nadzoru budowlanego obu instancji sprostały tym obowiązkom i w konsekwencji nie naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co skutkować musiało umorzeniem postepowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Jak już wskazano ŁWINB utrzymał w mocy decyzję PINB W., którą, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzono postępowanie w sprawie robót budowlanych związanych z przełożeniem pokrycia dachowego - dachówki ceramicznej na części budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego na działce [...] w W., obr. [...] przy ul. [...].

Zaznaczyć zatem należy, że w przypadku robót budowlanych, do których zastosowanie mógłby znaleźć tryb legalizacji określony w art. 50-51 p.b., dopuszczalne jest umorzenie postępowania wszczętego w przedmiocie oceny legalności tych robót, gdy zostanie ustalone, że sporne roboty nie zostały wykonane w okolicznościach, o których mowa w art. 50 ust. 1 p.b. Nie ma wówczas podstaw do wydania jakiegokolwiek nakazu z art. 51 ust. 1 p.b., bo nie ma potrzeby doprowadzenia robot wykonanych w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 p.b., do stanu zgodnego z prawem (por. wyroki NSA z 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt. II OSK 2644/12, z 16 lutego 2018 r., II OSK 1022/16, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 6 marca 2018 r., II SA/Op 609/17 i powołane tam orzecznictwo w którym podkreśla się, że decyzja o umorzeniu postępowania legalizuje wykonane roboty budowlane, pomimo, że jest decyzją o charakterze formalnym).

W niniejszej sprawie organy orzekające prawidłowo ustaliły w wyniku czynności kontrolnych, że roboty budowlane polegające na przełożeniu pokrycia dachowego, które były prowadzone na podstawie dokonanego 1 lipca 2019 r. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, obejmujących remont dachu budynku mieszkalnego w W. przy ul. [...]. Dokonujący zgłoszenia wyjaśnili, że remont będzie polegał na przełożeniu pokrycia dachowego /dachówka karpiówka/ na połowie budynku od strony zachodniej nad ich nieruchomościami. Roboty wykona specjalistyczna firma na ich zlecenie. W niezbędnym zakresie naprawiona zostanie również więźba dachowa.

Wobec dokonanego zgłoszenia Starosta [...] postanowieniem z 3 lipca 2019r., wydanym na podstawie art. 30 ust. 5c p.b. wezwał inwestorów do uzupełnienia zgłoszenia. W odpowiedzi R. K. i M.S. poinformowali, że: przełożenie będzie polegało na zdjęciu dachówki i ponowne jej ułożenie na zaprawie wapienno piaskowej, kolorystyka pokrycia zostanie zachowana, że rezygnują z naprawy więźby dachowej (...). Pismem z 17 lipca 2019 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w W. poinformował inwestorów, że zgłaszany zakres robót (demontaż istniejącej dachówki i ponowne jej ułożenie na zaprawie wapienno piaskowej, zaliczyć można do bieżącej konserwacji, a zatem zakres wniosku nie stanowi robót budowlanych objętych ustawą Prawo budowlane, tym samym nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia właściwemu miejscowo organowi administracji architektoniczno-budowlanej (k. 103-108 akt administracyjnych).

Podczas oględzin przeprowadzonych 10 lipca 2020 r. z udziałem skarżącego stwierdzono, iż zostały wykonane: wzmocnienia murłaty i belek konstrukcji dachu, poprzez dokręcenie desek oraz miejscowe wycięcia łat w dachu, w celu zapewnienia wyjścia na dach osobom wykonującym roboty budowlane, co wskazywało na szerszy zakres robót budowlanych, niż wynikające ze zgłoszenia, co stanowiło podstawę do wydania ww. decyzja ŁWINB z 6 listopada 2020 r. Jednakże jak trafnie wskazały organy, w toku kolejnych oględzin przeprowadzonych 10 grudnia 2020 r., - o których skarżący był powiadomiony, stwierdzając w piśmie z 8 grudnia 2020 r. (k. 229 akt administracyjnych), że w jego ocenie są one bezpodstawne, jednocześnie podtrzymując złożone wcześniej do protokołu uwagi - ustalono, iż zdemontowano wzmocnienia (dokręcone deski) murłat i belek konstrukcji dachu, uzupełniono wycięty fragment łaty. Ponadto stwierdzono, że roboty budowlane związane z przełożeniem dachówki na części dachu od strony zachodniej zostały zakończone. Nie stwierdzono prowadzenia i wykonania innych robót związanych z przebudową i remontem dachu. Nie stwierdzono również zastosowania innych wyrobów budowlanych niż użyto w stanie pierwotnym. Z ustaleniami dokonanymi podczas oględzin z 10 grudnia 2020r. skarżący zapoznał się 14 lipca 2021 r., o czym świadczy podpisana przez niego notatka służbowa (k. 347 akt administracyjnych), nie zgłaszając innych uwag niż złożone wcześniej do protokołu, odnośnie niezgodności wykonanych robót z dokonanym zgłoszeniem. Podobnie takich uwag nie zgłosił w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

Tym samym stwierdzić za organami należy, że inwestorzy wykonali jedynie przełożenia pokrycia dachowego /dachówka karpiówka/ na połowie budynku od strony zachodniej, tj. wykonali roboty budowlane zgodnie ze zgłoszeniem dokonanym w Starostwie Powiatowym w W. z 1 lipca 2019 r. W konsekwencji, zdaniem sądu, w tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości wydanych w sprawie rozstrzygnięć, albowiem podstawową okolicznością, którą organy ustalały w niniejszej sprawie, była zgodność spornych robót z dokonanym zgłoszeniem.

Kolejną kwestią, wymagająca wyjaśnienia była ocena spornych robót, czy stanowiły one jako bieżącą konserwację, jak uznały organy, czy też remont jak wskazuje skarżący.

Definicję legalną remontu zawiera art. 3 pkt 8 prawa budowlanego, w myśl którego pod tym pojęciem należy przez to rozumieć w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych, polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. W przepisach prawa budowlanego brak jest zaś definicji "bieżącej konserwacji", do której odwołał się ustawodawca w art. 3 pkt 8 p.b.

W orzecznictwie podkreśla się, że istota remontu polega na odtworzeniu stanu pierwotnego, czyli odtworzeniu czegoś, co kiedyś było, ale nie ma tego w chwili rozpoczęcia remontu. Natomiast roboty polegające na wymianie jednych elementów na inne, nowe, bez konieczności odtwarzania stanu pierwotnego, będą stanowiły bieżącą konserwację (zob. wyrok NSA z 12 stycznia 2007 r., II OSK 460/06). Bieżącą konserwacją można określić roboty polegające na wymianie jednych elementów na inne, nowe, bez konieczności odtwarzania stanu pierwotnego, co jest warunkiem koniecznym przy kwalifikowaniu robót budowlanych jako remont. Ich celem jest utrzymanie obiektu budowlanego w dobrym stanie, aby zabezpieczyć go przed szybkim zużyciem się, czy też zniszczeniem, i dla utrzymania go w celu użytkowania w stanie zgodnym z przeznaczeniem tego obiektu (zob. wyroki NSA: z 12 stycznia 2007 r., II OSK 460/06, z 5 kwietnia 2006 r., II OSK 704/05, z 18 czerwca 2019 r., II OSK 2039/17). Tak więc bieżącą konserwacją będą prace budowlane wykonywane na bieżąco w węższym zakresie niż roboty budowlane określone jako remont. Dla kwalifikacji danych prac jako konserwacji niewątpliwie należy uwzględniać indywidualny charakter robót wynikający z okoliczności konkretnej sprawy. Istotne znaczenie ma przede wszystkim, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 marca 2018r., II OSK 2027/17, zakres wykonanych robót, przy czy nie można pomijać rezultatu osiągniętego w wyniku robót, w porównaniu ze stanem obiektu sprzed wykonania robót oraz funkcji pełnionej przez obiekt przed robotami oraz po ich wykonaniu.

W niniejszej sprawie co nie jest kwestionowane dokonano przełożenia pokrycia dachowego, uwzględniając powyższe poglądy wyrażane w orzecznictwie, sąd podziela stanowisko organów, że mając na uwadze wynik oględzin przeprowadzonych 10 grudnia 2020 r. w realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z bieżącą konserwacją. Bezspornie bowiem przed wydaniem decyzji organy ustaliły, że zdemontowano kwestionowane przez skarżącego wzmocnienia (dokręcone deski) murłat i belek konstrukcji dachu, uzupełniono wycięty fragment łaty, co stanowiło podstawę decyzji ŁWINB z 6 listopada 2020 r. Ponadto pracownicy organu stwierdzili, że roboty budowlane związane z przełożeniem dachówki na części dachu od strony zachodniej zostały zakończone. Nie stwierdzono prowadzenia i wykonania innych robót związanych z przebudową i remontem dachu. Nie stwierdzono również zastosowania innych wyrobów budowlanych niż użyto w stanie pierwotnym. Przypomnieć także należy, że organ nadzoru budowlanego jest organem wyspecjalizowanym i jest w stanie we własnym zakresie ocenić charakter prac wykonywanych przy obiektach budowlanych, w szczególności czy wykonane prace budowlane stanowią remont, czy bieżącą konserwację i takiej oceny dokonały w niniejszym postępowaniu. Ocena ta nie została skutecznie podważona przez skarżącego, a sąd uznał ją za prawidłową.

Powyższego nie zmienia podnoszona dopiero na etapie postępowania sądowego okoliczność, zastąpienia kilku dachówek szybą (oknem, lukarną). Skoro dopiero na etapie skargi do sądu okoliczność ta została podniesiona trudno zarzucić organom, że nie ustosunkowały się do niej w treści wydanych decyzji. Skarżący nie wskazywał wcześniej na to, że w dachu jest szyba, a jako współwłaściciel nieruchomości zapewne wiedział o jej istnieniu od momentu kiedy została wstawiona, a mimo to nie zgłosił tego organom nadzoru budowlanego. Tymczasem podstawę postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją stanowiły okoliczności podniesione przez skarżącego podczas pierwszych oględzin nieruchomości i podtrzymywane w trakcie postępowania przed organami, a mianowicie: wzmocnienia murłaty i belek konstrukcji dachu, poprzez dokręcenie desek oraz miejscowe wycięcia łat w dachu, w celu zapewnienia wyjścia na dach osobom wykonującym roboty budowlane. Jak już wskazano w toku kolejnych oględzin stwierdzono, iż zdemontowano wzmocnienia (dokręcone deski) murłat i belek konstrukcji dachu, uzupełniono wycięty fragment łaty. Organy nie stwierdziły także prowadzenia i wykonania innych robót związanych z przebudową i remontem dachu.

Niezależnie od powyższego, w ocenie sądu usunięcie kilku płytek i zasłonięcie powstałego otworu szybą nie jest równoznaczne z wstawieniem okna dachowego jak twierdzi skarżący. Podobnie szyba ta nie stanowi lukarny, jak wskazywał pełnomocnik. Rozwiązanie to nie ma charakteru trwałego, o czym świadczy możliwość niemal natychmiastowego zdemontowania szyby i zastąpienia jej na powrót płytkami dachowymi. Wobec tego nie może stanowić remontu w rozumieniu art. 3 pkt 8 p.b. Tym samym okoliczność ta, podniesiona dopiero na etapie postępowania przed tutejszym sądem nie mogła mieć wpływu na wynik postępowania dotyczącego robót objętych zgłoszeniem z 1 lipca 2019 r., które były w trakcie postępowania administracyjnego kwestionowane przez skarżącego zupełnie z innych powodów.

Bezpodstawny jest także zarzut naruszenia art. 199 k.c., bowiem jak wskazał przykładowo NSA w wyroku z 30 stycznia 2018 r., II OSK 1513/17 nie każde wykorzystanie części nieruchomości wspólnej na potrzeby przeprowadzanej inwestycji budowlanej, winno być kwalifikowane jako czynność wykraczająca poza zwykły zarząd rzeczą. Jeżeli bowiem planowane roboty budowlane zmierzać mają do zachowania należytego stanu nieruchomości (budynku), to ich kwalifikacja prawna winna być oceniana właśnie przez pryzmat czynności zwykłego zarządu (art. 201 k.c.) lub czynności zachowawczych (art. 209 k.c.). Wykonanie przełożenia dachówki na części budynku świadczy o podjęciu starań o zachowanie obiektu w niepogorszonym stanie i nie stanowi przekroczenia granic zwykłego zarządu rzeczą. W ocenie sądu, brak jest zatem przesłanek, aby w realiach sprawy przyjmować, że wykonanie przedmiotowej inwestycji może naruszyć interes pozostałych współwłaścicieli obiektu, negatywnie oddziałując na ich prawa skoro roboty polegające na przełożeniu dachówki bez wątpienia miały na celu zachowanie należytego stanu nieruchomości. Przełożenie dachówki w żaden bowiem istotny sposób nie wpływa ograniczająco na możliwość ewentualnego korzystania z nieruchomości przez pozostałych współwłaścicieli. Nie powoduje też zmiany przeznaczenia całości obiektu lub jego części. Czynność zaś, która nie narusza i nie zagraża interesom współwłaścicieli niedziałających, może być uznana za czynność zwykłego zarządu, niewymagająca uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli na jej realizację (tak przykładowo NSA w wyroku z 16 lipca 2010 r., II OSK 906/09).

Zdaniem sądu, wbrew zarzutom skargi także ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego została w niniejszej sprawie dokonana przez organy prawidłowy, choć różni się ona zasadniczo od oceny dokonanej przez skarżącego. Zdaniem sądu zgromadzony materiał dowodowy jest pełny, tym samym również zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 9 art. 77, art. 80 i nie mogły zostać uwzględnione. Organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie w sposób wszechstronny wyjaśniły okoliczności sprawy i podjęły wszelkie czynności pozwalające na ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy.

Reasumując, podniesione przez skarżącego zarzuty nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi. Ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola tego aktu nie wykazała naruszeń prawa. Nieuwzględnienie przez organ odwoławczy podniesionych w odwołaniu zarzutów nie może też samo w sobie stanowić o naruszeniu przepisów procesowych przez organ, skoro poprzedzone zostało oceną, którą organ powinien był sformułować. Stanowisko organu nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej.

Uwzględniając powyższe - w ocenie sądu - skargę należało oddalić w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O kosztach niepłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a., w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 18), przy czym sąd nie znalazł podstaw do zastosowania podwójnej stawki minimalnej.

dc