Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 132/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-01-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za zastępstwo prawne w ramach prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par 6 pkt5, par 18 ust. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2013 poz 461
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb  Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi kasacyjnej A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 lipca 2013r., sygn. akt III SA/Łd 132/13 w sprawie ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu p o s t a n a w i a: przyznać adwokatowi M. W., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł., przy ul. A. 58, kwotę 492 (czterysta dziewięćdziesiąt dwa) złote, zawierającą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej i nakazuje wypłacenie powyższej kwoty adwokatowi M. W. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 lipca 2013r., sygn. akt III SA/Łd 132/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A.I Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu, przyznając adwokatowi M. W. kwotę 984 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej spółce z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt I GSK 1671/13 oddalił skargę kasacyjną A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 lipca 2013r., sygn. akt III SA/Łd 132/13 zasądzając od skarżącej spółki na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Ł. kwotę 1 000 zł tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Z protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z dnia 16 lipca 2014r. wynika, że ustanowiony z urzędu pełnomocnik – adwokat M. W., nie uczestniczył w rozprawie (k nr 148 akt sądowych).

Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014r. Referendarz sądowy przyznał adwokatowi M. W. kwotę 492 zł, zawierającą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej spółce, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie referendarz sądowy wskazał, że z uwagi na wielość tożsamych spraw spółki zawisłych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, w których pełnomocnikiem z urzędu został wyznaczony wnioskodawca oraz poczyniony przez niego nakład pracy, konieczny do sporządzenia i wniesienia skarg kasacyjnych zasadnym jest miarkowanie wysokości zasądzonych adwokatowi kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Od powyższego postanowienia adwokat M. W. wniósł sprzeciw. Wskazał, że referendarz sądowy ograniczając drastycznie wysokość wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu do 1/3 stawki minimalnej określonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 461) umotywował to dużą ilością skarg wniesionych w sprawach o podobnym stanie faktycznym i prawnym, podczas gdy wskazane ww. rozporządzeniu stawki stanowią wynagrodzenie minimalne, które powinno zostać przyznane pełnomocnikowi z urzędu za udzieloną pomoc prawną, a obowiązujące przepisy nie dają podstaw do miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu. Tym samym stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 5 cyt. rozporządzenia stawka minimalna wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 1200 zł. Pełnomocnik zaznaczył, że wielość tożsamych spraw jest skutkiem działania organu administracji, który dla każdego pojazdu prowadzi oddzielne postępowanie administracyjne, pomimo braku przeszkód do łącznego prowadzenia postępowania w sprawach ustalenia zobowiązań podatkowych w ramach jednego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)- dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stosownie natomiast do treści art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. postanowienie o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków może zostać wydane przez referendarza sądowego. Od postanowienia strona może wnieść środek odwoławczy określony w art. 259 p.p.s.a. W przypadku wniesienia sprzeciwu, jeśli nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Sąd rozstrzyga ją w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 260 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie, wobec wniesienia sprzeciwu przez adwokata M. W., postanowienie referendarza sądowego z dnia 10 grudnia 2014r. utraciło moc. W takiej sytuacji sąd rozpatrzył wniosek zawarty w skardze kasacyjnej.

Kwestię kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a powołanego rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6 tego rozporządzenia. Powołany przepis § 6 pkt 5 rozporządzenia stanowi, że stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy w przedziale 10.000 – 50.000 zł (wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynosiła 18.745 zł) wynosi 2.400 zł. Natomiast § 18 ust.1 pkt 2 lit b rozporządzenia stanowi, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka ta wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej jednak niż 120 zł.

Wskazać nadto należy, że przepis § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia stanowi, iż zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, bierze się pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 9 października 2013r., III SA/Łd 398/13 (publ. www.cbois.nsa.gov.pl) wskazał, że na tle powyżej powołanych przepisów w orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu sformułowano kilka wniosków. Po pierwsze, przyjmuje się, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie jedynie w związku z faktycznym (rzeczywistym) udzieleniem pomocy prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 21 października 2010r., II FSK 83/09, postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2010r., I FSK 1648/08, postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004r., OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93; postanowienie NSA z 18 października 2007r., II FZ 515/07, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 lutego 2008r., II SA/Bk 835/07 oraz S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007, s. 316-317). Po drugie, orzecznictwo przyjmuje, że przepis art. 250 p.p.s.a. nie nakłada na sąd obowiązku uwzględnienia każdego wniosku pełnomocnika o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (por. postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2010r., II FZ 143/10). Wręcz przeciwnie Sąd ma uprawnienie i obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona. Przykładowo sądy administracyjne odmawiają przyznania pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z tytułu popierania wniesionej skargi (por. postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2012r., II OZ 214/12) czy z tytułu zapoznania się z aktami sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 25 października 2011r., I OZ 790/11). Po trzecie, poprzez przyznanie pomocy prawnej Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu, a sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Dokonując ustalenia wysokości wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu sąd ma również na uwadze, że pełnomocnikowi skarżącego w osobie adwokata przyznaje się wynagrodzenie za świadczoną z urzędu nieopłaconą pomoc prawną w postępowaniu sądowoadministracyjnym na podstawie § 19 pkt 1 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę za czynności adwokackie w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych. Określona w nim stawka stanowi maksymalną (nie zaś minimalną) wysokość opłaty (por. wyrok WSA w z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 375/12; wyrok NSA z dnia 7 lipca 2009 r., II FSK 371/08, publ. www.cbois.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze, ustalając koszty pomocy prawnej udzielonej skarżącej spółce z urzędu, na etapie postępowania kasacyjnego sąd dokonał ich miarkowania. Sąd wziął bowiem pod uwagę okoliczność, że pełnomocnik skarżącej spółki sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku sądu I instancji, nie występował jednakże bezpośrednio na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Sąd miał także na uwadze okoliczność, że w III Wydziale tut. sądu adwokat M. W. został wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu skarżącej spółki w kilkudziesięciu sprawach, w których stan faktyczny i prawny jest prawie identyczny, jak w przedmiotowej sprawie. Wszystkie te sprawy dotyczą określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu, również sporządzane i wnoszone przez wnioskodawcę w imieniu skarżącej spółki kolejne skargi, opierały się na tych samych podstawach i pełnomocnik używał w nich tych samych argumentów. W praktyce każda kolejna skarga kasacyjna była powtórzeniem (powieleniem) argumentacji zawartej w pierwszej wniesionej skardze kasacyjnej. Tym samym w ocenie sądu rozpoznającego przedmiotowy wniosek przedstawione powyżej okoliczności uzasadniały przyznanie adwokatowi M. W. wynagrodzenia w kwocie 400 zł, podwyższonego o właściwą stawkę podatku od towarów i usług, stanowiącą 1/3 stawki określonej w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b cyt. rozporządzenia.

Odnosząc się natomiast do żądania wnioskodawcy o przyznanie kosztów pomocy prawnej w wysokości, w jakiej koszty te zostały zasądzone przez Naczelny Sąd Administracyjny pełnomocnikowi Dyrektora Izby Celnej w Ł., wskazać należy, że orzekając w przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego sąd opiera się na podstawie autonomicznie określonych przesłanek i każdorazowo oceniając charakter sprawy, uwzględnia rzeczywisty nakład pracy danego pełnomocnika i podjęte przez niego czynności w danej sprawie. W związku powyższym przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi organu administracji publicznej nie oznacza automatycznie obowiązku przyznania wynagrodzenia w tej samej wysokości procentowej, czy też ułamkowej pełnomocnikowi strony przeciwnej wyznaczonemu z urzędu. W wyroku z dnia 16 lipca 2014r. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w przedmiocie częściowego zwrotu kosztów pełnomocnika organu administracji. Uzasadniając dokonane miarkowanie tych kosztów, Sąd II instancji wskazał na wielość tożsamych spraw, odnosząc się do nakładu pracy poniesionej przez pełnomocnika Dyrektora Izby Celnej w Ł.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 250 p.p.s.a., § 18 ust. 1 pkt 1 lit a i pkt 2 lit. b, § 6 pkt 5, § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, orzekł jak w postanowieniu.

a.ł.