Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 288/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-06-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A w M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Zarządu Województwa z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie zwrotu części środków na realizację projektu postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka A w M., reprezentowana przez radcę prawnego M.J., zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Zarządu Województwa z dnia "[...]" w przedmiocie zwrotu części środków na realizację projektu.

Wskazując w uzasadnieniu wniosku, że wykonanie tego aktu grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, pełnomocnik podniósł, że strona prowadzi działalność gospodarczą od dnia "[...]". Dzięki realizacji na podstawie umowy o dofinansowanie projektu polegającego na uruchomieniu internetowego serwisu obsługi klienta oraz systemu zarządzania dokumentacją finansową miała szansę na poprawę konkurencyjności firmy oraz wzmocnienie jej pozycji na rynku lokalnym i regionalnym. Jednakże obroty skarżącej w ostatnim czasie systematycznie spadają. Aktualnie nie posiada ona rezerw finansowych, czy też innych oszczędności, pozwalających na natychmiastową spłatę należności w wysokości 28.840,80 zł, czego potwierdzeniem jest saldo rachunku bankowego na dzień 5 kwietnia 2016 r. (184,50 zł). W sytuacji zatem wszczęcia postępowania egzekucyjnego powstanie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca będzie zmuszona zwolnić zatrudnionych 4 pracowników oraz niewykluczone, że zlikwidować działalność gospodarczą. Reaktywacja przedsiębiorstwa może zaś być niemożliwa. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącej Spółki odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych (postanowienia NSA: z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 412/13, Lex nr 1319092, z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 819/11, Lex nr 1104138, z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 936/13, Lex nr 1318876, z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt I GZ 80/15, Lex nr 1646653).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia ma charakter zamknięty. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. W ukształtowanym na gruncie ww. przepisu orzecznictwie sądowym i doktrynie prawa przyjmuje się, że "szkoda", o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest zaś interpretowane w doktrynie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższych uwag, stanowisko skarżącej, iż wykonanie zaskarżonej decyzji niesie ze sobą realne i obiektywne niebezpieczeństwo wywołania negatywnych skutków, o jakich mowa w przytoczonej powyżej regulacji prawnej, zdaniem Sądu zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając wniosek, Sąd miał na uwadze z jednej strony wysokość dochodzonych przez organ należności w kwocie 28.840,80 zł wraz z odsetkami za zwłokę, z drugiej zaś, brak na rachunku bankowym Spółki kwoty umożliwiającej zapłatę tej należności oraz podnoszony, systematyczny spadek obrotów z prowadzonej przez skarżącą działalności. Konsekwencją tego mógłby być cały szereg wskazanych w sposób wiarygodny we wniosku okoliczności, wywierających negatywne skutki społeczne, gospodarcze i finansowe w stosunku nie tylko do Spółki, ale także jej pracowników. Tym samym należało uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji może zachwiać nie tylko wypłacalnością skarżącej Spółki, ale i w konsekwencji spowodować utratę przez jej pracowników, źródła utrzymania.

Mając powyższe na uwadze, twierdzenia wniosku o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji, Sąd uznał za wiarygodne, co determinuje uznanie, że w sprawie zachodzi przesłanka zastosowania instytucji ochrony tymczasowej unormowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a..

Dlatego też, na mocy przepisu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.