Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 355/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 40 par. 1, art. 44
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 33 ust. 3 i 4, art. 71 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik- Grzanka ( spr. ) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Alina Dominiak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2010 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 4 czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 30 kwietnia 2010 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 kwietnia 2010r. nr [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b), art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.) orzekł o utracie przez A. B. na okres 3 – miesięcy statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 kwietnia 2010r. W uzasadnieniu organ wskazał, że A. B. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie stawiennictwa i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania A. B. decyzją z dnia 4 czerwca 2010r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że A. B. został wezwany do stawienia się w dniu 21 kwietnia 2010r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez Urząd Pracy oraz potwierdzenia gotowości podjęcia pracy. Z powodu niemożności doręczenia do rąk własnych wezwania do stawienia się w Urzędzie Pracy w G., pismo zostało złożone w Urzędzie Pocztowym. Pismo było dwukrotnie awizowane i nie podjęcie tego pisma w ciągu 14 dni od dnia złożenia w Urzędzie Pocztowym wywołało skutek prawny z art. 44 k.p.a. Dalej organ podał, że doręczenie pisma dokonane w tym trybie (doręczenie zastępcze) jest prawnie skuteczne. Strona może jednak podważyć skuteczność doręczenia dokonanego w trybie art. 44 k.p.a. A.B. nie stawił się jednak w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w dniu 21 kwietnia 2010r. oraz nie przedłożył też dowodu podważającego skuteczność doręczenia wezwania dokonanego w trybie doręczenia zastępczego. Należało więc uznać, że odwołujący się został prawnie skutecznie wezwany do stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w trybie art. 44 k.p.a..

Tym samym organ uznał za bezzasadne zarzuty A. B., iż być może urzędnik nie wysłał wezwania do stawiennictwa, albo, że tak umieścił wezwanie w kopercie, że nie było widać adresu. Organ dodał, że Urząd Pracy nie jest zobligowany do telefonicznego informowania bezrobotnych o wyznaczonym terminie stawiennictwa. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przewidują możliwość telefonicznego wezwania, ale tylko w sprawach niecierpiących zwłoki (art. 55 § 1 k.p.a.). W niniejszym przypadku wezwanie do stawiennictwa w PUP w G. nie miało jednak takiego charakteru.

Co do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. i art. 81 k.p.a. organ wskazał, iż mógłby on odnieść się jedynie do braku udziału strony w pierwszoinstancyjnym postępowaniu dowodowym. Jednakże dowodem w sprawie jest wezwanie z dnia 30 marca 2010r. do stawienia się w PUP w G. w dniu 21 kwietnia 2010r., w odniesieniu do którego jedynym ustaleniem jest domniemanie prawne, że doręczenie zastępcze przedmiotowego wezwania jest prawnie skuteczne. Zatem strona miała możliwość zaznajomienia się z wezwaniem.

W skardze na powyższą decyzję A. B. wniósł o jej uchylenie w całości. Skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 10 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania ,a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponownie podał, że nie otrzymał wezwania do stawienia się w dniu 21 kwietnia 2010r. w Powiatowym Urzędzie Pracy G.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga jest zasadna.

Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz.1001 ze zm.) warunkuje uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego od legitymowania się gotowością do podjęcia zatrudnienia. W celu potwierdzenia tej gotowości i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się w wyznaczonych terminach do właściwego powiatowego urzędu pracy. Obowiązek ten wynika z art. 33 ust. 3 powołanej ustawy.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 33 ust.3 i 4 pkt 4 oraz art.71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W myśl wskazanych przepisów starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy.

Zatem, aby zaistniały obie podstawy do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej z art. 33 ust. 4 pkt 4 to dana osoba musi nie stawić się w wyznaczonym terminie oraz w terminie 7 dni liczonym od dnia, w którym miała się stawić w organie administracji - nie powiadomić o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

Z akt sprawy wynika, iż skarżącemu wyznaczono termin do stawienia się w Urzędzie Pracy w G. na dzień 21 kwietnia 2010 roku, chcąc zawiadomić go o w/w terminie przesyłką pocztową. Niemożność doręczenia pisma do rąk własnych skarżącego jak i dorosłym domownikom spowodowała złożenie wezwania w urzędzie pocztowym i zawiadomienia o tym poprzez zostawienie awiza przez doręczyciela pocztowego.

Stwierdzić należy zatem, że organ, zawiadamiając o terminie wyznaczonym na podstawie art. 33 ust.3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zastosował przepisy kodeksu postępowania administracyjnego zawarte w rozdziale 8 dotyczącym doręczeń w postępowaniu administracyjnym (art. 40 § 1 i art. 44).

Wyjaśnić należy, iż organ niezgodnie z obowiązującym prawem do powiadomienia bezrobotnego o terminie wyznaczonym w powiatowym urzędzie pracy, o którym mowa w art. 33 ust.3 ustawy o promocji [...] zastosował przepisy proceduralne o doręczeniu zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego. Podkreślić bowiem należy, że termin z art. 33 ust. 3 ustawy jest terminem prawa materialnego do którego nie znajdują zastosowania przepisy regulujące doręczenia w procedurze administracyjnej. Oznacza to, że organ nie mógł na podstawie tych przepisów przyjąć domniemania daty doręczenia wezwania na termin do stawiennictwa w dniu 21 kwietnia 2010 roku. W konkluzji powyższych rozważań stwierdzić trzeba, że wadliwość ta doprowadziła do naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 33 ust.3 i 4 i art.71 ust. 1 ustawy z dn.20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które miało wpływ na wynik sprawy..

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia niemożności wykonania zaskarżonej decyzji wydano na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.