Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 633/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 7
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 135, art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...]nr[...], 2. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. (PINB) nałożył na Wspólnotę Mieszkaniową "A" przy ul. [...] w C. (dalej zwaną: "skarżącą") obowiązek wykonania robót budowlanych w zakresie usunięcia niemożliwego do zaakceptowania ryzyka, wprowadzając w balustradach klatki schodowej przy ul. [...] rozwiązania chroniące przed wypadnięciem oraz zapobiegające przed możliwością swobodnego wspinania się, poprzez zastosowanie wypełnienia balustrad z prętów pionowych bądź z płyt pełnych wykonanych z materiałów nie kruszących się (np. ze szkła zbrojonego) lub alternatywnie - do wyżej wymienionego rozwiązania - wykonanie siatek ochraniających przed skutkami upadku z dużej wysokości, zamontowanych pomiędzy piętrami klatki schodowej. Jako podstawę prawną tej decyzji PINB wskazał m.in. art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego - ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, dalej w skrócie: "PrBud").

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji przywołał kontrolę przeprowadzoną w dniu [...] roku. W jej wyniku ustalono, że w pięciokondygnacyjnym budynku przy ul. [...]., w dwóch klatkach schodowych nr [...] i [...], na wszystkich kondygnacjach i biegach schodów wewnętrznych, zostały wymienione balustrady. Dotychczasowe wypełnienie balustrad wykonane z płaskowników pionowych o rozstawie 12 cm zastąpiono prętami poziomymi. Zachowany został rozstaw 12 cm pomiędzy prętami poziomymi, natomiast zwiększono odstęp od najniższego pręta do powierzchni stopnia z 12,5 cm do 25 cm. Klatki schodowe posiadają układ galeriowy, przez co, zdaniem organu I instancji, niebezpieczeństwo upadku w przestrzeń pomiędzy biegami schodów jest wysokie. Dlatego za uzasadnione organ uznał, że zastosowanie rozwiązań technicznych uniemożliwiających wspinanie się po balustradach, szczególnie przez dzieci, jest w pełni uzasadnione.

Organ przypomniał także, że poprzednio, w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], w której nałożono na zarządcę obowiązek wykonania w balustradach zabezpieczeń, uniemożliwiających wypadnięcie oraz wspinanie się po balustradach. Jednak na skutek odwołania wniesionego przez zarządcę Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (ŚWINB) uchylił decyzję PINB w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Uzasadniając zaś obecnie wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał na § 291 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U z 2019 r. poz. 1065, zwanego dalej w skrócie "Rozporządzeniem"). Zaakcentował przy tym brak doprecyzowania przez ustawodawcę pojęcia "niemożliwego do zaakceptowania ryzyka", o którym mowa w tym przepisie. W związku z tym odniósł się do załącznika 1 do Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE z dnia 9 marca 2011 r. nr 305/2011 ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego Dyrektywę Rady 89/106/EWG, których spełnienie jest wymagane na mocy ustaleń art. 5 ustawy PrBud, w zakresie bezpieczeństwa użytkowania. Z treści tego załącznika, w tym z ust. 4, wynika, że przepisy te kładą bardzo duży nacisk na bezpieczeństwo użytkowania obiektów. Kierując się zaś tymi przepisami, a także doświadczeniem życiowym PINB uznał, że konstrukcja balustrady z wypełnieniem z poziomych prętów umożliwia swobodne wspinanie się na nie - szczególnie przez dzieci - i stwarza związane z tym zagrożenie upadku z dużej wysokości. Tym samym nowa balustrada w przedmiotowym budynku została wykonana w sposób stwarzający niemożliwe do zaakceptowania ryzyko, związane z możliwością wypadnięcia dziecka (barierka usytuowana na biegu schodowym) lub możliwością wspinania się (barierka usytuowana na spocznikach i galeriach).

Organ wyjaśnił także, że prowadził postępowanie naprawcze w trybie art 50-51 PrBud, przy czym w z związku z zakończeniem robót nie było potrzeby ich wstrzymywania na podstawie art. 51 ust 7 PrBud. Wskazał także organ na art. 51 ust. 1 pkt 2 PrBud, zgodnie z którym przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.

Z powyższą decyzją PINB nie zgodziła się skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa i w odwołaniu, wniesionym w jej imieniu przez pełnomocnika, będącego adwokatem, zarzuciła naruszenie:

- art. 138 § 2 i 2a k.p.a. oraz § 298 ust. 3 Rozporządzenia poprzez zignorowanie wytycznych organu II Instancji w zakresie wykładni przepisów prawa i wydanie decyzji tej samej treści, pomimo jej poprzedniego uchylenia przez organ II Instancji,

- § 291 Rozporządzenia poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż konstrukcja balustrad klatek schodowych przy Ul. [...] stwarza niemożliwe do zaakceptowania ryzyko wypadków w trakcie użytkowania,

- art. 51 ust. 1 pkt 2 PrBud poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, w sytuacji gdy prace wykonane są zgodne z obowiązującymi przepisami,

- art. 6 k.p.a., art. 7a § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób należyty interpretacji przez organ I Instancji pojęcia "niemożliwego do zaakceptowania ryzyka" oraz poprzez brak wyjaśnienia, w jaki sposób rozwiązania przyjęte przez inwestora są niezgodne z przepisami prawa budowlanego.

W uzasadnieniu odwołania zaakcentowano brak podstaw do zastosowania § 298 ust. 3 Rozporządzenia, a także to, że konstrukcja balustrad w budynkach, w których nie jest przewidziane zbiorowe przebywanie dzieci bez stałego nadzoru, nie musi zapobiegać zarówno wspinaniu się, jak też zsuwaniu po poręczy. Natomiast z § 291 Rozporządzenia wynika norma ogólna, która nie może stanowić podstawy nałożenia na inwestora jakichkolwiek obowiązków.

Odwołanie nie przyniosło jednak zamierzonego skutku. Co prawda decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ odwoławczy – ŚWINB uchylił decyzję organu I instancji; jednak tylko w zakresie dotyczącym terminu wykonania nałożonego przez PINB obowiązku, przy czym w tym zakresie wyznaczył nowy termin tj. 31 maja 2020 r. Natomiast w pozostałym zakresie ŚWINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach podjętego rozstrzygnięcia ŚWINB najpierw przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania, a następnie odniósł się do podstawy prawnej decyzji organu I instancji tj. art. 51 ust. 1 pkt 2 PrBud, akcentując, że wobec zakończenia robót nie wydawano postanowienia o ich wstrzymaniu na podstawie art. 50 ust. 1 PrBud. W związku z tym nie miało zastosowania zastrzeżenie z art. 51 ust. 1 PrBud, wedle którego decyzja musi być wydana przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu.

ŚWINB odniósł się także do § 291 Rozporządzenia. Według organu odwoławczego przepis ten wyraża intencję określającą cel przepisów zawartych w dziale VII Rozporządzenia Zakłada on, ze w trakcie użytkowania budynków mogą powstawać stany zagrożenia dla bezpieczeństwa, ale trzeba im w maksymalnym stopniu zapobiegać przez zastosowanie odpowiednich rozwiązań projektowych, zabezpieczających przed niepożądanymi zdarzeniami, mogącymi stwarzać takie zagrożenia w stopniu przekraczającym akceptowalne ryzyko. ŚWINB podzielił przy tym stanowisko PINB. Zmiana projektu dotycząca balustrad w postaci zmiany płaskowników pionowych na pręty poziome umożliwi, według organu odwoławczego, wspinanie się na balustrady zlokalizowane od strony przestrzeni otwartej, co może być przyczyną upadku z dużej wysokości i niewątpliwie wpłynie na stan bezpieczeństwa w przedmiotowym budynku, zwiększając poziom ryzyka powyżej stanu możliwego do zaakceptowania. Zdaniem organu odwoławczego PINB słusznie nałożył obowiązek zastosowania wypełnienia balustrady z prętów pionowych bądź z płyt pełnych wykonanych z materiałów nie kruszących się (np. ze szkła zbrojonego) lub alternatywnie do ww. rozwiązania - wykonanie siatek ochraniających przed skutkami upadku z dużej wysokości, zamontowanych pomiędzy piętrami klatki schodowej.

W skardze na powyższą decyzję ŚWINB pełnomocnik skarżącej wspólnoty, będący adwokatem, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. § 291 Rozporządzenia poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż konstrukcja balustrad klatek schodowych przy ul. [...] stwarza niemożliwe do zaakceptowania ryzyko wypadków w trakcie użytkowania, podczas gdy nie doszło do naruszenia oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 PrBud,

Ponadto w skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść decyzji tj.

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo wskazanych powyżej uchybień, a także naruszenie art. 6, art. 7a § , art. 8 i art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób należyty pojęcia "niemożliwego do zaakceptowania ryzyka" oraz poprzez brak wyjaśnienia w jako sposób rozwiązania przyjęte przez projektanta są niezgodne z przepisami prawa budowlanego.

- art. 6 k.p.a., art. 7a § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób należyty interpretacji przez organ I Instancji pojęcia "niemożliwego do zaakceptowania ryzyka" oraz poprzez brak wyjaśnienia, w jaki sposób rozwiązania przyjęte przez inwestora są niezgodne z przepisami prawa budowlanego.

Według argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu skargi § 291 Rozporządzenia zawiera normę ogólną, która nie może stanowić podstawy do nałożenia na inwestora jakichkolwiek obowiązków. Jednocześnie organ I instancji posłużył się milcząco § 298 ust. 1-3 Rozporządzenia, który jednak nie został naruszony przy projektowaniu i realizacji robót budowlanych. Przywołując te przepisy oraz poprzednią decyzję ŚWINB, uchylającą pierwotną decyzję organu I instancji, pełnomocnik skarżącej wspólnoty zaakcentował, że sporne budynki nie należą do budynków, w których przewiduje się zbiorowe przebywanie dzieci bez stałego nadzoru, a do tej kategorii budynków został w sposób wyraźny ograniczony wymóg wprowadzenia rozwiązań uniemożliwiających wspinanie się po poręczy.

Jednocześnie w skardze zaakcentowano, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji nie był w stanie wskazać żadnego przepisu prawa budowlanego, który miałby zostać naruszony przez projektanta lub inwestora wobec czego organ wydał decyzję uznaniową.

W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej obecnie decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, jednak zasadniczo z innych powodów niż te, które zostały wskazane przez pełnomocnika skarżącej wspólnoty.

Podstawę materialnoprawną prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie t.j. z 2020 r. poz. 1333), zwanej jak dotychczas w skrócie: "PrBud".

Zgodnie z tym przepisem w zw. z art. 51 ust. 7 PrBud przed upływem dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Przepisy te stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 PrBud albo w art. 49b PrBud, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 (ust. 7) PrBud.

Przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 PrBud daje możliwość przeprowadzenia postępowania naprawczego. Istota tego postępowania sprowadza się do doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W ramach tego postępowania organ nadzoru budowlanego weryfikuje dotychczas wykonane roboty budowlane w aspekcie ich zgodności z przepisami budowlanymi, a więc w szczególności przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa użytkowników danego obiektu budowlanego. Ponadto organ ustala, jakie ewentualnie czynności (roboty) należy podjąć dla osiągnięcia stanu zgodnego z prawem. W myśl omawianego tutaj art. 51 ust. 1 pkt 2 PrBud doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem wymaga nałożenia obowiązku wykonania "określonych czynności lub robót budowlanych". Oznacza to, że w razie ustalenia, że dotychczas wykonane roboty budowlane są sprzeczne z przepisami budowlanymi, organ powinien skonkretyzować czynności, które wykonać ma adresat decyzji administracyjnej wydawanej w ramach omawianej tutaj podstawy prawnej. Konkretyzacja ma na celu umożliwienie adresatowi decyzji zachowanie się w sposób, który, usuwając stan stwierdzonej sprzeczności ze przepisami budowlanymi, pozwoli na wydanie decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 3 pkt 1 PrBud. Zgodnie bowiem z tym ostatnim przepisem po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania tego obowiązku. W realiach rozpoznawanej sprawy obowiązek nałożony na skarżącą został sformułowany w sposób alternatywny. Skarżąca została bowiem zobowiązana do zastosowania wypełnienia balustrad z prętów pionowych bądź z płyt pełnych wykonanych z materiałów nie kruszących się (np. ze szkła zbrojonego) lub alternatywnie - do wyżej wymienionego rozwiązania – do wykonania siatek ochraniających przed skutkami upadku z dużej wysokości, zamontowanych pomiędzy piętrami klatki schodowej.

W ocenie Sądu, wskazanie alternatywnego obowiązku wykonania siatek ochraniających ma zbyt ogólnikowi charakter. Zabrakło w nim wskazania ilości siatek oraz konkretnego wskazania między którymi piętrami miałyby być one zamontowane. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ w żaden sposób nie odniósł się do tego obowiązku, nie przedstawił żadnej argumentacji zmierzającej do wykazania zasadności jego zastosowania, a także nie poczynił jakichkolwiek ustaleń, pozwalających na jednoznaczne stwierdzenie, że wykonanie tego obowiązku jest w ogóle możliwe. O ile na gruncie art. 51 ust. 1 pkt 2 PrBud za dopuszczalne należy uznać samo alternatywne sformułowanie obowiązków, o tyle nie do pogodzenia z tym przepisem będzie brak wystarczającej ich konkretyzacji oraz brak pewności, czy w realiach danej sprawy wykonanie tego obowiązku jest w ogóle możliwe. Ponadto z racji tego, że Rozporządzenie nie definiuje pojęcia siatek zabezpieczających, a w istocie nawet nie posługuje się tym pojęciem, organy powinny były dokładnie wskazać jakie parametry mają posiadać te siatki. Bez takiego sprecyzowania adresat decyzji nie ma pewności, czy pomimo montażu siatek organ uzna, że obowiązki nałożone decyzją zostały prawidłowo wykonane.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że ze względu na brak wystarczającej konkretyzacji obowiązku, dotyczącego siatek zabezpieczających, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 2 PrBud. Ponadto wobec braku ustaleń dotyczących tego, czy i w jaki sposób, uwzględniając specyfikę klatki schodowej, siatki te mogą być zamontowane w sposób zapewniający spełnienie założonej przez organ ich funkcji ochrony przez upadkiem z dużej wysokości, organy obu naruszyły przepisy postępowania tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Nadto poprzez brak w uzasadnieniach decyzji obu instancji jakiegokolwiek odniesienia się do zagadnienia montażu siatek, doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Przedwczesnym było też zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. i utrzymanie w mocy decyzji pomimo niewyjaśnienia wskazanych powyżej okoliczności. W konsekwencji organy naruszyły przepisy materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisy postępowania, których naruszenie mogło mieć wpływ na ten wynik. Stwierdzone naruszenie art. 51 ust 1 pkt 2 PrBud, jak i art. 7, 77, a także art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. pokrywa się z zarzutami sformułowanymi w skardze, jednak do naruszenia tych przepisów doszło z innych przyczyn niż wskazał pełnomocnik skarżącej wspólnoty.

Natomiast za niezasadne uznane zostały pozostałe zarzuty wskazane w skardze, w tym dotyczące naruszenia § 291 Rozporządzenia. Użyte w tym przepisie sformułowanie "w szczególności" odniesione do przepisów zawartych w dziale VII Rozporządzenia oznacza, że zawarty w przepisach tego działu katalog wymogów dotyczących bezpieczeństwa użytkowania nie ma charakteru zamkniętego.

W realiach rozpoznawanej sprawy należy wziąć pod uwagę to, że układ przestrzenny spornej klatki schodowej, w tym przede wszystkim to, że w świetle zebranego materiału dowodowego przedmiotowa klatka schodowa posiada układ galeriowy, w ramach którego pomiędzy biegami schodów występuje wolna przestrzeń (tzw. dusza). Taki układ klatki schodowej generuje dodatkowe ryzyko związane z niebezpieczeństwem wypadnięcia do wnętrza klatki schodowej z dużej wysokości. W związku z zastosowaniem poziomych prętów balustrady, umożliwiających wspinanie się na balustradę, ryzyko takiego wypadku staje się "niemożliwe do zaakceptowania" w rozumieniu § 291 Rozporządzenia. Nie ulega przy tym wątpliwości to, że przedmiotowy budynek nie jest budynkiem, o którym mowa w § 298 ust. 3 Rozporządzenia. Ten ostatni przepis nakłada szczególne wymogi dotyczące konstrukcji balustrady ze względu na szczególne przeznaczenie obiektu, przy czym czyni to niezależnie od układu przestrzennego klatki schodowej i obejmuje tym samym także klatki schodowe bez tzw. duszy, w których pomiędzy biegami schodów brak jest odstępów lub są niewielkie, a więc niegenerujące dodatkowego ryzyka wpadnięcia do środka klatki schodowej. Poza tym przepis ten statuuje dodatkowy wymóg zastosowania rozwiązań uniemożliwiający zsuwanie się po poręczy. Zarówno więc hipoteza normy prawnej rekonstruowanej z tego przepisu, jak i treść dyspozycji tej normy odbiega od stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Już choćby z tego względu nie sposób zgodzić się z tezą skargi, że organ milcząco posłużył się tym przepisem. W odniesieniu zaś do ust. 1 i ust. 2 § 298 Rozporządzenia stwierdzić należy, że pomimo spełnienia wymogów wynikających z tego przepisu nie można z góry wykluczyć, że konkretne rozwiązania konstrukcyjne wygenerują "niemożliwe do zaakceptowania ryzyko", o którym mowa w § 291 Rozporządzenia, a taka właśnie sytuacja zachodzi w realiach rozpoznawanej sprawy.

Mając na względzie powyższe rozważania Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit c oraz art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł. składa się: kwota 500 zł. tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł. tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł. tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżącej opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost w powyższych rozważań Sądu. Ewentualne nałożenie na skarżącą alternatywnego obowiązku montażu siatek zabezpieczających przez upadkiem z dużej wysokości powinno zostać poprzedzone ustaleniami, pozwalającymi na zebranie materiału dowodowego, w świetle którego wątpliwości nie będzie budziła techniczna możliwość montażu tych siatek. Uwzględniając uwarunkowania konstrukcyjne przedmiotowej klatki schodowej organ powinien wskazać ilość siatek, miejsce ich montażu (między którymi piętrami, poziomo, pionowo czy w jeszcze inny sposób), a także ich parametry. Zebrany zaś w sprawie materiał dowodowy nie powinien pozostawiać wątpliwości co do tego, że siatki te skutecznie zabezpieczą przez upadkiem z dużej wysokości, czy wręcz wykluczą możliwość wypadnięcia, a sam montaż siatek w sposób sprecyzowany przez organ, jest (w świetle istniejących uwarunkowań konstrukcyjnych i technicznych) możliwy.