Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 130/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. M. L. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 130/12

UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej "SKO") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy D. (dalej "Wójta") z dnia [...] października 2011 r. nr [...], odmawiającą ustalenia na wniosek R. J. (dalej "skarżącego") warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (dalej "planowana inwestycja") na działce o nr ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości R., gmina D. (dalej "teren inwestycji").

II. Zaskarżona decyzja SKO zapadła w następującym stanie faktycznym:

1. Skarżący wniósł do Wójta wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

2. Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Wójt odmówił ustalenia warunków zabudowy, powołując się na to, że: (-) na terenie inwestycji, jak i na działkach sąsiednich, leżących po tej samej stronie drogi nie znajduje się żadna zabudowa, (-) teren inwestycji leży w korytarzu ekologicznym, ciągnącym się wzdłuż rzeki D., (- ) realizacja inwestycji uniemożliwiłaby zachowanie ładu przestrzennego oraz zrównoważonego rozwoju, (-) zabudowa na terenie znajdującym się w korytarzu ekologicznym nie tworzy harmonijnego ukształtowania przestrzeni, narusza uwarunkowania środowiska przyrodniczego, społeczno - gospodarczego oraz jest sprzeczna z interesem publicznym, (-) dopuszczenie zabudowy na terenie inwestycji przyczyniłoby się do naruszenia równowagi środowiskowej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, (-) teren inwestycji, jak również wszystkie działki znajdujące się po tej samej stronie drogi jest, zgodnie z opracowanym przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Studium dla obszarów nieobwałowanych narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, obszarem narażonym na niebezpieczeństwo powodzi i osuwania się mas ziemnych dla rzeki D. i ujęty został jako obszary zagrożone powodzią, (-) zgodnie z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D. to obszary wyłączone spod zabudowy, (-) realizacja zabudowy na terenie korytarza ekologicznego i zagrożenia powodziowego byłaby sprzeczna z prawem .

3. Skarżący wniósł do SKO odwołanie od decyzji Wójta.

III. Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. SKO utrzymało decyzję Wójta w mocy.

Uzasadniając własne rozstrzygnięcie, SKO wskazało w szczególności, co następuje:

1. W świetle art.61 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 z późn. zm.) - dalej "ustawy o planowaniu (...)" dopuszczalność zrealizowania nowo planowanej inwestycji jest uzależniona od tego, że któraś z działek sąsiednich w stosunku do terenu inwestycji, a zatem działek do tego terenu przyległych (SKO odwołało się tutaj do wykładni terminu "sąsiedni" dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 693/11, publ. LEX nr 950524) i dostępnych z tej samej strony drogi publicznej, jest zabudowana. Z niekwestionowanego przez skarżącego stanu faktycznego sprawy, ustalonego przez Wójta wynika, że żadna z działek przyległych do terenu inwestycji, nie jest zabudowana. Warunek wskazany w art.61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu (...) nie został zatem spełniony.

2. Realizacja planowanej inwestycji jest niedopuszczalna w świetle przepisów odrębnych w rozumieniu art.61 ust.1 pkt 5 ustawy o planowaniu (...), tj. art.88 I ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (zakaz wznoszenia obiektów budowlanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią).

IV. Skarżący wniósł do Sądu skargę na decyzję SKO, podnosząc przeciwko rozstrzygnięciu odwoławczemu zarzut naruszenia prawa.

Uzasadniając skargę, skarżący wskazał, że odmowne załatwienie jego wniosku przez Wójta jest wynikiem niekompetencji, złej woli i nierównego traktowania obywateli przez organ. W ocenie skarżącego sposób działania organu może stwarzać podejrzenie istnienia praktyk korupcyjnych.

Kwestionując wiarygodność poczynionych przez organy ustaleń faktycznych w sprawie oraz prawidłowość sformułowanych ocen, skarżący wskazał w szczególności, co następuje:

1) Podniesiony w decyzji pierwszo instancyjnej argument o konieczności zapewnienia ochrony korytarza ekologicznego jest niewiarygodny w sytuacji, w której w obszarze, który Wójt zakwalifikował jako tego rodzaju korytarz, organ dokonał w przeszłości podziału działek o nr [...],[...],[...],[...],[...], mających taki sam charakter jak teren planowanej inwestycji. W wyniku wspomnianego podziału wyodrębniono jedenaście działek budowlanych plus trzy drogi wewnętrzne.

2) Podobnie nie zasługuje na uwzględnienie ocena organów obu instancji, że realizacja planowanej inwestycji jest niedopuszczalna z racji zagrożenia powodziowego. Po pierwsze podnieść należy, że bezpodstawnie organy łączą ryzyko wystąpienia powodzi z istnieniem niewielkiego cieku wodnego, po drugie, wzdłuż tego cieku ciągnie się zabudowa mieszkalna oraz zabudowa gospodarska.

3) Dodatkowo wydano pozwolenie na wybudowanie na nieruchomości znajdującej się w korytarzu ekologicznym, na którego istnienie powołuje się organ oraz w pobliżu cieku wodnego hangaru przeznaczonego do przechowywania awionetek. Na dalszych terenach wybudowano natomiast lotnisko.

4) Wbrew ocenie SKO skarżący sąsiaduje z terenem zabudowanym, tj. z działką nr [...], dostępną z tej samej drogi publicznej.

5) W niedalekim sąsiedztwie terenu inwestycji Wójt dokonał podziału działek budowlanych o numerach [...] do [...], a także o numerach [...] do [...].

Skarżący podtrzymał swoje stanowisko w piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2012 r.

V. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję SKO z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z przepisem art.134§1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja SKO nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ

na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

VII. Organy obu instancji orzekające w przedmiocie wniosku skarżącego były zobowiązane dokonać oceny, czy realizacja planowanej inwestycji jest dopuszczalna w świetle kryteriów określonych przez ustawodawcę w art.61 ust.1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu (...).

W świetle art.61 ust.1 pkt 1 ustawy, wskazującego pierwszy ze wspomnianych wyżej warunków, wydanie decyzji pozytywnej możliwe jest wtedy, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

W przepisie tym zawiera się zasada dobrego sąsiedztwa, nakładająca obowiązek dostosowywania nowoprojektowanego sposobu zagospodarowania terenu do zagospodarowania przestrzennego już istniejącego w sąsiedztwie terenu inwestycji.

Stwierdzić należy, że co do samej zasady regulacja ta ogranicza uprawnienia właściciela terenu inwestycji tym sensie, że nie upoważnia go do realizacji wszystkich planów inwestycyjnych, jakie mógłby w stosunku do tego terenu posiadać, ale ustanawia istotne ograniczenie w postaci konieczności dostosowania planowanej inwestycji do urbanistycznego charakteru otoczenia.

Zaznaczyć należy, że praktycznemu stosowaniu zasady dobrego towarzyszą niekiedy wątpliwości do tego, na ile rygorystycznie należy egzekwować podobieństwo zabudowy nowej do zabudowy otoczenia. W wyroku NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 646/2006, podkreślono, iż ratio legis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "jest ochrona ładu przestrzennego". Ma on na celu powstrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego. Nie powinno to jednak doprowadzić do nadmiernego jej ograniczenia.

Nie może ulegać wątpliwości, że przy orzekaniu w sprawach o ustalenie warunków zabudowy należy w dopuszczalnym z punktu widzenia ładu przestrzennego zakresie działać na rzecz możliwości wykonywania przez inwestora prawa własności, z czym wiąże się potrzeba możliwie elastycznego, nie zaś dogmatycznego kwalifikowania przez organy stanu faktycznego pod kątem poszanowania przez planowaną inwestycję zasady dobrego sąsiedztwa.

Z całą stanowczością jednakże podkreślić należy, że funkcjonowanie powyższej dyrektywy nie oznacza braku możliwości wystąpienia sytuacji, w których

rygorystyczne respektowanie zasady dobrego sąsiedztwa znajduje pełne uzasadnienie.

Praktyczną konsekwencją powyższych założeń jest wniosek, że niezbędnym elementem każdego postępowania administracyjnego, toczącego się w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest wnikliwe badanie konkretnych uwarunkowań faktycznych danej sprawy, uwidocznionych w analizie stanu zagospodarowania przestrzennego terenu, o której mowa w §3 ust.1 rozporządzenia.

Zgodnie z §3 ust.1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań (...) ustalenie wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w oparciu o wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art.61 ust.1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sporządzenie takiej analizy, składającej się z części tekstowej oraz z części graficznej jest zasadniczym elementem postępowania wyjaśniającego w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Z części graficznej analizy (skala 1:1000, mapa numeryczna) wynikają następujące wnioski:

(-) teren inwestycji przylega od strony północnej do drogi publicznej, posadowionej na działce nr [...] (dalej "droga na działce nr [...]"),

(-) obszar analizowany obejmuje tereny położone po obu stronach drogi na działce nr [...], tj. po jej stronie północnej i południowej (podkreślić należy, że w obszarze tym ujęto również nieruchomości nie przylegające do drogi na działce nr [...]),

(-) po północnej stronie drogi na działce nr [...] położonych jest, łącznie z terenem inwestycji, dziewięć działek gruntu, przylegających bezpośrednio do tej drogi (cztery działki skrajne oddzielone są od tej drogi drogą wewnętrzną),

(-) na wyżej wskazanych działkach, przylegających do północy bezpośrednio do drogi na działce nr [...] nie występuje żadna zabudowa,

(-) zabudowa ta nie występuje również na zdecydowanej większości tych spośród ujętych w analizie działek położonych na północ od drogi na działce nr [...], które do niej nie przylegają (jedyna zabudowa mieszkalna w tej części obszaru analizowanego położona jest w odległości ponad 270 metrów od północnej krawędzi terenu inwestycji - działki nr. [...],[...],[...]),

(-) po przeciwnej stronie drogi publicznej (strona południowa) położonych jest dziesięć działek gruntu, przylegających do tej drogi,

(-) trzy z działek znajdujących się po południowej stronie drogi publicznej są zabudowane: działka nr [...], bezpośrednio sąsiadująca z działką przeciwległą do terenu inwestycji (na działce nr [...] znajduje się zabudowa zagrodowa) oraz działki [...] i [...], położone w odległości ponad 130 metrów od terenu inwestycji (na działkach tych znajduje się zabudowa jednorodzinna),

(-) na południe od drogi publicznej położonych jest wspomnianych w skardze jedenaście działek wyodrębnionych w wyniku podziału działki nr [...] - [...] (działki nie przylegające do drogi publicznej).

Oceniając powyższe okoliczności w świetle dyspozycji art.61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu (...), podzielić należy stanowisko obu organów orzekających w niniejszej sprawie, że planowana inwestycja nie spełnia zasady dobrego sąsiedztwa.

Podkreślenia wymaga, że w pierwszej kolejności przesłanką do stwierdzenia braku możliwości ustalania warunków zabudowy na korzyść skarżącego jest fakt, że przedmiotem planów inwestycyjnych skarżącego jest de facto miniosiedle domków jednorodzinnych (siedem budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną). Nie ulega kwestii, że tego rodzaju zabudowa nie występuje na całym obszarze analizowanym, mając na uwadze nawet zabudowane działki po południowej stronie drogi na działce nr [...] (pojedyncza zabudowa zagrodowa, pojedyncza zabudowa jednorodzinna). Samego faktu wydzielenia szeregu działek z przeznaczeniem na działki budowlane po południowej stronie drogi na działce nr [...] nie można traktować jako występowania w obszarze analizowanym osiedla mieszkaniowego z tej prostej przyczyny, że na potrzeby postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy bierze się pod uwagę wyłącznie budynki już wybudowane, a nie budynki, których wybudowanie się planuje lub na wybudowanie których uzyskało się stosowne zgody.

Zauważyć przy tym należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie sformułowały dalej idące stanowisko odnośnie niezgodności planowanej inwestycji z zasadą dobrego sąsiedztwa, aniżeli jedynie intensywniejszy charakter tej inwestycji w porównaniu z charakterem zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Stanowisko to wychodzi z założenia, że przeszkodą do ustalania warunków zabudowy dla planowanej inwestycji jest fakt, że teren inwestycji nie przylega do żadnej działki zabudowanej. SKO powołało się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 693/11.

Odnosząc się do powyższej argumentacji należy stwierdzić, że dotychczasowe orzecznictwo sądowadministracyjne dopuszczało uwzględnianie w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie tylko nieruchomości sąsiednich, rozumianych jako nieruchomości bezpośrednio przylegające do terenu inwestycji, ale również i innych nieruchomości dostępnych z tej samej drogi publicznej, co teren inwestycji i mieszczących się jednocześnie w obszarze analizowanym. Przykładem takiego orzeczenia jest wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1/09, pub. LEX nr 597087, w którym sformułowano następujące tezy:

"1. Celem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., zgodnym z wymogami ładu przestrzennego, jest dopuszczenie do tworzenia nowej zabudowy jako uzupełnienie już istniejących układów urbanistycznych, przy czym należy opowiedzieć się za nadaniem pojęciu sąsiedztwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. znaczenia szerokiego. Działka sąsiednia to nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną. Za takim rozumieniem sąsiedztwa przemawia wykładnia celowościowa i systemowa ustawy z 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

2. Wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy pod warunkiem, że analiza urbanistyczna uzasadnia przyczyny odstępstwa poparte oceną zachowania ładu przestrzennego, uciążliwości i wpływu inwestycji dla działek sąsiednich.".

W wyroku z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 582/08, publ. LEX nr 562841, NSA wskazał, że "Choć z literalnego brzmienia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. rzeczywiście wynika wymóg ("działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej"), to jednak nie spełnienie go nie może być a limine przesłanką odmowy lokalizacji inwestycji, w sytuacji, jeżeli w okolicy tworzącej urbanistyczną całość znajdują się już zabudowania pozwalające na określenie wymagań zabudowy nowej.".

Z kolei w wyroku z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1520/07, publ. LEX nr 513847 wskazano, że:

"1. Działka sąsiednia to nieruchomość lub jej część położona w granicach "analizowanego obszaru", tworzącego urbanistyczną całość, który należy określić dla każdego przypadku oddzielnie (art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p.).

2. Chaotyczna, zróżnicowana zabudowa istniejąca w czasie załatwiania wniosku o ustalenia warunków zabudowy, nie oznacza braku wzorca obowiązującego na analizowanym terenie i nie stanowi przeszkody w ustaleniu kierunków zabudowy na przyszłość, a tym samym - nie uzasadnia odmowy ustalenia warunków zabudowy.

W tej sytuacji organ załatwiający wniosek o ustalenie warunków zabudowy zobowiązany jest ustalić w ramach ustawowego swobodnego uznania, który z istniejących budynków czyni punktem odniesienia (w tej i następnych sprawach) dla ewentualnej decyzji o warunkach zabudowy.".

W świetle powyższej linii orzeczniczej stanowisko organów stwierdzające, że sam fakt niezbudowania działki bezpośrednio przylegającej do terenu inwestycji wystarcza do uznania, że zasada dobrego sąsiedztwa nie może być spełniona, jest stanowiskiem zbyt daleko idącym, nadmiernie rygorystycznym. Zasadniejszym byłoby w tej sytuacji dokonanie przez organ oceny, czy można uznać, że teren inwestycji, zważywszy na jego usytuowanie po północnej stronie drogi na działce nr [...], a zatem na jednolitym, zwartym i rozległym obszarze niezbudowanym, tworzy urbanistyczną całość z częściowo zabudowanym obszarem położonym po południowej stronie tej drogi.

Nierozstrzygnięcie tej kwestii w postępowaniu administracyjnym nie ma jednakże wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a. w sytuacji, w której niezachowanie zasady dobrego sąsiedztwa wynika, jak to już wcześniej wskazano, z samego faktu braku w obszarze analizowanym inwestycji o charakterze wskazanym we wniosku.

Ustalenie warunków zabudowy wymaga łącznego spełnienia się pięciu warunków, o których mowa w art.61 ust.1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu (...). Niespełnienie się chociażby jednego z tych warunków (w niniejszej sprawie niezachowanie zasady dobrego sąsiedztwa) pociąga za sobą konieczność odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Rozstrzygnięcia decyzji obu instancji zapadłych w niniejszej sprawie nie budzą zatem zastrzeżeń.

Trafnie podniósł natomiast skarżący, że rozważań organów odnośnie sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, dotyczącymi ochrony przeciwpowodziowej oraz ochrony przyrody nie można uznać za dostatecznie szczegółowe. Można zatem mówić o uchybieniu przez organy art.107 § 3 k.p.a., które jednak również nie ma wpływu na wynik sprawy z racji wskazanego już wystąpienia obligatoryjnej przesłanki do odmowy ustalenia warunków zabudowy.

Skarga nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym podlega oddaleniu.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.