Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1859/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [....] M. S. sprawy ze skargi G. P. na pismo Prezydenta Miasta z dnia 24 lipca 2014r. nr [....] w przedmiocie informacji o terminie rozpatrzenia wniosku o udzielenie pomocy mieszkaniowej postanawia: I. odrzucić skargę, II. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata P. G. - Kancelaria Adwokacka, ul. [....] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie było pismo Prezydenta Miasta z dnia 24 lipca 2014 roku, znak [...] informujące G. P. o tym, że w związku ze złożeniem przez niego skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego sprawa udzielenia mu pomocy mieszkaniowej nie będzie mogła zostać ponownie rozpatrzona aż do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego.

Powyższe pismo organu zostało wydane po ustaleniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych.

Złożony przez Skarżącego w dniu 24 czerwca 2014 r. wniosek dotyczył udzielenia pomocy mieszkaniowej ze względów społecznych, (bezdomność eksmisja bez prawa do lokalu socjalnego) . W uzasadnieniu wniosku Skarżący podniósł, że od 12 lat mieszkał w hotelu robotniczym, w złych warunkach, co było konsekwencją bezprawnej eksmisji z lokalu. Zajmowany przez niego pokój miał powierzchnię 9m2, kuchnia i łazienka były przeznaczone do wspólnego użytku mieszkańców hotelu. Skarżący wskazał, że, jako osoba z orzeczoną niepełnosprawnością w stopniu umiarkowanym oraz wieloletni działacz podziemnej struktury NSZZ "Solidarność", miał prawo do przyznania lokalu w trybie pierwszeństwa. Wynikało to, jego zdaniem, z obowiązku Państwa do otoczenia opieką ludzi, którzy brali czynny udział w walce o wolną Polskę. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał ponadto, że jest właścicielem starej kamienicy w L, ale nieruchomość ta nie zaspokajała jego potrzeb mieszkaniowych. Czynsz z tytułu wynajmu lokali został zajęty przez komornika na poczet długu alimentacyjnego, a niewynajmowana część kamienicy, z uwagi na zły stan, nie nadawała się do zamieszkania. Skarżący otrzymywał zasiłek z Ośrodka Pomocy Społecznej w wysokości 529 zł na miesiąc. Przedmiotowy wniosek był już czwartym przez niego składanym.

W nawiązaniu do złożonego wniosku, pismem z dnia 24 lipca 2014 roku, doręczonym skarżącemu w dniu 1 sierpnia 2014 r., skarżący został poinformowany, że sprawa nie mogła zostać ponownie rozpatrzona. Powodem odmowy był fakt złożenia przez pełnomocnika Skarżącego w dniu 6 maja 2014 roku skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie było zatem, zdaniem organu, możliwe rozpoznanie sprawy do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego.

W odpowiedzi na otrzymane pismo, Skarżący zwrócił się w dniu 18 sierpnia 2014 r. do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, domagając się podania podstawy prawnej nierozpatrzenia złożonego wniosku. Podniósł także, że w dniu 11 września 2014 roku Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie miał wydać wyrok w sprawie o sygn. III SA/Kr 1071/14 w przedmiocie uchwały Rady Miasta z dnia 10 października 2012 roku dotyczącej zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasoby Gminy.

W dniu 5 września 2014 roku organ wystosował do Skarżącego odpowiedź na przedłożone pismo, doręczoną skarżącemu w dniu 18 września 2014 r., podtrzymując stanowisko zajęte w dniu 24 lipca 2014 roku. Organ wskazał, że w sprawie trwa już postępowanie sądowoadministracyjne. Z tego względu nie było możliwe ponowne rozpatrzenie sprawy do momentu wydania orzeczenia przez sąd. Ponadto organ nadmienił, że w dalszym ciągu istniały przesłanki do odmowy udzielenia pomocy. Odnośnie postępowania dotyczącego Uchwały Rady Miasta, organ wskazał, że wcześniejsze wyroki WSA w Krakowie nie prowadziły do jej uchylenia.

Pismo Prezydenta Miasta z dnia 24 lipca 2014 roku informujące skarżącego o tym, że w związku ze złożeniem przez niego skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego sprawa udzielenia mu pomocy mieszkaniowej nie będzie mogła zostać ponownie rozpatrzona aż do czasu zakończenia postępowania sądowo administracyjnego zostało ocenione przez G. P. jako odmowa udzielenia wnioskowanej pomocy i stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że nie została podana podstawa prawna odmowy rozpoznania wniosku. Ponadto, wskazał na rażące naruszenie prawa, wynikające z nierozpatrzenia czy prawo własności do lokalu w L zaspokajało potrzeby mieszkaniowe skarżącego.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując argumentację zawartą w skierowanych do Skarżącego pismach. Ponadto, organ wskazał, że wyrokiem z 2 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność Uchwały w części zaskarżonej przez Wojewodę. W związku z wydanym orzeczeniem została zmieniona treść postanowienia określającego w jaki sposób należy rozumieć pojęcie osoby o niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w momencie przystąpienia do rozpatrywania skargi

w pierwszej kolejności jest zobowiązany do ustalenia jej dopuszczalności z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.):

"Art. 3.

§ 1. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

§ 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) 1 postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) 2 inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) 3 bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) 4 bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

§ 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach."

W rozpatrywanej sprawie zaskarżone pismo Prezydenta Miasta należy ewentualnie oceniać w kontekście punktu 4 wyżej powołanego przepisu. Niewątpliwie nie należy ono do żadnej z ww. kategorii aktów prawnych lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jako, że przedmiotowe pismo nie jest ani decyzją, ani postanowieniem, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie czy rozstrzygające sprawę co do istoty, ani też nie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym czy zabezpieczającym.

Zaskarżone pismo jest jedynie pismem informacyjnym dla skarżącego o tym, że w związku ze złożeniem przez niego skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego sprawa udzielenia mu pomocy mieszkaniowej nie będzie mogła zostać ponownie rozpatrzona aż do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego.

Analiza treści skargi nie nasuwa wątpliwości, że jest to skarga na pismo Prezydenta Miasta z dnia 24 lipca 2014 r., znak: [...] zawierające jedynie informację, że wniosek zdaniem organu nie może zostać rozpatrzony do czasu zakończenia sprawy sadowoadministracyjnej w tym samym przedmiocie.

W tym miejscu przytoczyć należy pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 grudnia 2014 r. (sygn. akt I OSK 2082/13), w którym stwierdził, iż zaskarżone pismo (o braku możliwości uwzględnienia wniosku skarżącej o zamianę lokalu mieszkalnego) nie zawiera władczego rozstrzygnięcia decydującego o sytuacji prawnej strony, jak również nie nakłada żadnych konkretnych obowiązków ani nie przyznaje uprawnień wynikających z przepisów prawa. Pismo to, zdaniem Sądu, jest jedynie stanowiskiem organu informującym o stanie faktycznym i prawnym sprawy i nie może być uznane za akt lub czynność podlegającą kognicji sądu administracyjnego. Samo udzielenie wyjaśnień i zajęcie stanowiska nie stanowi rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie.

Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 12 lutego 2016 r. (sygn. akt III SA/Kr 1200/15), stwierdza, że "zaskarżony akt (pismo informujące skarżącą, iż nie spełnia kryterium niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, gdyż zamieszkuje w lokalu mieszkalnym, a zatem nie jest osobą bezdomną) jest jedynie pismem informującym, czyli oświadczeniem woli należącym do sfery właścicielskiej, a nie władczej, o tym, że organ nie zawrze (ze skarżącą) umowy najmu. Ta kwestia nie mieści się zatem w granicach właściwości sądów administracyjnych, bo nawiązanie stosunku umownego nie następuje w trybie administracyjnym."

Tym bardziej nie jest żadnym władczym rozstrzygnięciem informacja zaskarżona w rozpatrywaną skargą.

Należypodkreślić, że skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. przysługuje jedynie na akt o władczym rozstrzygnięciu, decydującym

o sytuacji prawnej skarżącego, nakładającym konkretne obowiązki lub przyznającym uprawnienia wynikające z przepisów prawa.

Oznacza to, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie podlega kognicji sądu administracyjnego, ponieważ pismo, na które skargę wniesiono nie należy do kategorii wyżej wymienionych aktów, gdyż nie jest jednostronnym i władczym aktem administracyjnym, ale oświadczeniem woli i w związku z tym nie jest przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 i § 3 p.p.s.a. skargę odrzuca.