Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1587/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2015 r. sprawy ze skarg Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w [...] i B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej B. R. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr KOC [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "Kolegium" lub "organ II instancji") w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r, - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a., utrzymało w całości w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej: "organ I instancji") nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. wydaną w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na realizacji garaży i parkingów samochodowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą o pow. użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha oraz urządzenia umożliwiającego pobór wód podziemnych, o zdolności poboru wody nie mniejszej niż 10 m3/godzinę w ramach budowy zespołu pięciu budynków biurowych ["..."] wraz z towarzyszącą infrastrukturą i garażem podziemnym na działce ew. nr [...], [...] z obr. [...] przy ul. S. w Dzielnicy [...] W.

Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Po rozpoznaniu wniosku G. I. Sp. z o.o. z dnia [...] sierpnia 2011 r. (data wpływu do Urzędu W.) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, Prezydent W. decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. orzekł w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na realizacji garaży i parkingów samochodowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą o pow. użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha oraz urządzenia umożliwiającego pobór wód podziemnych, o zdolności poboru wody nie mniejszej niż 10 m3/godzinę w ramach budowy zespołu pięciu budynków biurowych ["..."] wraz z towarzyszącą infrastrukturą i garażem podziemnym na działce ew. [...], [...] z obrębu [...] przy ul. S. w Dzielnicy [...] W.

Od powyższej decyzji odwołali się: Stowarzyszenie [...] (dalej: Stowarzyszenie) oraz Pani B. R., którzy podnieśli, że nie zgadzają się z wydaną decyzją.

Pani B. R. zarzuciła m.in. że w decyzji nie uwzględniono wysokiego poziomu wód gruntowych, wskazując w tym zakresie w szczególności, że ogólnikowe zobowiązanie inwestora do działania w sposób niepowodujący podtopień nieruchomości i szkód jest niewspółmierne do skali zagrożenia, jakie ta inwestycja może wywołać. Nadto skarżąca podniosła, że budowa czterokondygnacyjnego biurowca pozostanie w sprzeczności z zabudową dotychczasową.

Stowarzyszenie wskazało, że organ nie rozważył jego wcześniejszych pism złożonych w przedmiotowej sprawie, nie odniósł się do strategicznych dokumentów miejskich Prezydenta W. oraz dokumentów wojewódzkich z zakresu ochrony środowiska w kontekście ochrony klinów napowietrznych, nie dokonał analizy merytorycznej przywołanych przez Stowarzyszenie problemów i dokumentów, uchylił się od wyjaśnienia okoliczności faktycznych dotyczących oddziaływań skumulowanych związanych z węzłem ["..."].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał na obowiązujące w sprawie przepisy prawa, podkreślając, że w myśl art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz w ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.- dalej: ustawa o udostępnianiu informacji), w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to uzasadnienie decyzji winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o którychmowa w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium wskazało przy tym, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał wybrane uwarunkowania zawarte wart. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało również, że "po przeanalizowaniu materiałów zgromadzonych w sprawie Kolegium stwierdza, że ż karty informacyjnej przedłożonej przez inwestora wynika, że planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 35 cyt. rozporządzenia, bowiem dotyczy instalacji do magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, innych aniżeli wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia. Zatem planowane przedsięwzięcie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia postępowania dotyczącego oceny oddziaływania na środowisko jest fakultatywny. Stanowisko w tym zakresie określone było postanowieniem wydawanym zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji. Organy współdziałające nie stwierdziły potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co skutkowało wydaniem kwestionowanego postanowienia o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 84 ustawy [o udostępnianiu informacji], wydawana decyzja w swej sentencji winna stwierdzić jedynie brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i decyzja, od której wniesiono odwołanie, zapis taki zawiera. W jej uzasadnieniu organ wypełnił obowiązek wynikający z art. 63 ustawy [o udostępnianiu informacji], tj. odniósł się do uwarunkowań wskazanych w tym przepisie. Organ I instancji prowadząc postępowanie w sprawie wydania kwestionowanej decyzji, kierował się zasadami określonymi w art. 6 i 7 k.p.a., art. 8, art. 10 § 1 oraz art. 77 k.p.a. i art. 107 k.p.a. W sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Prezydent W. przedstawił wnioski i uwagi zgłoszone przez MPO dotyczące przedmiotowego postępowania. Organ wskazał, że przedłożona przez Inwestora w dniu 1 października 2012 r. karta informacyjna przedsięwzięcia spełnia wymagania art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy [o udostępnianiu informacji]. Na jej podstawie można stwierdzić brak potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Organ postanowił odstąpić od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzasadnił to podczas analizy kryteriów i uwarunkowań wymienionych w cyt. pow. art. 63 ust. 1 ustawy [o udostępnianiu informacji]." Kolegium wskazało również, że jego zdaniem organ I instancji w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji odniósł się szczegółowo do uwag zgłoszonych przez strony postępowania, w tym przez odwołującą, a prowadząc postępowanie organ I instancji nie naruszył art. 10 k.p.a., gdyż organ podjął wszelkie czynności, zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Kolegium dodało również, że organ I instancji wskazał w zaskarżonej decyzji warunki, które mają na celu zminimalizowanie oddziaływania inwestycji związanego z odwodnieniem wykopów, jak również z wytwarzaniem ścieków w tym wód opadowych i roztopowych. A nadto podniosło, że sprawy dotyczące odprowadzania wód opadowych i roztopowych do gruntu będą przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego w ramach wydawania pozwolenia wodnoprawnego.

Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych przez Stowarzyszenie, organ II instancji wskazał, że w zakresie kwestii, które zostały podniesione w piśmie

Stowarzyszenia znak: [...] to wyjaśnienia zostały udzielone pismem organu I instancji z dnia [...] listopada 2012 r. Natomiast w odniesieniu do drugiego i kolejnych pism Stowarzyszenia to organ odniósł się do nich w skarżonej decyzji.

Kolegium wskazało przy tym, że jego zdaniem skarżona decyzja została w sposób zgodny z art 107 § 3 k.p.a. uzasadniona, gdyż treść uzasadnienia decyzji zaskarżonej w niniejszym postępowaniu sprowadza się do obszernego przedstawienia stanu faktycznego i umożliwia prześledzenie toku rozumowania organu I instancji i zasadność wydania kwestionowanej decyzji. Kolegium podkreśliło przy tym, że kwalifikując objęte wnioskiem planowane przedsięwzięcie, organ zasadnie oparł się na przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.-dalej: rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010r.) i prawidłowo uznał, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko zaistniałyby wyłącznie wówczas, gdyby obowiązek taki stwierdzony został w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organ II instancji wskazał także, że w jego ocenie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wykazuje braków, a jego ocena dokonana przez organ I instancji była wszechstronna. Tym samym działania organu I instancji w tym zakresie czynią zadość uregulowaniom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Na powyższe rozstrzygnięcie Kolegium skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli: Stowarzyszenie ["..."] oraz Pani B. R.

Stowarzyszenie w skardze podniosło, że lektura uzasadnienia decyzji Kolegium wskazuje, iż w uzasadnieniu posłużono się zapisami z innego orzeczenia. Począwszy bowiem od słów: "Zgodnie z art. 84 ustawy..." (str. 2) do końca ww. strony, oraz od słów: "Po przeanalizowaniu materiałów zgromadzonych w sprawie..." do słów "organ I instancji w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji ..." (str. 3) fragmenty te nie odnoszą się do niniejszej sprawy. Zasadna zatem zdaniem skarżącego jest obawa, że całe uzasadnienie decyzji jest sporządzone nieprawidłowo, a co za tym idzie nie jest możliwe skontrolowanie wskazanej decyzji Kolegium pod względem merytorycznym i prawnym.

Skarżące Stowarzyszenie podniosło również, że uchylenie decyzji organu I instancji jest zasadne z przyczyn wskazanych w odwołaniu, gdyż narusza ono art. 7, art. 77 § 1, art 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w związku z nieprawidłowym rozpoznaniem kwestii wpływu inwestycji na funkcjonowanie przedmiotowego korytarza regeneracji i wymiany powietrza (przy uwzględnieniu oddziaływań kumulowanych), w kontekście strategicznych dokumentów miejskich i wojewódzkich.

W związku z powyższym Stowarzyszenie wniosło o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zwrot kosztów postępowania.

Z kolei Pani B. R. zaskarżając w całości decyzję Kolegium, zarzuciła jej naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7 oraz 77 k.p.a. przez brak wszechstronnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że:

a) planowana inwestycja dotyczy instalacji do magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, innych aniżeli wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010rM przez co inwestycja ta kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 35 ww. rozporządzenia;

b) organy współdziałające nie stwierdziły potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co skutkowało wydaniem postanowienia o braku obowiązku oddziaływania na środowisko, podczas gdy organy te stwierdziły coś wprost odwrotnego, co znalazło potwierdzenie w decyzji organu pierwszej instancji;

c) kartę informacyjną przedsięwzięcia inwestor złożył w dniu 1 października 2012 r. i na jej podstawie stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy inwestor złożył ją w dniu 12 sierpnia 2011 r. wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, oraz na jej podstawie stwierdzono obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, którą następnie przeprowadzono;

2) art. 80 k.p.a. przez oparcie zaskarżonej decyzji na wybiórczej ocenie materiału dowodowego, z pominięciem m.in. raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz bez odniesienia uwag stron postępowania do treści raportu oddziaływania na środowisko;

3) art. 107 § 3 k.p.a. przez uzasadnienie decyzji w oparciu o stan faktyczny, który w przedmiotowym postępowaniu nie zaistniał, tj. przez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko, co z kolei skutkowało tym, że organ nie zawarł w uzasadnieniu analizy kluczowych dowodów w przedmiotowym postępowaniu, w tym zwłaszcza raportu oddziaływania na środowisko, zaś inne dowody, w tym uwagi stron postępowania, ocenił przy założeniu, że nie było konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

4) art. 15 k.p.a. przez naruszenie zasady dwuinstancyjności przez odniesienie się w zaskarżonej decyzji do okoliczności faktycznych i prawnych, które w ogóle nie zaistniały w postępowaniu przed organem pierwszej instancji;

5) art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania jego uczestników do władzy publicznej;

6) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji.

W oparciu o przedstawione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w skarżonej decyzji i jednocześnie wskazał, że w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia zaistniała oczywista omyłka pisarska, która przez ten organ została sprostowana postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi, jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi

oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, że jest ona zasadna.

Mając na uwadze zarzuty sformułowane w złożonych skargach zarówno przez B. R., jak i Stowarzyszenie, należy przyznać rację skarżącym, iż uzasadnienie decyzji organu II instancji zawiera odniesienie do stanu faktycznego niewynikającego z zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. stwierdzającego, że planowana inwestycja dotyczy instalacji do magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, innych aniżeli wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W tym miejscu należy zauważyć, że Kolegium w dniu [...] sierpnia 2014 r. wydało postanowienie nr [...] dotyczące sprostowania treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Podstawę wydania takiego postanowienia stanowi art. 113 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Jednocześnie zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych badając zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, należy ocenić ją z uwzględnieniem sprostowania dokonanego przez organ administracji na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., bez względu na to, czy postanowienie organu w tym przedmiocie było, czy nie było przedmiotem zaskarżenia do Sądu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 1993 r., sygn. akt I SA 1429/92). Zdaniem Sądu zastosowanie powyższej zasady nie może jednakże odbyć się z pominięciem zakresu dopuszczalnych zmian wprowadzonych w trybie określonym przepisem art. 113 § 1 k.p.a.

W tym miejscu należy odnotować, że poza błędami rachunkowymi w trybie art. 113 k.p.a. mogą być prostowane błędy pisarskie i inne oczywiste omyłki. Przez błąd pisarski orzecznictwo sądów administracyjnych nakazuje uznawać widoczne, wbrew zamierzeniu organu administracji publicznej, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Jednocześnie za inne oczywiste omyłki uznaje się omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt II OSK 940/11). Odnotować jednocześnie należy, że sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. podlegają jedynie określone błędy z uwagi na ich stopień istotności, w związku z czym w omawianym trybie niedopuszczalna jest zmiana ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 maja 1988 r., sygn. akt III SA 1466/87, czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 782/12).

W świetle powyższych ustaleń, zdaniem Sądu, należy stwierdzić, że zakres zmian wprowadzonych postanowieniem Kolegium z dnia [...] sierpnia 2014 r. wykracza poza dopuszczalne ramy wynikające z art. 113 § 1 k.p.a., będąc tym samym niedopuszczalnymi co powoduje, że kontroli Sądu podlega treść decyzji Kolegium z dnia [...] czerwca 2014 r. w jej pierwotnej wersji.

Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest wyrażona w art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności, która polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy przez odrębne organy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1996/95). Zaznaczyć przy tym należy, że do uznania, iż zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 1992 r., sygn. akt V SA 721/92).

Zewnętrznym wyrazem realizacji zasady dwuinstancyjności jest wskazanie w uzasadnieniu decyzji wydanej przez organ II instancji znajdujących potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym faktów, które organ ten uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Z uwagi na powyższe wskazać należy, że w realiach niniejszej sprawy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium zawarte zostały elementy stanu faktycznego niewątpliwie niezwiązanego z rozpatrywaną sprawą wskazujące m.in., że planowana inwestycja dotyczy instalacji do magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, innych aniżeli wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które, jak wskazuje to organ II instancji, pochodziły z treści innego orzeczenia.

Powyższe, zdaniem Sądu, powoduje, że w niniejszej sprawie nie można mówić o prawidłowym merytorycznym rozpatrzeniu sprawy przez organ II instancji. W ocenie Sądu prawidłowe rozpatrzenie sprawy polega nie tylko na przeprowadzeniu niewadliwego postępowania odwoławczego, wydaniu określonego rozstrzygnięcia, ale również na jego uzasadnieniu w sposób zgodny nie tylko z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., ale przede wszystkim odzwierciedlający zasadę przekonywania stron wyrażoną w art. 11 k.p.a.

W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że włączenie przez Kolegium do uzasadnienia zaskarżonej decyzji obszernych fragmentów pochodzących z uzasadnienia innego rozstrzygnięcia stanowi istotną wadę postępowania wskazującą na naruszenie zasad wynikających z art. 11, art. 15 i art. 107 § 3 k.p.a. Stwierdzone uchybienia wskazują na schematyczne podejście do sprawy i brak indywidualnego wglądu w meritum wynikłego przed organami sporu, przesądzające o braku ponownego rozstrzygnięcia sprawy w ramach postępowania odwoławczego. Tym samym za uzasadnione Sąd uznaje zarzuty naruszenia art. 15 i art. 107 § 3 k.p.a. Z kolei przeprowadzenie postępowania odwoławczego i wydanie w jego wyniku rozstrzygnięcia w sposób jedynie formalnie odpowiadający zasadzie dwuinstancyjności niewątpliwie prowadzi do podważenia zaufania uczestnika postępowania do organu władzy publicznej. Zauważyć bowiem należy, że uczestnicy postępowania mają prawo oczekiwać, że na skutek złożenia odwołania od decyzji

organu I Instancji sprawa zostanie poddana ponownemu, rzetelnemu rozpatrzeniu przez organ odwoławczy w jej całokształcie a także że organ ustosunkuje się w sposób szczegółowy do stawianych w odwołaniu zarzutów. W konsekwencji powyższego, w realiach niniejszej sprawy, Sąd uznaje za uzasadniony również zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. ustanawiającego zasadę zaufania obywateli do organów państwa.

W świetle powyższych ustaleń Sąd zgadza się ze stanowiskiem Stowarzyszenia, zgodnie z którym nie jest możliwe skontrolowanie zaskarżonej decyzji Kolegium pod względem merytorycznym i prawnym, gdyż w obecnym kształcie skarżona decyzja organu II instancji nie poddaje się kontroli. W konsekwencji, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie przedwczesne jest rozpatrywanie zarzutów naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. Rozpatrzenie tych zarzutów wymagałoby bowiem wcześniejszego usunięcia wad powodujących naruszenie wskazanych powyżej art. 8, art. 11, art. 15 i art. 107 § 3 k.p.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji winien w sposób szczegółowy przeanalizować całość zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście obowiązujących w sprawie przepisów prawa a następnie przeprowadzona analiza winna znaleźć swe odzwierciedlenie w wydanej decyzji, której przedmiotem będzie ustalenie przedsięwzięcie polegające na realizacji garaży i parkingów samochodowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą o pow. użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha oraz urządzenia umożliwiającego pobór wód podziemnych, o zdolności poboru wody nie mniejszej niż 10 m3/godzinę w ramach budowy zespołu pięciu budynków biurowych ["...."] wraz z towarzyszącą infrastrukturą i garażem podziemnym. W uzasadnieniu organ winien również odnieść się szczegółowo do zarzutów podniesionych przez podmioty odwołujące się od decyzji organu l instancji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 oraz art. 209 p.p.s.a.