Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 399/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 632  Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/Kr 399 /02 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie : NSA Stanisław Biernat AWSA Wojciech Jakimowicz / spr. / Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2005 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego w K. z dnia [...] 2002 r. Nr SKO. [...] w przedmiocie zasiłku celowego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r., sygn. akt: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu odwołania A. C. od decyzji wydanej na jego wniosek z dnia 5 listopada 2001 r. z upoważnienia Rady Miejskiej przez Zastępcę Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. z dnia [...] listopada 2001 r., znak: [...] odmawiającej przyznania pomocy finansowej w postaci zasiłku celowego w kwotach 2 600 zł na najpilniejsze opłaty związane z zaległymi rachunkami za gaz, światło, telefon i remont centralnego ogrzewania oraz kwoty 350 zł na koszty naprawy roweru, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. organ pierwszej instancji odmówił przyznania A. C. zasiłku celowego w kwocie 2.600 zł na najpilniejsze opłaty związane z zaległymi rachunkami za gaz, światło, telefon i remont centralnego ogrzewania oraz 350 zł na koszty naprawy roweru. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano m.in. art. 2 ust. 4, art. 3, art. 4 ust. 1 i art. 32 ust. 1 i 2, art. 43 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej. Organ pierwszej instancji wskazał, że odmowa przyznania świadczenia podyktowana jest tym, iż w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy społecznej wymienione we wniosku o przyznanie świadczenia cele nie stanowią niezbędnej potrzeby bytowej oraz niemożnością zaspokojenia wszystkich potrzeb osób ubiegających się o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, że stosownie do posiadanych środków, ośrodek przyznał wnioskodawcy pomoc w formie zasiłku celowego na zakup żywności, uznając ten cel za niezbędną potrzebę bytową.

Od decyzji organu pierwszej instancji odwołał się A. C. podnosząc, że nie zgadza się z twierdzeniem, że wskazywane przez niego potrzeby nie są ujęte w katalogu pomocy społecznej. Odwołujący się poinformował, że od ponad dwóch lat z braku środków nie ponosi żadnych opłat za światło, gaz itd. choć z nich korzysta. Zwrócił uwagę, że nie z własnej winy znalazł się w trudnej sytuacji, a udzielanie mu pomocy w kwocie 60 zł miesięcznie oraz obiadów i to nie we wszystkie dni tygodnia, jest niewystarczające na biologiczne przetrwanie. A. C. wniósł o przeprowadzenie postępowania odwoławczego zgodnie z k.p.a. z jego udziałem na rozprawie administracyjnej, przesłuchanie jako świadków pracowników MOPR w K., umożliwienie zapoznania się z dokumentacją finansowo-organizacyjną ośrodka oraz przesłanie stosownej sygnalizacji do Wojewody [...] i Rady Miejskiej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że z akt sprawy wynika, iż A. C. wystąpił w dniu 5 listopada 2001 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. o udzielenie pomocy finansowej w formie zasiłku celowego w kwocie 2 600 zł na najpilniejsze opłaty związane z utrzymaniem mieszkania, w tym opłacenie zaległych rachunków za gaz, światło, telefon i remont c.o. oraz w kwocie 350 zł na remont roweru, jako jedynego środka lokomocji. Organ pierwszej instancji odmówił przyznania tych świadczeń, podając w uzasadnieniu, że wymienionych przez wnioskodawcę celów, na które potrzebne są mu pieniądze, nie można uznać za niezbędne potrzeby bytowe, które mogą być zaspokojone ze środków pomocy społecznej.

Wskazano, że zgodnie z art. 32 ustawy o pomocy społecznej, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy z pomocy społecznej. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów leków i leczenia, remontu mieszkania, opału i odzieży, pobytu dziecka w żłobku lub w przedszkolu, a także kosztów pogrzebu. Wymienione wyżej potrzeby bytowe zostały określone jako przykładowe, ale jednocześnie jako preferowane przez ustawodawcę. Nie ogranicza to jednak możliwości udzielenia przez organ pierwszej instancji zasiłku celowego na inne niż wymienione wyżej cele, jeżeli organ, biorąc pod uwagę szczególne okoliczności, w jakich znajduje się wnioskodawca, uzna je za niezbędne.

Kolegium podniosło, że z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że spłaty zadłużenia za energię elektryczną! gaz (wyrok z dnia 2 lutego 1999 r. SA/Ka 1573/98), nie można uznać za niezbędną potrzebę bytową która może zostać zaspokojona ze środków pomocy społecznej w ramach zasiłku celowego.

Wskazano ponadto, że organ pierwszej instancji nie udzielił także zasiłku celowego na remont c.o. oraz naprawę roweru, wyjaśniając jednocześnie, że nie ma możliwości zaspokojenia wszystkich potrzeb osób ubiegających się o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w swojej decyzji wyjaśnił, że w miarę posiadanych możliwości zaspokaja najpilniejsze potrzeby bytowe wnioskodawcy, tj. w postaci świadczeń finansowych na żywność oraz bezpłatnych obiadów, l tak w miesiącu listopadzie 2001 r. wnioskodawca oprócz bezpłatnych obiadów otrzymał zasiłek celowy w kwocie 60 zł, a w grudniu w kwocie 150 zł.

W odniesieniu do zarzutów strony w kwestii konieczności przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego organ przeprowadza rozprawę w każdy przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania a także, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych, albo w drodze oględzin. W przypadku rozpatrywanej sprawy nie zachodzi żadna z powyższych okoliczności. Wszystkie uwagi i zarzuty w stosunku do zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji zawarte zostały w treści odwołania. Podkreślono przy tym, że Kolegium znane jest także stanowisko organu pierwszej instancji w sprawie oraz sytuacja wnioskodawcy. A. C. jest bowiem podopiecznym pomocy społecznej już od wielu lat.

Kolegium podkreśliło, że rozumie trudną sytuację wnioskodawcy oraz to, że przyznawana pomoc nie jest wystarczająca na zaspokojenie jego potrzeb, nie znajduje jednak w postępowaniu Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. działań, które byłyby niezgodne z prawem. W odniesieniu do wniosku odwołującego się o przesłanie stosownej sygnalizacji do Wojewody [...] oraz Rady Miejskiej, Kolegium wyjaśniło, że nie znalazło podstaw do wydania postanowienia sygnalizacyjnego w oparciu o art. 20 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych.

W skardze z dnia [...] lutego 2002 r. na decyzję z dnia [...] stycznia 2002 r., sygn. akt: [...] A. C. wniósł o rozpoznanie sprawy co do istoty i uchylenie zaskarżonej decyzji jako wadliwej merytorycznie, zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. do przeprowadzania postępowania odwoławczego w trybie i w sposób przewidziany w k.p.a. - na rozprawie administracyjnej, uznanie, że zgłaszane wnioski o udzielenie pomocy na opłatę zaległych rachunków za gaz i światło mieszczą się w katalogu najniezbędniejszych potrzeb, podobnie jak koszty naprawy roweru

A. C. zarzucił organom administracji szykanowanie go w związku z nieuwzględnianiem jego wniosków o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, odmawianiem udostępnienia mu do wglądu statutu, regulaminu i dokumentacji finansowej MOPR w K. oraz przeprowadzaniem uciążliwych wywiadów przez pracowników pomocy społecznej. Wskazał na nieprawidłowe w jego przekonaniu uzasadnienie zaskarżonej decyzji stanowiące korespondencję z jego poglądami oraz nieuzasadnione powoływanie się na orzecznictwo sądowe w systemie prawa, który nie opiera się na zasadzie precedensów. Zdaniem skarżącego organy administracji dopuściły się wadliwej wykładni prawa w zakresie interpretacji pojęcia niezbędnej potrzeby bytowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

W odniesieniu do zarzutów skarżącego organ odwoławczy podkreślił, że nie było potrzeby przeprowadzania w niniejszej sprawie rozprawy, bowiem wszystkie uwagi i zarzuty w stosunku do zaskarżonej decyzji, jak i Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. odwołujący się zawarł w treści odwołania. Kolegium znało także stanowisko organu pierwszej instancji w sprawie, oraz sytuację wnioskodawcy i jego potrzeby. Nie zachodziły zatem w sprawie żadne okoliczności, określone w art. 89 k.p.a. uzasadniające przeprowadzenie rozprawy.

Kolegium podniosło, że rozumie trudną sytuację wnioskodawcy oraz to, że przyznawana pomoc nie jest wystarczająca na zaspokojenie jego potrzeb, nie znalazło jednak w postępowaniu Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. działań, które byłyby niezgodne z prawem, a wysokość przyznawanych skarżącemu świadczeń nie odbiega od wysokości świadczeń przyznawanych innym podopiecznym. W miesiącu listopadzie 2001 r. oprócz bezpłatnych obiadów skarżący otrzymał także zasiłek celowy w wysokości 60 zł, a w miesiącu grudniu 2001 r. zasiłek w wysokości 150 zł.

Odpowiadając na wniosek strony o przesłanie stosownej sygnalizacji do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej, Wojewody [...] oraz Rady Miejskiej, Kolegium wyjaśniło, że nie znalazło podstaw do wydania postanowienia sygnalizacyjnego w oparciu o art. 20 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych. W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2002 r. ustawy o dostępie do informacji publicznej A. C. został poinformowany o możliwości zapoznania się z wskazywaną przez niego dokumentacją w siedzibie ośrodka, z prawa tego jednak do tej pory nie skorzystał.

Na rozprawie w dniu 30 maja 2005 r. strony postępowania sądowoadministracyjnego nie stawiły się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone - czyli również w sytuacji niniejszej sprawy ze skargi A. C. - podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dlatego też przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była wyłącznie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2002 r., sygn. akt: [...] i poprzedzające ją postępowanie administracyjne z punktu widzenia ich zgodności z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Poza tak określonym przedmiotem kontroli Sądu pozostają zatem inne podniesione przez skarżącego okoliczności i żądania, np. ograniczenia dostępu do dokumentacji związanej z działalnością MOPR-u w K., statutu i regulaminu organizacyjnego MOPR w K., czy też wystąpienia z postanowieniami sygnalizacyjnymi do Wojewody [...] i Rady Miejskiej w K.

Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie przed organami administracji publicznej była kwestia przyznania zasiłku celowego na wskazane przez wnioskodawcę cele.

Zgodnie z brzmieniem art. 32 ust.1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może zostać przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego zapada w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym przesądza art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.). Przepis ten bowiem upoważnia organ do przyznania tej formy pomocy, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej.

Okoliczność, że decyzja o przyznaniu zasiłku celowego z zakresu pomocy społecznej ma charakter uznaniowy, oznacza, że zakres jej kontroli sądowej jest ograniczony do badania, czy podjęcie rozstrzygnięcia zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury. W szczególności sąd kontroluje, czy podjęto wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pozwalającego na stwierdzenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej, oraz czy podjęta decyzja nie nosi znamion dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany w kryteriach słuszności i celowości, pozostaje poza kontrolą sądowo-administracyjną.

Zasada generalna, jaką winny kierować się organy administracji w tego rodzaju postępowaniach wynika z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego. Wg niej granice swobody organu wyznaczają z jednej strony interes społeczny, z drugiej słuszny interes obywateli. W orzecznictwie sądowym zasadnie podkreśla się, że działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, jak wynika z art. 7 k.p.a., załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela, (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., sygn. l SA 945/00). Właściwe wyważenie obydwu wskazanych wyżej kategorii interesów wymaga sięgnięcia do przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę uznaniowego działania organu. Zawierają one z reguły co najmniej ogólne wskazania kierunkujące ocenę.

Zgodnie z unormowaniami ustawy o pomocy społecznej, celem pomocy społecznej jest zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin oraz umożliwianie im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc społeczna powinna w miarę możliwości doprowadzić do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (art. 2 ust.1 ustawy o pomocy społecznej). Sam rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej (art. 2 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej).

Przyznawanie zasiłków celowych należy do zadań własnych gminy, w ramach których organy gminy są zobowiązane zaspokoić najbardziej pilne i konieczne potrzeby jej mieszkańców. Możliwość zaspokojenia tych potrzeb jest niewątpliwie determinowana posiadanymi przez gminę środkami pieniężnymi. Nie może ona dać więcej niż posiada. W sytuacji, kiedy środki są ograniczone, a potrzebujących wielu, jest rzeczą naturalną iż gmina w pierwszej kolejności zaspokaja potrzeby osób o najniższych dochodach. Mając to na uwadze, ustawodawca w art. 32 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej pozostawił ocenę tych potrzeb rozeznaniu gminy, używając w tym przepisie określenia "może zostać przyznany zasiłek celowy", (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1995 r., sygn. SA/Gd 2497/94). Podkreślić przy tym należy, że organy pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach realizować muszą swe ustawowe cele. Wymaga to realistycznej oceny możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do świadczeń. Racjonalne gospodarowanie posiadanymi środkami finansowymi wymaga określenia, które z potrzeb muszą być zaspokojone niezbędnie i w jaki sposób, (wyrok z dnia 17 kwietnia 2002 r., sygn. II SA/Gd 4332/01)

Ponieważ ani przepisy art. 32 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1993 r. Nr 13, poz. 60), określające okoliczności, w których może być przyznany zasiłek celowy, ani też inne przepisy dotyczące udzielania pomocy ze środków opieki społecznej nie określają wysokości zasiłku celowego i nie podają kryteriów ustalania tej wysokości, to wyznacznikami ustalania wysokości zasiłku celowego są - z jednej strony - sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej strony - możliwości finansowe organów pomocy społecznej, (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994r, sygn. l S.A. 1649/93).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w sprawie niniejszej organy administracji swoje kompetencje zarówno na etapie oceny stanu faktycznego, wykładni prawa, jak i kompetencje do działania w ramach uznania administracyjnego wykonały poprawnie, należycie uzasadniając swoje stanowiskowa nieuwzględnienie oczekiwań skarżącego nie było wynikiem dowolności, lecz mieściło się w ramach dozwolonego uznania administracyjnego. Powoływanie się przez organy administracji na poglądy wyrażane w orzecznictwie sądowym jest dopuszczalnym sposobem uzasadniania przeprowadzonych w sprawie procesów wykładni i nie oznacza, iż poglądy te stanowią podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Ustalona została należycie sytuacja życiowa i materialna skarżącego. Dokonane w toku postępowania wyjaśniającego, a zwłaszcza wywiadu środowiskowego, spostrzeżenia upoważniały organ do poczynienia stosownych ustaleń. Należy podkreślić, że przeprowadzenie wywiadu środowiskowo należało do obowiązków organów administracji w sprawach świadczeń pomocy społecznej na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej.

Z jednej strony nie ma wątpliwości, że skarżący spełnia kryterium dochodowe określone przepisem art. 4 ustawy i że nie radzi sobie sam z zaspokojeniem własnych potrzeb bytowych. Konieczności udzielenia pomocy skarżącemu organy nie kwestionują. Z drugiej jednak strony - co wynika z akt sprawy - pomocą taką skarżący został wielokrotnie objęty.

W tym stanie rzeczy zarzuty skarżącego, iż odmowa przyznania zasiłku celowego jest nieuzasadniona w stosunku do jego potrzeb i oczekiwań - mają charakter subiektywny. Pomoc społeczna jest przyznawana w wysokości, którą ograniczają pozostające w dyspozycji organów środki finansowe. Nadto świadczenia z zakresu pomocy społecznej nie mają za zadanie zaspokajać wszelkich potrzeb podopiecznych. W szczególności zasiłek celowy może zostać przyznany jedynie w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej (zakupu lekarstw, żywności, ubrania, drobnych napraw itp.). Stanowczo poza tą granicą leży żądanie skarżącego przyznania z zakresu pomocy społecznej zasiłku na pokrycie jego zobowiązań w opłatach mieszkaniowych. Podzielić należy ugruntowane poglądy orzecznictwa wyrażone m.in. już w wyroku NSA z 18.02.1998r., sygn. akt l SA 1174/97, iż konieczność pokrycia zaległości w opłatach za mieszkanie nie mieści się w pojęciu niezbędnej potrzeby życiowej, o którym mowa w art. 32 ustawy z 1990 r. o pomocy społecznej (podobnie w wyroku NSA z 15.10.1996r., sygn. akt SA/Ka 2772/95). Również żądanie uregulowania kosztów naprawy roweru nie mieści się w pojęciu niezbędnej potrzeby bytowej uzasadniającej przyznanie zasiłku celowego na zasadzie art. 32 ustawy o pomocy społecznej z 1990 r. Posiadanie sprawnego roweru nie warunkuje bowiem podstaw egzystencji wnioskodawcy. Możliwość i zakres pomocy ze strony organów pomocy społecznej jest bezpośrednio uzależniony od ich możliwości finansowych. O ile zatem po zapewnieniu podstawowych celów pomocy społecznej organy te posiadają środki finansowe, to mogą je przeznaczyć na pomoc wnioskodawcy w uregulowaniu jego rachunków za gaz lub prąd.

Należy podkreślić, że w celu zaspokojenia niezbędnych potrzeb bytowych wielokrotnie skarżącemu były przyznawane świadczenia z pomocy społecznej. Jak wynika z akt spraw ze skarg A. C. będących przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (m.in. o sygn. akt. II SA/Kr 618/01, II SA/Kr 3452/01, II SA/Kr 3473/01, II SA/Kr 3474/01, II SA/Kr 3807/01, II SA/Kr 3808/01) sytuacja rodzinna, zdrowotna i majątkowa skarżącego jest organom administracji znana i brana pod uwagę w trakcie postępowań w sprawie udzielania mu świadczeń z pomocy społecznej, a w 2000 r. skarżącemu przyznano zasiłki okresowe w łącznej kwocie 1350 zł, zasiłki celowe w łącznej kwocie 1558 zł oraz pomoc w formie bezpłatnych obiadów w barze "[...]" w łącznej kwocie 1045,35 zł - co daje kwotę 3953,35 zł. Średnia wysokość miesięcznej pomocy wyniosła zatem ok. 390 zł miesięcznie. Decyzją Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej i Realizacji Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. z dnia [...] kwietnia 2001 r., nr [...] przyznano A. C. zasiłek celowy w kwocie 70 zł na żywność, decyzją Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej i Realizacji Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. z dnia [...] kwietnia 2001 r., znak: [...] przyznano A. C. zasiłek celowy w kwocie 70 zł na zakup żywności i środków czystości. Skarżący objęty jest więc stałą pomocą społeczną która wprawdzie w jego osobistym odczuciu jest niewystarczająca, lecz uznać ją należy za adekwatną do możliwości finansowych MOPR w K. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z unormowaniami ustawy o pomocy społecznej, celem pomocy społecznej jest zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin oraz umożliwianie im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej (art. 2 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej).

Dodać także należy, iż świadczenia z pomocy społecznej mają jedynie wspomagać osoby z nich korzystające, a nie je utrzymywać - to jest bowiem podstawowym zadaniem każdego obywatela, który w tym zakresie winien przejawiać racjonalną aktywność w ramach swoich możliwości i współpracować z właściwymi instytucjami, w tym organami pomocy społecznej.

Na koniec stwierdzić należy, że powtarzające się pretensje A. C. o. to, że w sprawie nie została przeprowadzona rozprawa administracyjna, nie są uzasadnione. Organ przyznający świadczenie i organ rozpatrujący odwołanie nie są stroną postępowania administracyjnego, nie mogła zatem istnieć potrzeba "uzgodnienia interesów stron" (art. 89 § 2 k.p.a.), nie zachodziły też inne przesłanki zobowiązujące organ do przeprowadzenia rozprawy, czy choćby tylko uzasadniające takie działanie.

Z tych powodów skargę, jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.