Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 468/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 134,  art. 138 par. 1 pkt 3,  art. 107 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Olga Białek Sędziowie sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2014r. sprawy ze skargi Gminy W. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z odwodnienia projektowanej do przebudowy ulicy oraz wykonanie urządzeń wodnych związanych z w/w inwestycją I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 540,00 zł (słownie: pięćset czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy:

Decyzją z dnia [...]r. Starosta S. wydał dla Gminy W. pozwolenie wodnoprawne 1. na wykonanie, w związku z przebudową ul. B. w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] we W., urządzeń wodnych: 1. a) nowego koryta rowu Br-12 na odcinkach wskazanych w tabeli nr 1, ubezpieczonego w formie żłobu kamiennego o określonych parametrach, b) obiektów inżynierskich wyszczególnionych w tabeli nr 2 (mosty na rowie Br-12, przepusty ramowe na rowie Br-13.4 i Br-13, zarurowanie na rowie Br-16), c) rowów opaskowych o określonych parametrach przy ul. K., d) szczelnego zbiornika retencyjnego o długości 160m, szerokości 12m i głębokości 1m, e) wylotów kanalizacji deszczowej o określonych parametrach f) przeprowadzenia pod dnem rowu B-13 kanalizacji i kabla, g) likwidacji starego koryta rowu Br-12 na określonym odcinku, h) likwidacji dwóch przepustów w ciągu ul. B. 2. na szczególne korzystanie z wód w zakresie odprowadzania wód opadowych z istniejącej jezdni ul. B. oraz projektowanej jezdni zachodniej (I etap inwestycji), w określonym rozmiarze ilości wód opadowych i ich zawartości. W pkt. II decyzji wskazano, że pozwolenie na szczególne korzystanie z wód wydano na czas oznaczony do 31 grudnia 2022 r. pod określonymi warunkami (utrzymanie właściwego stanu technicznego urządzeń wodnych, zainstalowanie osadników i separatorów substancji ropopochodnych, wykonywanie przeglądów, zaspokajanie ewentualnych roszczeń odszkodowawczych, ze względu na ograniczoną przepustowość cieku B. maksymalna ilość odprowadzanych wód opadowych nie może przekroczyć a) 111 dm³ /s dla zlewni rowu Br-12, b) 137 dm³/s dla zlewni rowu Br-13, c) 68 dm³/s dla zlewni rowu Br-16. W pkt. III wskazano, że wydane pozwolenie na rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich wobec tych nieruchomości i urządzeń.

Od powyższej decyzji odwołania wnieśli: Burmistrz S. a ponadto mieszkańcy i właściciele posesji z miejscowości I. (wymienieni imiennie w odwołaniu), Stowarzyszenie ,,[...]" , M. B. z I., Rada Sołecka wsi I. , M. D. z I. i G. O. z I..

Decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. po rozpatrzeniu opisanych powyżej odwołań, uchylił decyzję organu I instancji i odmówił wydania wnioskowanego przez Gminę Wrocław pozwolenia wodnoprawnego.

Na skutek rozpoznania skargi Gminy W. na decyzję organu odwoławczego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 4 października 2013r. (sygn. akt II SA/Wr 535/13) uchylił decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] r. (Nr [...]) orzekającą o uchyleniu decyzji Starosty S. i odmawiającej wydania pozwolenia wodnoprawnego w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z odwodnienia projektowanej do przebudowy ulicy B. we W. oraz na wykonanie urządzeń wodnych związanych z w/w inwestycją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w przywołanym wyżej wyroku wskazał, że organ II instancji przystępując do rozpoznania odwołań, ustala w pierwszej kolejności, czy podmioty wnoszące odwołania posiadają przymiot strony w tejże sprawie. W niniejszej sprawie, jak podał Sąd, informacje o stronach zawarte zostały na s. 28-29 i uzupełniająco w załączniku nr 2 (wypisy z rejestru gruntów) operatu wodnoprawnego (teczka nr 4 akt administracyjnych). Wśród podmiotów oznaczonych w operacie, nie ma tych, które w nin. sprawie wniosły odwołania, rozpatrzone merytorycznie przez organ. Jedynie wymienia się tutaj Gminę S.. Zatem w ocenie Sądu orzekającego w dacie 4 października 2013 r. - organ odwoławczy powinien wyjaśnić, czy odwołanie Burmistrza S.(organu Gminy) jest być może w rzeczywistości odwołaniem Gminy reprezentowanej przez burmistrza. Odnośnie pozostałych podmiotów odwołujących się będących osobami fizycznymi Sąd wskazał, że wymagane było zwrócenie się do nich o podanie prawnego i faktycznego źródła interesu prawnego oraz udokumentowanie tych przytoczeń. Brak twierdzenia takiego podmiotu o przysługującym mu interesie prawnym mógłby uzasadniać zastosowanie art. 134 k.p.a., zaś niewykazanie twierdzenia o istnieniu interesu prawnego prowadziłoby do stosowania art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Jeszcze inne oceny i tryb postępowania powinien organ podjąć w stosunku do stowarzyszenia (patrz art. 127 ust. 8 ustawy i wyrok II OSK 645/09) oraz sołectwa albo organu sołectwa (art. 5 u.s.g. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 oraz wyrok II SA/Bk 414/06 i odpowiednio postanowienie II OZ 1107/12 wraz z powołanym tam orzecznictwem i komentarzami).

W tych okolicznościach, Sąd uznał, że merytoryczne rozpoznanie odwołań złożonych przez podmioty nie będące stronami lub nie mające legitymacji procesowej bądź których status strony był wątpliwy, stanowiło istotne uchybienie procesowe organu. Sąd dodał ponadto, że z dotychczasowych dowodów wynikało, iż liczba stron postępowania przekracza 20, czyli przesłanka z art. 127 ust. 7a była spełniona. Jednak ustalenia tego nie powinien dokonać po raz pierwszy Sąd, lecz powinno ono znaleźć wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, gdyż ocena prawidłowości stosowania tego przepisu nie mogła znaleźć się poza zakresem czynności organu.

Sąd ten konkludując, wskazał przede wszystkim, że podstawowym zadaniem organu odwoławczego będzie zbadanie legitymacji procesowej podmiotów, które złożyły odwołania, według kryteriów i sposobów tego badania przedstawionych przez Sąd w treści uzasadnienia wyroku. Sąd uznał także, że przystąpienie przez organ do orzekania merytorycznego okazało się przedwczesne, skoro najpierw wymagały rozważenia przesłanki stosowania art. 134 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. po otrzymaniu w dniu 22 stycznia 2014 r. prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu w odpowiedzi na pismo inwestora, wyjaśnił w piśmie z dnia 20 lutego 2014 r.., że prowadzona jest przez organ analiza merytoryczna ustaleń zawartych w dokumentacji technicznej stanowiących podstawę rozstrzygnięć organów.

W dniu 21 lutego 2014 r. A. – działające w imieniu inwestora przedłożyły do organu odwoławczego pismo wraz z załączoną dokumentacją fotograficzną i płytą CD co do aktualnego stanu cieku B., który został udrożniony i odmulony oraz przywrócono mu pierwotne parametry koryta na całym odcinku biegnącym przez tereny Gminy S..

W dniu 11 marca 2014 r. inwestor złożył do organu kolejny monit w sprawie prowadzenia postępowania w sposób przewlekły, który wydłuża w sposób nieuzasadniony postępowanie odwoławcze i generuje coraz wyższe koszty inwestycji.

Organ odwoławczy zawiadomieniem z dnia 14 marca 2014 r. pouczył strony o prawach procesowych im przysługujących poprzez przywołanie treści art. 10 § 1 k.p.a. i wskazał na możliwość zapoznania się z aktami sprawy określając termin i sposób w jaki strony mogą skorzystać z przysługujących im praw. Z prawa tego skorzystał inwestor, zapoznając się z aktami sprawy i przedkładając swoje stanowisko w sprawie.

Decyzją z dnia [...] r. (znak [...]) Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W., działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję Starosty S. nr [...] z dnia [...]r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji podał, że w operacie wodnoprawnym załączonym do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego brak jest danych wymaganych przepisami art. 132 ust. 2 pkt 2 lit. c oraz art. 132 ust. 3 pkt 1 Prawa wodnego, co organowi odwoławczemu uniemożliwia ocenę czy złożone odwołania pochodzą od stron, którym ten tryb przysługuje oraz stanowi o wadliwości postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji. W operacie wodnoprawnym w pkt 14. "Strony występujące w postępowaniu"(str. 30-32, teczka nr4) znajduje się lista osób fizycznych i prawnych, z których część być może jest stronami postępowania, jednak brak określonego zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód i wykonywania urządzeń uniemożliwia weryfikację tej listy w kontekście art. 127 ust. 7 pkt 4 i 5 Prawa wodnego. Ponadto niektóre adresy podmiotów są nieprecyzyjne lub nieaktualne, co uniemożliwia zapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, a "wypis z rejestru gruntów o niepełnej treści z dnia 30.09.2011 r." (załącznik nr 2 do operatu wodnoprawnego, teczka nr 4) zawiera dane ewidencyjne działek gruntowych, których nie wszyscy właściciele zostali wskazani jako strony w pkt 14 operatu wodnoprawnego.

Dodatkowo organ odwoławczy odniósł się do merytorycznej zawartości akt administracyjnych, wskazując w szczególności na szereg rozbieżności w danych hydrologicznych i hydraulicznych zawartych w operacie wodnoprawnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Gmina W. zarzuciła naruszenie przepisów, tj.

1) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz podjęcia wszelkich czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej, co doprowadziło organ do błędnego wniosku, że w operacie wodnoprawnym brak jest danych umożliwiających ocenę, czy złożone odwołania pochodzą od legitymowanych do tego podmiotów,

20 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i dokonanie dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło do przyjęcia przez organ, że w ocenie przepustowości B. bezwzględnie konieczne jest uwzględnienie ilości już odprowadzanych do niej wód opadowych i roztopowych przez istniejące zakłady na podstawie już wydanych pozwoleń wodnoprawnych poprzez ich zsumowanie, a w konsekwencji konieczne jest uwzględnienie tych wartości w operacie wodnoprawnym,

3) art. 7, art. 10 § 1, art. 80 w zw. z art. 84 k.p.a. w zw. z art. 132 ustawy Prawo wodne poprzez dowolną ocenę ekspertyz dołączonych do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, tj. operatu wodnoprawnego, "Analizy hydrologicznej i hydraulicznej cieku B. pod kątem możliwości przyjęcia wody opadowej z odcinka przebudowanej DW nr [...]" i zdyskwalifikowanie ich mocy dowodowej oraz postawienie tezy o ich niepełności i sprzeczności zawartych w nich danych z pominięciem udzielonych wyjaśnień i zwrócenia się do skarżącego o wyjaśnienia przez ekspertów wątpliwości odnośnie przedstawionych opinii lub ich uzupełnienie,

4) art. 127 ust. 7 pkt 4 i 5 w zw. z art. 132 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy Prawao wodne poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjeciem przez organ, że w stanie faktycznym sprawy niemożliwe jest ustalenie kręgu osób, którym przysługuje przymiot strony,

5) art. 127 ust. 7 a ustawy Prawo wodne w zw. z art. 49 k.p.a. poprzez pominiecie jego zastosowania i doręczenie decyzji z pominięciem trybu obwieszczenia o decyzji,

6) art. 134 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez bezzasadne pominięcie ich zastosowania mimo spełnienia w stanie faktycznym niniejszej sprawy ich przesłanek, a to wobec wniesienia odwołań przez osoby nieposiadające przymiotu strony i brak wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołań wniesionych przez Burmistrza S., Stowarzyszenia [...] oraz Rady Sołeckiej wsi I..,

7) art. 153 p.p.s.a. poprzez pominięcie przy rozpatrywaniu sprawy oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA z dnia 4 października 2013r., sygn. akt II SA/Wr 535/13, zgodnie z którym w toku ponownego postępowania odwoławczego organ powinien samodzielnie wyjaśnić, czy wszczecie postępowania odwoławczego nastąpiło w sposób uzasadniony, czy też powinno zakończyć się umorzeniem wobec wniesienia odwołań przez osoby nieuprawnione, a dopiero w sytuacji stwierdzenia dopuszczalności odwołań dokonać oceny co do zasadności materiału dowodowego lub też przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Wobec wskazanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. wniósł o oddalenie skargi i wyraźnie zaznaczył, że podstawowym powodem do wydania decyzji kasacyjnej był brak możliwości ustalenia przez organ odwoławczy stron postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Dokonując badania legalności zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że narusza ona prawo, zatem podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego.

Zgodnie z przepisem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012., poz.270 j.t.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie.

Niewątpliwie zatem, organ w ramach ponownego rozpoznania sprawy zobligowany był do uwzględnienia ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w uprzednio zapadłym prawomocnym wyroku Sądu z dnia 4 października 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 535/13).

Związanie samego sądu oznacza natomiast, że jest on zobowiązany do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez siebie poglądowi w pełnym zakresie. Innymi słowy, w przypadku gdy sprawa po raz drugi jest rozpoznawana przez wojewódzki sąd administracyjny – sąd ten jest związany oceną prawną wyrażoną w poprzednim wyroku.

Z powołanego wyroku kasatoryjnego w sprawie II SA/Wr 535/13 wynika, iż Sąd zobowiązał organ II instancji do wyjaśnienia przede wszystkim legitymacji procesowej osób wnoszących odwołanie, a więc konkretnie określonych co do tożsamości podmiotów. Sąd w uzasadnieniu wyroku (str. 9) wskazał metody badania tej kwestii, tj. badania oddzielnie przymiotu strony postępowania administracyjnego: Burmistrza S., poszczególnych osób fizycznych które wniosły odwołania, Stowarzyszenia "[...]" i Rady Sołeckiej wsi I. przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W.. W oparciu o wskazane w tym wyroku oceny, zawartych w nim zaleceń organ odwoławczy nie wykonał, nie poczynił bowiem żadnych własnych ustaleń co do dopuszczalności poszczególnych odwołań, do czego był jednoznacznie zobowiązany przez Sąd. Organ nie wyjaśnił bowiem (przy udziale burmistrza) jaki podmiot wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji - Burmistrz w swoim imieniu, czy Gmina S.. A ponadto organ odwoławczy nie zwrócił się do poszczególnych osób fizycznych, które wniosły odwołania, o wskazanie przez nich prawnego i faktycznego źródła interesu prawnego oraz udokumentowania tych twierdzeń. W stosunku zaś do stowarzyszenia i sołectwa (czy też organu sołectwa), które wniosły odwołania, też nie zostały podjęte przez organ odwoławczy żadne próby wyjaśnienia ich legitymacji procesowej w postępowaniu administracyjnym. Nie przesądzając o wyniku tych ustaleń a więc i sposobu wydania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, Sąd wskazał jednakże przepisy procesowe mogące stanowić podstawę prawną do ewentualnego wydania poszczególnych rozstrzygnięć w sprawie wniesionych odwołań.

Przypomnieć jeszcze należy, że podczas pierwszej sądowej kontroli Sąd uznał, że merytoryczna ocena materiału dowodowego sprawy i orzekanie na podstawie tej oceny co do istoty sprawy jest przedwczesne, skoro organ najpierw nie wyjaśnił i nie rozważył przesłanek zastosowania art. 134 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., a więc nie sprawdził czy skutecznie zostało wszczęte postępowanie odwoławcze przez poszczególne podmioty odwołujące się.

W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę w obecnym składzie osobowym zalecenia Sądu zawarte w wyroku o sygn. II SA/Wr 535/13, nie zostały w żadnym stopniu wykonane przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W., czym naruszony został przepis art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ II instancji pomimo trwającego blisko trzymiesięcznego ponownego postępowania odwoławczego nie wykonał żadnej istotnej czynności procesowej, a jedynie prowadził – jak podał w piśmie z dnia 20 lutego 2014 r. skierowanym do inwestora - analizę merytoryczną ustaleń zawartych w dokumentacji technicznej stanowiącej podstawę techniczną rozstrzygnięć organów.

Należy wskazać, że każde postępowanie administracyjne, w tym również postępowanie odwoławcze składa się z trzech etapów. W etapie pierwszym następuje wstępne badanie odwołania pod kątem formalnym, tzn. czy jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu ustawowego (art. 134 k.p.a.). Jeżeli wynik tego badania będzie negatywny, wówczas organ odwoławczy nie może nadać dalszego biegu sprawie celem merytorycznego rozpoznania odwołania. Winien wówczas wydać rozstrzygnięcie w oparciu o przepis art. 134 k.p.a.

Jeżeli natomiast wynik wstępnego badania podania okaże się pozytywny, wówczas to dopiero organ odwoławczy nadaje dalszy bieg sprawie i odwołanie przechodzi do drugiego etapu, tzw. etapu rozpoznawczego. Na tym więc dopiero etapie organ odwoławczy przeprowadza analizę merytoryczną sprawy.

W ostatnim etapie (trzecim) organ wydaje rozstrzygnięcie merytoryczne ( art. 138 k.p.a.), chyba że dopiero w trakcie trwania postępowania odwoławczego okaże się, że wnoszący odwołanie nie posiada przymiotu strony, wówczas to organ II instancji obowiązany będzie zakończyć postępowanie w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

W badanej sprawie organ odwoławczy ponownie nie przeprowadził w ogóle żadnych rozważań dotyczących dopuszczalności wniesionych odwołań przez Burmistrza S., poszczególne osoby fizyczne, stowarzyszenie i Radę Sołecką wsi I. od decyzji Starosty S. z dnia [...]r., a mimo to przeprowadził rozpoznawcze postępowanie odwoławcze, gdyż badał merytorycznie akta sprawy i wydał decyzję kasacyjną opartą na analizie materiału dowodowego sprawy. Takie rozstrzygnięcie jest wadliwe a wadliwość ta ma charakter istotny, gdyż w przypadku uznania, że odwołania są niedopuszczalne – merytoryczne badanie sprawy przez organ odwoławczy w tym trybie nie może mieć miejsca z uwagi na bezskuteczność odwołań.

W ocenie Sądu to organ odwoławczy a nie organ I instancji ma obowiązek wyjaśnić w pierwszej kolejności kwestię dopuszczalności poszczególnych odwołań. W tym celu winien przeprowadzić stosowne postępowanie wyjaśniające, na co zwrócił uwagę na str. 9 uzasadnienia wyroku (II SA/Wr 535/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazując zakres i kierunki działań organu odwoławczego.

Decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. zawiera również dodatkową wadę polegającą na braku określenia w osnowie decyzji tożsamości osób fizycznych, które wniosły odwołania, czym naruszony został przepis art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. Obowiązek oznaczenia stron odwołujących się wskazuje na podmioty praw lub obowiązków, a więc te, które z decyzji nabyły prawa lub dla których ona ich nie tworzy. Zatem w osnowie decyzji winno znaleźć się imię i nazwisko każdego odwołującego się, gdyż nie wystarcza bezosobowe określenie jak uczynił to organ w postaci sformułowania " mieszkańcy wsi I.".

W tych okolicznościach z uwagi na charakter uchybień organu odwoławczego w związku z wydaną a następnie zaskarżoną decyzją, Sąd nie może odnieść się do strony merytorycznej uzasadnienia zaskarżonej decyzji, gdyż rozważania w tym zakresie prowadzone przez organ II instancji były zdecydowanie przedwczesne.

Organ odwoławczy nie rozważył i nie ustosunkował się także do wskazań Sądu poprzednio orzekającego co do przeanalizowania treści art. 127 ust. 7 a ustawy Prawo wodne w zw. z art. 49 k.p.a. odnośnie prawidłowości doręczeń, w sytuacji gdy z akt sprawy wynika, że w sprawie występuje powyżej 20-tu stron postępowania.

W tych okolicznościach Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku, ponieważ sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Rozpoznając ponownie sprawę, organ odwoławczy powinien uwzględnić wytyczne zawarte w niniejszym wyroku (art. 153 p.p.s.a.), jak również zawarte w cytowanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2013 r. r.

Orzekając kasacyjnie Sąd nie przesądza o kierunku rozstrzygnięcia, jakie podejmie organ po rozpatrzeniu sprawy.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II znajduje oparcie w treści art. 152 p.p.s.a., zaś w pkt III zapadło na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy.