Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1866/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-08-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym
Powołane przepisy: article: art. 246  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Alojzy Wyszkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 18 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W.Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień 2004 r. p o s t a n a w i a odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy w całości.


UZASADNIENIE

W rozpoznawanej sprawie w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień 2004 r. A. B. zawarł wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, doradcy podatkowego powołując się na trudną sytuację materialną, zwłaszcza fakt, że od 5.11.2004 r. jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy, jako osoba bezrobotna i nie uzyskuje żadnych dochodów. Z analogicznym wnioskiem wystąpił w dniu 25 czerwca 2008 r.

Postanowieniem z dnia 21 lipca 2008 r. referendarz sądowy postanowił odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy w całości. W ustawowym terminie skarżący prawidłowo wniósł sprzeciw od postanowienia podnosząc, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołując się na Konwencję Praw Człowieka wskazał, że jej przepisy gwarantują mu prawo dostępu do sądu. Zdaniem skarżącego dopełnił wszelkich formalności z art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) składając wniosek na urzędowym formularzu, w którym zawarł dane o swoim stanie majątkowym i rodzinnym oraz braku oszczędności na rachunku bankowym jak też braku dochodów. We wniosku podał, że jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, nie posiada żadnych dochodów, prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z rodzicami, którzy otrzymują emerytury w kwotach netto 1751,46 zł i 1222,44 zł (zgodnie z przedłożonymi odcinkami z emerytur z grudnia 2006 r. i z lutego 2008 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oznacza to, że ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na wnoszącym o przyznanie tego prawa.

Skarżący pomimo wezwania z dnia 3.07.2008 r. do przedstawienia dowodów potwierdzających wysokość miesięcznych wydatków, nie przedstawił zestawienia miesięcznie ponoszonych wydatków swoich, ani rodziców, z którymi mieszka. Nie przedłożył również wyciągów z posiadanych rachunków bankowych, jak również oświadczenia, że takowych nie posiada. Nie zostały dołączone również inne dokumenty, które potwierdzałyby przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie, w tym aktualne /za ostatni miesiąc/ odcinki z emerytur rodziców skarżącego, nie jest zaś rolą Sądu ze względu na obowiązujące reguły ciężaru dowodu ustalanie ich wysokości w oparciu o korespondencję z organami ZUS-U. Natomiast co do źródła przychodów uzyskanych w 2007 r. A. B. wskazał, że pochodzą one z prowadzonej działalności wydawniczej.

Uznając stwierdzenie zawarte w sprzeciwie o braku oszczędności na rachunkach bankowych za rodzaj oświadczenia co do posiadanych rachunków i zgromadzonych na nich oszczędności zauważyć należy, że skarżący nie przedstawił niezbędnych danych obrazujących jego sytuację materialną w postaci wykazu ponoszonych kosztów utrzymania mimo otrzymania stosownego wezwania wskazującego rodzaj informacji w tym zakresie.

Nie ma także racji podatnik stwierdzając, że skoro koszty utrzymania obciążają jego rodziców to dane je obrazujące nie wpływają na ocenę jego możliwości finansowych, bo dokonywana jest ona w świetle prowadzonego wspólnie gospodarstwa domowego.

Uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności składanych oświadczeń co do stanu majątkowego, jak trafnie zauważa referendarz sądowy, wzbudzają kwestie uzyskanych dochodów w kontekście prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż w tej mierze zaświadczenie o statusie bezrobotnego nie przesądza kwestii rzeczywistego stanu rzeczy zwłaszcza wobec toczenia się przed tut. Sąd spraw związanych z podatkiem VAT oraz wyjaśnień skarżącego co do działalności wydawniczej.

Przedstawione powyżej okoliczności nie pozwalają uznać, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.

Brak powyższych danych nie pozwala na pełną ocenę, czy skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika w stopniu powodującym uszczerbek w koniecznym utrzymaniu jego i rodziny. Dodać trzeba, że to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania, że spełnia przesłanki, od których zależy przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Badając zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy należy wziąć pod uwagę z jednej strony wysokość obciążeń jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, a z drugiej strony uwzględnić jej możliwości finansowe. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na trudną sytuację nie są w stanie ponieść kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania. Jednakże skarżący liczyć winien się z tym, że dostępność do sądu wymaga posiadania środków finansowych, a więc na przestrzeni pewnego czasu planować budżet domowy, tak by znaleźć pokrycie w swych dochodach dla wydatków związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego przez odpowiednie ograniczenie innych wydatków.

Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.