Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1838/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 29, art. 7, art. 77, art. 80, art. 84 par. 1.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 151, art. 134 par. 1.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 255[8] ust. 1 pkt 4, art. 246 ust. 1, art. 256 ust. 1, art. 255 ust. 4, art. 24, art. 26.
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1505/16 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 26 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę "T.-T." P. W. T. K. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu.

Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy:

Decyzją z [...] lipca 2014 r. Urząd Patentowy RP udzielił na rzecz C. sp. z o.o. w L. i P. W. T. K. T.-T. sp. z o.o. w S. patentu na wynalazek pt.: "Podajnik paliwa stałego do palnika retortowego z systemem oddymiającym" z pierwszeństwem od dnia 7 kwietnia 2010 r. Prawomocna decyzja została opublikowana w WUP nr 3/15.

Sprzeciw od tej decyzji wnieśli wspólnicy spółki cywilnej G. J. i K. M. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą PHUP E. s.c. w P. wskazując, że przedmiotowy wynalazek nie posiadał w dniu jego zgłoszenia do ochrony cech nowości ani poziomu wynalazczego wobec czego udzielenie spornego patentu nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 24, art. 25 i art. 26 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm.; dalej: p.w.p.).

Uprawnieni uznali sprzeciw za bezzasadny.

Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Urząd Patentowy RP unieważnił ww. patent i przyznał wnioskodawcom od uprawnionych zwrot kosztów postępowania w sprawie.

Zdaniem organu przedłożone przez wnioskodawców materiały dowodowe dowodzą braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku.

Organ stwierdził, że zakres ochrony przedmiotowego patentu określono w zastrzeżeniu patentowym w sposób następujący: "Podajnik paliwa stałego do palnika retortowego z systemem oddymiającym posiadający przenośnik ślimakowy, umieszczony w obudowie rurowej, mającej w przekroju poprzecznym pomiędzy otworem zasypowym paliwa i komorą transportu paliwa kształt półokręgu, którego górna część przechodzi w profil prostokątny z otworem przelotowym, przy czym przenośnik ten pod komorą transportu paliwa posiada przeciwzwój, a komora tej obudowy pod otworem zasypowym w przekroju poprzecznym ma kształt zbliżony do litery "V", głowica palnika retortowego zaś na swych ścianach bocznych posiada otwory szczelinowe oraz otwory nawiewowe, a ponadto jest ona dwukrotnie połączona obwodowo z obudową tego przenośnika, znamienny tym, że górna prostokątna część półokrągłej obudowy rurowej (2) posiada zaokrąglone naroża (14), a pomiędzy komorą nawiewu powietrza (6) i komorą transportu paliwa (4) obudowa ta posiada otwór przelotowy (9), natomiast przeciwzwój (12) przenośnika ślimakowego (1) posiada skok stanowiący połowę całego skoku zwoju ślimaka transportującego paliwo od otworu zasypowego (3), przy czym koniec przenośnika ślimakowego (1) od strony tego otworu zasypowego połączony jest rozłącznie ze sprzęgłem przeciążeniowym (11)."

Zdaniem organu przedłożone przez wnioskodawców materiały dowodowe dowodzą braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku.

W ocenie organu materiały obejmujące łącznie instrukcję obsługi Palnika Retortowego [...] B., ulotkę firmy C. dotyczącą palnika B., oraz fakturę wystawioną przez firmę C. z 29 września 2008 r. dotyczącą sprzedaży palnika B., ujawniają podajnik paliwa stałego do palnika retortowego z systemem oddymiającym posiadający przenośnik ślimakowy, umieszczony w obudowie rurowej, mającej w przekroju poprzecznym pomiędzy otworem zasypowym paliwa i komorą transportu paliwa kształt półokręgu, którego górna część przechodzi w profil prostokątny z otworem przelotowym, przy czym przenośnik ten pod komorą transportu paliwa posiada przeciwzwój, a komora tej obudowy pod otworem zasypowym w przekroju poprzecznym ma kształt zbliżony do litery "V", głowica palnika retortowego zaś na swych ścianach bocznych posiada otwory szczelinowe oraz otwory nawiewowe a ponadto jest ona dwukrotnie połączona obwodowo z obudową tego przenośnika, w którym to podajniku koniec przenośnika ślimakowego od strony tego otworu zasypowego połączony jest rozłącznie ze sprzęgłem przeciążeniowym.

Organ podkreślił, że chociaż pod pojęciem palnika B. może występować kilka wersji tego palnika zależnie od jego mocy, to m.in. z ulotki firmy C. dotyczącej palnika B., a także z informacji zawartej w wydruku internetowym ze strony archiwalnej "[...]" dotyczącym m.in. palnika B. wynika, że konstrukcja palnika B. jest jednakowa dla wszystkich jego wersji różniących się od siebie jedynie wymiarami.

Zgodnie z informacją zawartą w ww. ulotce wszystkie elementy palnika B. wykonane są z żeliwa, tj. stanowią odlewy żeliwne. W odlewach takich wszystkie wewnętrzne naroża muszą być zaokrąglone ze względów technologicznych, a więc w palniku B. górna prostokątna część półokrągłej obudowy rurowej musi posiadać zaokrąglone naroża.

W materiałach dotyczących palnika B. nie przedstawiono, iż pomiędzy komorą nawiewu powietrza i komorą transportu paliwa obudowa przenośnika posiada otwór przelotowy, to palnik B. jako następca tzw. palnika Groszkowego stosowanego od roku 2001 posiadającego takie otwory (patrz oświadczenie J. O. odnośnie palników znanych w firmie "K. Ż." wraz z rysunkami) także taki otwór posiada. Otwór taki ujawniono również w opisie ochronnym wzoru użytkowego [...] na Fig.l.

Ponadto rozwiązanie cząstkowe zastrzegane jako "przeciwzwój przenośnika ślimakowego posiada skok stanowiący połowę całego skoku zwoju ślimaka transportującego paliwo od otworu zasypowego" jest oczywiste w świetle rozwiązania palnika B. i rozwiązania ujawnionego w opisie patentowym [...], gdzie na Fig.l ujawniono przeciwzwój przenośnika ślimakowego posiadający skok stanowiący w przybliżeniu połowę całego skoku zwoju ślimaka transportującego paliwo od otworu zasypowego.

Tak więc zdaniem organu sporny wynalazek stanowi jedynie połączenie cech technicznych znanych ze stanu techniki przed datą jego pierwszeństwa. Odwołując się do poglądów doktryny organ wskazał, że takie połączenie znanych cech jest nieoczywiste jedynie wtedy, gdy techniczny efekt interakcji tych znanych cech jest nieproporcjonalnie większy od efektu jaki powinna przynieść suma tych cech. W spornym wynalazku taki synergetyczny efekt nie występuje, gdyż zastrzegane cechy obejmujące cztery niezależne rozwiązania cząstkowe nie oddziaływają na siebie. Uprawnieni nie wskazali takiego nieoczywistego efektu synergetycznego ani nie udowodnili go, np. przez odpowiednie badania. W związku z powyższym zastosowane w spornym wynalazku proste połączenie w znanej konstrukcji cech znanych ze stanu techniki jest oczywiste i dowodzi braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku.

W związku z tym, że brak poziomu wynalazczego stanowi samodzielną przesłankę unieważnienia spornego patentu, organ odstąpił od zbadania zasadności zarzutu braku nowości spornego wynalazku, a także od oceny pozostałych materiałów złożonych na okoliczność braku zdolności patentowej tego wynalazku.

Skargę na tę decyzję wniosła "T.-T." P. W. T. K. Sp. z o.o. z siedzibą w S..

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddali l skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Odwołując się do przepisów art. 24, art. 25 ust. 1–3, art. 26 ust. 1 p.w.p. oraz poglądów doktryny Sąd I instancji wskazał, że wynalazek, w świetle prawa polskiego, musi wiązać się z oddziaływaniem na materię przez jej nowe techniczne wykorzystanie, a rezultatem wynalazku musi być wytwór materialny o nowej budowie lub składzie albo nowy sposób technicznego oddziaływania na materię. Wskazał też, że wynalazek to jest rozwiązanie techniczne, które oczywiście jest poprzedzone przez pomysł, ale istotą wynalazku jest przedstawienie precyzyjnego sposobu realizacji tego pomysłu przy pomocy oddziaływania na materię, tak aby znawca mógł go w sposób powtarzalny realizować i otrzymać określony w wynalazku rezultat.

W ocenie Sądu I instancji organ prawidłowo stwierdził, że przedłożone przez wnioskodawcę materiały dowodowe dowodzą braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku. Odwołując się do stwierdzenia organu, że sporny wynalazek stanowi połączenie cech technicznych znanych ze stanu techniki przed datą jego pierwszeństwa, Sąd I instancji podnosił, że takie połączenie znanych cech jest nieoczywiste jedynie wtedy, gdy techniczny efekt interakcji tych znanych cech jest nieproporcjonalnie większy od efektu jaki powinna przynieść suma tych cech. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w spornym wynalazku taki synergetyczny efekt nie występuje, gdyż zastrzegane cechy obejmujące cztery niezależne rozwiązania cząstkowe nie oddziaływają na siebie. Uprawnieni nie wskazali takiego nieoczywistego efektu synergetycznego ani nie udowodnili go, np. przez odpowiednie badania. W związku z powyższym zastosowane w spornym wynalazku proste połączenie w znanej konstrukcji cech znanych ze stanu techniki jest oczywiste i dowodzi braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku.

Odwołując się do treści zastrzeżeń patentowych spornego rozwiązania Sąd I instancji przywołał ustalenia organu, że zastrzegane rozwiązanie ma charakter agregatu czterech rozwiązań cząstkowych:

1. górna prostokątna część półokrągłej obudowy rurowej posiada zaokrąglone naroża;

2. pomiędzy komorą nawiewu powietrza i komorą transportu paliwa obudowa ta posiada otwór przelotowy;

3. przeciwzwój przenośnika ślimakowego posiada skok stanowiący połowę całego skoku zwoju ślimaka transportującego paliwo od otworu zasypowego; oraz

4. koniec przenośnika ślimakowego od strony tego otworu zasypowego połączony jest rozłącznie ze sprzęgłem przeciążeniowym.

Sąd I instancji wskazał też ustalenia organu wskazujące, że materiały obejmujące łącznie instrukcję obsługi Palnika Retortowego [...] B., ulotkę firmy C. dotyczącą palnika B., oraz fakturę wystawioną przez firmę C. z 29 września 200 8r. dotyczącą sprzedaży palnika B., ujawniają podajnik paliwa stałego do palnika retortowego z systemem oddymiającym posiadający przenośnik ślimakowy, umieszczony w obudowie rurowej, mającej w przekroju poprzecznym pomiędzy otworem zasypowym paliwa i komorą transportu paliwa kształt półokręgu, którego górna część przechodzi w profil prostokątny z otworem przelotowym, przy czym przenośnik ten pod komorą transportu paliwa posiada przeciwzwój, a komora tej obudowy pod otworem zasypowym w przekroju poprzecznym ma kształt zbliżony do litery "V", zaś głowica palnika retortowego na swych ścianach bocznych posiada otwory szczelinowe oraz otwory nawiewowe a ponadto jest ona dwukrotnie połączona obwodowo z obudową tego przenośnika, w którym to podajniku koniec przenośnika ślimakowego od strony tego otworu zasypowego połączony jest rozłącznie ze sprzęgłem przeciążeniowym. W materiałach dotyczących palnika B. nie przedstawiono, iż pomiędzy komorą nawiewu powietrza i komorą transportu paliwa obudowa przenośnika posiada otwór przelotowy, to palnik B. jako następca tzw. palnika Groszkowego stosowanego od roku 2001 posiadającego takie otwory także taki otwór posiada. Otwór taki ujawniono również w opisie ochronnym wzoru użytkowego [...] na Fig.l.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. przez przyjęcie, iż palnik B. posiada otwór przelotowy pomiędzy komorą nawiewu powietrza i komorą transportu paliwa za bezzasadny.

Sąd I instancji wywodził, że pod pojęciem palnika B. może występować kilka wersji tego palnika zależnie od jego mocy, to m.in. z ulotki firmy C. dotyczącej palnika B., a także z informacji zawartej w wydruku internetowym ze strony archiwalnej "[...]" dotyczącym m.in. palnika B. wynika, że konstrukcja palnika B. jest jednakowa dla wszystkich jego wersji różniących się od siebie jedynie wymiarami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zgodnie z informacją zawartą w ww. ulotce wszystkie elementy palnika B. wykonane są z żeliwa, tj. stanowią odlewy żeliwne. W odlewach takich wszystkie wewnętrzne naroża muszą być zaokrąglone ze względów technologicznych, a więc w palniku B. górna prostokątna część półokrągłej obudowy rurowej musi posiadać zdaniem organu zaokrąglone naroża.

Sąd I instancji uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., polegające na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego i pozostawieniu poza rzeczywistymi rozważaniami argumentów podnoszonych przez uprawnionych, na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, oraz na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności przez przyjęcie, iż w palniku B. górna prostokątna część półokrągłej obudowy rurowej musi posiadać zaokrąglone naroża.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ prawidłowo wykazał, że sporny wynalazek stanowi jedynie połączenie cech technicznych znanych ze stanu techniki przed datą jego pierwszeństwa. W związku z powyższym zastosowane w spornym wynalazku proste połączenie w znanej konstrukcji cech znanych ze stanu techniki jest oczywiste i dowodzi braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku.

Sąd I instancji uznał też, że zarzut naruszenia art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., przez niezwrócenie się do biegłego o wydanie opinii w przedmiocie istnienia nieoczywistego efektu synergicznego w spornym wynalazku, jest bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że dowód z opinii biegłego można zastosować jedynie wtedy, gdy istnieje potrzeba pozyskania wiadomości wybiegających poza zwykłą rutynową działalność organu. Zarówno art. 45 ust. 3 p.w.p., jak i art. 84 § 1 k.p.a. pozostawia do uznania organu ocenę konieczności zasięgnięcia opinii, bowiem, bowiem to organ musi ocenić, czy posiadana przez niego wiedza jest niewystarczająca dla rozwiązania określonego problemu faktycznego, który pojawił się w sprawie, a którego rozwiązanie jest niezbędne dla jej rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za bezzasadny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 246 w zw. z art. 89 ust. 1 w zw. z art. 247 ust. 2 w zw. z art. 255 ust. 2 p.w.p. "poprzez przerzucenie przez Urząd Patentowy RP ciężaru dowodu na uprawnionych".

Sąd nie stwierdził aby w trakcie postępowania organ uznał, że ciężar dowodowy spoczywa na uprawnionych ani nie wzywał ich do przedstawiana materiałów dowodowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził też, że zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 26 w zw. Z art. 24 p.w.p. "poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że sporny wynalazek nie cechuje się poziomem wynalazczym", również jest bezzasadne i stanowi jedynie polemikę z wywodami zaskarżonej decyzji. Wskazywał, że w ocenie organu rozwiązanie cząstkowe zastrzegane jako "przeciwzwój przenośnika ślimakowego posiada skok stanowiący połowę całego skoku zwoju ślimaka transportującego paliwo od otworu zasypowego" jest oczywiste w świetle rozwiązania palnika B. i rozwiązania ujawnionego w opisie patentowym [...], gdzie na Fig.l ujawniono przeciwzwój przenośnika ślimakowego posiadający skok stanowiący w przybliżeniu połowę całego skoku zwoju ślimaka transportującego paliwo od otworu zasypowego.

Zdaniem Sądu organ wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

Skargę kasacyjna od tego wyroku wywiodła "T.-T." P. W. T. K. Sp. z o.o. w S. zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. na podstawie art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 25 p.p.s.a. w zw. z art. 12 p.p.s.a., wydanie wyroku w warunkach nieważności postępowania, spowodowanej dopuszczeniem do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w charakterze jego uczestnika, spółki cywilnej pod nazwą: P.H.U.P. "E." s.c. G. J., K. M. w P., podczas gdy spółka cywilna nie ma przymiotu uczestnika postępowania w rozumieniu art. 25 p.p.s.a. w zw. z art. 12 p.p.s.a.;

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), polegające na:

1. niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi na decyzję Urzędu Patentowego RP, działającego w trybie postępowania spornego, z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt [...], w przedmiocie unieważnienia patentu pt.: "Podajnik paliwa stałego do palnika retortowego z systemem oddymiającym", numer prawa wyłącznego: [...], i niestwierdzenie nieważności tej decyzji w całości, pomimo iż przedmiotowa decyzja była w całości nieważna, ponieważ postępowanie sprzeciwowe, a następnie postępowanie sporne, przed Urzędem Patentowym RP zostały wszczęte i były prowadzone przez spółkę cywilną pod nazwą: P.H.U.P. "E." s.c. G. J., K. M. w P., natomiast decyzja w sprawie została skierowana do G. J. i do K. M., prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą: P.H.U.P. "E." s.c. w P., co powoduje, że decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 6 pkt 4 k.p.a.);

2. niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi na decyzję Urzędu Patentowego RP, działającego w trybie postępowania spornego, z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt: [...], w przedmiocie unieważnienia patentu pt.: "Podajnik paliwa stałego do palnika retortowego z systemem oddymiającym", numer prawa wyłącznego: [...], i nieuchylenie tej decyzji w całości:

a) w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 2558 ust. 1 pkt 4 p.w.p., polegającym na dokonaniu przez Urząd Patentowy RP nieuprawnionej modyfikacji oznaczenia strony, poprzez oznaczenie w treści decyzji, że stronami postępowania są G. J. i K. M., prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą: P.H.U.P. "E." s.c. w P., podczas gdy postępowanie sprzeciwowe, a następnie postępowanie sporne, przed Urzędem Patentowym RP zostały wszczęte i były prowadzone przez spółkę cywilną pod nazwą: P.H.U.P. "E." s.c. G. J., K. M. w P.;

b) w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 7 k.p.a. w. zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., polegającym na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego i pozostawieniu poza rzeczywistymi rozważaniami argumentów podnoszonych przez skarżącą, na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, oraz na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

c) w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 256 ust 1 p.w.p. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., polegającym na niezwróceniu się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii w zakresie istnienia nieoczywistego efektu synergicznego w wynalazku pt: "Podajnik paliwa stałego do palnika retortowego z systemem oddymiającym", a – w konsekwencji – na oparciu się przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej RP jedynie na własnym przekonaniu w zakresie stwierdzenia, że wskazany wyżej wynalazek nie spełnia kryterium braku oczywistości;

3. niewłaściwym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a. i oddaleniu w całości skargi na decyzję Urzędu Patentowego RP, działającego w trybie postępowania spornego, z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt: [...], w przedmiocie unieważnienia patentu pt.: "Podajnik paliwa stałego do palnika retortowego z systemem oddymiającym", numer prawa wyłącznego: [...],

a) pomimo iż przedmiotowa decyzja była w całości nieważna, ponieważ postępowanie sprzeciwowe, a następnie postępowanie sporne, przed Urzędem Patentowym RP zostały wszczęte i były prowadzone przez spółkę cywilną pod nazwą: P.H.U.P. "E." s.c. G. J., K. M. w P., natomiast decyzja w sprawie została skierowana do G. J. i K. M., prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą: P.H.U.P. "E." s.c. w P., co powoduje, że decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 6 pkt 4 k.p.a.);

b) w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 2558 ust. 1 pkt 4 p.w.p., polegającym na dokonaniu przez Urząd Patentowy RP nieuprawnionej modyfikacji oznaczenia strony, poprzez oznaczenie w treści decyzji, że stronami postępowania są G. J. i K. M., prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą: P.H.U.P. "E." s.c. w P., podczas gdy postępowanie sprzeciwowe, a następnie postępowanie sporne, przed Urzędem Patentowym RP zostały wszczęte i były prowadzone przez spółkę cywilną pod nazwą: P.H.U.P. "E." s.c. G. J., K. M. w P.;

c) w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 256 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 7 k.p.a. w. zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., polegającym na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego i pozostawieniu poza rzeczywistymi rozważaniami argumentów podnoszonych przez skarżącą, na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, oraz na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

d) w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 256 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., polegającym na niezwróceniu się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii w przedmiocie istnienia nieoczywistego efektu synergicznego w wynalazku pt.: "Podajnik paliwa stałego do palnika retortowego z systemem oddymiającym", a – w konsekwencji – na oparciu się przez Urząd Patentowy RP jedynie na własnym przekonaniu w zakresie stwierdzenia, że wynalazek nie spełnia kryterium braku oczywistości;

III. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a mianowicie:

1. naruszenie art. 246 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 28 i 29 k.p.a., poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do przyjęcia, że spółka cywilna może być stroną postępowania sprzeciwowego przed Urzędem Patentowym RP, podczas gdy żaden szczególny przepis prawa materialnego z działu prawa własności przemysłowej nie uznaje podmiotowości spółki cywilnej, a więc nie może być ona podmiotem praw i obowiązków,

2. naruszenie art. 256 ust. 1 w zw. z art. 28 i art. 29 k.p.a., przez ich błędną wykładnię, prowadzącą do przyjęcia, że spółka cywilna może być stroną postępowania spornego przed Urzędem Patentowym RP, podczas gdy żaden szczególny przepis prawa materialnego z działu prawa własności przemysłowej nie uznaje podmiotowości spółki cywilnej, a więc nie może być ona podmiotem praw i obowiązków,

3. naruszenie art. 246 ust. 1 i 2, art. 247 ust, 2, art. 255 ust. 1 pkt 9, art. 255 ust. 4 p.w.p., przez przerzucenie ciężaru dowodu na skarżącą, mimo iż obowiązek umotywowania sprzeciwu wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego RP o udzieleniu patentu pt.: "Podajnik paliwa stałego do palnika retortowego z systemem oddymiającym", numer prawa wyłącznego: [...], a także wykazania okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, ciążył na wnoszącym sprzeciw;

4. naruszenie art. 24 w zw. z art. 26 p.w.p., przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że sporny wynalazek pt. "Podajnik paliwa stałego do palnika retortowego z systemem oddymiającym", numer prawa wyłącznego: [...], nie cechuje się poziomem wynalazczym.

Skarżąca kasacyjnie wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie przytoczonych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik uczestników postępowania G. J. i K. M. wniósł o jej oddalenie.

Urząd Patentowy RP nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Wskazane w tym środku zaskarżenia przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do podjęcia działań z urzędu jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna jest więc sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.), który opiera się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna jako sformalizowany środek zaskarżenia powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2) p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega bowiem na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło w postępowaniu przed Sądem I instancji i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji). Podkreślenia wymaga, że sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy.

Mimo że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; z 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; z 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; z 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 – dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony.

Poczynienie powyższych uwag o charakterze ogólnym było konieczne ze względu na sposób w jaki została zredagowana skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie. Skarga ta nie w pełni spełnia bowiem przytoczone powyżej wymogi formalne.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu sformułowanego w punkcie I. petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzutu opartego na art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 25 p.p.s.a. w zw. z art. 12 p.p.s.a. przez wydanie wyroku w warunkach nieważności postępowania, spowodowanej dopuszczeniem do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w charakterze jego uczestnika, spółki cywilnej pod nazwą: P.H.U.P. "E." s.c. G. J., K. M. w P..

W uzasadnieniu tego zarzutu autorka skargi kasacyjnej przedstawia wywód dotyczący zdolności sądowej spółki cywilnej i zarzuca, że zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i postępowaniu sądowym stroną / uczestnikiem postępowania była spółka cywilna, a nie jej wspólnicy.

Istota tego zarzutu łączy się zatem z kolejnymi zarzutami stawianymi w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. podnoszącymi wszczęcie i prowadzenie postępowania przed Urzędem Patentowym RP przez spółkę cywilną, a następnie modyfikację oznaczenia strony i skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie (z naruszeniem art. 2558 ust. 1 pkt 4 p.w.p.).

W realiach niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie ma wątpliwości, że stroną postępowania administracyjnego i uczestnikami postępowania sądowego były osoby fizyczne – G. J. i K. M. prowadzące działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod firmą: P.H.U.P. "E." s.c. z siedzibą w P., co znalazło odzwierciedlenie zarówno w sentencji, jak i uzasadnieniu decyzji Urzędu Patentowego RP, w której wskazano, że sprawa została wszczęta na skutek sprzeciwu wniesionego przez G. J. i K. M..

Pełnomocnictwo dla rzecznika patentowego reprezentującego wnoszących sprzeciw na etapie postępowania administracyjnego zostało podpisane przez G. J. i K. M.. Również na etapie postępowania sądowego, po skierowaniu przez Sąd do uczestników postępowania wezwania do określenia sposobu ich reprezentacji, przy piśmie z 4 października 2016 r. zostało przedstawione to samo pełnomocnictwo. Odnosząc się do argumentacji skarżącej kasacyjnie wskazać należy, że w tym zakresie kolejność oznaczeń przyjętych w pismach strony nie ma większego znaczenia, jeżeli pełnomocnictwo jest właściwie udzielone przez obu uczestników postępowania i nie budzi wątpliwości, że to oni wnieśli sprzeciw i byli stroną postępowania spornego przed Urzędem Patentowym RP. Stosując retorykę strony skarżącej kasacyjnie zauważyć można, że na etapie postępowania administracyjnego strona ta nie miała wątpliwości, że postępowanie toczy się na skutek sprzeciwu G. J. i K. M., co wynika wprost z treści pełnomocnictwa udzielonego na tym etapie pełnomocnikowi strony skarżącej kasacyjnie – k. 158 akt administracyjnych. Również skarga skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jako stronę postępowania ewidentnie wskazuje G. J. i K. M..

W tym stanie rzeczy zarzuty pomieszczone w punktach I., II.1, II.2.a i odpowiadające im treścią, a powiązane z art. 151 p.p.s.a. zarzuty z punktów II.3.a i II.3.b uznać należy za nietrafną linię zaskarżenia.

Wobec powyższej konstatacji, co do określenia strony postępowania za nieusprawiedliwione uznać należy również zarzuty postawione w punkcie III.1 i III.2 petitum skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie art. 246 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 28 i 29 k.p.a. przez ich błędną wykładnię, prowadzącą do przyjęcia, że spółka cywilna może być stroną postępowania sprzeciwowego / spornego przed Urzędem Patentowym RP, podczas gdy żaden szczególny przepis prawa materialnego z działu prawa własności przemysłowej nie uznaje podmiotowości spółki cywilnej, a więc nie może być ona podmiotem praw i obowiązków.

Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie dokonywał bowiem zarzucanej wykładni wskazanych przepisów.

Odnosząc się do zarzutu postawionego w punkcie II.2.b petitum skargi kasacyjnej opartego o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 7 k.p.a. w. zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. i odpowiadającego mu treścią, a powiązane z art. 151 p.p.s.a. zarzutu z punktu II.3.c petitum skargi kasacyjnej zauważyć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaakceptował ustalenia faktyczne organu poczynione w oparciu o materiały przedstawione przez wnoszących sprzeciw wskazujące, że sporny wynalazek stanowi jedynie proste połączenie w znanej konstrukcji cech znanych ze stanu techniki przed datą jego pierwszeństw, które jest oczywiste i dowodzi braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku. Sąd I instancji odwoływał się przy tym do stanowiska organu, w którym szczegółowo omówiono zakres zastrzeżeń patentowych spornego rozwiązania, które zestawiono z cechami urządzeń przedstawionych przez wnoszących sprzeciw, które były znane ze stanu techniki przed datą pierwszeństwa spornego wynalazku. W ocenie Sądu I instancji materiały te potwierdzają poczynione przez organ ustalenia, że palnik B. posiada otwór przelotowy pomiędzy komorą nawiewu powietrza i komorą transportu paliwa oraz że wszystkie elementy palnika B. wykonane są z żeliwa, tj. stanowią odlewy żeliwne. W odlewach takich wszystkie wewnętrzne naroża muszą być zaokrąglone ze względów technologicznych, a więc w palniku B. górna prostokątna część półokrągłej obudowy rurowej musi posiadać zdaniem organu zaokrąglone naroża.

W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał podnoszony już w skardze zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. przez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego za bezzasadny i stanowisko to należy podzielić. Sąd I instancji słusznie uznał brak podstaw do stwierdzenia, że Urząd Patentowy RP naruszył w toku postępowania art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., bowiem wskazane materiały były wystarczające dla poczynienia istotnych ustaleń faktycznych dotyczących braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku wynikającego z połączenia cech znanych z wcześniejszego stanu techniki. Niezgoda strony skarżącej dotycząca oceny charakteru uzyskanego efektu ( brak efektu synergetycznego), nie stanowi o naruszeniu przez organ art. 7 k.p.a. w. zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. lecz stanowi polemikę z oceną organu, która jednak jak wskazano wyżej ma oparcie w materiałach zgromadzonych w sprawie. Tym samym nie doszło też do naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. ani odpowiednio art. 151 p.p.s.a.

Z omawianym zarzutem łączy się zarzut postawiony w punkcie II.2.c petitum skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie art. 256 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. polegającym na niezwróceniu się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii w zakresie istnienia nieoczywistego efektu synergicznego w spornym wynalazku i odpowiadającego mu treścią, a powiązanego z art. 151 p.p.s.a. zarzutu z punktu II.3.d petitum skargi kasacyjnej. Jak wynika z uzasadnienia tych zarzutów strona skarżąca kasacyjnie braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy upatrywała bowiem w braku dopuszczenia dowodu z opinii biegłego w zakresie istnienia nieoczywistego efektu synergicznego w spornym wynalazku.

Jak wynika z utrwalonego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym RP dopuszczenie dowodu z opinii biegłego jest możliwe, która to możliwość wynika z treści art. 256 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. art. 84 § 1 k.p.a. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 września 2018 r. sygn. II GSK 3315/16, z 22 listopada 2016 r. sygn. II GSK 1017/15, z 13 października 2015 r. sygn. II GSK 1017/15; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie oznacza to jednak, że w każdej sprawie dopuszczenie dowodu z opinii biegłego jest zasadne. Dowód taki w tego rodzaju postępowaniu ma miejsce wyjątkowo, wtedy gdy materia, której dotyczy rozwiązanie stanowiące wynalazek, należy do bardzo specjalistycznej i skomplikowanej dziedziny wiedzy technicznej, co do której istnieją uzasadnione wątpliwości czy w kolegium orzekającym Urzędu Patentowego RP jest zatrudniony ekspert posiadający tak szczegółowe i specjalistyczne wiadomości lub sprzecznych opinii ekspertów. Należy przy tym brać pod uwagę, że Urząd Patentowy RP jest wysoko wyspecjalizowanym organem zatrudniającym ekspertów, których specjalistyczna wiedza ma odpowiadać zadaniom tego organu. Należy pamiętać, że organ, a nie biegły, decyduje o załatwieniu sprawy, że biegły jest powołany tylko do wydania opinii w kwestii faktycznej, której rozstrzygnięcie jest niezbędne do wydania przez organ decyzji. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji kierując się wyjaśnieniami organu zasadnie uznał, iż z taka szczególna sytuacja nie miała miejsca. Rację ma także uczestnik postępowania, który w odpowiedzi na skargę kasacyjną podkreślił, iż w toku postępowania spornego skarżąca nie zgłaszał wniosku o przeprowadzenie takiego dowodu.

Nie znajduje również uzasadnienia wskazany w powiązaniu zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Art. 134 § 1 p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy Sąd I instancji – nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić lub rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym), niż sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy lub nie rozpoznał istoty sprawy. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznanej sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia art. 246 ust. 1 i 2, art. 247 ust. 2, art. 255 ust. 1 pkt 9, art. 255 ust. 4 p.w.p. przez przerzucenie ciężaru dowodu na skarżącą, mimo iż obowiązek umotywowania sprzeciwu, a także wykazania okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, ciążył na wnoszącym sprzeciw.

Twierdzenie o przerzuceniu ciężaru dowodu w tej sprawie skarżąca kasacyjnie opiera na zamieszczonym w uzasadnieniu decyzji Urzędu Patentowego RP zdaniu, że uprawnieni nie wykazali nieoczywistego efektu synergetycznego spornego wynalazku, ani nie udowodnili go, np. przez odpowiednie badania. Zdanie to nie może jednak świadczyć o przerzuceniu ciężaru dowodu w sprawie na uprawnionych do spornego patentu. Organ stwierdzenie takie zamieścił po omówieniu ustaleń w zakresie braku poziomu wynalazczego spornego rozwiązania poczynionych w oparciu o materiały przedstawione przez wnoszących sprzeciw.

Z art. 255 ust. 4 p.w.p. wynika, że postępowanie wszczęte na skutek sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny toczy się według modelu kontradyktoryjnego. Oczywistym jest też, że to wnoszący sprzeciw ma wykazać okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu.

Zatem w sytuacji, gdy materiały przedłożone przez wnoszących sprzeciw wskazują na brak poziomu wynalazczego spornego rozwiązania, wskazanie przez organ, że uprawnieni nie przedłożyli dowodów przeciwnych nie świadczy o przerzuceniu ciężaru dowodu, a co najwyżej o niezręcznej konstrukcji zdania. Zasadnie zatem Sąd I instancji nie stwierdził aby w trakcie postępowania organ uznał, że ciężar dowodowy spoczywa na uprawnionych.

Chybiony jest również ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenie art. 24 w zw. z art. 26 p.w.p. przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że sporny wynalazek pt. "Podajnik paliwa stałego do palnika retortowego z systemem oddymiającym", numer prawa wyłącznego: [...], nie cechuje się poziomem wynalazczym.

Zarzut ten został postawiony w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. i wskazuje na błędną wykładnię wskazanych przepisów p.w.p.

Odwołując się do wywodów dotyczących wymogów formalnych skargi kasacyjnej poczynionych na wstępie rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, że w zarzucie tym nie wskazano na czym polegało wadliwe odczytanie przez Sąd I instancji znaczenia treści wskazanych przepisów p.w.p. oraz nie przedstawiono właściwego, zdaniem skarżącej kasacyjnie rozumienia tych przepisów. Treść omawianego zarzutu oraz jego uzasadnienie wskazuje, iż zarzut ten w istocie kwestionuje ustalenia faktyczne poczynione przez Urząd Patentowy RP i zaakceptowane przez Sąd I instancji.

W orzecznictwie wskazuje się, że próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1). Ewentualnie może być ona skuteczna, tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 września 2018 r. sygn. akt I OSK 459/18, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem tak skonstruowany zarzut nie może zostać uznany za skuteczny.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.