Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 2/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 15e ust. 4 w zw. z art. 7 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 34a, art. 15e ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1800
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.
article: art. 121 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 146 par. 1, art. 200, art. 205 par. 2, art. art. 205 par. 4, art. 209
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Dnia 15 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Paweł Janicki Protokolant Asystent sędziego Daria Przybylska-Cieplucha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2022 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 października 2021 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.354.2021.2.AN w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A.M.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 19 lipca 2021 r., uzupełnionym pismem z dnia 5 października 2021 r., A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. (dalej: "skarżąca", "wnioskodawca") zwróciła się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "organ") o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.

Opisując zdarzenie przyszłe skarżąca podała, że przedmiotem jej działalności gospodarczej jest produkcja papieru dekoracyjnego oraz folii typu finisz – produkcja tych wyrobów jest objęta zezwoleniem na działalność w specjalnej strefie ekonomicznej, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych. Dochody uzyskane z prowadzonej działalności gospodarczej są wolne od podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. 2021 r., poz. 1800, dalej jako: "u.p.d.o.p.") w zakresie, w jakim działalność ta jest prowadzona na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia i w ramach dostępnego limitu zwolnienia. Wnioskodawca osiąga ponadto przychody opodatkowane podatkiem dochodowym od osób prawnych, których źródłem jest przede wszystkim sprzedaż towaru nabytego od innych spółek Grupy, a także sprzedaż złomu i makulatury, jej udział w 2020 roku wyniósł 5,03%. Wnioskodawca ponosi koszty uzyskania przychodów (zarówno przychodów opodatkowanych, jak i przychodów zwolnionych z opodatkowania z uwagi na zwolnienie strefowe). Wszystkie koszty, które można przypisać bezpośrednio do działalności Wnioskodawcy związanej z produkcją, sprzedażą, marketingiem itd. własnych produktów (tj. papieru dekoracyjnego i folii typu finisz) są zaliczane do kosztów działalności zwolnionej. Koszty identyfikowane są poprzez wskazanie Miejsca Powstawania Kosztów (MPK). Tam, gdzie jest to możliwe, wskazany jest MPK przypisany do działalności zwolnionej lub opodatkowanej. Jeżeli nie da się przypisać kosztu do konkretnej działalności, stosowany jest MPK dla działalności wspólnej i wówczas koszt liczony jest kluczem przychodowym. Dotyczy to przede wszystkim pewnej części wspólnych kosztów administracyjnych, części amortyzacji, wynagrodzeń. Różnice kursowe dotyczące przychodów są przypisywane szczegółowo, odpowiednio do działalności zwolnionej lub opodatkowanej. Różnice kursowe dotyczące zakupów rozliczane są kluczem przychodów, z uwagi na brak możliwości ewidencji szczegółowej. Koszty i przychody operacyjne Spółka przypisuje do konkretnej działalności. Tylko w przypadku, kiedy nie jest to jednoznaczne, stosowany jest klucz przychodowy. Powyższe dotyczy również kosztów i przychodów finansowych. Część usług, które Wnioskodawca nabywa i będzie nabywać w przyszłości na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, będzie stanowiło koszty usług, o których mowa w art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p. - są to w szczególności koszty usług doradczych, koszty usług marketingowych oraz koszty licencji. Usługi te są nabywane od podmiotów powiązanych z Wnioskodawcą w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p.; nie są natomiast nabywane od podmiotów mających siedzibę w krajach stosujących szkodliwą konkurencję podatkową. W zależności od rodzaju kosztów usług opisanych w art. 15e u.p.d.o.p., mogą one potencjalnie stanowić koszty działalności wolnej od podatku dochodowego od osób prawnych (czyli koszty działalności strefowej), koszty działalności opodatkowanej albo koszty, w przypadku których brak jest jednoznacznej możliwości przypisania ich wyłącznie do działalności wolnej od podatku (strefowej) albo do działalności opodatkowanej. W tym ostatnim przypadku koszty usług opisanych w art. 15e u.p.d.o.p., jako tzw. koszty wspólne, są alokowane poprzez zastosowanie odpowiedniego klucza alokacji (udział przychodów opodatkowanych w przychodach ogółem zgodnie z posiadaną przez Wnioskodawcę interpretację indywidualną).

W związku z powyższym opisem zadano pytanie, czy prawidłowy jest sposób obliczenia limitu, o którym mowa w art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p., polegający na tym, że wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów podlega nadwyżka ponad 5% kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów Wnioskodawcy innych niż przychody z działalności zwolnionej z podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 i ust. 4 u.p.d.o.p., pomniejszonych o przychody z tytułu odsetek, nad sumą kosztów uzyskania przychodów innych niż zwolnione z podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 i ust. 4 u.p.d.o.p., pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-16m i odsetek.

W ocenie skarżącej odpowiedź na to pytanie jest twierdząca.

Interpretacją indywidualną z dnia [...]. r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w przypadku osiąganego przez skarżącą dochodu z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie B na podstawie przewidzianego prawem zezwolenia, a więc dochodu wolnego od podatku, przychody i koszty uzyskania przychodów składające się na ten dochód są objęte regulacją art. 15e u.p.d.o.p. Zarówno bowiem koszty alokowane przez skarżącą do działalności opodatkowanej, jak i do działalności zwolnionej z opodatkowania podlegają ograniczeniom w zaliczaniu ich do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zatem, ustalając nadwyżkę kosztów usług ponad limit, o którym mowa w art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p., podlegającą wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów, nie należy uwzględniać kosztów usług stanowiących koszty działalności wolnej od podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.

W skardze na tę interpretację skarżąca zarzuciła:

1. Naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania prawa materialnego, tj. art. 15e ust. 1, ust. 4 i ust. 7 w zw. z art. 7 ust. 3 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. polegającą na przyjęciu, że:

a) z ustawy nie wynika, że koszty wymienione w art. 15e ustawy nie podlegają ograniczeniom w przypadku podmiotów prowadzących działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (tj. że nie mają zastosowania do wydatków na usługi i opłaty wskazane w art. 15e ust. 1, a dotyczące działalności prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej)

b) wszystkie przychody oraz koszty uzyskania przychodów (tj. zarówno opodatkowane jak i zwolnione) objęte są regulacją art. 15e ustawy, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że odesłanie zawarte w art. 15 ust. 4, nakazujące odpowiednie zastosowanie art. 7 ust. 3 do przychodów i kosztów, o których mowa w art. 15e ust. 1, prowadzi do wniosku, że przy wyliczaniu części wydatków podlegających wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów, nie uwzględnia się kosztów uzyskania przychodów ze źródeł przychodów, z których dochód nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub jest wolny od opodatkowania, czyli w okolicznościach niniejszej sprawy przychodów generujących dochód podlegający zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.;

c) błędnej wykładni art. 15e ust. 1 i ust. 4 ustawy, polegającej na dokonaniu interpretacji tych przepisów na podstawie uzasadnienia do ustawy wprowadzającej regulacje dotyczące wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków na rzecz podmiotów powiązanych (druk sejmowy 1878 z 2017 r.), w sytuacji, gdy brzmienie przepisu jest inne niż intencja prawodawcy wynikająca z uzasadnienia projektu ustawy, pierwszeństwo powinna mieć treść przepisu;

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 14h i art. 121 ustawy z 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 roku, poz. 1325 ze zm.) poprzez brak sformułowania przez organ prawidłowego uzasadnienia prawnego oceny stanowiska skarżącej, tj. całkowite pominięcie przytoczonych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej orzeczeń sądów administracyjnych i zawartej w nich argumentacji, a w konsekwencji - nieuwzględnienie w wydanej interpretacji aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych, z którego wynika odmienny niż zaprezentowany w skarżonej interpretacji sposób wykładni wskazanych wyżej przepisów u.p.d.o.p.

W związku z tym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w sprawie, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Kontroli Sądu poddano interpretację indywidualną, w której organ uznał za nieprawidłowe stanowisko skarżącej co do tego, czy prawidłowy jest sposób obliczenia limitu, o którym mowa w art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p., polegający na tym, że wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów podlega nadwyżka ponad 5% kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów Wnioskodawcy innych niż przychody z działalności zwolnionej z podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 i ust. 4 u.p.d.o.p., pomniejszonych o przychody z tytułu odsetek, nad sumą kosztów uzyskania przychodów innych niż zwolnione z podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 i ust. 4 u.p.d.o.p., pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-16m i odsetek.

Zdaniem organu, w przypadku osiąganego przez Spółkę dochodu z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie przewidzianych prawem zezwoleń, a więc dochodu wolnego od podatku, przychody i koszty uzyskania przychodów składające się na ten dochód są objęte regulacją art. 15e u.p.d.o.p. Zarówno bowiem koszty alokowane przez Wnioskodawcę do działalności opodatkowanej, jak i do działalności zwolnionej z opodatkowania podlegają ograniczeniom w zaliczaniu ich do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15e u.p.d.o.p. Z uwagi na to organ nie zgodził się ze skarżącą, że ograniczenie w zaliczaniu niektórych kosztów do kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15e ustawy, nie znajduje zastosowania do kosztów uzyskania przychodów, które alokowane są do dochodu wolnego od opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34.

W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego – art. 15e ust. 1, ust. 4 i ust. 7 w zw. z art. 7 ust. 3 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. oraz prawa procesowego – art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 14h i art. 121 O.p.

Zarzutami tymi i powołaną podstawą prawną Sąd jest związany na podstawie art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p., podatnicy są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty: 1) usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze, 2) wszelkiego rodzaju opłat i należności za korzystanie lub prawo do korzystania z praw lub wartości, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7, 3) przeniesienia ryzyka niewypłacalności dłużnika z tytułu pożyczek, innych niż udzielonych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, w tym w ramach zobowiązań wynikających z pochodnych instrumentów finansowych oraz świadczeń o podobnym charakterze - poniesione bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotów powiązanych w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 lub podmiotów mających miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju wymienionym w przepisach wydanych na podstawie art. 11j ust. 2, w części, w jakiej koszty te łącznie w roku podatkowym przekraczają 5% kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonych o przychody z tytułu odsetek nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-16m, i odsetek.

Wedle art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p., do przychodów i kosztów, o których mowa w ust. 1, przepis art. 7 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Stosownie do art. 15 ust. 7 u.p.d.o.p., kwotę kosztów wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów na podstawie ust. 1 uwzględnia się w danym źródle przychodów proporcjonalnie do wysokości kosztów, o których mowa w ust. 1, poniesionych w ramach danego źródła przychodów.

Zgodnie z art. 7 (ust. 3 pkt 1 i 3) ustawy, przy ustalaniu dochodu, o którym mowa w ust. 1, stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się: 1) przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku; 3) kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w pkt 1 i 2, przy czym w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, prowadzących działalność poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład uwzględnia się koszty uzyskania przychodów wymienionych w art. 21, jeżeli przychody te zostały uwzględnione przez podatnika przy ustalaniu dochodu przypadającego na zagraniczny zakład.

Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy, wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1670), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami;

Problem, jaki zaistniał na tle wykładni przytoczonych przepisów był przedmiotem analizy w orzecznictwie sądowym. I tak w wyroku NSA z dnia 28 października 2020 r. II FSK 2568/19 (CBOSA) stwierdzono, że "wynik wykładni językowej i systemowej powyższych przepisów doprowadza do wniosku, że w związku z jednoznacznym i bezpośrednim odesłaniem zawartym w art. 15e ust. 4 u.p.d.o.p. do odpowiedniego stosowania art. 7 ust. 3 u.p.d.o.p. przy wyliczaniu limitu, o którym mowa w art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p., a także nadwyżki ponad ten limit - czyli koniecznością uwzględnienia modyfikacji sposobu wyliczenia tegoż limitu i nadwyżki - nie należy uwzględniać przychodów i kosztów uzyskania przychodów ze źródeł przychodów, z których dochód nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest wolny od podatku". Pogląd ten NSA potwierdził m.in. w wyrokach z dnia 8 kwietnia 2021 r., II FSK 1981/20 i 12 maja 2021 r., II FSK 360/20 (CBOSA).

Sąd orzekający w sprawie rozpoznanej, w pełni podzielając te podglądy, stwierdza, że w okolicznościach rozpoznanej sprawy takim źródłem jest dochód osiągnięty przez spółkę z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia. Jak trafnie zauważył NSA w powołanych orzeczeniach, punktem wyjścia jest wykładnia językowa przepisu art. 15e ust. 4 u.p.d.o.p., w którym umieszczone odesłanie nie pozostawia żadnych wątpliwości interpretacyjnych co do konieczności uwzględnienia, przy stosowaniu wyliczenia limitu opisanego w przepisie art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p., mechanizmu ujętego w art. 7 ust. 3 u.p.d.o.p. Z kolei uwzględnienie tego mechanizmu, będące przejawem wykorzystania metody wykładni systemowej wewnętrznej doprowadza do zrekonstruowania normy materialnoprawnej potwierdzającej brak zastosowania ograniczenia z art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p. do dochodów uzyskiwanych z tzw. działalności strefowej. Bezpośrednio z przepisu art. 7 ust. 3 u.p.d.o.p. wynika, że przy obliczaniu dochodu podlegającego opodatkowaniu, nie uwzględnia się przychodów i kosztów, o ile dochody nie podlegają opodatkowaniu lub są wolne od podatku; do odpowiedniego stosowania tego przepisu odsyła przepis art. 15e ust. 4 u.p.d.o.p.

Nawiązując do argumentacji organu, powołującego się na treść uzasadnienia do projektu ustawy z 27 października 2017 r., wprowadzającej m.in. art. 15e u.p.d.o.p. (druk sejmowy nr 1878 z 2017 r.)., należy zauważyć, że intencje wyrażone w uzasadnieniu projektu ustawy znalazły odzwierciedlenie w zasadzie wyrażonej w przepisie art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p., ale nie wpływają jednak w żadnej mierze na sposób rozumienia odesłania umieszczonego w ust. 4 tego przepisu. Jak trafnie zauważył NSA, wbrew argumentacji organu, dla wyłączenia podmiotów w zakresie ich działalności gospodarczej prowadzonej w specjalnej strefie ekonomicznej ze stosowania ograniczeń z art. 15e u.p.d.o.p. nie było potrzeby wprowadzenia go innym przepisem. W sposób niewątpliwy bowiem takie wyłączenie wynika już (zostało przewidziane) z zastosowania odesłania umieszczonego przez ustawodawcę w przepisie art. 15e ust. 4 u.p.d.o.p. Skoro w art. 15e ust. 4 u.p.d.o.p. mamy odesłanie do odpowiedniego stosowania art. 7 ust. 3 u.p.d.o.p., to musiał to być celowy zabieg ustawodawcy. Organ interpretujący nie podważył takiego rozumienia poddanego analizie odsłania, a tym samym skutku tegoż odesłania. W konsekwencji zatem przepis art. 15e ust. 4 u.p.d.o.p. poprzez systemowe odesłanie do odpowiedniego stosowania art. 7 ust. 3 u.p.d.o.p., który to wprost stanowi, że przychodów wolnych od podatku oraz kosztów ich uzyskania nie uwzględnia się przy ustalaniu dochodu, świadczy o tym, że ustawodawca wyłączył tę kategorię kosztów z zakresu art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p.

Dlatego też Sąd za prawidłowe uznaje stanowisko skarżącej, która twierdziła, że z poddanych analizie przepisów: art. 15e ust. 4 u.p.d.o.p. nakazującego odpowiednie zastosowanie art. 7 ust. 3 ustawy do przychodów i kosztów, o których mowa w art. 15e ust. 1 ustawy, wynika, że przy wyliczaniu części wydatków podlegających wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów, nie uwzględnia się kosztów uzyskania przychodów ze źródeł przychodów, z których dochód nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub jest wolny od opodatkowania, czyli w szczególności kosztów alokowanych do przychodów generujących dochód podlegający zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. (tj. uzyskanych z działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej).

Tym samym Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja narusza przepisy art. 15e ust. 4 w zw. z art. 7 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 34a oraz art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p., a także – że narusza ona przepisy art. 121 § 1 O.p. Jak podkreśla się w doktrynie, zasada zaufania wymaga uzasadniania rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący i przekonywający. Z treści uzasadnienia powinno zatem wynikać, że wszystkie istotne dla sprawy argumenty strony bądź wnioskodawcy zostały rozważone przez organ podatkowy. Zasady zaufania nie można przy tym odczytywać w oderwaniu od zawartej w 120 O.p. zasady legalizmu i praworządności, które nakazują organom podatkowym działać na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa i w toku postępowania stać na straży praworządności (wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., I FSK 1594/18, CBOSA).

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i 4, art. 209 p.p.s.a.

P.C.