Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 250/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-04-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kwot podatku od towarów i usług polegających wpłacie za poszczególne miesiące 2006 r. oraz za styczeń i luty 2007 r. – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie kwot podatku od towarów i usług polegających wpłacie za poszczególne miesiące 2006 r. oraz za styczeń i luty 2007 r. skarżący P.L. wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentował, że jako uzasadnienie przedmiotowego wniosku powołuje wszystkie argumenty wskazane w skardze przeciwko zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Odwołał się do instytucji przedawnienia zobowiązania z uzasadnieniem, że stanowi ona dla podatnika funkcję gwarancyjną.

W jego ocenie, wniosek o wstrzymanie uzasadnia obawa, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody po stronie podatnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obliguje Wojewódzki Sąd Administracyjny do jego rozpatrzenia i wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi – t.j.Dz.U. z 2012 r., Nr 270, dalej: ppsa.

Na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 ppsa pozwala na wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego wyłącznie w sytuacji, gdy zaistnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Uprawdopodobnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskującym, który w uzasadnieniu swojego wniosku powinien odnieść się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Pamiętać przy tym należy, że w analizowanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne, a rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji.

Nie wystarczy więc samo lakoniczne stwierdzenie, stanowiące w istocie powtórzenie brzmienia przepisu, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody po stronie podatnika, bez bliższego odniesienia się przez wnioskodawcę, do jego sytuacji finansowej i majątkowej, bez przedstawienia jej Sądowi, co uniemożliwa jej ocenę, pod katem zaistnienia przesłanek z w art. 61 § 3 ppsa.

Takiego uzasadnienia tym bardziej nie spełnia uzasadnienie zarzutów skargi, skierowane pod kątem uzasadnienia wadliwości prawnej zaskarżonej decyzji, a nie zaistnienia przesłanek wstrzymania jej wykonania.

W ocenie Sądu, we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej skarżący nie próbował de facto nawet wykazać, uprawdopodobnić, że podane w art. 61 § 3 ppsa przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków faktycznie w sprawie niniejszej zaistniały. Skarżący nie przedstawił żadnej okoliczności przemawiającej za takim rozstrzygnięciem.

Tymczasem, w sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a z taką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, to na podatniku (zobowiązanym do rozporządzenia swoim majątkiem) spoczywa obowiązek wykazania konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazania, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżący tego nie uczynił.

W tych okolicznościach działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzeczono jak w sentencji.