Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1159/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132, art. 135j ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A. W. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary nagany oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

IV SA/Po 1159/20

UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji w G. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. wydanym na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U z 2019 poz. 161, ze zm.) po dokonaniu oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko: [...]. A. W. (dalej: "skarżący") Policjantowi [...] - [...] Komendy Powiatowej Policji w G. orzekł o ukaraniu go karą nagany z uwagi na następujące przewinienia:

1. W dniu [...].01.2019 r będąc wyznaczonym do służby patrolowej i będąc dowódcą patrolu zmotoryzowanego, w skład którego wchodził [...]. S. S. - pomimo iż miał taki obowiązek określony w zadaniach do służby patrolowej, które wyznaczył mu odprawiający Kierownik [...] [...]. T. G., polegających na obowiązku skontrolowania w miejscowości R. w godz. [...] do [...] obiektu, tzw. [...], pod kątem przebywania w nim osób bezdomnych - czynności tej nie wykonał, natomiast dokonał zapisu w notatniku służbowym, iż taką kontrolę przeprowadził, tj. o czyn z art. 132 ust 1 w zw. z ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 30 ust 3 Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2007 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym.

2. Będąc funkcjonariuszem Policji od dnia [...].05.2018r do dnia [...].01.2019r prowadził działalność gospodarczą nr REGON: [...], NIP: [...] - w miejscowości S. P. [...], [...], o nazwie S. P. A. W. - nie posiadając pisemnej zgody przełożonego, tj. czyn z art. 132 ust 1 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy o Policji .

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że w dniu [...] kwietnia 2019 r. Komendant Powiatowy Policji w G. wydał postanowienie nr [...] o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego wobec [...]. A. W. ([...]) Policjanta [...] Policji w W. KPP w G.. Tego samego dnia, tj. [...] kwietnia 2019 r. postanowieniem nr [...] Komendant Powiatowy Policji w G. zawiesił postępowanie dyscyplinarne z uwagi na wystąpienie długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej udział obwinionego w postępowaniu, gdyż skarżący przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim.

Do akt postępowania dyscyplinarnego załączono materiały z przeprowadzonych czynności wyjaśniających [...] i [...] (karty nr [...]).

W dniu [...] stycznia 2020 r. wydano postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, gdyż skarżący stawił się służby, po zakończeniu długotrwałego zwolnienia lekarskiego i uzyskaniu zdolności do pełnienia służby (karta nr 82- 84).

Tego samego dnia, tj. [...] stycznia 2020 r. przesłuchano skarżącego w charakterze obwinionego - nie przyznał się do zarzucanych mu czynów i nie złożył wyjaśnień oraz zapoznano obwinionego i jego obrońcę adwokat M. S. z aktami postępowania dyscyplinarnego (karta nr [...]).

W dniu [...] stycznia 2020 r. przesłuchano w charakterze świadka [...]. S. S., który w dniu [...] stycznia 2019 r. pełnił służbę w patrolu wraz ze skarżącym. Świadek zeznał: "Około [...] lub [...] w nocy mieliśmy rejon R. . Wiedzieliśmy, że w tym b. w R. od dłuższego czasu przebywa mężczyzna - Z. S. i on posiada piecyk, którym ogrzewa bunkier i nie kontrolowaliśmy tego bunkra. Nie podjechaliśmy pod to miejsce i nie przeprowadzaliśmy kontroli".(...) Tej nocy przed godziną [...] rano dzwonił do nas Komendant i T. G. - nie odbieraliśmy telefonów. Chyba celowo. To był okres buntu.(...) za to przewinienie dyscyplinarne komendant przeprowadził ze mną rozmowę dyscyplinującą" (karta nr [...]).

W dniu [...] stycznia 2020 roku przesłuchano w charakterze świadka [...]. M. M. - [...] Powiatowego Policji w G., który w styczniu 2019 r. pełnił służbę jako Komendant Komisariatu Policji w W. i wraz z [...]. T. G. w ramach nadzoru nad służbą - ujawnił w dniu [...] stycznia 2019 r., że [...]. A. W. i st. post. S. S. - nie wykonali zleconego zadania .polegającego na przeprowadzeniu kontroli [...] w miejscowości R.. Świadek zeznał: "Policjantów, tj. [...] W. i [...]. S. - nie było w tym czasie w sprawdzonym miejscu, pomimo, że policjanci napisali w notatnikach służbowych, że o godz. [...] dnia [...].01.2019 r dokonali kontroli przy [...] w miejscowości R. zgodnie z zadaniami do służby. Zapis w notatnikach jest niezgodny ze stanem faktycznym"( karty nr [...]).

W dniu [...] stycznia 2020 r. ponownie zapoznano obwinionego i obrońcę z aktami postępowania dyscyplinarnego. Obwiniony [...] A. W. wykonał z przeglądu akt notatki i oświadczył, że ewentualne wnioski dowodowe zostaną złożone w terminie ustawowym. Również w dniu [...].01.2020 r ponownie przesłuchano obwinionego, po przedstawieniu zmienionej treści zarzutu. Obwiniony który wyjaśnił, że został zapoznany ze zmienionym zarzutem oraz przysługującymi mu uprawnieniami i obowiązkami, nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień oraz oświadczył: "w dniu dzisiejszym nie będę składał wyjaśnień"( karta nr [...]).

W dniu [...].02.2020 r. ponownie przesłuchano skarżącego i zapoznano go z aktami postępowania [...] Skarżący skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień, nie przyznał się do zarzucanych mu czynów. Oświadczył: "wyjaśnienia będę składał w późniejszym terminie określonym w przepisach". Na tą okoliczność został stosownie pouczony. Po zapoznaniu z aktami [...], wykonał osobiście notatki i oświadczył, że ewentualne wnioski dowodowe zostaną złożone w terminie ustawowym. Tego samego dnia po zakończeniu czynności z obwinionym do KPP w G. wpłynęły wnioski dowodowe obrońcy z dnia [...].02.2020 r. Obrońca obwinionego wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka : Z. D., N. W. i M. S.. Wnioski zostały przyjęte i zrealizowane.

W dniu [...].02.2020 r. został przesłuchany w charakterze świadka M. S. - na okoliczności wskazane we wniosku dowodowym. Zeznanie świadka nie wniosło żadnych istotnych okoliczności i zostało uznane za zeznanie bez znaczenia dowodowego.

W dniu [...].02.2020 r przesłuchano w charakterze świadka Z. D. - w obecności adwokat M. S. - obrońcy obwinionego. Świadek złożył zeznania na okoliczności wynikające z wniosku dowodowego złożonego przez obrońcę obwinionego. Ponadto świadek potwierdził, że na terenie posesji, gdzie on zamieszkuje prowadzona była działalność gospodarcza przez N. W., a następnie taką samą działalność prowadził A. W.. Świadek nie pamiętał czasookresu prowadzenia tej działalności. Ponadto zeznał, że skarżący zamieszkuje w domu na sąsiedniej nieruchomości - pod adresem S. P. [...] ( karta nr lll).

W dniu [...].02.2020 r. zgodnie z wnioskiem obrońcy przesłuchana została żona skarżącego N. W. na okoliczności zawarte we wniosku dowodowym. Ponadto zeznała : "mój mąż A. W. pod adresem S. P. [...] prowadził działalność gospodarczą, nie potrafię podać okresu. Wydaje mi się, że z początkiem roku 2019 mąż zakończył prowadzenie tej działalności. Z tego co mi wiadomo działalność gospodarcza była prowadzona za zgodą Komendanta Powiatowego Policji w G." (karta nr [...]).

Po zrealizowaniu wniosków dowodowych obrońcy obwinionego, w dniu [...] lutego 2020 roku obwiniony po raz kolejny zapoznał się z zebranym, uzupełnionym materiałem dowodowym. Z przeglądu akt obwiniony wykonał notatki. Nie wnosił zastrzeżeń dotyczących czynności przeprowadzonych w toku postępowania dyscyplinarnego. Oświadczył, że nie będzie składał dalszych wniosków dowodowych (karta nr [...]).

Zgodnie z wykazem wyróżnień i kar za okres ostatnich 18-tu miesięcy (karta nr [...]) skarżący nie był w tym okresie karany dyscyplinarnie, a jedynie osiem razy wyróżniany nagrodami pieniężnymi motywacyjnymi i jeden raz pochwałą w rozkazie.

W dniu [...].02.2020 zostało wydane postanowienie o zmianie zarzutów. Zmiana dotyczyła treści zarzutu i obejmowała doprecyzowanie czasookresu zarzucanego czynu. W dniu [...].02.2020 ogłoszono skarżącemu postanowienie o zmianie zarzutu nr [...] z [...].02.2020 r., przesłuchano go i przeprowadzono końcowe zaznajomienie z aktami postępowania dyscyplinarnego [...] Skarżący nie zgłosił uwag dotyczących przeprowadzonych czynności dowodowych i oświadczył, że nie będzie składał wniosków dowodowych o uzupełnienie czynności.

W dniu [...].03.2020 r. Rzecznik Dyscyplinarny wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych, skarżący w okresie 3 dni od zapoznania z materiałami postępowania nie złożył wniosków dowodowych o jego uzupełnienie lub wykonanie jakichkolwiek czynności w prowadzonym postępowaniu.

Organ uznał, że przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym [...] i [...] jednoznacznie wykazało, iż skarżący popełnił zarzucane mu czyny. Skarżący nie kwestionował zasadności zarzutów i ustaleń postępowania dyscyplinarnego oraz nie wnosił zastrzeżeń, co do sposobu jego prowadzenia. Prawidłowo pouczony - skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień, nie przestawił więc swojej linii obrony.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł A. W. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Komendant Policji orzeczeniem z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne utrzymał w mocy

W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że zaskarżone orzeczenie zawiera wszystkie elementy określone w art. 135j ust. 2 ustawy o Policji.

Organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału wynika, iż skarżący w dniu [...] stycznia 2020 roku, w godzinach [...] - [...] nie skontrolował obiektu tzw. [...] w miejscowości R.. W notatniku służbowym dokonał jednak wpisu o dokonaniu takiej kontroli. Potwierdza to zeznanie [...]. M. M., który w dniu [...] stycznia 2019 roku w godzinach [...] -[...] wraz z [...]. T. G. przebywali kilka metrów od [...] w R. i nie stwierdzili tam obecności obwinionego. Także zeznania [...] S. S. potwierdzają to, że skarżący nie przeprowadził kontroli wymienionego obiektu. Konieczność kontroli [...] wynikała z polecenia przekazanego mu na odprawie przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2019 roku przez [...]. T. G.. Potwierdza to protokół z odprawy do służby z dnia [...] stycznia 2019 roku (13 i 14 karta akt postępowania dyscyplinarnego). To, że skarżący miał świadomość konieczności dokonania kontroli przedmiotowego [...] wynika też z tego, że w swoim notatniku służbowym wpisał on zdarzenie "kontrola przy [...]", co faktycznie nie miało jednak miejsca i wpis ten nie potwierdza prawdy. Zeznania złożone w tej kwestii przez funkcjonariuszy uznać należy za spójne, logiczne i zasługujące na uwzględnienie. Nie można odnieść się w tej mierze do wyjaśnień skarżącego ponieważ skorzystał on z prawa do odmowy ich składania.

Bezspornym jest również to, że skarżący we wskazanym w zarzucie okresie czasu prowadził działalność gospodarczą bez zgody przełożonego. Ostatnia zgoda na prowadzenie działalności wydana została bowiem do dnia [...] maja 2018 roku. co wynika z wydanego w dniu [...] maja 2017 roku przez Komendanta Powiatowego Policji w G. rozkazu personalnego Nr [...]. Wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej [...] (karta nr [...] akt postępowania dyscyplinarnego) potwierdza natomiast, że skarżący od dnia [...] października 2016 roku do [...] stycznia 2019 roku prowadził działalność gospodarcza o nazwie ,,S. P. A. W. z siedzibą w miejscowości S. P. nr [...]. Prowadzenie działalności tej zostało zawieszono w dniu [...] stycznia 2019 roku (wydruk CEIDG karta nr [...] akt postępowania dyscyplinarnego). Tymczasem zgodnie z zapisem art. 62 ust. 1 ustawy o Policji, "Policjant nie może podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą bez pisemnej zgody przełożonego (...) ". To, że działalność taka była istotnie prowadzona potwierdzają ponadto zeznania [...]. J. P., [...]. T. P. i N. W.. Zeznania te uznano w tym przedmiocie za spójne logiczne i zasługujące na uwzględnienie. Nie można odnieść się do powyższej kwestii w kontekście wyjaśnień skarżącego, bowiem skorzystał on z przysługującego mu prawa do odmowy składania wyjaśnień. Jeżeli chodzi o zeznania złożone przez [...]. M. S., to nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie brał on bezpośredniego udziału w czynnościach prowadzonych przez [...]. T. P. i [...]. J. P.. Jeżeli chodzi z kolei o zeznanie Z. D., to powiedział on policjantom którzy przybyli na adres firmy A. W., że tutaj nic się nie robi. Z akt sprawy wynika jednak, że zdarzenie to miało miejsce w dniu [...] stycznia 2019 r., a więc po zawieszeniu działalności firmy i w czasie nie objętym zarzutem dyscyplinarnym.

W świetle powyższego organ odwoławczy nie zgodzi; się z zawartym w odwołaniu twierdzeniem, jakoby w postępowaniu dyscyplinarnym brak było dowodów na popełnienie przez skarżącego przewinień dyscyplinarnych. Tym samym zaistniały w sprawie przesłanki do zastosowania art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy Policji - ,,Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o: (...) ukaraniu (...) ".

Po dokonaniu analizy akt postępowania dyscyplinarnego, stwierdzono, iż w świetle przytoczonych przepisów i zgromadzonego materiału dowodowego, popełnienie przez skarżącego przewinień dyscyplinarnych jest bezsporne. Zaistnienie czynów, sprawstwo i jego wina nie budzą wątpliwości.

Uwzględniając powyższe okoliczności stwierdzono, że wydane przez Komendanta Powiatowego Policji w G. orzeczenie jest w pełni uzasadnione i nie narusza obowiązujących przepisów, a wymierzenie obwinionemu najłagodniejszej kary dyscyplinarnej odniesie zamierzony skutek wychowawczy.

Skargę na powyższe orzeczenie w ustawowym terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. W. (orzeczenie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] kwietnia 2020 roku, którego 30-dniowy termin zaskarżenia rozpoczął się z dniem [...] maja 2020 roku w związku z uchyleniem art. 15zzs Ustawy z dnia [...] marca 2020 roku (Dz. U. 2020. P. . 374 ze zm.), wnosząc o uchylenie orzeczenia nr [...] Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2020 r. i umorzenie postępowania w sprawie oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych, ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj. przepisów:

1. Art. 132 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, iż A. W. zaniechał czynności służbowej albo wykonał ją w sposób nieprawidłowy, naruszając dyscyplinę służbową;

2. § 30 ust. 3 Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie dokonał kontroli miejsca zagrożonego znajdującego się na trasie patrolu lub w rejonie pełnienia służby;

3. Art. 132 ust. 1 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, iż skarżący podjął zajęcie zarobkowe poza służbą bez pisemnej zgody przełożonego, czym naruszył dyscyplinę służbową;

4. Art. 132 ust. 4b ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie i nie odstąpienie od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu pomimo, że hipotetycznie nawet przyjmując, iż odwołujący dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego, było ono przewinieniem mniejszej wagi, wobec czego winien zostać zastosowany powyższy przepis;

5. art. 135g ust. 1 oraz ust. 2 w zw. z art. 1351 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez prowadzenie postępowania w sposób tendencyjny i pomijanie dowodów przemawiających na korzyść skarżącego, tj. zeznań świadka Z. D., podczas gdy przemawiają one na korzyść skarżącego, bowiem wynika z nich iż w istocie nie prowadził on działalności zarobkowej poza służbą oraz uwzględnienie wyłącznie dowodów przemawiających na niekorzyść skarżącego, tj. zeznań świadków [...]. J. P. oraz [...]. T. P..

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. przepisów:

1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności zaś błędną ocenę zebranego materiału dowodowego i przyjęcie, iż skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, iż podjął on zajęcie zarobkowe poza służbą;

2. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez arbitralne działania organu I instancji objawiające się w braku przeprowadzenia odpowiedniego i rzetelnego postępowania dowodowego i działania organu II instancji, który w uzasadnieniu wydanej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszoinstacyjnego nie dostrzegł uchybienia przepisów prawa w postaci błędnego ich zastosowania, a tym samym powielił jedynie argumentację Komendanta Powiatowego Policji w G., opisując jedynie szerzej zastosowanie w sprawie przepisu prawa administracyjnego materialnego.

Komendant Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację, a także o oddalenie wniosku o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazano w zakresie zarzutu naruszenia przepisu art. 132 ust. 4b ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i nie odstąpienie od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego stwierdzono, iż na podstawie przywołanego artykułu: "W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi, przełożony dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia dyscyplinarnego udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą". Tak więc przełożony dyscyplinarny - Komendant Powiatowy Policji w G. nie uznał przewinień popełnionych przez obwinionego za przewinienia dyscyplinarne mniejszej wagi, a organ odwoławczy również nie dopatruje się w zachowaniu policjanta cech przewinienia dyscyplinarnego mniejszej wagi.

Pismem z dnia [...] listopada 2020 roku skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań skarżącego A. W. - na okoliczność braku zaniechania czynności służbowych lub wykonania ich w sposób nieprawidłowy, czym miał rzekomo naruszyć dyscyplinę służbową. zeznań świadka Z. D. - na okoliczność braku prowadzenia działalności gospodarczej przez A. W., a także z akt osobowych A. W. - na okoliczność dotychczasowego przebiegu służby skarżącego, jego nienagannej postawy oraz wielokrotnych nagród i pochwał, a tym samym braku lekceważącego stosunku skarżącego do służby. Jednocześnie, z najdalej idącej ostrożności procesowej podtrzymał, iż nawet gdyby przyjąć rzekome zaniechanie czynności służbowych przez A. W., organ winien zakwalifikować je jako przewinienie mniejszej wagi i odstąpić od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub wszczęte postępowanie umorzyć.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. r. poz. 16) od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Zakres jurysdykcji wojewódzkiego sądu administracyjnego w tym zakresie wyznaczają natomiast przepisy ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) Z art. 3 tej ustawy wynika, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany jest zatem dokonać oceny zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego pod kątem jego zgodności z prawem, to jest zarówno z przepisami prawa materialnego jak i przepisami regulującymi przebieg postępowania dyscyplinarnego. Podstawę zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego stanowią przepisy rozdziału 10 (art. 132 - 144a) ustawy o Policji.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych (art. 132 ust. 2 ustawy). W ust. 3 art. 132 ustawy o Policji został określony katalog naruszeń dyscypliny służbowej. Powyższy katalog nie jest jednak zamknięty, ale zawiera jedynie przykładowe formy niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariusza Policji. Wskazuje na to przede wszystkim użyte w treści tego przepisu sformułowanie "w szczególności", które oznacza, iż nie tylko stypizowane w tym przepisie czyny (zachowania policjantów) uznać należy za naruszenie dyscypliny służbowej. Ustawodawca, uznając, iż niemożliwe jest ich pełne enumeratywne wyliczenie odsyła zatem do klauzuli generalnej zawartej w art. 132 ust. 2 ustawy, która definiuje ogólnie pojęcie naruszenia dyscypliny służbowej, za które to naruszenie policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną, wskazując na zawinione przekroczenie uprawnień lub niedopełnienie obowiązków, wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych.

Przepis ten wskazuje na zawinione działanie lub zaniechanie funkcjonariusza. Kwestię zawinienia wyjaśnia natomiast art. 132a ustawy o Policji wskazujący, iż przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia i na to się godzi (wina umyślna), 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (wina nieumyślna). Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary, albowiem zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy, wymierzona kara powinna być adekwatna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Ustawa nakazuje także wziąć pod uwagę zarówno okoliczności wpływające na zaostrzenie, jak i na złagodzenie wymierzonej kary.

Przeprowadzona pod tym kątem kontrola zaskarżonego orzeczenia doprowadziła Sąd do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie stwierdzić należy, iż w ocenie Sądu, przyjęty przez organy dyscyplinarne obu instancji w niniejszej sprawie opisy przedmiotowych naruszeń i ustalenie stanu faktycznego nie budzi wątpliwości.

W ocenie Sądu w świetle zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego nie budzi wątpliwość, że skarżący dopuścił się popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych.

Swoim zachowaniem polegającym na : niedopełnieniu obowiązku wynikającego z § 30 ust 3 Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym - skarżący naruszył dyscyplinę służbową. Z treści w/w przepisu wynika, że : "policjanci powinni:(".) systematycznie kontrolować wszelkie miejsca zagrożone znajdujące się na trasie patrolu lub w rejonie pełnienia służby". Ponadto § 32 ust 2 stanowi: " Policjanci w czasie patrolowania przy użyciu samochodu służbowego powinni: po opuszczeniu pojazdu pieszo patrolować miejsce zagrożone oraz dokonywać sprawdzeń miejsc i obiektów w rejonach zagrożonych ".

Wykazano ponad wszelką wątpliwość, że skarżący nie wykonał swojego obowiązku służbowego. Dowodzi tego faktu m.in. zeznanie bezpośredniego uczestnika tego zdarzenia policjanta [...]. S. S. : " Około [...] lub [...] w nocy mieliśmy rejon R. . Wiedzieliśmy, że w tym [...] w R. od dłuższego czasu przebywa mężczyzna - Z. S. i on posiada piecyk, którym ogrzewa [...] i nie kontrolowaliśmy tego [...]. Nie podjechaliśmy pod to miejsce i nie przeprowadzaliśmy kontroli".(...). Dowodem na takie zachowanie obwinionego jest także zeznanie świadka M. M., który w ramach nadzoru nad służbą przeprowadził w nocy z [...] na [...] stycznia 2019 r. kontrolę realizacji zadań służbowych przez obwinionego i ujawnił, że: "Policjantów, tj. [...]. W. i [...]. S. - nie było w tym czasie w sprawdzonym miejscu, pomimo, że policjanci napisali w notatnikach służbowych, że o godz. [...] dnia [...].01.2019 r. dokonali kontroli przy [...] w miejscowości R. zgodnie z zadaniami do służby. Zapis w notatnikach jest niezgodny ze stanem faktycznym". Zeznania tych świadków wzajemnie ze sobą korespondują i tworzą spójną wersję, która nie została podważona innym dowodem i dlatego zeznaniom tym dano wiarę.

Sąd nie ma wątpliwości także w zakresie drugiego zarzutu, którym przypisano skarżącemu umyślne popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na prowadzeniu działalności gospodarczej bez pisemnej zgody przełożonego.

Zgodnie z art. 62 ust 1 ustawy o Policji : "Policjant nie może podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą bez pisemnej zgody przełożonego(...)".

Skarżący uzyskał taką zgodę, lecz okres jej obwiązywania skończył się z dniem [...] maja 2018 r. (dowód: rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] maja 2017 roku - karta nr [...]). Pomimo niedopełnienia obowiązku uzyskania zgody, a nawet wyraźnie wbrew jednoznacznie wyrażonemu zakazowi - prowadził własną działalność gospodarczą pod firmą " S. P. - A. W. w miejscowości S. P. [...] do dnia zawieszenia działalności , tj., do [...] stycznia 2019 roku. Faktu tego bezsprzecznie dowodzą dane uzyskane z państwowego rejestru, tj. z Centralnej Informacji o Działalności Gospodarczej (karta nr [...]). Zgodnie z definicją działalności gospodarczej - zawartą w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej: "działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złoża także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły".

Organy słusznie uznały, że skoro działalność gospodarcza pod firmą S. P.-A. W. była prowadzona przez funkcjonariusza, a jest to zarobkowa działalność, zaś policjant nie posiadał zgody swojego przełożonego właściwego do spraw osobowych - to funkcjonariusz naruszył normę prawną określoną w art. 62 ust.1 ustawy o Policji.

Do poparcia tezy o tym, że obwiniony dopuścił się opisanego powyżej naruszenia dyscypliny służbowej - nie wykorzystano dowodów uzyskanych ze środków dowodowych w postaci zeznań policjantów : J. P., T. P. i M. S.. Te źródła dowodowe są bowiem bez znaczenia dla istoty zarzutu, gdyż bez względu jaką informację uzyskali policjanci od Z. D. i co zobaczyli na miejscu wykonywania działalności, faktem nie do poważenia jest, że do [...] stycznia 2019 roku w miejscowości S. P. [...] prowadzona była działalność gospodarcza przez skarżącego i to od [...] maja 2018 roku - bez wymaganej zgody przełożonego. Dowód uzyskany z zeznań świadka - N. W., która jako osoba bliska skarżącego nie posiadała motywu, by zeznawać na niekorzyść skarżącego, również potwierdza, że skarżący prowadził swoją działalność do początku 2019 r. Żona skarżącego zeznała bowiem: "Wydaje mi się, że z początkiem roku 2019 mąż zakończył prowadzenie tej działalności" (karta nr [...]). To zeznanie szczególnie zyskuje na znaczeniu, gdyż pochodzi od osoby najbliższej, wspólnie zamieszkującej, która była obecna na miejscu w okresie objętym zarzutem. Wersja świadka powołanego na wniosek obrońcy potwierdza tezę zawartą w zarzucie wobec [...]. A. W..

W przedmiotowej sprawie występuje umyślna postać winy skarżącego, który znając przepisy zlekceważył je świadomie. Skarżący nie wyjaśnił dlaczego postąpił wbrew wyraźnemu zakazowi, wynikającemu z treści zapisu art. 62 ust 1 ustawy o Policji. Z całą pewnością treść tego zapisu nie była mu obca, gdyż wcześniej (dwukrotnie) zwracał się do Komendanta Powiatowego Policji w G. z prośbą o udzielenie zgody na wykonywanie dodatkowej działalności zarobkowej poza służbą (karta nr [...]). Podobnie - w przypadku zarzutu o niewykonanie obowiązku skontrolowania miejsca zagrożonego - [...] w miejscowości R. - skarżący doskonale wiedział o istnieniu takiego obowiązku, został z nim zapoznany m.in. podczas odprawy do służby patrolowej (dowód - protokół z odprawy do służby patrolowej karta nr [...]).

Organ słusznie wskazał, że dla bytu przewinienia dyscyplinarnego, którego popełnienie zarzucono skarżącemu nie ma znaczenia, czy w miejscu prowadzenia działalności dokonywane były sprawdzenia, przez ile osób i jakie były tego sprawdzenia wyniki, dlatego też w tym zakresie zeznania Z. D. i funkcjonariuszy z Wydziału PG - uznano za nieistotne i zostały one pominięte jako materiał dowodowy uzasadniający decyzję merytoryczną podjętą w niniejszym postępowaniu.

Skarżący nie był wcześniej karany dyscyplinarnie w okresie ostatnich 18- tu miesięcy, był natomiast wielokrotnie ([...] razy) wyróżniany nagrodami pieniężnymi i jedną pochwałą.

Sąd wskazuje, że skarżącemu zapewniono możliwość składania wyjaśnień (był przesłuchiwany czterokrotnie) i zapoznawania się z materiałami postępowania. Skarżący odmawiał składania wyjaśnień i nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby skłonić organy do innych wniosków w zakresie popełnionych przez niego przewinień. Nie wyjaśnił też w żaden sposób przyczyn swego postępowania. Przeprowadzono wszystkie czynności zgodnie ze złożonymi wnioskami dowodowymi obrońcy. Analiza zebranego materiału doprowadziła do wniosku, że jedyną okolicznością świadczącą na korzyść obwinionego jest jego dotychczasowa niekaralność i liczne wyróżnienia.

Sąd podziela zdanie organu, że za zaostrzeniem kary przemawia argument wynikający z treści art. 134g ust 1 pkt 2 ustawy o Policji, który stanowi : "za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną, odpowiednio surowszą".

W postępowaniu dyscyplinarnym stosownie do § 9 Porozumienia zawartego w dniu [...] listopada 2016 roku pomiędzy Komendantem Policji a Zarządem Wojewódzkim NSZZ Policjantów woj. w. zwrócono się o opinię, co do propozycji sposobu zakończenia postępowania. Przedstawiciel związków zawodowych - [...]. R. L. w dniu [...] marca 2020 r wydał opinię, w której pozytywnie zaopiniował sposób zakończenia postępowania polegający na ukaraniu obwinionego kara nagany.

Zgodnie z katalogiem kar dyscyplinarnych zawartych w art. 134 ustawy o Policji kara nagany jest wymieniona jako pierwsza, o najmniejszej dolegliwości dla ukaranego.

Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny, czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kary. Sąd nie może ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości, czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji.

W ocenie Sądu analiza uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia prowadzi do wniosku, iż przedstawiona ocena wymiaru kary nie jest dowolna i znajduje uzasadnienie w okolicznościach sprawy. Wymierzona skarżącej kara nagany jest najniższa z katalogu kar, a więc najmniej dolegliwa.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd uznał je za niezasadne, albowiem organ nie naruszył określonych w skardze przepisów prawa materialnego.

Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone zgodnie z regułami przewidzianymi w ustawie o Policji, a wymierzona kara jest adekwatna do zarzucanych skarżącemu deliktów dyscyplinarnych oraz okoliczności jego popełnienia.

Bezzasadny jest zarzut w zakresie naruszenia przez Komendanta przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W postępowaniu dyscyplinarnym mają bowiem zastosowanie tylko niektóre przepisy kodeksu postępowania karnego. Zgodnie z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji: "W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych (...) ".

Sąd wyjaśnia, że sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów nie jest sprawą administracyjną indywidualną, rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa o Policji nie odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia [...] grudnia 2006 r. sygn. I OSK [...]). Takie odesłanie zawarte było w § 45 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. z 1998 r. poz. 14), które utraciło moc obowiązującą. Przepisy art. 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. nie dają podstawy do stosowania do postępowania dyscyplinarnego przepisów tego kodeksu. Zarówno zatem z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i regulację szczególną w powołanej ustawie o Policji, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do postępowania dyscyplinarnego policjantów.

W zakresie wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków Sąd wskazuje, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie ma możliwości przeprowadzenia takiego dowodu. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono.