Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 274/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 50,  art. 134,  art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2014 r. sprawy ze skarg H.Z. i Stowarzyszenia na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oddalono skargi. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Starosta "[...]", po rozpatrzeniu wniosku Gminy Miasto "[...]", zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dróg dojazdowych do projektowanego wiaduktu kolejowego na przedłużeniu ulicy "[...]" w "[...]" wraz z uzbrojeniem na działkach nr "[...], "[...]","[...]","[...]","[...]’,"[...]" oraz "[...]’ (z wyłączeniem działki nr "[...]", stanowiącej teren zamknięty).

Wnioskiem z dnia "[...]’, który wpłynął do organu w dniu "[...]", H.Ż. i J. K. zwrócili się do organu z żądaniem wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wyżej wskazaną decyzją ostateczną.

Po rozpoznaniu tego wniosku postanowieniem z dnia "[...]" Starosta "[...]" wznowił postępowanie na żądanie J.K. Natomiast decyzją z dnia "[...]" Starosta "[...]" odmówił wznowienia postępowania z wniosku H.Ż. z powodu niezachowania terminu do złożenia przedmiotowego wniosku. Decyzja ta stała się ostateczna.

W dniu "[...]" do Starosty "[...]" wpłynął wniosek B. i Z. Ż. o dopuszczenie ich jako stron do postępowania wznowieniowego, wszczętego wyżej wskazanym postanowieniem. Jednocześnie ustanowili H.Ż. – teścia i ojca stron - jako swojego pełnomocnika w tej sprawie.

Z kolei w dniu "[...]" H.Ż. jako Przewodniczący Stowarzyszenia ""[...]" wniósł o dopuszczenie Stowarzyszenia do wznowionego postępowania na prawach strony ze względu na cele regulaminowe Stowarzyszenia oraz interes społeczny. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia "[...]’ organ poinformował wnioskodawcę, iż zgodnie z przepisami Prawa budowlanego Stowarzyszenie nie może być stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i jednocześnie w niniejszej sprawie nie zachodzą szczególne okoliczności stanowiące odstępstwo od tej zasady.

Starosta "[...]" w dniu "[...]", Nr "[...]", wydał decyzję odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia "[...]". W uzasadnieniu podano, że w niniejszej sprawie H.Ż. jest pełnomocnikiem B.iZ.Ż., którzy w dniu "[...]" złożyli wniosek o włączenie ich na prawach strony do wznowionego postanowieniem nr "[...]" z dnia "[...]’ postępowania. Wskazano, że Z. i B. Ż. są właścicielami nieruchomości położonej w "[...]" przy ulicy "[...]". Jednakże wymienieni nie wykazali, aby sporna inwestycja ograniczała lub utrudniała korzystanie z ich nieruchomości. Nie wykazano też konkretnego przepisu, który przewidywałby ograniczenie swobodnego korzystania z nieruchomości. Z analizy przepisów, w tym również techniczno – budowlanych wynika bowiem, że obszar oddziaływania zamyka się w granicach działek, do których inwestor posiada tytuł prawny. Inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta "[...]", zaś projektowane przedsięwzięcie położone jest przede wszystkim po przeciwnej stronie wiaduktu w stosunku do nieruchomości B. i Z. Ż., położonej na ulicy "[...]", która to ulica jest ulicą prostopadłą do istniejącej od wielu lat ulicy "[...]".

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli: H. Ż., Z. Ż., B. Ż. oraz Stowarzyszenie "[...]", reprezentowani przez adwokata H. M., żądając jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Strona odwołująca się podniosła zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez uznanie, że nie przysługiwał im status strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty "[...]" z dnia "[...]", a także rażące naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię wskutek uznania, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji zamyka się w granicach działek, do których inwestor posiada tytuł prawny. Ponadto zarzucono organowi rażące naruszenie art. 10 § 1 kpa, poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją w następstwie niepoinformowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji i usankcjonowanie tego, iż wnioskodawcom nie umożliwiono czynnego udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty "[...]" z dnia "[...]" oraz rażące naruszenie art. 6 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprzeprowadzenie czynności celem ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji, jak również art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskutek niewyjaśnienia z analizy jakich konkretnie przepisów wynika, że obszar oddziaływania zamyka się w granicach działek, do których inwestor posiada tytuł prawny, braku dokonania oceny dowodów zgromadzonych i przeprowadzonych w sprawie oraz braku wskazania konkretnych oraz rzeczowych argumentów, z których wynikałoby, że obszar oddziaływania w niniejszej sprawie zamyka się w granicach działek, do których inwestor posiada tytuł prawny.

Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż projektowany odcinek drogi, o długości "[...]", stanowi przedłużenie istniejącej ulicy "[...]", która jest od strony południowej nasypu kolejowego, gdzie jest budowany wiadukt, zaś odcinek objęty skarżoną decyzją jest po stronie północnej nasypu kolejowego. Jak wynika z akt sprawy nieruchomość odwołujących się znajduje się po przeciwnej stronie nasypu, przy ulicy "[...]’, a zatem w ogóle nie graniczy z projektowanym odcinkiem drogi. Zaznaczono, iż w związku z planowanym przedsięwzięciem parametry ulicy Kochanowskiego nie zmienią się, nie ulega zmianom pas drogowy ani linie rozgraniczające, a rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami techniczno – budowlanymi. Projekt budowlany jest także zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, stosowne do treści decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia "[...]". W związku z tym, iż projektowana droga ma długość "[...]", a więc poniżej 1km, inwestycja ta zwolniona jest z obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę spornej drogi zostały ustalone zgodnie z art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w oparciu o przyjęty w decyzji środowiskowej wyznaczony przewidywany obszar oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący nieruchomości bezpośrednio sąsiadujące z terenem projektowanej drogi. Tymczasem nieruchomości odwołujących się znajdują się po przeciwnej stronie wiaduktu w stosunku do planowanego odcinka drogi objętej pozwoleniem na budowę, a zatem poza przewidywanym obszarem ewentualnego oddziaływania. Podkreślono przy tym, iż tylko ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa daje podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Nie znajdują również potwierdzenia zarzuty co do rażącego naruszenia art. 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu zakończonego zaskarżoną decyzją.

Na skutek skargi wniesionej przez H. Ż., Z. Ż., B. Ż. oraz Stowarzyszenia "[...]", reprezentowanych przez adwokata H. M., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 22 listopada 2012r. (sygn. akt II SA/Ol 815/12) odrzucił skargę Stowarzyszenia "[...]" – z powodu nieuiszczenia wpisu -oraz uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że po wznowieniu postępowania zostały wydane dwie decyzje odmawiające uchylenia decyzji ostatecznej z dnia "[...]", z tą samą datą i tym samym znakiem, lecz z treści uzasadnień wynika, że zostały skierowane do dwóch różnych osób – H. Ż., wskazanego jako pełnomocnika B. i Z. Ż. oraz J. K. Natomiast organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie wniesione przez H. Ż., Z. Ż., B. Ż. oraz Stowarzyszenie "[...]" pominął tę okoliczność, nie ustalając od której z dwóch wskazanych wyżej decyzji wniesione jest odwołanie, jaki jest skutek procesowy wydania dwóch decyzji w tym samym przedmiocie adresowanych do dwóch różnych podmiotów, w sytuacji, gdy toczyło się jedno wznowione postępowanie, a co do drugiego z adresatów decyzji prawomocnie odmówiono wznowienia oraz jaki status i z czego wynikający posiadali w postępowaniu wznowionym z wniosku J. K. – B. i Z.Ż.. Wskazano, że brak tych ustaleń uniemożliwia ocenę, która z dwóch decyzji wydanych przez organ pierwszej instancji faktycznie była przedmiotem rozpoznania przez organ odwoławczy.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję Starosty z dnia "[...]" i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że decyzją z dnia "[...]" odmówiono wznowienia postępowania na wniosek H. Ż. z powodu niezachowania terminu do złożenia wniosku. Decyzja ta stał się ostateczna. W związku z tym bezzasadne było wydanie decyzji przez Starostę "[...]" decyzji z dnia "[...]" na rzecz H. Ż., Z. Ż. oraz B. Ż. Ponadto wskazano, że w myśl art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie wznawia się na wniosek strony. Wskazano, że projektowany odcinek drogi objęty decyzją o pozwoleniu na budowę jest przedłużeniem ul. "[...]". Istniejąca ul."[...]" znajduje się od strony południowej nasypu kolejowego, gdzie jest budowany wiadukt, zaś odcinek objęty skarżoną decyzją jest po stronie północnej nasypu kolejowego. Natomiast nieruchomość skarżących znajduje się po przeciwnej – północnej stronie nasypu przy ul. "[...]" i w ogóle nie graniczy z projektowanym odcinkiem drogi. Wskazano także, że przyjęte rozwiązania w projekcie budowlanym są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Wskazano ponadto, że inwestycja była zwolniona z obowiązku sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. W związku z tym krąg stron postępowania ustalono zgodnie z art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w oparciu o przyjęty obszar oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący nieruchomości bezpośrednio sąsiadujące z terenem projektowanej drogi. Nieruchomości odwołujących się nie lezą w bezpośrednim sąsiedztwie przedsięwzięć, po przeciwnej stronie wiaduktu, a zatem poza przewidywanym obszarem oddziaływania inwestycji. Dlatego brak jest przepisu prawa uzasadniającego przyznanie odwołującym się statusu strony.

Na powyższą decyzję skargę wnieśli H. Ż. oraz Stowarzyszenie "[...]" reprezentowani przez adwokata – H. M., a także B. i Z. Ż., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Strona skarżąca podniosła następujące zarzuty:

- naruszenie art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewskazanie braku podstawy prawnej do umorzenia postępowania oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a także niewyjaśnienie bezzasadności wydania decyzji przez organ I instancji;

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez uznanie, że skarżącym nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty "[...]" z dnia "[...]";

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez uznanie, że Starosta "[...]" ustalił strony postępowania w oparciu o przyjęty w decyzji środowiskowej wyznaczony przewidywany obszar oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący nieruchomości bezpośrednio sąsiadujące z terenem projektowanej drogi, w sytuacji, kiedy z treści decyzji z dnia "[...]" wynika, że obszar oddziaływania zamyka się w granicach działek, do których inwestor posiada tytuł prawny;

- błędne zakwalifikowanie projektowanej drogi wskutek nieuwzględnienia zmian w natężeniu ruchu, jakim droga ta będzie obciążona, co doprowadziło do wadliwego wyznaczenia obszaru oddziaływania;

- naruszenie art. 6 i 7 kpa w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię w następstwie usankcjonowania uznania organu pierwszej instancji, że obszar oddziaływania zamyka się w granicach działek, do których inwestor posiada tytuł prawny;

- rażące naruszenie art. 6 i 7 kpa w związku z art. 10 § 1 kpa poprzez nieuwzględnienie, iż w toku postępowania zakończonego decyzją Starosty "[...]" z dnia "[...]" uniemożliwiono stronom, z wyjątkiem H. Ż., czynny udział w postępowaniu zakończonym wskazaną decyzją, w następstwie niepoinformowania o możliwości zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji, usankcjonowanie tego, iż wnioskodawcom nie umożliwiono czynnego udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją organu z dnia "[...]", co miało istotny wpływ na treść tej decyzji, jako że strony pozbawione zostały możliwości przedstawienia argumentów, wskazujących na okoliczność, iż projektowana inwestycja będzie znacząco oddziaływać na należące do nich nieruchomości;

- rażące naruszenie art. 6 i 7 kpa poprzez nieprzeprowadzenie czynności celem ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji;

- rażące naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w następstwie braku wskazania konkretnych argumentów oraz dowodów, z których w sposób niebudzący wątpliwości wynikałoby, w oparciu o co oraz jak został wyznaczony obszar oddziaływania w sprawie zakończonej decyzją organu pierwszej instancji z dnia "[...]", brak dokonania oceny dowodów zgromadzonych i przeprowadzonych w sprawie oraz brak wyjaśnienia, czy stronom, poza H. Ż. został zapewniony czynny udział w sprawie przed organem I instancji;

- rażące naruszenie art. 6, 7 i 8 kpa w związku z art. 107 § 3 kpa poprzez brak wyjaśnienia oraz odniesienia się do zarzutu podniesionego w odwołaniu od decyzji organu z dnia "[...]", w którym to zarzucie podniesiono wadliwe sporządzenie uzasadnienia tej decyzji, w następstwie niewyjaśnienia z analizy jakich konkretnie przepisów wynika, że obszar oddziaływania zamyka się w granicach działek, do których inwestor posiada tytuł prawny, brak dokonania oceny dowodów zgromadzonych i przeprowadzonych w sprawie oraz brak wskazania konkretnych oraz rzeczowych argumentów, z których wynikałoby, że obszar oddziaływania w niniejszej sprawie zamyka się w granicach działek, do których inwestor posiada tytuł prawny.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a.

Należy jednak podnieść, że Sąd dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem tylko w przypadku wniesienia skargi przez podmiot uprawniony do jej wniesienia. Zgodnie zaś z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a ponadto organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych inny osób, jeśli brała udział w postepowaniu administracyjnym. Zatem przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd bada legitymację prawną podmiotu wnoszącego skargę.

Podnieść należy, że legitymacja do wniesienia skargi oparta jest na kryterium posiadania interesu prawnego, co oznacza, że akt, czynność, bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (materialnego, procesowego). Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (B. Adamiak, J. Borkowski, Polskie prawo administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2001, s. 357). Opierając się na wykładni systemowej należy przyjąć tezę, zgodnie, z którą pojęcie "interes prawny" użyty w art. 50 § 1 p.p.s.a. obejmuje co do zasady swoim zakresem pojęcie interesu prawnego z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zatem interes prawny do wniesienia skargi będą miały przede wszystkim strony postepowania administracyjnego, w toku którego został wydany zaskarżony akt. Z drugiej strony sam fakt doręczenia podmiotowi zaskarżonej decyzji nie czyni go stroną postępowania.

Podnieść należy, ze wprawdzie w niniejszej sprawie skargi wnieśli H. Ż., B. i Z. Ż. oraz Stowarzyszenie "[...]", jednakże postanowieniem tut. Sądu z dnia 30 lipca 2014r. (sygn. akt II SA/Ol 274/14) skarga wniesiona przez B. i Z. Ż. została odrzucona z powodu nieuiszczenia wpisu. Zatem przedmiotem wyrokowania w niniejszej sprawie były wyłącznie skargi wniesione przez H. Ż. oraz Stowarzyszenie "[...]". W ocenie Sądu jednak żaden z tych podmiotów nie jest legitymowany do wystąpienia ze skargą w niniejszej sprawie.

Należy bowiem zauważyć, że w niniejszej sprawie, zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji, H. Ż. nie występował w charakterze strony postępowania administracyjnego, a jedynie jako pełnomocnik B. i Z. Ż. Jak bowiem wynika z akt sprawy, a także z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jego wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty "[...]" z dnia "[...]" w sprawie pozwolenia na budowę dróg dojazdowych został załatwiony decyzją ostateczną z dnia "[...]" (teczka 3A, k. 88 – akta administracyjne) o odmowie wznowienia postępowania z powodu uchybienia terminu do wniesienia wniosku. Natomiast pismem z dnia "[...]" B. i Z.Ż. zgłosili swój udział w postępowaniu wznowieniowym postanowieniem z dnia "[...]" na skutek wniosku J. K. (teczka nr 3A, k. 94 akt administracyjnych). Jednocześnie w piśmie tym ustanowili H. Ż. jako swojego pełnomocnika w tym postępowaniu. Także z uzasadnienia decyzji Starosty, odmawiającego uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę wyraźnie wynika, że przedmiotem rozpoznania był wniosek B. i Z. Ż. reprezentowanych przez H. Ż. Natomiast organ odwoławczy wprawdzie w swoim rozstrzygnięciu błędnie wskazał, że odwołanie pochodzi także od H. Ż., lecz z uzasadnienia decyzji wynika, że dokonywał obszaru oddziaływania planowanego obiektu w stosunku do nieruchomości należącej do B. i Z. Ż. Zatem nie sposób uznać, że wskazany błąd organu sprawił, że H. Ż. stał się stroną tego postępowania. Skoro zaś H. Ż. nie występował w niniejszej sprawie w charakterze strony, a jedynie pełnomocnika stron, to nie posiada własnego interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji. Decyzja ta dotyczy bowiem wyłącznie interesu prawnego B. i Z. Ż., których skarga został odrzucona z powodu nieuiszczenia wpisu. W tej sytuacji skarga H. Ż. podlega oddaleniu z powodu braku legitymacji procesowej. Z tego względu Sąd nie może dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji, a tym samym odnieść się do zarzutów merytorycznych zawartych w skardze.

Także Stowarzyszenie "[...]" nie jest uprawnione do wystąpienia ze skargą w niniejszej sprawie, gdyż nie brało udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, co warunkuje – zgodnie z powołaną wyżej treścią art. 50 § 1 p.p.s.a. możliwość wniesienia skargi przez organizacje społeczną. Wprawdzie pismem z dnia "[...]" H. Ż. jako przewodniczący Stowarzyszenia złożył wniosek o dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w toczącym się postępowaniu wznowieniowym na prawach strony, lecz pismem Starosty "[...]" z dnia "[...]" został poinformowany, że z mocy art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego organizacja społeczna nie może być stroną postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę, a nie ma zastosowania w niniejszej sprawie art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego. W związku z tym Stowarzyszenie nie brało udziału w tym postępowaniu i nie było adresatem decyzji organu I instancji. Natomiast okoliczność, że organ odwoławczy błędnie wskazał także Stowarzyszenie jako adresata decyzji, a także doręczył swoją decyzję temu podmiotowi nie spowodowało, że stało się ono stroną postępowania. W odróżnieniu od innych stron postępowania przystąpienie organizacji społecznej do postępowania wymaga od organu wydania postanowienia dopuszczającego taki udział, które w tej sprawie nie zostało wydane. Ponadto z mocy art. 28 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego udział organizacji społecznej w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę w ogóle jest wykluczony, co odnosi się to także do postępowań nadzwyczajnych. Zatem także Stowarzyszenie nie było uprawnione do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargi oddalił.