Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1303/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.59 par.2 i 3, art. 81 , art. 62, art. 54
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Długosz Szyjko (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik [...] M. Urzędu Skarbowego w W. prowadzi wobec majątku A. S.A. (dalej "Skarżąca"/"Spółka") postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z [...] grudnia 2014r. od nr [...] do nr[...], od nr [...] do nr [...], od nr [...] do nr [...] obejmujące zaległości w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę.

W celu wyegzekwowania ww. należności organ egzekucyjny zawiadomieniem z 12 grudnia 2014r. o numerze [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w R. S.A. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono Spółce w dniu 23 grudnia 2014r.

Skarżąca złożyła skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego polegające na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w [...] Bank [...] S.A.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] lutego 2015r. oddalił skargę na czynność egzekucyjną.

Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie:

- art. 62 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014r., poz. 1619 ze zm.; dalej: "u.p.e.a.") poprzez nieprzekazanie Sądowi Rejonowemu właściwemu dla siedziby Spółki akt sprawy egzekucyjnej w związku z zaistniałym zbiegiem egzekucji, o którym organ egzekucyjny został poinformowany;

- art. 62 u.p.e.a. poprzez niewstrzymanie czynności egzekucyjnych w sytuacji, gdy wskazany przepis stanowi o tym wprost;

- art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez niezawieszenie czynności egzekucyjnych w sytuacji, gdy art. 62 u.p.e.a. mówi o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji zawieszeniu postępowania na podstawie art. 56 u.p.e.a.

Minister Finansów postanowieniem z [...] lutego 2016r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z 18 lutego 2015r.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny, do którego upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony jest w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a., tj. egzekucja z rachunku bankowego. Zajęcie rachunku bankowego dokonano zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. poprzez doręczenie do R. S.A. zawiadomienia z 12 grudnia 2014r. o zajęciu wierzytelności pieniężnej Spółki z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie płatności dochodzonych zaległości oraz kosztami egzekucyjnymi.

Zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego wraz z odpisami tytułów wykonawczych z 12 grudnia 2014r. doręczono Spółce w dniu 23 grudnia 2014r., a bankowi w dniu 15 grudnia 2014r. Powyższe wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sprawy. R. S.A. - dłużnik zajętej wierzytelności pismem z 15 grudnia 2014r. poinformował o przeszkodzie w realizacji zawiadomienia z 12 grudnia 2014r. o zajęciu wierzytelności Spółki z rachunku bankowego, ponieważ wystąpił zbieg egzekucji z Komornikiem Sądowym przy Sądzie Rejonowym dla W., M. G..

Minister Finansów wskazał też, że do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego wykorzystano druk "Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego", który na dzień dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej, odpowiadał wzorowi określonemu dla druków tego rodzaju w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. 2014r. poz. 655).

W związku z powyższym zdaniem Ministra Finansów brak jest podstaw do stwierdzenia, iż dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zawiadomieniem z 12 grudnia 2014r. Naczelnik [...] M. Urzędu Skarbowego w Warszawie naruszył przepisy prawa regulujące kwestie zastosowania środka egzekucyjnego jakim jest egzekucja z rachunku bankowego.

Minister Finansów zauważył, że podnoszone przez Spółkę zarzuty nie odnoszą się do faktycznych czynności dokonanych przez organ egzekucyjny w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego. Podstawą zarzutów Spółki są kwestie związane z okolicznościami zaistniałymi po dokonaniu przez organ egzekucyjny zaskarżonej czynności egzekucyjnej, tj. wstrzymanie czynności egzekucyjnej oraz przekazanie akt egzekucji administracyjnej sądowi rejonowemu w przypadku, o którym mowa w art. 62 u.p.e.a. Czynności te nie podlegają ocenie w trybie skargi na czynność egzekucyjną. Tym samym zarzut naruszenia art. 62 u.p.e.a. nie zasługuje na uznanie, ponieważ skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze formalnoprawnym związane wyłącznie ze stosowaniem środka egzekucyjnego.

Skarżąca nie zgodziła się z wydanym postanowieniem i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie i zarzucając naruszenie:

- art. 33 § 1 u.p.e.a. poprzez uznanie że nie zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego;

- art. 35 § 1 u.p.e.a. poprzez niezawieszenie postępowania egzekucyjnego;

- art. 62 u.p.e.a. poprzez niewstrzymanie postępowania egzekucyjnego i nie przekazanie do prowadzenia Sądowi Rejonowemu właściwemu dla miejsca siedziby zobowiązanej;

- art. 81 u.p.e.a. poprzez nie wydanie zgody na wypłatę wynagrodzenia za miesiąc luty 2015r. według list płac – pomimo iż, bank chce takiej zgody.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016r., poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym orzeczeniem z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 P.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Określenie "w granicach sprawy" oznacza, że sąd zobligowany jest do rozstrzygania wyłącznie w sprawie administracyjnej, której dotyczy skarga. Jak podkreślono w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, "rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę" (wyrok NSA z 6 września 2012r., II FSK 168/11, LEX nr 1223815).

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa.

Jak wynika z akt sprawy Skarżąca, w toku postępowania egzekucyjnego, złożyła skargę na czynność egzekucyjną Naczelnika [...] M. Urzędu Skarbowego w W., polegającą na zajęciu rachunku bankowego.

Wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Środki egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych zostały zdefiniowane w art. 1a pkt 12 lit. a) powołanej ustawy. Wśród tych środków egzekucyjnych jest między innymi egzekucja z rachunku bankowego.

W świetle powyższego wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania i zrealizowania egzekucji z rachunku bankowego stanowią czynności egzekucyjne.

Instytucja skargi na czynność egzekucyjną uregulowana jest w art. 54 u.p.e.a. Stosownie do treści tego przepisu w ramach skargi na czynności egzekucyjne, której zasadność była przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie można natomiast podnosić zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się, że skarga z art. 54 u.p.e.a. nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie zarzutów, zażalenia na postanowienie, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji, czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu (por. R. Hauser i Z. Leoński - Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Warszawa 1992r. s. 84.; wyrok NSA z 17 kwietnia 2000r., III SA 827/99, LEX nr 43032; wyrok NSA z 12 stycznia 1999r., III SA 4503/97, ONSA 2000/1/20; wyrok NSA z 13 kwietnia 2016r., II FSK 1069/14, dostępny: CBOSA).

Za niedopuszczalną uznaje się sytuację, w której miałaby występować konkurencyjność środków służących ochronie praw zobowiązanego zawartych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) mających prowadzić – w wyniku ich uwzględnienia – do jednakowych skutków procesowych.

Wskazuje się, że nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (zob. wyroki WSA w Warszawie z 9 lipca 2008r., III SA/Wa 644/08, LEX 489600 i z 11 kwietnia 2008r., III SA/Wa 139/09, LEX 486252).

Nie bez znaczenia jest tutaj niewątpliwie również okoliczność, że organem właściwym do rozpoznania skargi na czynności egzekucyjne jest organ nadzoru (art. 54 § 5 u.p.e.a.), którym wobec naczelnika urzędu skarbowego jest dyrektor izby skarbowej.

W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegać mogą więc wyłącznie kwestie formalnoprawne dotyczące prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego w związku z dokonywaniem czynności egzekucyjnych, w tym na podstawie art. 80 u.p.e.a. Skarga ta nie może natomiast stanowić konkurencyjnego środka zaskarżenia w stosunku do innych środków zaskarżenia przewidzianych w u.p.e.a.

Skarga na czynności egzekucyjne nie może zatem dotyczyć m.in. okoliczności, które mogą być przedmiotem zarzutów na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Organem właściwym do rozpoznania zarzutów jest organ egzekucyjny – naczelnik urzędu skarbowego.

Skarga na czynności egzekucyjne nie może też dotyczyć okoliczności, które mogą być przedmiotem wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a., w myśl którego postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Natomiast w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegać mogły wyłącznie kwestie formalnoprawne dotyczące prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego w związku z dokonywaniem czynności egzekucyjnych na podstawie art. 80 u.p.e.a.

Reasumując: skarga na czynność egzekucyjną ma charakter subsydiarny, co oznacza, że nie przysługuje wtedy, kiedy istnieją inne środki ochrony prawnej. Przedmiotem skargi z art. 54 § 1 u.p.e.a. są jedynie działania o charakterze faktycznym, wykonawczym (zob. wyrok WSA w Warszawie z 9 stycznia 2013r., III SA/Wa 2936/12, CBOSA). Ponadto przedmiotem skargi mogą być tylko zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny oraz ewentualnego naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych (por. wyroki NSA z 2 marca 2012r., II FSK 1896/10 oraz z 18 sierpnia 2015r., II FSK 1688/13, CBOSA).

W rozpoznanej sprawie organy zatem w sposób trafny wskazywały na opisaną specyfikę skargi, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a. Zasadnie też organy nadzoru przy rozpoznawaniu skargi na czynności egzekucyjne skupiły się na zbadaniu formalnej poprawności dokonanych czynności i dokonywały jedynie oceny działań podejmowanych przez organ egzekucyjny zmierzających do zastosowania egzekucji z rachunku bankowego i oceny tej dokonały w sposób prawidłowy. Wniesiona bowiem przez Skarżącą skarga na czynności egzekucyjne jest niezasadna.

Jak już wskazano egzekucja z rachunku bankowego to jeden ze środków egzekucyjnych wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. W rozpoznawanej sprawie zajęcia rachunku bankowego dokonano zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. poprzez doręczenie do R. S.A. zawiadomienia z 12 grudnia 2014r. o zajęciu wierzytelności pieniężnej Spółki z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie płatności dochodzonych zaległości oraz kosztami egzekucyjnymi. Ponadto wezwano dłużnika zajętej wierzytelności, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty.

Zawiadomienie z 12 grudnia 2014r. o zajęciu rachunku bankowego wraz z odpisami tytułów wykonawczych z 12 grudnia 2014r. doręczono Spółce w dniu 23 grudnia 2014r. Odpis tytułu wykonawczego z 16 października 2014r. doręczono Spółce przed dokonaniem kwestionowanej czynności egzekucyjnej, tj. 6 listopada 2014r. Przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego doręczono bankowi 15 grudnia 2014r. Bank jako dłużnik zajętej wierzytelności pismem z 15 grudnia 2014r. poinformował o przeszkodzie w realizacji zawiadomienia z 12 grudnia 2014r. o zajęciu wierzytelności Spółki z rachunku bankowego, ponieważ wystąpił zbieg egzekucji z Komornikiem Sądowym przy Sądzie Rejonowym dla W.. Do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego wykorzystano druk "Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego", który na dzień dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej, odpowiadał wzorowi określonemu dla druków tego rodzaju w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2014r. poz. 655).

W związku z powyższym organy prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zawiadomieniem z 12 grudnia 2014r., Naczelnik [...] M. Urzędu Skarbowego w W. naruszył przepisy prawa regulujące kwestie zastosowania środka egzekucyjnego jakim jest egzekucja z rachunku bankowego.

W kontekście powyżej poczynionych uwag należy ocenić, że podstawą skargi na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego nie mogła być natomiast żadna z podnoszonych przez Skarżącą kwestii. Przepisy art. 33 § 1 oraz art. 35 § 1 u.p.e.a. dotyczą odrębnej instytucji zarzutów związanych z zasadnością prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Art. 62 § 1 u.p.e.a. dotyczy zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej, który to zbieg może być dopiero konsekwencją prawidłowego dokonania czynności egzekucyjnej zajęcia, tym samym ma charakter wtórny do przedmiotu niniejszej skargi i jako taki nie może być badany w ramach tego postępowania. Wreszcie, przechodząc do ostatniego z podnoszonych zarzutów, tj. zarzutu naruszenia art. 81 u.p.e.a., wskazać należy, że musiałby on być uznany za niezasadny, jako że wprost z przepisu art. 81 § 4 u.p.e.a. wynika, iż wypłata pieniędzy z rachunku bankowego tytułem wypłat na bieżące wynagrodzenia za pracę następuje bez zwracania się o zgodę do organu egzekucyjnego. Ponadto ta ostatnia kwestia została postawiona dopiero w skardze do Sądu, zatem uznać ją należy jako zgłoszoną zbyt późno dla dokonania oceny przez organ nadzoru. Dodatkowo wskazać należy, że pomimo dokonania zajęcia rachunku bankowego Skarżącej, zajęcie to nie było realizowane przez R. S.A. ze względu na zbieg egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową. W związku z argumentacją skargi wskazać nadto należy, że postanowieniem z 31 grudnia 2014r. organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 59 § 2 i 3 u.p.e.a., umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Skarżącej.

Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy nadzoru prawidłowo uznały, że wniesiona przez Skarżącą skarga na czynności egzekucyjne podlegała oddaleniu. Organy działały na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa, w oparciu o wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy.

W związku z powyższym za niezasadne należało uznać zarzuty podniesione w skardze przez Skarżącą.

Z tych względów, a także nie dopatrując się żadnych uchybień natury formalnej w zakresie dokonanej czynności egzekucyjnej, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.