Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 495/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2, art. 6 ust. 2, art. 52 ust. 2, art. 54, art. 56, art. 61 ust. 1-5
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: par. 3, 7, 8, 9
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1589
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji  inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...]r., podjętą z up. Prezydenta Miasta K. na podstawie art. 60 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 do 5, art. 54 w związku z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.) ustalono warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla budynku usługowo-mieszkalnego z garażem podziemnym na działce nr "1", k.m. 26, obręb Dz. [...], przy ul. [...] i [...] w K. W decyzji określono podstawowe dane charakteryzujące inwestycję wynikające z wniosku i istniejącego zainwestowania w obszarze analizowanym, a m. in. :

szerokość elewacji frontowej

- od strony ulicy [...] - 41,80 m

- od strony ulicy [...] - 22,50 m

wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej

- od ulicy [...] i [...] - 28,25 m

geometrię dachu – dach płaski z attyką.

Określono nadto warunki i wymagania w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki w zakresie dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i obsługi komunikacyjnej, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz warunki w zakresie ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych.

Załącznikami do decyzji uczyniono mapę zasadniczą z granicą terenu, objętego wnioskiem w skali 1:500 oraz wyniki analizy architektoniczno-urbanistycznej (część opisowa i graficzna).

Organ podał, że w trakcie prowadzonego postępowania dokonano wszystkich koniecznych uzgodnień wynikających z przepisów art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj.:

1. właściwym organem nadzoru górniczego - Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w K.,

2. właściwym zarządcą drogi - Miejskim Zarządem Ulic i Mostów w K.,

3. właściwym organem w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską, tj. [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Warunki zawarte w tych uzgodnieniach zostały ujęte w przedmiotowej decyzji.

Ponadto, w trakcie postępowania zebrano i uwzględniono dodatkowe dowody wyjaśniające dla sprawy tj.:

1. pismo Biura Konserwatora Zabytków UM K. nr [...],[...] z dnia [...]r. i warunki w nim zawarte, które należy uwzględnić z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo przedmiotowej inwestycji z zabudową ujętą w gminnej ewidencji zabytków przy ul. [...] i ul. [...] oraz bliskie sąsiedztwo z zabytkową zabudową przy ul. [...] i [...] wpisaną do rejestru zabytków oraz cennym kompleksem zabudowy [...] przy ul. [...],

2. pismo Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K. z dnia [...]r. zezwalające na odstępstwo od przepisów art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260).

Zdaniem organu I instancji, wnioskowane zamierzenie inwestycyjne spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 do 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż:

1. istnieją działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, których zabudowa pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,

2. teren ma dostęp do drogi publicznej - ul. [...] (dojazd i dojście), ul. [...] (dojście),

3. projektowane i istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4. teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne - bonitacja gruntu B,

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi tj. ustawą o drogach publicznych, ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.), ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. Nr 163, poz. 981),

co wykazane zostało w analizie urbanistyczno-architektonicznej, której wyniki stanowią załącznik do niniejszej decyzji. Spełnienie powyższych warunków, w myśl przepisów art. 64 i 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obliguje organ administracji do wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Całkowita wysokość projektowanego budynku nie przekroczy wysokości budynków położonych w najbliższym sąsiedztwie tj. ww. kompleksu zabudowy [...] oraz budynku przy ul. [...] i wyniesie 28,25 m. Przeprowadzona analiza urbanistyczna wykazała, że wprawdzie wysokość elewacji frontowej projektowanego budynku od strony ulic [...] i [...] nie będzie kontynuacją wysokości elewacji frontowej istniejącego budynku przy ul. [...], ale jej wartość znajduje odzwierciedlenie w wysokości elewacji frontowej zabudowy występującej na analizowanym obszarze w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji. Ponadto, [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, pismem z dnia [...]r. poinformował, że zabudowa przy ul. [...] i [...] w K., nie jest wpisana do rejestru zabytków oraz nie jest ujęta w gminnej i wojewódzkiej ewidencji zabytków, w związku z czym brak jest podstaw prawnych do zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie.

W związku z powyższym, uwzględniono żądanie inwestora zawarte w jego piśmie z dnia [...]r. w zakresie wysokości projektowanego budynku. Zgodnie z przeprowadzoną analizą, zabudowa analizowanego obszaru (kwartału zwartej zabudowy śródmiejskiej) charakteryzuje się niewielkim zróżnicowaniem w zakresie wysokości elewacji frontowej (w zakresie od 1 do 2 kondygnacji), niemniej jednak w analizowanym obszarze występują wyjątki od opisanej powyżej reguły, takie jak: [...] oraz budynek przy ul. [...]. W związku z powyższym wysokości elewacji frontowej zawierają się w przedziale wartości od 3,0 m do 29,62 m ([...]- stanowiący dominantę wysokościową na analizowanym obszarze). Jednakże z uwagi na narożne położenie wnioskowanej działki u zbiegu ulic [...] i [...] nie ma możliwości ustalenia wysokości elewacji frontowej od obu ww. ulic zgodnie z przepisami § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu (Dz. U. Nr 164, poz. 1588),

w związku z czym ustalenie tego parametru miało indywidualny charakter, zgodnie z przepisem § 7 ust. 4 rozporządzenia.

Uwzględniając występujące na analizowanym obszarze dominanty wysokościowe tj. [...] (ul. [...]) oraz budynek przy ul. [...], a więc dwa obiekty dostępne z tych samych ulic co wnioskowana inwestycja, organ uznał za zasadne ustalenie wysokości elewacji frontowej od obu ulic o wartości 28,25 m, jako kontynuację występujących na analizowanym obszarze wyjątków, gdyż tak przyjęta wysokość elewacji frontowej mieści się w przedziale wartości tego parametru na ww. obszarze (od 3 m do 29,6 m). Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania, zgodnie z przepisem § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej o wartości 28,25 m, zarówno od ul. [...] jak i ul. [...].

Odnosząc się zaś do zarzutów współwłaścicieli działki sąsiedniej nr "2", organ wyjaśnił, że poruszona przez stronę kwestia nasłonecznienia istniejącej zabudowy oraz wynikającej z powyższego możliwości wyłączenia z użytkowania niektórych mieszkań, następuje na kolejnym etapie zamierzenia inwestycyjnego mającym na celu udzielenia pozwolenia na budowę, w ramach którego następuje ocena, czy zastosowane rozwiązania projektowe spełnią wymogi wynikające z obowiązujących przepisów oraz czy w wyniku planowanego przedsięwzięcia dojdzie do naruszenia interesów osób trzecich, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Kwestie rozwiązań technicznych związanych z przyszłą realizacją nowego obiektu wynikających z wpływu tej realizacji na sąsiednie budynki np. realizacja głębokich wykopów, stanowi również element kolejnego etapu zamierzenia inwestycyjnego mającego na celu udzielenia pozwolenia na budowę. Wnioskowana działka nie jest też obciążona służebnością przejazdu (zgodnie z zapisami w księdze wieczystej), a sąsiednia posesja posiada bezpośredni dostęp do ul. [...].

Gdy zaś idzie o zarzut A. C. co do sposobu doręczeń pism za pośrednictwem operatora pocztowego, stronie posiadającej adres zamieszkania za granicą w trybie art. 40 § 5 kpa, organ podał, że powiadomił B. S. zamieszkałą w N. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz wezwał odrębnym pismem do wskazania pełnomocnika w kraju do doręczeń. Pouczono, że w razie niewskazania pełnomocnika przeznaczone dla tej strony pisma pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. B. S. odebrała osobiście niniejsze pisma w dniu [...]r. i pozostawiła je bez odpowiedzi, nie wskazując właściwego pełnomocnika do doręczeń w kraju. W związku z powyższym pozostawiono wszelkie pisma dotyczące przedmiotowego postępowania w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia zgodnie z art. 40 § 5 kpa. Organ administracyjny uznał za prawidłowe powiadomienie strony mieszkającej za granicą za pośrednictwem operatora pocztowego z powodu członkostwa państwa polskiego i niemieckiego w Unii Europejskiej i wynikającego z tego porozumienia operatorów pocztowych obu ww. państw.

Odnosząc się do uwag B. Z., występującej w imieniu zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...], organ wyjaśnił, że kwestie rozwiązań technicznych związanych z przyszłą realizacją nowego obiektu wynikających z wpływu tej realizacji na sąsiednie budynki np. realizacja głębokich wykopów, zakłócenia w działaniu kominów wentylacyjnych i spalinowych nieruchomości przy ul. [...] z powodu projektowanej wysokości budynku, stanowi element kolejnego etapu zamierzenia inwestycyjnego mającego na celu udzielenia pozwolenia na budowę, w ramach którego następuje ocena, czy zastosowane rozwiązania projektowe spełnią wymogi wynikające z obowiązujących przepisów oraz czy w wyniku planowanego przedsięwzięcia dojdzie do naruszenia interesów osób trzecich, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Nadmieniono również, że odtworzenie zniszczonej elewacji w ramach projektowanego obiektu nie znajduje uzasadnienia z uwagi na informację zawartą w piśmie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, że przeznaczony do rozbiórki budynek przy ul. [...] i [...] w K., nie jest wpisany do rejestru zabytków oraz nie jest ujęty w gminnej i wojewódzkiej ewidencji zabytków.

Odwołania od powyższej decyzji złożyły w odrębnych pismach S. H. oraz H. C.-F. – współwłaścicielki działki sąsiedniej nr "2", położonej przy ul. [...].

Odwołująca się S. H. zarzuciła naruszenie art. 1 ust. 2, art. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 7 ust. 1 i 4 rozp. MI w sprawie sposobu ustalania wymagań..., a także art. 7 i art. 77 kpa. Zdaniem odwołującej się, brak było podstaw do zastosowania odstępstwa w zakresie określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, bowiem możliwe było określenie tego parametru w odniesieniu do zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie, od strony ul. [...], bądź ul. [...], gdzie usytuowane są budynki o podobnej wysokości, jak obecnie istniejący. Jej zdaniem, bezpodstawne jest odnoszenie wysokości zabudowy do budynków położonych w zupełnie innej części ulicy, czy też po przeciwnej stronie, jak to uczynił organ I instancji, zaś rozważania co do ładu przestrzennego należy odnosić do zabudowy bezpośrednio sąsiadującej z planowaną inwestycją. Odwołująca się wskazała też na obawy co do pozbawienia dopływu światła dziennego jej budynku oraz zakłócenia w funkcjonowaniu kominów. Zarzuciła też, że skoro w bezpośrednim sąsiedztwie występują dachy dwuspadowe z lukarnami i taką geometrię posiadał budynek inwestora, przeznaczony do rozbiórki, brak było podstaw do określenia geometrii dachu jako płaskiego z attyką i to bez obligatoryjnego wskazania kąta nachylenia, wysokości głównej kalenicy i układu połaci dachowych oraz kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki – zgodnie z wymogami § 8 rozp. Odwołująca się wskazała także na brak sprecyzowania w decyzji wymagań w odniesieniu do kondygnacji podziemnej i podniosła, że projektowana inwestycja pozbawi dojazdu do oficyn na terenie jej działki nr "2".

Natomiast odwołująca się H. C.-F. zarzuciła naruszenie procedury administracyjnej, a to art. 107 § 1, art. 7, 77 i 80, art. 28, art. 40 § 5 kpa oraz art. 109 § 1 kpa w zw. z § 9 ust. 2 i 3 i § 3 rozp. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji i wyjaśnienie okoliczności sprawy, pozbawienie udziału w postępowaniu współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] z uwagi na istniejącą wspólnotę mieszkaniową, wadliwe doręczenie korespondencji B. S. oraz doręczenie stronom niekompletnej decyzji (bez załącznika w postaci części graficznej analizy), co uniemożliwia weryfikację wyników tej analizy. Odwołująca się wskazała też na brak precyzyjnych zapisów w zakresie zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, zarzucając że przed wydaniem decyzji od dziesięciu dni prowadzona była sprawa o stwierdzenie zasiedzenia służebności przejazdu, domagając się na tej podstawie zawieszenia postępowania do czasu jej prawomocnego zakończenia.

Postanowieniem z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., odmówiło jednak zawieszenia postępowania, zaś zaskarżoną decyzją po rozpatrzeniu obydwu odwołań, orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

Po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania i przytoczeniu treści art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu... Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 56 ustawy, (który na mocy art. 64 ust. 1 stosuje się także w sprawach o ustalenie warunków zabudowy), nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, przy czym przepis art. 1 ust. 2 ustawy, nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tak więc, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy po ustaleniu, iż planowana inwestycja będzie naruszała ład przestrzenny. Zachowanie ładu przestrzennego jest co prawda obowiązkiem organu pierwszej instancji, jednakże realizacja tego obowiązku następuje poprzez analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w kontekście funkcji oraz parametrów wnioskowanego obiektu. Zgodnie z zasadą kontynuacji funkcji (która uregulowana jest w tym przepisie), nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu (w tym użytkowania obiektów). Nowa zabudowa jest dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Jeżeli istniejąca zabudowa realizuje funkcję mieszkaniową, nie oznacza to, że nowy obiekt może być tylko budynkiem mieszkalnym. Towarzyszyć takim obiektom może np. sklep osiedlowy, przychodnia lekarska czy urządzenia rekreacyjne. Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie spełniona jest zasada kontynuacji funkcji. W granicach obszaru analizowanego występuje m.in. zabudowa o funkcji mieszkaniowej, handlowej, biurowej i usługowej.

Odnosząc się do zarzutów obu odwołań dotyczących parametrów planowanego obiektu, Kolegium wskazało, że organy prowadzące postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy związane są treścią wniosku o wydanie takiej decyzji. Oznacza to, że inwestor wykazuje jakie parametry ma mieć planowany obiekt, a organy administracji publicznej mają obowiązek zbadania, czy obiekt o takich parametrach jest dopuszczalny na danym terenie. Co do zasady, organy nie mogą narzucać inwestorowi parametrów planowanego obiektu, formy architektonicznej, stylu, kolorystyki budynku lub rodzaju materiałów jakie mają być użyte podczas budowy. Tego typu warunki mogą wynikać wyłącznie z przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ jednak plan na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje, należało wydać decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Kolegium wskazało, że ustawodawca w ramach postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy przewidział dokonanie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która dokonuje się na obszarze analizowanym. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie zgodnie z ust. 2 tegoż przepisu granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W przedmiotowej sprawie obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z ww. przepisami. Wyznaczono go bowiem na kopii mapy w skali 1:1000. Szerokość frontu działki wynosi 22 metry (front działki jest usytuowany od strony ul. [...]), a granice obszaru analizowanego są oddalone od granic działki o min. 66 metrów. Zaznaczono, że przepisy rozp. określają wyłącznie minimalną wielkość obszaru analizowanego. Możliwe jest zatem dokonanie odstępstwa, przy czym winno to być uzasadnione. W przedmiotowej sprawie za przesunięciem granic obszaru analizowanego w kierunku północnym przemawia chęć dokonania analizy obiektów mieszczących się w kwartale ograniczonym ul. [...],[...] i [...]. Dzięki temu organ pierwszej instancji miał możliwość dokładnego i rzetelnego przeanalizowania wyraźnego kwartału zabudowy, w którym znajduje się działka wskazana we wniosku. Takie działanie Kolegium uznało za słuszne i pozwalające na wydanie rozstrzygnięcia w możliwie największym zakresie uwzględniającego zasadę ładu przestrzennego.

Kolegium wyjaśniło, że kwestia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej regulowana jest przez § 7 rozporządzenia. Przepis ten zawiera 3 metody ustalania przedmiotowego parametru. Zgodnie bowiem z ust. 1 tego przepisu, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, natomiast zgodnie z ust. 3 tego przepisu jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1 ww. przepisu, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Jednocześnie w ust. 4 prawodawca dopuścił wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1 tego przepisu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W przedmiotowej sprawie inwestor wskazał, że planuje budowę obiektu o wysokości elewacji frontowej 28,25 m. Zadaniem organów właściwych w sprawie warunków zabudowy, jest zbadanie, czy obiekt o takiej wartości elewacji frontowej może powstać na działce nr "1" w świetle przepisów § 7 rozporządzenia. Wysokość górnej krawędzi planowanego obiektu odbiega od wartości tego parametru dla obiektów położonych przy ul. [...] (15,6 m) oraz [...] (18,59 m), a więc obiektów na działkach sąsiednich. Jednocześnie wysokość górnej krawędzi planowanego obiektu odbiega od średniej wartości tego parametru z obszaru analizowanego. Średnia ta wynosi bowiem około 9 metrów. W ocenie Kolegium z powyższych powodów nie można było ustalić wysokości elewacji frontowej planowanego obiektu z uwzględnieniem norm z § 7 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia. Zwrócono jednak uwagę, że wyliczając średnią organ pierwszej instancji uwzględnił wszelką zabudowę znajdującą się w granicach obszaru analizowanego, w tym także garaże i zabudowania gospodarcze, które znacząco wpływają na zaniżenie średniej. Garaże i obiekty gospodarcze usytuowane są bowiem wewnątrz kwartału, w podwórzach. Natomiast budynki usytuowane od strony frontów działek, przylegające do ulic [...],[...] i [...] mają w zdecydowanej większości co najmniej 4 kondygnacje i elewacje frontowe o wysokości powyżej 13 metrów. Zatem do rozpoznania pozostało, czy realizacja obiektu, którego wartość przedmiotowego wskaźnika będzie wynosiła 28,25 m, jest możliwa w oparciu o treść § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia. W ocenie Kolegium, rozstrzygnięcie podjęte w tym zakresie przez Prezydenta Miasta K. jest prawidłowe. W obszarze analizowanym dominuje zabudowa o co najmniej 4 kondygnacjach i elewacji frontowej, których wysokość wynosi co najmniej 13 metrów. Zwrócono przy tym uwagę, że dwa obiekty tj. [...] przy ul. [...] oraz budynek przy ul. [...] odbiegają wysokością od pozostałych obiektów. Wysokość elewacji frontowych tych obiektów wynosi odpowiednio 29,62 m i 28,54 m. Oba te obiekty nie pozwalają na stwierdzenie, że wysokość elewacji frontowej planowanego budynku będzie odbiegała od wysokości elewacji frontowych budynków znajdujących się w obszarze analizowanym. Dopuszczalnym jest tym samym ustalenie, że wysokość elewacji frontowej planowanego budynku będzie wynosiła 28,25 m.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących geometrii dachu Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z § 8 rozporządzenia, geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustała się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W ocenie organu, przepis ten nie zawiera de facto jasnych metod ustalania tychże parametrów, lecz nakazuje ustalenie, jakie dachy występują w granicach obszaru analizowanego i dostosowanie się do tychże ustaleń. Jest zatem logicznym, że im większe zróżnicowanie geometrii dachu budynków w obszarze analizowanym, tym większe możliwości wyboru ma inwestor. Wolą inwestora jest by budynek miał dach płaski otoczony attyką. W przedmiotowej sprawie, dachy płaskie występują w obszarze analizowanym, przy czym co istotne, najwyższe budynki tj. [...] przy ul. [...] oraz budynek przy ul. [...], posiadają właśnie dachy płaskie. Nie było więc przeszkód dla ustalenia dachu o takiej geometrii. W przypadku dachu płaskiego, trudno zaś mówić o układzie połaci dachowych, kalenicy oraz kącie nachylenia.

Zatem zdaniem organu odwoławczego, spełnione zostały wszystkie warunki z art. 61 ust. 1 ustawy.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu S. H., Kolegium wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy jest jedną z kilku decyzji, jakie inwestor musi uzyskać, by móc zrealizować i rozpocząć użytkowanie planowanego budynku. Jednocześnie ustawodawca uznał, że w każdym z tych postępowań planowana inwestycja analizowana będzie pod kątem zgodności z innymi przepisami. Kwestie związane z dostępem światła, sposobem prowadzenia prac, czy zabezpieczeniem obiektów sąsiednich w trakcie budowy, będą przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Są one zastrzeżone dla tego postępowania i rozstrzyganie w tej materii na etapie niniejszego postępowania było działaniem naruszającym właściwość rzeczową.

Odnośnie podniesionej w odwołaniu H. C.-F. kwestii dostępu do drogi publicznej Kolegium wyjaśniło, że organ pierwszej instancji nakazał w pkt VII pkt 1 tiret pierwszy zapewnienie osobom trzecim dostępu do drogi publicznej. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy nie zawierają wskazania, w jaki sposób obowiązek ten należy zapewnić. Z tego względu zapis umieszczony w zaskarżonej decyzji nie może być uznany za sprzeczny z prawem. Co więcej, poprzez jego otwarty charakter, każde ograniczenie osobom trzecim dostępu do drogi publicznej, będzie sprzeczne z zaskarżoną decyzją. Zatem taki zapis pozwala na możliwie najszerszą ochronę praw osób trzecich. Natomiast kwestia potencjalnej służebności, o której mowa w odwołaniu nie wpływa na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Dopóki nie uprawomocni się orzeczenie ustanawiające służebność, dopóty ona nie istnieje. . .

Odnośnie zarzutu braku uznania za strony członków wspólnoty mieszkaniowej, Kolegium uznało zarzut ten za bezzasadny. Wspólnota mieszkaniowa w myśl art. 6 ustawy z dnia 29 czerwca 1994 r. o właściwości lokali, może nabywać prawa, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana, jest więc ułomną osobą prawną, stąd jej zdolność do udziału w postępowaniu administracyjnym wynika z art. 29 kpa i w każdym przypadku - w świetle okoliczności sprawy i przepisów prawa materialnego - organ winien ocenić, czy w danej sprawie przysługuje jej przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 1998 r., sygn. akt IV SA 2027/96 (Lex nr 43794). Jednocześnie członek wspólnoty mieszkaniowej, jeżeli wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, może wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której co do zasady występuje wspólnota.

Odnośnie zarzutu błędnego zastosowania przez Prezydenta Miasta K. przepisu 40 § 5 kpa, Kolegium wskazało, że B. S. doręczono skutecznie zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz pismo o konieczności ustanowienia pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w kraju lub wskazania w kraju pełnomocnika do doręczeń. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi, przez co organ pierwszej instancji miał prawo i obowiązek pozostawić w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, wszelkie następne pisma kierowane do tej strony. Doręczenie następuje m.in. za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529). Operatorem pocztowym jest, zgodnie z art. 3 pkt 12 ww. ustawy przedsiębiorca uprawnionego do wykonywania działalności pocztowej, na podstawie wpisu do rejestru operatorów pocztowych. Poczta Polska, jako operator pocztowy może świadczyć usługi pocztowe w obrocie krajowym lub zagranicznym, a więc i doręczać pisma w postępowaniu administracyjnym. Organ pierwszej instancji skorzystał z usług Poczty Polskiej, a więc podmiotu wymienionego w art. 39 kpa.

Odnośnie zarzutu dotyczącego braku przesłania części graficznej analizy funkcji wraz z zaznaczonymi granicami obszaru analizowanego, Kolegium uznało, że jest zasadny. Organ pierwszej instancji wyznaczył, co zostało wskazane wyżej, obszar analizowany na kopii mapy w skali 1:1000.

Organ ten wypełnił również dyspozycję § 9 ust. 3. rozporządzenia i sporządził część graficzną analizy w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Do egzemplarza decyzji, który pozostał w aktach sprawy załączono "część graficzną analizy" spełniającą wszelkie ww. wymogi. Natomiast organ pierwszej instancji nie załączył "części graficznej analizy" do egzemplarzy decyzji kierowanych do poszczególnych stron postępowania. Jak wynika z wyjaśnienia znajdującego się na 10 stronie decyzji przyczyną tego zaniechania są znaczne rozmiary mapy oraz brak możliwości jej reprodukcji. Zdaniem Kolegium, tego typu działanie jest oczywiście niezgodne z treścią § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia, stanowiącego, że wyniki analizy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Wolą prawodawcy jest by organ wydający decyzję doręczył każdej ze stron taki załącznik, przez co winien usunąć przeszkody nie pozwalające na dokonywanie reprodukcji map, niezależnie od ich rozmiaru. Zdaniem Kolegium, wątpliwym jednak jest, by to naruszenie prawa wpłynęło na prawidłowość wydanej decyzji i skutkowało koniecznością jej uchylenia. Załącznik ten został sporządzony na wymaganej przez prawo kopii mapy. Jest on ponadto prawidłowo oznaczony i podpisany przez osobę, która podpisała zaskarżoną decyzję, tj. Naczelnika Wydziału Budownictwa Pana R. O., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta K. Wyznaczenie obszaru analizowanego nastąpiło na etapie sporządzania analizy, przed wystosowaniem do stron pisma z dnia [...]r. informującego o zgromadzeniu materiału dowodowego. Strony postępowania, nie zostały tym samym pozbawione możliwości zapoznania się z kopią mapy zawierającą wyznaczenie obszaru analizowanego. W ocenie Kolegium, okoliczność niedoręczenia załączników do decyzji wszystkim stronom postępowania stanowi niewątpliwie naruszenie przepisów proceduralnych, które jednak nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Tożsame stanowisko w tej kwestii zajęły Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1368/09 (Lex nr 746492) i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II SA/Po 399/10 (Lex nr 754400).

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego braku pouczenia stron o terminie i trybie wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, Kolegium stwierdza, że zarzut ten jest niezasadny. Na stronie 10 decyzji organu pierwszej instancji, od wersu 3 zaczyna się rzeczone pouczenie.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących osoby sporządzającej analizę funkcję Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 60 ust 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Powyższy przepis dotyczy wyłącznie osoby sporządzającej projekt decyzji, brak jest natomiast analogicznej regulacji dotyczącej osoby sporządzającej analizę funkcji. W przedmiotowej sprawie projekt decyzji przygotowany został przez K. W., wpisaną na listę [...] Okręgowej Izby Architektów, która sporządziła też analizę funkcji.

Stąd odwołania nie uwzględniono.

Skargę na decyzję ostateczną wniosła S. H., domagając się uchylenia decyzji organów obydwu instancji z przyczyn, podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Zdaniem skarżącej, błędnie bowiem przyjęło Kolegium, że organ związany jest treścią wniosku o ustalenie warunków zabudowy i nie może go korygować, podczas gdy decyzja w tym przedmiocie ma charakter związany i wymaga uwzględnienia warunków z art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca ponowiła nadto zarzuty co do błędnego określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na zasadzie odstępstwa z § 7 ust. 4 rozp. z pominięciem parametrów zagospodarowania działki sąsiedniej, bezpośrednio przylegającej do planowanej inwestycji oraz wskazała na brak określenia parametru z § 8 rozp. Wreszcie, zdaniem skarżącej, już na etapie ustalenia warunków zabudowy należało uwzględnić fakt, że projektowana inwestycja pozbawi możliwości dojazdu do oficyn usytuowanych na działce nr "2".

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Uczestniczka postępowania H. C.-F. w piśmie z dnia [...]r. poparła skargę, ponawiając zarzuty naruszenia reguł procedury administracyjnej, podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji i wskazując na pominięcie wniosku o stwierdzenie zasiedzenia służebności z dnia [...]r.

W toku rozprawy sądowej pełnomocnik skarżącej i uczestniczki postępowania H. C.-F. podtrzymali dotychczasowe stanowisko, do którego przychylił się także pełnomocnik uczestniczki postępowania A. C.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani też organy obydwu instancji nie naruszyły reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem postępowania. Tymczasem w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Wbrew zarzutom skargi, popartym przez uczestniczki postępowania, będące współwłaścicielkami nieruchomości przy ul. [...] jako bezpośrednio sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji, spełniane zostały ustawowe przesłanki do uwzględnienia wniosku inwestora poprzez ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania zgodnie z proponowanymi przez niego parametrami w postaci wysokości zabudowy i geometrii dachu. Organy administracji należycie zebrały też i rozpatrzyły materiał dowodowy, czemu dały wyraz w pełnych i wnikliwych motywach decyzji.

Prawidłowo wskazał organ odwoławczy, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, przepis art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyżej powołanej, nie może stanowić samodzielnej (wyłącznej) podstawy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji wymaga łącznego spełnienia warunków, wymienionych w art. 61 ust. 1 tej ustawy, zaś sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, reguluje wyżej przywołane rozporządzenie Ministra Infrastruktury, wydane na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 61 ust. 6 i 7 ustawy.

Zdaniem sądu administracyjnego gwarancją utrzymania ładu przestrzennego na obszarach pozbawionych planu miejscowego jest ustawowy wymóg sporządzenia projektu decyzji przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 60 ust. 4 ustawy). W niniejszej sprawie wymóg ten został dochowany, co zapewnia odpowiedni poziom merytoryczny decyzji. Nadto, w niniejszej sprawie architekt K. W. sporządziła również analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W literaturze zauważa się, że w praktyce wątpliwości budzi kwestia, kto powinien być autorem takiej analizy, bowiem z brzmienia § 3 ust. 1 rozp., wynika że analizę przeprowadza organ. Należy jednak zwrócić uwagę na trudność w rozdzieleniu czynności sporządzania projektu decyzji od czynności sporządzania analizy (vide: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, 2 Wydanie, Wyd. C. H. Beck, W-wa 2005, str. 385).

Zdaniem sądu administracyjnego, nie jest naruszeniem prawa sporządzenie analizy przestrzennej przez architekta lub urbanistę, będącego równocześnie autorem projektu decyzji na zlecenie organu, bowiem osoba legitymująca się odpowiednią wiedzą fachową daje rękojmię należytego zbadania przesłanek na wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

W orzecznictwie sporna jest też kwestia, czy organ administracji związany jest treścią wniosku inwestora w zakresie parametrów i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy), a więc, czy w sytuacji, gdy wyniki analizy są odmienne od treści wniosku, należy odmówić ustalenia warunków, czy też wówczas należy wydać decyzję pozytywną, ustalając jednak inne, niż wnioskowane parametry inwestycji.

Zdaniem składu orzekającego, organ administracji w oparciu o wyniki analizy winien w pierwszej kolejności rozważyć, czy możliwe jest wydanie decyzji dla inwestycji o wnioskowanych przez inwestora parametrach. Wniosek taki należy wyprowadzić z treści art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy, stanowiącego gwarancję ochrony prawa własności, o ile nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, jak i przepisów powołanego rozporządzenia, dopuszczającego indywidualne wyznaczenie parametrów inwestycji. Przy odmiennym rozumowaniu zbędne byłoby określenie przez ustawodawcę wymogów wniosku w zakresie określenia przez samego wnioskodawcę parametrów inwestycji.

Tymczasem sedno sporu w niniejszej sprawie dotyczy określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki zgodnie z wnioskiem inwestora, czyli określenia wysokości na 28,25 m. W tym względzie, uwzględniając żądanie inwestora organy administracji powołały się na wyniki analizy, akcentując fakt, że projektowany budynek jako narożny, przylega zarówno do ul. [...], jak i ul. [...], zaś wysokość zabudowy na obydwu ulicach jest różna, czyli tworzy uskok, a średnia wysokość w obszarze analizowanym wynosi zaledwie 9 m, gdyż jest zaniżona przez garaże i zabudowania gospodarcze. Tego rodzaju kwestie, wynikające z analizy przestrzennej, pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że w niniejszej sprawie nie było możliwe wyznaczenie wysokości zabudowy zgodnie z § 7 ust. 1 rozp. jako przedłużenie krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Przez działki sąsiednie należy bowiem rozumieć nie tylko nieruchomości bezpośrednio przyległe, jak uważa skarżąca, lecz wszystkie działki w obszarze analizowanym, wyznaczonym zgodnie z wymogami § 3 ust. 2 rozp. Wniosek taki wynika wprost z użycia w tym przepisie liczby mnogiej ("działki sąsiednie"), lecz także treści ust. 3 tego przepisu, gdzie mowa jest o tworzeniu uskoku przez wysokość zabudowy. Oczywiste jest, że jedynie zabudowa na kilku działkach, więcej niż jednej, może tworzyć uskok. W takim zaś wypadku, zgodnie z kolejnością wynikającą z § 7 rozp., przyjmie się średnią wysokość występującą na obszarze analizowanym. Oznacza to zaś konieczność uwzględnienia zabudowy nie tylko wzdłuż jednej strony danej ulicy, lecz zabudowy wokół działki budowlanej, a więc nie tylko od frontu działki, lecz wszystkich działek, nawet dostępnych z innej drogi. W niniejszej sprawie średnia wysokość budynków, położonych w obszarze analizowanym, czyli kwartale, wyznaczonym przez ulice [...],[...] i

[...], wynosi zaś zaledwie 9 metrów. Logiczne i oczywiste było więc wyznaczenie innej wysokości zabudowy z mocy § 7 ust. 4 rozp. Co więcej, zaproponowany przez skarżącą sposób określenia wysokości zabudowy jako przedłużenie krawędzi do wysokości budynku bezpośrednio sąsiadującego, również jest wyjątkiem, o którym mowa w tym przepisie, a nie – regułą z ust. 1. Jednak podkreślić przyjdzie, że budynki bezpośrednio przyległe mają różną wysokość, gdyż budynek skarżącej przy ul. [...] ma wysokość 18,59 m, zaś budynek przy ul. [...] – 15,6 m. W takim stanie faktycznym zgodnie z wynikami analizy oraz projektem decyzji, sporządzonymi przez architekta, organ administracji dopatrzył się podstawy do uwzględnienia wniosku poprzez określenie wysokości spornej zabudowy na 28 m, uzasadniając to faktem występowania w obszarze analizowanym dwóch budynków o znacznej wysokości, a mianowicie 29,62 m (przy ul. [...]) oraz 28,54 m (przy ul. [...]). Zdaniem sądu administracyjnego, nie ma prawnego znaczenia podnoszona przez skarżącą kwestia, że nie są to budynki bezpośrednio sąsiadujące, a budynek przy ul. [...], położony jest po przeciwnej stronie drogi. Oba te budynki położone są bowiem w obszarze analizowanym, o którym mowa w § 7 ust. 4 rozp. Argumentacja organu co do przyczyn zastosowania odstępstwa oparta jest zaś na wynikach analizy i należy ją uznać za logiczną oraz przekonującą. Oczywiście, z punktu widzenia interesów skarżącej oraz pozostałych współwłaścicieli budynku przy ul. [...] jako bezpośrednio sąsiadującego, korzystne było ustalenie niższej wysokości, zbliżonej do ich budynku, tyle że kwestia ta nie podpada pod przesłanki w postaci ochrony uzasadnionego interesu osób trzecich, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy. Podnoszona w skardze obawa o pozbawienie dopływu światła dziennego i zakłócenie funkcjonowania kominów, nie podlega bowiem badaniu na tym etapie postępowania. Wymogi w tym zakresie regulują bowiem przepisy prawa budowlanego (warunki techniczno-budowlane), które podlegają badaniu w postępowaniu o pozwoleniu na budowę, prowadzonym przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Prawo budowlane nie stanowi zatem przepisów odrębnych w rozumieniu art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wyjaśnić też przyjdzie, że sposób zapisywania ustaleń w decyzji o warunkach zabudowy reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), wydane na podstawie art. 67 ust. 3 ustawy. Zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. d ustawy oraz § 2 pkt 7 tego rozp., ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zapisuje się przez określenie m. in. warunków ochrony przed pozbawieniem:

– dostępu do drogi publicznej,

– możliwości korzystania z mediów,

– dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Oznacza to, że w decyzji o warunkach zabudowy nie określa się w sposób szczegółowy takich wymogów, lecz przez powtórzenie zapisów rozporządzenia, jak to uczyniono w niniejszej sprawie. Kwestia ta dotyczy również służebności drogowej. Stąd też proces cywilny nie stanowi w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa.

Niezasadny jest też zarzut naruszenia § 8 rozp. w sprawie sposobu ustalania wymagań... Organ administracji zgodnie z wnioskiem inwestora i w oparciu o wyniki analizy, określił bowiem geometrię dachu jako dach płaski.

Jest zaś poza sporem, że w obszarze analizowanym występują budynki o dachach płaskich, w tym oba najwyższe. Skoro zatem w obszarze analizowanym występuje różna zabudowa, brak było uzasadnionych przesłanek do ustalenia innej geometrii dachu. Przepis § 8 rozp. nie wyznacza bowiem w tym względzie żadnych dodatkowych kryteriów, ani przesłanek. Dach płaski z istoty nie cechuje się zaś pozostałymi parametrami, określonymi w tym przepisie, a więc kątem nachylenia i kierunkiem głównej kalenicy w stosunku do frontu działki. Wysokość kalenicy dachu płaskiego to równocześnie wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (§ 7 rozp.), a układ połaci dachowych jest płaski. Nie sposób zatem ferować zarzut naruszenia wymagań ustawowych, skoro w obszarze analizowanym występują dachy płaskie. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia reguł procedury administracyjnej (art. 7 i 77 kpa), wyjaśnić przyjdzie, że zgodnie z wymogami ustawy i rozp. wykonawczego, prawidłowo wyznaczono obszar analizowany i przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Stanowiska organów obydwu instancji zostały też obszernie i wnikliwie uzasadnione zgodnie z wymogami art. 107 § 1 i 3 kpa. Gdy zaś idzie o zarzuty uczestniczek postępowania co do nieprawidłowego doręczenia korespondencji B. S. oraz pominięcia w postępowaniu współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...], wskazać należy, że tego rodzaju okoliczności podpadają pod przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Jednak podnoszenie tego rodzaju wady postępowania ustawodawca pozostawił stronie, pozbawionej udziału w postępowaniu. Wniosek taki wynika jednoznacznie z treści art. 147 kpa. Zatem inna strona nie może skutecznie podnieść przesłanki z art. 145

§ 1 pkt 4 kpa i też nie jest możliwe branie tej okoliczności pod rozwagę z urzędu.

Wreszcie, gdy idzie o zarzut niedoręczenia stronom załącznika graficznego do decyzji organu I instancji w postaci wyników analizy, składającej się z części graficznej, podzielić należy pogląd Kolegium że naruszenie tego rodzaju nie jest naruszeniem art. 109 § 1 kpa, które należy kwalifikować w kategoriach uchybienia regułom procedury administracyjnej, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania.

Istotne jest przy tym, że na tego rodzaju wadę powołały się uczestniczki postępowania, a nie – skarżąca, zaś przed wydaniem decyzji organ I instancji powiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, w tym analizą przestrzenną i projektem decyzji o warunkach zabudowy. Co więcej, zarówno treść skargi, jak i obydwu odwołań dowodzi, że stronom znana jest treść analizy przestrzennej, a istotne dane organy obydwu instancji zawarły też w motywach decyzji, doręczając stronom załącznik graficzny z wyznaczeniem terenu inwestycji i terenu przyległego.

Z tych względów nie stwierdzając naruszenia prawa, wymienionego w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy.

sw