Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 316/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. B
journal: Dz.U. 2015 poz 155
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2019 r. sprawy ze skargi B.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji (określany dalej jako KWP) złożył do Starosty wniosek o skierowanie B.T. na badania psychologiczne w związku z naruszeniem przez wyżej wymienionego przepisów ruchu drogowego w postaci dwukrotnego przekroczenia prędkości powyżej 50 km/h, niestosowania się do znaku P-14 "linia podwójna ciągła" oraz do pozostałych niewyszczególnionych w niniejszym katalogu znaków i sygnałów w okresie od [...] listopada 2014 r. do [...] września 2015 r., za co otrzymał 26 punktów.

Postanowieniem z dnia [...] października 2017r. Starosta wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie. W związku z zarzutami strony, iż po tak długim czasie od popełnienia wykroczeń wszczyna się postępowanie, KWP wyjaśnił, iż w obu przypadkach naruszenia przepisów prawa drogowego toczyło się postępowanie przed Sądem Rejonowym, które zakończyły się uznaniem strony za winną zarzucanych jej wykroczeń, a orzeczenia w tych sprawach uprawomocniły się odpowiednio w dniu 7 grudnia 2015 r. (co do zdarzenia z dnia [...] listopada 2014 r.) oraz 31 sierpnia 2017 r. (co do zdarzenia z dnia [...] września 2017 r.). Ponadto KWP podkreślił, iż dla organu dokonującego wpis do ewidencji wiążąca jest data naruszenia przepisów ruchu drogowego, a nie data uprawomocnienia się rozstrzygnięcia. Przed wydaniem rozstrzygnięcia do ewidencji wprowadza się wpis tymczasowy zawierający informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem. KWP zwrócił również uwagę, iż stosownie do § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSW z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488 – określanego dalej jako r.p.k.) organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty karne przypisane na podstawie wpisu ostatecznego, jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła liczbę 24 punktów.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] Starosta, powołując się na art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. 2017 r., poz. 978 ze zm. – określanej dalej jako u.k.p.) orzekł o skierowaniu B.T., posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii A i B, na badania psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

W uzasadnieniu organ wskazał jedynie, iż decyzja została wydana, ponieważ uzyskano informację potwierdzającą, że kierowca przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego oraz otrzymano wniosek organu kontroli ruchu drogowego, o którym mowa w art. 99 ust. 2 pkt 2 u.k.p.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył B.T., który wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił :

- rażącą obrazę art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 2017r., poz. 1257 ze zm. – określanej dalej jako k.p.a.) na skutek sporządzenia takiego uzasadnienia wydanej decyzji, które nie spełnia wymogu należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia, zarówno w zakresie uzasadnienia formalnoprawnego, jak i w zakresie uzasadnienia faktycznego pod względem merytorycznym, zawiera jedynie lakoniczną i sztampową "formułę" odnosząca się do uzyskania wniosku organu kontroli ruchu drogowego; uzasadnienie decyzji nie zawiera zwłaszcza żadnej samodzielnej analizy zasadności wystąpienia przez organ kontroli ruchu drogowego (w treści uzasadnienia nie wskazano nawet nazwy organu, który wystąpił z przedmiotowym wnioskiem) oraz rozważań w kwestii zaistnienia formalnoprawnej podstawy wystąpienia z takim wnioskiem, zwłaszcza, że wniosek bazował na zdarzeniach z zakresu ruchu drogowego, do których doszło z udziałem strony postępowania w okresie pomiędzy [...] listopada 2014 r. a [...] września 2015 r., czyli w okresie, który w dacie złożenia wniosku (25 września 2017 r.) wykraczał istotnie poza ramy "periodu" uznawanego za termin przedawnienia sankcjonowania za wykroczenia; ergo - uzasadnienie faktyczne nie zawiera wskazania faktów uznanych przez organ za udowodnione i mające wykazać zasadność podjęcia ferowanej decyzji zwłaszcza w kontekście zarzutów podniesionych przez stronę w toku postępowania, jak i w kontekście korespondencji prowadzonej z organem wnioskującym;

- pogwałcenie dyspozycji przepisu art. 99 ust. 1 pkt. 3 u.k.p. na skutek użycia w dyspozycji decyzji o skierowaniu pozaustawowego sformułowania, a mianowicie: skierowaniu na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami podczas, gdy przywołany w podstawie prawej decyzji przepis prawa stanowi o skierowaniu na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu; - naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie wymogów stawianego w dyspozycji przepisu art. 77 § 1 k.p.a. oraz zasad wyrażonych w art. 6 i art. 7 k.p.a. na skutek uchybienia ustawowej powinności zebrania przez organ orzekający materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz powinności rozpatrzenia całości prawidłowo zebranego materiału dowodowego, co spowodowało, iż organ orzekający wydał w tej sprawie decyzję na podstawie niepełnego, "skąpego" materiału dowodowego, w tym nie wziął pod uwagę i nie rozważył znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy faktu podniesienia przez stronę zarzutu przedawnienia sankcjonowania za wykroczenia z zakresu ruchu drogowego, które wydarzyły się w listopadzie 2014 r. i w we wrześniu 2015 r., czyli wcześniej niż 2 lata przed wystąpieniem przez KWP z wnioskiem o skierowanie na badania psychologiczne; organ zaniechał funkcji kontrolnej, tj. skontrolowania zasadności wniosku KWP czy w sytuacji istotnej różnicy czasowej pomiędzy datami popełnienia wykroczeń drogowych, a datą złożenia wniosku w istocie rzeczy nie doszło do przedawnienia zasadności i skuteczności wniosku; - niewykazanie i niezajęcie przez organ orzekający suwerennego stanowiska w kwestii, czy w okolicznościach przedmiotowej sprawy złożony przez KWP wniosek zasługuje na uwzględnienie, czy nie jest "przeterminowany", "ergo" - organ orzekający nie przeprowadził samodzielnej analizy w ramach przysługującej organowi Staroście imperiów i kompetencji, czy wniosek KWP znajduje merytoryczne i formalne uzasadnienie w kontekście przepisu art. 45 Kodeksu wykroczeń, zgodnie z którym karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli zaś w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu, a takie terminy w przedmiotowej sprawie upłynęły; - naruszenie przez organ przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie przepisu art. 10 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. na skutek niezapewnienia stronie realnego, czynnego udziału w postępowaniu i podważeniu zaufania do instytucji państwowej, w szczególności na skutek zaniechanie procesowego odniesienia się do kwestii podniesionych przez stronę postępowania w pismach z dnia [...] listopada 2017 r. i z dnia [...] grudnia 2017 r. , a ponadto wskutek nieusprawiedliwionego okolicznościami przedmiotowej sprawy przyjęcia, iż pisma urzędowe Starosty (z dnia [...] listopada 2017 r.) spełniają ustawowy walor zawiadomienia, spełniającego wymóg art. 10 k.p.a., albowiem - co prawda - dano stronie możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem przez organ decyzji, ale nie uwzględniono faktu złożenia jeszcze po tym terminie pism procesowych strony, a ponadto w decyzji nie znalazło się nawet najmniejsze odniesienie się do kwestii poruszanych przez stronę w pismach procesowych składanych do akt postępowania. Decyzją z dnia [...] lutego 2018r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na art. 99 ust. 1 pkt 3 u.k.p. oraz "art. 138 § 1 ust. 1, art. 105 § 1, art. 107 k.p.a.", utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W pierwszej części uzasadnienia Kolegium przytoczyło przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie oraz powołało orzecznictwo sądów administracyjnych. W dalszej części organ wskazał, że z przeprowadzonego przez organ administracji postępowania, wynika, że skarżący przekroczył w okresie krótszym od jednego roku (tj. od [...] września 2014 r. do [...] września 2015 r.) limit 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, uzyskując łącznie 26 punktów. Okoliczność ta wynika wprost z dokumentu urzędowego, tj. wniosku o skierowanie na badania psychologiczne. Wniosek ten wskazuje zarówno daty w jakich skarżący naruszał przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednią liczbę punktów, określoną zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1260 – określanej dalej jako u.p.r.d.) oraz załącznika nr 1 do r.p.k.

Kolegium podkreśliło, że wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialną na które przysługuje prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Oznacza to, że w przypadkach spornych tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Takich kompetencji nie posiada natomiast inny organ w toku prowadzonego przez siebie postępowania, w szczególności takich kompetencji nie posiada starosta prowadzący postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Ustawodawca w art. 130 ust. 2 u.p.r.d. wskazał, że punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 u.p.r.d. - 20 punktów. Ponadto w myśl art. 130 ust. 3 u.p.r.d. kierowca wpisany do ewidencji, o jakiej mowa w art. 130 ust. 1 u.p.r.d., może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu ,którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Powyższe uregulowanie uszczegółowione jest we wspomnianym r.p.k. Organ odwoławczy zaznaczył, że liczba punktów za naruszenie przepisów w ruchu drogowym, obliczona przez komendanta wojewódzkiego Policji jako organ prowadzący omawianą ewidencją w myśl art. 130 ust. 1 u.p.r.d. w zw. z § 3 ust. 1 r.p.k., jest wiążąca dla starosty w ramach kontrolowanego postępowania. Wspomniany organ administracji publicznej nie dysponuje bowiem samodzielną kompetencją do ustalania liczby wspomnianych punktów. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia podniesionego przez odwołującego Kolegium uznało, iż jest on bezzasadny, wskazując, iż dla prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego datą istotną jest data naruszenia przepisów ruchu drogowego. Natomiast wpis punktów do ewidencji, będący konsekwencją naruszenia przepisów, ma jedynie charakter techniczny, a data dokonania wpisu w żadnym wypadku nie ma wpływu na ustalanie rocznego terminu, po upływie którego wpisane do ewidencji punkty podlegają usunięciu. Jeśli chodzi o wpis tymczasowy do ewidencji, to również odnosi się on do naruszenia przepisów ruchu drogowego w konkretnej dacie. Przyznanie więcej niż 24 punktów za wykroczenia drogowe, których dopuściła się strona jako kierujący pojazdem w ciągu roku, wyklucza usunięcie tych punktów z ewidencji, niezależnie od daty wpisów dokonanych w ewidencji, nawet wówczas, gdy wpisy nastąpiły po upływie roku czy dwóch od dnia popełnienia naruszenia. W ocenie Kolegium organ I instancji dysponował wyczerpującym (wystarczającym) materiałem dowodowym dla podjęcia rozstrzygnięcia, strona miała zagwarantowany czynny udział w każdym stadium postępowania. Wprawdzie uzasadnienie decyzji Starosty organ odwoławczy uznał za niespełniające wymagań z art. 107 k.p.a. z uwagi m.in. na brak prawidłowego uzasadnienia prawnego i faktycznego, to jednak nie wpływa to na samą treść rozstrzygnięcia, która jest prawidłowa. Organ uznał również za prawidłową sentencję zaskarżonej decyzji.

B.T. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję, której zarzucił naruszenie:

1. art. 99 ust. 1 pkt 3 u.k.p. na skutek przyjęcia, że okoliczności przedmiotowej sprawy związane z zachowaniem przypisywanym stronie postępowania przesądzają o zasadności i konieczności skierowania na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami oraz poprzez usankcjonowanie użycia w dyspozycji decyzji o skierowaniu pozaustawowego sformułowania, a mianowicie: skierowaniu na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, podczas, gdy przywołany w podstawie prawej decyzji przepis prawa stanowi o skierowaniu na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu;

2. art. 6, art. 7 i art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. na skutek usankcjonowania przez organ odwoławczy faktu uchybienia przez organ orzekający ustawowej powinności zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz powinności rozpatrzenia i oceny całości prawidłowo zebranego materiału dowodowego, co w tej sprawie spowodowało, iż organ orzekający wydał decyzję na podstawie jedynie wskutek złożenia przez Komendę Wojewódzką Policji wniosku z dnia [...] września 2017 r., bez poczynienia własnych ustaleń, czy wpisanie punktów karnych nastąpiło na zasadach uwzględniających obowiązującą regulację prawną, bez ustosunkowania się do kwestii podniesionych przez stronę postępowania w toku rozpatrywania sprawy przez organ komunikacji, w szczególności nieodniesienie się do podniesionego przez stronę zarzutu przedawnienia sankcjonowania za wykroczenia z zakresu ruchu drogowego, popełnione w listopadzie 2014 r. i w we wrześniu 2015 r., czyli w okresie po ponad 2 lat od daty wystąpienia przez KWP z wnioskiem "o skierowanie kierowcy na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie prawa jazdy kat. A i B", a ponadto na skutek sporządzenia takiego uzasadnienia wydanej decyzji, które nie spełnia ustawowego wymogu należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia zarówno w zakresie uzasadnienia formalnoprawnego, jak i w zakresie uzasadnienia faktycznego pod względem merytorycznym, zawiera jedynie lakoniczną i sztampową "formułę" odnoszącą się do uzyskania wniosku organu kontroli ruchu drogowego; uzasadnienie decyzji nie zawiera zwłaszcza żadnej samodzielnej analizy poprawności czynności Policji, w kontekście brzmienia przepisu art. 130 ust. 2 u.p.r.d., zwłaszcza, że wniosek z września 2017 r. bazował na zdarzeniach z zakresu ruchu drogowego, do których doszło z udziałem strony postępowania dużo wcześniej, a mianowicie w okresie pomiędzy [...] listopada 2014 r. , a [...] września 2015 r., czyli w okresie, po którym przedawniają się wykroczenia drogowe, nawet te, w których były prowadzone postępowania sądowe.

Ponadto w ocenie skarżącego bezzasadne było stanowisko organu odwoławczego stanowiska, że sam fakt złożenia wniosku przez KWP powoduje, iż organ z zakresu komunikacji obowiązany jest skierować kierowcę na badania, albowiem decyzja organu wydawana na podstawie art. 99 u.p.r.d. ma charakter decyzji związanej, tj. ma charakter imperatywny i niepozostawiający organowi jakichkolwiek możliwości uznaniowego decydowania w przedmiocie wydania skierowania na badanie. Również nieuprawnione jest – w ocenie skarżącego - przyjęcie przez organ odwoławczy stanowiska, że liczba punktów za naruszenie przepisów w ruchu drogowym policzona przez komendanta wojewódzkiego Policji jest wiążąca dla starosty w ramach postępowania, a wspomniany organ administracji publicznej i starosta nie dysponuje bowiem samodzielną kompetencją do ustalania wspomnianych punktów. Zdaniem strony powyższe poglądy nie mają uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym i godzą w konstytucyjne i ustawowe prawo organów administracji do stania na straży praworządności, działania w każdym postępowaniu uregulowanym k.p.a. do rzetelnego wyjaśnienia prawdziwych okoliczności sprawy, do działania w sposób budujący zaufanie obywateli do organów administracji publicznej. Ponadto sprowadzenie roli organu administracji w zakresie komunikacji wyłącznie do "ogniwa" zatwierdzającego wniosek KWP i nadania mu formalnego kształtu decyzji administracyjnej, jest w demokratycznym państwem prawnym (art. 2. Konstytucji) nie do zaakceptowania.

Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu również nieodniesienie się do podniesionego w odwołaniu od decyzji zarzutu i niewyrażenia suwerennego, własnego stanowiska w kwestii zasadności postępowania dokonywania przez KWP wpisów do ewidencji punktów karnych po upływie 1 roku od naruszenia zasad ruchu drogowego, a contrario dyspozycji przepisu art. 130 ust. 2 u.p.r.d. z uwzględnienie regulacji prawnej przewidzianej w art. 45 Kodeksu wykroczeń, zgodnie z którym karalność wykroczenia (także z zakresu ruchu drogowego) ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, a jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie w sprawie o wykroczenie, to karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu, oba bowiem wskazane terminy w przedmiotowej sprawie upłynęły.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem legalności w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Starosty o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

Podstawę materialną powyższych decyzji stanowił art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Starosta wydaje powyższą decyzję administracyjną m.in. na wniosek organu kontroli ruchu drogowego (art. 99 ust. 2 pkt 2 u.k.p.).

Zwrot "wydaje decyzję " świadczy o tym, że orzeczenie ma charakter związany i nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu. W razie przekroczenia 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego - na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji - starosta zobowiązany jest zatem skierować osobę uprawnioną do kierowania pojazdem na badanie psychologiczne.

W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją organ nie był zobowiązany dociekać okoliczności towarzyszących przypisywaniu naruszeń, w tym prawidłowości naliczenia kierowcy punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Organ wydaje rozstrzygnięcie w tej sprawie na podstawie danych z ewidencji kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym, wskazane we wniosku organu kontroli ruchu drogowego. Dopóki Policja jako podmiot prowadzący ewidencję nie dokona takiego usunięcia dopóty starosta jest związany wskazaną przez organ Policji liczbą punktów, przypisaną skarżącemu zgodnie z ewidencją naruszeń, których się dopuścił.

Zgodnie z art. 130 ust. 1 u.p.r.d.) – obowiązującym w trakcie kontrolowanego postępowania - Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przypisując określonemu naruszeniu odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i tylko ten organ, jest uprawniony zarówno do dokonywania wpisu przypisanych kierowcy punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jak i do ich usuwania. Trafnie organ odwoławczy wskazał, iż wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.), a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz prawo wniesienia skargi na bezczynność tego organu w usunięciu punktów karnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Oznacza to, że w przypadkach spornych, tylko sąd administracyjny, kontrolując zgodność z prawem czynności materialno-technicznej, może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. Również poza kompetencją sądu kontrolującego decyzję w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne pozostaje kwestia prawidłowości wpisu ilości punktów karnych do ewidencji prowadzonej przez Policję.

Powyższe stanowisko przyjmowane jest jednolicie zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie (por. wyroki NSA z 4 kwietnia 2013 r., I OSK 127/13, z 19 marca 2015 r. I OSK 1808/13, z 9 sierpnia 2013 r., I OSK 855/12, wyrok NSA z dnia 8 lutego 2018 r., I OSK 1931/17, Ł. Malinowski, Prawo o ruchu drogowym, Komentarz, LexisNexis 2012, t. 13 do art. 130).

Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący skutecznie zakwestionował we właściwym trybie wpis punktów do ewidencji. W konsekwencji powyższego po otrzymaniu wniosku KWP z [...] września 2017 r., wskazującego na otrzymanie przez skarżącego 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, Starosta zobowiązany był do wszczęcia postępowania i wydania decyzji o skierowaniu go na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, nie mając żadnych podstaw prawnych do tego, aby weryfikować liczbę punktów podaną przez organ kontroli ruchu drogowego, przypisaną kierowcy. W związku z tym podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące prawidłowości wpisów dokonanych w ewidencji kierowców oraz ich pozostawania w ewidencji nie mogły w sprawie odnieść zamierzonego skutku.

Nie sposób również zgodzić się z zarzutem skarżącego, iż postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i winno zostać umorzone ze względu na treść art. 45 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń ( Dz.U. z 2018 r., poz. 618 – określanego dalej jak k.w.). Zgodnie z tym przepisem karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu. Zważyć bowiem należy, iż powołany przepis statuuje instytucję przedawnienie orzekania w przedmiocie wykroczenia. Ani punkty za naruszenie przepisów o ruchu drogowym, ani też obowiązek poddania się badaniu psychologicznemu nie stanowią środka karnego w rozumieniu art. 28 § 1 k.w., a tym samym nie można wprost wywodzić z powołanego art. 45 § 1 k.w. podstaw do umorzenia postępowania w niniejszej sprawie. Również pośrednio z faktu, iż konsekwencje przekroczenia określonej liczby punktów w postaci skierowania na kontrolny egzamin sprawdzający, są następstwem popełnienia wykroczenia, nie sposób budować twierdzenia, iż przedawnienie orzekania w przedmiocie wykroczenia skutkuje automatycznie koniecznością odstąpienia od wydania decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p. Zważyć bowiem należy, iż badania psychologiczne stanowią administracyjnoprawną konsekwencję przekroczenia określonej przez ustawodawcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wprowadzenie tej instytucji ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez skontrolowanie stanu kierowcy w sferze psychologicznej i ewentualne wyeliminowanie z ruchu podmiotu, którego zachowanie nie daje gwarancji bezpiecznego przemieszczania się uczestnikom ruchu. Powtarzające się nieprawidłowe zachowanie na drodze, nieprzestrzeganie zasad bezpieczeństwa i przepisów ruchu drogowego zawsze stanowi potencjalne zagrożenie. Zebranie ponad 24 punktów z powodu naruszenia przepisów ruchu drogowego, powoduje powstanie wątpliwości w stosunku do kierowcy czy nie zachodzą psychologiczne przeciwwskazania do kierowania pojazdami. Taka regulacja ma charakter prewencyjny i zabezpieczający, zmierzający do wyeliminowania z ruchu drogowego kierowców, którzy stwarzają dla niego zagrożenie. Przekroczenie zatem liczby 24 punktów w ciągu roku od pierwszego naruszenia przepisów ruchu drogowego, z którym wiązało się przypisanie odpowiedniej liczby punktów skutkuje obligatoryjnym skierowaniem na badania psychologiczne, jeżeli liczba punktów znajduje oparcie we wpisach ostatecznych istniejących na dzień sporządzenia wniosku przez organ kontroli ruchu drogowego. U.k.p. bowiem nie przewiduje określonego terminu, do którego możliwe jest wydanie decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne. Odrębnym zagadnieniem jest karalność za wykroczenia, wymierzanie kary za wykroczenie, a wynikający z art. 99 ust. 1 pkt 3 u.k.p. obowiązek poddania się badaniem psychologicznym (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2015 r., I OSK 651/14, wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., I OSK 511/10, wyrok NSA z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1451/09, wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2013 r., I OSK 330/12 , wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 stycznia 2012 r., VII SA/Wa 2013/11, wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 czerwca 2011 r., III SA/Łd 4/11, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 maja 2013 r. II SA/GL 153/13, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 grudnia 2013 r., II SA/Go 729/13 ).

W związku z tym organy poczyniły wystarczające ustalenia, niezbędne do zastosowania przepisu art. 99 ust. 1 pkt 3 lit b u.k.p., a uzasadnienie organu odwoławczego zostało sporządzone w stopniu umożliwiającym przeprowadzenie kontroli przez sąd administracyjny. Stąd również zarzuty naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. okazały się niezasadne.

Zdaniem Sądu także w sposób prawidłowy została sformułowana sentencja decyzji organu I instancji, zaakceptowana następnie przez Kolegium. Wprawdzie rzeczywiście art. 99 ust. 1 pkt 3 u.k.p. posługuje się sformułowaniem "badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu", jednakże jest to jedynie skrótowe określenie "badania psychologicznego przeprowadzanego w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem", co wynika z art. 82 ust. 1 u.k.p.

Mając na uwadze powyższe Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.