Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 228/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.  58  par. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.T. i K.T. na pismo Rady Gminy J. z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie odmowy zmiany zapisu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu (...) r. Rada Gminy J. podjęła uchwalę

Nr (...) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tej Gminy. Pismem z dnia (...) r. H.T. i K.T., działając przez pełnomocnika, wystąpili do Rady Gminy J. wnioskiem o zmianę tej uchwały w zakresie zapisu planu odnośnie działek o nr (...) i (...) poprzez usunięcie ich z jednostki o symbolu (...). W dniu (...) r. Rada Gminy J. skierowała do pełnomocnika skarżących pismo nr (...), stanowiące odpowiedź na powyższy wniosek. Pismem z dnia (...) r. H.T. i K.T. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na czynność Rady Gminy J., w postaci powołanego wyżej pisma tej Rady z dnia (...) r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy.

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Rozważyć zatem należy, czy wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga objęta jest zakresem wskazanej powyższej regulacji, a tym samym, czy na pismo Rady Gminy J. z dnia (...) r., nr (...) przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Akt lub czynność z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy, charakteryzuje się tym, że jest on podejmowany w sprawie indywidualnej, jest skierowany do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Nadto akt ten lub czynność powinien dotyczyć sprawy z zakresu administracji publicznej. (por. wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 456/06, Lex nr 193384 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. akt II GSK 193/06, Lex 288183, czy też postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 318/05, Lex nr 203841).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przepisów regulujących kwestie planowania i zagospodarowania przestrzennego gminy trzeba podkreślić, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rada gminy podejmuje z własnej inicjatywy lub na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. W poprzednio obowiązującym stanie prawnym, art. 12 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.), dawał podstawę do wystąpienia z wnioskiem o sporządzenie miejscowego planu (więc także wnioskiem o wprowadzenie do niego zmian) każdemu. Złożenie takiego wniosku nie inicjowało jednak procedury planistycznej jak również nie obligowało rady do jej zainicjowania, lecz jedynie rodziło obowiązek przeprowadzenia analizy tego wniosku przez organ gminy, a od oceny tego organu zależało, czy stosowne propozycje w przedmiocie zmiany lub uchwalenia planu zostaną przedstawione Radzie. Podkreślano wobec tego w orzecznictwie i literaturze, że na zarządzie gminy spoczywał obowiązek co najwyżej pisemnego poinformowania wnioskodawcy o zajętym stanowisku, od czego nie przysługiwał jednak żaden środek zaskarżenia (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o/z we Wrocławiu z dnia 27 sierpnia 1996 r., sygn. akt II SA/Wr 280/1996, Lex 32563).

Obecnie obowiązująca regulacja prawna przyznaje prawo inicjatywy w zakresie przystąpienia do uchwalenia lub zmiany planu jedynie organom gminy, wymienionym w art. 14 ust. 1 ustawy. Nie wyklucza to oczywiście możliwości zwrócenia się przez inne podmioty z wnioskiem o zainicjowanie prac planistycznych w trybie przewidzianym w dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), regulującym instytucję skarg i wniosków w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 244 2 k.p.a. organ administracji o sposobie załatwienia wniosku informuje wnioskodawcę. Wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi w trybie określonym w rozdziale 2 działu VIII k.p.a., a zatem w trybie skarg w postępowaniu administracyjnym. Nie służy natomiast na takie pismo skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono bowiem aktem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zaskarżone w niniejszej sprawie pismo Rady Gminy w J. z (...)r. nie jest aktem z zakresu administracji publicznej, dotyczącym stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa, lecz ma jedyne charakter informacyjny.

Z podanych przyczyn skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 6 ustawy.