Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1642/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 33
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska (spr.) Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 21 października 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2244/06 w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do transferu zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2244/06 oddalił skargę A. L. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2006 r. w przedmiocie przyznania prawa do transferu zasiłku dla bezrobotnych.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

Minister Pracy i Polityki Społecznej zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie m.in. art. 2 i art. 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004 r. Nr 95, poz. 1001 ze zm.), a także art. 69 rozporządzenia Rady EWG nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.Urz. (WE)L 149 z 5 lipca 1971 r. ze. zm.), a ponadto art. 83 rozporządzenia Rady EWG nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia EWG nr 1408/71 (Dz.Urz. L 74 z dnia 27 marca 1972 r.), utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa Mazowieckiego nr [...], przyznającą A. L. prawo do transferu zasiłku dla bezrobotnych od dnia 28 lutego 2005 r. do 2 kwietnia 2005 r. W uzasadnieniu podano, że powołane przepisy wspólnotowe umożliwiają zachowanie prawa do świadczeń z tytułu bezrobocia w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Szwajcarii, do którego bezrobotny udaje się w celu poszukiwania pracy. Wypłata tych świadczeń w kraju poszukiwania pracy jest możliwa jednak dopiero po spełnieniu przez bezrobotnego określonych warunków, w tym przede wszystkim zarejestrowania się jako osoba bezrobotna.

A. L. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Płocku w dniu 28 lutego 2005 r., jako osoba bezrobotna. W dniu 2 marca 2005 r. zgłosił się do Filii Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Warszawie z siedzibą w Płocku i przedstawił formularz E303 wystawiony przez instytucję niemiecką (Agencja Pracy w Duren) z dnia 24 lutego 2005 r., która potwierdziła zachowanie przez A. L. prawa do zasiłku dla bezrobotnych, pod warunkiem zarejestrowania się w polskim urzędzie zatrudnienia do dnia 10 stycznia 2005 r. Wobec tego, że zainteresowany zgłosił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Płocku dopiero 28 lutego 2005 r., powołana wyżej niemiecka agencja pracy, pismem z dnia 8 lipca 2005 r. wskazała datę wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od dnia rejestracji A. L. w polskim urzędzie pracy, tj. od 28 lutego 2005 r. Z uwagi na fakt, że Marszałek Województwa Mazowieckiego, przy wydawaniu decyzji dotyczącej zasiłku dla A. L., był związany w tej sprawie stanowiskiem niemieckiego urzędu pracy (Agentur Für Arbeit w Duren), prawo do transferu zasiłku przyznano od dnia wskazanego przez instytucję niemiecką. Marszałek Województwa Mazowieckiego nie jest organem właściwym do dysponowania zasiłkiem dla bezrobotnych przyznanym przez ustawodawstwo niemieckie, a jedynie wykonuje obowiązek pośredniczenia w jego przekazaniu uprawnionemu. Prawo do tego świadczenia A. L. nabył bowiem w Niemczech, na podstawie przepisów tego państwa i przyznanego przez jego instytucje. Marszałek Województwa Mazowieckiego zaskarżoną decyzją dokonał jedynie przekazania tego zasiłku dla bezrobotnego na okres i od daty wskazanej przez niemiecką instytucję pracy, tj. od 28 lutego 2005 r.

W skardze na powyższą decyzję A. L. zarzucił naruszenie art. 9 k.p.a. Podniósł, że zgłosił się do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Warszawie - Filia w Płocku w dniu 3 stycznia 2005 r., nie został jednak zarejestrowany jako bezrobotny w tym dniu i nie poinformowano go wyczerpująco w tej sprawie o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały istotny wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków w zakresie przyznania przez instytucję niemiecką prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Nie udzielono mu żadnej informacji, jakie powinien podjąć działania, aby nie ponieść szkody w postaci ograniczenia prawa do tego świadczenia. Zdaniem pełnomocnika, skarżącemu przysługuje więc prawo do zasiłku dla bezrobotnych za dalszy okres, począwszy od 3 stycznia 2005 r.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, przy załatwianiu sprawy objętej zaskarżoną decyzją, organy przestrzegały wszystkich tych reguł procesowych, o czym świadczy treść pozostającej w aktach postępowania administracyjnego notatki z dnia 3 stycznia 2005 r. Wynika z niej, że A. L. zgłosił się w dniu 3 stycznia 2005 r. w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w Warszawie - Filia w Płocku ul. 1 Maja 7 i poinformował przyjmującego go urzędnika, że w grudniu 2004 r. utracił pracę u pracodawcy niemieckiego z powodu jego upadłości, przy czym nie legitymował się żadnym dokumentem na potwierdzenie tej informacji (zaświadczenie, świadectwo pracy itp.), jak również nie przedłożył właściwych w takiej sprawie formularzy wystawionych przez instytucję niemiecką. Takie dokumenty umożliwiłyby wskazanie A. L. przez załatwiającego jego sprawę pracownika urzędu właściwej drogi w dalszym postępowaniu, tj. przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z zaliczeniem okresu pracy za granicą (druk E301), względnie prawa do transferowania zasiłku przyznanego w niemieckim urzędzie pracy (druk E303).

Skarżący został szczegółowo poinformowany o zasadach koordynacji zabezpieczenia społecznego, tj. o trybie postępowania urzędów polskich w przypadku transferu zasiłku (druk E303) lub przyznania prawa do zasiłku dla osób przemieszczających się we wspólnocie europejskiej (druk E301) oraz otrzymał kserokopie materiałów informacyjnych regulujących te kwestie pozostających w dyspozycji urzędu. Bezsporne jest w sprawie, że A. L. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Płocku z siedzibą przy ul. Kostrogaj nr 1, dopiero w dniu 28 lutego 2005 r., a formularz E303, wydany w dniu 24 lutego 2005 r. przez Agentur Für Arbeit w Duren, złożył do płockiej filii Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Warszawie w dniu 2 marca 2005 r.

Zdaniem Sądu I instancji nawet gdyby przyjąć, iż skarżący w dniu zgłoszenia się do płockiej filii Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Warszawie (3 stycznia 2005 r.) posiadał, jak twierdzi, dokumenty potwierdzające pracę w Niemczech i jej utratę, to nie zmienia to faktu, iż jego rejestracja w charakterze bezrobotnego w Powiatowym Urzędzie Pracy w Płocku nastąpiła w dniu 28 lutego 2005 r., a zatem po upływie terminu wskazanego przez stronę niemiecką, a wynikającego z art. 69 powołanego wyżej rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie.

W tej sytuacji, Sąd uznał za nietrafny podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ postanowień art. 9 k.p.a. W tym zakresie wywody pełnomocnika skarżącego, że skoro skarżący kilkakrotnie kontaktował się z Wojewódzkim Urzędem Pracy, to należy wnioskować, że nie został należycie poinformowany w kwestiach dotyczących przedmiotowej sprawy, nie są uprawnione. Nie można bowiem z faktu rejestracji dokonanej z uchybieniem terminu wyprowadzać wniosku, że za ten stan rzeczy winę ponosi organ. W aktach sprawy brak jest takiego dowodu, który wskazywałby, iż w zakreślonym terminie - do dnia 10 stycznia 2005 r. skarżący stawił się w tym urzędzie celem dokonania rejestracji. Jak wskazał Sąd I instancji miarodajnym dowodem potwierdzającym fakt stawienia się w PUP jest dowód z dokumentu, a takiego skarżący nie przedstawił. Sąd administracyjny nie ma możliwości procesowych na przeprowadzenie dowodu z zeznań na potwierdzenie tej okoliczności i dlatego też był zobowiązany wniosek skarżącego o przesłuchanie wnioskowanych świadków oddalić.

A. L. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając naruszenie prawa materialnego w postaci art. 33 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w związku z § 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy, poprzez bezprawną odmowę rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej, mimo przedłożenia w Urzędzie niezbędnych dokumentów.

Uzasadniając skargę kasacyjną strona powołała się na okoliczności dotyczące organów administracji zarzucając bezprawną odmowę rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej w dniu 3 stycznia 2005 r. Zdaniem skarżącego to z winy i niewiedzy pracownika urzędu pracy nie został zarejestrowany jako bezrobotny w dniu 3 stycznia 2005 r., chociaż posiadał niezbędne dokumenty do dokonania tej rejestracji.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy i w związku z tym podlegała oddaleniu.

Wskazać należy, iż zarzut kasacyjny odnosił się jedynie do przepisów prawa materialnego. Brak jest natomiast zarzutu dotyczącego przepisów postępowania, co oznacza, iż nie został zakwestionowany ustalony w toku postępowania administracyjnego i przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego, gdy z jego uzasadnienia wynika, że wadliwie zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania naruszył Sąd pierwszej instancji (por. wyroki NSA z 14 października 2004 r. sygn. FSK 568/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 67). Zwalczanie ustaleń faktycznych Sądu I instancji nie może nastąpić wyłącznie przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Konieczne jest w takiej sytuacji wykazanie, że błędne ustalenia są wynikiem naruszenia przez Sąd przepisów prawa procesowego (wyrok NSA publ. w ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 68 i z 2005 r., nr 5, poz. 96).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie ustalił, że skarżący nie złożył dokumentów koniecznych do zarejestrowania się w charakterze osoby bezrobotnej od dnia 3 stycznia 2005 r. Skarga kasacyjna nie podważyła trafności tych ustaleń. W tej sytuacji należy też uznać, że Sąd prawidłowo zastosował prawo materialne do tak ustalonego stanu faktycznego, a zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej należy uznać za nieuzasadnione. Konieczne jest też zauważenie, że przepis art. 33 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zawiera 5 ustępów oraz szereg punktów. Prawidłowe i skuteczne zarzucenie naruszenia tego przepisu wymagało szczegółowego wskazania i uzasadnienia, której z jednostek redakcyjnych tego artykułu dotyczą zarzuty skargi kasacyjnej. W przeciwnym bowiem warunek przytoczenia i uzasadnienia zarzutów kasacyjnych nie jest spełniony, gdyż skarga zawiera wady zmuszające NSA do domyślania się, który przepis skarżący miał na myśli (patrz wyrok NSA z 22 lipca 2004 r., sygn. akt GSK 356/04, ONSA 2004, nr 3, poz. 72).

Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż powołany przepis art. 33 ustawy o promocji zatrudnienia... nie stanowił i nie mógł stanowić podstawy decyzji wydanych w niniejszej sprawie. Bowiem postępowanie to nie dotyczyło kwestii rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej i o prawidłowości tej czynności nie można było rozstrzygać. Służył temu inny tryb postępowania, z którego skarżący nie skorzystał.

Z tych wszystkich względów uznając skargę kasacyjną za nieuzasadnioną Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.