Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 44/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 119 § 1, art. 120 § 1, art. 121 § 4 i § 5
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. sprawy ze skargi A. Cz. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego – dalej WINB z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] nakładające na A. C. grzywnę w wysokości 13.577 zł 97 gr w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na rozbiórce domku letniskowego o wymiarach 4,15 m x 4,2 m z tarasem o wymiarach 2,0 m x 4,15 m, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr 1/2 położonej w miejscowości C., stanowiącej własność Skarbu Państwa, a będącej w użytkowaniu wieczystym przez A. S.A.

Jako podstawę prawną zaskarżonego postanowienia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – określanej dalej jako k.p.a. oraz art. 119 § 1, art. 120 § 1, art. 121 § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity z 2005 r. Dz. U. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) – określanej dalej jako p.e.a.

Z akt sprawy wynika, że na skutek informacji o samowolnie wybudowanych obiektach budowlanych na terenach położonych nad Z., WINB pismem z dnia 10 stycznia 2004 r., nr [...] zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o przeprowadzenie z urzędu kontroli w tym zakresie. W dniu 12 maja 2004 r. na działce nr 1/2 położonej w miejscowości C., gm. C., będącej w wieczystym użytkowaniu przez A. , przedstawiciele Inspektoratu w U. przeprowadzili z urzędu kontrolę. Przedmiotem kontroli była legalność budowy domku letniskowego, będącego własnością A. C. W trakcie kontroli obecni byli także przedstawiciele A. oraz A. C. Ustalono, że na tej działce postawiony jest wolnostojący, parterowy domek letniskowy z poddaszem użytkowym, nie podpiwniczony, którego właścicielem jest A. C. Zgodnie z jego oświadczeniem domek ten został wybudowany przez poprzedniego właściciela M. K. w 1993 r. od którego został odkupiony na podstawie umowy kupna - sprzedaży z dnia 14 listopada 2000 r. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie w sprawie legalności budowy przedmiotowego domku letniskowego i zawiadomieniem z dnia 9 czerwca 2004 r. Inspektor powiadomił o tym fakcie strony postępowania. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że poprzedni właściciel domku letniskowego nie posiadał imiennego pozwolenia na budowę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2004 r., nr [...] nakazał A. C. rozbiórkę tego domku. Następnie decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2005 r., nr [...].

Z uwagi na złożenie przez A. C. pisma z dnia 5 kwietnia 2005 r.

o odroczenie nakazu rozbiórki domku letniskowego organ I instancji decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] odroczył wykonanie przymusowej rozbiórki do dnia 31 grudnia 2006 r. Z uwagi na ponowną prośbę A. C. ten sam organ decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. po raz kolejny odroczył termin rozbiórki do dnia 31 grudnia 2008 r. Na skutek odwołania od tej decyzji przez A. S.A. WINB ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie odmówił A. C. odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki domku letniskowego, nakazanej decyzją organu I instancji z dnia [...] września 2004 r.

W związku z powyższym organ I instancji przesłał zobowiązanemu upomnienie z dnia 27 listopada 2007 r., doręczone dnia 28 listopada 2007 r. Z uwagi na nie wywiązanie się z nałożonego obowiązku organ w dniu 23 kwietnia 2009 r. wydał tytuł wykonawczy o charakterze niepieniężnym. Następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] nałożył na A. C. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 3000 zł. Na skutek zażalenia A. C. organ II instancji postanowieniem z dnia [....] czerwca 2009 r., nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu WINB wyjaśnił, że zaskarżone postanowienie usunął z obrotu prawnego z uwagi na zastosowanie przez organ I instancji procedur dotyczących obiektów tymczasowych tj. nietrwale zwianych z gruntem, w stosunku do których nakłada się grzywnę jednorazową. W konkluzji uzasadnienia wyraźnie podkreślił, że przedmiotowy budynek, jak wynika z akt i treści decyzji nakazującej przymusową rozbiórkę, jest trwale zwiany z gruntem, posiada fundamenty i jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Powyższe wskazuje, że przedmiotowy obiekt jest w myśl przepisów Prawa budowlanego budynkiem i ta okoliczność przy stosowaniu środka egzekucyjnego jakim jest grzywna w celu przymuszenia w niniejszym przypadku winna być przez organ egzekucyjny rozważona i uwzględniona.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpatrzył sprawę i mając na uwadze wskazania organu wyższej instancji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nałożył na A. C. grzywnę w celu przymuszenia, jak zostało to opisane na wstępie. Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 119 § 1, art. 120 § 1, art. 121 § 4 w związku z § 5 oraz art. 122 § 1 § 2 i § 3 p.e.a.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 1a pkt 12 b p.e.a. jednym ze środków egzekucji jest grzywna w celu przymuszenia. Następnie wskazując na art. 119 § 1 p.e.a. wyjaśnił, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada się gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności, z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązaną. Następnie organ wskazał jakimi kryteriami się kierował przy ustalaniu wysokości grzywny, uzasadniając przy tym kwotę zastosowanej grzywny.

Zażalenie od powyższego postanowienia złożył A. C. reprezentowany przez radcę prawnego A. N. wnosząc o jego uchylenie i jednocześnie wnosząc o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Zarzucił naruszenie art. 33 pkt 8 w zw. z art. 119 § 1 oraz art. 127 p.e.a. poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W uzasadnieniu podkreślił, że grzywna celem przymuszenia należy to tzw. środków przymuszających, a nie zaspokajających i nie powinna być środkiem karnym, lecz środkiem zmierzającym do wykonania obowiązku nałożonego przez organ administracyjny. Zwrócił uwagę, że organ mógł dodatkowo zastosować przewidziane w art. 127 p.e.a. wykonanie zastępcze. Wnoszący zażalenie wskazał, że niskie dochody wystarczają jedynie na bieżące utrzymanie rodziny stąd nie będzie w stanie zapłacić tak wysokiej grzywny. Podał, że jedynym jego majątkiem jest wspólne z żoną mieszkanie w bloku i emerytura z której się utrzymuje.

W związku z powyższym egzekucja może pociągnąć za sobą niekorzystne dla niego skutki natury finansowej, mogące doprowadzić nawet do utraty dorobku życia.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] WINB przywrócił termin do wniesienia zażalenia. Następnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r., opisanym na wstępie, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji stwierdzając, że nie narusza ono prawa.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że decyzja w przedmiocie rozbiórki domku letniskowego jest ostateczna, zaś obowiązek rozbiórki przedmiotowego domku jest wymagalny

i podlega wykonaniu. Odnosząc się do wydanego wcześniej postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia podał, że inspektor nadzoru budowlanego zasadnie zastosował środek egzekucyjny i prawidłowo określił wysokość grzywny. WINB podkreślił, że postępowanie egzekucyjne jest prawidłowo wszczęte, zaś wystawiony tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 p.e.a. Dalej wyjaśnił, że grzywna

w celu przymuszenia jest jednym ze środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przy obowiązkach o charakterze niepieniężnym. Wskazał, że w rozpatrywanym przypadku chodzi o spełnienie przez zobowiązanego obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego tj. wykonania określonych czynności. Z uwagi na uchylanie się zobowiązanego od podjęcia działań zmierzających do realizacji obowiązku, na tle postanowień zawartych w § 1 tego artykułu nie można zarzucić organowi egzekucyjnemu naruszenia tego przepisu. Odnosząc się do innego zarzutu stawianego w zażaleniu, organ wskazał, że nie zasługuje na uwzględnienie kwestionowane w aspekcie § 2 tj. celowości zastosowania w niniejszej sprawie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Na poparcie swojego poglądu organ powołał się na wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 397/06 zgodnie z którym środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia może być stosowany przy egzekwowaniu obowiązków wynikających z prawa budowlanego. WINB podkreślił, że w przypadku egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym organ egzekucyjny nie ma, tak jak to jest np. w przypadku egzekucji należności pieniężnych, możliwości wyboru różnych środków egzekucyjnych o różnej dolegliwości dla zobowiązanego. Oceniając wydane w sprawie postanowienie organ ten stwierdził że wysokość grzywny została wyliczona w sposób prawidłowy, jest adekwatna i nie jest niewspółmierna do zakresu egzekwowanego obowiązku. Podniósł nadto, że grzywna w celu przymuszenia jest jednym z najłagodniejszych środków egzekucyjnych,

a powierzchnia zabudowy przedmiotowego budynku została wyliczona prawidłowo. Odnosząc się do podnoszonej w zażaleniu kwestii naruszenia art. 33 pkt 8 ustawy poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, organ wyjaśnił,

że w świetle przepisów zawartych w art. 33 tej ustawy przyczyna taka stanowić może podstawę wniesienia zarzutu tj. odrębnego środka zaskarżenia przewidzianego przez ustawodawcę. WINB wyjaśnił, że ten swoisty środek zaskarżenia składa się wówczas, gdy naruszono istotne zasady postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna,

a do jego rozpoznania właściwy jest organ egzekucyjny. W konkluzji organ stwierdził,

że zastosowany środek w postaci grzywny w celu przymuszenia jest dopuszczalny, zasadnie wybrany jako najmniej dolegliwy dla zobowiązanego i prawidłowo przez organ nałożony.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. C., reprezentowany przez radcę prawnego A. N., wnosząc o jego uchylenie w całości. Skarżący zarzucił naruszenia prawa procesowego i materialnego przez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie. W szczególności wskazał na naruszenie art. 33 pkt 8

w zw. z art. 119 § 1 oraz art. 127 p.e.a. poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego i art. 121 p.e.a. poprzez przyjęcie do obliczenia kary grzywny powierzchni tarasu, chociaż z przepisów wynika, że do obliczania wysokości grzywny bierze się pod uwagę powierzchnię budynku lub jego części.

W uzasadnieniu skarżący w zasadzie powtórzył argumentację jak

w zażaleniu. Nie zgadzając się z zaskarżonym rozstrzygnięciem, podał, że zostało ono wydane z naruszeniem prawa przy błędnej ocenie materiału dowodowego. Podobnie jak w zażaleniu skarżący zaakcentował, że nałożona grzywna pociągnie za sobą niekorzystne dla niego skutki natury finansowej, akcentując przy tym swoją sytuację materialną. Dodatkowo skarżący zarzucił organowi II instancji,

że w zaskarżonym postanowieniu nie uzasadnił on swoich ocen odnoszących się do prawidłowości nałożonej grzywny. Dodatkowo zarzucił, że grzywna z formalnego punktu widzenia została zawyżona, gdyż do jej obliczenia przyjęto powierzchnię tarasu, który stanowi element nie mieszczący się w definicji powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, co w jego ocenie stanowi naruszenie art. 121 p.e.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się zaś do zarzutu który nie występowałw zażaleniu, a dotyczący zawyżenia wysokości grzywny poprzez przyjęcie do jej obliczenia powierzchni tarasu stwierdził, że na tle akt sprawy nie znajduje on uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1). Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§2). Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§1). Oznacza to po stronie sądu obowiązek zbadania, niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, czy zaskarżony akt odpowiada prawu i jeśli jest to jak w niniejszej sprawie postanowienie, uwzględnienia skargi, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, w pkt 2 P.p.s.a., jak również w przypadku przewidzianym w pkt 3 tego przepisu. Uwzględnienie skargi na postanowienie polega na jego uchyleniu, stwierdzeniu nieważności lub niezgodności z prawem. Nie stwierdziwszy wymienionych naruszeń prawa sąd zobligowany jest skargę oddalić. Poddawszy zaskarżone postanowienie takiej właśnie kontroli, sąd doszedł do wniosku, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek nie wykonania przez skarżącego obowiązku o charakterze niepieniężnym, polegającego na rozbiórce domku letniskowego, położonego w miejscowości C., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Bez wątpienia podstawą tego obowiązku jest ostateczna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 r., nr [...], utrzymana w mocy przez WINB decyzją z dnia [...] marca 2005 r., nr [...].

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. dotyczącą trwałości decyzji ostatecznych, decyzje takie korzystają z domniemania zgodności z prawem i mogą być uchylone lub zmienione tylko w drodze trybów szczególnych przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Innymi słowy dopóki ostateczna decyzja w przedmiotowej sprawie, będąca źródłem obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego jest w obrocie prawnym, istnieje

w stosunku do niej domniemanie zgodności z prawem i podlega ona przymusowemu wykonaniu.

Orzekające w tej sprawie organy bezspornie ustaliły, że przedmiotowy obiekt jest budynkiem. WINB, jak zostało to wyżej opisane w postanowieniu z dnia [...] listopada 2009 r. jednoznacznie wskazał, ze domek, jak wynika z akt

i treści decyzji nakazującej przymusową rozbiórkę, jest trwale związany z gruntem, posiada fundamenty i jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych tj. ścian z desek. W związku z powyższym organ mając na uwadze przepisy Prawa budowlanego, zakwalifikował ten obiekt budowlany jako budynek. Podkreślono, że zgodnie z art. 122 § 3 p.e.a. zobowiązanemu służy jednocześnie prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34 p.e.a.) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. To niezbyt jasne uregulowanie zawarte w tym przepisie wyjaśnili R. Hauser, Z. Leoński oraz A. Skoczylas w Komentarzu do postępowania egzekucyjnego w administracji, Warszawa 2004, s. 527, w którym jednoznacznie stwierdzili, że bez względu na to, czy zobowiązany złożył zarzuty na podstawie art. 122 p.e.a., służy mu również zażalenie na samo postanowienie w sprawie nałożenia grzywny. Nie ma wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

W tym miejscu wskazać należy, że skarżący mylnie postrzega charakter nałożonej grzywny jako środka karnego. Grzywna określona w art. 119 p.e.a jest bowiem środkiem zmierzającym do wykonania nałożonego przez organ obowiązku, nie jest zatem jak to określa skarżący formą "kary", lecz stanowić może pewien rodzaj "nacisku", mający na celu skłonienie zobowiązanego za pomocą dolegliwości finansowych do ściśle określonego zachowania się.

Bezsporne jest, że zarówno postanowienie o nałożeniu grzywny z dnia [...] sierpnia 2009 r., jak i utrzymujące je w mocy postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r., zawierają uzasadnienia dotyczące okoliczności, jakimi kierowały się organy, określając wysokość orzeczonej grzywny. Podkreślić należy, iż wymierzając grzywnę w celu przymuszenia w przypadku likwidacji tzw. samowoli budowlanej, organ egzekucyjny nie kieruje się uznaniem w określeniu jej kwoty, kwota ta jest ściśle zdeterminowana przepisami prawa. Jej wysokość jest pochodną powierzchni zabudowy obiektu uznanego za samowolę budowlaną. W związku z powyższym zarzut skarżącego, dotyczący braku należytego uzasadnienia przez organy wysokości nałożonej grzywny jest chybiony.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi, Sąd podkreśla, że niskie dochody skarżącego nie mogą stanowić o wysokości grzywny w celu przymuszenia. Fakt,

że grzywna w celu przymuszenia nie jest sankcją karną, lecz środkiem dyscyplinującym, powoduje, że sytuacja majątkowa zobowiązanego i możliwość jej zapłacenia mają znaczenie jedynie o tyle, o ile pozwalają ocenić skuteczność tego środka egzekucyjnego. Należy wręcz stwierdzić, że grzywna ta powinna być nakładana w takiej wysokości, aby zobowiązanemu nie opłacało się jej uiszczenie

w celu przeciągnięcia postępowania egzekucyjnego i oddalenia osobistego albo zastępczego wykonania obowiązku (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 stycznia

2009 r., sygn. akt II SA/Gd 346/08, LEX nr 484148). Wobec tego, argumentacja skarżącego, sprowadzającą się do wniosku, że nie stać go na zapłacenie grzywny, nie może stanowić podstawy do uznania, że została ona wymierzona ponad konieczną potrzebę, czy jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.

Ustawodawca wprowadził bowiem tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Nie jest to jednak uznanie dowolne, ponieważ organ, ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia, nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego

w administracji, a w szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 p.e.a.)

i zasady niezbędności (art. 7 § 3 p.e.a.). Wynika z nich bowiem obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. Bez wątpienia takiej dowolności nie można zarzucić organom orzekającym w tej sprawie, w zakresie ustalania grzywny.

Organy obu instancji trafnie wskazały, że podstawą nałożonej wysokości grzywny stanowi w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części (objętego nakazem przymusowej rozbiórki) i 1/5 ceny za 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ustalonej i ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Słusznie wskazał organ I instancji, że cena metra kwadratowego powierzchni użytkowej za I kwartał 2009 r. wynosiła 3895 zł stosownie do Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłoszonego w dniu 21 maja 2009 r.

Ponadto w zaskarżonym postanowieniu organ II instancji prawidłowo wskazał, że do powierzchni zabudowy nie wlicza się powierzchni elementów drugorzędnych takich jak schody, czy oświetlenia zewnętrzne. Kierując się takimi kryteriami, organ stwierdził, że nie wliczenie do powierzchni zabudowy powierzchni tarasu nie jest błędem. W związku z tym zarzut skarżącego o zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, poprzez przyjęcie do obliczania kary grzywny powierzchni tarasu, jawi się jako bezzasadny. Skarżący musi mieć świadomość, że obrocie prawnym jest prawomocna decyzja nakazująca mu rozbiórkę obiektu budowlanego, skarżący może uniknąć dolegliwości związanych ze stosowaniem środków egzekucyjnych, jeśli dobrowolnie wykona nałożony obowiązek, będzie mógł wówczas liczyć także na uniknięcie kosztów postępowania egzekucyjnego. Skoro zobowiązany przez kilka lat unika wykonania tego obowiązku, musi zatem liczyć się z konsekwencjami prawnymi swojej postawy.

Zgodnie z art. 29 p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, ale nie jest uprawniony do badania zasadności

i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Oznacza to, że w chwili obecnej, działające jako organy egzekucyjne, organy nadzoru budowlanego nie mają prawa do badania zasadności i wymagalności obowiązku określonego w decyzji

z dnia [...] września 2004 r. wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Ponieważ decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji, dlatego winna być w całości wykonana przez zobowiązanego. Próby odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki, podejmowane przez skarżącego, jak też wnoszone przez skarżącego środki zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, nie przyniosły zamierzonego rezultatu, gdyż organ nadzoru budowlanego, jako organ egzekucyjny w celu przymuszenia do realizacji wskazanego wyżej obowiązku był zobligowany nałożyć grzywnę na skarżącego.

W przedmiotowej sprawie organy dokonały wyboru środka egzekucyjnego odpowiedniego do nałożonego obowiązku. Podobnie wysokość nałożonej grzywny należy uznać za prawidłowo ustaloną.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że wątpliwości Sądu dotyczące faktu skutecznego doręczenia skarżącemu tytułu wykonawczego w tej sprawie, zostały rozwiane przez pełnomocnika WINB, radcę prawnego M. T. w dniu 11 marca 2010 r., w trakcie rozprawy. Wyjaśniła ona, że wraz z postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, dołączono również tytuł wykonawczy, na co jak podniosła wskazuje adnotacja zawarta w końcowej części tego postanowienia: "Zał. tytuł wykonawczy" (karta 37 akt administracyjnych). Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, jak również fakt, że doręczenie tytułu wykonawczego w niniejszej sprawie nie był kwestionowany przez skarżącego na żadnym etapie postępowania egzekucyjnego, jak też w skardze, Sąd uznał, że tytuł wykonawczy został skarżącemu skutecznie doręczony.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd stwierdził, że wydanie postanowień organów obu instancji nastąpiło zgodnie z prawem i dlatego na mocy art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.