Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 390/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 56, art. 64 ust. 1, art. 62 ust. 1, art. 65 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: par. 3 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Renata Detka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 stycznia 2020 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 stycznia 2020 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołań R. B. i B. B., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 16 września 2019 r., nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, na działkach nr ewid. 468, 469 i 470, obręb [...], w granicach oznaczonych na załączniku graficznym literami ABCD-A, przy ul. P. w K.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Po rozpatrzeniu wniosku K. W. Prezydent Miasta wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 16 września 2019 r. Po stwierdzeniu, że planowana funkcja mieszkalna wielorodzinna spełnia zasadę kontynuacji funkcji w obszarze analizowanym ustalono następujące parametry dla nowej zabudowy: nieprzekraczalna linia zabudowy – 5 m od zachodniej granicy działki nr ewid. 469, tj. w odległości od 28 do 33 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. P. (oznaczona literami K-L); wielkość powierzchni zabudowy do powierzchni terenu w liniach rozgraniczających teren inwestycji – od 0,30 do 0,40; udział powierzchni biologicznie czynnej – minimum 25%; szerokość elewacji frontowej – od 12,9 do 20 m; wysokość górnej krawędzi (gzymsu, okapu) elewacji frontowej – od 5,8 do 7,8 m od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku; geometria dachu budynku – dach dwuspadowy lub wielospadowy, o kącie nachylenia w przedziale od 15 do 45°; wysokość głównej kalenicy dachu do 13 m mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku.

W odwołaniu R. B. zarzucono powyższej decyzji naruszenie szeregu przepisów ustawy z dnia 2 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("upzp") oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odwołaniu B. B. wyeksponowano niezgodność planowanej inwestycji z funkcją przewidzianą w projekcie planu miejscowego, jaki ma być uchwalony.

Organ odwoławczy stwierdził, że wszystkie ww. parametry występują w obszarze analizowanym, wyznaczonym zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia, wpisują się w zastany stan zainwestowania i nie naruszają ładu przestrzennego. Wbrew zarzutom odwołania nie zostały zawyżone i nie naruszają interesów osób trzecich. Kwestionowana decyzja obejmuje warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymaga dotyczących ochrony interesów osób trzecich oraz ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych.

Zdaniem Kolegium nowa zabudowa nie będzie różnić się od zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, ani pod względem gabarytów, ani pod względem funkcji. Spełnione są warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945), dalej jako upzp, tj. teren inwestycji położony jest na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z uzupełniającą zabudową gospodarczo-garażową, pozwalającym na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektu budowlanego, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Odnosząc się do kwestii projektu planu miejscowego, Kolegium wyjaśniło, że jak wynika z pisma Prezydenta Miasta z dnia 31 grudnia 2019 r. nie jest możliwe wskazanie planowanej daty uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]". Zarzut niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami ww. planu miejscowego jest więc niezasadny. Nie są też spełnione ustawowe warunki zawieszenia postępowania wskazane w art. 62 upzp. Podnoszenie kwestii zacieniania jest na obecnym etapie przedwczesne, ponieważ kwestia ta będzie miała kluczowe znaczenie w postepowaniu o pozwolenie na budowę.

W skardze do tut. Sądu R. B. zarzucił powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie:

1. przepisów postępowania, tj.:

a) art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 Kpa polegające na lakonicznym wskazaniu przyczyn, z powodu których organ nie zawiesił postępowania administracyjnego do czasu wyjaśnienia wątpliwości co do funkcji przedmiotowego terenu;

b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez błędne ustalenia faktyczne w zakresie ustalenia warunków zabudowy na podstawie istniejącej zabudowy i nieuwzględnienie funkcji dla terenu położonego na północ od działki wnioskodawcy, co wprowadziło w tym zakresie skarżącego w błąd;

c) art. 138 § 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

2. prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 1 pkt 2 upzp poprzez niezawieszenie postępowania administracyjnego pomimo występowania sprzeczności między treścią uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzania planu miejscowego a postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy oraz pomimo zaawansowanej procedury planistycznej.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z uchwałą Rady Miasta z dnia 27 października 2011 r. , nr [...], w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]", działki objęte wnioskiem inwestora przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i ulicę klasy zbiorczej. W przypadku gdy zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu miejscowego, organ powinien zawiesić postępowanie. Na poparcie tego stanowiska skarżący przywołał wyroki: WSA w Łodzi w sprawie II SA/Łd 142/19, WSA w Krakowie w sprawie II SA/Kr 370/19 oraz NSA w sprawach II OSK 1334/14, II OSK 2685/15. Ograniczeniem prawa zabudowy jest tu przede wszystkim stan zaawansowania prac planistycznych mający miejsce w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W niniejszej sprawie organ nie dokonał analizy zasadności zawieszenia przedmiotowego postępowania, nie wziął pod uwagę aspektu zaawansowania prac planistycznych, a także okoliczności, że przyjęcie w decyzji o warunkach zabudowy innej formy zagospodarowania terenu niż powszechnie znanej od 8 lat stanowi swoiste wprowadzenie w błąd właścicieli nieruchomości sąsiednich.

Dodatkowo zaskarżonej decyzji zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych, ponieważ w najbliższym sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości, tj. na północ od działki wnioskodawcy, znajduje się jednolita zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Rada Miejska w przywołanej uchwale intencyjnej wyraziła zamiar ustalenia granicy między zabudowaniami wzdłuż ul. P. – po jej południowej stronie miała znajdować się zabudowa wielorodzinna, a po północnej jednorodzinna.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu braku zawieszenia postępowania organ wyjaśnił, że przepis art. 62 ust. 1 upzp pozwala zawiesić postępowanie w sprawie warunków zabudowy na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie tych warunków. Uzasadnieniem dla zawieszenia postępowania jest więc wysokie prawdopodobieństwo, że plan miejscowy o treści sprzecznej z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy zostanie uchwalony przed upływem 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W niniejszej sprawie wniosek został złożony w dniu 31 sierpnia 2017 r. Termin wskazany w art. 62 ust. 1 już więc upłynął, a z pisma Prezydenta Miasta z dnia 31 grudnia 2019 r. wynika, że wskazanie daty uchwalenia przedmiotowego planu miejscowego nie jest możliwe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, wobec spełnienia warunków wynikających z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

Na wstępie konieczne jest wyjaśnienie, że sprawa ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, z wniosku innego podmiotu, była już przedmiotem rozpoznania w tut. Sądzie. Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2020 r., sygn. II SA/Ke 888/19 (jeszcze nieprawomocnym), Sąd oddalił skargę R. B. w tamtej sprawie. Zaskarżone w obu sprawach decyzje różnią się jedynie w drobnych szczegółach. Treść skargi w niniejszej sprawie stanowi w zasadzie powielenie treści skargi wniesionej w sprawie II SA/Ke 888/19. Z uwagi na brak nowych okoliczności, argumentacja Sądu w niniejszej sprawie opierać się będzie na argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku w sprawie wcześniejszej.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Osoba uprawniona do nieruchomości może więc zagospodarować ją w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Musi to uczynić zgodnie z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, ale ustalenia w niej zawarte stanowią konkretyzację przepisów prawa.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 ust. 1 upzp, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 upzp, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W świetle powyższego unormowania, dla pozytywnego wydania decyzji o warunkach zabudowy muszą być spełnione łącznie wszystkie wymienione w nim przesłanki. Określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp wymóg kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych stanowi wyraz zasady "dobrego sąsiedztwa", uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 upzp, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy przy tym traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, nakazującą rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by zachować zasadę wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Nie można zarazem przyjąć, że dopuszczalna zabudowa ma ograniczać się tylko do obiektu tożsamego z obiektami istniejącymi. Przyjąć więc należy, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy (por. wyroki NSA: z dnia 16 października 2007 r., sygn. II OSK 1401/06; z dnia 21 lipca 2007 r., sygn. II OSK 1193/08; "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", Zygmunt Niewiadomski [red.], Warszawa 2009, teza 2 do art. 61, s. 502-503).

Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588). Obszar analizowany został w niniejszej sprawie wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia, tj. w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Trzykrotna szerokość frontu to 90 m, jednak granice obszaru analizowanego wyznaczono wokół terenu inwestycji w odległości od 90 do 150 m, z uwagi na konieczność objęcia analizą całych zabudowanych działek, co zasługuje na akceptację. Teren w obszarze analizowanym jest zabudowany w sposób niejednorodny, występują tam budynki mieszkalne wielorodzinne, budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami oraz budynki mieszkalne jednorodzinne wraz z uzupełniającymi budynkami gospodarczo-garażowymi. Kontynuacja funkcji w odniesieniu do planowanej inwestycji nie budzi więc zastrzeżeń, tym bardziej, że projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny będzie sąsiadował bezpośrednio z innym budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym.

Przyjęte przez organ wskaźniki dotyczące: linii zabudowy oraz parametrów przyszłej zabudowy w zakresie wielkości powierzchni zabudowy, udziału powierzchni biologicznie czynnej, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu pozwalają na stwierdzenie, że nowa zabudowa mieści się w granicach ustalonego w analizowanym obszarze sposobu zagospodarowania terenu i nie narusza przepisów cyt. rozporządzenia. Sam skarżący nie sformułował zresztą w skardze w tym zakresie żadnych zarzutów. W ocenie Sądu organy wykazały, że nowa zabudowa nie będzie różnić się od istniejącej w wyznaczonym obszarze analizowanym, ani pod względem gabarytów, ani pod względem funkcji. Organy nie mogły wziąć pod uwagę wyłącznie terenów na północ od nieruchomości wnioskodawcy, jak chce tego skarżący, ponieważ podstawą do ustaleń w zakresie kontynuacji funkcji jest zabudowa występująca na całym obszarze analizowanym. Stanowi o tym wyraźnie § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (upzp).

Podstawowe zarzuty skargi związane są z funkcjonowaniem w obrocie prawnym uchwały Rady Miasta z dnia 27 października 2011 r., nr [...], w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]", obejmującego obszar położony w zachodniej części miasta, wzdłuż linii kolejowej nr 61, pomiędzy ulicą M., a ulicą J. (§ 1 ust. 2). Przedmiotem planu jest przeznaczenie terenów pod planowaną ulicę główną i zbiorczą układu podstawowego miasta, wyznaczenie terenów pod zabudowę mieszkaniową niskiej i wysokiej intensywności, usługi podstawowe, wyłączoną z zabudowy zieleń miejską i izolacyjną, wyznaczenie terenów zamkniętych (§ 1 ust. 3). Zdaniem skarżącego organ powinien przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy uwzględnić treść tej uchwały, w szczególności zapis o przeznaczeniu terenów.

W tym miejscu należy podkreślić, że stosownie do treści art. 56 zd. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Skarżący zarzuca niezawieszenie postępowania administracyjnego pomimo występowania sprzeczności między treścią ww. uchwały (intencyjnej) a postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy oraz pomimo zaawansowanej procedury planistycznej. Wszczęcie postępowania planistycznego samo w sobie nie eliminuje jednak możliwości ustalenia warunków zabudowy dla terenu znajdującego się na obszarze objętym uchwałą intencyjną. Na podstawie art. 62 ust. 1 upzp postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:

1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo

2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.

Zawieszenie postępowania jest zatem uzależnione od uznania administracyjnego organu. Skorzystanie przez organ z powyższego uprawnienia winno być uzależnione od wyniku jego ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania. Jedną z takich przyczyn jest bez wątpienia wszczęcie procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego. Instytucja zawieszenia postępowania uregulowana w art. 62 ust. 1 upzp ma ograniczyć nieracjonalność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby inne niż w wydanej decyzji (art. 65 § 1 pkt 2 upzp). Uzasadnieniem zawieszenia postępowania jest więc wysokie prawdopodobieństwo, że plan miejscowy, o treści sprzecznej z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy, zostanie uchwalony przed upływem 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy z akt sprawy wynika, że plan miejscowy nie zostanie uchwalony przed upływem ww. terminu byłoby działaniem wbrew prawu (por. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze 2004, s. 201 i 213; wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 maja 2019 r., sygn. II SA/Łd 142/19).

W aktach sprawy znajduje się pismo Prezydenta Miasta z dnia 31 grudnia 2019 r., z którego wynika, że wskazanie daty uchwalenie planu miejscowego, o którym mowa w uchwale intencyjnej Rady Miasta z 27.10.2011 r. nr [...] nie jest obecnie możliwe (k. 338 akt adm.). Wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w dniu 31 sierpnia 2017 r. Dziewięciomiesięczny termin, o którym mowa w art. 62 ust. 1 upzp upływał więc z końcem maja 2018 r. Brak więc było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. Ogólnikowe wyjaśnienie organu odwoławczego co do przyczyn, dla których nie zawiesił postępowania stanowi niewątpliwie uchybienie dyspozycji art. 107 § 3 Kpa, jednak niemające istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa). Po pierwsze, jak już wyżej wskazano, brak było podstaw do zawieszenia postępowania, a po drugie do kwestii tej odniósł się organ I instancji (s. 16 decyzji).

Podsumowując, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do zawieszenia postępowania, ani odmowy ustalenia warunków zabudowy. Organy wydały decyzje zgodne z przepisami obowiązującego prawa. Stan sprawy został wyjaśniony dokładnie, w szczególności w sposób prawidłowy przeprowadzono analizę urbanistyczną poprzedzającą wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.