Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 1467/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia del. WSA Andrzej Skoczylas Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M P od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA/Po 981/12 w sprawie ze skargi M P na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P (dalej: WSA w P lub Sąd I instancji) oddalił skargę M P na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P (dalej: Dyrektor) z dnia [...] lipca 2012 r., w przedmiocie podatku akcyzowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Dyrektor utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P, określającą M P zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie 29.973 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Mercedes Benz ML 320 CDI. Z uzasadnienia decyzji wynika, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił organom na jednoznacznie ustalenie, że nabyty samochód jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób i dlatego powinien być klasyfikowany do pozycji CN 8703. Klasyfikując samochód jako osobowy organy wskazały na jego cechy i podały, że jest to pojazd osobowy w pełni przeszklony o nadwoziu zamkniętym terenowym, 5-drzwiowy, wyposażony w czarną skórzaną tapicerkę i mechanizmy opuszczania szyb, posiada drzwi tylne oszklone, 5 miejsc siedzących wyposażonych w pasy bezpieczeństwa, system wentylacji i oświetlenia za przednim rzędem siedzeń oraz przegrodę oddzielającą przestrzeń ładunkową od przestrzeni pasażerskiej za drugim rzędem siedzeń. Posługując się Systemem Wyceny Wartości Pojazdów EurotaxGlass’s po wprowadzeniu numeru VIN spornego samochodu ustalono, że standardowo samochód ten wyposażony jest m.in. w airbag 6 sztuk, ABS, AKSE-system rozpoznawania fotelika dziecięcego, BAS asystent układu hamulcowego, czujnik zderzeniowy, dźwignię zmiany biegów w skórze, elektryczne podnoszenie szyb z przodu i tyłu, ESP układ stabilizacji toru jazdy, alufelgi, instalację radiową z ośmioma głośnikami, komputer pokładowy, oświetlenie bagażnika, relingi dachowe, schowek w podłodze bagażnika, tempomat z systemem ograniczenia prędkości, uchwyty ISOFIX do instalacji fotelika dziecięcego, uchwyty na kubki. Osobowy charakter pojazdu został potwierdzony w homologacji producenta. Zdaniem organów, ogólny wygląd pojazdu i jego cechy przedmiotowe świadczą o walorach osobowych samochodu, a więc winien być on klasyfikowany do pozycji CN 8703.

WSA W P oddalając skargę M P podał, że spór w sprawie sprowadza się do kwalifikacji dla celów podatku akcyzowego nabytego wewnątrzwspólnotowo przez skarżącą, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, samochodu marki Mercedes Benz ML320 CDI 4 Matic. Zdaniem skarżącej pojazd winien być zaklasyfikowany jako pojazd ciężarowy, bowiem jego konstrukcja w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego nie pozwalała na przyjęcie, że jest on zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, o czym świadczy wyposażenie oraz przedłożone dokumenty: karta pojazdu, dowód rejestracyjny oraz zaświadczenie z badania technicznego.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organów podatkowych, że sporny pojazd mieści się w pozycji 8703. Z samego tytułu tej pozycji wynika, że obejmuje ona pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Ustalone przez organy cechy przedmiotowego samochodu niewątpliwie dowodzą, że jego główną cechą użytkową jest przewóz osób.

Nie zmienia zasadniczego przeznaczenia samochodu, jako samochodu do przewozu osób, zamontowanie przegrody w postaci kratki pomiędzy przestrzenią pasażerską - za drugim rzędem siedzeń oraz przestrzenią tylną. Wbrew twierdzeniu skarżącej organy celne nie poczyniły ustaleń w zakresie zasadniczych cech pojazdu tylko w oparciu o zapisy homologacji, lecz na podstawie jego oględzin oraz cech przynależnych wyposażeniu standardowemu.

Sąd wyjaśnił, że o zaklasyfikowaniu wyrobu do kategorii samochodów osobowych, a w konsekwencji o uznaniu towaru za wyrób akcyzowy decyduje klasyfikacja wg Nomenklatury Scalonej. Błędnie zatem wywodzi w skardze strona, że dla celów klasyfikacji pojazdów winny mieć znaczenie zapisy w takich dokumentach zagranicznych, jak dowód rejestracyjny czy karta pojazdu. W ocenie Sądu, organy podatkowe dołożyły wszelkich starań w celu należytego wyjaśnienia sprawy.

M P zaskarżając wyrok w całości, domagała się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P, poprzez uwzględnienie odwołania skarżącego z dnia [...] listopada 2008 r. oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 769 ze zm.), dalej: O.p., poprzez jego niezastosowanie;

2) naruszenie wyrażonej w treści art. 121 O.p. zasady zaufania obywateli do organów podatkowych.

W uzasadnieniu skarżąca zwróciła uwagę na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, określony w art. 70 § 1 O.p. Wskazała, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana 23 października 2008 r., natomiast zaskarżona decyzja organu II instancji - 30 marca 2011 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania z art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Stosownie do treści art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna jest sformalizowanym i profesjonalnym środkiem prawnym dającym podstawę do dokonania kontroli wyroku będącego przedmiotem zaskarżenia. Kontrolę taką Sąd II instancji prowadzi w granicach wskazanych przez skargę kasacyjną, dlatego spełnienie przez stronę wymogów formalnych dla tego rodzaju skargi jest pierwotnym i podstawowym warunkiem wszczęcia i przeprowadzenia postępowania kontrolnego.

Wymogi formalne skargi kasacyjnej wynikają z treści art. 176 p.p.s.a. Przepis ten wskazuje warunki formalne skargi kasacyjnej, przy czym nie wszystkie w nim wymienione mają jednakową doniosłość prawną. Jednak pośród nich są takie, których brak musi skutkować przyjęciem, że skarga kasacyjna nie daje podstaw do prowadzenia postępowania kontrolnego w stosunku do wyroku, który został wskazany jako przedmiot zaskarżenia. W judykaturze przyjmuje się, że koniecznymi warunkami skargi kasacyjnej, które odnoszą się do przedmiotu zaskarżenia, jest określenie skarżonego wyroku oraz wskazanie naruszeń prawa, których dopuścił się Sąd I instancji. Podniesione w zarzucie kasacyjnym naruszenia mają być uzasadnione, tym samym uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno wyjaśniać jakie przepisy zostały naruszone i jaki strona stawia zarzut w tym zakresie oraz musi wyjaśniać na czym polega naruszenie, a także przedstawiać poprawny sposób stosowania kwestionowanych przepisów.

Skarga kasacyjna M P nie wypełnia żadnego z tych warunków. Zasadniczo tym co pozwala złożone przez skarżącą pismo kwalifikować jako skargę kasacyjną jest jego tytuł, bo w tym zakresie niewątpliwie strona określa pismo jako skargę kasacyjną i odnosi je do wyroku WSA w P z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 981/12. Jednak te elementy są jedynymi, które pozwalają przyjąć, że pismo jest skargą kasacyjną. Poza nimi jego treść nie spełnia wymogów prawem przewidzianych. Przede wszystkim strona nie formułuje żadnych zarzutów pod adresem Sądu I instancji. Z treści pisma i uzasadnienia wynika, że nie godzi się ona z decyzjami organów celnych i skarży właśnie te rozstrzygnięcia. NSA stwierdza, że tak określony przedmiot nie może być obejmowany postępowaniem kasacyjnym, które służy kontroli wyroku Sądu I instancji, a nie decyzji, które są przedmiotem skargi do tego Sądu. Uzasadnienie rozpoznawanej skargi kasacyjnej nawet jednym zdaniem nie odnosi się do wyroku, a zasadniczo jest powieleniem skargi. Zresztą nawet wnioski tego pisma dobitnie potwierdzają, że nie ma ono na celu zwalczania wyroku WSA w P, ale decyzji Dyrektora Izby Celnej w P.

NSA jest związany zarzutami i podstawami kasacyjnymi, co oznacza, że nie może domniemywać zarzutów i kierunku weryfikacji skarżonego wyroku, w sytuacji gdy strona ich nie określiła, a z uzasadnienia nie można ustalić jakie zarzuty są stawiane wyrokowi i jaka jest ich argumentacja.

Wobec braku prawnej możliwości kontroli skarżonego wyroku i niespełnienia przez stronę wymagań formalnych skargi kasacyjnej, skarga ta podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 176 p.p.s.a.