Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 256/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61  3, art. 184, art. 197  2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2009r., sygn. akt II SA/Wa 1690/08 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2008r., nr [...] w przedmiocie obowiązku zwrotu równowartości kosztów nauki postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 lutego 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku M. P. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2008r. w przedmiocie obowiązku zwrotu równowartości kosztów nauki.

W uzasadnieniu wskazano, że powołane przez skarżącego okoliczności nie dają podstawy do stwierdzenia, iż zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Fakt utraty przez skarżącego środków utrzymania oraz rezygnacji ze studiów i podjęcia pracy, nie są w ocenie Sądu wystarczającą przesłanką udzielenia ochrony tymczasowej. Sąd podniósł ponadto, że egzekwowanie obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej, nawet przy uwzględnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi się łączyć z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, gdyż w razie uwzględnienia skargi przez Sąd i uchylenia decyzji, skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. P. Zarzucił Sądowi błędną interpretację art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez przyjęcie, że brak wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej mógłby spowodować niepowetowaną dla skarżącego szkodę. Podniósł, że obecnie jest studentem I roku studiów stacjonarnych na Politechnice [...], nie posiada żadnych dochodów, nie pracuje, jest w całości na utrzymaniu rodziców. Nie dysponuje środkami pieniężnymi w wysokości wynikającej z zaskarżonej decyzji. Skarżący uważa, iż bezpośrednią szkodą wynikającą z wykonania decyzji jest utrata przez niego i jego najbliższych środków utrzymania. Ponadto z uwagi na brak stosownej kwoty, ocenił, iż może dokonać oszczędności ale w przeciągu roku lub dwóch. W obecnej chwili musiałby "zaciągać nierealne zobowiązania kredytowe".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego czy wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ciąży na wnioskodawcy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Jednocześnie należy podnieść, iż wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania Sądu. Wobec tego nawet wówczas gdy strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej, Sąd nie ma obowiązku wydania żądanego orzeczenia.

W świetle powyższego nie można zgodzić się ze skarżącym, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy w tym miejscu podzielić argumentację uzasadnienia zaskarżonego postanowienia dotyczącą możliwości zwrotu spełnionego świadczenia. W przypadku korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia sądowego świadczenie pieniężne będzie podlegało zwrotowi.

Sąd rozpoznając zażalenie wziął również pod uwagę fakt, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W szczególności nie nadał swojemu stanowisku konkretnej postaci. Dla przykładu twierdzenie, iż "rodzice muszą kłaść duże środki związane z jego utrzymaniem i funkcjonowaniem na studiach", nie zawierało uzasadnienia jakie z tego faktu wynikają skutki dla całej rodziny. Sąd nie może się opierać na ogólnych stwierdzeniach. Konieczne jest natomiast wykazanie przez skarżącego, że jeśli decyzja zostanie wykonana przed wydaniem prawomocnego orzeczenia sądowego, wówczas może nastąpić konkretne wydarzenie, które będzie miało charakter nieodwracalny.

Podane we wniosku argumenty nie stanowią wystarczającej przesłanki do udzielenia ochrony tymczasowej, wobec tego należy uznać zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.