Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 585/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33,  art. 34,  art. 35
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 135,  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2019 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda (Wojewoda), działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu

postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, dalej: k.p.a.)

po rozpatrzeniu odwołania Spółki A od decyzji Starosty "[...]" z dnia "[...]" odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I etapu inwestycji elektrowni wiatrowej "[...]" wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w postaci elektrowni wiatrowej oraz jej fundamentu na dz. nr "[...]", obr. "[...]", gm. "[...]" – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Postanowieniem z dnia "[...]" Starosta "[...]" nałożył na inwestora – Spólkę A (spółka) w sprawie pozwolenia na budowę I etapu inwestycji elektrowni wiatrowej "[...]" wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w postaci elektrowni wiatrowej oraz jej

fundamentu na działce "[...]", obręb "[...]", gmina "[...]" – obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o niezbędne dokumenty:

- złożenie wyjaśnień co do zakresu wniosku (inny tytuł inwestycji we wniosku i na projekcie budowlanym),

- 4 egz. projektu budowlanego,

- warunki techniczne przyłączenia do linii 15 kV zgodnie z pkt. 2 decyzji o warunkach zabudowy .

Decyzją z dnia "[...]" Starosta, działając na podstawie art. 35 ust. 3 i w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202, dalej: p.b.), po rozpatrzeniu wniosku spółki w sprawie budowy I etapu inwestycji elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w postaci elektrowni wiatrowej oraz jej fundamentu na działce "[...]", obręb "[...]" – odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 28 stycznia 2019 r. wpłynęło pismo inwestora informujące że: modyfikuje zakres wniosku, przedkłada zaktualizowaną stronę projektu i rysunek zagospodarowania terenu, wezwanie do dostarczenia warunków przyłączenia jest bezpodstawne. Dlatego też nie można zatwierdzić projektu budowlanego, w którym: nie pokazano projektowanego całego zamierzenia budowlanego (wymagane elementy sieci do zatwierdzenia są pokazane orientacyjnie str. 5 projektu) oraz projekt nie spełnia wymagań co do systematyki. Dostarczenie warunków technicznych przyłączenia do linii 15 k V wynika z decyzji o warunkach zabudowy - Starosta nie może zatwierdzić projektu który nie ma możliwości przyłączenia do sieci.

W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zarzuciła wydanie postanowienia i decyzji z naruszeniem art. 33 ust. 1 i ust. 2, art. 34 ust. 3 , art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 35 ust. 4 p.b., § 5 Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki wystarcza Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935) oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]’ Wojewoda wskazał, że kwestionowane przez skarżącą spółkę orzeczenie organu I instancji wydane zostało na skutek tego, że inwestor nie wypełnił nałożonych nań postanowieniem z dnia 14 stycznia 2019 r. obowiązków usunięcia nieprawidłowości w dokumentach złożonych przy wniosku poprzez doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z zapisami decyzji Wójta z dnia "[...]" o warunkach

zabudowy oraz do zgodności zakresu i formy projektu budowlanego. Wynika to z powołanej w sentencji podstawy prawnej decyzji - art. 35 ust. 3 p.b. Jak wynika z akt sprawy, inwestor w dniu 29 stycznia 2019 r. wypełnił obowiązek, nałożony ww. postanowieniem, ale tylko co do zakresu i formy projektu budowlanego. W postanowieniu z "[...]" organ ustalił, że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami decyzji Wójta z dnia "[...]" o warunkach zabudowy. Jak uznał organ I instancji, zgodnie z ww.

decyzją przyłączenie projektowanej elektrowni wiatrowej do linii 15kV ma odbyć się

na podstawie warunków technicznych operatora sieci.

Z kolei w projekcie budowlanym nie było dokumentów potwierdzających zgodność

zaprojektowanego przyłączenia do sieci 15 kV z warunkami technicznymi wydanymi

przez operatora sieci. Dlatego też Starosta "[...]" nałożył na inwestora

obowiązek usunięcia tej nieprawidłowości. Wojewoda podniósł, że spór powstał w sprawie na skutek tego, że w ocenie skarżącej organ I instancji bezpodstawnie żądał

przedłożenia warunków technicznych podłączenia farmy wiatrowej do sieci

elektroenergetycznej. Po nowelizacji art. 34 ust. 3 pkt 4 p.b.

(28 czerwca 2015 r.) obowiązek załączania do projektu budowlanego warunków

technicznych podłączenia obiektu do sieci został zniesiony. Dlatego też skarżąca

kwestionowała odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia jej

pozwolenia na budowę. Jednak stanowisko skarżącej nie jest zasadne. Podstawą wydania decyzji negatywnej, odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę był art. 35 ust. 3 p.b., nakazujący wydanie takiej negatywnej decyzji, jeżeli strona zobowiązana do usunięcia naruszeń w zakresie objętym sprawdzeniem przez organ architektoniczno-budowlanej (art. 35 ust. 1 p.b.) uchybi terminowi i naruszeń nie usunie. Niewypełnienie przez inwestora nałożonego przez organ obowiązku wyeliminowania niezgodności z decyzją o warunkach zabudowy, musi skutkować odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stosownie do treści art. 35 ust. 3 p.b. Skoro inwestor w wyznaczonym terminie nie usunął wskazanego przez organ naruszenia, a jedynie przedstawił własne stanowisko w tej sprawie (pismo z dnia28 stycznia 2019 r.), to organ I instancji nie miał innej możliwości prawnej, jak tylko - po

bezskutecznym upływie określonego w postanowieniu terminu - wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję Wojewody spółka zarzuciła jej naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1

ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż związanie organu I instancji decyzją o warunkach zabudowy oznacza, że przy wydawaniu decyzji

o pozwoleniu na budowę sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy obejmuje uprawnienie do żądania przedłożenia warunków przyłączenia do sieci, podczas gdy do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy wystarczająca jest analiza samego projektu budowlanego, w którym na mapie do celów projektowych przedstawione zostało przyłącze elektrowni do istniejącej sieci elektroenergetycznej, a zatem projekt budowlany jest w tym zakresie zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy,

-art. 33 ust. 1 p.b. w zw. z art. 33 ust. 2 p.b. w zw. z art. 34 ust. 3 p.b. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1) i 2) p.b, w zw. z art. 35 ust. 4 p.b. poprzez błędne przyjęcie, że inwestor był zobowiązany przedłożyć warunki techniczne przyłączenia do linii 15 kV, w konsekwencji czego bezzasadnie, pomimo spełnienia wszystkich wymagań ustawowych

dotyczących treści wniosku o pozwolenie na budowę oraz formy i treści projektu budowlanego, wydano decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy, podczas gdy z art. 33 ust. 2 p.b. oraz art. 34 ust. 3 p.b. nie wynika obowiązek

przedkładania warunków przyłączenia w postępowaniu o wydanie

pozwolenia na budowę ani w postaci załącznika do wniosku o wydanie

pozwolenia na budowę, ani w postaci elementu projektu budowlanego,

- art. 35 ust. 3 p.b. poprzez błędne uznanie, iż organ I instancji nie

miał innej możliwości jak wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia

projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli

inwestor nie usunął naruszeń wskazanych w postanowieniu wydanym

na podstawie przepisu art. 35 ust. 3 p.b., podczas gdy obowiązek

usunięcia wskazanych nieprawidłowości może być realizowany przez

inwestora w każdej formie, która powoduje eliminację naruszeń

wymogów określonych wart. 35 ust. 1 p.b., w tym także poprzez

wskazanie organowi, że naruszenie tych wymogów nie występuje.

2) przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 15 k.p.a, w zw. z art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a.

poprzez zaniechanie przez organ II instancji rozpatrzenia w sposób

wyczerpujący materiału dowodowego i zaniechanie rozpoznania

wszystkich zarzutów odwołania od decyzji Starosty "[...]" z dnia "[...]", tj. nie rozpoznanie zarzutów określonych w punktach 2, 3 i 4 petitum odwołania, co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego celu

postępowania odwoławczego.

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu

w mocy decyzji Starosty "[...]" z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie co

do istoty sprawy, tj. wydanie decyzji zatwierdzającej projekt

budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Wskazując na powyższe spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona, a jej zarzuty trafne.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1308, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne w ramach kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem wydawanych rozstrzygnięć oceniają, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z "[...]" utrzymującą w mocy decyzję Starosty "[...]" z ‘[...]" odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I etapu inwestycji elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w postaci elektrowni wiatrowej oraz jej fundamentu na dz. nr "[...]", obr. "[...]’, gm. ‘[...]".

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia stanowił art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 p.b.

W myśl art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1/ zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2/ zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3/ kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4/ wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Z kolei stosownie natomiast do treści art. 35 ust. 3 p.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Reasumując, z przepisów art. 33 ust. 2 p.b. i art. 35 ust. 1 i 3 p.b. wynika, że ewentualne braki wniosku o pozwolenie na budowę stanowią braki materialnoprawne, które organ architektoniczno-budowlany bada na etapie późniejszym niż wstępne badanie formalnej kompletności wniosku, oparte o przepisy art. 66 § 2 i 3 k.p.a. oraz art. 33 ust. 2 p.b.

Wymaga jednak podkreślenia, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż z art. 35 ust. 1 p.b. wynika ograniczony zakres badania projektu budowlanego. Stosownie bowiem do treści art. 34 ust. 3 pkt 1 i 2 p.b. projekt budowlany składa się m.in. z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz z projektu architektoniczno-budowlanego. Z kolei w wyniku nowelizacji art. 35 u.p.b., dokonanej na mocy art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do u.p.b. wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej, w następstwie czego uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego) zostały ograniczone w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego do kompetencji obejmującej sprawdzenie jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone - stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b. - do projektu zagospodarowania działki (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 940/07, LEX nr 491284 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 3007/13, LEX nr 2086973). Pamiętać przy tym należy, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany. Oznacza to, że jeżeli inwestor spełni określone prawem wymogi, w tym także w zakresie zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 u.p.b.).

Wprawdzie brak usunięcia naruszeń jest samoistną i prawnie wystarczającą przesłanką do wydania decyzji odmownej. Rygorem niezastosowania się do wezwania organu jest nie pozostawienie podania bez rozpoznania, ale właśnie merytoryczna decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Jednakże dla pełnego obrazu sprawy powyższa teza winna być uzupełniona o konstatację, że przepis art. 35 ust. 3 p.b. określa powinność organu administracji w razie stwierdzenia, że przedłożony projekt budowlany nie odpowiada warunkom (warunkowi) wymienionym w ust. 1 art. 35 p.b. Powinnością tą jest umożliwienie inwestorowi, poprzez wydanie stosownego postanowienia, uzupełnienia wskazanego braku w zakreślonym terminie. W razie bezskutecznego upływu terminu organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, ale nie dlatego, że w związku z wydanym postanowieniem inwestor pozostał bezczynny, ale w istocie dlatego, że przedłożony projekt obarczony jest rzeczywistą wadą lub brakiem, których inwestor, pomimo wezwania, nie usunął. Innymi słowy legalną podstawą odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę może być nieuzupełnienie nieprawidłowości w rozumieniu art. 35 ust. 3 p.b. wskazanych w postanowienie wydanym w trybie analizowanego przepisu, lecz tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy rzeczone nieprawidłowości mają oparcie w materialnoprawych podstawach zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wskazanych w art. 35 ust. 1 p.b. W przeciwnym bowiem wypadku, tj. gdy nałożony postanowieniem w trybie art. 35 ust. 3 p.b. obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości nie opiera się na legalnych kryteriach weryfikacji projektu budowlanego wskazanych w art. 35 ust. 1 pkt 1-4 p.b., to odmowa jego zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę w istocie rzeczy opiera się na bezprawnym - jako nie mającym oparcia w przepisie rangi ustawowej - warunku zastrzeżonym w analizowanym postanowieniu. W takiej sytuacji organ wydając decyzję odmowną, nie może ograniczyć się do stwierdzenia, że wskazany w wydanym wcześniej postanowieniu brak nie został przez inwestora uzupełniony, ale musi wykazać, że brak ten rzeczywiście istniał i miał oparcie w źródłach prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności w randze ustawowej. W konsekwencji powyższego organ wydając decyzję odmowną jest zobowiązany jednoznacznie wskazać, które z obligatoryjnych wymagań wynikających z art. 35 ust. 1 p.b. nie zostały przez inwestora spełnione. Decyzja odmowna wydawana w powyższym trybie musi być więc precyzyjna, a organ powinien dokładnie wskazać, które punkty postanowienia, zawierające nałożone obowiązki dotyczące usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie budowlanym nie zostały wykonane i uzasadnić, że obowiązek określony w każdym z tych punktów był wymagany. To zaś oznacza, że stwierdzenie braku podstaw do korzystania z instytucji wezwania, o której mowa w art. 35 ust. 3 p.b., unicestwia zastosowany rygor zastrzeżony na wypadek niewykonania postanowienia w określonym terminie. Wobec powyższe nie powinno dziwić, że omyłkowe nałożenie przez organ na inwestora obowiązków w trybie art. 35 ust. 3 nie pozbawia go prawa do odstąpienia od ich egzekwowania w sytuacji wykazania przez inwestora wadliwości zajętego wcześniej stanowiska, np. stosowną ekspertyzą, pismami wyjaśniającymi (por. wyrok NSA z 28. kwietnia 2005 r., OSK 1250/04, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z takową sytuacją mieliśmy do czynienia w przedmiotowej sprawie, tj. jedyną podstawą odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę było niewypełnienie nałożonego postanowieniem z ‘[...]" obowiązku dostosowania projektu budowlanego do stanu zgodności z ustaleniami decyzji Nr "[...]" Wójta "[...]" z "[...]" o warunkach zabudowy, gdzie wskazano, że przyłączenie projektowanej elektrowni wiatrowej do linii 15 KV ma się odbyć na podstawie warunków technicznych operatora sieci, zaś przedłożony projekt budowlany rzeczonego wymogu nie spełniał.

W tej mierze Sąd zauważa, że w myśl art. 34 ust. 3 pkt 4 p.b. – w brzemieniu nadanym przez art. 1 pkt 12 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U.2015.443) zmieniającej nin. ustawę z dniem 28 czerwca 2015 r. – projekt budowlany powinien zawierać 3) stosownie do potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Z kolei przed wspomnianą zmianą stanowił, że projekt budowlany powinien zawierać stosownie do potrzeb:

a) z zastrzeżeniem art. 33 ust. 2 pkt 6, oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych,

b) oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych.

Elementy projektu budowlanego wymienione w art. 34 ust. 3 pkt 3 i 4 p.b. są w nim zamieszczane, jeżeli istnieje taka potrzeba. Ocena istnienia takiej potrzeby należy do projektanta, a także organu administracji architektoniczno-budowlanej, który w sytuacji braku któregokolwiek z tych elementów wzywa inwestora do jego uzupełnienia w określonym terminie na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. pod rygorem odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Przywołana nowelizacja z dnia 20 lutego 2015 r. istotnie ograniczyła ilość elementów projektu budowlanego zamieszczanych w nim stosownie do potrzeb, w kierunku i zakresie powyżej przywołanym. Wymóg złożenia tego oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych oraz dróg lądowych został wprowadzony w celu uniknięcia sytuacji, w których obiekty budowlane są wznoszone na terenach do tego nieprzygotowanych, co mogłoby skutkować w przyszłości wymuszaniem przez inwestora uzbrojenia terenu. Obecnie ten obowiązek nie istnieje. Ustawodawca wyszedł bowiem z założenia, że wymagania dotyczące podłączenia działki budowlanej do sieci, w tym drogowej, zawierają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a ponadto wymagania te są określane i weryfikowane na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy (zaś w przypadku obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – ustalane w tym planie). Nie ma zatem potrzeby, aby na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej weryfikował możliwość przyłączenia do sieci, leży to bowiem w interesie inwestora. Obecnie uzyskiwanie warunków przyłączenia do sieci jest czynnością spoza sfery prawa administracyjnego, odbywającą się między inwestorem, a gestorem sieci (obowiązujące przepisy prawa nie ustanawiają obowiązku wydania warunków przyłączenia do sieci infrastruktury technicznej). Jednocześnie spełnienie przez zrealizowany budynek wymagań określonych w powołanym wyżej rozporządzeniu obecnie weryfikowane jest na etapie oddawania obiektu budowlanego do użytkowania. Ponadto, w przypadku gdy warunki przyłączenia do sieci są wymagane dla dokonania innej czynności w ramach sporządzania projektu budowlanego (np. uzgodnienia projektu przez rzeczoznawcę do spraw ochrony przeciwpożarowej), nie będzie przeszkód, aby inwestor uzyskał warunki przyłączenia na zasadach obowiązujących obecnie, tj. w drodze pozaadministracyjnej czynności między inwestorem (projektantem), a dostawcą mediów.

W świetle powyższego nałożony postanowieniem wymóg przedłożenia warunków technicznych przyłączenia elektrowni wiatrowej do linii 15 kV zgodnie z warunkami decyzji o warunkach zabudowy nie znajdował wsparcia w przepisach rangi ustawowej, w tym wypadku art. 34 ust. 3 pkt 4 p.b. w zw. z art. 35 ust. 1 p.b., co czyniło go bezprawnym, a przeto odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z powyższej przyczyny całkowicie niedopuszczalną. W tej sytuacji konstatacja Wojewody, że skoro inwestor w wyznaczonym terminie nie usunął wskazanego przez organ naruszenia, a jedynie przedstawi l własne stanowisko w sprawie, to organ I instancji nie miał innej możliwości, jak tylko wydać decyzję negatywna dla wnioskodawcy świadczy o całkowitym niezrozumieniu istoty i sensu art. 35 ust. 3 p.b, ani też siły argumentacji skarżącej Spółki.

Kontynuując postępowanie organy będą miał na uwadze zaprezentowaną wykładnię art. 34 ust. 3 pkt 4 p.b., która w realiach przedmiotowej sprawy nie sprzeciwia się pozytywnemu rozstrzygnięciu sprawy co do istoty dla Spółki z przyczyny wskazanej w skarżonych decyzjach.

Mając na względzie powyższe rozważania Sąd uznał, że organy naruszyły art. 34 ust. 3 pkt 4 p.b. poprzez jego błędną wykładnię, stąd też działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Orzeczenie o kosztach wydano na podstawie art. 200 i art. 200 § 2 p.p.s.a., przy czym na zasądzoną kwotę 997 zł składa się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy (500 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) oraz opłaty skarbowej z tytułu udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).