Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1344/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, 12 ust. 12
journal: Dz.U. 2017 poz 1161
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art. 153, 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant ref. staż. Sebastian Niedbalski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2018 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu niezgodnego z prawem wyłączenia z produkcji gruntów leśnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2018 r. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017r. poz. 1161 zwanej dalej uogril), po rozpatrzeniu odwołania B. C. od decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. z dnia [...] lutego 2017 r., stwierdzającej wyłączenie z produkcji gruntów leśnych niezgodnie z przepisami uogril, o powierzchni 0,2900 ha na części działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] miasta N. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Dyrektor RDLP w dniu [...] września 2010 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wyłączenia z produkcji leśnej gruntu stanowiącego część działki ewidencyjnej nr [...], obręb ewidencyjny nr [...] N. [...], gmina Miasto N. [...], będącej własnością B. C.. Po przeprowadzeniu postępowania Dyrektor RDLP wydał w dniu [...] stycznia 2011 r. decyzję stwierdzającą niezgodne z przepisami ustawy, wyłączenie z produkcji leśnej 0,2900 ha gruntu stanowiącego cześć działki ewidencyjnej nr [...], obręb ewidencyjny nr [...] N. [...], gmina Miasto N. [...] i na podstawie przepisu art. 28 ust. 1 ustawy, ustalono opłatę w wysokości dwukrotnej należności, z tytułu wyłączenia z produkcji 0,2900 ha gruntów leśnych, niezgodnie z przepisami ustawy. Należność podwyższono zgodnie z art. 12 pkt 12 ustawy o 50%, z tytułu wyłączenia gruntu w lesie ochronnym. Kwotę opłaty w wysokości [...] zł wyliczono z zastosowaniem średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2009 r. ogłoszonej w Komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego — M.P. Nr 69, poz. 896 z 2009 r., która wynosiła [...] zł/m3.

Decyzja ta została zaskarżona do Dyrektora RDLP. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Generalny Lasów Państwowych decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], uchylił przedmiotową decyzję i przesłał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Dyrektora RDLP. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. w wydanej w dniu [...] marca 2013 r. decyzji nr [...], znak stwierdził wyłączenie z produkcji leśnej gruntu na działce nr [...] dokonane niezgodnie z prawem przez Stronę, i ustalił z tego tytułu opłatę w wysokości [...] zł. Opłatę podwyższono o 50% zgodnie z zapisami art. 12 pkt 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, z racji dokonania wyłączenia gruntu z produkcji w lesie mającym charakter ochronny. Przy wyliczeniu opłaty zastosowano średnią cenę sprzedaży drewna uzyskaną przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2012 r. ogłoszoną w Komunikacie Prezesa GUS, która wynosiła [...] zł/m3. Ponadto zobowiązano Stronę do wniesienia opłaty w terminie do 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Strona wniosła odwołanie od niniejszej decyzji do Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, wnioskując o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na wydaną przez Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych decyzję, pełnomocnik Strony wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Rozpatrując skargę WSA wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygn. IV SA/Wa 2764/13 uchylił obydwie decyzje administracyjne. Sąd uznał również, że trafne było ustalenie organów obu instancji, że to strona, rozpoczęła inne niż leśne użytkowanie gruntu, przez co dokonała wyłączenia go z produkcji leśnej niezgodnie z przepisami ustawo ochronie funtów rolnych i leśnych. Ponadto WSA stwierdziło, że w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego właściwie ustalono datę dokonanego wyłączenia z produkcji, a strona skarżąca nie wykazała przy pomocy dokumentów, że miało to miejsce w innej dacie. WSA w zaskarżonej decyzji zarzucił brak jednoznacznego wyjaśnienia przez organy kwestii posiadania przez las na działce nr [...] charakteru lasu ochronnego, co skutkowało podwyższeniem opłaty o 50%. WSA stwierdził również, że nie było podstaw do wymierzenia opłaty przy zastosowaniu średniej ceny drewna według Komunikatu Prezesa GUS z 2012 r. w wysokości [...] zł/m3, ponieważ ponowne wydanie decyzji przez organ I instancji, gdzie taką cenę zastosowano, wynikało z powodu uchybień procesowych popełnionych przez tą instancję, nie zaś z powodu leżącego po stronie skarżącego. Ponadto, nieuzasadnione było również w ocenie Sądu, określenie o połowę krótszego terminu do uiszczenia opłaty.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2463/14 oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych.

W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w przypadku nakładania opłat za niezgodne z prawem wyłączenie gruntów leśnego z produkcji (art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych) zastosowanie mają stawki cen drewna obowiązujące w dacie wyłączenia, chyba że stawki obowiązujące w dacie wydania decyzji są korzystniejsze dla sprawcy wyłączenia. Ponadto Sąd uznał również, że powinien mieć zastosowanie w sprawie termin 60 dni liczony od dnia kiedy decyzja nakładająca opłatę w wysokości podwójnej należności stała się ostateczna. W odniesieniu do kwestii ochronnego charakteru lasu na działce nr [...] Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przedmiotowy las ma charakter lasu ochronnego, co wynika, z faktu, że las istniał przed [...] stycznia 1992 r. i położony jest w granicach administracyjnych miasta N. [...]. NSA wskazał, że lat ten stał się lasem ochronnym z mocy prawa na podstawie art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z 1982 r. i nadal ma taki status w związku z art. 77 ustawy o lasach, gdyż z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania nie wynika, aby taki status tego lasu został zniesiony. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał organ do ustalenia opłaty zgodnie z zasadami przedstawionymi w swoim wyroku.

Dyrektor RDLP po rozpatrzeniu sprawy wydał decyzję z dnia [...] lutego 2017 r., stwierdzającą wyłączenie z produkcji gruntów leśnych niezgodnie z przepisami uogril, o powierzchni 0,2900 ha na części działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] miasta N. [...]. Dyrektor RDLP dokonał ponownego obliczenia opłaty w wysokości dwukrotnej należności, podwyższonej o 50%, z tytułu wyłączenia z produkcji leśnej gruntu na działce nr [...] przez Stronę. Przy obliczeniu opłaty zastosowano średnią cenę drewna uzyskaną przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2009 r. ogłoszoną w Komunikacie Prezesa GUS, która wynosiła [...] zł/m3. Cena ta obowiązywała w dacie dokonanego wyłączenia. Jednocześnie w wyniku przeprowadzonego porównania stwierdzono, że cena ta jest niższa, a zatem korzystniejsza dla sprawcy wyłączenia, od ceny drewna obowiązującej w dacie wydania decyzji, czyli uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2016 r. Ponadto Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w decyzji wskazał, że wyłączenie z produkcji leśnej gruntu o powierzchni 0,2900 ha stanowiącego część działki ewidencyjnej nr [...], obręb ewidencyjny nr [...] N. [...], gmina Miasto N. [...] będącego lasem górskim o charakterze ochronnym, zostało dokonane przez właściciela gruntu stronę na przełomie kwietnia i maja 2010 r. W związku z brakiem decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji leśnej, wobec braku przeznaczenia gruntu na cele inne niż leśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, oraz braku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, strona naruszyła przepisy zawarte w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez B. C. organ odwoławczy wydał powołaną na wstępie decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona decyzja została wydana w związku z ponownym rozpatrzeniem sprawy dotyczącej niezgodnego z przepisami wyłączenia z produkcji gruntu leśnego po oddaleniu przez NSA skargi kasacyjnej złożonej przez Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych od wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2764/13, uchylającego decyzje wydane przez organy obu instancji w tej sprawie. Pomimo, że wyżej wymienione decyzje zostały uchylone, WSA w Warszawie, a w dalszej kolejności NSA stwierdził, że prawidłowo ustalono fakt wyłączenia, sprawcę i czas wyłączenia gruntu leśnego z produkcji. Ponadto NSA za prawidłowe uznał stwierdzenie, że las który rośnie na działce [...] ma charakter ochronny. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że odnośnie wyżej powołanych ustaleń wystąpiła powaga rzeczy osądzonych. Organ uznał, że podniesione w odwołaniu argumenty strony (dotyczące błędnego uznania, iż nie zrealizowana została przesłanka wyłączenia z produkcji gruntów leśnych niezgodnie z przepisami uogril, że nie ustalono daty i sprawcy wyłączenia) nie mogą zostać uznane za zasadne. Podkreślono, że organ I instancji rozpatrując przedmiotową sprawę prawidłowo zastosował się do zaleceń zawartych w wyroku WSA w Warszawie oraz wyroku NSA. W ramach ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor RDLP, zgodnie z wyrokami, ustalił ponownie opłatę, zarówno w zakresie jej wysokości, a także terminu zapłaty.

Organ stwierdził również, że co prawda w decyzji należy zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne, nie ma jednak wymogu umieszczania w decyzji wszystkich faktów wynikających z akt sprawy, które organ uznał za udowodnione. W związku z powyższym zarzuty strony dotyczące braku w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione nie mają wpływu na wydane rozstrzygnięcie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję organu wniósł B. C. - reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Decyzji zarzucono:

naruszenie przepisu prawa materialnego administracyjnego na skutek złamania zasady statuowanej przepisem art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez błędne uznanie w zaskarżonej decyzji, wbrew prawomocnym ustaleniom organu Starosty N., poczynionym na tę okoliczność, iż została zrealizowana przesłanka wyłączenia gruntu z produkcji niezgodnie z przepisami wskazanej ustawy, chociaż takie wyłączenie w świetle ustaleń Starosty i dokumentu z wizji lokalnej z dnia [...].09.2010 roku nie mogło nastąpić, z uwagi na brak składowych ustawowego wyłączenia w postaci zalesienia nieruchomości skarżącego, a w konsekwencji następcze naruszenie cyt. przepisu na skutek bezpodstawnego wymierzenia stronie skarżącej opłaty wskazanej w dyspozycji omawianej normy prawnej, przy jednoczesnym braku realizacji przesłanek hipotezy tejże normy przez stronę skarżącą, jak również związkowe naruszenie zasady kontroli wykonania przepisów ustawy,

naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym i przez to nie ustalenie przez organ faktycznego terminu oraz rzeczywistego sprawcy, wyłączenia gruntów leśnych z produkcji, co skutkowało przyjęciem domniemania, że dokonał tego B. C., podczas gdy skarżący zdecydowanie temu przeczy, zaś jego twierdzenie nie zostało skutecznie podważone,

naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie uwzględnienia aktualnego stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania decyzji pierwszej i drugiej instancji,

naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji ostatecznej, której uzasadnienie faktyczne nie zawiera wskazań faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów i na których się oparł w ustaleniu, że skarżący dokonał faktycznego wyłączenia z produkcji leśnej działki ewidencyjnej nr [...], obręb ewidencyjny nr [...] N. [...] o powierzchni 0,2900 ha, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom a zwłaszcza treści wyjaśnień strony skarżącej odmówił wiarygodności, zaś uzasadnienie prawne nie zawiera wyjaśnienia aktualnej podstawy prawnej a odwołuje się do stanu powagi rzeczy osądzonej, podczas, gdy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylający poprzednie zaskarżone decyzje w tej sprawie nie mógł spowodować stanu rzeczy osądzonej.

Skarżący wniósł o stwierdzenie na mocy art. 156 § 1 pkt. 2 i 3 k.p.a. nieważność decyzji z uwagi na fakt, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa i dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W uzasadnieniu podniesiono, że organ pominął kwestię wejścia w życie ustawy z dnia 16.12.2016 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy o lasach (Dz. U. z 30 grudnia 2016 r. poz. 2249). Strona wskazała, że w art. 2 przywołanej ustawy dodano art. 14 b w nowym brzmieniu, regulującym cele i zasady gospodarki leśnej przez właścicieli "w sposób przez siebie określony", zaś w u. 2 udzielono delegacji ustawowej ministrowi do uregulowania w drodze rozporządzenia wymagania dobrej praktyki w zakresie gospodarki leśnej, z uwzględnianiem uwarunkowań gospodarczych, kulturowych oraz cech lokalnych. Nadto przepis końcowy w kwestiach interporalnych w art. 4 nakazuje stosować przepisy nowe, chyba, że opłata za usunięcie drzewa naliczona na ich podstawie (lub kara pieniężna) byłaby wyższa niż opłata naliczona na podstawie przepisów dotychczasowych. Strona powołała, że nie można zgodzić się ze stwierdzeniem Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, iż dla przedmiotowej działki nie została wydana decyzja zezwalająca na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji, bowiem decyzja Starosty N. z dnia [...].10.2010 roku dotycząca zmiany konturu klasyfikacyjnego i zmiany części gruntów leśnych na przedmiotowej działce, na zadrzewione i zakrzewione oraz nieużytki ma zasadnicze znaczenia faktyczno - prawne dla niniejszego postępowania. Żaden organ do tej pory nie podważył i wykluczył z obrotu prawnego tej prawomocnej decyzji uprawnionego organu, bowiem nie została wzruszona w trybie zwykłych lub nadzwyczajnych środków zaskarżania.

Wskazano, że Dyrektor RDLP zaliczając las, który znajdował się na działce ewidencyjnej nr [...] do lasów ochronnych, nie wskazał na stosowną decyzję starosty ustalającą w tym przedmiocie, a jednocześnie zignorował całkowicie decyzję Starosty z dnia [...] października 2010 roku zmieniającą na działce ewidencyjnej nr [...] o pow. 3,4504 ha części gruntów leśnych "lasy" LsiV na "grunty zadrzewione i zakrzewione" Lz o powierzchni 0,4264 ha oraz "nieużytki" N o powierzchni 0,1477 ha zgodnie z operatem i mapą uzupełniającą gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Skarżący wskazał, że wielokrotnie zwracał uwagę na fakt, że poprzedni właściciele działki nr [...] J. F., A. F. i K. F. prowadziły intensywne pozyskanie drewna, mające charakter wylesienia (wycięcie wszystkich drzew), podnosząc tym samym argument, że wyłączenie gruntu leśnego istniało jeszcze przed nabyciem działki przez Skarżącego w grudniu 2008 roku. Storna powołała, że sprawie nie wszystkie okoliczności zostały ustalone, gdyż w rzeczywistości nie ustalono faktycznego terminu oraz faktycznego sprawcy wyłączenia. Podniesiono, że stan rzeczy osądzonej w sprawie nie zachodzi, gdyż zapadł wyrok uchylający decyzje obu instancji, a jedynie można mówić o związaniu poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego w określonych kwestiach przy ponownym rozpoznaniu sprawy, ale skarżona decyzja tego nie omawia, a podnosi stan rzeczy osądzonej. Nigdzie w całym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie nie ma jakiegokolwiek dowodu, że prace wykonał B. C., prócz przyznania przez niego faktu regulacji utworzonego siłami natury leja. Zarzucono, że już przed dniem wizji na miejscu w dniu [...] maja 2010 roku Nadleśniczy N. [...] pozyskał informacje o dokonanym wylesieniu i pracach ziemnych na przedmiotowej działce, lecz nie wiadomo na ile wcześniej pozyskał taką wiedzę i na ile wcześniej miało odbyć się to wylesienie i podjęte były te prace ziemne i jakie konkretnie. Powołano, że zamiar posadowienia budynku gospodarczego przez stronę, która wystąpiła o to w przewidzianej przepisami procedurze, na terenie już nie zalesionym, w żaden sposób nie dowodzi podjętych i wykonanych czynności faktycznych /znacznie wcześniej/ zarzucanych decyzją przez tę stronę. Skarżący zakwestionował dowód w postaci pisemnego oświadczenia W. F. z dnia [...].02.2012 r., prawidłowość przesłuchania świadka w dniu [...].09.2011 r., jak również zobowiązanie Skarżącego do dostarczenia oryginałów załączonych do wniosku świadectw legalizacji drewna pozyskanego wskazując, że zobowiązanie to było niewykonalne dla nowego właściciela nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że w świetle art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017, poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 – dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonywanie oceny pod kątem zgodności z prawem oznacza z kolei, że sąd administracyjny sprawując wymiar sprawiedliwości bada legalność, a nie celowość działalności administracji publicznej. Badanie to sprowadza się do oceny zgodności z prawem zaskarżonego zachowania organu administracji publicznej w trzech płaszczyznach, a mianowicie: a) respektowania reguł określonych w przepisach ustrojowych, b) dochowania wymaganej prawem procedury c) zgodności działania z prawem materialnym (por. uzasadnienie uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1). Równocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.)

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 28 ust.1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 2017 r. poz. 1161). W myśl powołanego wyżej przepisu jeżeli dojdzie do wyłączenia z produkcji gruntów rolnych lub leśnych, przy czym to wyłączenie jest niezgodne z przepisami ustawy, sprawcy takiego wyłączenia ustala się opłatę w wysokości dwukrotnej należności. Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 12 ww. ustawy, należność i opłaty roczne za wyłączenie z produkcji gruntów leśnych w lasach ochronnych są wyższe o 50 % od należności i opłat, o których mowa w ust. 11 ww. art.

Przedmiotowa sprawa była kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i Naczelny Sąd Administracyjny. Wyrokiem z 11.04.2014 r. WSA w Warszawie uznał, że należy w sprawie wyjaśnić kwestię statusu lasu ochronnego oraz sposobu wyliczenia wysokości opłaty, która przy powtórnym rozpoznaniu została wymierzona przy zastosowaniu ceny drewna obowiązującej w dacie orzekania przez organ, a nie w dacie wyłączenia – jak w poprzedniej, korzystniejszej decyzji dla strony. Sąd uznał również, że nie jest uprawnione ustalenie o połowę krótszego terminu uiszczenia opłaty, niż wynika to z regulacji ustawowej (art. 12 ust. 13 u.o.g.r.l.). Sąd ocenił również, że trafne były natomiast ustalenia obu instancji w zakresie sprawstwa wyłączenia. Sąd uznał – powołując zeznania świadków, dowody z dokumentów oraz z przeprowadzonej wizji w terenie, że dowody te jednoznacznie wskazują, że przedmiotowe wyłączenie nastąpiło w czasie, gdy właścicielem przedmiotowej działki był skarżący, a nie poprzedni właściciele. Sąd wskazał, że obszar przedmiotowego wyłączenia ściśle pokrywa się z inwestycjami rozpoczętymi przez skarżącego na tej działce, a będąc właścicielem lasu zobowiązany był do przywrócenia roślinności leśnej, nawet w razie jej przerzedzenia na pewnym obszarze (odnowienia lasu) – zgodnie z art. 24 ustawy o lasach. Sąd powołał również, że czasowy brak roślinności leśnej nie jest podstawą do przeklasyfikowania gruntu leśnego na nieleśny. Dopuszczenie takiej możliwości doprowadziłoby do sytuacji, że każdy właściciel lasu poprzez wykarczowanie go (pozbawienie lasu roślinności) mógłby doprowadzić swój teren do utraty charakteru leśnego. Sąd jednoznacznie uznał, że zebrany materiał dowodowy wskazuje na to, że to skarżący rozpoczął inne niż leśne użytkowanie tego gruntu, przez co dokonał wyłączenia go z produkcji w rozumieniu art. 4 pkt. 11 u.o.g.r.l, uczynił to wbrew przepisom ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Sąd wskazał, że funkcjonariusz publiczny oświadczył, że wyłączenie przedmiotowego gruntu z produkcji nastąpiło w 2010 r. lub pod koniec 2009 r., gdy skarżący był jego właścicielem, natomiast strona zarówno w toku postępowania administracyjnego jak i sądowego nie wykazała, że wyłączenie to miało miejsce w innej dacie. Z powyższego Sąd wywiódł, że będąca konsekwencją wyłączenia tego gruntu leśnego z produkcji następcza zmiana danych ewidencyjnych z [...].09.2011 r. i wpis w miejsce Ls użytku LZ oraz N, nie miały wpływu na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Generalnego Dyrektora Lasów Państwowych od powyższego wyroku. NSA przesądził jednocześnie, że przedmiotowy las jest lasem ochronny albowiem istniał przed [...] stycznia 1992 r. i stał się lasem ochronnym z mocy prawa na podstawie art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z 1982 r. i nadal ma taki status w zw. z art. 77 ustawy o lasach. Jednocześnie NSA uznał, że w przypadku nakładania opłat za niezgodne z prawem wyłączenie gruntu leśnego z produkcji zastosowanie mają stawki cen drewna obowiązujące w dacie wyłączenia, chyba, że stawki obowiązujące w dacie wydania decyzji są korzystniejsze dla sprawcy. Ponadto wskazano na konieczność przyjęcia 60 – dniowego terminu uiszczenia opłaty z art. 28 ust. 1 u.o.g.r.l.

Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że organy były związane oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11.04.2014 r. i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 09.06.2016 r.

Prawidłowo więc organ stwierdził, że grunt leśny, o siedliskowym typie lasu – las górski (LG), mający charakter ochronny, stanowiący część działki ewidencyjnej nr [...], obręb [...] N. [...], gmina Miasto N. [...] o powierzchni 0,2900 ha, został wyłączony z produkcji leśnej niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych i z tego tytułu ustalił opłatę w wysokości dwukrotnej należności, zobowiązując B. C. do uiszczenia tej opłaty w terminie 60 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

Bezpodstawne są zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 28 ust. 1 u.o.g.r.l. i art. 7, 77, 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ przeprowadziły wszechstronne postępowanie dowodowe, podjęte zostały wszystkie czynności zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego w sprawie, materiał dowodowy został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony. Wobec związania organów oceną prawną i wskazaniami wynikającymi z wyroków WSA i NSA, nie było potrzeby przytaczania wszystkich ustaleń stanu faktycznego i przeprowadzonych dowodów. Kwestia sprawstwa skarżącego została już bowiem poddana ocenie przez WSA i Sąd wydając wyrok z 11.04.2014 r. dokładnie przeanalizował materiał dowodowy, jednoznacznie ustalając, że doszło do wyłączenia gruntów z produkcji leśnej i uznając skarżącego za sprawcę tego wyłączenia. W tym zakresie nie było podstaw do prowadzenia dalszego postępowania przez organ, ani dokonywania powtórnych ocen dowodów. W szczególności WSA w wyroku z 11.04.2014 r. jednoznacznie przesądził, że decyzja Starosty N. z [...].10.2010 r., na podstawie której dokonano zmian w ewidencji z [...].09.2011 r. polegających na wpisie w miejsce LS użytku Lz oraz N, nie miały wpływu na wynik sprawy albowiem zmiana danych ewidencyjnych była właśnie konsekwencją wyłączenia tego gruntu leśnego z produkcji. Również okoliczność terminu wyłączenia została poddana analizie przez WSA, który jednoznacznie przesądził, że wyłączenie nastąpiło, w czasie, gdy właścicielem gruntu był B. C., a nie poprzedni właściciele. W tym zakresie więc również zarzuty skargi są nieuzasadnione. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów, na potwierdzenie swych tez, że do wyłączenia gruntów z produkcji doszło w innym okresie, tj. przed nabyciem przez skarżącego nieruchomości. Organ, zgodnie z oceną prawną i wskazaniami sądów, dokonał wyliczenia opłaty według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwo za pierwsze trzy kwartały 2009 r., ogłoszonej w Komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego – M.P. Nr 69, poz. 896 z 2009 r., która wynosiła [...] zł/m3. Cena ta obowiązywała w dacie dokonanego wyłączenia. Cena ta była niższa od ceny drewna obowiązującej w dacie wydania decyzji, czyli uzyskanej przez nadleśnictwo za pierwsze trzy kwartały 2016 r., ogłoszonej w Komunikacie Prezesa Głównego Statystycznego – M.P. z 2016 r. poz. 996, wynoszącej [...] zł/m3. Dwukrotną należność prawidłowo podwyższono o 50 % z uwagi na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych w lasach ochronnych. Kwestia statusu lasu ochronnego na przedmiotowym gruncie została przesądzona przez NSA. Zgodnie również z wytycznymi NSA, organ zobowiązał stronę do uiszczenia opłaty w terminie 60 – dniowym.

Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy w decyzji powołał jako podstawę prawną art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a brak szczegółowego powołania treści przepisów prawa oraz szczegółowych ustaleń stanu faktycznego oraz oceny dowodów, nie stanowi naruszenia prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Organ w uzasadnieniu decyzji powołał ocenę prawną i wskazania sądów administracyjnych orzekających w sprawie.

Również niezasadny jest zarzut nieuwzględnienia aktualnego stanu prawnego. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 28 ust. 1 u.o.g.r.l., który nie był zmieniany ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy o lasach.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że brak jest podstaw do podważenia legalności wydanej w sprawie decyzji, nie zachodziły też przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.