Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1940/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Protokolant referent - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2016 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] w części dotyczącej zmiany lokalizacji punktu gier. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...], Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: "Dyrektor IC", "organ") utrzymał w mocy wydaną w pierwszej instancji własną decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...], w sprawie odmowy zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2003 r Nr [...] przedłużonej decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2009 r. udzielającej J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: "Spółka", "Skarżąca", "Strona"), zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w części dotyczącej zmiany lokalizacji punktu gier na automatach o niskich wygranych.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r Nr [...] przedłużoną decyzją z dnia [...] października 2009 r. Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w W. udzielił J. Spółce z o.o. z siedzibą w R. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w [...] punktach gier na terenie województwa [...].

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2012 r. Strona wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej w W. o zmianę decyzji w części dotyczącej miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych. W miejsce dotychczasowego punktu gier o nazwie [...], Spółka zaproponowała wprowadzenie punktu gier o nazwie [...].

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...], Dyrektor Izby Celnej w W. odmówił zmiany decyzji w części dotyczącej zmiany lokalizacji ww. punktu gier na automatach o niskich wygranych.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 135 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 poz. 1540 ze zm.), dalej: "u. g. h.", zezwolenia udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych mogą być zmieniane na zasadach określonych w ustawie przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia według przepisów dotychczasowych z zastrzeżeniem, iż w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gier na automatach o niskich wygranych.

Ponadto organ wskazał, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jednoznacznie stwierdził, że art. 135 ust. 2 u. g. h. pozwala na dalsze prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a zatem nie wprowadza ograniczeń. Oznacza to, że przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych nie można uznać za przepisy o charakterze "technicznym".

Strona wniosła odwołanie. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...], Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy wydaną w pierwszej instancji decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r.

Dyrektor IC stwierdził, że zebrany w sprawie przez organ I instancji materiał dowodowy jest kompletny, a wyciągnięte na jego podstawie wnioski są w pełni uzasadnione. W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów unijnych poprzez zastosowanie w zaskarżonej decyzji przepisów u. g. h., organ w obszernym uzasadnieniu – powołując się na orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego, stwierdził, iż przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie nie mają charakteru technicznego i nadal obowiązują.

Odnosząc się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11 F. i inni dotyczącego obowiązku notyfikacji niektórych przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, w myśl art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, dalej: "Dyrektywa Nr 98/34/WE", Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że Trybunał nie przesądził kwestii uznania przepisów ustawy o grach hazardowych (art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 1 i art. 138 ust. 1 u. g. h.), za przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 (art. 1 pkt 4 - inne wymagania) Dyrektywy 98/34/WE, a uzależnił uznanie wskazanych przepisów za podlegające notyfikacji, gdy sąd krajowy ustali, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Trybunał przesądził, że nowe przepisy nie doprowadzają do marginalizacji użytkowania automatów do gier o niskich wygranych (pkt 34 wyroku). Organ odwoławczy przytoczył również orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie.

Odpowiadając na podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 135 ust. 1 i 2 u. g. h. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że według dyspozycji art. 135 ust. 1 u. g. h. zezwolenia w zakresie gier na automatach o niskich mogą być zmieniane na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3 przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, przy czym przepisy art. 56 i art. 57 stosuje się odpowiednio.

Zawarte w art. 135 ust. 1 u. g. h. odesłanie do stosowania wprost, a nie odpowiednio zasad określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń nie obejmuje swym zakresem zmiany miejsca lokalizacji punktu do gier na automatach do niskich wygranych. Ponadto organ przypomniał, że zgodność art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z art. 2 Konstytucji RP była przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 23 lipca 2013 r. sygn. akt P 4/11 (Dz. U. z 2013 r. poz. 1002; Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego Zbiór Urzędowy 2013/6A/82), orzekł, że: "Art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 poz. 1540, z 2010 r. Nr 127 poz. 857 oraz z 2011 r. Nr 106 poz. 622 i Nr 134 poz. 779) jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej".

W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził w szczególności, że prowadzący działalność hazardową przedsiębiorcy - składając, na zasadach określonych w ustawie o grach i zakładach wzajemnych, wnioski i uzyskując zezwolenia przed dniem podjęcia wspomnianej uchwały NSA z dnia 3 listopada 2009 r. o sygn. akt II GPS 2/09 (ONSA i WSA nr 1/2010, poz. 4) - nie mogli zakładać, że wydane na ich rzecz ostateczne decyzje będą mogły być zmieniane na podstawie art. 155 k.p.a. To, że przedsiębiorcy - inwestując w tworzenie maksymalnej liczby punktów gier na automatach o niskich wygranych, bez weryfikacji długotrwałych perspektyw prowadzenia tej działalności w poszczególnych punktach (zamiast uzyskiwania zezwoleń na urządzanie gier tylko w punktach, co do których istniała pewność albo co najmniej wysokie prawdopodobieństwo funkcjonowania przez cały okres objęty zezwoleniem) - przyjęli taką strategię biznesową było kwestią ich wolnego wyboru, którego prawidłowości nie mogli być pewni. Z normy zawartej w art. 155 k.p.a. nie wynikało ich prawo podmiotowe.

Wobec tego Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustawodawca nie naruszył zasady praw nabytych ani zasady ochrony interesów w toku.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uznał, że zgromadzony materiał dowodowy oraz powołane przepisy prawa dały podstawę do zastosowania art. 135 u. g. h., którego konsekwencją była odmowa zmiany decyzji w żądanym zakresie.

J. Sp. z o. o. pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozstrzygnięcia organu I instancji w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 233 § 1 pkt 1, art. 180, art. 187 § 1 i 3, art. 188, z art. 191, art. 197 § 1, art. 121 § 1 i 2, art. 122, 124 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 135 ust. 1 i 2 w związku z art. 118 w związku z art. 8 u. g. h. w związku z art. 1 pkt 11 dyrektywy Nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa technicznych (Dz. Urz. UE wydanie specjalne w języku polskim, rozdz. 13, t. 20, s. 337; zm. Dz. Urz. UE wydanie specjalne w języku polskim, rozdz. 13, t. 21, s. 8, dalej dyrektywa 98/34/WE) w związku z § 2 pkt 3) i 5) rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych poprzez nieprawidłowe utrzymanie w mocy decyzji organ I instancji, w szczególności wskutek błędnego przyjęcia, iż art. 135 ust. 1 i 2 u. g. h. nic jest przepisem technicznym i w konsekwencji jego zastosowanie, w sytuacji, gdy stanowi on nienotyfikowany przepis techniczny w rozumieniu artykułu 1 pkt 11 dyrektywy Nr 98/34/WE oraz w rozumieniu § 2 pkt 3) i 5) rozporządzenia w sprawie notyfikacji, a zatem nie mógł być stosowany i nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięcia organu w niniejszej sprawie,

- art. 210 § 4, art. 233 § 1 pkt 1, art. 180, art. 187 § 1 i 3, art. 188, art. 191, art. 197 § 1, art. 121 § 1 i 2, art. 122, 124 O. p. w związku z art. 135 ust. 1 i 2 i art. 118 u. g. h. w związku z art. 1 pkt 11 dyrektywy Nr 98/34/WE w związku z § 2 pkt 3) i 5) rozporządzenia w sprawie notyfikacji, poprzez nieodniesienie się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do twierdzeń oraz dowodów przedłożonych przez stronę w toku postępowania,

- art. 129 ust. 1, art. 135 ust. 1 i 2, art. 144 u. g. h. poprzez błędne przyjęcie, że nie ma w u. g. h. podstaw do rozpoznania wniosku strony, w sytuacji, gdy podstawę taką stanowi art. 129 ust. 1 u. g. h. w związku z odpowiednim przepisem ustawy o grach i zakładach wzajemnych, ewentualnie podstawę taką stanowi art. 51 w związku z art. 135 ust. 2 u. g. h. a contrario lub tak, jak dotychczas art. 253a O. p.,

- art. 129 ust. 1 w związku z art. 135 ust. 1 i 2 w związku z art. 144 u. g. h. wskutek błędnego przyjęcia, że nawet zakładając, że art. 135 ust. 1 i 2 u. g. h. jest przepisem technicznym brakuje w u. g. h. podstaw do zmiany zezwolenia w sytuacji, gdy taka interpretacja narusza wprost zakaz wykładni per non est, bowiem przyjęcie, że w u. g. h. nie ma podstaw do rozpoznania wniosku strony o zmianę miejsca zezwolenia prowadzi do wniosku, że zakaz zmiany zezwoleń w tym zakresie (art. 135 ust. 1 i 2 u. g. h.) jest zbędny, przy czym istnieją podstawy prawne do zmiany zezwolenia — por. art. 51 w zw. z art. 135 ust. 2 u. g. h. a contrario, lub tak, jak dotychczas art. 253a O. p.

Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. z 2014 r. poz. 1647 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: "p. p. s. a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p. p. s. a.).

| Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na |

|uwzględnienie. |

|Stosownie do art. 129 ust. 1 u. g. h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w |

|salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, jest prowadzona do czasu wygaśnięcia |

|tych zezwoleń przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. |

|Zgodnie z art. 135 ust. 1 u. g. h. zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 tej ustawy, mogą być zmieniane, na zasadach określonych w |

|ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3, przez organ |

|właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Przepisy art. 56 i art. 57 |

|stosuje się odpowiednio. Natomiast na podstawie art. 135 ust. 2 u. g. h. zmiana zezwolenia nie może obejmować zmiany miejsc urządzania gier, |

|z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. |

|W rozpatrywanej sprawie istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy art. 135 ust. 2 u. g. h. może stanowić podstawę prawną |

|zaskarżonej decyzji, czy - jak podnosi Skarżąca - stanowi przepis techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE, co oznacza, że |

|akt prawny wprowadzający ten przepis powinien podlegać notyfikacji przez Komisję Europejską, a wobec braku notyfikacji nie może być |

|stosowany. |

|Zdaniem Sądu w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę zarzut, w myśl którego przepisy u. g. h. nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia w|

|tej sprawie, gdyż nie były notyfikowane zgodnie z wymogami określonymi w dyrektywie Nr 98/34/WE, jest bezpodstawny. Twierdzenie Skarżącej, iż|

|cała ustawa o grach hazardowych ma charakter techniczny, a zatem wobec nienotyfikowania Komisji Europejskiej jej przepisów, nie może być |

|stosowana nie znajduje uzasadnienia. Stanowisko o ewentualnym niestosowaniu omawianego aktu wypływa z błędnego rozumienia przez Skarżącą |

|pojęcia "przepisów technicznych" oraz celu notyfikacji. Należy podkreślić, że notyfikacja ma gwarantować niezakłócone funkcjonowanie swobód|

|unijnych, a nie wyłącznie prowadzić do karania za brak zastosowania odpowiedniej procedury przez państwo członkowskie, bez względu na wiążące|

|się z tym konsekwencje (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2015 r. sygn. akt II GSK 1592/15). |

|Zgodnie z dyrektywą Nr 98/34/WE państwa członkowskie są zobowiązane powiadamiać Komisję o swoich projektach w dziedzinie przepisów |

|technicznych. W preambule dyrektywy 98/34/WE wskazano, że wspierając sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego, należy zapewnić możliwie jak |

|największą przejrzystość w zakresie krajowych inicjatyw dotyczących wprowadzania norm i przepisów technicznych (pkt 3 preambuły). Jak |

|wskazano w pkt 4 preambuły, bariery w handlu wypływające z przepisów technicznych dotyczących produktu są dopuszczalne jedynie tam, gdzie są |

|konieczne do spełnienia niezbędnych wymagań oraz gdy służą interesowi publicznemu, którego stanowią gwarancję. Zgodnie z art. 1 pkt 11 |

|dyrektywy przepisy techniczne obejmują: |

|- specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których |

|przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług |

|lub stosowania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw |

|członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujących produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub |

|zakazujących świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług; |

|- przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne państwa członkowskiego, które odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź innych |

|wymagań lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, które z kolei odnoszą się do specyfikacji |

|technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług, zgodność z którymi pociąga za sobą domniemanie zgodności ze zobowiązaniami |

|nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne; |

|- dobrowolne porozumienia, w których władze publiczne są stroną umawiającą się, a które przewidują, w interesie ogólnym, zgodność ze |

|specyfikacjami technicznymi lub innymi wymogami albo zasadami dotyczącymi usług, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy |

|zamówieniach publicznych; |

|- specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług, które powiązane są ze środkami fiskalnymi lub finansowymi mającymi |

|wpływ na konsumpcję produktów lub usług przez wspomaganie przestrzegania takich specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasad |

|dotyczących usług; specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług powiązanych z systemami zabezpieczenia społecznego nie|

|są objęte tym znaczeniem. |

|Ocena przepisów ustawy z punktu widzenia tego, czy stanowią one przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy Nr 98/34/WE musi mieć charakter |

|jurydyczny. Takiej oceny powinien dokonać prawodawca w trakcie prac legislacyjnych na podstawie logicznej analizy istniejącego stanu |

|faktycznego, obowiązujących przepisów i przewidywanych skutków wprowadzenia przepisów nowych. |

|W wyroku z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt P 4/14 Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, że TSUE orzekając w sprawie F. i inni nie mógł |

|rozstrzygnąć, czy przepisy krajowe ustawy o grach hazardowych mają charakter techniczny, kompetencja w tym zakresie należy bowiem do sądów |

|krajowych. To sądy krajowe dokonują interpretacji prawa krajowego. Stąd też za nieuprawnione należy uznać wszelkie wypowiedzi TSUE, w których|

|kategorycznie oceniał przepisy ustawy o grach hazardowych. Podkreślono, że TSUE nie miał kompetencji do oceny, czy konkretne przepisy mają |

|charakter przepisów technicznych. Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in., że notyfikacja tzw. przepisów technicznych jest unijną procedurą, w |

|jakiej państwo członkowskie jest zobowiązane do informowania Komisji Europejskiej i innych państw członkowskich o projektowanych przepisach |

|technicznych, a także do uwzględniania zgłoszonych przez nie szczegółowych opinii i uwag tak dalece, jak to będzie możliwe przy kolejnych |

|pracach nad projektem przepisów technicznych. W ocenie Trybunału, nie ulega wątpliwości, że żaden z przepisów Konstytucji nie reguluje tej |

|kwestii ani też nie odwołuje się do niej wprost czy nawet pośrednio. Trybunał Konstytucyjny uznał zatem, że notyfikacja, o której mowa w |

|Dyrektywie 98/34/WE, implementowanej do polskiego porządku prawnego rozporządzeniem w sprawie notyfikacji, nie stanowi elementu |

|konstytucyjnego trybu ustawodawczego. Zdaniem Trybunału, uchybienie ewentualnemu obowiązkowi notyfikowania Komisji Europejskiej potencjalnych|

|przepisów technicznych nie może samo przez się oznaczać naruszenia konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji|

|RP) oraz legalizmu (art. 7 Konstytucji RP). Wykładnia przychylna prawu europejskiemu w żadnej sytuacji nie może prowadzić do rezultatów |

|sprzecznych z wyraźnym brzmieniem Konstytucji RP. |

|W orzecznictwie TSUE prezentowany jest pogląd, że procedura notyfikacyjna jest formą swoistej "kontroli prewencyjnej" projektów prawa |

|krajowego przez organy unijne, służącą sprawdzeniu, czy proponowany akt nie narusza postanowień traktatowych dotyczących swobodnego przepływu|

|towarów (zob. wyrok ETS z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-267/03 Lindberg, pkt 50, Zb. Orz. 2005, s. I-03247). Ma to na celu zapewnienie|

|sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, będącego jednym z fundamentów Unii, a także zagwarantowanie, że wszelkie bariery w handlu na |

|obszarze Unii będą ustanawiane w sposób przejrzysty i wyłącznie w zakresie dopuszczonym przez prawo unijne (zob. pkt 3–4 preambuły |

|Dyrektywy). Notyfikacja powinna być więc odczytywana jako obowiązek ściśle związany z unijną zasadą lojalnej współpracy (art. 4 ust. 3 |

|Traktatu o Unii Europejskiej), będącą jednym z fundamentów, na których opiera się koncepcja integracji europejskiej. |

|Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku P 4/14 stwierdził, że sam fakt ujęcia obowiązku notyfikacji w dyrektywie |

|unijnej nie oznacza jeszcze, że mamy do czynienia ze szczególnie wysoką, bo międzynarodową i ponadustawową rangą procedury notyfikacji. |

|Wskazał, że dyrektywy nie mają z natury rzeczy rangi hierarchicznie wyższej niż ustawy. Dyrektywy nie są z perspektywy konstytucyjnej prawem |

|lepszym lub też ważniejszym merytorycznie i aksjologicznie niż przepisy polskich ustaw. Dlatego też wymóg notyfikacji wynikający z dyrektywy |

|Nr 98/34/WE nie jest ważniejszy lub bardziej istotny niż analogiczny obowiązek wynikający z ustawy zwykłej. |

|Istotny w sprawie jest problem, czy sąd państwa członkowskiego (sąd krajowy) jest władny odmówić zastosowania przepisów sprzecznych z prawem |

|unijnym, gdy sprzeczność sprowadza się do zaniechania obowiązku notyfikacji. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę przychyla się do poglądu |

|wyrażonego w akceptowanym przez Trybunał Konstytucyjny postanowieniu Sądu Najwyższego z 28 listopada 2013 r., potwierdzonym wyrokiem Sądu |

|Najwyższego z 8 stycznia 2014 r. (sygn. akt IV KK 183/13), że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do dokonywania |

|wykładni prawa wewnętrznego państwa członkowskiego, a tym bardziej do stwierdzenia, że przepisy prawa wewnętrznego nie obowiązują, nawet |

|jeżeli to prawo zostało ustanowione w celu wykonywania przez państwo zobowiązań unijnych. Spoczywający na sądzie krajowym obowiązek |

|zapewnienia pełnej efektywności przepisów dyrektywy nie skutkuje automatyzmem wnioskowania, że przepis techniczny, odnośnie którego |

|zaniechano notyfikacji, nie może być stosowany, gdyż wykładnia przychylna prawu europejskiemu nie może prowadzić do naruszenia zasad |

|konstytucyjnych. Podkreślić należy, że przepisy krajowe, które nie zostały notyfikowane zgodnie z dyrektywą Nr 98/34 nadal pozostają |

|formalnie w mocy i w tym sensie obowiązują. W wyroku z 28 lutego 2014 r. sygn. akt III KK 447/13 Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że ewentualne |

|przyjęcie, że przepisy ustawy z 2009 r. o grach hazardowych mają charakter przepisów technicznych, nie powoduje, że sądy krajowe mogą odmówić|

|ich zastosowania. Istotną okolicznością, którą trzeba uwzględnić przy ocenie skutków niedopełnienia obowiązku notyfikacji jest fakt, że w |

|polskim systemie prawnym najwyższym aktem normatywnym jest Konstytucja RP oraz kompetencja Trybunału Konstytucyjnego do oceny zgodności umów |

|międzynarodowych z Konstytucją. Z tego też względu, jakkolwiek polskie sądy zgodnie z zasadą samodzielności jurysdykcyjnej są niezawisłe i |

|podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom (art. 178 Konstytucji RP), to jednakże nie mają umocowania prawnego, ażeby samoistnie stwierdzić |

|niezgodność ustawy z umową międzynarodową, czy też z ustawą zasadniczą. Dopóki ustawa nie utraciła mocy obowiązującej, sądy a także organy |

|administracji obowiązane są stosować jej przepisy. |

|Podsumowując, zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podzielającym pogląd wyrażany już w orzecznictwie sądów |

|administracyjnych, państwa członkowskie mają pełną swobodę w wyborze systemu regulacji sektora hazardowego – w tym w wyborze wartości, które |

|decydują się chronić poprzez taki system. W ramach tej swobody państwa mogą wybrać pomiędzy absolutnym zakazem urządzania gier hazardowych, |

|częściowym zakazem bądź przyzwoleniem połączonym z systemem nadzoru i kontroli nad sektorem (por. wyrok ETS w sprawie C-124/97), przy |

|zachowaniu wymogu proporcjonalności (por. wyrok ETS w sprawach połączonych C-338/04, C-359/04 i C-360/04 Placanica i inni; wyrok ETS w |

|sprawie C-65/05 Komisja v. Republice Greckiej). |

|Trybunał stwierdził ponadto, że odstąpienie przez ustawodawcę od możliwości urządzania gier na wszelkich automatach w salonach gier, w |

|punktach handlowych, gastronomicznych i usługowych, a więc poza kasynami gry, spełnia konstytucyjne wymogi ograniczenia wolności działalności|

|gospodarczej. Ograniczenie możliwości organizowania gier na automatach wyłącznie do kasyn jest jednak niezbędne dla ochrony społeczeństwa |

|przed negatywnymi skutkami hazardu oraz dla zwiększenia kontroli państwa nad tą sferą, stwarzającą liczne zagrożenia nie tylko w postaci |

|uzależnień, ale także struktur przestępczych. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, zwalczanie takich zagrożeń społecznych jest istotne i leży z|

|całą pewnością w interesie publicznym, o którym mowa w art. 22 Konstytucji. Wolność działalności gospodarczej w dziedzinie hazardu może |

|podlegać dalej idącym ograniczeniom z uwagi na konieczność zagwarantowania niezbędnego poziomu ochrony konsumentów i porządku publicznego. |

|Stanowisko to znajduje potwierdzenie również w wyroku TSUE z dnia 11 czerwca 2015 r., w sprawie C-98/14 Berlington H. i in. (pkt 7). |

|Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten akceptuje i przyjmuje za własny; nie podziela tym samym stanowiska, że skutkiem prawnym |

|niedopełnienia obowiązku notyfikacji (wynikającego z art. 8 dyrektywy Nr 98/34/WE) jest bezwzględna niemożność zastosowania nienotyfikowanego|

|przepisu technicznego (zob. wyrok z dnia 8 września 2005 r. w sprawie C-303/04 Lidl Italia Srl oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 27 |

|listopada 2014 r., sygn. akt II KK 55/14). |

|W przedmiotowej sprawie zgodzić się należy z organem, że chociaż przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych przewidują zakaz wydawania, |

|przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, to jednak zgodnie z art. 129 |

|ust. 1 tej ustawy działalność w tym zakresie prowadzona na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy może być |

|kontynuowana do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych. Przepis ten pozwala |

|więc na dalsze prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a zatem na dalsze użytkowanie tych automatów, po |

|dniu wejścia w życie ustawy o grach hazardowych. W tych okolicznościach przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych nie można uznać za|

|przepisy krajowe pozwalające jedynie na marginalne użytkowanie automatów do gier o niskich wygranych. |

|Przepisy przejściowe do ustawy o grach hazardowych (w szczególności art. 135 ust. 2) nie wprowadziły zakazu działalności gospodarczej w |

|zakresie gier hazardowych. Automaty o niskich wygranych mogą być nadal legalnie wykorzystywane do urządzania gier na tych samych warunkach do|

|czasu wygaśnięcia posiadanych zezwoleń lub poświadczeń rejestracji w dotychczasowych miejscach (tj. poza kasynami), oraz – na nowych już |

|zasadach – mogą być także wykorzystywane w kasynach gry po uzyskaniu koncesji, bądź mogą zostać przystosowane do gier zręcznościowych, które |

|z kolei nie podlegają regulacjom ustawy o grach hazardowych. Sam fakt zmiany miejsca oraz modyfikacji sposobu użytkowania urządzenia, gdy nie|

|idzie za tym zmiana zasadniczego celu, czy funkcji oraz zasadniczej cechy danego produktu, nie może być uznany za wpływający istotnie na jego|

|właściwości. Nawet przy uwzględnieniu ustalonego ustawą limitu kasyn gry i zainstalowanych w nich automatów, wprowadzone przepisy nie są |

|jedynym i znaczącym czynnikiem zmniejszającym użytkowanie dotychczasowych automatów, które do czasu wygaśnięcia uprzednio wydanych zezwoleń |

|będą mogły pozostać w obrocie. Nie może to być zatem uznane za użytkowanie marginalne. Zatem uniemożliwienie zmiany miejsc usytuowania |

|punktów gier nie stanowi bariery w dalszym prowadzeniu działalności przez przedsiębiorcę w miejscach dotychczasowych, przy użytkowaniu tej |

|samej liczby automatów i o tych samych właściwościach. |

|Odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lipca 2013 r. sygn. akt P 4/11 należy przypomnieć, że uznając art. 135 ust. 2 |

|u. g. h. za zgodny z art. 2 Konstytucji RP Trybunał wywiódł, iż ustawodawca nie naruszył zasady ochrony interesów w toku. Przeciwnie, jak |

|podkreślił Trybunał Konstytucyjny, właśnie w jej poszanowaniu, choć docelowo generalnie zakazał prowadzenia działalności w zakresie gier na |

|automatach o niskich wygranych poza kasynami, to jednak (na podstawie przepisów przejściowych ustawy hazardowej) dopuścił taką działalność w |

|dotychczasowych punktach gier do czasu upływu ważności zezwoleń. Ustawodawca nie ograniczył, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, praw |

|przedsiębiorców, wynikających z uzyskanych zezwoleń, wykluczył natomiast możliwość dokonania nadzwyczajnej zmiany posiadanych zezwoleń, co |

|nie oznacza jednak naruszenia praw nabytych, ani zasady ochrony interesów w toku. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego wyraźne wyłączenie |

|nadzwyczajnej możliwości modyfikacji decyzji administracyjnej w zakresie zmiany usytuowania punktu gier na automatach o niskich wygranych, |

|nie narusza istoty uprawnień podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w tym zakresie, ponieważ uprawnienia te nie zostały naruszone ani|

|w kontekście przedmiotu działalności, ani czasu jej prowadzenia, ani też jej kontynuowania w określonych zezwoleniem punktach gier. |

Ponadto, odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11, Trybunał orzekł, że przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy Nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE, seria L, nr 204, s. 37 ze zm.), należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Trybunał nie przesądził kwestii uznania przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 1 i art. 138 ust. 1 u. g. h. za przepisy techniczne. Trybunał przesądził, że nowe przepisy nie doprowadzają do marginalizacji użytkowania automatów do gier o niskich wygranych (pkt 34 wyroku). Natomiast zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń może wpływać bezpośrednio na obrót automatami, jeżeli ograniczeniu temu towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą w nich być użytkowane. Trybunał Sprawiedliwości uzależnił zatem ocenę technicznego albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych od ustalenia (oceny), czy te przepisy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, to jest automatów do gier o niskich wygranych.

Natomiast z definicji gry na automacie o niskich wygranych, określonej w art. 129 ust. 3 u. g. h., nie wynikają warunki uniemożliwiające lub ograniczające prowadzenie gier na automatach poza kasynami i salonami gier albo mogące wpływać na sprzedaż takich automatów. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu "przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł". Zatem definiuje on i określa cechy gry na automatach o niskich wygranych, określając przedmiot wygranej w tych grach oraz sposób ich urządzania.

Nie odnosi się natomiast do cech automatu jako produktu i nie określa żadnej obowiązkowej cechy tego produktu, przez co nie można go traktować jako specyfikacji technicznej produktu w rozumieniu dyrektywy Nr 98/34/WE.

W konsekwencji przepisy te nie zawierają specyfikacji technicznych w rozumieniu dyrektywy Nr 98/34/WE. Pogląd taki zawarł także NSA w wyrokach z dnia 16 lutego 2012 r. , sygn. akt II FSK 2491/11 i II FSK 2266/11 stwierdzając, że definicja legalna "gier na automatach o niskich wygranych" zawarta w art. 129 ust. 3 u. g. h. nie odpowiada pojęciu "specyfikacji technicznej" zdefiniowanym w art. 1 pkt 3 dyrektywy Nr 98/34/WE (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2013 r. II FSK 1195/12, wyrok WSA w Rzeszowie z 24 września 2013 r., I SA/Rz 500/13).

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że zasadnie organ orzekł o odmowie zmiany przedmiotowej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, w części dotyczącej zmiany lokalizacji ww. punktu gier na automatach o niskich wygranych. Jak wykazano wyżej aktualnie obowiązująca ustawa o grach hazardowych zawiera wyraźny zapis, iż zmiana zezwolenia, o którym mowa w art. 129 ust. 1 u. g. h., nie może obejmować zmiany miejsc urządzania gier, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych (art. 135 ust. 2 u. g. h.).

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, iż także w tym zakresie skarga okazała się nietrafna. W ocenie Sądu organ działał na podstawie przepisów prawa i dokonał oceny w oparciu o cały materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Organ w sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił także zasadnicze powody podjętego rozstrzygnięcia, wypełniając kryteria przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). Zdaniem Sądu działanie organu nie stanowi w tym zakresie naruszenia obowiązujących przepisów prawa.

Reasumując zatem powyższe, stwierdzić należy, iż ustalenia organu dokonane w przedmiotowej sprawie są spójne, logiczne, a Strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w postępowaniu. Organy administracyjne orzekały na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy i wydały rozstrzygnięcia w oparciu o prawidłowo zastosowane i obowiązujące w sprawie przepisy prawa.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p. p. s. a. oddalił skargę.