Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 68/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 ust.1
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: art.3 ,art.151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania do domu opieki społecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz[...] , powołując się na art. 54 ust. 1, art. 59 w związku z art. 106 ustawy o pomocy społecznej, odmówił skierowania I. K. do domu pomocy społecznej.

W uzasadnieniu podano, że I.K. od [..] r. jest osobą bezdomną w okresie ostatnich 23 lat nie podejmowała żadnych starań w kierunku uzyskania lokalu socjalnego, aktualnie przebywa w Schronisku dla Kobiet "[...] " w[...] . Źródłem utrzymania strony jest zasiłek stały w kwocie [...] zł miesięcznie. Organ I instancji wskazał, że podawana jako główna przyczyna skierowania do domu pomocy społecznej - bezdomność nie może stanowić podstawy do umieszczenia w ww. placówce. W miejscu aktualnego pobytu I. K zapewnioną pomoc socjalną i medyczną, może także korzystać z pomocy personelu, co pozwala na samodzielne funkcjonowanie w środowisku.

W dniu [...] r. I.K. wniosła odwołanie od ww. decyzji podając, że jest kobietą w wieku 69 lat, z racji czego nie może podjąć żadnej pracy,

a zasiłek stały jaki otrzymuje nie jest wystarczający do usamodzielnienia się. Ponadto strona wskazała, że schronisko, w którym przebywa jest miejscem jej czasowego pobytu, a nadto jej stan zdrowotny z dnia na dzień ulega pogorszeniu.

Decyzją z dnia [..] r. nr Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U.

z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 54 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.),

po rozpatrzeniu odwołania I.y K. utrzymało w mocy ww. decyzję Burmistrza .

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej.

Z akt postępowania pierwszoinstancyjnego wynika, że podaniem z dnia [...] r. I. K. (ur. [...]r.) zwróciła się o przyznanie Jej miejsca w Domu Pomocy Społecznej przy ulicy [...] w Malborku. Pismem z dnia [...] r. wniosek strony przekazany został zgodnie z właściwością do Ośrodka Pomocy Społecznej w[...] .

Kolegium wyjaśniło, że skierowanie do domu pomocy społecznej wymaga oceny stanu zdrowia oraz możliwości korzystania przez daną osobę z pomocy środowiskowej, w szczególności zaś zbadania możliwości zorganizowania usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania lub w ośrodku wsparcia.

Prowadząc postępowanie w sprawie skierowania I. K. do domu pomocy społecznej organ I instancji obowiązany był zatem ustalić stan zdrowia strony oraz to, czy może Ona otrzymać konieczną pomoc w miejscu zamieszkania. Jak wynika z formularza wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu [...] r. I. K. zamieszkuje w Schronisku dla Kobiet "[...] " Wspólnota Chleb Życia w [...] przy ul.[...] , gdzie przebywa jako osoba bezdomna. W ww. placówce strona korzysta z pomocy personelu schroniska, ma zapewnione trzy posiłki dziennie, całodobowy pobyt i pomoc socjalną oraz medyczną. I.K. leczy się na nadciśnienie tętnicze, cierpi na zmiany zwyrodnieniowe, niedoczynność tarczycy oraz żylaki kończyn dolnych.

Organ I instancji ustalił, że strona nie wymaga opieki w codziennym życiu

w związku z tym brak jest też podstaw faktycznych i prawnych do zaproponowania pomocy w formie usług opiekuńczych; strona jest osobą samodzielną zdolną

do zaspokajania potrzeb we własnym zakresie, nie jest osobą niepełnosprawną, nie była hospitalizowana, pozostaje jedynie pod kontrolą lekarza pierwszego kontaktu,

a schorzenia, które zostały stwierdzone u I. K. nie stanowią w obecnej chwili ograniczeń samodzielnego funkcjonowania, takiego ograniczenia nie stanowi także wiek strony (notatka pracownika socjalnego w aktach sprawy).

Kolegium wskazało, że wydanie na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej decyzji administracyjnej ma charakter uznaniowy. Uznanie administracyjne nie może być rozumiane, jako niczym nieograniczona dowolność. Możliwość, a nie obowiązek zastosowania określonego w przepisach rozwiązania, nie zwalnia organu orzekającego od konieczności wszechstronnego rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Oznacza to, że jest on zobowiązany w czytelny sposób uzasadnić swoją decyzję, umożliwiając kontrolę jego stanowiska. Nadto, obowiązki organu administracyjnego w przypadku decyzji uznaniowej w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego są nawet większe niż przy zastosowaniu określonych w ustawie przesłanek, albowiem w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on wszechstronnie zbadać stan faktyczny sprawy, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę zgodności takiej decyzji z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela uwidocznionym w treści art. 7 k.p.a.

W ocenie organu odwoławczego Burmistrz wydając decyzję z dnia [...] r. wyjaśnił i wziął pod uwagę wszystkie istotne okoliczności sprawy,

a ustalony stan faktyczny został oceniony zgodnie z przepisami prawa materialnego,

a ponadto ustalenie tego stanu pozostaje w zgodności z wynikami postępowania dowodowego.

Pismem z dnia [...] r. I. K. złożyła skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że jest osobą samotną i schorowaną.

W dniu [...] r. skarżąca stawiła się na Komisję w Miejskim Zespole ds. Orzekania o Niepełnosprawności i obecnie czeka na decyzję, czy zostanie zakwalifikowana do osób niepełnosprawnych.

Ponadto, skarżąca wyjaśniła, że schronisko, w którym przebywa jest miejscem czasowego pobytu, a nie miejscem dożywotniej opieki, zaś skarżąca ze względu na jej sytuację osobistą potrzebuje miejsca, gdzie miałaby zapewnioną odpowiednią opiekę i gdzie mogłaby przebywać na stałe.

W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dniu [...] r. wpłynęło pismo procesowe organu odwoławczego.

W załączeniu przedłożono odpis orzeczenia o stopniu niepełnosprawności skarżącej

z dnia [...] r. Z orzeczenia wynika, że stan zdrowia skarżącej zaliczono do lekkiego stopnia niepełnosprawności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art. 3 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012r. poz. 270) doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna.Sąd nie stwierdził, aby w postępowaniu zostały naruszone przepisy prawa materialnego oraz przepisy procedury administracyjnej.

Podstawą materialnoprawną decyzji organu pierwszej instancji jest art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r., Nr 175,

poz. 1362 ze zm. zwanej dalej ustawą).

W myśl tego przepisu osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej.

Tak więc prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej przysługuje osobie, która spełnia dwie podstawowe przesłanki tj.:

- wymaga całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności,

- nie może samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych.

W ocenie Sądu organ prowadząc postępowanie dokonał oceny wszystkich przesłanek wynikających z art. 54 ust. 1 ustawy.

Jak wynika z zebranego materiału dowodowego skarżąca przebywała

w Schronisku dla Kobiet przy ul. [...] w [...] , a obecnie przebywa w [...] w[...] . gm.[...].

Zdaniem Sądu przesłanką, która miałaby przede wszystkim decydować

o umieszczeniu w domu opieki społecznej skarżącej jest bezdomność.

Przepis art. 54 ust. 1 ustawy nie zawiera przesłanki bezdomności jako warunku umieszczenia w domu pomocy społecznej. Postępowanie dowodowe nie wykazało, aby skarżąca nie była zdolna do samodzielnej egzystencji.

Stan zdrowia I.K. nie uprawnia do stwierdzenia, że wymaga ona całodobowej opieki z powodu choroby.

Sąd przyznaje, że sytuacja życiowa skarżącej jest bardzo trudna ze względu

na to, że nie wypracowała sobie prawa do świadczeń emerytalnych i nie może też liczyć na pomoc rodziny, gdyż osoby bliskie nie żyją.

Zdaniem Sądu powinno to obligować gminę do pomocy skarżącej.

Jednak Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w przeprowadzonym postępowaniu przez organy administracji mając na względzie wykładnię art. 54 ust. 1 ustawy.

Organ I instancji trafnie zwrócił uwagę, że przesłanki określone w art. 54 ust. 1 ustawy muszą być spełnione łącznie, zatem musi zachodzić konieczność całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemożliwości samodzielnego funkcjonowania przez osobę w codziennym życiu oraz brak możliwości zapewnienia tej osobie niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.