Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 3069/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 § 1 pkt 6, art. 134, art. 183 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia NSA Barbara Stukan-Pytlowany Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 643/17 w sprawie ze skargi S. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zwrotu dotacji, po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] (Skarżący, Strona, Stowarzyszenie) na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2018 r. o sygn. akt V SA/Wa 643/17 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie zobowiązania do zwrotu dotacji; 1. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2018 r. o sygn. V SA/Wa 643/17; 2. oddalił skargę; 3. zasądził ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata M. B., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 221,40 zł.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

W dniu [...] maja 2004 r. pomiędzy Miastem Stołecznym Warszawą a Skarżącym została zawarta umowa nr [...] o udzielenie dotacji ze środków m.st. Warszawy w kwocie 50.000 zł na realizację zadań w zakresie oświaty dzieci i młodzieży z przeznaczeniem na projekt "[...]". Dotacja została przekazana w dniu [...] sierpnia 2004 r.

Pismem z [...] grudnia 2004 r. Biuro Edukacji Urzędu m.st. Warszawy wezwało Stowarzyszenie do zwrotu przekazanych środków finansowych w związku z nierozliczeniem udzielonej dotacji, a następnie decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Prezydent m.st. Warszawy zobowiązał Skarżącego do zwrotu przedmiotowej dotacji. Decyzja organu I instancji z dnia [...] marca 2005 r., jak i kolejne z dnia [...] października 2006 r. i z dnia [...] listopada 2008 r., zostały uchylone przez organ II instancji i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Kolejną decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Prezydent m.st. Warszawy działając na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241, ze zm.), art. 190 w zw. z art. 145 ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 pkt 1, art. 146 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1870, ze zm.), art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm.) zobowiązał Stowarzyszenie [...] do zwrotu dotacji w kwocie 50.000 zł udzielonej z budżetu m.st. Warszawy na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Po rozpatrzeniu odwołania Strony decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2013 r. Stowarzyszenie zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta m.st. Warszawy jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego i proceduralnego, orzeczenia przedawnienia roszczeń w sprawie, zapoznanie się oraz dokonanie analizy prawnej przez Sąd z treścią odwołań i zgromadzonego materiału dowodowego kierowanych w sprawie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w latach 2005-2011, które są integralną częścią niniejszej skargi.

Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1294/13 WSA oddalił skargę, zaś wyrokiem z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II GSK 2730/14 NSA oddalił skargę kasacyjną Stowarzyszenia.

Pismem z dnia 2 października 2015 r. Stowarzyszenie, powołując się na art. 145 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm., dalej: k.p.a.), złożyło wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] zobowiązującą Stowarzyszenie [...] do zwrotu dotacji udzielonej na podstawie umowy nr [...] udzielenia dotacji ze środków m.st. Warszawy zawartej w dniu [...] maja 2004 r. w kwocie 50.000 zł wraz z odsetkami.

Skarżący wskazał, iż przesłanką wznowienia jest fakt, iż decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.).

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], wskazując że Strona dochowała określonego w art. 148 § 1 k.p.a. terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Następnie SKO decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] odmówiło uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2011 r. [...].

W dniu [...] listopada 2015 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wypłynął wniosek Skarżącego, o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...].

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] listopada 2015 r. nr [...].

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w myśl art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Stowarzyszenie wskazało, że decyzja Kolegium z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...], zapadła bez uzyskania opinii Ministra Finansów. W ocenie Kolegium podstawę prawną ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, jak również z przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, z których w żaden sposób nie wynika, aby przed wydaniem decyzji o zwrocie dotacji niezbędna była jakakolwiek opinia innego organu, w tym w szczególności opinia Ministerstwa Finansów.

Wyrokiem z dnia 22 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] . Sąd I instancji za prawidłowe uznał stanowisko organów wydane w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie zobowiązania do zwrotu dotacji.

W skardze kasacyjnej wniesionej przez Stowarzyszenie od powyższego wyroku, zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 § 1 pkt 6a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z p. zm., dalej: p.p.s.a.), polegające na tym, że przy rozpoznaniu sprawy zakończonej zaskarżonym wyrokiem, prowadzonej w postępowaniu nadzwyczajnym o sygn. akt V SA/Wa 643/17 , brała udział sędzia Izabella Janson, która wcześniej brała również udział w wydaniu wyroku kończącego postępowanie pomiędzy tymi samymi stronami i w tym samym przedmiocie, w sprawie kontroli legalności decyzji w postepowaniu administracyjnym zwyczajnym (sygn. akt V SA/Wa 1294/13). W ocenie Stowarzyszenia doprowadziło to do nieważności postępowania z przyczyn określonych w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., albowiem w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy.

Stowarzyszenie wniosło o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie z dani 22 lutego 2018 r. o sygn. akt V SA/Wa 643/17 i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018 r., zaskarżonym skargą kasacyjną uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie przepisu art. 179a p.p.s.a. Wskazana bowiem przez Skarżącą podstawa kasacyjna jest w stosunku do zaskarżonego wyroku oczywiście usprawiedliwiona. Zasadny jest mianowicie zarzut nieważności postępowania z przyczyn określonych w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., albowiem w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy. Stowarzyszenie prawidłowo wskazało, iż przy rozpoznaniu sprawy zakończonej zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 lutego 2018 r., prowadzonej w postępowaniu nadzwyczajnym o sygn. akt V SA/Wa 643/17 , brała udział sędzia Izabella Janson, która wcześniej brała również udział w wydaniu wyroku kończącego postępowanie pomiędzy tymi samymi stronami i w tym samym przedmiocie, w sprawie kontroli legalności decyzji w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym (sygn. akt V SA/Wa 1294/13), co spowodowało naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę ponownie WSA uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, które miało wpływ na wynik sprawy, nie naruszyły również przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.

Stan faktyczny został, zdaniem Sądu I instancji, ustalony przez organ w sposób prawidłowy. WSA wskazał na przepisy regulujące nadzwyczajny tryb postępowania, jakim jest wznowienie postępowania. Dalej zaś stwierdził, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., wskazując że w tym zakresie strona dochowała ustawowego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], Kolegium odmówiło uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...].

We wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] października 2015 r. Skarżący wskazał, że organem, który winien wydać opinię przed rozpatrzeniem spraw przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest Ministerstwo Finansów. Stowarzyszenie poza gołosłownym stwierdzeniem, iż "organem wydającym opinię w tej sprawie powinno być Ministerstwo Finansów" nie powołało żadnych przepisów, które uzasadniłyby powyższe stanowisko.

Sąd I instancji stwierdził, że podstawą prawną decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] stanowiły przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, jak również z przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, z których w żaden sposób nie wynika, aby przed wydaniem decyzji o zwrocie dotacji niezbędna była jakakolwiek opinia innego organu, w tym w szczególności opinia Ministerstwa Finansów lub Ministra Finansów. Wobec powyższego w jego ocenie brak podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., gdyż decyzja nie została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Nie zachodzą też inne przesłanki do wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a.

Tym samym w ocenie WSA Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie uznało, że brak było podstaw do uchylenia w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] zobowiązującą Skarżącego do zwrotu dotacji w kwocie 50.000,00 zł wraz z odsetkami. Odmowa uchylenia dotychczasowej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. miała zatem podstawę prawną i była prawidłowa.

Sąd I instancji uznał także, że organy wydając zaskarżone decyzje odniosły się do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń Strony. Spowodowało brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych k.p.a., jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Organ w wyczerpujący sposób zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, zaskarżona decyzja zawiera ponadto wszystkie elementy przewidziane przepisami procedury administracyjnej, uzasadnienie zawiera szczegółowe wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, co odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Z powyższych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. WSA orzekł jak w sentencji wyroku.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyło Stowarzyszenie zaskarżając go w części w jakiej Sąd oddalił skargę to jest pkt 2 wyroku.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a., polegające na tym, iż przy rozpoznaniu sprawy zakończonej zaskarżonym wyrokiem, brała udział sędzia Beata Blankiewicz - Wóltańska, która brała również udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, to jest wyroku z dnia 22 lutego 2018 r. pomiędzy tymi samymi stronami i w tym samym przedmiocie, co doprowadziło do nieważności postępowania z przyczyn określonych w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy).

Na podstawie art. 176 w związku z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie pkt 2 zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 643/17, w sprawie ze skargi Stowarzyszenia na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2018 r. o sygn. akt V SA/Wa 643/17 w sprawie skargi Stowarzyszenia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie zwrotu dotacji i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wniesiono także o zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu w kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed Sądem II instancji, jednocześnie oświadczono, iż koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. Stowarzyszenie oświadczyło, iż zrzeka się rozprawy.

W sprawie nie złożono odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne, niewyartykułowane przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.

Wymaga podkreślenia, że zarzuty skargi kasacyjnej należy oprzeć, zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo formułując zarzuty, skarżący powinien więc jasno wskazać, na której podstawie kasacyjnej opiera zarzuty, czy podnosi naruszenie przepisów prawa materialnego, czy postępowania. Jeżeli zarzuty są postawione w oparciu o pierwszą podstawę kasacyjną, należy również precyzyjnie określić, czy naruszenie nastąpiło poprzez błędną wykładnię przepisu, czy jego niewłaściwe zastosowanie. Opierając zarzuty na drugiej podstawie kasacyjnej, strona zobowiązana jest nie tylko wykazać, na czym polegało to naruszenie, lecz również jaki mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 1795/11, z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11, z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 717/12).

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu nieważności postępowania wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości kwestia, że przepis art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania w postępowaniu autokontrolnym, o którym mowa w art. 179a p.p.s.a. Ponowne orzekanie w sprawie przez sąd I instancji w trybie autokontrolnym powoduje, że sprawa nadal rozstrzygana jest instancyjnie przez ten sam sąd w strukturze sądownictwa administracyjnego, dlatego nie ma żadnych przeszkód prawnych, aby w składzie tego sądu brali udział sędziowie, którzy uczestniczyli w wydaniu wyroku uchylonego w ramach autokontroli. Sprawa nadal bowiem rozpatrywana jest w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego w pełnym zakresie wyznaczonym art. 134 p.p.s.a., dlatego nie dochodzi w tym wypadku do naruszenia konstytucyjnej zasady bezstronności. Skoro bowiem postępowanie autokontrolne nie ogranicza się do oceny uprzedniego wyroku, lecz polega na jego uchyleniu i ponownym rozpatrywaniu sprawy w taki sposób i w takim zakresie, jakby uchylonego wyroku w ogóle nie było, to znaczy, że stan rozpatrywania sprawy powraca do chwili, w której sąd dokonuje oceny przedmiotu zaskarżenia po raz pierwszy. W takim zaś wypadku skład orzekający sądu pierwszej instancji jest traktowany, jako skład wyznaczony do pierwszego rozpoznania sprawy, dlatego nie ma w tym wypadku zastosowania art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przedmiotem rozpatrywania i wydania wyroku w ramach autokontroli nie jest bowiem wyłącznie zaskarżone orzeczenie, lecz sprawa, w której nadal istnieje przedmiot zaskarżenia do sądu pierwszej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 564/16, wyrok NSA z dnia 6 lutego 2018 r. sygn. akt II FSK 450/16, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z uwagi na fakt, że autokontrola jest kontynuacją postępowania pierwszoinstancyjnego, przyjąć należy, iż skład w niej orzekający powinien być ten sam, który orzekał pierwotnie chyba, że skarga kasacyjna opiera się na zarzucie nieważności postępowania objętym art. 183 § 1 pkt 4 p.p.s.a., tj. uczestnictwa w rozpoznaniu sprawy sędziego wyłączonego z mocy ustawy albo sprzeczności składu orzekającego z przepisami prawa. W rozpoznawanej sprawie zarzut taki dotyczył sędzi Izabeli Janson, która orzekała w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonej pod sygn. akt V SA/Wa 643/17, a wcześniej brała również udział w wydaniu wyroku kończącego postępowanie pomiędzy tymi samymi stronami i w tym samym przedmiocie, w sprawie kontroli legalności decyzji w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym (sygn. akt V SA/Wa 1294/13). Taka sytuacja nie dotyczy zaś sędzi Beata Blankiewicz - Wóltańskiej, która była w składzie Sądu I instancji, który wydał wyrok z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie prowadzonej pod sygn. akt V SA/Wa 643/17, a także w składzie, który wydał wyrok z dnia 13 czerwca 2018 r., w trybie art. 179a p.p.s.a., co w świetle wyżej podanych argumentów nie stanowi naruszenia przepis art. 16 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. W niniejszym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku pełnomocnika Stowarzyszenia o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ stosownie do art. 250 § 1 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy przyznaje się za wykonane zastępstwo prawne, co oznacza, że następuje to po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, przez wydanie odrębnego postanowienia przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1864/14).