Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 479/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: § 4 ust. 1 i 2, § 9 ust. 4, § 113 ust. 5 i 7
journal: Dz.U. 1999 nr 43 poz 430
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2011r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej delegowanego do Prokuratury Apelacyjnej w Poznaniu Z. P. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy; oddala skargę.


UZASADNIENIE

W związku ze złożonym przez J. M. wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynku handlowo-ekspozycyjno-biurowego z częścią socjalną i magazynową położonego na działce nr [...] w miejscowości B., przy drodze wojewódzkiej nr [...] W. – O. – S. – P., Wójt Gminy T.na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. – o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 106 kpa zwrócił się do Wielkopolskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w P. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla powyżej opisanej inwestycji.

Wielkopolski Zarząd Dróg Wojewódzkich w P. w dniu [...] 2010r. na podstawie art. 106 § 5 kpa w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9, art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz.717 ze zmianami) oraz na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. nr 19 poz. 115 ze zm.) działając na podstawie upoważnienia udzielonego przez Zarząd Województwa Wielkopolskiego postanowił odmówić uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-ekspozycyjno-biurowego z częścią socjalną i magazynową, na działce o nr [...] położonej w miejscowości B., w zakresie ustaleń połączenia komunikacyjnego działki objętej decyzją z drogą wojewódzką nr [...] W. – O. – S. –P.

Zarząd Dróg wskazał, że w pkt. 3 f) projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji zamieszczono zapis, mówiący o tym, że komunikację działki należy zapewnić poprzez: "określenie dostępu do drogi publicznej - dostęp z ul. S.." W powyższym zapisie, nie określono czy dostęp do drogi wojewódzkiej nr [...], ma zostać ustanowiony poprzez nowy zjazd czy też istniejący. Organ ustalił, że aktualnie takiego zjazdu w obrębie przedmiotowej działki nie ma. Potwierdza to również fakt nie ujęcia jakiegokolwiek zjazdu w projekcie przebudowy drogi wojewódzkiej nr [...]. Organ wskazał, że przed podziałem działki [...], z której wydzielono przedmiotową działkę [...], graniczyła ona z drogą wojewódzką nr [...] oraz drogą gminną o nr [...] i posiadała dostępność komunikacyjną z tej drogi gminnej. Wobec powyższego Zarząd nie zezwolił na wykonanie bezpośredniego zjazdu na drogę nr [...]. Zapewnienie obsługi komunikacyjnej dla planowanej inwestycji, należy zapewnić poprzez ustanowienie służebność przejazdu przez wydzieloną działkę o nr ewidencyjnym [...] zjazdem z drogi gminnej o nr ewidencyjnym [...], na warunkach określonych przez Zarządcę drogi gminnej.

Warunki postanowienia ustalono w oparciu o wymogi ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43 poz. 430). Przepis § 9 ust.1 pkt. 4 cytowanego rozporządzenia nakazuje na drodze klasy G (droga wojewódzka nr [...]) ograniczać liczbę i częstość zjazdów szczególnie dla terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Dojazd do terenów przyległych należy zapewnić z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę, co ma miejsce w przypadku planowanego zagospodarowania działki o nr [...]. Dodatkowo należy podkreślić, że w §78 ust.1 (zjazdy publiczne) w związku z §113 ust. 7 pkt. 1 i pkt. 5 wymienionego rozporządzenia, wprowadzono zakaz lokalizacji zjazdów w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, jak również w obszarze skrzyżowań lub węzła. Wnioskowany zjazd na drogę wojewódzką nr [...] zlokalizowano w obszarze skrzyżowania drogi nr [...] z drogą gminną (działka nr [...]) na skosie wyjazdowym z projektowanej zatoki autobusowej, w miejscu projektowanej wiaty autobusowej. Przebudowa drogi nr [...] planowana jest w 2011r, obecnie złożono wniosek o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej.

Ostatecznie organ stwierdził, że uwzględniając planowane zagospodarowanie pasa drogowego (zatoka autobusowa) oraz istniejące uwarunkowania terenowe (obszar skrzyżowania) wnioskowana lokalizacja zjazdu stworzy bardzo duże zagrożenie bezpieczeństwa ruchu zarówno dla pojazdów jak i dla pieszych.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. M., zarzucając brak podstawy prawnej uzasadniającej odmowę oraz rażące naruszenie art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 9 kpa, art. 77 kpa i art. 80 kpa.

Żalący się argumentował, że nie wyraził zgody, ani nie otrzymał żadnej ostatecznej decyzji administracyjnej, sankcjonującej planowaną lokalizację zatoki przystanku autobusowego. Działka o nr [...] jest jedyną niezagospodarowaną nieruchomością w omawianym terenie. Uważa, że w przedmiocie dostępu do własnej nieruchomości jest dyskryminowany bowiem wszystkie nieruchomości zlokalizowane w kierunku wiaduktu nad drogą krajową nr [...] posiadają zjazdy bezpośrednie na drogę wojewódzką nr [...] W.-O.-S.-P..

Nie zgadza się nadto z propozycją rozwiązania problemu poprzez ustanowienie służebności przejazdu i przechodu przez działkę nr [...] do drogi gminnej - działka nr [...]. Działka nr [...] stanowi bowiem odrębną własność, która niebawem bez żadnych obciążeń zostanie zbyta osobie trzeciej z możliwością realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Nie ma i nie było żadnego powodu, aby ustanawiać jakiekolwiek służebności i ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...] zwłaszcza, że w trakcie procedury podziałowej nikt tego od niego nie wymagał.

Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie w bezprawny sposób pozbawia działkę nr [...] dostępu do drogi publicznej naruszając zasadę opisaną w art. 2 pkt. 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która stanowi - "działka budowlana" - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego". Działka nr [...] wszystkie wyżej wskazane cechy spełnia. Wydając zaskarżone postanowienie pozbawiono żalącego się dostępu do własności oraz możliwości użytkowania i zagospodarowania działki, do której ma tytuł prawny.

Nadto w uzupełnieniu zażalenia wskazano, że Zarząd Dróg podał nieprawdziwe dane o dacie złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej ponieważ wniosek ten, jak to wynika z zawiadomienia Wojewody Wielkopolskiego, złożony został w dniu 29.11.2010r., a nie jak stwierdza pismo Zarządu w dniu 9.09.2010r. Nieprawdziwe są też dane o zmianach gruntowych dotyczących wydzielenia działek [...] i [...], ponieważ działki te nie zostały wydzielone i faktycznie nie istnieją, a jeżeli te zmiany wprowadzono to dokonano je bez zgody i wiedzy właściciela.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] 2011r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Wielkopolskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich.

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że Zarząd Dróg odmawiając uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie budowy wjazdu na działkę nr [...] z drogi wojewódzkiej nr [...] brał pod uwagę dwa aspekty sprawy. Pierwszy dotyczył projektowanej przebudowy drogi wojewódzkiej [...], w wyniku tej przebudowy w miejscu zjazdu proponowanego przez żalącego się znajdować się będzie zatoka autobusowa.

Odnosząc się do tej części uzasadnienia Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja drogowa nie może być jedynym argumentem stanowiącym przeszkodę w wyrażeniu zezwolenia na wykonanie zjazdu, ponieważ w dacie orzekania nie zapadły ostateczne decyzje dotyczące realizacji tej inwestycji.

Drugi aspekt sprawy odnosił się do kwestii bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Organ kierował się tutaj postanowieniami § 9 ust. 1 pkt 4) oraz § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430).

Rozważając treść powyższych przepisów prawa Kolegium stwierdziło, że na podstawie przepisu § 9 ust. 1 pkt 4) rozporządzenia, droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (wyjątkowo klasy D), a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 800 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 500 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 600 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 400 m, przy czym na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nowa zabudowę.

Przedmiotowa sprawa dotyczy zjazdu na drogę wojewódzką dla terenu przeznaczonego pod nową zabudowę w związku z tym odnoszą się do niej ograniczenia wprowadzone powyższym przepisem.

W zaskarżonym postanowieniu wykazane zostało, że proponowany zjazd na drogę wojewódzką zlokalizowano w obszarze skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr [...] z drogą gminną (działka nr [...]).

Na podstawie przepisu § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności:

- w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła,

- w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę,

- na odcinku drogi o pochyleniu niwelety większym niż 4%,

- nie bliżej wierzchołka łuku wypukłego niż wymagana odległość widoczności na zatrzymanie,

- na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu.

Kolegium po przeanalizowaniu dokumentacji sprawy stwierdziło, że akta sprawy (załączony do akt plan sytuacyjny) potwierdzają, iż przedmiotowa działka znajduje się w rejonie oddziaływania skrzyżowania drogi [...] z drogą gminną - dz. nr [...]. Takie usytuowanie zjazdu nie jest możliwe z uwagi na przytoczony wyżej zapis §113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999r. Powołany wyżej przepis prawa jest tak sformułowany, że winien być odczytany jako zakaz tworzenia zjazdu w miejscach znajdujących się w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższe postanowienie Kolegium wniósł J. M. zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżący zarzucił decyzji Kolegium naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności zasady wyrażonej w art. 8 Kpa tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez przyznanie prymatu w sprawie interesowi społecznemu ponad słusznym interesem obywatela. Zdaniem Skarżącego organ nie uwzględnił jego słusznego interesu poprzez dokonanie wybiórczego zbadania materiału dowodowego oraz uwzględnienie tylko tych dowodów, które przemawiają za rozstrzygnięciem niekorzystnym dla Skarżącego.

Podniósł, że stanowisko Zarządu Dróg Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dotyczące "stworzenia bardzo dużego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu zarówno dla pojazdów jak i dla pieszych", razi oczywistą niekonsekwencją, całkowitą dowolnością i brakiem precyzji.

Z jednej strony, w sposób ogólnikowy i nie poparty wnikliwym postępowaniem dowodowym, stwierdza się, że lokalizacja projektowanego zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] na działkę nr [...] w obszarze skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr [...] z drogą gminną (działka nr [...]) będzie sprzeczna z zasadą zapewnienia bezpieczeństwa ruchu (bez konkretyzacji o jaką zasadę chodzi), natomiast z drugiej strony wskazuje się na realizację w tym samym miejscu zatoki autobusowej, a więc przyjmuje się, że realizacja tej inwestycji nie będzie pozostawała w sprzeczności z ogólnikowo powołanymi wyżej zasadami bezpieczeństwa ruchu. Obowiązujące zasady bezpieczeństwa ruchu należy, bowiem uwzględniać w takim samym stopniu zarówno w przypadku wydawania decyzji wnioskowanych przez osoby fizyczne, jak i przez Zarząd Dróg Wojewódzkich.

W ocenie skarżącego żadne z wydanych w niniejszej sprawie postanowień nie zawiera wyjaśnienia dlaczego projektowany zjazd godzić ma w zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, ani też nie wskazuje, jakie konkretne zasady bezpieczeństwa zostałyby w przypadku realizacji zjazdu naruszone. Nie zawarto wskazania i szczegółowej analizy skutków zagrożeń, które rzekomo mają powstać w przypadku realizacji przedmiotowego zjazdu. Mimo, że wydane orzeczenia mają charakter uznaniowy, powinny znajdować oparcie w zebranej przez organ dokumentacji. Zagrożenie, o którym mowa w uzasadnieniu musi być realne i nie może być wynikiem subiektywnego przekonania organu o takim zagrożeniu. W żadnym orzeczeniu realności zagrożenia nie wykazano.

Skarżący zwrócił uwagę na to, że w miejscu w którym zamierza umiejscowić zjazd planowana jest budowa zatoczki autobusowej. Uważa, że jeżeli możliwe jest zbudowanie w tym miejscu zatoki autobusowej to także możliwe jest utworzenie proponowanego przez niego zjazdu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium Odwoławcze powołując się na uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśniono, że to przepisy prawa stanowią zakaz lokalizacji zjazdów w miejscu oddziaływania skrzyżowania - § 113 ust. 7 pkt. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Kolegium wskazało, że w bieżącym roku, na podstawie ostatecznych decyzji administracyjnych, prowadzone będą prace związane z przebudową drogi [...], podczas których zostanie wybudowana zatoka autobusowa, o której wspomina skarżący. Nie ma przy tym przeszkód, aby w takim miejscu powstała zatoczka autobusowa. Autobus wjeżdżając do zatoczki jedzie zgodnie z kierunkiem ruchu, jaki odbywa się na danym pasie. Zjazd do zatoczki autobusowej nie wiąże się w żadnym razie z przecięciem osi jezdni. Utworzenie zatoczki służy poprawie bezpieczeństwa, bowiem pozwala na usunięcie autobusu, w trakcie zatrzymania, poza jezdnię.

Inaczej jest w przypadku zjazdu, albowiem z tegoż zjazdu mogą korzystać osoby jadące z różnych kierunków, różnymi pasami ruchu. Dochodzić będzie także do zjazdu pojazdów z innego pasa ruchu niż przyległy, a to już może stwarzać zagrożenie dla innych uczestników ruchu.

Nadto organ podkreślił, że skarżący domaga się lokalizacji zjazdu na potrzeby działalności, jaka będzie prowadzona na przedmiotowej nieruchomości, wystąpił bowiem o warunki zagospodarowania dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-ekspozycyjno-biurowego z częścią socjalną i magazynową. Taki rodzaj działalności wskazuje na to, że doszłoby tutaj do dużej częstotliwości zjazdów z drogi, czy wjazdów na drogę, ponieważ z proponowanego zjazdu korzystaliby też klienci.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy art. 53 ust. 4 pkt 9 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2002r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz § 113 ust. 5 i 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji planowanej w obszarze przyległym do pasa drogowego wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi, który zmianę zagospodarowania terenu, w szczególności polegającą na budowie obiektu uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Szczegółowe regulacje w zakresie dostępu do drogi publicznej przewiduje powyżej wskazane rozporządzenie z 2 marca 1999r.

W niniejszej sprawie skarżący kwestionuje odmowę ustalenia połączenia komunikacyjnego działki nr [...], na której ma powstać projektowana inwestycja, z drogą wojewódzką nr [...] W. – O. – S. – P., oznaczoną symbolem "G", jako droga główna (§4 ust, 1 i 2 rozporządzenia). Z przepisu §9 ust. 4 rozporządzenia wynika wprost, że w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego należy ograniczać liczbę i częstotliwość zjazdów z drogi klasy "G" poprzez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas. Odnosi się to w szczególności do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Oznacza to, że przepis powyższy nie formułuje całkowitego zakazu budowy zjazdów z drogi klasy "G", a zawarte w nim zalecenie ustawodawcy dotyczące ograniczenia liczby i częstotliwości zjazdów należy rozumieć w ten sposób, że tam gdzie jest to możliwe dojazdy do takich dróg z nieruchomości leżących w pobliżu tych dróg należy zapewnić za pośrednictwem dróg niższych klas. W sytuacji, jak w niniejszej sprawie, gdy istnieją warunki pozwalające na zapewnienie takiego dojazdu poprzez drogę o niższej klasie, mając na uwadze bezpieczeństwo i płynność ruchu drogowego, należy uznać budowę zjazdu z drogi wojewódzkiej bezpośrednio na nieruchomość przyległą do tej drogi za wyłączoną.

W tym zakresie słusznie wskazały organy, że skarżący winien w pierwszej kolejności podjąć starania mające na celu ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomości sąsiedniej o numerze [...] do drogi gminnej przebiegającej w tym miejscu na działce o numerze [...]. Dopiero w przypadku braku możliwości ustanowienia służebności drogi koniecznej skarżący może w ostateczności starać się o zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi głównej. Przy czym należy mieć na względzie, że ustanowienie takiego zjazdu w przypadku drogi klasy "G" jest stosowane warunkowo w zależności od tego, czy mimo jego ustanowienia zapewniona będzie płynności ruchu i bezpieczeństwo użytkowników drogi (wyr. WSA w Warszawie z dnia 21 maja 2007r., sygn. akt VI SA/Wa 376/07).

W tym miejscu wskazać należy, że podstawowe zastosowanie ma przepis §113 ust. 5 rozporządzenia, który wskazuje, że dla drogi klasy "G" wyjazdy i wjazdy na drogę z obiektu i urządzenie obsługi uczestników ruchu mogą być usytuowanie dla jednego lub obu kierunków ruchu, jeżeli nie zagraża to bezpieczeństwu ruchu. Nadto wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wyjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła (§113 ust. 7 rozporządzenia).

Z akt sprawy wynika, że projektowany przez skarżącego zjazd znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Słusznie podnoszą zatem organy, że każdy dodatkowy zjazd z drogi wojewódzkiej do nowego obiektu zwiększa natężenie ruchu na drodze z tytułu dojazdu do nowej zabudowy i tym samym stwarza zagrożenie bezpieczeństwa dla wszystkich uczestników ruchach. W ocenie Sądu słusznie wskazały organy administracji, że rodzaj projektowanej zabudowy – budynek handlowo-ekspozycyjno-biurowy - nakazuje założyć, że dojdzie do dużej częstotliwości zjazdów z drogi wojewódzkiej oraz wjazdów na drogę tej klasy. Nadto wiązać się to będzie z przecięciem osi jezdni, czyli przekroczeniem pasów ruchu w różnych kierunkach. Nie powinno więc budzić wątpliwości, że projektowany zjazd stanowi naruszenie zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zarządca drogi odpowiedzialny za bezpieczeństwo na drogach publicznych winien brać pod uwagę w pierwszym rzędzie zasadę zapewnienia bezpieczeństwa ruchu, któremu niewątpliwie zagraża zbyt duża ilość zjazdów (wyrok NSA z 15.07.1998r., II SA 705/98, Lex nr 42384). Podkreślić należy, że fakt, iż zaskarżone postanowienie w niniejszej sprawie ma charakter uznaniowy nie oznacza, że jest ono dowolne. Rozstrzygając kwestię zgody na dokonanie zjazdu z drogi wojewódzkiej na przedmiotową działkę organ kierował się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto kryteriami wyznaczonymi przez przepisy prawa, w szczególności przez powyższe rozporządzenie.

Z przepisów tych wynika bowiem priorytetowa zasad bezpieczeństwa ruchu na drogach publicznych, której podporządkowane muszą być także warunki usytuowania zjazdów do nowo projektowanych obiektów. W powyższym zakresie Sąd przychyla się do ugruntowanego stanowiska orzecznictwa sadów administracyjnych, zgodnie z którym wyrażenie zgody na wykonanie nowego zjazdu rozpatrywane jest w ramach uznania administracyjnego, którego granice wyznaczają interes społeczny i słuszny interes obywatela a także obowiązujące prawo. Jednakże naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na zjazd jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym (wyrok. NSA z 13.02.200Ir. II SA 770/00, Lex nr 53363, wyrok NSA II OSK 1783/09 z dnia 20.12.2010r.).

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, dotyczącego braku należytego wskazania naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym wskazać należy, że przepis §113 ust. 7 rozporządzenia wymienia szereg miejsc, w których zdaniem ustawodawcy zawsze z definicji występuje sytuacja zagorzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i z tego powodu przepis ten nie wymaga badania rodzaju, czy stopnia rzeczywistego zagrożenia w ruchu drogowym. Skoro w niniejszej sprawie projektowany zjazd z drogi wojewódzkiej klasy "G" znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania to przyjąć należy, że jest to wystarczający argument dla odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla nowo projektowanego obiektu przewidującego połączenie komunikacyjne przedmiotowej nieruchomości z drogą publiczną poprzez bezpośredni zjazd z tej drogi wojewódzkiej.

W ocenie Sądu, uzasadnienie stanowiska organów zawiera wystarczające rozważania w kwestii negatywnego wpływu proponowanego zjazdu na bezpieczeństwo ruchu, umożliwiając sądowoadministracyjną kontrolę zaskarżonego postanowienia. Organy uzasadniły swoje stanowisko, czyniąc ustalenia faktyczne, także w sferze istniejącego już natężenia ruchu drogowego na drodze nr [...].

Wobec powyższego drugorzędne znaczenie mają prace remontowe jakie prowadzone będą na drodze nr [...], podczas których zostanie wybudowana zatoka autobusowa w miejscu projektowanego przez skarżącego zjazdu z tej drogi na nieruchomość. Na marginesie nadmienić należy tylko, że na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego brak ostatecznych decyzji administracyjnych w oparciu, o które przedmiotowa zatoka będzie wybudowana.

Przyznać należy też rację organom, że wybudowanie zatoki nie stwarza zagrożenia w ruchu o jakim mowa w §113 ust. 7 rozporządzenia. Autobus jedzie bowiem zgodnie z kierunkiem ruchu na danym pasie, nie przekracza osi jezdni, ani pasa ruchu w przeciwnym kierunku jazdy. Nadto zatoczka stwarza możliwość usunięcia autobusu z pasa ruchu w trakcie jego zatrzymania, co zapewnia płynność ruchu drogowego dla innych uczestników ruchu.

W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym niniejszej sprawy organy administracji nie naruszyły przepisów prawa. Zarzuty skarżącego sprowadzają się, więc jednie do polemiki ze stanowiskiem organów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonego postanowienia.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jak orzeczono w sentencji.