Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SO/Wa 7/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny -art.55 ustawy PoPSA
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 1, 2, 5 art. 154 par. 6, art. 55 par. 1, art. 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Protokolant referent-stażysta Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2012 r. sprawy z wniosku I. K. w przedmiocie wniosku o ukaranie organu grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., z tytułu nieprzekazania akt w sprawie ze skargi z dnia 30 lipca 2010 r., na bezczynność Prezydenta Miasta W. postanawia: wymierzyć Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych, płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego postanowienia.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12 marca 2012 r. I.K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie Urzędowi Miasta W. grzywny za niewywiązanie się z obowiązków przewidzianych w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 30 lipca 2010 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania toczącego się przed Prezydentem W. w sprawie rozpatrzenia wniosku złożonego w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] hip. nr [...].

W uzasadnieniu ww. wniosku I.K. wskazała, iż organ nie uzasadnił przyczyn odmowy przekazania tej skargi oraz podniosła, że postępowanie w powyższym przedmiocie trwa ponad sześć lat, tym samym organ świadomie łamie prawo, aby nie zwrócić nieruchomości spadkobiercom. Do pisma z dnia 12 marca 2012 r. I.K. załączyła m.in. skargę z dnia 30 lipca 2010 r.

W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 13 kwietnia 2012 r., Prezydent W. wyjaśnił, że I.K. składając ww. skargę zaznaczyła, iż została poinformowana o przygotowywaniu decyzji w niniejszej sprawie. Decyzja ta została wydana w dniu [...] sierpnia 2010 r., nr [...] i była rozstrzygnięciem negatywnym dla wnioskodawczyni, tj. organ pierwszej instancji odmówił przyznania prawa użytkowania wieczystego do wyżej opisanej nieruchomości [...]. Organ wskazał, iż strony od powyższej decyzji wniosły odwołania, które wraz z aktami sprawy zostały przesłane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W dniu [...] października 2010 r. Kolegium wydało decyzję o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2010 r. i przekazaniu sprawy temu organowi do ponownego rozstrzygnięcia. W tym samym dniu Kolegium przekazało Radzie W. skargę I.K. na działanie Urzędu Miasta W. Prezydent Miasta W. udzielił I.K. odpowiedź na skargę – pismem z dnia 2 grudnia 2012 r. W międzyczasie, w dniu [...] listopada 2010 r., Prezydent W. wydał decyzję nr [...], którą po raz kolejny odmówił przyznania prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...] przy ul. [...]. W wyniku odwołania decyzja organu pierwszej instancji została ponownie uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (decyzja z dnia [...] kwietnia 2011 r.) i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia, nie zwracając jednakże Prezydentowi akt sprawy, gdyż te zostały przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w związku ze skargą J.K. na działanie Kolegium. Organ zaznaczył, iż w aktach sprawy znajdowała się również skarga I.K. z dnia 30 lipca 2010 r. Dalej organ podkreślił, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 27 lipca 2011 r., odrzucił skargę J.K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W dniu 6 października 2011 r. Kolegium przekazało akta przedmiotowej sprawy do Urzędu W.

W podsumowaniu Prezydent W. stwierdził, iż duży napływ pism od I.K. oraz długie zwolnienie lekarskie pracownika organu prowadzącego sprawę uniemożliwiło przesłanie odpowiedzi na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W konsekwencji Prezydent W. uznał ww. wniosek za bezzasadny.

Na rozprawie w dniu 21 września 2012 r., przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, pełnomocnik organu wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie organowi grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Wniosek o ukaranie organu grzywną jest zasadny.

Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Na organ, do którego wpłynęła skarga, ustawodawca nałożył obowiązki określone w art. 54 § 2 p.p.s.a., tj. przekazanie skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. W razie niewykonania powyższych obowiązków, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że Prezydent W. nie wypełnił obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Skarga z dnia 30 lipca 2010 r. na przewlekłość Prezydenta W. w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego została wniesiona do organu w dniu 30 lipca 2010 r. (data prezentaty). Zatem ww. trzydziestodniowy termin upłynął z dniem 30 sierpnia 2010 r. Na dzień wnoszenia odpowiedzi na wniosek (13 kwietnia 2012 r.) skarga nadal nie została przekazana, wraz ze stanowiskiem organu i aktami sprawy, do Sądu. Organ tłumaczył zaistniałą sytuację tym, iż w ramach autokontroli wydał decyzję w przedmiotowej sprawie w dniu [...] sierpnia 2010 r., a także napływem dużej ilości pism od I.K. i zwolnieniem lekarskim pracownika organu zajmującego się sprawą.

Powyższe stanowisko organu nie zyskało akceptacji Sądu.

Wskazać należy, iż wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet, jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 nakazuje bowiem przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco – restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, nr 6 z 2006, poz. 156). Do jej wymierzenia wystarcza niewykonanie w terminie obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Poza tym, grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie grzywną służy zapobieganiu naruszenia prawa celem przewlekania postępowania sądowoadministracyjnego. Zasada szybkości postępowania jest zaś jedną z podstawowych zasad postępowania sądowoadministracyjnego (art. 7 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że organ, którego bezczynność była przedmiotem skargi, nie przekazał określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. dokumentów, nawet po terminie. Stosowne wyjaśnienia uczynił dopiero wraz z odpowiedzią na wniosek o wymierzenie organowi grzywny, pismem z dnia 13 kwietnia 2012 r. Nie zyskały uznania wyjaśnienia organu, iż ten, w ramach autokontroli wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r., gdyś stosownie do przepisu art. 54 § 3 p.p.s.a. organ uwzględniając skargę, stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Organ zaś tego nie uczynił, tłumacząc jednocześnie w odpowiedzi na wniosek przyczyny nieprzekazania skargi z dnia 30 lipca 2010 r. do Sądu.

Wymierzenie grzywny w niniejszej sprawie ma zatem przede wszystkim charakter dyscyplinujący. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi Sądowi pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny. Mogą one mieć wpływ jedynie na jej wysokość. Użyte przez ustawodawcę w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej sprawie co do wymiaru kary Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. charakter, przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czas jaki upłynął od wniesienia skargi, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu.

Wobec powyższego Sąd uznał wniosek I.K. za uzasadniony i wymierzył grzywnę w wysokości 500 zł. Sąd wziął pod uwagę z jednej strony niewypełnienie przez organ ustawowych obowiązków, jednakże uwzględnił fakt wydania decyzji w dniu [...] sierpnia 2010 r. kończącej postępowanie objęte skargą. Natomiast okoliczność, iż decyzja ta została uchylona w toku kontroli instancyjnej nie ma znaczenie w przedmiotowej sprawie. Orzeczona wysokość grzywny, w ocenie Sądu, jest adekwatna do niewypełnienia ciążącego na organie obowiązku.

Mając powyższe na uwadze Sąd postanowił jak w sentencji z mocy art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.

-----------------------

4