Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 113/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 2a
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Gorczycka - Muszyńska /spr./ Sędziowie Alicja Plucińska - Filipowicz Halina Kuśmirek Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Pracowniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "K." w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 listopada 2005 r. sygn. akt III SA/Gd 424/05 w sprawie ze skargi Pracowniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "K." w G na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 23 listopada 2005 r. oddalił skargę Pracowniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "K." w G. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] maja 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. orzekającą o zameldowaniu D. L. wraz z synem Ł. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. W. w G., w budynku skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że przepis art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960) w brzmieniu zmienionym od dnia 1 maja 2004 r. ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz.U. Nr 93, poz. 887) nie wymaga wykazania się przez osobę ubiegającą się o stałe zameldowanie - tytułem prawnym do lokalu. Obecnie jedyną przesłanką zameldowania jest wykazanie faktu pobytu w danym lokalu. Ta okoliczność w rozpoznawanej sprawie została wykazana. Fakt zamieszkiwania przez D. L. wraz z synem w lokalu nr [...] przy ul. W. w G. potwierdzony został w piśmie z dnia 6 kwietnia 2005 r. Komisariatu VI Policji w G. sporządzonym po dokonaniu kontroli meldunkowej przez ten Komisariat.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Pracownicza Spółdzielnia Mieszkaniowa "K." w G. zarzucając naruszenie skarżonym wyrokiem przepisu art. 9 ust. 2a powołanej ustawy z dnia 19 kwietnia 1974 r. przez przyjęcie, że "wymagane w powołanym przepisie potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu służy jedynie celom dowodowym a nie jest konstytutywne i stanowi warunek sine qua non do dokonania czynności zameldowania". Zdaniem autora skargi w przypadku samowolnego zajęcia lokalu mieszkalnego w ogóle nie biegnie czas uprawniający do zameldowania, a posiadanie tytułu prawnego do lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie jest warunkiem nieodzownym do skutecznego ubiegania się o zameldowanie w tym lokalu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 9 ust. 2a pow. ustawy, wbrew zarzutom autora tej skargi, nie został naruszony kwestionowanym wyrokiem Sądu I instancji. Przepis ten stanowi, że przy zameldowaniu na pobyt stały należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby ubiegającej się, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu oraz - do wglądu - dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Okazanie tytułu prawnego do lokalu odnosi się więc nie do osoby ubiegającej się o zameldowanie na pobyt stały, lecz do podmiotu, potwierdzającego pobyt tej osoby w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Przepis ten - jak trafnie wskazał Sąd I instancji - nie ma zastosowania w sprawie niniejszej, ponieważ pobyt skarżącej przez okres ponad 2 miesiące w samowolnie zajętym lokalu potwierdzony został przez Komisariat Policji. Bezzasadne jest także twierdzenie, że w przypadku samowolnego zajęcia lokalu nie biegnie czas uprawniający do zameldowania. Takie twierdzenie nie znajduje oparcia w pow. ustawie, a w szczególności - nie wynika ze wskazanego jako podstawa skargi kasacyjnej przepisu art. 9 ust. 2a powołanej ustawy.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.