Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 320/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-06-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 04 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. o. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi T. o. na zarządzenie pokontrolne W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odpadów postanawia odmówić przywrócenia terminu


UZASADNIENIE

T. o. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na zarządzenie pokontrolne W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 04 lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odpadów.

Z uwagi na fakt, że do skargi nie został dołączony dokument wykazujący umocowanie do wniesienia skargi, wezwano pełnomocnika Skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: nadesłanie pełnego odpisu KRS-u reprezentowanej spółki oraz uiszczenie wpisu sądowego w kwocie [...]zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania doręczono dnia 07 maja 2019 r. (k.21 akt sądowych), a więc termin do wykonania zarządzeń upływał z końcem dnia 14 maja 2019 r. Pismem nadanym w dniu [...] przesłano odpis KRS-u oraz dowód uiszczenia wpisu od skargi. Jednocześnie pełnomocnik Skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. We wniosku wskazał, że uchybienie terminu było wynikiem Jego czasowej niedyspozycji wywołanej chorobą, uniemożliwiającą pracę w dniach 13 do 19 maja 2019 r. Uzupełnienie braków zostało dokonane niezwłocznie po ustaniu choroby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; dalej jako "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Wymaga zwrócenia uwagi, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Tylko spełnienie przywołanych przesłanek może stanowić podstawę faktyczną i prawną do wydania przez sąd administracyjny postanowienia o przywróceniu stronie terminu do dokonania czynności procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Dlatego o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienia NSA: z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 223/14 i z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt I OZ 655/10). W orzecznictwie wskazuje się również, że dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu. Strona musi więc uwiarygodnić swą staranność, jak również to, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 20 października 2004 r., sygn. akt IV SA/Gl 647/04).

W przypadku, gdy strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, warunkiem przywrócenia terminu jest brak jego winy, bowiem to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Dla uznania winy profesjonalnego pełnomocnika wystarczy jednak nawet lekkie niedbalstwo z jego strony. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie, że za błędy i zaniechania pełnomocnika odpowiedzialność ponosi jego mocodawca. W stosunku do profesjonalnych pełnomocników podwyższone są standardy rzetelności. Tym samym pełnomocnik czy to działając samodzielnie, czy to posługując się osobami trzecimi winien dołożyć należytej staranności przy podejmowaniu wszelkich działań na rzecz mocodawcy.

W tym miejscu wskazać przyjdzie, że pełnomocnik Skarżącej powołując się na chorobę uniemożliwiającą pracę w dniach 13 do 19 maja 2019 r., nie przedłożył żadnego dokumentu, z którego wynikałaby prawdziwość tego twierdzenia. Do wniosku o przywrócenie terminu nie dołączono zwolnienia lekarskiego czy też zaświadczenia z placówki medycznej na okoliczność choroby pełnomocnika. Nie wskazano też na rodzaj przebytej choroby i nie wyjaśniono jaki miała ona przebieg.

Abstrahując od powyższego wskazać należy, że profesjonalny pełnomocnik winien tak zorganizować swoją pracę, by wywiązać się z nałożonych przez jego mocodawców obowiązków, bowiem to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Dodatkowo, pełnomocnik profesjonalny podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury sądowej (por. postanowienia NSA z: 11 marca 2009r. I OZ 198/09, z 3 marca 2009r. I OZ 155/09 i z 9 maja 2006r. II OZ 468/06; CBOSA).

Dlatego przyjmując obiektywny miernik staranności w działaniach pełnomocnika, który należycie dba o interesy swojego klienta, przyjąć należy, że brak staranności w prowadzeniu sprawy, czy organizacji pracy nie może być rekompensowany przywróceniem uchybionego terminu.

Sąd stwierdza, że nie zostały spełnione ustawowe warunki przywrócenia terminu. Okoliczności przedstawione przez pełnomocnika Skarżącej we wniosku o przywrócenie terminu nie zostały w żaden sposób udowodnione. W konsekwencji zatem stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił nie tylko samego faktu choroby, ale także wpływu stanu zdrowia na niemożność działania.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.