Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 108/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-05-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6341 Pozbawienie uprawnień kombatanckich oraz pozbawienie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 53, art, 86, art. 87
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. I. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich.

Wyżej wskazana decyzja z dnia [...] r. została doręczona skarżącemu w dniu 25 czerwca 2010 r.

Na podstawie zarządzenia z dnia 15 marca 2012 r. w związku z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich wezwano skarżącego do uprawdopodobnienia, że uchybił terminowi do wniesienia skargi bez własnej winy oraz, że złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu.

W dniu [...] marca 2012 r. skarżący przesłał do tutejszego Sądu pismo wraz z załącznikami, z którego wynikało, że choruje on na chorobę nowotworową (tzw. szpiczak mnogi). Skarżący podniósł także, że już wcześniej chorował na cukrzycę typu 2 i nadciśnienie tętnicze. Oprócz tego, w toku badań rozpoznano u niego także inne schorzenia, jak wtórną niedokrwistość, nadżerkowe zapalenie żołądka, infekcję H pylorii, polipa dna żołądka, tętniaka aorty brzusznej i inne. Spowodowało to, że musiał położyć się do szpitala, gdzie przebywał w dniach od 19 sierpnia 2010 r. do dnia 25 sierpnia 2010 r., a następnie pozostawał (i pozostaję) pod intensywną opieką medyczną i bierze leki.

Przy wyjściu ze szpitala otrzymał on zalecenia lekarskie, w tym zalecenia dalszego leczenia pod opieką Poradni Onkologicznej. Skarżący podkreślił, że pobyt w szpitalu nie zakończył mojego leczenia. Uznano bowiem, że dalsze przebywanie w warunkach szpitalnych nie jest konieczne, natomiast leczył się (i nadal leczy) w warunkach ambulatoryjnych w domu. Pobyt w szpitalu i liczne wizyty lekarskie, bardzo ciężka choroba, wiek, zły stan zdrowia (w tym psychiczny) i podawane leki spowodowały, że byłem otępiały, a także nie miałem czasu, sił i środków na złożenie skargi na decyzję. Skarżący stwierdził, że dopiero na przełomie 2011 i 2012 r. jego stan zdrowia na tyle uległ poprawie, że mógł zająć się sprawą i złożyć na początku 2012 r. wniosek o przywrócenie terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Z kolei, po myśli art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 25 czerwca 2010 r. Odbiór przesyłki zawierającej decyzję skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem. Termin do jej zaskarżenia upłynął dnia 26 lipca 2010 r. Skarga została nadana do organu właściwego w dniu 30 stycznia 2012 r., a więc niewątpliwie po upływie terminu do jej złożenia.

Przesłanką merytoryczną przywrócenia terminu jest brak zawinienia strony przy jego uchybieniu. Należy stwierdzić, że chodzi tu o zachowanie należytej staranności w prowadzeniu sprawy, charakteryzującej osobę dbającą o własne interesy. Innymi słowy, chodzi o taką sytuację, gdy przyczyną opóźnienia są wyłącznie okoliczności zewnętrzne i obiektywne.

W przypadku wniosku o przywrócenie terminu, ustawodawca złagodził rygor dowodowy, ustanawiając stronie jedynie obowiązek uprawdopodobnienia przytoczonych przez nią okoliczności. Oznacza to, że strona musi jedynie wykazać duże prawdopodobieństwo, że przytoczone przez nią okoliczności miały miejsce.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zachodzą uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że skarżący uchybiła terminowi do wniesienia skargi w sposób niezawiniony.

W ocenie Sądu, okoliczności podnoszone przez skarżącego nie mogą spowodować podjęcia rozstrzygnięcia o przywróceniu terminu do wniesienia skargi z uwagi na to, że przesłana przez skarżącego Karta informacyjna leczenia szpitalnego zawiera informacje wykryciu wskazanej choroby oraz pobycie w szpitalu w dniach 19 sierpnia 2010 r. - 25 sierpnia 2010 r., a zaskarżona decyzji została doręczona w dniu 26 czerwca 2010 r. a termin do jej zaskarżenia upływał z dniem 26 lipca 2010 r., a więc prawie miesiąc przez pójściem przez skarżącego do szpitala.

Gdyby nawet przyjąć, że skarżący z powodu choroby, nie był w stanie złożyć przedmiotowej skargi w terminie między 25 czerwca 2010 r. (data doręczenia zaskarżonej decyzji), a dniem 25 sierpnia 2010 r. (data wypisania ze szpitala), nie przedstawi on dowodów na to, że w późniejszym po 25 sierpnia 2010 r. a przed 30 stycznia 2012 r. nie był on w stanie złożyć powyższej skargi.

Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.