Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 215/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 i art. 27
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi S.W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym skargę oddala.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - powiat grodzki, postanowieniem z [...] października 2011 r., na podstawie art. 34 § 4 w zw. z art. 33 pkt 1,5,6,8 i 10 oraz art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z 17. 06. 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, póz. 1954 ze zm.) oddalił zarzuty S.W. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 14 kwietnia 2011 r.

W uzasadnieniu organ podał, że po uprzednim wystosowaniu upomnienia z 16 marca 2011 r. znak: [...], wszczął postępowanie egzekucyjne w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku nałożonego w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z [...] kwietnia 1998 r. znak: [...] utrzymaną w mocy decyzją Wojewody K. z [...] maja 1998 r. znak: [...] zmienioną następnie decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z [...] października 1998 r., znak: [...] oraz decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki nr [...] z [...] sierpnia 2003 r., znak: [...]. Przedmiotowy obowiązek polega na: "rozbiórce obiektu budowlanego tj. murowanego budynku gospodarczego (altany) zlokalizowanego w K. — oś. [...] na działce nr [...] obr. [...]." W dniu 14 kwietnia 2011 r. organ egzekucyjny wystawił na zobowiązaną S.W. tytuł wykonawczy nr [...]. Tytuł wykonawczy został zgodnie z datą widniejącą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru skutecznie doręczony zobowiązanej w 19 kwietnia 2011 r.

Dnia 29.04.2011 r. do organu wpłynęły zarzuty do tytułu egzekucyjnego wniesione przez zobowiązaną S.W. Na żądanie organu zobowiązana w piśmie z 15 września 2011 r. sprecyzowała, że podnosi wszelkie zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania tj. z art. 33 pkt 1-10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ stwierdził, że jedynie zarzuty określone w art. 35 pkt 1, 5,6,8 i 10 ww. ustawy zostały podniesione w zakreślonym ustawą 7-dniowym terminie, natomiast pozostałe tj. oparte na art. 35 pkt 2,3,4,7,9 ww. ustawy jako wniesione w późniejszym terminie nie podlegają rozpoznaniu.

Przechodząc do oceny poszczególnych zarzutów organ podał, że uzasadniając zarzut nieistnienia obowiązku ( art. 33 pkt 1 ustawy) zobowiązana twierdziła, że decyzja nakazująca rozbiórką jest nieważna, a stosowny wniosek o stwierdzenie jej nieważności został złożony 11 kwietnia 2011 r. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Ponadto decyzja ta jest niewykonalna (art. 156 § 1 pkt 5 kpa) albowiem nie został w sposób precyzyjny określony przedmiot zobowiązania. Organ stwierdził, że argumentacja ta zmierza do kwestionowania egzekwowanej decyzji będącej podstawą nałożenia obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Dopóki jednak w obiegu prawnym pozostaje decyzja ostateczna będąca podstawą wydania tytułu wykonawczego w danym postępowaniu egzekucyjnym oraz upłynął nałożony decyzją termin wykonania obowiązku, podlega ona egzekucji, a organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania decyzji oraz ustaleń w niej zawartych. Jednocześnie wskazał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu wniosku S.W. o ponowne rozpatrzenia sprawy 9 sierpnia 2011 r. wydał decyzję znak: [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z [...] lipca 2011 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody K. z [...] maja 1998 r. znak: [...]

Odnosząc się do podnoszonego zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 pkt 5) organ podał, że nakazana rozbiórka jest wykonalna zarówno od strony technicznej jak i prawnej. Obiekt, istnieje w rzeczywistości, a dane określone w przedmiotowej decyzji tj. wskazanie numeru działki na której przedmiotowy obiekt się znajduje oraz określenie charakteru ww. obiektu pozwala na jego jednoznaczne zidentyfikowanie. Również zarzut niedopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 33 pkt 6), ze względu na braki formalne tytułu wykonawczego nie zasługiwał, zdaniem organu, na uwzględnienie. Tytuł wykonawczy nr [...] z 14 kwietnia 2011 r. został skutecznie doręczony zobowiązanej 21 kwietnia 2011 r., został wystawiony przez organ uprawniony, a ujęte w nim dane pozwalają na skuteczne zidentyfikowanie zobowiązanej. Organ nie uznał także zarzutu zastosowania niewspółmiernego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8), wskazując, że wbrew twierdzeniom zobowiązanej, nie zastosował jeszcze środka egzekucyjnego w toku przedmiotowego postępowania.

Wreszcie organ wskazał, że zarzut dotyczący niespełnienia wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 2 i w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy (art. 33 pkt 10) czyli niewłaściwy sposób określenia w tytule wykonawczym osoby zobowiązanego oraz brak precyzyjnego określenia przedmiotu egzekucji również nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wystawiony tytuł wykonawczy - zdaniem organu - zawiera wszystkie wymagane ustawą elementy.

Zażalenie na ww. postanowienie złożyła S.W. , wnosząc o jego uchylenia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 138 § 2 in fine k.p.a. poprzez niezastosowanie wytycznych dokonanych przez WINB w K. zawartych w postanowieniu z [...] sierpnia 2011 roku; art. 7 i 77, 107 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz art. 11 poprzez brak należytego wyjaśnienia przez organ administracyjny zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia, naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. art. 33 i art. 27.

W uzasadnieniu podniosła, że zgodnie z zaleceniami zawartymi w postanowieniu WINB w K. z [...] sierpnia 2011 r. PINB w K. wezwał stronę skarżącą do sprecyzowania zarzutów, co zostało dopełnione. Jednakże organ l instancji ponownie nie rozstrzygnął wszystkich zarzutów żalącej się, uznając sprecyzowanie zarzutów jako niedopuszczalne z uwagi, jak stwierdza, na zgłoszenie nowych podstaw. Żaląca się podkreśliła, że pismem z 15 września 2011 r. nie podniosła nowych podstaw, a jedynie wypełniła zobowiązanie organu polegające na sprecyzowaniu zarzutów, dokonane na wniosek organu i w terminie otwartym do dokonywania tego typu czynności.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z [...] listopada 2011 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 18, art. 23 § 4 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zarzut w postępowaniu egzekucyjnym nie jest środkiem odwoławczym od tytułu wykonawczego. Wskazując podstawy zarzutów z katalogu określonego w art. 33 ustawy, zobowiązany określa, w czym upatruje wadliwość postępowania egzekucyjnego, a tym samym wyznacza granice, w jakich organ egzekucyjny orzeka w sprawie zarzutów. Postępowanie w przedmiocie zarzutów toczy się zatem w ramach nakreślonych przez zobowiązanego zgłaszającego konkretne zarzuty.

W podaniu z 27 kwietnia 2011 r. zatytułowanym "Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji" pełnomocnik zobowiązanej wskazał: "wnoszę zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez PINB w K. - Powiat Grodzki 14 kwietnia 2011 roku o nr [...] doręczonego zobowiązanej w dniu 21 kwietnia 2011 roku, zarzucając naruszenie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w szczególności: (...)", a następnie wskazał na podstawę zarzutu określoną w art. 33 pkt 1 ww. ustawy, podnosząc że nie istnieje obowiązek, gdyż decyzja administracyjna, która stanowi podstawę obowiązku jest nieważna, a ponadto wskazał na podstawę zarzutu określoną w art. 33 pkt 10 ustawy, podnosząc niespełnienie wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 2 i 3. Wskazanie powyższych podstaw zarzutów zostało poprzedzone wyrażeniem "w szczególności", co wobec treści uzasadnienia zarzutów nasuwało wątpliwości, czy zobowiązana zgłasza wyłącznie zarzuty wskazane wprost we wstępnej części podania, czy też w części zatytułowanej "Uzasadnienie" zgłasza także inne zarzuty. W uzasadnieniu tym bowiem zawarto uwagi nawiązujące do podstaw zarzutów określonych w art. 33 pkt 8, 5 i 6 ustawy. Jedynie tej kwestii dotyczyło wezwanie z 7 września 2011 r. znak:[...]. Wobec powyższego tylko w takim zakresie można było sprecyzować podanie z 27 kwietnia 2011 r. Przyjęcie przeciwnego stanowiska prowadziłoby do obejścia przepisów o terminie 7 dni zastrzeżonym dla zgłoszenia zarzutów, który określony jest w art. 27 § 1 pkt 9 ustawy. Zatem PINB nie miał podstaw do rozpatrzenia innych zarzutów niż wymienione powyżej.

Ponadto organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia organu l instancji odnoście braku uzasadnionych podstaw zgłoszonych zarzutów, popierając obszerne rozważania poglądami wyrażonymi w doktrynie i orzecznictwie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wnosiła S.W. , domagając uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu l instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: - art. 15 kpa w związku z art. 7, art. 77, art. 107 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie - WINB w zaskarżonym postanowieniu powtórzył jedynie argumenty przedstawione w postanowieniu organu l instancji nie rozpatrując w praktyce zarzutów przedstawionych w zażaleniu od postanowienia PINB;

- art. 11 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku należytego wyjaśnienia przez organ administracyjny zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia, naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj: art. 33 pkt 1 in fine albowiem nie istnieje obowiązek obciążający mocodawcę, o którym mowa w tytule wykonawczym;

- art. 33 pkt 10 poprzez niespełnienie wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 2 ustawy, gdyż wbrew obowiązkowi zawartemu w tym przepisie tytuł wykonawczy nie określa w sposób właściwy zobowiązanego

- art. 27 § 1 pkt 3 - gdyż wbrew obowiązkowi zawartemu w tym przepisie organ nie określił precyzyjnie przedmiotu egzekucji.

W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że organy nie rozpatrzyły wszystkich podniesionych przez nią zarzutów egzekucyjnych. Wskazała, że podniosła zarzut naruszenia przepisowa postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a następnie, aby podkreślić wagę najistotniejszych naruszeń prawa, wymieniając te naruszenia użyła sformułowania "w szczególności". Oznacza to, że zarzuty wymienione w osnowie zarzutów i dalszych pismach nie mogą być traktowane jako katalog zamknięty, a organ winien rozważyć wszystkie, na które zwraca uwagę skarżąca. Ponadto organy błędnie rozpoznały zarzuty. Decyzja nakazująca rozbiórkę jest nieważna, a stosowny wniosek o stwierdzenie jej nieważności został złożony 11 kwietnia 2011 r. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Nieważność decyzji wynika z następujących wad: decyzja nakazująca rozbiórkę z 3 kwietnia 1998 roku o nr [...] została wydana bez podstawy prawnej (art. 156 §1 pkt 2 kpa) albowiem zastosowano do niej ustawę prawo budowlane z 1974 r. w sytuacji gdy zastosowanie miało prawo z 1994 r. Ponadto decyzja ta jest niewykonalna (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.) albowiem "nie sprecyzowano o jaki dokładnie budynek chodzi, nie podano przy jakiej ulicy się znajduje, ile posiada kondygnacji, jak również nie podano ich wymiarów, o jaką cześć budynku chodzi". Skarżąca nie zgodziła się również z ustaleniem, że wymogi określone w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zostały spełnione w wystawionym tytule wykonawczym. W tytule wykonawczym brak jest wzmianki, iż upomnienie zostało doręczone zobowiązanemu. Tytuł wykonawczy taką informację powinien zawierać. Wbrew obowiązkowi zawartemu w art. 27 § 1 pkt 3 organ określił jedynie, że tytułem do wszczęcia egzekucji jest "rozbiórka obiektu budowlanego tj. murowanego budynku gospodarczego (altany) zlokalizowanego w K. - os. [...] , na działce nr [...] Obr [...]", co należy ocenić jako niewystarczające. Nie zakwalifikowano w odpowiedni sposób obiektu budowlanego, a ma to duże znaczenie, gdyż nie każdy obiekt budowlany wymaga pozwolenia na budowę, a w konsekwencji ulega przymusowej rozbiórce. Tytułem do wszczęcia postępowania egzekucyjnego może być jedynie precyzyjne określenie, gdzie dokładnie znajduje się w/w obiekt budowlany oraz jego odpowiednie zakwalifikowanie. Ponadto organ nie określił w sposób właściwy zobowiązanego. W tytułach wykonawczych w części "A" nie podano m.in. następujących danych zobowiązanego: drugiego imienia, imion ojca i matki, daty urodzenia, numeru identyfikacji.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a.

W wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 33 ustawy z 17. 06. 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2005 r. Nr 229, póz. 1954 ze zm.), podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Wniesienie zarzutów z innych przyczyn niż wskazane w art. 33 cyt. ustawy nie upoważnia organu egzekucyjnego do ich rozpatrzenia. Podstawą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być zatem podnoszone przez skarżąca okoliczności dotyczące obowiązku, polegającego na "rozbiórce obiektu budowlanego tj. murowanego budynku gospodarczego (altany) zlokalizowanego w K. — oś. [...] na działce nr [...] obr. [...]" , nałożonego w postępowaniu administracyjnym zakończonym pozostającą w obiegu decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z [...] kwietnia 1998 r. , utrzymaną w mocy decyzją Wojewody K. z [...] maja 1998 r. znak: .zmienioną następnie decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z [...] października 1998 r., oraz decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki nr [...] z [...] sierpnia 2003 r. Z powyższego wynika zatem brak zasadności zarzutów skargi, a wcześniej zażalenia, w których S.W. podnosi, że decyzja nakazująca przedmiotową rozbiórkę jest niezgodna z prawem. Należy wskazać, że poglądu skarżącej w tej kwestii nie można podzielić, gdyż zarzut ten pozostaje poza zakresem kontrolowanego przez Sąd postępowania egzekucyjnego, w którym nie ma możliwości odnoszenia się do zarzutów wskazujących na wadliwość decyzji nakazującej rozbiórkę, w tym zasadność nakazu orzeczonej rozbiórki.

Należy wskazać , że w przedmiotowym postępowaniu organ l instancji w wyniku dokonanych na działce nr [...] obr. [...] oględzin w dniu 11. 02. 2010 r stwierdził, że murowany budynek gospodarczy (altana) nie został rozebrany w związku z czym po bezskutecznym wezwaniu do rozbiórki S.W. upomnieniem z 13 marca 2011r. (skutecznie doręczonym 22 marca 2011 r. ) w dniu 14 kwietnia 2011 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. skutecznie doręczony zobowiązanej w dniu 21 kwietnia 2011 r.

Odnosząc się do spornej kwestii zakresu zarzutów wniesionych w terminie przez skarżącą należy w całości podzielić stanowisko organu odwoławczego, który uznał, aprobując w całości stanowisko organu l instancji, że zgłoszone przez skarżąca w trybie art. 33 ustawy zarzuty obejmują tylko te zarzuty, które zostały wskazane w piśmie 27 kwietnia 2011 ( data wpływu: 29. 04. 2011 r. ) tj z punktów: 1, 5, 6, 8 i 10. Nie można natomiast podzielić poglądu skarżące, że skutecznie wniosła ona także zarzuty wskazane w pozostałych punktach art. 33 ustawy tj. w punktach: 2, 3, 4, 7 i 9, a to ze względu na fakt, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym mogą być podnoszone tylko w siedmiodniowym terminie, liczonym od dnia doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, co wynika z przepisu art.. 27 § 1 pkt 9 ustawy. W rozpatrywanej sprawie zarzuty wskazane w punktach: 2,3, 4, 7 i 9 ww. art. 33 zostały podniesione w piśmie strony skarżącej z 23. 09. 2011 r., a zatem po upływie tego terminu. Nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko skarżącej, że już w piśmie z 27. 04. 2011 r. podniosła ona wszystkie zarzuty z art. 33, ponieważ we wnioskach zawartych na wstępie ww. pisma wskazano na: "naruszenie przepisów ustawy o egzekucji w administracji w szczególności: art. 33 pkt 1 in fine , art. 33 pkt 10, , art. 27 § 1 pkt 2 i 27 § 1 pkt. 3", a dodatkowo w części nazwanej "uzasadnieniem" wskazane zostały zarzuty z 5, 6 i 8 punktu art. 33 ustawy. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że po upływie siedmiodniowego terminu od dnia doręczenia tytułu wykonawczego zobowiązana nie mogła rozszerzyć listy wnoszonych zarzutów, a mogła jedynie - na wezwanie organu ł instancji - je sprecyzować tak jak to zostało określone przez organ tj. "przez jednoznaczne i nie budzące wskazanie czy wnosi wyłącznie zarzuty wskazane na wstępie podania, czy też zarzut zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8 ustawy) lub zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 pkt 5) lub zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 pkt 6)".

Oceniając podniesione w terminie zarzuty przeciw-egzekucyjne należy zgodzić się ze stanowiskiem organów obu instancji, które uznały je za nieuzasadnione.

l tak nie ma uzasadnionych podstaw dla zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 In fine) ponieważ obowiązek egzekwowany w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym wynika z pozostającej w obiegu prawnym ostatecznej decyzji Wojewody K. z [...] maja 1998 r., którą uchylono decyzję Prezydenta M. K. z 3. 04. 1998 r. , ale tylko w zakresie orzeczonego terminu rozbiórki, utrzymując ją w zakresie nakładającym na skarżącą obowiązek rozbiórki przedmiotowego obiektu. Nadto należy zauważyć, że w dacie wydania tytułu wykonawczego nr [...] i opatrzenia go klauzulą wykonalności obowiązek ten istniał. Podniesiona przez stronę skarżąca okoliczność , że został złożony wniosek o stwierdzenie nieważność ww. decyzji nie zmienia faktu, iż przedmiotowy obowiązek istnieje.

Nie może być także uwzględniony zarzut z art. 33 pkt 5 tj. zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym ze względu - jak uzasadnia skarżąca - na niesprecyzowane określenie jaki obiekt podlega w rozbiórce, w tym brak określenia ulicy, wymiarów budynku i ilości posiadanych kondygnacji. Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że organy prawidłowo uznały, iż powyższy zarzut jest chybiony, a Prezydent M. K. w decyzji z [...] kwietnia 1998 r. wystarczająco sprecyzował jaki obiekt na dz. nr [...] obr [...] podlega rozbiórce, wskazując zobowiązaną inwestorkę i określając obiekt jako murowany budynek gospodarczy (altana) oraz wskazując, że został wykonany w W. na ww. działce. W ocenie Sądu jednoznaczna identyfikacja obiektu, co do którego został nałożony obowiązek rozbiórki nie budzi wątpliwości. Trzeba zauważyć, że nie można również przyjąć, iż niewykonalność wynika z faktycznej niemożliwości dokonania rozbiórki. Organ zasadnie wskazał, że wykonanie obowiązku nie wymaga osobistego działania inwestora, natomiast nie ma przeszkód technicznych i prawnych, które stanowiłyby nieusuwalne przeszkody. O niewykonałności obowiązku o charakterze niepieniężnym można bowiem mówić, gdyby niewykonalność miała charakter obiektywny, a rozbiórka była niemożliwa do wykonania w oparciu o aktualne osiągnięcia techniki i wiedzy nie tylko przez zobowiązanego, ale i przez inną osobę (wyrok WSA w Krakowie z 18. 05. 2011, II SA/Kr 258/10, Lex 993290). Nie ulega wątpliwości, że taka sytuacja nie występuje jednak w odniesieniu do przedmiotowego murowanego budynku gospodarczego, określonego również jako altana.

Nie można się zgodzić z argumentacją strony skarżącej, że egzekucja jest niedopuszczalna lub zastosowano niedopuszczalny środek egzekucyjny ( art. 33 pkt 6) gdyż skarżąca nie wskazała żadnych przesłanek, z których wynikałoby, iż jest osobą, w stosunku do której została wyłączona możliwość prowadzenia egzekucji. Nadto trzeba zauważyć, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia szczegółowo wyjaśnił zobowiązanej na czym polega niedopuszczalność egzekucji zarówno z przyczyn podmiotowych jak i przedmiotowych.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8 ), ponieważ w sprawie nie został jeszcze zastosowany żaden środek egzekucyjny , co również organ odwoławczy wnikliwie wyjaśnił stronie.

Odnosząc się natomiast do zarzutu niespełnienia wymogów określonych w art. 27 ustawy (art. 33 pkt 10) Sąd w całości podzielił stanowisko organów l i II instancji, że tytuł wykonawczy nr [...] wystawiony przez organ l instancji nie narusza prawa w sposób uzasadniający uznanie, iż narusza on dyspozycję z art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W szczególności należy zauważyć, że przedmiotowy tytuł wykonawczy spełnia wymagania art. 27 ww. ustawy, w tym zawiera w części identyfikującej zobowiązanego wszystkie dane wymagane w § 1 ust. 2 tj.: nazwisko i imię zobowiązanej oraz jej adres, a poprzez to faktycznie w sposób jednoznaczny identyfikuje osobę zobowiązaną. W takiej sytuacji w ocenie Sądu braki polegające na pominięciu w tytule wykonawczym drugiego imienia, imion ojca i matki, daty urodzenia, numeru identyfikacji zobowiązanej , naruszające przepisy wykonawcze określające wzory formularzy stosowane w egzekucji nie mogą prowadzić do zniweczenia skuteczności przedmiotowego tytułu wykonawczego, ponieważ nie ma wątpliwości do identyfikacji osoby zobowiązanej.

Mając na względzie poczynione rozważanie za niezasadne należy również uznać zarzuty naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 kpa) i niewyjaśnienia sprawy przez organ odwoławczy (art. 7 i 77 § 1 kpa).

Mając powyższe na uwadze, Sąd podstawie artykułu 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.