Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2707/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 129 § 1
journal: Dz.U. 1997 nr 89 poz 555
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
article: art. 183 § 1 i § 2, art. 184, art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 209
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 132 ust. 3 pkt 3, art. 135f ust. 9, art. 135i ust. 5-6
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie NSA Wiesław Morys del. WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Baryga po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2140/13 w sprawie ze skargi M.M. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M.M. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2140/13 oddalił skargę M. M. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany.

Sąd I instancji przedstawił następujący stan sprawy:

Komendant Główny Policji, orzeczeniem z dnia [...] września 2013 r. uznał M. M. winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. M. M. – specjalista Wydziału Rozwoju Naukowego Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji obwiniony został o niedopełnienie obowiązku wynikającego z § 10 ust. 1 pkt 3c zarządzenia nr 852 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz.Urz. KGP nr 6, poz. 38, dalej: zarządzenie) polegającego na tym, że w czasie zwolnienia z zajęć służbowych z powodu choroby posiadał on przy sobie służbową broń palną, czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) w zw. z § 10 ust. 1 pkt 3c zarządzenia.

Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu wniosku M. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, orzeczeniem z dnia [...] października 2013 r., utrzymał w mocy orzeczenie z dnia [...] września 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. M., uznał, że jest ona niezasadna. Podniesiono, że Komendant Główny Policji prawidłowo zakwalifikował zachowanie policjanta jako naruszenie § 10 ust 1 pkt 3 lit. c zarządzenia, ponieważ zabrania on policjantowi posiadania przy sobie broni palnej podczas leczenia szpitalnego lub sanatoryjnego oraz zwolnienia lekarskiego. Oznacza to, że policjant nie może przechowywać broni w taki sposób aby mieć do niej dostęp. Broń palna powinna znajdować się wyłącznie w dyspozycji osoby zdrowej, zdolnej do służby. Przepis § 10 zarządzenia został zamieszczony w rozdziale 1 "Postępowanie z przydzieloną bronią palną", natomiast wskazany w skardze przez M. M. § 16 ust. 6 pkt 2 zarządzenia zamieszczony został w rozdziale 2 "Przechowywanie broni palnej". Powołany § 16 ust. 6 pkt 2 stanowi, że policjanci przechowujący broń palną krótką w miejscu pełnienia służby oraz w miejscu zamieszkania przed planowanym udaniem się na leczenie szpitalne lub sanatoryjne zdają tę broń na przechowanie do depozytu jednostce Policji odpowiedzialnej za przechowanie broni palnej. Regulacja ta nie nakłada więc na policjanta takiego obowiązku podczas zwolnienia z obowiązków służbowych z powodu choroby, jednakże choroby funkcjonariusz nie planuje i nie może wówczas zdać broni w sposób opisany w § 16 ust. 6 pkt 2 zarządzenia. Podkreślono, że nie oznacza to, iż może ją posiadać, ponieważ § 10 ust. 1 pkt 3 lit. c zarządzenia zabrania posiadania przy sobie broni palnej podczas zwolnienia lekarskiego. Wskazano też, że w aktach postępowania dyscyplinarnego brak jest dowodu doręczenia M. M. postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, co nie znaczy, iż brak jest przedstawienia zarzutu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Zarzut został zawarty w postanowieniach Komendanta Głównego Policji o uchyleniu postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych i o przedłużeniu czynności dowodowych, które to postanowienia M. M. odebrał. W toku postępowania dyscyplinarnego M. M. nie został przesłuchany w charakterze obwinionego, ponieważ nie stawił się na wezwanie przekazane przez rzecznika dyscyplinarnego.

Skargę kasacyjną wniósł M. M., żądając uchylenia wyroku WSA w Warszawie i umorzenia postępowania albo uchylenia wyroku i rozpoznania skargi przez NSA albo uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia od kosztów postępowania. Zarzucono:

"I. W oparciu o pierwszą podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego. tj.:

1. § 10 ust. 1 pkt 3 lit. c, § 11 ust. 1 i § 16 ust. 6 pkt 2 zarządzenia nr 852 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz. Urz. KGP Nr 6, poz. 38), przywoływanego dalej jako "zarządzenie nr 852", w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. — poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zakaz posiadania przy sobie broni palnej podczas zwolnienia lekarskiego, o którym mowa w przepisie 10 ust. 1 pkt 3 lit. e, oznacza, że policjant przechowujący broń palną w miejscu zamieszkania, o którym mowa w przepisie 11 ust. 1, który przebywa na zwolnieniu lekarskim, nie powinien przechowywać broni palnej w taki sposób, aby mieć do niej dostęp;

2. art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), przywoływanej dalej jako "ustawa o Policji", w zw. z 10 ust. 1 pkt 3 lit. c zarządzenia nr 852 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. — poprzez jego błędne zastosowanie polegające na bezpodstawnym przypisaniu skarżącemu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na posiadaniu przy sobie broni palnej w trakcie zwolnienia lekarskiego;

3. art. 135f ust. 6 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. — poprzez niedoręczenie skarżącemu postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, wbrew obowiązkowi ustawowemu określonemu w tym przepisie,

a w konsekwencji tego naruszenia

4. art. 135i ust. 6 pkt. 4-7 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. — poprzez nieprzedstawienie skarżącemu zarzutu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, uzasadnienia faktycznego zarzucanego przewinienia oraz oznaczenia rzecznika dyscyplinarnego prowadzącego postępowanie;

5. art. 135i ust. 8 w zw. z art. 135f ust. 1 pkt. 1-5 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. — poprzez niepouczenie skarżącego (obwinionego), wbrew obowiązkowi ustawowemu, o przysługujących mu w toku postępowania materialnych i formalnych prawach do obrony, o których mowa w tym przepisie;

6. art. 135f ust. 3 i 5 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. — poprzez uniemożliwienie skarżącemu, w tym przez ustanowionego obrońcę, działania w całym postępowaniu dyscyplinarnym;

ponadto

7. art. 134i ust. 6 pkt 4 i art. 135j ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. — poprzez zawarcie w postanowieniu o wszczęciu postępowania (jak również w pozostałych postanowieniach wydanych w toku postępowania) i orzeczeniu o ukaraniu, nieprawidłowo sformułowanego opisu przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu, w którym nie określono m.in. miejsca i sposobu działania lub zaniechania obwinionego, a jedynie ograniczono się do przytoczenia treści przepisu, którego naruszenie skarżącemu zarzucono,

8. art. 135e ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. — poprzez niezebranie przez rzecznika dyscyplinarnego materiału dowodowego dotyczącego stawianego skarżącemu zarzutu oraz niepodjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy;

9. art. 129 § 1 k.p.k. w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. — poprzez skierowanie do obwinionego wadliwych wezwań do stawiennictwa, które nie zawierały takich obligatoryjnych elementów konstrukcyjnych, jak oznaczenie organu wysyłającego, podania sprawy, w jakiej ma się stawić adresat, i czy jego stawiennictwo jest obowiązkowe;

10. art. 135i ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. — poprzez niezapoznanie obwinionego z aktami postępowania po uznaniu przez rzecznika dyscyplinarnego, że zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy;

a w konsekwencji tych naruszeń

11. art. 135i ust. 5 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. — poprzez uniemożliwienie skarżącemu zgłoszenia wniosku o uzupełnienie akt postępowania;

12. art. 135i ust. 7 ustawy o Policji w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. — poprzez wydanie postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych pomimo niezapoznania obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego;

ponadto

13. art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. — poprzez niezbadanie i nieuwzględnienie przez przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, a tylko tych przemawiających na jego niekorzyść, oraz nierozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na korzyść obwinionego;

14. art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a, — poprzez wydanie orzeczenia o ukaraniu na podstawie błędnej oceny zabranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego;

15. art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. — poprzez nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia o ukaraniu, w którym między innymi brak wskazania okoliczności faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia oraz wskazania działania lub zaniechania obwinionego, jak również dowodów popełnienia przez niego przewinienia dyscyplinarnego;

16. art. 135j ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. — poprzez niewydanie orzeczenia o uniewinnieniu z uwagi na niestwierdzenie popełnienia przez obwinionego jakiegokolwiek przewinienia dyscyplinarnego.

Wyżej wskazane naruszenia prawa materialnego pozostają w związku przyczynowym z wynikiem niniejszej sprawy.

I. W oparciu o drugą podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a.

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. tj.:

1. art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.), przywoływanej dalej jako "P.u.s.a." — poprzez wadliwą kontrolę legalności działalności organu administracji publicznej;

2. art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 10 ust. 1 pkt 3 lit. c, § 11 ust. 1 i § 16 ust. 6 pkt 2 zarządzenia nr 852 — polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, pomimo że z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że orzeczenie nr [...] z dnia [...] października 2013 r. oraz poprzedzające je orzeczenie nr [...] z dnia [...] września 2013 r. winny zostać uchylone, jako wydane z naruszeniem przepisów art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji oraz § 10 ust. 1 pkt 3 lit. c, § 11 ust. 1 i § 16 ust. 6 pkt 2 zarządzenia nr 852, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy;

3. art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 3 lit. c, § 11 ust. 1 i § 16 ust. 6 pkt 2 zarządzenia nr 852 w zw. z art. 135e ust. 1 ustawy o Policji — polegające na niewłaściwej kontroli przez Sąd działalności organu administracji publicznej, poprzez pominięcie naruszeń organu, powielenie tych naruszeń oraz pominięcie, że w aktach sprawy brak jakiegokolwiek dowodu świadczącego o naruszeniu przez skarżącego dyscypliny służbowej, co świadczy o niedokonaniu przez Sąd kontroli w granicach sprawy;

4. art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. — poprzez przedstawienie przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu sprawy wybiórczo oraz niezgodnie z obowiązującym stanem prawnym oraz stanem faktycznym, pominięcie istotnej części akt sprawy, tj. argumentacji zawartej w piśmie procesowym skarżącego z dnia 26 maja 2014 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, niewezwanie organu do ustosunkowania się do podniesionych w tym piśmie zarzutów oraz nieustosunkowanie się do tych zarzutów przez Sąd, uchylenie się przez Sąd od dokonania oceny naruszeń poczynionych przez organ oraz wydanie wyroku z naruszeniem zasady orzekania na podstawie akt sprawy, w granicach całej sprawy, a w konsekwencji oddalenie skargi;

5. art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135f ust. 1 pkt. 1-5 ustawy o Policji — poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku argumentacji i stanowiska skarżącego zawartego w piśmie z dnia 26 maja 2014 r., w którym przedstawił on prawidłową analizę przepisu art. 13Sf ust. 1 pkt. 1-5 ustawy o Policji, wskazując, że konsekwencją niedoręczenia mu postanowienia nr 160 KUP z dnia 16 kwietnia 2013 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego było pozbawienie go prawa do obrony;

6. art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a, w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 lit. c, § 11 ust. 1 i § 16 ust. 6 pkt 2 zarządzenia nr 852 — polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu orzeczenia nr [...] z dnia [...] października 2013 r. oraz poprzedzającego go orzeczenia nr [...] z dnia [...] września 2013 r., pomimo że orzeczenia te zostały wydane bez rozważenia całego będącego w posiadaniu organu materiału dowodowego; organ posiadał bowiem wiedzę wynikającą z przedłożonych przez skarżącego zaświadczeń lekarskich, które znajdowały się w aktach postępowania, że w czasie swojej choroby przebywał on pod innym adresem, aniżeli jego adres zamieszkania, jednak wydając wyżej wskazane orzeczenia organ wiedzę tę "pominął";

7. art.1 § 1-2 P.u.s.a. w zw. z art. 31 P.p.s.a. w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. — polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, pomimo że Sąd pominął materiał dowodowy, w tym argumentację i stanowisko skarżącego zawarte w jego piśmie z dnia 26 maja 2014 r. stanowiącym uzupełnienie skargi;

8. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 135f ust. 6 w zw. z art. 134i ust. 6 pkt 8 w zw. z art. 135f ust. 1 pkt 1-5 ustawy o Policji — wobec nieprzedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takich ustaleń i dowodów, jakie mogłyby przemawiać za oddaleniem skargi oraz wobec błędnej interpretacji przez Sąd przepisów prawa materialnego, tj. § 10 ust. 1 pkt 3 lit. c, § 11 ust. 1 i § 16 ust. 6 pkt 2 zarządzenia nr 852, polegającej na przyjęciu, że podczas zwolnienia lekarskiego skarżący posiadał przy sobie służbową broń palną oraz całkowicie dowolnego ustalenia, a w konsekwencji przyjęcie, że o postawionym zarzucie naruszenia dyscypliny służbowej, pomimo niedoręczenia skarżącemu postanowienia nr 160 z dnia 16 kwietnia 2013 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, które — co najistotniejsze — jako jedyne w toku całego postępowania zawiera pouczenie o przysługujących obwinionemu prawach do obrony, skarżący mógł się dowiedzieć z postanowienia nr 385 z dnia 21 sierpnia 2013 r. oraz z postanowienia nr 395 z dnia 23 sierpnia 2013 r., które takiego pouczenia nie zawierają;

9. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 3 lit. c, § 11 ust. 1 i § 16 ust. 6 pkt 2 zarządzenia nr 852 — poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działania organu administracji publicznej, a w konsekwencji nieuwzględnienie skargi M. M., podczas gdy zostało wykazane, że Komendant Główny Policji wydał rozstrzygnięcie z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy;

10. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 134i ust. 6 pkt 4 i art.135j ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której postawiony skarżącemu zarzut został nieprawidłowo sformułowany, nie zawierał bowiem istotnych elementów opisu przewinienia dyscyplinarnego, tj. nie określał m.in. miejsca i sposobu działania lub zaniechania obwinionego, a jedynie ograniczał się do przytoczenia treści przepisu, którego naruszenie skarżącemu zarzucono,

11. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 135f ust. 6 w zw. z art. 134i ust. 6 w zw. z art. 135f ust. 1 pkt. 1-5 ustawy o Policji — poprzez oddalenie skargi pomimo niedoręczenia skarżącemu, wbrew obowiązkowi wynikającemu z wyżej wskazanego przepisu ustawy o Policji, postanowienia nr 160 z dnia 16 kwietnia 2013 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, co w konsekwencji spowodowało:

a. brak przedstawienia skarżącemu zarzutu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, o którym mowa w art. 134i ust. 6 pkt 4 ustawy,

b. brak zapoznania skarżącego z uzasadnieniem faktycznym zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego, o którym mowa w art. 134i ust. 6 pkt 5 ustawy,

c. brak wskazania skarżącemu rzecznika dyscyplinarnego prowadzącego postępowanie, o którym mowa w art. 134i ust. 6 pkt 6 ustawy,

d. brak pouczenia skarżącego o uprawnieniach przysługujących obwinionemu w toku postępowania dyscyplinarnego, o którym mowa w art. 134i ust. 6 pkt 8 ustawy;

12. art. 1 § 1-2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji — poprzez oddalenie skargi w wyniku przyjęcia, że zebrany materiał sprawy dowodził posiadania przez skarżącego przy sobie broni palnej podczas zwolnienia lekarskiego, w sytuacji gdy żaden z dowodów tej kwestii nie dotyczył, a materiał dowodowy dotyczył jedynie następujących okoliczności: zwolnienia skarżącego z obowiązków służbowych z powodu choroby, miejsca jego pobytu w dniu 8 stycznia 2013 r., nieprzechowywania broni palnej w szafie metalowej użytkowanej w miejscu pełnienia służby i faktu zdania tej broni do depozytu w Centralnym Laboratorium Kryminalistycznym Policji podczas urlopu następującego po zwolnieniu lekarskim;

13. art. 1 § 1-2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 135j ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 10 ust. 1 pkt 3 lit. c, § 11 ust. 1 i § 16 ust. 6 pkt 2 zarządzenia nr 852 — poprzez oddalenie skargi i uznanie skarżącego winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na niedopełnieniu obowiązków służbowych, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że nie dopuścił się on zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego".

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie wskazując, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Wskazać zatem należy konkretne przepisy prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd i uzasadnić swoje twierdzenia. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi jaka powinna być prawidłowa wykładnia zastosowanego przepis prawa, bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu – dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Zarzuty dotyczą faktycznie czterech zagadnień:

1. naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) w zw. z § 10 ust. 1 pkt 3 lit. c, § 11 ust. 1, § 16 ust. 6 pkt 2 zarządzenia nr 852 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz.Urz. KGP nr 6, poz. 38, dalej: zarządzenie), ponieważ błędnie przyjęto, że zakaz posiadania przy sobie broni palnej podczas zwolnienia lekarskiego, o którym mowa w § 10 ust. 1 pkt 3 lit. e zarządzenia, oznacza, iż policjant przechowujący broń palną w miejscu zamieszkania, o którym mowa w § 11 ust. 1 zarządzenia, przebywający na zwolnieniu lekarskim, nie powinien przechowywać broni palnej w taki sposób, aby mieć do niej dostęp. Tym samym nieprawidłowo przyjęto, że M. M. dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego;

2. błędnego przeprowadzenia czynności postępowania dyscyplinarnego, co miało wpływ na wynika sprawy, tj. Mariuszowi M. nie zostało doręczone postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, wezwania do niego skierowane nie zwierały obligatoryjnych elementów konstrukcyjnych oraz uniemożliwiono mu (w tym przez ustanowionego obrońcę) działania w toku postępowania dyscyplinarnego;

3. zebrany w toku postępowania materiał dowodowy nie uzasadniał postawienia M. M. zarzutu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego;

4. podmioty orzekające w sprawie działy w sposób wybiórczy i nie uwzględniały okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, a pojawiające się w sprawie wątpliwości nie zostały rozstrzygnięte na jego korzyść.

Wskazać należy, że pierwszy zarzut jest nieuprawniony. Przepisy zarządzenia określają zasady posiadania, utrzymania i przechowywania broni palnej przez policjantów. Gdy chodzi o zasady przechowywania broni to broń palną krótką funkcjonariusze przechowują w jednostkach Policji w specjalnych pomieszczeniach (§ 14 ust. 1) lub w użytkowanych przez siebie metalowych szafach znajdujących się w miejscy pełnienia służby (§ 16 ust. 6). Wyjątkowo kierownik jednostki Policji może zezwolić na funkcjonariuszowi na przechowywanie broni w miejscu zamieszkania funkcjonariusza. Niezależnie od miejsca w którym funkcjonariusz przechowuje broń, obowiązuje go ogólny zakaz, określony w § 10 ust. 1 lit. c zarządzenia, posiadania przy sobie broni podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim. Zakaz ten może być zmieniony tylko w sytuacji określonej w § 10 ust. 2 zarządzenia, tj. wtedy, gdy przełożony wyraził pisemną zgodę na posiadanie broni przez funkcjonariusza podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim. Zgoda taka posiada jednak charakter szczególnego wyjątku. Wskazuje na to zarówno forma pisemna zgody oraz przesłanka jej udzielenia − wystąpienie uzasadnionego przypadku. Nie budzi zatem wątpliwości, że funkcjonariusz przebywający na zwolnieniu lekarskim nie może przechowywać broni w domu. W takiej sytuacji powinien podjąć działania zmierzające do prawidłowego jej zabezpieczenia, przy czym wystarczającym działaniem w tym zakresie jest umieszczenie broni w metalowej szafie znajdującej się w miejscu pełnienia służby, ponieważ, jak wynika z § 16 ust. 6 pkt 2 zarządzenia, przechowywanie broni w szafie metalowej w miejscu pełnienia służby nie nakłada na policjanta przebywającego na zwolnieniu obowiązku zdania broni do depozytu. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że funkcjonariusz podczas przebywania na zwolnieniu nie przechowywał broni w szafie metalowej znajdującej się w pomieszczeniach Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji, bowiem podczas komisyjnego otwarcia jego szafy w dniu 26 lutego 2013 r. znaleziono tylko kaburę wraz z szelkami i pasem. M. M. wydał broń dopiero w dniu 18 kwietnia 2013 r., nie przekazał natomiast wszystkich sztuk przydzielonej mu amunicji. Czynność przekazania pozostałej części amunicji nastąpiła dopiero po ponad miesiącu do oddania broni, tj. w dniu 27 maja 2013 r., co wskazuje na wysoki stopień nonszalancji skarżącego, gdy chodzi o zasady przechowywania broni.

Podnieść trzeba, że uzasadniony jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. fakt niedoręczenia M. M. postanowienia o wszczęciu postępowania. Z akt postępowania dyscyplinarnego wynika, że funkcjonariusz jednak został z zaznajomiony z przedstawianym mu zarzutem poprzez doręczenie mu postanowień Komendant Głównego Policji o uchyleniu postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych i o przedłużeniu czynności dowodowych. W trakcie postępowania M. M. zachowywał się w sposób bierny, nie odbierał kierowanych przez niego pism ani nie stawiał się do uczestnictwa w czynnościach procesowych. Na uwagę zasługuje fakt, że obwiniony, pomimo, iż został prawidłowo zawiadomiony, nie wziął udziału w czynności zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego, przez co nie wykorzystał uprawnień określonych w art. 135i ust. 5-6 ustawy o Policji. Tymczasem zgodnie z art. 135f ust. 9 tej ustawy nieusprawiedliwione niestawiennictwo na wezwanie rzecznika dyscyplinarnego nie wstrzymują biegu postępowania dyscyplinarnego, a czynności, w których jest przewidziany udział obwinionego, nie przeprowadza się albo przeprowadza się w miejscu jego pobytu. Trudno w takiej sytuacji mówić o tym, że M. M. uniemożliwiono udział w czynnościach postępowania i nie może on ze swojej bierności czynić zarzutu nieprawidłowego przeprowadzenia czynności.

Zarzuty dotyczące treści wezwań do udziału w czynnościach postępowania są również niezasadne. Wezwania znajdujące się w aktach sprawy zawierają wszystkie elementy określone w art. 129 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. nr 89, poz. 555, ze zm.), który to przepis, zgodnie z art. 135p ustawy o Policji, stosuje się odpowiednio w zakresie wezwań w postępowaniu dyscyplinarnym. Zarzut dotyczący uniemożliwienia udziału w postępowaniu obrońcy obwinionego jest natomiast niezrozumiały. M. M. nie ustanowił bowiem w trakcie postępowania swojego obrońcy, a hipotetyczne rozważania co do ewentualnego udziału obrońcy obwinionego w postępowaniu są pozbawione jakichkolwiek podstaw.

Zarzuty dotyczące błędów w postępowaniu dowodowym i nieuwzględnienia okoliczności i dowodów korzystnych w postępowaniu są całkowicie niezasadne. Zarzuty takie można byłoby postawić, gdyby policjant kwestionował stan faktyczny sprawy. Tymczasem M. M., zarówno w skardze do Sądu I instancji jak w skardze kasacyjnej, nie kwestionuje ustalonych w toku postępowania faktów tj. tego, że w okresie zwolnienia lekarskiego od 15 października 2012 r. do 20 marca 2013 r. posiadał przy sobie służbową broń palną. Istota sporu dotyczy oceny ustalonego stanu faktycznego w kontekście obowiązków funkcjonariusza wynikających z § 10 ust. 1 pkt 3 lit. c, § 16 ust. 6 pkt 2 zarządzenia. Podkreślić także należy, że w skardze kasacyjnej M. M. nie podał okoliczności, które miałyby przemawiać na jego korzyść lub okoliczności, które wymagają ponownego wyjaśnienia. W uzasadnieniach wydanych w sprawie orzeczeń dyscyplinarnych oraz wyroku WSA w Warszawie nie zostały pominięte argumenty M. M., a jedynie nie zostały one podzielone. W przedmiotowej sprawie nie doszło zatem do niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 P.p.s.a.