Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 674/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów postępowania

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 06 października 2021 r. sprawy ze sprzeciwu E. G. - S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. Uchyla zaskarżoną decyzję. 2. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...](słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2021 r., nr [...], znak [...], Burmistrz G. ustalił na rzecz I. Sp. z o.o. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę elektrowni słonecznej nr [...] o mocy zainstalowanej do 1,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, planowanej do realizacji w m. L., obręb geodezyjny L., na części działki nr ew. [...], gm. G.. W podstawie rozstrzygnięcia powołano przepisy art. 53, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 741, dalej: "u.p.z.p.") oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., poz. 1588).

W zakresie warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego w decyzji ustalono:

I. Rodzaj zabudowy: obiekt infrastruktury technicznej - zabudowa produkcyjna.

II. Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych:

1. Ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dla planowanej elektrowni słonecznej:

a) panele fotowoltaiczne do 3500 szt. na stałych konstrukcjach montażowych,

b) maksymalna wysokość rzędu paneli do 4m npt,

c) kontenerowa stacja transformatorowa o dachu płaskim i wymiarach maksymalnych 7m x 4m,

d) inwertery fotowoltaiczne do 8 szt., przyłącza energetyczne, telekomunikacyjne, światłowodowe,

e) ogrodzenie z siatki o wysokości do ok. 2m npt,

f) system monitoringu, zasilania i sterowania

g) drogi wewnętrzne i place serwisowe.

2) określono, że przy realizacji inwestycji i zagospodarowaniu działki należy zachować:

- maksymalną powierzchnię terenu do przekształcenia - mniejszą niż 1,0 ha,

- minimalną powierzchnię biologicznie czynną - 20%.

Inwestycja nie jest realizowana na terenie objętym ochroną konserwatorską. Obsługa komunikacyjna - projektowanym zjazdem z drogi nr ew. 39, obręb [...], gm. S., na warunkach ustalonych przez zarządcę drogi.

Organ zobowiązał inwestora do zachowania sprawności użytkowej urządzeń drenarskich.

W zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich ustalono, że inwestycja nie może naruszać uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym nie może ograniczać nasłonecznienia i powodować pozbawienia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi z uwzględnieniem wymagań określonych w warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Planowana inwestycja nie może również generować uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie.

Linie rozgraniczające teren inwestycji przedstawiono na mapie stanowiącej załącznik do decyzji i oznaczone literami A, B, C, D.

W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wyjaśnił, że planowane zamierzenie zlokalizowane jest na obszarze, na którym nie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji może nastąpić na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Stwierdzono, że do wniosku inwestor załączył decyzję Burmistrza G. z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, określając jednocześnie warunki realizacji przedsięwzięcia (k. 19-27 akt admin.).

Organ wyjaśnił, że planowanie zagospodarowanie terenu polega na budowie urządzeń infrastruktury technicznej z zakresu elektroenergetyki. Za taką kwalifikacją opowiada się Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt II OSK 158/16 oraz z dnia 23 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 64/16. Organ wskazał, że w myśl art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 art. 61 nie stosuje się do linii kolej mniejszą niż 1,0 ha powierzchnię do przekształcenia w wyniku realizacji inwestycji, organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie jest wymieniona w § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). Inwestycja będzie realizowana na terenie niewymagającym uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, nieobjętym ochroną konserwatorską, niezlokalizowanym w granicach terenu górniczego, niezlokalizowanym na obszarze udokumentowanych złóż kopalin, niezlokalizowanym w granicach głównego zbiornika wód podziemnych, niezagrożonym osuwaniem się mas ziemnych, niezlokalizowanym w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, nieobjętym formą ochrony przyrody. Organ wskazał także, że projekt decyzji został uzgodniony pozytywnie postanowieniem Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich [...] z dnia [...] września 2020 r., nr [...], oraz uzgodniony milcząco przez Starostę [...].

Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. odwołanie od opisanej decyzji Burmistrza G. z dnia [...] maja 2021 r. wniosła E. G. podnosząc, że realizacja inwestycji będzie miała negatywny wpływ na sąsiednią nieruchomość, której jest właścicielką.

Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej powoływane jako Kolegium lub SKO w K.) uchyliło decyzję Burmistrza G. nr [...] z dnia [...] maja 2021 r. i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. Wskazano, że w aktach sprawy brak jest takich dokumentów, które pozwoliłyby na poczynienie ustaleń faktycznych w zakresie oceny prawidłowości wyznaczonego kręgu stron postępowania, a tym bardziej - jego weryfikacji. W konsekwencji nie można zweryfikować, czy za stronę postępowania można uznać osoby, do których organ kierował wszystkie pisma procesowe oraz zaskarżoną decyzji. Zdaniem Kolegium na podstawie akt sprawy nie można również zweryfikować, czy D. M. posiada poprawnie udzielone pełnomocnictwo do działania na rzecz wnioskodawcy. Kolegium ponadto uznało, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest niezgodne z wnioskiem inwestora z dnia [...] lipca 2020 r., bowiem w decyzji ustalono, że maksymalna powierzchnia terenu przekształcona w trakcie realizacji inwestycji będzie mniejsza niż 1,0 ha. Zdaniem Kolegium ustalone w decyzji warunki dla elektrowni słonecznej, upoważniające inwestora do posadowienia do 3.500 szt. paneli fotowoltaicznych, są sprzeczne z uzyskaną decyzją środowiskową Burmistrza G. z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] Decyzja ta określiła, że inwestycja zajmować będzie powierzchnię do 1,94ha, na której przewiduje się montaż do 2.716 szt. modułów fotowoltaicznych oraz kontenerową stację transformatorową [...] kV. Zestawienie treści zaskarżonej decyzji z decyzją środowiskową prowadzi do wniosku, że to drugie rozstrzygnięcie obejmowało swym zakresem mniejszą ilość planowanych paneli fotowoltaicznych (3.500 szt. vs. 2.716 szt.) na większej powierzchni gruntu. Zdaniem Kolegium o tą rozbieżność organ pierwszej instancji powinien rozpytać inwestora, a następnie ustalić, czy uzyskane wyjaśnienie jest wystarczające i mieści się w ramach zakreślonych wcześniejszą decyzją środowiskową, czy też w tym zakresie należy podjąć dalsze czynności procesowe, prowadzące do uzyskania zgodności pomiędzy wskazanymi rozstrzygnięciami.

Odnosząc się następnie do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że wszelkie obawy odwołującej się względem urządzenia melioracyjnego zostały odpowiednio rozważone w toku postępowania, natomiast w postępowaniu mającym na celu ustalenie warunków zabudowy nie mają znaczenia zarzuty dotyczące przebiegu granic. Odnosząc się do zarzutu zacieniania roślin rosnących na działce odwołującej Kolegium wskazało, że takie zarzuty powinny zostać postawione na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, przed organem architektoniczno-budowlanym.

Podsumowując Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a., które polegało na niepełnym zgromadzeniu materiału dowodowego oraz na dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów już zgromadzonych.

Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji Kolegium wskazało na konieczność poczynienia ustaleń w kierunku wyznaczenia prawidłowego kręgu stron postępowania, uzyskania właściwego umocowania dla działań podjętych i podejmowanych w postępowaniu przez D. M. oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do zauważonych sprzeczności z decyzją Burmistrza G. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] lipca 2020 roku, znak: [...]

Pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. E. G. (dalej zwana także "skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sprzeciw od opisanej decyzji SKO w K. z dnia [...] lipca 2021 r.

W złożonym sprzeciwie podniesiono, że skarżąca nie miała możliwości złożenia zastrzeżeń przed wydaniem zaskarżonej decyzji bowiem organ nie przesłał całości uwierzytelnionych odpisów całości akt sprawy, przez co pozbawiono ją praw wynikających z art. 73 § 2 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. Skarżąca wskazała, że w sprawie następuje nieuprawniona zmiana przeznaczenia terenu z rolnego na działalność przemysłową, która będzie miała negatywny wpływ na prowadzoną przez nią na działce sąsiedniej działalność rolniczą.

Przekazując sprzeciw do Sądu Kolegium nie zajęło stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 1 § 1 - 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. – tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.), skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Taki sprzeciw został wniesiony w niniejszej sprawie.

W myśl art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W tym miejscu zaznaczyć należy, że uwzględniając lub oddalając sprzeciw sąd nie jest uprawniony do badania innych ewentualnych naruszeń prawa, jakie mogły mieć miejsce w sprawie, a zwłaszcza naruszeń prawa materialnego.

Nie budzi wątpliwości, że zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. nie powinno następować automatycznie, po stwierdzeniu jakiegokolwiek naruszenia procedury administracyjnej, lecz może mieć miejsce po wykazaniu przez organ odwoławczy, że to naruszenie jest na tyle istotne, że powoduje konieczność ponownego jej przeprowadzenia ze względu na ochronę gwarantowanych, podstawowych uprawnień strony tego postępowania, w tym zachowania zasady dwuinstancyjności, określonej w art. 15 k.p.a. Kierując się tymi uwarunkowaniami w doktrynie i w ugruntowanym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wówczas, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to nie kwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. Innymi słowy jedynie brak możliwości rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym stanowić powinien punkt wyjścia do zastosowania orzeczenia kasacyjnego i ponownego skierowania sprawy do organu pierwszej instancji. Podkreślenia przy tym wymaga, że brak możliwości rozstrzygnięcia merytorycznego wynikać powinien przede wszystkim z rażących wad procesowych polegających, przykładowo na pominięciu stron postępowaniu lub niewłaściwym ustaleniu kręgu stron, stwierdzenia przez organ odwoławczy braku właściwego ustalenia podstawy materialnoprawnej, w oparciu o którą prowadzone jest postępowanie, czy pominięcia obligatoryjnych elementów procesowych np. stanowiska innego organu w toku postępowania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wykazało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zaistnienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, powodem zastosowania przez SKO w K. art. 138 § 2 k.p.a. było uznanie, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem art. 7, 77 i art. 80 k.p.a. z uwagi na:

- brak załączenia do akt sprawy dokumentów, które pozwoliłyby zweryfikować krąg stron postępowania i zarazem ocenić, czy organ I instancji prawidłowo uznał za strony osoby, którym decyzję doręczono;

- brak poczynienia ustaleń, czy osoba składająca wniosek w imieniu inwestora była do tego upoważniona;

- ustalenie warunków zabudowy niezgodnie z wnioskiem inwestora oraz w sposób sprzeczny z decyzją środowiskową. W tym zakresie Kolegium wskazało na rozbieżności co do powierzchni terenu podlegającego przekształceniu oraz ilości paneli, jaka może zostać zainstalowana na tym terenie. Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji powinien wyjaśnić te rozbieżności poprzez dopytanie inwestora, czy zmodyfikuje swój wniosek w zakresie powierzchni terenu do przekształcenia oraz w zakresie ilości paneli do zainstalowania. Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji powinien zgromadzić materiał dowodowy pozwalający wyjaśnić wszystkie wyżej wymienione wątpliwości.

Jednocześnie Kolegium uznało za zasadne stanowisko organu pierwszej instancji, że będąca przedmiotem sprawy inwestycja jest urządzeniem infrastruktury technicznej.

Odnosząc się kolejno do wskazanych przez Kolegium przyczyn uchylenia decyzji organu pierwszej instancji podnieść należy, co następuje.

Zgodnie z art. 7 k.p.a., w celu realizacji zasady dwuinstancyjności, organ odwoławczy ma obowiązek podjąć wszelkie możliwe kroki zmierzające do merytorycznego załatwienia sprawy. Właściwe wypełnienie zasady dwuinstancyjności wymaga bowiem nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, lecz zakłada ich podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Mając to na uwadze należało uznać, że kwestionując brak załączenia do akt sprawy dokumentów, które pozwoliłyby zweryfikować prawidłowość ustalonego przez organ pierwszej instancji kręgu stron postępowania, Kolegium mogło we własnym zakresie braki te uzupełnić w trybie art. 136 k.p.a. W tym zakresie Kolegium mogło zażądać przedłożenia akt sprawy zakończonej wydaną przez Burmistrza G. decyzją o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (decyzja Burmistrza G. z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...]), w których krąg stron postępowania niewątpliwie został określony, względnie zobowiązać organ pierwszej instancji do przedłożenia wypisów z rejestrów gruntów, z których wynikałoby, czy osoby, którym doręczono korespondencję, są właścicielami nieruchomości położonych w sąsiedztwie terenu planowanej inwestycji. W sprawach dotyczących warunków zabudowy stronami postępowania są: inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana, jak również właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących. Dopuszcza się także możliwość udziału w postępowaniu w charakterze strony także właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, o ile nieruchomości te znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji.

Również wątpliwości dotyczące umocowania D. M. do działania na rzecz wnioskodawcy mogły i powinny zostać wyjaśnione na etapie postępowania odwoławczego. Nie są to bowiem czynności procesowe, które wykraczają poza ramy postępowania dowodowego wyznaczonego przepisem art. 136 k.p.a.

Z kolei kolejne dwa zarzuty, jakie Kolegium postawiło organowi pierwszej instancji, Sąd uznał za co najmniej przedwczesne. W świetle wniosku inwestora inwestycja ma powstać na powierzchni max. 1,0 ha. W decyzji organu pierwszej instancji określono, że przy realizacji inwestycji i zagospodarowaniu działki należy zachować maksymalną powierzchnię terenu do przekształcenia mniejszą niż 1,0 ha oraz minimalną powierzchnię biologicznie czynną - 20%. W opinii Sądu, jeżeli Kolegium uznało, że określenie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy maksymalnej powierzchni zabudowy poniżej 1,0 ha jest niezgodne z wnioskiem inwestora i niezbędne jest usunięcie wątpliwości co do tego, nie było przeszkód, aby w ramach uprawnień wynikających z art. 136 k.p.a. samo zażądało od inwestora sprecyzowania wniosku w tym zakresie. Dopiero uzyskanie stanowiska inwestora w tym zakresie pozwoliłoby podjąć właściwe stanowisko w tej kwestii.

Również w ten sam sposób mogło zostać wyjaśnione, czy wobec dostrzeżonych przez Kolegium sprzeczności wniosku inwestora z uzyskaną przez niego decyzją środowiskową, wniosek ten wymaga modyfikacji. Zauważyć jednakże należy, że na stronie 2 wniosku pełnomocnik inwestora podał, że maksymalna powierzchnia zabudowy wyniesie 1,0 ha oraz, że na całym obszarze inwestycji planowane jest usytuowanie do 3500 sztuk krystalicznych paneli fotowoltaicznych – w zależności od wyboru mocy nominalnej pojedynczego modułu. W opinii Sądu przy takim określeniu przez inwestora wielkości planowanej inwestycji, gdzie znana jest planowana powierzchnia do przekształcenia (maksymalnie 1,0 ha) oraz moc planowanej elektrowni słonecznej (do 1MW), Kolegium powinno rozważyć, czy w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy konieczne jest szczegółowe podanie, jaka maksymalnie ilość paneli fotowoltaicznych i o jakiej mocy nominalnej pojedynczego modułu może zostać zainstalowana na wskazanej przez inwestora powierzchni. Za zasadnością poczynienia ustaleń w tym zakresie przemawia bowiem treść decyzji o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (decyzji Burmistrza G. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...]), w której określono warunki realizacji przedsięwzięcia. W tym zakresie określono bowiem, że pod elektrownię fotowoltaiczną przeznaczyć można do 1,94 ha powierzchni działki nr ewid. [...], obręb L., Gm. G. (pkt 1.), zastosować moduły fotowoltaiczne o powierzchni antyrefleksyjnej (pkt 3.), a panele słoneczne montować na wysokości minimum 0,8 m mierząc od dolnej krawędzi paneli słonecznych do powierzchni ziemi (pkt 6.). O ilości planowanych do zainstalowania paneli fotowoltaicznej stanowi wyłącznie załącznik nr [...] do decyzji środowiskowej – Charakterystyka planowanego przedsięwzięcia (karty nr [...] - 27 akt admin. organu pierwszej instancji), w której podano, że inwestycja będzie polegała na realizacji paneli fotowoltaicznej w ilości do 2716 sztuk. Taką ilość paneli podano również w przedłożonej przez inwestora Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, przy czym na stronie 12 ponadto podano, że będą one o mocy od 250 Wp do 800 Wp każdy i planowanej mocy 1MWp – na powierzchni 1,94 ha. Podano również, że moduł fotowoltaiczny to zestaw fotoogniw słonecznych połączonych ze sobą i zamontowanych w konstrukcji nośnej lub na ramie (str. 18 KIP). Uwzględniając powyższe rozpatrując sprawę z odwołania od decyzji ustalającej warunki zabudowy należało, w opinii Sądu rozważyć, czy określając w decyzji jaka ilość paneli fotowoltaicznych może zostać maksymalnie zainstalowana na terenie planowanym do przekształcenia, organ pierwszej instancji nie wykroczył poza ramy przedmiotowego postępowania, względnie czy był dość precyzyjny w świetle wyżej przytoczonych informacji dotyczących mocy poszczególnych paneli oraz ich łącznej mocy. Dopiero ustalenia w tym zakresie pozwolą ocenić, czy i w jakim zakresie zachodzi niezgodność decyzji organu pierwszej instancji z decyzją środowiskową oraz, czy konieczne jest odpowiednie skorygowanie (lub sprecyzowanie) wniosku o ustalenie warunków zabudowy przez inwestora. Z tych przyczyn również w tym zakresie decyzja kasacyjna jest co najmniej przedwczesna. Końcowo może bowiem okazać się, że Kolegium po wyjaśnieniu wszystkich wątpliwości będzie mogło we własnym zakresie orzec co do istoty na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., usuwając stwierdzone nieprawidłowośi. W każdym bądź razie zarzucana decyzji organu pierwszej instancji w tym zakresie wadliwość nie uzasadniała zastosowania na tym etapie art. 138 § 2 k.p.a.

Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem co najmniej przedwczesnym, podjętym bez wyczerpującego wyjaśnienia istoty sprawy oraz oceny materiału dowodowego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji, co nastąpiło z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80, art. 136 i art. 138 § 2 k.p.a., przy czym były to naruszenia tego rodzaju, że mogłyby one mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponieważ wskazane w zaskarżonej decyzji powody nie dawały podstaw do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł w pkt 1 wyroku na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. Jednocześnie na podstawie art. 200 i 205 § 2 tej ustawy Sąd zasądził na rzecz skarżącej poniesione przez nią koszty postępowania w kwocie [...]zł, na które składa się uiszczony wpis od sprzeciwu.

W toku ponownego rozpoznania sprawy organ odwoławczy powinien w pierwszej kolejności uzupełnić materiał dowodowy poprzez zwrócenie się do organu pierwszej instancji o dostarczenie dokumentów umożliwiających weryfikację stron postępowania. Kolegium zwróci się również do pełnomocnika inwestora o wyjaśnienie jego umocowania do działania w imieniu inwestora. Kolegium rozważy również kwestię zgodności decyzji z wnioskiem inwestora oraz z ww. decyzją środowiskową, kierując się wyżej opisanym stanowiskiem Sądu. Następnie, w zależności od dokonanych w tym zakresie ustaleń, podejmując rozstrzygnięcie organ odwoławczy powinien uwzględnić i rozważyć wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy oraz mieć na uwadze, że decyzja kasacyjna wydawana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. stanowi wyjątek od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

/-/ D. R. – Owczarczak