Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2133/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.35 ust. 1 i  ust. 4
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2010 r. sprawy ze skargi R [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W.w upadłości na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi R. Spółki z o.o. z siedzibą w [...] w upadłości jest decyzja Wojewody [...] z [...] września 2009 r. nr [...], utrzymująca w mocy -w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), decyzję Prezydenta W. z [...] lutego 2009 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i wydającą Przedsiębiorstwu [...] Spółce z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenie na budowę, w następujący stanie faktycznym:

W dniu 5 lutego 2008 r. Spółka E. wystąpiła do Prezydenta W. z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych (oznaczonych J1 i J2, i wchodzących w skład osiedla mieszkaniowego [...] X) z garażem podziemnym i niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie działek nr ew. [...] z obrębu [...] oraz z wjazdami na terenie działek o nr [...] z obrębu [...], usytuowanych przy ul. S. w Dzielnicy [...] w W.

Decyzją z [...] maja 2008 r. Prezydent W. wniosek inwestora załatwił pozytywnie, tj. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę ww. inwestycji.

Odwołanie od tej decyzji złożyła R. Spółka z o.o. w W., której działka nr ew. [...] bezpośrednio sąsiaduje z działką przeznaczoną pod budowę ww. budynków mieszkalnych wielorodzinnych. We wniesionym środku zaskarżenia Spółka R. podniosła zarówno zarzuty procesowe jak i dotyczące naruszenia prawa materialnego. W zakresie tych ostatnich wskazała na naruszenie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 34 Prawa budowlanego polegające na wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo braku decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. Jednocześnie wskazała, że w przypadku uznania, iż decyzją tą jest decyzja Prezydenta W. z [...] listopada 2007 r., zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę rażąco narusza warunki ustalonej w tej decyzji w zakresie: wymogu wyniesienia garażu ponad poziom terenu (przewiduje bowiem wyniesienie od strony ul. P. w sytuacji, gdy z decyzji o warunkach zabudowy to nie wynika); obowiązku koordynacji prac projektowych z R. Spółką z o.o. (która planuje zabudowę na działce nr ew. [...]); nie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych. Nadto skarżąca Spółka wskazała na brak możliwości odprowadzania wód opadowych z terenu inwestycyjnego w sposób określony w decyzji o warunkach zabudowy; niezgodne z przepisami oraz decyzją o warunkach zabudowy zaprojektowanie placu zabaw, zaaprobowanie przebiegu drogi pożarowej wzdłuż śmietnika oraz zaaprobowanie projektu budowlanego budynków, który nie spełnia przepisów prawa w zakresie nasłonecznienia (albowiem własna konstrukcja tych budynków powoduje zacienianie ich części w taki sposób, że nie są spełnione warunki nasłonecznienia przewidziane przepisami prawa).

Na skutek rozpatrzenia tego odwołania, w dniu [...] października 2008 r. Wojewoda [...] wydał decyzję nr [...], którą w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę zapadła z naruszeniem art. 10 k.p.a. gdyż bezpośrednio po podjęciu zawieszonego (na wniosek inwestora) postępowania, postanowieniem z [...] maja 2008 r. Prezydent W. wydał decyzję uniemożliwiając stronom zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym i ewentualne zgłoszenie nowych dowodów. Powodem uchylenia decyzji było również naruszenie art. 35 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez niedostateczne sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi. Organ odwoławczy wskazał bowiem, że zgodnie z § 22 i 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, przy czym odległość tych miejsc nie powinna wynosić więcej niż 80 m od najdalszego wejścia do obsługiwanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Z projektu zagospodarowania terenu Osiedla Mieszkaniowego [...] X budynki J1 i J2 wynika, iż do obsługi całego zespołu przewidziano dwa miejsca gromadzenia odpadów stałych. Niemniej wobec braku charakterystycznych rzędnych oraz wzajemnych odległości miejsc gromadzenia odpadów od wejść obsługiwanych budynków niemożliwe jest dokonanie oceny, czy wypełnione zostały wymagania dotyczące odległości. Jednocześnie Wojewoda odniósł się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu a dotyczących naruszeń prawa materialnego, wyjaśniając powody ich nieuwzględnienia.

Na podstawie wskazanego orzeczenia Wojewody [...], sprawa ponownie trafiła do organu I instancji, który pismem z 12 stycznia 2009 r. zawiadomił strony o prowadzonym postępowaniu i wyznaczył -w oparciu o art. 10 k.p.a.- 7 dni na zapoznanie się z dokumentacją w sprawie i zgłoszenie ewentualnych uwag.

Pismem z 27 stycznia 2009 r. uwagi do projektu budowlanego zgłosiła Spółka R.. Przy czym na wstępie Spółka w złożonym piśmie wniosła o uporządkowanie akt postępowania i udzielenie jej dodatkowego dwumiesięcznego terminu liczonego od uporządkowania i skompletowania akt, na złożenie ostatecznych uwag w sprawie. Odnosząc się do meritum podniosła, że projekt budowlany w obecnym kształcie nie może być zaakceptowany albowiem: brak jest możliwości odprowadzania wód opadowych z terenu inwestycji; projekt przewiduje wyniesie garaży ponad poziom terenu od ul. P. co jest niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy; przedstawiona przez inwestora analiza nasłonecznienia, zacieniania i przesłaniania nie spełnia wymogów określonych w decyzji o warunkach zabudowy.

Inwestor, odnosząc się do powyższych uwag uczestnika postępowania w piśmie z 4 lutego 2009 r. wniósł o ich odrzucenie, a mając na uwadze zarzut związany z odprowadzaniem wód opadowych powołał się na uzyskane pozwolenie wodnoprawne z [...] grudnia 2008 r. zezwalające na zrzut wód opadowych do rowu melioracyjnego U1 (reguły [...]) oraz na decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi z [...] października 2008 r., z której wynika, iż właścicielem gruntu, przez który ma być poprowadzony kanał ściekowy jest Miasto W.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...] lutego 2009 r. Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla Przedsiębiorstwa [...] Spółka z o.o. w W. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny i sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz wykonany zgodnie z zapisami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...]listopada 2007 r. oraz decyzji nr [...] maja 2008 r. Projekt posiada wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, i nie narusza warunków techniczno-budowlanych, w tym § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., dotyczących przesłaniania i nasłonecznienia budynków. Inwestor posiada warunki techniczne zaopatrzenia w wodę i odprowadzenia ścieków, warunki przyłączenia do sieci gazowej oraz warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej. Mając na uwadze wnioski i uwagi zawarte w piśmie Spółki R. z 29 stycznia 2009 r. (data wpływu), organ I instancji wskazał, że akta sprawy obejmują pięć tomów dokumentacji technicznej oraz jedną teczkę z dokumentami kolejno ponumerowanymi i wpisanymi do wykazu dokumentów. Dokumentacja techniczna jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego i jest trwale oprawiona z ponumerowanymi stronami. W konsekwencji organ stwierdził, że żądanie wyznaczenia dwumiesięcznego terminu do zapoznania się z aktami jest bezzasadne w kontekście zrealizowania uprawnień strony do czynnego udziału w postępowaniu i zapoznania się z aktami sprawy. Dalej, organ I instancji za bezzasadny uznał zarzut Spółki R. odnoszący się do odprowadzania wód opadowych z terenu inwestycji i powołał się w tym zakresie na decyzje wskazane przez inwestora w piśmie z 4 lutego 2009 r. Następnie organ wyjaśnił, że przeanalizował również zarzut Spółki R. dotyczący zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odnośnie wyniesienia garażu podziemnego i analizy nasłonecznienia, przesłaniania i zacieniania, i nie stwierdził nieprawidłowości w tym zakresie, co potwierdził także Wojewoda [...] w swoim rozstrzygnięciu z [...] października 2008 r.

Decyzja Prezydenta W. z [...] lutego 2009 r. została zaskarżona przez Spółkę R. W odwołaniu uczestnik postępowania, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, podniósł zarówno zarzuty procesowe sprowadzające się do uniemożliwienia stronie zapoznania się z aktami sprawy a przez to naruszenia art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a., jak również zarzuty dotyczące meritum sprawy. W sformułowanych zarzutach opartych na przepisach prawa materialnego wskazał te same okoliczności, które zostały przedstawione w postępowaniu przed organem I instancji w piśmie z 29 stycznia 2009 r. (data wpływu). Ponownie bowiem wskazał na wadliwość projektu budowlanego z uwagi na niezachowanie wymogów dotyczących nasłonecznienia, zacieniania i przesłaniania oraz z uwagi na wyniesienie garaży od ul. P. ponad poziom terenu. Ponownie wskazał także na brak możliwości odprowadzania wód opadowych z terenu inwestycji, co narusza § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W tym zakresie podał m.in., że wody opadowe kierowane są do kanału pod ul. S., a stamtąd do zbiornika retencyjnego [...], z którego wody kierowane są do rowu melioracyjnego U1 [...]. Podniósł przy tym, iż kanał pod ul. S. jest przeciążony, a zbiornik retencyjny [...] maksymalnie wykorzystany. O takim stanie rzeczy pełną wiedzę miał zarówno wnioskodawca, jak i Burmistrz [...]. Tym samym Spółka R. zauważyła, że działanie Burmistrza polegające na wyrażeniu zgody na podłączenie się do ww. kanału jest nieprzejrzyste i budzi wątpliwości co do bezstronności organu. Poza faktem przeciążania systemu odprowadzania wód opadowych, Spółka R. podniosła równiez, że istnieją okoliczności prawne uniemożliwiające podłączenie się przez inwestora do kanału S.. Wskazała na akt notarialny z [...] czerwca 2001 r. Rep. A nr [...], z którego ma wynikać możliwość podłączenia się do ww. kanału tylko przez inwestorów budujących wzdłuż ulicy S.. Podała też, że przyłącze ma być przeprowadzone przez planowaną ul. P., zaś grunt pod nią nie został wydzielony ani wywłaszczony i pozostaje w części wyłączną własnością Spółki R.

Decyzją z [...] września 2009 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania Spółki R., utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji z [...] lutego 2009 r. w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, iż po przeprowadzeniu wnikliwiej analizy sprawy należało uznać, że decyzja Prezydenta W. jest prawidłowa. Dalej, powołał art. 10 § 1 k.p.a. zauważając jednocześnie, iż prowadzący ponownie postępowanie organ I instancji w dniu 12 stycznia 2009 r. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z dokumentacją oraz zgłoszenia do niej uwag. Wojewoda [...] podniósł przy tym, że po tej dacie nie zostały dokonane przez inwestora jakiekolwiek zmiany w projekcie budowlanym. Następnie podzielił stanowisko organu I instancji co do kompletności projektu budowlanego, jego zgodności z prawem i decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, i spełnieniu tym samym przez inwestora w sprawie wymogów wynikających z art. 35 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Odnośnie zarzutów dotyczących nasłonecznienia i przesłaniania wskazał, że kwestia ta została rozstrzygnięta w postępowaniu odwoławczym od poprzedniej decyzji Prezydenta W. Ze sporządzonej przez mgr inż. arch. P. O. analizy zacieniania i przesłaniania wynika, iż planowana zabudowa nie oddziałuje niekorzystnie na działki sąsiednie, zaś pomieszczenia w zaprojektowanym budynku mają wymagany czas nasłonecznienia i nie są przesłaniane bardziej niż pozwalają na to przepisy. Wojewoda [...] za bezzasadne uznał także zastrzeżenia do zaprojektowanego przez inwestora przyłącza kanalizacji deszczowej. Zauważył, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że przyłącze kanalizacji deszczowej zlokalizowane jest wyłącznie na działkach stanowiących przedmiot wniosku inwestora. Z dokumentacji nie wynika, iż inwestycja będąca przedmiotem niniejszego postępowania ma być realizowana również na nieruchomości stanowiącej własność strony skarżącej. Nadto Wojewoda zaznaczył, że inwestor zgodnie z zaleceniem MPW i K uzgodnił z Urzędem Dzielnicy [...] sposób odprowadzania wód deszczowych z projektowanej inwestycji, a organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie jest władny kwestionować ustalenia dokonane przez organy nie należące do administracji architektoniczno-budowlanej. Na koniec Wojewoda zauważył, że inwestor dokonał korekty w projekcie zagospodarowania terenu w sposób wskazany w decyzji z [...] października 2008 r., tj. zwymiarował odległości od wejść do obsługiwanych budynków do miejsc gromadzenia odpadów, a także zaprojektował dodatkowe miejsce gromadzenia odpadów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Wojewody [...] z [...] września 2009 r., Spółka R. wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej z [...] lutego 2009 r. Nadto, skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

-naruszenie art. 7, art. 10 i art. 73 § 1 k.p.a. poprzez nie udzielenie uczestnikowi dodatkowego terminu na zapoznanie się z aktami po ich uporządkowaniu oraz poprzez brak możliwości zapoznania się z aktami postępowania już po wydaniu decyzji z uwagi na ich niedostępność;

-naruszenie § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 7 k.p.a. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynków naruszających przepisy o zacienianiu budynków uczestnika na nieruchomości sąsiedniej i nie dokonanie pełnej analizy nasłonecznienia, oraz w zakresie wadliwości projektu polegającej na zacienianiu ściany północnej budynku, którego dotyczy zaskarżona decyzja, przez sam budynek, w którym zaprojektowano uskoki zatrzymujące dostęp światła od strony zachodniej;

-naruszenie § 28 ust. 1 ww. rozporządzenia w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 b Prawa budowlanego oraz art. 7 i 8 k.p.a. poprzez wydanie przedmiotowej decyzji pomimo braku możliwości odprowadzania wód opadowych z terenu inwestycji z uwagi na niewydolność obecnego sytemu odprowadzania wód opadowych;

-naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z decyzją o warunkach zabudowy, w zakresie w jakim dopuszczalne wyniesienie garaży w decyzji o warunkach zabudowy zostało ustalone do maksymalnej wysokości 1,6 m w głębi działki (wzdłuż granicy z działką nr ew. [...]) i do poziomu ulicy przy ul. S., zaś zaskarżona decyzja zezwala na wyniesienie garaży również przy ul. P., co wykracza poza zakres decyzji o warunkach zabudowy;

-naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie lub błędne przytoczenie podstaw uzasadniających wydanie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi, rozwijając zarzut naruszenia art. 7 i art. 10 k.p.a., skarżąca Spółka wskazała, że próbowała w dniach 22 i 27 stycznia 2009 r. skorzystać ze swojego uprawnienia zapoznania się z aktami sprawy, ale nie było to możliwe. Materiał udostępniony był pokaźny, a do tego chaotyczny i nie zszyty, nie ponumerowany i nie pozwalający na rzetelne zapoznanie się z jego treścią. Z tego też powodu skarżąca nie miała żadnej gwarancji, że przedstawione jej dokumenty są wszystkimi dokumentami w sprawie. Tym samym stwierdziła, że dokonany wgląd w akta nie może być traktowany jako skorzystanie z ustawowego uprawnienia do wglądu do akt postępowania administracyjnego. W konsekwencji wywiodła, że nie zapewniono jej podstawowego uprawnienia wynikającego z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w postaci możliwości zapoznania się z aktami, bowiem akta w sprawie nie były prowadzone. Przypomniała przy tym, iż na powyższe zwracała już uwagę w postępowaniu przed organem I instancji oraz w odwołaniu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ma jednak jakiegokolwiek odniesienia do zarzutu skarżącej, co samo w sobie stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Takim postępowaniem zdaniem skarżącej Wojewoda usankcjonował w efekcie nieprawidłowości w działaniu organu I instancji i sam dopuścił się naruszenia art. 7, art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a.

Uzasadniając zarzut naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. skarżąca podała, że zarzut ten jest uzasadniony, albowiem budynki inwestora pozbawiać będą dostępu do światła słonecznego planowaną przez nią zabudowę mieszkaniową. Wyjaśniła, że obecnie przed Prezydentem W. prowadzona jest jej sprawa z wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę na działce sąsiedniej. Postępowanie to prowadzone jest równolegle z postępowaniem, w wyniku którego wydano zaskarżoną decyzję. Skarżąca przypomniała, iż wielokrotnie sygnalizowała, iż projekty jej i uczestnika (inwestora w sprawie) kolidują w zakresie dostępu do światła słonecznego, przy czym zaznaczyła, że rozpoczęła starania o uzyskanie pozwolenia na budowę na półtora roku wcześniej przed uczestnikiem. Nieprawidłowości w działaniu organu stwierdzone w ramach kontroli wewnętrznej, spowodowały jednak, że uczestnik uzyskał jako pierwszy pozwolenie na budowę. Mimo wielokrotnego sygnalizowania istniejącej kolizji interesów, organ nie dokonał oceny tej okoliczności i wydał decyzję lakonicznie stwierdzając, że projekt odpowiada przepisom w zakresie nasłonecznienia. Tak zdawkowa analiza problemu jest zdaniem skarżącej niedopuszczalna, bowiem decyzja o warunkach zabudowy nakazywała skoordynowanie inwestycji z inwestycją powstającą na działce sąsiedniej. Nadto, skarżąca wskazała na wadę projektu budowlanego polegającą na zaprojektowaniu uskoków, które powodują nadmierne zacienienie ściany północnej budynku.

Rozszerzając zarzut naruszenia § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. skarżąca powtórzyła swoje stanowisko prezentowane w tym zakresie w odwołaniu.

Następnie, skarżąca powtórzyła swoje stanowisko w sprawie odnośnie usytuowania garaży od strony ul. P. Wskazała, że Wojewoda dokonał błędnej analizy i nie ustalił, że usytuowanie garaży wzdłuż ul. P. wprost narusza decyzję o warunkach zabudowy.

Na koniec skarżąca uzasadniła zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Stwierdziła, że Wojewoda kilkukrotnie dopuścił się naruszenia tego przepisu poprzez lakoniczne odniesienie się do zarzutu bądź przemilczenie. Podniosła, iż Wojewoda przede wszystkim przemilczał zarzut naruszenia art. 7 i art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącej zapoznania się z aktami.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z 11 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. Postanowieniem z 12 maja 2010 r. sygn. akt II OZ 427/10, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej wniesione na ww. postanowienie Sądu I instancji.

W dniu 15 marca 2010 r. aka sądowe sprawy zostały uzupełnione przez pełnomocnika skarżącej -na wezwaniu Sądu- m.in. o postanowienie Sądu Rejonowego [...], Sąd Gospodarczy, [...] Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych sygn. akt [...], o ogłoszeniu upadłości R. Spółki z o.o. z siedzibą w W. obejmującej likwidację majątku dłużnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody [...] z [...] września 2009 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] lutego 2009 r. pozytywnie załatwiającą wniosek Spółki Przedsiębiorstwo [...] o udzielenie pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną (na działkach o nr ew. [...] przy ul. S. w Dzielnicy [...] w W.).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda wskazał, że inwestor ubiegając się o pozwolenie na ww. inwestycję złożył kompletny projekt budowlany w 4 egzemplarzach, sporządzony i sprawdzony przez uprawnione do tego osoby, nie naruszający warunków techniczno-budowlanych. Załączył też wymagane prawem oświadczenia, w tym o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz uzgodnienia i opinie, a także ważną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z którą projekt budowlany jest zgodny. W konsekwencji, po dokonaniu analizy sprawy Wojewoda stwierdził, że brak jest merytorycznych przesłanek do podjęcia rozstrzygnięcia innej treści niż zawarte w decyzji Prezydenta W. z [...] lutego 2009 r.

Sąd nie znalazł żadnych podstaw do podważenia takiego stanowiska Wojewody [...].

Z akt administracyjnych oraz z uzasadnień wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć wynika, iż organy orzekające prowadząc postępowanie zastosowały się do art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), i przepisów tych analizując sprawę nie naruszyły.

Zgodnie ze wskazanymi regulacjami przed wydaniem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, organ I instancji zobowiązany był sprawdzić czy inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ważną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto, obowiązany był sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Sąd nie stwierdził żadnych uchybień w działaniu organów w powyższym zakresie i za prawidłowe uznał zaskarżone w sprawie rozstrzygnięcie. Rozstrzygnięcie to jest zgodne z treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w myśl którego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu, warunki określone w tym przepisie zostały zachowane, a to oznacza, że Prezydent nie miał innej możliwości jak wydać pozytywną decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, natomiast Wojewoda – mógł tylko (przy braku naruszeń procesowych) utrzymać tę decyzję w mocy.

Tak dokonanej oceny nie zmieniają zarzuty podniesione w skardze, które Sąd w całości uznał za bezpodstawne. Sąd nie podzielił zarówno zarzutów skarżącej o charakterze procesowym, jak również tych dotyczących naruszenia norm prawa materialnego.

-Skarżąca zarzuciła, iż decyzja Wojewody przede wszystkim została wydana z naruszeniem art. 7, art. 10 i art. 73 § 1 k.p.a., albowiem usankcjonowała wadliwe działanie organu I instancji, polegające na uniemożliwieniu jej zapoznania się z aktami postępowania. Wskazała na pokaźny materiał dowodowy i chaotycznie poukładane akta, co utrudniało zapoznanie się z ich treścią oraz nie wyznaczenie jej dodatkowego dwumiesięcznego terminu na skorzystanie z uprawnień jakie daje stronie art. 73 § 1 k.p.a.

Sąd analizując sprawę nie stwierdził, aby doszło do naruszenia w kontrolowanym postępowaniu ww. przepisów procesowych. Sąd nie stwierdził przede wszystkim, aby organy orzekające naruszyły zasadę ogólną postępowania administracyjnego, zobowiązującą organy do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1).

Analizując sprawę w tym zakresie trzeba przypomnieć, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta W., zostały wydane w wyniku wcześniejszej decyzji Wojewody [...] z [...] października 2008 r. uchylającej poprzednią decyzję Prezydenta W. z [...] maja 2008 r. i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Powodem wydania przez Wojewodę decyzji uchylającej było naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronom wypowiedzenia się przed orzeczeniem w sprawie. Organ wojewódzki miał tu na uwadze fakt, iż Prezydent W. w tym samym dniu podjął zawieszone postępowanie i wydał decyzję załatwiającą wniosek o pozwolenie na budowę.

Tym samym orzekając ponownie Prezydent W. pismem z [...] stycznia 2009 r. poinformował wszystkie strony, w tym skarżącą, o toczącym się postępowaniu i o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Z tych uprawnień skarżąca Spółka po otrzymaniu powyższego pisma korzystała. W dniu 22 stycznia 2009 r. oraz w dniu 27 stycznia 2009 r. osoby upoważnione -działające w jej imieniu- zapoznały się z dokumentacją projektową firmy E. W dniu 22 stycznia 2009 r. wykonały także zdjęcia interesujących ich dokumentów projektu budowlanego, co potwierdzają pisma tych osób znajdujące się w aktach sprawy. Dalej, z akt wynika, że w dniu 27 stycznia 2009 r. skarżąca -reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika- wniosła uwagi do projektu.

Dodatkowo należy zauważyć, iż z uprawnień wynikających z art. 73 § 1 k.p.a. (realizującego zasadę ogólną postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 10 § 1 k.p.a.), a umożliwiających stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów, skarżąca korzystała już we wcześniejszym postępowaniu prowadzonym przed organem I instancji (zakończonym uchyloną decyzją). Już wówczas złożyła pierwsze swoje zastrzeżenia do projektu budowlanego inwestora. Także wtedy osoby upoważnione przez skarżącą zapoznawały się z aktami sprawy, tj. z projektem budowlanym, i sporządziły zdjęcia (m.in. danych technicznych), co potwierdzają pisma tych osób z 21 marca 2008 r. i 25 marca 2008 r. Jednocześnie należy zauważyć, iż projekt budowlany w trakcie trwania całego postępowania został zmieniony (po decyzji kasacyjnej Wojewody) w niewielkim zakresie, tj. tylko w części dotyczącej miejsc gromadzenia odpadów poprzez zwymiarowanie odległości pomiędzy tymi miejscami a wejściami do projektowanych budynków oraz poprzez zaprojektowanie dodatkowego miejsca na odpady.

Dostrzegając powyższe Sąd uznał, iż zarzuty procesowe wywiedzione w skardze są nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 73 § 1 tej ustawy. Akta sprawy składają się obecnie z 4 teczek z ponumerowanymi stronami oraz projektu budowlanego. Skarżąca na każdym etapie postępowania miała możliwość zapoznać się z całością tych akt i z tego uprawnienia kilkakrotnie korzystała, i przedstawiała pisemnie swoje stanowisko w sprawie. Organy orzekające na żadnym etapie nie uniemożliwiały jej ani zapoznania się z aktami sprawy, ani sporządzania z nich notatek czy odpisów oraz składania wyjaśnień. W aktach brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który wskazywałby na sprzeczne z prawem zachowanie organów, tj. naruszające ww. przepisy procesowe. Okoliczności takie nie wynikają także z notatek sporządzonych przez osoby zapoznające się -z upoważnienia skarżącej- z dokumentacją budowlaną i pozostałą dokumentacją sprawy. Nie wnosiły one żadnych zastrzeżeń w trakcie zapoznawania się z przedstawionym im materiałem dowodowym. Jednocześnie Sąd zauważa, iż nie stwierdził żadnej wadliwości w zachowaniu organu I instancji polegającym na odmowie wyznaczenia uczestnikowi postępowania dodatkowego dwumiesięcznego terminu na zapoznanie się z aktami sprawy. W ocenie Sądu, skarżąca miała wystarczająco dużo czasu, aby zapoznać się z aktami postępowania. Jeśli nie zdążyła tego uczynić w wystarczającym dla niej zakresie przed organem I instancji, to mogła to zrobić w postępowaniu odwoławczym, trwającym ponad 5 miesięcy. Mogła też na tym etapie uzupełnić swoje stanowisko w sprawie o nowe okoliczności. Taką inicjatywą w postępowaniu II-instancyjnym skarżąca się już jednak nie wykazała.

Niezależnie od powyższego trzeba zaznaczyć, iż podnosząc naruszenie ww. przepisów procesowych, skarżąca nie podała jakie znaczenie mogłoby ono mieć na końcowy wynik sprawy. Zauważyć zaś należy, iż nie każde naruszenie przepisu procesowego (w tym art. 10 § 1 k.p.a.), prowadzi do uwzględnienia skargi, ale tylko takie, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Trzeba także zaznaczyć, że nieuprawnione jest twierdzenie skarżącej, iż Wojewoda [...] w skarżonej decyzji przemilczał zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji -przedstawiając swoją ocenę sprawy- w pierwszej kolejności odniósł się bowiem do ww. kwestii, nie znajdując jednak żadnych podstaw do uwzględnienia w tym zakresie argumentów odwołującej się.

-Odnośnie zarzutów merytorycznych podniesionych w skardze, Sąd również nie znalazł żadnych podstaw do ich uwzględnienia, i uchylenia z tego powodu zaskarżonej decyzji.

Skarżąca wywiodła w tym zakresie, że w sprawie nie wyjaśniono w sposób dostateczny kwestii nasłonecznienia i zacieniania, naruszając w ten sposób § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz art. 7 k.p.a. Wskazała także na naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego podnosząc, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy, albowiem zezwala na wyniesienie garaży przy ul. P. Podnosząc te zarzuty i rozwijając je w uzasadnieniu skargi, skarżąca wydaje się nie zauważać, iż były one przedmiotem analizy Wojewody [...] w decyzji poprzedniej, tj. wydanej w sprawie w dniu [...] października 2008 r., będącej następnie przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W tejże decyzji Wojewoda [...] uchylając -z przyczyn przede wszystkim formalnych- decyzję Prezydenta W., jednocześnie odniósł się do większości podniesionych na tym etapie -przez skarżącą Spółkę R.- zarzutów, dotyczących projektu budowlanego i jego zgodności z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z warunkami techniczno-budowlanymi. Wypowiedział się m.in. co do analizy zacieniania i nasłoneczniania sporządzonej przez inwestora i tej złożonej przez uczestnika postępowania – Spółkę R. w dniu 14 kwietnia 2008 r., uznając wszelkie w tym zakresie argumenty odwołującej się za bezzasadne i podnosząc, że normy obowiązujące w tym zakresie przy projektowaniu inwestycji zostały zachowane. Taką ocenę potwierdzają także -co Sąd dodatkowo w tym miejscu zaznacza- akta sprawy. Z dokumentacji projektowej wynika bowiem jednoznacznie, że pomieszczenia w zaprojektowanym budynku mają wymagany czas nasłonecznienia i nie są przysłaniane bardziej niż pozwalają na to przepisy § 13 i § 60 rozporządzenia wykonawczego (k. 40-46 akt adm.). Z akt sprawy wynika także, iż projekt budowlany jest zgodny z § 40 ust. 2 ww. rozporządzenia, regulującym nasłonecznienie placu zabaw. Inwestor uzupełnił dokumentację o analizę nasłonecznienia zaprojektowanych placów zabaw, która na powyższe wskazuje (k. 90-95 akt adm. organu I instancji). Z opisu technicznego do projektu zagospodarowania terenu z pkt 6 Wnioski z zacieniania i przesłaniania (k. 146) wynika zaś, że na działce sąsiedniej od strony zachodniej możliwe będzie w przyszłości wybudowanie budynku wielorodzinnego. Linia projektowanego budynku od granicy działki została oddalona i wynosi 20 m, co pozwala na postawienie zabudowy na działce sąsiedniej (nr. ew. [...] należącej do skarżącej) w odległości 4 m od granicy. Nadto, należy zauważyć, iż wszelkie zarzuty związane z zacienianiem nieruchomości należącej do skarżącej Spółki są bezzasadne już tylko z tego powodu, że nieruchomość ta nie jest zabudowana, a obowiązujące przepisy nie wprowadzają żadnych ograniczeń z tytułu zacieniania działek jako takich, normują jedynie kwestie zacieniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Należy także zauważyć, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie przewidywała w tym zakresie skoordynowania inwestycji z inwestycją planowaną na działce należącej do skarżącej. Do kwestii tej, związanej ze skoordynowaniem obu tych inwestycji, Wojewoda także odniósł się w decyzji kasacyjnej z [...] października 2008 r.

We wskazanej decyzji Wojewoda [...] odniósł się również do zarzutu dotyczącego projektu garaży od ul. P. i zgodności w tym zakresie projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. Nie uwzględniając tego zarzutu wskazał wyraźnie, iż zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy garaż został w tym miejscu wycofany w głąb działki.

Kontrolując tę decyzję Wojewody [...] z [...] października 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 2 lipca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 319/09 skargę oddalił, uznając działanie organu wojewódzkiego za prawidłowe. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał m.in., iż organ odwoławczy dokonując szeregu czynności sprawdzających projekt budowlany prawidłowo uznał za nieuzasadnione zarzuty dotyczące rozbieżności podmiotowej pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy a pozwoleniem na budowę, naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, niezapewnienia wymaganej decyzją o warunkach zabudowy ilości miejsc parkingowych, naruszenia decyzji o warunkach zabudowy i warunków technicznych przy projektowaniu placów zabaw, zarzut zacieniania i przesłaniania przez planowaną zabudowę, zaprojektowania garażu i naruszenia przepisów bezpieczeństwa pożarowego poprzez lokalizację śmietnika względem drogi pożarowej. Wyrok ten jest wyrokiem prawomocnym, a okoliczności faktyczne jak i stan prawny dotyczący ww. kwestii (w tym nasłonecznienia i projektu garaży od ul. P.) nie uległy zmianie. To zaś oznacza, że niezasadność zarzutu skarżącej sprowadzającego się do naruszenia § 13 rozporządzenia wykonawczego oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (w związku z zaprojektowaniem garaży od ul. P.), została przesądzona ostatecznie wskazanym orzeczeniem Sądu.

Stwierdzając powyższe Sąd ma na uwadze, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Sąd ma na także na względzie, iż w myśl art. 170 tejże ustawy prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W wyroku z 6 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 691/08, lex nr 574442, Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż z przytoczonych przepisów wynika, że ani żaden organ administracji publicznej ani inny wojewódzki sąd administracyjny nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się temu poglądowi w pełnym zakresie. Bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych co do dalszego biegu postępowania może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie. W niniejszej sprawie żadna z tych okoliczności nie miała miejsca, a tym samym dokonana w ww. wyroku Sądu ocena co do wskazanych powyżej zarzutów skarżącej pozostaje nadal aktualna i jest wiążąca tak dla organów jak i dla Sądu, orzekających w niniejszej sprawie. Zauważyć przy tym trzeba, iż w ww. wyroku z 2 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się nie tylko do zastosowanego przez Wojewodę [...] art. 138 § 2 k.p.a., ale także do dokonanej przez ten organ oceny zarzutów merytorycznych wywiedzionych na tym etapie przez skarżącą Spółkę, uznając w pełni stanowisko przedstawione w kontrolowanej decyzji za prawidłowe.

Jednocześnie wskazać trzeba, iż orzekając w sprawie w dniu [...] września 2009 r. Wojewoda [...] mógł powołać się na wcześniejsze swoje rozstrzygnięcie, w którym to odniósł się do powtórzonych w rozpatrywanym odwołaniu (wniesionym przez Spółkę R.) zarzutów, zauważając przy tym, iż stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie, gdyż inwestor nie dokonał zmian projektu w tym zakresie. Powołując się na własne rozstrzygnięcie, Wojewoda na tym jednak nie poprzestał i wyjaśnił motywy, którymi kierował się nie uznając poszczególnych argumentów podniesionych przez Spółkę R. Sąd nie dopatrzył się w takim działaniu organu wojewódzkiego żadnych nieprawidłowości, w tym naruszenia art. 7, czy art. 107 § 3 k.p.a.

Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził także, aby naruszała ona § 28 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego z dnia 12 kwietnia 2002 r. Przepis ten wymaga, aby działka inwestycyjna była wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzanie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, której dotyczy sprawa, przewidziano sposób odprowadzenia ścieków bytowo-gospodarczych do istniejącego kanału w ul. S. Przewidziano też, że ze względu na przeciążenie istniejącego tymczasowego układu kanalizacji, do czasu wybudowania docelowej kanalizacji ściekowej w tym rejonie, odprowadzenie wód opadowych należy rozwiązać lokalnie w porozumieniu z Urzędem Dzielnicy [...]. Stosując się do tych warunków, inwestor uzyskał zgodę Burmistrza Dzielnicy [...] na odprowadzanie wód deszczowych do kanału w ulicy S. (pismo z [...] września 2007 r.). Zgodnie z tym porozumieniem, projekt budowlany zakłada odprowadzanie ścieków z parkingów i drogi dojazdowej przez separator zanieczyszczeń ropopochodnych oraz retencjonowanie wód opadowych w zbiorniku wód opadowych na terenie działki, a następnie ul. P. do kanalizacji w ul. S. aż do zbiornika [...] (k. 139). Jednocześnie zauważyć trzeba, iż inwestor uzyskał pozwolenie wodnoprawne. Decyzją z [...] grudnia 2008 r. Prezydent W. udzielił bowiem m.in. Spółce E. pozwolenia na szczególne korzystanie z wód, jakim jest wprowadzanie do rowu melioracji szczegółowych U-1 ([...]), nadmiaru wód opadowych i roztopowych, gromadzonych w zbiorniku położonym na terenie zakładu [...]. Zauważyć także trzeba, iż decyzją z [...] października 2008 r. (ostateczna od dnia [...] listopada 2008 r.), Prezydent W. ustalił lokalizację drogi dla budowy ul. P. na odcinku od ul. S. do ul. S. wraz z budową kanalizacji odwadniającej. Decyzja ta obejmuje m.in. działkę [...] stanowiącą własność skarżącej Spółki R., która w oparciu o art. 12 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), przeszła z mocy prawa na własność W.

Dostrzegając powyższe Sąd stwierdza, iż zarzut sprowadzający się do braku możliwości odprowadzania wód opadowych z planowanej inwestycji jest całkowicie nieuzasadniony. Potwierdza to również załączone przez skarżącą do odwołania pismo (w kserokopii) Burmistrza Dzielnicy [...] z [...] lutego 2009 r., stanowiącego odpowiedź na zapytanie Spółki R. w ww. przedmiocie, tj. związanym z odprowadzaniem wód opadowych.

Z wymienionych powodów Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej zaprezentowanych w skardze i argumentacji w niej przytoczonej. Jednocześnie Sąd nie stwierdził w sprawie żadnych innych nieprawidłowości, które winny skutkować co najmniej uchyleniem zaskarżonego orzeczenia.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.