Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 280/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Starosty Ś. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego dotyczącego zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2012 r. adwokat M. S., reprezentująca K.B., wystąpiła o zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] Starosta Ś. orzekł o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku K. B. o zwrot kwoty 425,00 zł, stanowiącej nadpłatę z tytułu wydania karty pojazdu nr [...] na pojazd marki P. 806 o nr rej. [...] uznając, że nastąpiło przedawnienie prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Postanowienie zawierało pouczenie, iż służy nań zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. za pośrednictwem Starosty Ś., w terminie 7 dni od dnia doręczenia.

Jak wynika z kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru, w dniu [...] marca 2012 r. postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącego adwokat M. S.

Postanowienie stało się ostateczne w dniu [...] marca 2012 r., wobec niewniesienia zażalenia.

Pełnomocnik skarżącego uznała przedmiotowe postanowienie jako czynność materialno – techniczną i wystąpiła do Starosty Ś. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie stwierdzenia uprawnienia wnioskodawcy K.B.

W odpowiedzi na pismo wzywające organ wyjaśnił, że sprawę załatwił, nie w formie czynności materialno – technicznej, lecz w formie aktu administracyjnego - postanowienia.

W ocenie organu, sprawy niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publiczno – prawnym, do których zaliczono opłaty za karty pojazdu, powinny być załatwiane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm. i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, ze zm.), a zatem - nie w formie czynności materialno – technicznej.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. K. B., działając poprzez swojego pełnomocnika adwokat M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Starosty Ś. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], uznając je w istocie za czynność materialno – techniczną, polegającą na odmowie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu.

Starosta Ś. w odpowiedzi na skargę wnosił o odrzucenie skargi, bądź alternatywnie o jej oddalenie.

Sąd zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że sądowi znane jest, iż od pewnego czasu orzecznictwo w sprawach dotyczących wniosków o zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu, jest rozbieżne.

Jeden nurt opowiada się za dotychczasową praktyką załatwiania tych spraw w formie czynności materialno – technicznej (zob. m. in.: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 149/12; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 207/12; wyrok WSA w Opolu z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Op 79/12; wyrok WSA w Opolu z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Op 82/12; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 219/12).

Z kolei drugi nurt opowiada się za załatwianiem powyższych spraw w formie decyzji administracyjnej (zob. m. in.: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Po 182/12; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Po 399/12; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 159/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 69/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 117/12; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Go 181/12).

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zbędne jest wskazywanie przez sąd, w jakiej formie organ powinien rozstrzygnąć podanie skarżącego.

Nie budzi natomiast wątpliwości, że Starosta Ś. zareagował na podanie, gdyż wydał postanowienie, które wbrew twierdzeniu strony skarżącej, nie stanowi czynności materialno - technicznej.

Zauważyć należy, że w zaskarżonym postanowieniu organ prawidłowo pouczył o terminie i sposobie wniesienia zażalenia.

Skarżącemu przysługiwało zatem zażalenie, zaś skargę sądową mógłby wnieść – nie na postanowienie organu pierwszoinstancyjnego, lecz na postanowienie organu II instancji, rozstrzygającego zażalenie.

Tak się jednak nie stało. Adwokat M. S. wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a następnie złożyła skargę na przedmiotowe postanowienie.

Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Skarżącemu przysługiwało zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., o czym został pouczony w postanowieniu organu pierwszej instancji.

Zatem K. B., składając skargę do sądu administracyjnego na postanowienie Starosty Ś., nie wyczerpał środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym jakie mu służyły od postanowienia pierwszoinstancyjnego, co stanowi o niedopuszczalności skargi.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. sąd orzekł jak w sentencji.