Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1744/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2007r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Ministra Środowiska z dnia (...) stycznia 2006 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnienia inwestycji celu publicznego -oddala skargę-


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt administracyjnych pismem z dnia 28 kwietnia 2005r P. spółka z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się do Wojewody (...) o dokonanie uzgodnienia dokumentacji projektowej przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej (...) zlokalizowanej na dachu budynku mieszkalnego o wysokości 9 m w G. przy ul. (...). Anteny planowanej stacji miały być umieszczone na maszcie zainstalowanym na dachu budynku. Do wniosku dołączono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, z którego wynikało, iż w otoczeniu budynku na którym antena zostanie umieszczona znajdują się budynki usługowe i mieszkalne o wysokościach nie przekraczających 10 m. Jednocześnie zgodnie z przedłożonym raportem obszar o przekroczonym poziomie dopuszczalnym gęstości mocy pola elektromagnetycznego w otoczeniu omawianej stacji telefonii komórkowej (...) występować będzie w odległości:

* do 34,1 m od anten sektorowych (...) na wysokości powyżej 1, 8m n.p.t.;

* do 13,7 m od anteny radiolinii (...)na wysokości powyżej 15, 0 m n.p.t.;

* do 3,5 m od anten radiolinii (...) na wysokości powyżej 15,1 m n.p.t.

Decyzją z dnia (...) maja 2005r. Wojewoda (...) działając na podstawie art. 48 ust.2 pkt 1 i ust. 4, art. 378 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62 poz.627 ze zm.) w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257 poz. 2573) oraz art. 104 k.p.a. dokonał uzgodnienia w zakresie oddziaływania na środowisko, na etapie przed wydaniem pozwolenia na budowę dla planowanego przedsięwzięcia zastrzegając, iż przed przystąpieniem do eksploatacji instalacji inwestor obowiązany będzie do wystąpienia o pozwolenia na

użytkowanie oraz uzyskanie pozwolenia na emisję promieniowania do środowiska i udokumentowania dotrzymania w miejscach dostępnych dla ludności standardów jakości środowiska. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wyznaczony zasięg obszaru występowania pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych dla planowanego przedsięwzięcia występować będzie w miejscach niedostępnych dla ludności, a tym samym eksploatacja instalacji nie będzie powodować przekroczenia standardów jakości środowiska w zakresie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003. ( Dz. U. Nr 192 poz. 1883).

Pismem z dnia 30 maja 2005r. odwołanie od powyższej decyzji złożył Z. C. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa, a w szczególności art.7 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu interesu skarżącego w postaci ograniczenia w korzystaniu przez niego z jego nieruchomości w tym uniemożliwienie ewentualnych rozbudów istniejącego budynku oraz naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez zaniechanie przedstawienia skarżącemu przed wydaniem decyzji zebranych dowodów i materiałów, a tym samym uniemożliwienie wypowiedzenie się w sprawie. Odwołujący się Z. C. wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia (...) stycznia 2006r. Minister Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., art. 46 ust. 4 pkt 2, art. 48 ust. 2, art. 378 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, art. 19 ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 113 poz. 945), § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia przedsięwzięć (...) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elekromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - po rozpatrzeniu odwołania Z. C. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, iż czynnikiem fizycznym przez który wskazana inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej -może oddziaływać na środowisko jest elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące emitowane przez anteny sektorowe i radiolinie. Z załączonego do wniosku

raportu wynika, że emisja pól elektromagnetycznych będąca efektem eksploatacji omawianej stacji bazowej nie przekroczy w środowisku dopuszczalnych norm ustalonych mocą rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. Organ odwoławczy podkreślił ponadto, iż zaskarżona decyzja nie przesądza

0 uruchomieniu i eksploatacji stacji bazowej telefonii komórkowej, a ocenia jedynie

projekt budowlany przedmiotowego przedsięwzięcia pod kątem zgodności z wymogami

ochrony środowiska.

W dniu 8 marca 2006r. Z. C. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie

1 umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 46 ust.3 ustawy

Prawo ochrony środowiska poprzez uznanie, że decyzja została wydana w toku

postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 46 ust.3 ustawy

Prawo ochrony środowiska, uzgodnienie stanowi część postępowania zmierzającego do

wydania decyzji i pozwolenia na budowę. Skoro jednak inwestor złożył nowy projekt

wraz z nowym uzgodnieniem, powinno zostać wszczęte nowe postępowanie co jednak

w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Dlatego też zdaniem skarżącego decyzje

Wojewody (...) i Ministra Środowiska są przedwczesne. Nadto skarżący

zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzgędnienie słusznego interesu strony i 10

k.p.a. przez zaniechanie powiadomienia strony o zakończeniu postępowania

i umożliwienie zapoznania się ze złożonym materiałem dowodowym. Skarżący

podkreślił, iż obecna wysokość jego budynku sąsiadującego z budynkiem na którym

będzie zainstalowana stacja nie przekracza 10 m, a jak wynika z decyzji Wojewody

(...) obszar o przekroczonym poziomie dopuszczalnej gęstości mocy pola

elektromagnetycznego generowany będzie przez anteny sektorowe na wysokości 12,8

n.p.t. Zdaniem skarżącego posadowienie w ten sposób masztu i urządzeń stacji

bazowej telefonii komórkowej pozbawia go możliwości zrealizowania nadbudowy

istniejącego budynku, gdyż nadbudowa kolejnej kondygnacji na nieruchomości

skarżącego znajdzie się w obszarze o przekroczonym poziomie dopuszczalnej gęstości

mocy pola elektromagnetycznego. W konsekwencji planowana inwestycja spowoduje

utratę wartości rynkowej jego nieruchomości. Zdaniem skarżącego organ poczynił

błędne ustalenia faktyczne w zakresie wysokości budynków w obszarze oddziaływania

inwestycji, gdyż dopuszczalna wysokość budynków w okolicy wynosi 12 n.p.t. a nie 10 m. n.p.t jak wynikało z decyzji. Po zrealizowaniu planowanej inwestycji jakakolwiek rozbudowa nieruchomości będzie niemożliwa.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o powyższe kryteria stwierdzić należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zarówno decyzja Ministra Środowiska jak i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody (...) nie naruszają prawa.

Podstawę materialnoprawną podjętych w sprawie rozstrzygnięć stanowił art. 48 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( w stanie prawnym obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw) zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedsięwzięcia , które może znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne było przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, którego jeden z elementów stanowiło uzgodnienie z organem ochrony środowiska. Podkreślenia wymaga, iż organy środowiska działając w ramach uzgodnienia zobowiązane są w granica swojej właściwości i kompetencji do oceny warunków dopuszczających realizację zamierzonej inwestycji przez pryzmat ochrony środowiska.

W niniejszej sprawie organy środowiska tj. w pierwszej instancji Wojewoda

(...), a w drugiej Minister Środowiska dokonały uzgodnienia przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej (...) zlokalizowanej na dachu budynku mieszkalnego o wysokości 9 m w G. przy ul. (...). Czynnikiem fizycznym przez który wskazana inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej - może oddziaływać na środowisko jest elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące emitowane przez anteny sektorowe i radiolinie. Dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposoby sprawdzania dotrzymania tych poziomów określone zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U.03.192.1883). W załączniku 1 powołanego rozporządzenia ustalone zostały standardy jakości środowiska dla pól elektromagnetycznych o częstotliwościach wykorzystywanych przez instalacje radiokomunikacyjne w tym także przez stacje telefonii komórkowej w miejscach dostępnych dla ludzi. Jak wynika z załączonego do akt sprawy Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - emisja pól elektromagnetycznych będąca efektem eksploatacji omawianej stacji nie przekroczy w środowisku dopuszczalnych norm, w wysokości 0,1 W/m2. Nadto podkreślenia wymaga, iż dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych jakie mogą występować w środowisku w miejscach dostępnych dla ludności zostały ustalone w porozumieniu z Ministrem Zdrowia przy założeniu, że ciągłe przebywanie osób w dowolnym wieku i stanie zdrowia - w polach o poziomach niższych - nie może pociągać za sobą negatywnych skutków dla zdrowia tych osób. Wartości te są znacznie niższe od wartości określonych przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Ochrony przed Promieniowaniami Niejonizującymi (ICNIRP). Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że polskie przepisy zapewniają jeszcze większy margines bezpieczeństwa niż zalecenia ICNIRP, uznane przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) za wystarczające. Tak więc przebywanie osób (ludności) w polach elektromagnetycznych o poziomach niższych od dopuszczalnych nie pociąga za sobą negatywnych skutków dla zdrowia tych osób.

Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw uwzględnienia zarzutów sformułowanych w skardze przez Z. C. Przede wszystkim podnoszone w skardze

kwestie związane z ewentualnymi nieprawidłowościami odnośnie wszczęcia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, w ramach którego przeprowadzane było postępowanie w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, będzie podlegało ocenie przez właściwe organy ( a w razie zaskarżenia ostatecznej decyzji także przez sąd) - w postępowaniu głównym związanym właśnie z uzyskaniem pozwolenia na budowę.

Za bezzasadne Sąd uznał także zarzuty dotyczące poczynionych przez organy ustaleń w zakresie maksymalnej dopuszczalnej wysokości zabudowy, która zdaniem skarżącego przekracza 12 metrów. Należy mieć jednak na uwadze, iż zgodnie z "Raportem.." zasięg promieniowania nieznacznie przekroczy 34 metry od anten sektorowych, a w tym obrębie usytuowane są wyłącznie budynki o wysokości nieprzekarczającej 10 m. Tak więc nawet występowanie wyższej zabudowy w okolicy pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia

W swojej skardze Z. C. w sposób szczególny akcentował, iż przedmiotowa inwestycja zamyka mu drogę do ewentualnej dalszej rozbudowy posiadanego domu. I choć kwestie te leżały poza zainteresowaniem orzekających w sprawie organów środowiska Sąd chciałby zauważyć, iż zgodnie z treścią otrzymanej przez skarżącego Z. C. decyzji z dnia (...) marca 2006r.o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie dwukondygnacyjnej części tego budynku mieszkalno - usługowego w zabudowie bliźniaczej rozbudowa nie będzie mogła przekroczyć wysokości istniejącej wokół zabudowy, a w szczególności budynku usytuowanego bliźniaczo tj. tego na którym ma być zainstalowana stacja. Wynika z tego że część budynku przy ul (...) przylegającą bezpośrednio do budynku przy ul. (...) posiada już dopuszczalną wysokość i tym samym zarzuty skargi odnośnie pozbawienia skarżącego możliwości rozbudowy posiadanego budynku do wysokości przekraczającej 12 m wydają się nietrafne.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.