Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 235/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art. 23  ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1995 nr 1 poz 1
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Asesor WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Pawła M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2004 r., Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty M. z dnia [...] 2003 r., Nr [...] o uznaniu Pawła M. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Organy obu instancji powołały się na treść przepisu art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514, ze zmianami ) w myśl którego prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą, wykonywał pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia, podlegał ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności, wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub w spółdzielni kółek rolniczych, był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, był zatrudniony lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Zgodnie z art. 23 ust. 4a cytowanej ustawy prawo do zasiłku przysługuje również bezrobotnym zwolnionym po odbyciu zasadniczej służby wojskowej, jeżeli okres jej odbywania wynosił, co najmniej 350 dni i przypadał w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy.

Na podstawie akt sprawy ustalono, że Paweł M. odbywał zasadniczą służbę wojskową w dwóch okresach - łącznie przez 255 dni i w trakcie tej służby zwolniony został z jej odbywania z powodu uznania go za niezdolnego do służby wojskowej i wówczas to w czasie od [...] 2002 r. do [...] 2003 r. posiadał status bezrobotnego. Paweł M. jako bezrobotny złożył po raz ostatni wniosek o rejestrację w powiatowym Urzędzie Pracy w M. w dniu [...] 2003 r., a zatem na okres 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji przypada tylko 183 dni odbywania zasadniczej służby wojskowej, a tym samym nie spełnia on warunków określonych w cytowanym przepisie.

Decyzja Wojewody [...] stanowiła przedmiot skargi wniesionej przez Pawła M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której to podniósł, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z zasadami współżycia społecznego, gdyż na skutek choroby nabytej w wojsku został wyłączony ze służby wojskowej na określony czas, w którym to okresie nie mógł podjąć zatrudnienia, ponieważ nie został przeniesiony do rezerwy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż w niniejszej sprawie organy administracyjne nie dopuściły się żadnego naruszenia prawa materialnego i procesowego dającego podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Do przesłanek merytorycznych, to jest do 365 dni, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2, zalicza, się również okresy wymienione w art. 23 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 4, 5 oraz w ust. 4 i 4a., tak więc, są to okresy: zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego absolwentów szkół wyższych, służby wojskowej pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także urlopu wychowawczego, udzielonego na podstawie odrębnych przepisów. Z mocy art. 23 ust. 2 pkt 4 tej ustawy do 365 dni zalicza się również okresy "nie-wymienione w ust. 1 pkt 2, za które opłacana była składka na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składki stanowiła kwota wynosząca, co najmniej najniższe wynagrodzenie".

Wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne są bezsporne. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący po raz ostatni został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w M. w dniu [...] 2003 r. r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a w okresie od [...] 2001 r. do [...] 2002 r. i od [...] 2002 r. do [...] 2003 r. ( łącznie przez okres 255 dni ) odbywał zasadniczą służbę wojskową. W trakcie tejże służby na podstawie decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] 2002 r. nr [...] zwolniony został z jej odbywania z powodu uznania go za niezdolnego do służby wojskowej. Skarżący wówczas zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w M. i w okresie od [...] 2002 r. do [...] 2003 r. posiadał status bezrobotnego.

Skarżący, rejestrując się jako bezrobotny w dniu [...] 2003 r., nie spełnił warunku przewidzianego w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem nie przepracował łącznie co najmniej 365 dni. Fakt, iż nie został on przeniesiony do rezerwy i w tym czasie nie mógł się zarejestrować, ponieważ nie był zdolny do podjęcia pracy, a jednocześnie nie przyznano mu żadnego świadczenia z tytułu choroby, nie ma w tej sprawie znaczenia. Nie zwalnia bowiem od zachowania wymagań niezbędnych do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.