Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 827/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2011 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Wnioskiem z dnia 6 maja 2010 r. E. C. (dalej "Skarżący", "Strona") zwrócił się z prośbą o umorzenie zaległości w podatku od towarów i usług za Xll/2006r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę uzasadniając złożony wniosek brakiem zapłaty przez kontrahenta za wykonaną usługę i niemożnością odzyskania należności z powodu likwidacji firmy.

2. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., odmówił umorzenia zaległości w podatku od towarowi usług za Xll/2006r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł, a w motywach uzasadnienia wskazał, iż w świetle posiadanego materiału brak jest wyjątkowych okoliczności uzasadniających istnienie ważnego interesu podatnika bądź interesu publicznego.

3. Strona nie podzieliła stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego i pismem z dnia 19 października 2010 r. złożyła odwołanie (uzupełnione pismami z dnia 22 października 2010 r. i z dnia 2 listopada 2010 r.), w którym wniosła o ponowne przeanalizowanie sprawy i podjęcie decyzji, która uwzględni ważny interes podatnika. W uzasadnieniu odwołania Strona przedstawiła okoliczności, które wpłynęły na powstanie zaległości w podatku od towarów i usług i wskazała, iż nie ma formalno prawnych możliwości na odzyskanie należności za wykonaną usługę.

4. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu powołał się na treść art. 67a §1 pkt 3, art.187 §1 i art.122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz.U.Nr 8 z 2005 r., poz. 60 z późn. zm.; dalej "ustawa Ord. pod."). W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej materiał dotyczący przedmiotowej sprawy został zebrany i rozpatrzony bez naruszenia prawa procesowego, tj. art.122 i art. 187 §1 ustawy Ord. pod. w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organ pierwszej instancji podjął działania w celu ustalenia stanu faktycznego. Zapewnił czynny udział w każdym stadium postępowania, wyznaczył na podstawie art. 200 §1 ustawy Ord. pod. termin do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i umożliwił wypowiedzenie się w jego sprawie. Strona miała zatem możliwość wglądu do materiału dowodowego i mogła dokonywać jego oceny oraz wnosić nowe dowody, z którego jednak nie skorzystała. Podejmując rozstrzygnięcie organ podatkowy pierwszej instancji ustalając stan faktyczny sprawy uwzględnił zatem argumentację Strony zawartą w złożonym wniosku dot. braku zapłaty za wykonaną usługę, oświadczenie o sytuacji majątkowej z dnia 17 lutego 2010 r., a także dowody załączone do złożonego wniosku oraz dowody znajdujące się w posiadaniu organów podatkowych dotyczące m.in. stanu zaległości oraz dokonanych czynnościach majątkowych. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż organ podatkowy bez przekroczenia granic uznania administracyjnego zasadnie uznał, iż przedstawione we wniosku okoliczności nie stanowią wystarczającej podstawy do udzielenia wnioskowanej ulgi. Wyjaśnił, że brak uregulowanie płatności przez kontrahenta nie stanowi okoliczności nadzwyczajnej i powinno być elementem kalkulacji podmiotu działającego na rynku. To przedsiębiorca dokonuje wyboru kontrahenta i zawiera z nim umowę na wykonanie usługi, w związku z tym w podpisywanych umowach należy zapewnić takie warunki, które sprawią, że w razie braku zapłaty za wykonana usługę dojdzie do skutecznego wyegzekwowania należności. Zatem argumentem uzasadniającym zmianę zaskarżonej decyzji nie może być okoliczność na którą powołuje się Strona, iż ze względu na brak możliwości formalno prawnych nie ma możliwości wyegzekwowania należnej kwoty. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż skoro w przedmiotowej sprawie została wystawiona faktura VAT, to obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług zgodnie z zobowiązującymi przepisami powstał z chwilą jej wystawienia, a co za tym idzie powstało również i zobowiązanie podatkowe, które należało wpłacić do urzędu skarbowego w ustawowym terminie, zatem bez znaczenia na powstanie obowiązku podatkowego ma fakt nie wywiązania się kontrahenta z zapłaty za wykonaną usługę. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie okoliczności powstania zaległości podatkowych nie nosiły cech wyjątkowości. Powstanie przedmiotowych zaległości jest konsekwencją działań podejmowanych przez Stronę w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej i zawarciem umowy na wykonanie usługi, zatem nieuzasadnione jest obecnie przerzucanie odpowiedzialności za swoje decyzje związane z prowadzoną działalnością, które w ocenie Strony są głównym argumentem świadczącym o konieczności umorzenia zaległości podatkowych. Podejmując prowadzenie działalności gospodarczej, każdy podatnik ponosi odpowiedzialność za własne zobowiązania podatkowe i powinien liczyć się z ryzykiem oraz brać pod uwagę wszystkie czynniki mogące utrudnić jej prowadzenie i wiążącą się z tym konieczność poniesienia nieprzewidzianych skutków finansowych. Mając zatem na uwadze powyższe Dyrektor Izby Skarbowej zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, który uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie występują nadzwyczajne okoliczności mogące uzasadniać przyznanie wnioskowanej ulgi. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż obecnie źródłem utrzymania Strony jest dochód z tytułu emerytury w wysokości [...] zł (protokół z dnia 14 grudnia 2010 r.), zgodnie z zeznaniem PIT-37 Strona w 2009 r. uzyskała przychód w wysokości [...] zł, w 2008 r. przychód w wysokości [...] zł i dochód w wysokości [...] zł i w 2007 r. przychód w wysokości [...] zł i dochód w wysokości [...] zł, a stan majątkowy Strony to: samochód osobowy Ford Eskort [...] nabyty w 2007r., sprzedany w 2010 r. za kwotę [...] zł, oraz miejsce garażowe w P., stałe miesięczne wydatki to kwota [...] zł związane z utrzymaniem mieszkania, wyżywieniem, leczeniem, kredytami. Przedmiotowe zaległości dotyczą 2006 r. tj. okresu w którym Strona uzyskiwała przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, została ona jednak wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 30 kwietnia 2007 r. (zawiadomienie o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej z dnia 23 kwietnia 2007 r.). W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż sytuacja materialna Strony nie świadczy o braku możliwości pozwalających na uregulowanie przedmiotowych zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, w tym miejscu podkreślić należy, iż zobowiązania względem Skarb Państwa mają pierwszeństwo w zaspakajaniu przed innymi należnościami. Należy tak dysponować środkami finansowymi, aby w pierwszej kolejności wywiązać się z należnych Skarbowi Państwa podatków. Z protokołu sporządzonego w Izbie Skarbowej w dniu 14 grudnia 2010 r. wynika, iż Strona mieszka w wynajmowanym mieszkaniu na wyremontowanie którego zaciągnęła kredyt, którego miesięczna rata wynosi [...] zł. Uwzględniając powyższe w ocenie organu odwoławczego Strona we własnym zakresie obecnie powinna podjąć działania zmierzające do wywiązania się z ciążących na niej zaległości podatkowych, a nie oczekiwać udzielenia ulgi w formie umorzenia tym bardziej, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. przychylając się do wniosku Strony, uwzględniając sytuację materialno finansową Strony rozłożył na 6 rat przedmiotową zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę. Z ustalonego harmonogramu Strona jednak nie wywiązała się, przed złożeniem wniosku o rozłożenie na raty zaległości podatkowej dokonała jedynie wpłaty kwoty [...] zł na poczet przedmiotowej zaległości podatkowej. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że decyzja organu podatkowego pierwszej instancji mieści się w granicach uznania administracyjnego i podjęta została w wyniku oceny zebranego materiału dowodowego z uwzględnieniem ustawowych dyrektyw określonych w art.67a § 1 pkt 3 ustawy Ord. pod.

5. Skarżący pismem z dnia 6 lutego 2011 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2011 r. Skarżący wskazał, że jego korespondencja i dyskusje z Urzędem Skarbowym W. oraz Izbą Skarbową w W. trwają od marca 2009 r. Dotyczą naliczenia i płatności podatku VAT za grudzień 2006 r. w wysokości [...] zł i odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł. Badanie tego problemu przez Urząd Skarbowy W. potwierdziło motywy dotyczące umorzenia naliczonego podatku w związku z faktem braku zapłaty przez kontrahenta za wykonane usługi doradcze w okresie czerwiec - grudzień 2006 r. Niemożliwa jest również procedura odzyskania należności wobec likwidacji działalności przez kontrahenta. Wielokrotnie argumenty te były przez Skarżącego podnoszone w dyskusji z pracownikami Urzędu i Izby Skarbowej. Skarżący podkreślił, że zasada powszechności i terminowości regulowania zobowiązań podatkowych, której Urząd Skarbowy nie mógł zakwestionować w ciągu całej jego działalności zawodowej dotyczy przychodów i dochodów faktycznie otrzymanych i potwierdzonych w zeznaniach podatkowych. W tym jednym, konkretnym przypadku naliczony został podatek VAT od nieistniejącego przychodu, o czym Urząd Skarbowy doskonale wiedział i co potwierdzał w swojej korespondencji. Dlatego Skarżący uważa, że ten konkretny podatek VAT na grudzień 2006 r. ma charakter wirtualny, dlatego wystąpił o jego umorzenie ze względu na wyjątkowe okoliczności jego naliczenia i ważny interes podatnika. Urząd Skarbowy W. nie przyjmował tych argumentów wychodząc jedynie z założenia, że skoro została wystawiona faktura VAT to automatycznie występuje zobowiązanie podatkowe, bez faktu uzyskania lub nie zapłaty za tę fakturę. Sugerowano Skarżącemu nawet, że powinien on zaczekać na wystawienie faktury do czasu uzyskania pewności czy kontrahent ma środki i zamierza zapłacić mi za wykonaną usługę. Wystawiając fakturę, zgodnie ze stanem faktycznym, po zakończeniu usługi Skarżący został podwójnie poszkodowany, gdyż nie otrzymał zapłaty a dodatkowo naliczono mu podatek i karę za zaległości. Urząd Skarbowy W. badając powstałą sytuację oraz dochody Skarżącego stwierdził, że jego obecna emerytura pozwala na uregulowanie tego wirtualnego podatku VAT. Skarżący zwrócił się do Sądu o rozpatrzenie całego problemu, który ma indywidualny charakter, uzasadniający w jego głębokim przekonaniu zastosowanie wyjątkowych okoliczności uzasadniających istnienie ważnego interesu podatnika, zgodnie z duchem obowiązującej ustawy Ord. pod.

6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.

7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

8. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania(art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), lub stwierdzenia nieważności jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 ustawy Ordynacja podatkowa (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

9. W myśl art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ord. pod. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Przesłankami skorzystania z przedmiotowej ulgi w zapłacie zobowiązania podatkowego jest występowanie "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Powyższe ogólne kryteria, a także użycie w ww. przepisie zwrotu "może" dają podstawę podejmowania decyzji na zasadzie uznania administracyjnego. Żeby tego rodzaju szerokie kompetencje organów podatkowych nie prowadziły do naruszania praw podatników, niezbędne jest odwoływanie się przy stosowaniu instytucji z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ord. pod. do podstawowych zasad konstytucyjnych i zasad ogólnych postępowania. Przykładowo przy wykładni przesłanki "interesu publicznego" należy uwzględniać respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. Interpretując termin "ważny interes podatnika" należy mieć na uwadze to, że o jego istnieniu decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie których organ podatkowy rozstrzyga o umorzeniu, bądź nie, zaległości podatkowej, a ważnego interesu podatnika nie powinno się utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie skorzystania z ulgi. W każdym przypadku analiza musi być dokonana w oparciu o konkretne okoliczności zaistniałe w danej sprawie. Nie istnieje zamknięty katalog zdarzeń i sytuacji, które mogą być oceniane w kategoriach ważnego interesu podatnika. Tylko przykładowo można tu wskazać, zaczerpnięte z piśmiennictwa i orzecznictwa sytuacje, które mogą wskazywać na zaistnienie ważnego interesu podatnika. Przez ważny interes podatnika można, np. rozumieć przypadek, gdy na skutek uiszczenia podatku, podatnik miałby pozostawać bez środków do życia i korzystać z pomocy społecznej. Przez ważny interes podatnika należy również rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami jego egzystencji, bądź zaistnienie losowych zdarzeń powodujących utratę możliwości zarobkowania lub utratę majątku, czy też wreszcie sytuacje, w których niemożność spłaty zadłużenia wynika z działania czynników, na które podatnik nie ma wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. Nawet jednak przy zaistnieniu przesłanek określonych w art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ord. pod., tj. gdy organ podatkowy stwierdzi wystąpienie sytuacji odpowiadającej, w jego ocenie, hipotezie normy prawnej zawartej w tych przepisach, ich konstrukcja prawna umożliwia mu działanie na zasadzie uznania, co nie oznacza naturalnie dowolności w podejmowanych rozstrzygnięciach. Jak już była o tym mowa, użyte w treści tych przepisów pojęcia mają charakter niedookreślony, a ich interpretacji na użytek danej sprawy, dokonuje każdorazowo organ podatkowy. Organ ten dysponuje zatem pewnym marginesem swobody w odniesieniu do oceny sytuacji faktycznej i zaistniałych zdarzeń, które w jego ocenie mogą uzasadniać wystąpienie w danej sprawie przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Biorąc pod uwagę powyższe uwagi, wynikające z konstrukcji prawnej analizowanych przepisów, zakładającej działanie organu podatkowego w ramach uznania administracyjnego, badanie zgodności podejmowanego na tej podstawie rozstrzygnięcia z prawem materialnym może być dokonane tylko w ograniczonym zakresie. Należy wyraźnie podkreślić, że Sąd sprawując kontrolę legalności, wydawanych w tym trybie decyzji nie może z oczywistych względów, nakazywać organowi podejmowania określonych rozstrzygnięć. Sąd nie może pełnić tu roli "trzeciej instancji". Uznaniowy charakter decyzji oznacza, że organ podatkowy przy ustalonym stanie faktycznym ma możliwość wyboru negatywnego lub pozytywnego dla podatnika sposobu rozstrzygnięcia jego wniosku. Prowadzi to do wniosku, że organ podatkowy, w ramach uznania administracyjnego mógł zarówno wydać decyzję uwzględniającą wniosek jak i wydać rozstrzygnięcie odmowne. Na podkreślenie zasługuje także to, iż sądowa kontrola decyzji wydanych w trybie uznaniowym obejmuje jedynie samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, nie zaś rozstrzygnięcie będące wynikiem dokonanego przez organ podatkowy wyboru. W orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2001 r. sygn. akt I SA/Wr 239/99 stwierdzono, że "decyzje o charakterze uznaniowym nie podlegają kontroli legalności sprawowanej przez Sąd, jeżeli przy ich wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy". Ocenie Sądu podlega natomiast w pełni, proceduralna poprawność przeprowadzonego postępowania, a więc sam proces dochodzenia przez organ podatkowy do rozstrzygnięcia sprawy oraz znajdujący odzwierciedlenie w uzasadnieniu, opis tego procesu. Rozpatrywanie przez organy podatkowe kwestii istnienia ważnego interesu podatnika, uzasadniało podjęcie przez te organy, w ramach prowadzonego postępowania, zbadania sytuacji majątkowej Skarżącego i uzyskiwanych przez niego dochodów.

10. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że obecnie źródłem utrzymania Strony jest dochód z tytułu emerytury w wysokości [...] zł (protokół z dnia 14 grudnia 2010 r.), zgodnie z zeznaniem PIT-37 Strona w 2009 r. uzyskała przychód w wysokości [...] zł, w 2008 r. przychód w wysokości [...] zł i dochód w wysokości [...] zł i w 2007 r. przychód w wysokości [...] zł i dochód w wysokości [...] zł, a stan majątkowy Strony to: samochód osobowy Ford Eskort [...] nabyty w 2007r., sprzedany w 2010 r. za kwotę [...] zł, oraz miejsce garażowe w P., stałe miesięczne wydatki to kwota [...] zł związane z utrzymaniem mieszkania, wyżywieniem, leczeniem, kredytami. Przedmiotowe zaległości dotyczą 2006 r., tj. okresu w którym Strona uzyskiwała przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, została ona jednak wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 30 kwietnia 2007 r. (zawiadomienie o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej z dnia 23 kwietnia 2007 r.). W ocenie Sądu organy podatkowe obu instancji stwierdzając, że w sprawie nie występuje ani przesłanka ważnego interesu podatnika, ani ważnego interesu publicznego, co mogłoby uzasadniać umorzenie należności podatkowych, ponieważ Skarżący był w stanie zgromadzić środki pieniężne na ciążące na nim zobowiązania względem państwa, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe z zachowaniem obowiązujących zasad przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, zbadały sytuację materialną i poddały ocenie racje, na które powoływał się Skarżący. Ocenie tej nie można zarzucić dowolności, opiera się ona na przyjętej w orzecznictwie wykładni przepisów ustawy Ord. pod. dotyczących ulg w zapłacie zobowiązań podatkowych i mieści się ona w ramach przyznawanego organom uznania administracyjnego. Na podkreślenie zasługuje także to, iż zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania na każdym podatniku ciąży obowiązek płacenia podatków. Jak trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 września 2004 r. sygn. akt III SA 1328/03, skoro umorzenie zaległości podatkowej jest instytucją nadzwyczajną, bowiem zasadą jest płacenie podatków, to tym samym przypadki, o których mowa w art. 67 (obecnie art. 67a) ustawy Ord. pod., powinny posiadać tę samą cechę. Słusznie organy podatkowe wskazywały na wyjątkowy charakter ulg w postaci umorzenia zaległości podatkowych, jako odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania. Wpływy z podatków przeznaczane są na realizację różnych celów społecznych, tak więc odpowiednio do tej okoliczności, odstąpienie od ich poboru musi być uzasadnione wystąpieniem szczególnie ważnych i uzasadnionych, również z punktu widzenia obiektywnych kryteriów, przesłanek udzielenia ulgi.

11. Sąd odnosząc się zarzutów skargi wyjaśnia, iż stosownie do przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, w której skargę wniesiono i nie może wykraczać swoimi ocenami prawnymi w sprawę inną niż ta, jaka była przedmiotem postępowania przed organami. Sprawę rozpatrywaną przez Sąd określa strona skarżąca, wskazując konkretny akt (decyzję, postanowienie), którego skarga dotyczy. W rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł skargę na decyzję odmawiającą umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r., a zatem tylko ta decyzja oraz poprzedzające ją postępowanie podatkowe mogły być przedmiotem rozpoznania przez Sąd. W tak zakreślonych granicach Sąd nie mógł ani badać, ani też orzekać o określeniu zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. Nie mógł też brać pod uwagę podnoszonych przez Stronę w tym zakresie zarzutów.

12. W tych warunkach, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.