Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3697/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 134 par. 2, art. 161 par. 1 pkt 1, art. 188, art. 193, art. 203 pkt 2, art. 207 par. 2, art. 269 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 89 ust. 1 pkt 1, art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 471
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Milena Dąbkowska po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. C. B.i R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 czerwca 2016 r.; sygn. akt V SA/Wa 1114/16 w sprawie ze skargi T. spółki z o.o. w W. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie N. C. B. i R. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od N. C. B. i R. na rzecz T. spółki z o.o. w W. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1114/16 po rozpoznaniu skargi T. Sp. z o.o. w W. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej: NCBiR) z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu: 1. stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju, 2. zasądził na rzecz T. Sp. z o.o. w W. zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

W dniu [...] lipca 2015 r. T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła do NCBiR, w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014 – 2020, Działanie 1.1 "Projekty B+R przedsiębiorstw", Konkurs 1/1.1.1/2015, wniosek o dofinansowanie projektu pt.: [...] – Telemedyczna diagnostyka i zarządzanie informacją medyczną – zaawansowanym systemem interaktywnych algorytmów medycznych we wczesnej profilaktyce i diagnostyce zdrowotnej, o nr [...].

Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. Spółka została przez NCBiR poinformowana, iż ocena merytoryczna wniosku zakończona została wynikiem negatywnym. W piśmie wyjaśniono, iż projekt nie spełnił wszystkich kryteriów dostępu wskazanych w § 10 ust. 15 pkt. 2a Regulaminu przeprowadzania konkursu oraz nie uzyskał wymaganej liczby punktów zgodnie z § 10 ust. 15 pkt. 2b i 2c Regulaminu.

Wskazano, iż Kryterium dostępu: "Kwestia własności intelektualnej nie stanowi bariery dla wdrożenia projektu" ocenione zostało na NIE przede wszystkim z powodu braku wskazania przez Stronę nazwy kancelarii patentowej, na którą Spółka się we wniosku powołała oraz przedstawienie w sposób budzący wątpliwości strategii ochrony własności intelektualnej rezultatów projektu. Zarzucono także mało realistyczne założenia dotyczące opatentowania deklarowanych zgłoszeń patentowych oraz brak analizy konkurencji globalnej, przykładowo wskazując : [...] czy [...].

Kryterium punktowemu: "Opłacalność wdrożenia" przyznano tylko 2 punkty, bowiem zdaniem oceniającego dane w uzasadnieniu analizy finansowej przedstawione zostały we wniosku w sposób mało czytelny, skrótowy i detaliczny a nadto plany przychodowe uznano za nadmiernie optymistyczne. Analizę ryzyka uznano za wykonaną bardzo pobieżnie.

W Informacji o nieuwzględnieniu protestu z dnia [...] kwietnia 2016 r. NCBiR uznało oceny pierwotne za prawidłowe.

WSA w W. w oparciu o art. 61 ust. 8 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 217, dalej: u.z.r.p.), uwzględnił skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na jej wynik. Jednocześnie sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ przede wszystkim naruszył zasadę rzetelności dokonanych ocen wskazaną w art. 37 ust. 1 u.z.r.p., a uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zawiera wewnętrzne niezgodności i nielogiczności.

Przy ocenie kryterium dostępu: "Kwestia własności intelektualnej nie stanowi bariery dla wdrożenia projektu" organ bowiem, wbrew zapisom zawartym w "Przewodniku po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój, 2014 – 2020", kwestionował brak wskazania przez Stronę nazwy kancelarii patentowej. Tymczasem w Przewodniku (II.Ocena Merytoryczna Gospodarczo-Biznesowa, pkt 2.) wymieniono warunki, których spełnienie jest obligatoryjne oraz zapisano, iż "Kryterium uznaje się za spełnione w sytuacji, gdy zostały spełnione wszystkie ww. warunki". Wśród tych warunków nie ma wymogu wskazywania nazw podmiotów, do których Strona odwołała się we wniosku.

Równocześnie, gdy przy ocenie projektu, którego celem ma być: "...stworzenie zbioru algorytmów medycznych – zintegrowanych ze sobą w spójny i inteligentny system decyzyjny – których późniejsze użycie umożliwi użytkownikowi uzyskanie informacji medycznej dot. Wstępnej diagnozy, rekomendacji leczenia czy skierowania go do właściwego poziomu med. W następstwie opracowania systemu algorytmów medycznych, w ramach prac rozwojowych zostanie wytworzone narzędzie informatyczne", opiniujący projekt wskazuje jako właściwe porównawcze odniesienie się do [...] – za zasadny należy uznać zarzut braku rzetelności i kompetencji oceniającego.

W odniesieniu do kryterium "Opłacalność wdrożenia" Sąd wskazał, iż ocena została przeprowadzona w sposób nie dający się zweryfikować w oparciu o warunki wymienione w Przewodniku (Kryterium Punktowe, pkt 3.). Ani informacja zawarta w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. ani uzasadnienie zaskarżonego do Sądu nieuwzględnienia protestu nie przekładają się bowiem na proste i konkretnie uzasadnione odpowiedzi na wymienione w Przewodniku kwestie. Równocześnie dyskwalifikuje stanowisko organu mylne przyjęcie do rozważań "penetracji rynku" w wymiarze 29% a nie jak to wynika z wniosku – 3,19 %.

Analiza uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, zdaniem Sądu, wskazuje na niezrozumiałą niekonsekwencje organu, który z jednej strony przyznał Spółce rację co do braku istnienia w dokumentacji konkursowej wymogu wskazywania podmiotu zewnętrznego realizującego badanie czystości patentowej, określania humorystycznym mianem [...] stawiania sobie samemu diagnozy w oparciu o różne dane znalezione w Internecie, istnienia we wniosku przedstawienia metodyki szacowania przychodów z wdrażania a równocześnie ustalenie tych faktów nie spowodowało weryfikacji stanowiska oceniających.

Uwzględniając nadto wskazany w skardze zarzut niespornego błędu we wskazanej podstawie nieuwzględnienia wniosku, należy stwierdzić, iż ocena projektu nie została dokonana w wymagany art. 37 ust. 1 u.z.r.p. sposób, tj. przejrzyście, rzetelnie i bezstronnie.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia złożyło Narodowe Centrum Badań i Rozwoju. Wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na:

1) naruszeniu art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 8 pkt a) u.z.r.p. w zw. z art. 37 ust. 1 u.z.r.p. poprzez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do wadliwej kontroli działalności organu administracji, a w konsekwencji do uwzględnienia złożonej przez stronę skargi, pomimo, że informacja NCBR o rozstrzygnięciu protestu została sporządzona w sposób zgodny z przepisami prawa, a przede wszystkim zawierała odniesienie do zarzutów podniesionych przez stronę w proteście.

2) naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 ust. 1 u.z.r.p. w zw. z art. 49 ust. 3 pkt 4 u.z.r.p. poprzez stwierdzenie, że ocena projektu została dokonana przez ekspertów nieposiadających adekwatnych kompetencji, mimo, że podniesione przez stronę okoliczności nie były tego rodzaju, aby wskazywały na uzasadnione wątpliwości co do braku kwalifikacji oceniających;

3) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 u.z.r.p. poprzez przekroczenie przez WSA zakresu kognicji ustalonej powyższym przepisem, polegające na dokonaniu przez WSA merytorycznej oceny spełnienia przez projekt zaskarżonych kryteriów, podczas gdy zgodnie z ww. przepisem Sąd jest uprawniony wyłącznie do zbadania, czy ocena projektu została przeprowadzona zgodnie z prawem i uwzględniania skargi, w przypadku stwierdzenia takiego naruszenia, nie zaś do oceny czy wskazane we wniosku informacje pozwalają na uznanie spełnienia danego kryterium tudzież oceny, że złożony wniosek spełnił kwestionowane w proteście kryteria.

4) naruszeniu art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 64 u.z.r.p. poprzez całkowite pominięcie twierdzeń i argumentów podniesionych przez organ w odpowiedzi na skargę, czego wyrazem jest brak jakiegokolwiek odniesienia się do tych twierdzeń i argumentów w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co w konsekwencji uniemożliwiło organowi polemikę z treścią rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną T. Spółka z o.o. w W. wniosła o oddalenie skargi Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach oddalając ją jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, a w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie. Z tej regulacji wynika zatem jednoznacznie, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje już po raz czwarty, jako organ władzy publicznej sprawy administracyjnej, lecz orzeka jedynie, co do usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej opartej na podstawach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Czym innym jest przytoczenie podstawy kasacyjnej i wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu itp.) ustawy zostały naruszone, a czym innym wszechstronne i przejrzyste uzasadnienie podstawy kasacyjnej, co do każdego wskazanego jako naruszonego przepisu prawa poprzez wyraźne określenie na czym uchybienie polegało i uprawdopodobnieniu, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W sytuacji, kiedy adresatem zarzutu naruszenia prawa, zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania, może być tylko Sąd I instancji wymienienie przepisów naruszonych przez Sąd jest warunkiem koniecznym wykonania obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych, ponieważ przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest wyrok sądu, a nie rozstrzygnięcie ostateczne. Powołanie podstawy kasacyjnej wymaga jednak czytelnego, jasnego i zrozumiałego uzasadnienia nawiązującego wprost do zarzutów podniesionych w ramach wskazanej podstawy kasacyjnej.

Za podstawę wyroku z 10 czerwca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1114/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju, z których wynika że T. Sp. z o.o. w W. nie uzyskała dofinansowania projektu, ponieważ jej wniosek uzyskał negatywną ocenę merytoryczną. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) u.z.r.p., w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1. Wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd I instancji z powołaniem art. 37 ust. 1 u.z.r.p. wyraził pogląd, że organ naruszył zasadę rzetelności dokonanych ocen, a uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zawiera wewnętrzne niezgodności i nielogiczności. Przy ocenie kryterium dostępu organ wbrew zapisom zawartym w Przewodniku, kwestionował brak wskazania przez stronę nazwy kancelarii patentowej, kiedy to wśród warunków spełnienia tego kryterium nie ma wymogu wskazywania nazw podmiotów, do których strona zwracała się we wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał za zasadny zarzut braku rzetelności i kompetencji oceniającego, który wskazał, jako właściwe porównawcze odniesienie się do [...]. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że w odniesieniu do kryterium "Opłacalność wdrożenia" ocena została przeprowadzona w sposób nie dający się zweryfikować w oparciu o warunki wymienione w Przewodniku. Dodatkowo organ mylnie przyjął do rozważań "penetracji rynku" wymiar 29%, a nie jak wynika z wniosku – 3,19%.

Należy przypomnieć, że przepisy art. 153 i art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a. zakreślają granice postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przez ocenę prawną wyrażoną przez wojewódzki sąd administracyjny rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt, zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję wyraził w trybie art. 153 p.p.s.a. ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, wiążące w sprawie sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

Według obowiązującego od dnia 13 września 2014 r. art. 46 ust. 4 u.z.r.p., właściwa instytucja przekazuje niezwłocznie wnioskodawcy pisemną informację o zakończeniu oceny jego projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem oceny i podaniem liczby punktów otrzymanych przez projekt lub informacji o spełnieniu albo niespełnieniu kryteriów wyboru projektów. Jeżeli projekt otrzymał negatywną ocenę, informacja zawiera pouczenie o możliwości wniesienia protestu na zasadach i w trybie, o których mowa w art. 53 i art. 54 (art. 46 ust. 5 u.z.r.p.).

Z kolei, zgodnie z art. 50 u.z.r.p., do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów.

Wprowadzając to wyłączenie, ustawodawca w sprawach objętych u.z.r.p. stworzył system procedury odwoławczej oraz szczególną procedurę sądowo administracyjną, która stosowana jest w procesie sądowej kontroli rozstrzygnięć w sprawach finansowania projektów. Badając legalność przeprowadzonej oceny projektu przez instytucję w szczególnym trybie uregulowanym u.z.r.p. wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę dokonanej przez organ oceny projektu badając, czy została ona przeprowadzona w sposób nienaruszający prawo. Wojewódzki sąd administracyjny w wyniku rozpoznania skargi może zastosować jeden z trzech środków określonych w u.z.r.p.: uwzględnić skargę, stwierdzając, że: ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję (ewentualnie stwierdzając, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe.

Ocena projektu jest przeprowadzona w sposób naruszający prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik oceny między innymi, kiedy naruszono ogłoszone w trybie art. 40 ust. 2 u.z.r.p. informacje o konkursie, regulamin konkursu, w tym kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 u.z.r.p.), jak również zasady normatywne określone w art. 37 ust. 1 u.z.r.p. (Właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania).

Powołując podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, kasator powinien wskazać przepisy p.p.s.a. naruszone przez Sąd I instancji.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie naruszył przepisów postępowania dokonując kontroli działalności administracji publicznej orzekając w sprawie skargi na nieuwzględnienie protestu oraz stosując środek określony w ustawie - uwzględnienie skargi ze stwierdzeniem, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny skutkujące jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję. Uwzględnienie skargi na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) u.z.r.p. było konsekwencją stwierdzenia przez Sąd I instancji, że doszło do naruszenia prawa, które miało istotny wpływ na wynik oceny. Zastosowanie przez wojewódzki sąd administracyjny środka określonego w ustawie nie jest naruszeniem prawa o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie naruszył art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) u.z.r.p.

W ramach omawianej podstawy kasacyjnej kastor zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 37 ust. 1 u.z.r.p. w związku z art. 49 ust. 3 pkt 4) u.z.r.p. w powiązaniu z art. 3 § 1 p.p.s.a. Według art. 37 ust. 1 u.z.r.p., właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Natomiast zgodnie z art. 49 ust. 3 pkt 4) u.z.r.p., właściwa instytucja wyznacza eksperta spośród kandydatów na ekspertów, którzy posiadają wiedzę, umiejętności, doświadczenie lub wymagane uprawnienia w dziedzinie objętej programem operacyjnym, w ramach której jest dokonywany wybór projektu.

Przyjmuje się, że prawo materialne to normy prawne bezpośrednio regulujące stosunki pomiędzy podmiotami prawa, określając przesłanki (fakty) powodujące ich powstanie, zmianę lub wygaśnięcie. Do prawa materialnego zalicza się również normy prawne regulujące określone obowiązki, zakazy lub nakazy i przewidujące określone sankcje za ich nieprzestrzeganie. Inaczej mówiąc, przepisy prawa materialnego to takie, które kształtują sytuację prawną podmiotu.

Przepis art. 49 ust. 3 pkt 4) u.z.r.p. kształtuje prawa i obowiązki właściwej instytucji oraz wyznaczonego przez nią eksperta, który musi spełniać ustawowe wymagania. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji tego przepisu prawa materialnego stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony. Stawianie tego zarzutu w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. formalnie nie jest dopuszczalne, przez co jest merytorycznie nietrafne.

Przepis art. 37 ust. 1 u.z.r.p.: "Właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania", nie wskazuje podmiotu oraz warunków otrzymania dofinansowania projektu. Regulacja ta jest zatem przepisem postępowania tj. zespołem norm prawnych regulujących uprawnienia i obowiązki uczestników postępowania w sprawie dofinansowania projektu, zapewniającą przede wszystkim obronę interesów prawnych beneficjenta.

Kasator nie uzasadnił, dlaczego Sąd I instancji naruszył ten przepis ustalając, że w rozpoznawanej sprawie organ naruszył zasadę rzetelności dokonanych ocen, kiedy to w uzasadnieniu zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. szczegółowo wskazał i uzasadnił, na czym polegało naruszenie zasady rzetelności odwołując się do określonych regulaminem projektu kryteriów wyboru.

Zgodnie z art. 64 u.z.r.p., w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Pojęcie odpowiedniego stosowania przepisów prawa oznacza, że w przepisie zawierającym taką konstrukcję legislacyjną, zwanym przepisem odsyłającym można wyodrębnić tę część, którą określa się jako zakres odniesienia oraz tę część dotyczącą przepisów odniesienia (przepisów stosowanych), która wskazuje, jakie przepisy mają być odpowiednio stosowane. Chodzi o trzy grupy przypadków: przepisy odniesienia stosuje się bez żadnych zmian w ich dyspozycji do danego zakresu odniesienia, czyli wprost; przepisy odniesienia stosuje się z pewnymi zmianami; niestosowanie przepisów do innego zakresu odniesienia

(por. m.in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2006 r., III CZP 56/06, OSNC 2007, nr 3, poz. 43).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09 wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie naruszył wskazanych przepisów prawa, ponieważ uwzględniając skargę na nieuwzględnienie protestu uznał za uzasadnione niektóre zarzuty podniesione w skardze, stwierdzając jednocześnie, że nie wszystkie były zasadne. Sąd I instancji nawet odpowiednio nie zastosował art. 134 § 1 p.p.s.a. Kasator nie wskazał, jakie to uchybienia nie podniesione w skardze dostrzegł Sąd I instancji, których miał dopuścić się organ administracji publicznej, będąc do tego zobowiązany z mocy wskazanego przepisu.

W ramach oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w trybie art. 153 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji wbrew twierdzeniom kasatora zawartym w pkt 3) petitum skargi kasacyjnej nie dokonał oceny, że wskazane we wniosku informacje pozwalają na uznanie spełnienia danego kryterium oraz, że złożony wniosek spełnił kwestionowane w proteście kryterium.

Nie jest również trafny zarzut podniesiony w pkt 4) petitum skargi kasacyjnej.

Według art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze jeśli argumentacja sądu łącznie przesądza o jej zasadności. Wymagane jest jedynie, by uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono jedynie syntezą stanowiska sądu (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., I OSK 62/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w razie ewentualnej kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (tak: wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., II FSK 1301/10). Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wszystkie wymogi ustawowe.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie 204 pkt 2) p.p.s.a.