Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1318/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1 i 3,
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2014 r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2014 r., nr [...]Starosta C., działając na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zezwolił spółce "A" Sp z o.o., reprezentowanej przez "B:" S.A. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym 5 o powierzchni 2,2200 ha, położonej w D. gmina L., dla której Sąd Rejonowy w T., VI Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w C. prowadzi księgę wieczystą [...] , której właścicielem jest E. K., w celu wykonania prac polegających na ukończeniu modernizacji tj. demontażu starej i przeprowadzeniu nowej napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV (relacji C. Wschód - C. ZPP). Długość linii na działce oznaczonej nr 5 wynosi 130,13 metra, szerokość pasa służebności 12,8 m i powierzchnia 1630,59 m2.

Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, iż decyzją z dnia [...] 2014 r., nr [...]Starosta C. po rozpatrzeniu wniosku "A" Sp. z o.o. reprezentowanej przez "B" Poznań S.A. w pkt 1 ograniczył sposób korzystania z części wyżej opisanej nieruchomości.

W dniu 13 sierpnia 2014 r. do organu wpłynął wniosek "A"Sp. z o.o. reprezentowanej przez "B"S.A. o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości. We wniosku wskazano, że realizacja tej inwestycji jest realizacją celu publicznego zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Przedstawiciele inwestora wielokrotnie negocjowali z właścicielem, kwotę wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu, jednakże bez rezultatu. Ponadto we wniosku wskazano, iż linia C. Wschód - C. ZPP została wybudowana w roku 1970, a na przełomie 2013 i 2014 roku została w 90% zmodernizowana. Nieprzebudowany na działce oznaczonej nr 5 odcinek nie pozwala na zwiększenie obciążeń sieci przesyłowej, a tym samym zaspokajania potrzeb prywatnych i publicznych odbiorców energii elektrycznej. Zdaniem wnioskodawcy brak możliwości ukończenia inwestycji narusza również interes strony - "A" Sp. z o.o. poniesie straty z tytułu utraconych korzyści jakie niewątpliwie uzyskałby dostarczając energię elektryczną odpowiadającą zapotrzebowaniu odbiorców. Ponadto brak możliwości dokończenia inwestycji nie pozwoli na zwrot poniesionych nakładów na modernizację. Awarie oraz niemożliwość zapewnienia stabilności energetycznej w regionie będą rodzić negatywne konsekwencje. Zdaniem wnioskodawcy obecny stan urządzeń linii elektroenergetycznej stwarza poważne zagrożenie strat materialnych oraz zagraża życiu i zdrowiu ludzkiemu.

Starosta ustalił, że realizowane przedsięwzięcie jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Niezrealizowanie przedmiotowej inwestycji grozi zahamowaniem rozwoju regionu, gdyż może skutkować przeciążeniem linii energetycznej.

Według organu istotnym jest również zabezpieczenie interesu społecznego, gdyż zagrożenia ciągłości dostawy energii mają charakter realny i w przypadku ich zaistnienia spowodują niezwykle duże straty. Nagłe wyłączenie linii wskutek awarii, prowadzi do czasowego wstrzymania produkcji, dystrybucji i sprzedaży dóbr, co powoduje daleko idące straty podmiotów uczestniczących w obrocie gospodarczym. Skutki nieplanowanego wyłączenia linii powodują także realne zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego, poprzez zakłócenia funkcjonowania jednostek publicznych, uniemożliwiając im normalne funkcjonowanie. W konsekwencji organ uznał, iż decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości jest niezbędna w celu skorzystania przez wnioskodawcę z ww. nieruchomości, gdyż w przeciwnym razie wnioskodawca może nie uzyskać do niej dostępu, a tym samym możliwości przebudowy przedmiotowej linii elektroenergetycznej. W ocenie organu konieczne jest niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości, co jest uzasadnione zabezpieczeniem gospodarki narodowej przed ciężkimi stratami, interesem społecznym oraz wyjątkowo ważnym interesem strony.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł E. K. zarzucając naruszenie art. 124 ust. 1a Ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego zastosowanie, pomimo braku podstaw do uznania, iż zachodzą przesłanki określone w przedmiotowym przepisie. Ponadto zarzucił naruszenie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego zastosowanie, pomimo braku podstaw do uznania, iż zachodzą przesłanki określone w przedmiotowym przepisie oraz poprzez błędną wykładnię pojęcia "wyjątkowo ważny interes strony", co skutkowało zastosowaniem przedmiotowego przepisu w zw. z treścią art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami pomimo braku podstaw do uznania, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała wskazana przesłanka.

Zdaniem strony naruszono także art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w przedmiotowej sprawie słusznego interesu właściciela nieruchomości oraz poprzez brak przeprowadzenia wszelkich czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, a także naruszenie art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem strony wątpliwa pozostaje sama kwalifikacja przedmiotowej inwestycji jako inwestycji celu publicznego – linia ma służyć jednemu przedsiębiorcy. Podniesiono, iż organ nie zbadał okoliczności dotyczących negocjacji miedzy inwestorem, a skarżącym. Inwestor niezmiennie proponował kwotę 4.500 zł za ustanowienie służebności przesyłu, która zdaniem skarżącego w uwagi na skalę ograniczenia przysługującego mu prawa własności jest nieodpowiadającą warunkom rynkowym.

Podniesiono, iż organ I instancji dał wiarę twierdzeniom inwestora, niepotwierdzonym stosownymi dowodami, dotyczącym zaistnienia przesłanek zastosowania art. 108 § 1 k.p.a. bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w tym zakresie.

E. K. podniósł także, iż inwestor wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej linii, zatem rodzi się pytanie jakiego rodzaju prace zamierza wykonywać "B" na działce nr 5 skoro "A" wystąP. o zawieszenie postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] 2014 r. (nr [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia 29 września 2014 r.

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał Wojewoda Wielkopolski ustalił, iż na działce nr 5 z obrębu D., zlokalizowanej w gminie L., należącej do E. K., znajduje się słup nr 18 linii wysokiego napięcia 110 kV relacji C. Wschód - C. ZPP.

Linia WN 110 kV relacji C. Wschód - C. ZPP została w całości zmodernizowana za wyjątkiem jej fragmentu zlokalizowanego na przedmiotowej nieruchomości należącej do E.a K.. W ramach przedmiotowej inwestycji w miejscu istniejącej linii wysokiego napięcia 110 kV powstaje - po zdemontowaniu obiektu liniowego istniejącego - nowa linia z nowymi fundamentami, konstrukcjami wsporczymi, słupami i z przewodami typu AFL- 6 240 mm2.

Omawiana linia wysokiego napięcia stanowi fragment linii wysokiego napięcia 110 kV relacji GPZ W. - GPZ P. K.. Przepływający przez przedmiotową linię prąd dostarczany jest także do innych miejscowości, znajdujących się na dalszych obszarach przebiegu linii GPZ W. - GPZ P. K..

Linia WN 110 kV relacji C. Wschód - C. ZPP - jako fragment odcinka linii GPZ W. - GPZ P. K. wpływa na zasilanie w energię elektryczną m.in. następujących podmiotów gospodarczych: "C" Sp. z o.o. z siedzibą w T., "D" S.A. z siedzibą w C., "E" Ltd. Sp. z o.o. z siedzibą w C., "F" Sp. z o.o. z siedzibą w G. k. C..

Organ zauważył, iż przedmiotowa linia wysokiego napięcia relacji C. Wschód - C. ZPP doznała w dniach 18 lipca 2014 r. oraz 10 października 2014 r. przekroczenia dopuszczalnego poziomu nominalnego obciążenia prądem 205 A. Powodem powyższych zdarzeń było to, iż fragment przedmiotowej linii WN znajdujący się na działce nr 5 w obrębie D., ma zamontowane nadal przewody typu AFL-6 120 mm2, których graniczna temperatura robocza wynosi 40°C. Dla takiego przewodu poziom obciążalności prądu wynosi 205 A. Inwestor zamierza zamontować przewody AM.-6 240 mm2, dla których temperatura graniczna robocza wynosi 80 °C, natomiast wartość nominalna obciążenia 645 A. Spółka "A" zawarła ze spółką "D" S.A. z siedzibą w C. umowę przyłączeniową na zwiększenie mocy przyłączeniowej, której wykonanie uzależnione jest od ukończenia inwestycji modernizacji linii WN 110 kV relacji C. Wschód C. ZPP.

Dalej Wojewoda wyjaśnił, iż decyzję o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wydaje się po przeprowadzeniu odrębnego postępowania administracyjnego, a także pod warunkiem ziszczenia się przesłanek wymienionych w art. 108 k.p.a. lub wystąpienia uzasadnionego ważnego interesu gospodarczego w rozumieniu art. 124 ust. 1a u.g.n. Takiej decyzji z mocy prawa nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawowym warunkiem nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności - a zatem również, by uprawnione było wydanie decyzji zezwalającej na natychmiastowe zajęcie nieruchomości - jest realny charakter zagrożenia zdrowia lub życia ludzkiego, istnienie konieczności zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed realnie zagrażającymi ciężkimi stratami, albo też podyktowane musi być istnieniem realnego interesu społecznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony. Zatem warunkiem orzeczenia o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest ustalenie, że nie można obejść się bez niezwłocznego wykonania określonego w decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania obowiązku (uprawnienia), gdyż odsunięcie jego wydania w czasie zagraża wymienionym w tym przepisie dobrom, w tym m.in. zdrowiu, lub życiu ludzkiemu. Zagrożenie, o którym mowa w tym przepisie nie może być tylko prawdopodobne, teoretycznie możliwe, lecz musi mieć ono charakter realny.

Zdaniem Wojewody w rozpatrywanej w sprawie wykazane zostały co najmniej dwie przesłanki uprawniające do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości. Spółka "A" wykazała, iż występuje przesłanka tzw. "innego interesu społecznego", a także konieczność ochrony zdrowia i życia ludzkiego.

Wojewoda stwierdził, iż stan przedmiotowego odcinka linii wysokiego napięcia jest tak zły, iż konieczne jest przełożenie wartości chronionych przez art. 108 § 1 k.p.a. ponad wartość przysługującego E. K. prawa własności. Istnieje realne niebezpieczeństwo przekroczenia nominalnego natężenia prądu elektrycznego, co miało miejsce już dwukrotnie, a także uwzględniając nadchodzącą zimową porę roku, zachodzi realne ryzyko zawalenia się skorodowanego słupa energetycznego. Jest faktem notoryjnym przecież, iż skorodowana stal ma słabsze właściwości mechaniczne i technologiczne, a także iż narażenie na niekorzystne czynniki atmosferyczne takich obiektów jak słup energetyczny jest większe w okresie zimowym.

Skutkami takich zdarzeń mogą być: zagrożenie zdrowia i życia pojmowane w ten sposób, że skoro słup energetyczny jest skorodowany, to w wypadku jego przewrócenia się ucierpieć mogą potencjalnie znajdujący się w pobliżu ludzie, ale przede wszystkim uwzględniając pośrednie skutki takiego zdarzenia w postaci przerw w dostawie energii elektrycznej dla obiektów użyteczności publicznej miasta C. i okolic - np. szpitala. Przerwy w dostawie energii elektrycznej dla szpitala stwarzają realne zagrożenie zdrowia i życia pacjentów. Inwestor wykazał natomiast, iż przedmiotowy odcinek linii stanowi fragment linii GPZ W. - GPZ P. K., a zatem układu sieciowego zasilające okoliczne miejscowości.

Ponadto zdaniem organu odwoławczego istotne jest, iż stan przedmiotowego odcinka linii technicznej stwarza realne ryzyko przerw w dostawie energii elektrycznej dla znajdujących się w regionie c. licznych przedsiębiorstw produkcyjnych, fabryk. Dla dobra ogółu ważniejsze jest natomiast, ażeby przedsiębiorstwa produkcyjne zatrudniające wiele osób zamieszkujących ten region, funkcjonowały bez przeszkód.

Wojewoda, odnosząc się do uwag podniesionych w odwołaniu wskazał, iż uzasadnione jest wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości należącej do E. K.. Organ odwoławczy przyznał jednak skarżącemu rację, iż organ I instancji naruszył przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a., wydał bowiem decyzję o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wyłącznie w oparciu o podanie inwestora, pismo informujące m.in. o stanie technicznym linii wysokiego napięcia - podpisane skądinąd przez jednego z pełnomocników spółki "A". Niemniej, według Wojewody, uchybienie to nie stanowi wady, która powodować miałaby uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego załatwienia. Organ odwoławczy uzupełnił materiał dowodowy o takie dowody, które w jego przekonaniu przesądzają o istnieniu złego stanu technicznego przedmiotowego fragmentu linii, skutkującego zagrożeniem zdrowia i życia ludzkiego, a przede wszystkim interesu społecznego.

Skargę na powyższą decyzję wniósł E. K., reprezentowany przez r. pr. J. W., zarzucając Wojewodzie Wielkopolskiemu naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie mimo, iż decyzja organu I instancji wydana została z uchybieniem przepisów art. 7, 77 § 1 , 80 i 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) i naruszenia art. 136 k.p.a., poprzez jego zastosowanie, pomimo, iż postępowanie przeprowadzone przez organ II instancji nie miało charakteru postępowania uzupełniającego.

Zdaniem strony skarżącej Wojewoda Wielkopolski, z zupełnie niezrozumiałych powodów, uniemożliwił skarżącemu wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów (art. 10 § 1 k.p.a.). Organ II instancji uznał, iż dokumenty zgromadzone w postępowaniu nie stanowią o nowych, dotychczas nieznanych okolicznościach faktycznych, mimo iż organ I instancji nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania dowodowego. Skoro wnioskodawca, po wezwaniu przez organ II instancji, przedstawił dokumenty prywatne stanowiące według wnioskodawcy potwierdzenie podnoszonych przez niego okoliczności, to organ II instancji był zobowiązany umożliwić skarżącemu ustosunkowanie się do zgromadzonych dokumentów. Brak było też podstaw do założenia, iż ustalony przez Wojewodę "znany stan faktyczny pozostał niezmieniony", skoro skarżący wielokrotnie kwestionował prezentowane przez wnioskodawcę twierdzenia, podkreślając, że nie odpowiadają one istniejącemu stanowi faktycznemu.

Ponadto według strony skarżącej brak jest przesłanek do zastosowania art. 124 ust. 1a ustawy i gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 108 § 1 K.p.a. Powołane przez Wojewodę dokumenty nie pochodzą od osób posiadających odpowiednie uprawnienia do stwierdzenia okoliczności, które zdaniem organu uzasadniają wydanie zaskarżonej decyzji. Według skarżącego brak jest dowodów na okoliczność, iż dwukrotne przekroczenia dopuszczalnego obciążenia prądem przedmiotowego fragmentu linii energetycznej ma związek ze złym stanem technicznym linii energetycznej, a nie wadliwym postępowaniem inwestora. Ponadto inwestor pomimo wezwania przez organ II instancji, nie przedstawił ani jednego protokołu naprawy, czy też chociażby technicznego opisu przyczyny i problemów występujących w takcie awarii.

Zarzucono zaniechanie przez Wojewodę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność stanu technicznego fragmentu przedmiotowej linii energetycznej i związanej z tym konieczności wydania zaskarżonej decyzji.

Zdaniem strony wskazane naruszenia stanowią rażące naruszenie prawa powodujące stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania jej z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, zaś na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdzić należy, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Przed odniesieniem się do zarzutów skargi wskazać należy, iż materialnoprawną podstawą rozstrzygnięć organów obu instancji stanowił art. 124 ust. 1a w związku z art. 124b ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.). Zgodnie z art. 124 ust.1a, "w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności". Przepis ten stosuje się odpowiednio w stosunku do decyzji wydawanych na podstawie art. 124b ust. 1, co wynika z art. 124b ust. 3 ww. ustawy.

Z brzmienia powołanych przepisów wynika, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może zostać udzielone tylko po uprzednim wydaniu decyzji o ograniczeniu sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Tak więc podjęcie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzedzone musi być stwierdzeniem, że w obrocie prawnym istnieje wydana wcześniej decyzja zobowiązująca właściciela (lub użytkownika wieczystego bądź osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości) do udostępnienia nieruchomości. Oznacza to, że decyzja umożliwiająca zajęcie nieruchomości jest rozstrzygnięciem zależnym od decyzji zobowiązującej do jej udostępnienia. Taki charakter decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami (stanowiącej przykład decyzji związanej) skutkuje tym, że traci ona podstawę swego bytu prawnego w następstwie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji podjętej w oparciu o art. 124b ust. 1.

Decyzja takowa została wydana i na moment orzekania przez sąd w niniejszej sprawie posiadała przymiot ostateczności (k. 11-13 akt organu I instancji).

Dalej wskazać należy, iż spełnienie powyższego wymogu nie zwalnia organu od badania przesłanek z art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tym względzie skarżony organ stosując powyższy przepis dokonał szczegółowego rozważenia czy zostały spełnione te przesłanki i ustalił, iż zaistniały przesłanki określone w art. K.p.a., w tym w szczególności przesłanka niezbędności niezwłocznego zajęcia nieruchomości ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego oraz ze względu na inny ważny interes społeczny.

Również w ocenie Sądu w niniejszym przypadku można mówić o ważnym interesie społecznym w udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, gdyż przebudowa linii energetycznej ma zapewnić stały dopływ energii do wielu odbiorców na obszarze miasta C. i okolic, w tym do będących pracodawcami podmiotów gospodarczych, co niewątpliwie stanowi uzasadniony interes społeczności lokalnej.

Niewątpliwym w ocenie Sądu jest, iż skoro modernizowana lina energetyczna odpowiada między innymi za dostawy energii do miejscowego szpitala, to niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest niezbędne także ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego,.

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej jakoby w sprawie koniecznym było przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność stanu technicznego fragmentu przedmiotowej linii energetycznej i związanej z tym konieczności wydania zaskarżonej decyzji (zarzut naruszenia art. 84 § 1 K.p.a.) stwierdzić należy, iż nie zasługiwał on na uwzględnienie.

Zauważyć bowiem należy, iż przez nieruchomość skarżącego przebiega linia energetyczna, a roboty których dotyczy zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości nie stanowią budowy nowej linii, jak też zmiany przebiegu linii dotąd istniejącej, a jedynie przebudowę (modernizację) istniejącej linii. Dalej wskazać trzeba, iż istniejąca linia elektroenergetyczna wysokiego napięcia wybudowana została na początku lat siedemdziesiątych XX wieku, a więc 45 lat temu i przy użyciu ówcześnie dostępnych technologii. Powyższe okoliczności pozwalają przyjąć jako fakt powszechnie znany i niewymagający dowodu, iż linia ta niewątpliwie wymaga modernizacji i dostosowania jej do aktualnych potrzeb zarówno w zakresie możliwości przesyłowych, jak i oczekiwanej niezawodności działania.

Determinujący normalne jej zużycie wiek istniejącej linii przesyłowej, jak i wynikająca wprost z dokumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę i niekwestionowana przez stronę skarżącą różnica w parametrach eksploatacyjnych linii istniejącej i linii po modernizacji (dwukrotnie większa powierzchnia przekroju przewodów roboczych,, dwukrotnie wyższa graniczna temperatura robocza przewodu, ponad trzykrotnie wyższa obciążalność prądowa przy letnich temperaturach otoczenia) wskazują przy tym w ocenie Sądu w sposób jednoznaczny i oczywisty (bez potrzeby odwoływania się do wiedzy specjalistycznej), że biorąc pod uwagę ilość i charakter odbiorców zaopatrywanych w energię elektryczną przy użyciu przedmiotowej linii, jej niezwłoczna modernizacja jest niezbędna ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego oraz ze względu na interes społeczny wyrażający się w zapewnieniu dostaw energii na potrzeby lokalnych pracodawców.

Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż wnioskodawca jest podmiotem specjalizującym się w przesyłaniu i dostawach energii i co za tym idzie posiada wiedzę fachową pozwalającą na dokonanie oceny zagrożenia awarią związanego ze stanem istniejącej linii energetycznej, w tym zagrożenia pożarem, porażeniem.

Oczywistym jest także, iż podmiot eksploatujący linię energetyczną nie planowałby, będącej dla niego finansowym obciążeniem, jej kosztownej modernizacji w sytuacji, gdy istniejąca infrastruktura w pełni zabezpieczałaby potrzeby energetyczne odbiorców, a jej stan nie powodowałby wystąpienia niebezpieczeństwa rozległej awarii.

Zauważyć wreszcie należy, iż z przedstawionego Sądowi materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, iż skarżący prowadzone postępowania zmierzające do przeprowadzenia modernizacji linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV przebiegającej od początku lat siedemdziesiątych XX w. przez jego nieruchomość usiłuje wykorzystać do wymuszenia na operatorze tejże linii zmiany jej dotychczasowego przebiegu, nie wykazując jednocześnie na czym polegać by miało pogorszenie jego aktualnej sytuacji faktycznej i prawnej w następstwie jej modernizacji.

Reasumując uznać należy, iż niezasadne okazały się w ocenie Sądu zarzuty określone w skardze jako zarzuty nr 5, 6 i 7 albowiem w sprawie nie zachodziła konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, organ II instancji przeprowadził wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie koniecznym dla podjęcia rozstrzygnięcia i prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy.

Powyższe oznacza, iż w sprawie prawidłowo ustalony został stan faktyczny niezbędny dla jej rozstrzygnięcia, a zaskarżoną decyzję uznać należy za zgodną z przepisami prawa materialnego, w tym w szczególności z art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia prawa procesowego podniesionych w skardze wskazać należy, iż nie mogły one stanowić przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji i to niezależnie od oceny ich trafności. Zauważyć bowiem należy, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, iż nie każde naruszenie przepisów postępowania uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji, lecz skutek taki może mieć tylko naruszenie istotne dla sprawy, to jest naruszenie potencjalnie mogące wpłynąć na jej rozstrzygnięcie.

Wobec ustalenia, iż zebrany materiał dowodowy był kompletny i uprawniał organ do wydania orzeczenia na podstawie art. 124 ust.1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, a zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie jest zgodne z przepisami prawa materialnego Sąd nie dopatrzył się nawet potencjalnego wpływu na treść tegoż rozstrzygnięcia naruszeń prawa procesowego podnoszonych w skardze jako zarzuty nr 1, 2, 3, 4.

Oczywiście bezzasadny był przy tym wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu I instancji, albowiem w skardze nie wykazano, a Sąd nie dopatrzył się działając z urzędu takich naruszeń prawa materialnego, bądź procesowego, które mogłyby być uznane za naruszenia rażące.

Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż sam skarżący wskazuje jedynie na dopuszczenie się przez organy naruszeń prawa procesowego, nie precyzując jednakże w czym dopatruje się rażącego charakteru zarzucanych naruszeń.

Zauważyć zaś w tym miejscu trzeba, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu zatem o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 września 2012 r., I OSK 1107/11, Lex 1228463; 4 kwietnia 2012 r., II OSK 2565/10, Lex 1219119; 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2449/10, Lex 1219108; 8 marca 2012 r., I OSK 363/11, Lex nr 1145109; 14 marca 2012 r., II OSK 2525/10, Lex 1145613; 19 października 2011 r., II OSK 1192/10, Lex 1151823). W judykaturze podkreśla się, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Nie należy zatem utożsamiać tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa". Samo naruszenie prawa materialnego (względnie w niektórych przypadkach przepisów procedury), nawet mających istotny wpływ na wynik sprawy nie stanowi podstawy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Tym bardziej charakteru rażącego naruszenia prawa nie będzie miało nigdy takie naruszenie procedury administracyjnej, które nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Odnosząc wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji do zarzutów podniesionych przez niego w pkt 5, 6 i 7 skargi zauważyć trzeba, iż zarzuty naruszenia prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych (przez niewyczerpujące zgromadzenie, czy też niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy) nie stanowią rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Tego typu naruszenia nie dają mianowicie podstaw do stwierdzenia oczywistej sprzeczności między rozstrzygnięciem, a treścią przepisu. Nierzetelne wyjaśnienie sprawy, czy też błąd w ustaleniach faktycznych, nie stanowią o kwalifikowanej wadzie decyzji – (por. wyroki NSA z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 534/10, z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I OSK 30/10, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Inaczej rzecz ujmując naruszenia przepisów postępowania w zakresie poczynionych przez organ ustaleń stanu faktycznego sprawy nie świadczą o wadliwości decyzji, o której mowa w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Oparcie stosowania sankcji nieważności decyzji na różnicy w ocenie mocy dowodowej materiału dowodowego byłoby bowiem sprzeczne z zasadą ogólną trwałości decyzji administracyjnej ( por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 363/10, (dostępny w internetowej bazie orzeczeń CBOSA).

Reasumując uznać należy, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, jak również nie narusza przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.