Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 298/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2008 r. nr [...], którą organ ten, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), cyt. dalej jako ustawa o broni i amunicji, oraz art. 104 i art. 268a k.p.a., cofnął L. B. pozwolenie na broń palną myśliwską.

W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

W związku z uzyskaną informacją dotyczącą prowadzenia przeciwko L. B. postępowania przygotowawczego nr [...]o popełnienie czynu z art. 160 § 1 k.k. (tj. przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu), w dniu [...] lutego 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

W trakcie postępowania administracyjnego uzyskano z Wojskowego Koła Łowieckiego nr [...] w Z., Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Z. oraz z Posterunku Policji w J. pozytywne opinie o L. B.

W dniu [...] października 2007 r. Prokuratura Rejonowa w B. wniosła przeciwko skarżącemu akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w B. Sąd Grodzki i sprawa karna toczy się w tym Sądzie pod sygn. akt [...].

W aktach znajduje się też wskazany wyżej, skierowany do Sądu akt oskarżenia, z którego wynika, że L. B. oskarżono o czyn z art. 160 § 1 k.k., tj. o to, że będąc właścicielem tartaku drzewnego zatrudnił na umowę o dzieło pracowników A. O., K. H., J. S. i młodocianego M. S., którzy wykonywali pracę w postaci wywózki tarcicy z budynku tartaku pomimo, że budynek tartaku – zgodnie z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przeznaczony był do rozbiórki, przez co naraził ich na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2008 r. cofnięto L. B. pozwolenie na broń palną myśliwską. Organ wskazał, iż ze zgromadzonego materiału wynika, iż prowadzone jest wobec niego postępowanie karne z art. 160 § 1 k.k., tj. za popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. W ocenie organu powyższe pozwala na zakwalifikowanie skarżącego do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy ma charakter obligatoryjny, co znaczy że organy policji zostały ustawowo zobligowane do cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku, gdy przeciwko osobie posiadającej pozwolenie na broń jest prowadzone postępowanie karne za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu. Powyższej oceny nie może zmienić pozytywna opinia jaką cieszy się skarżący w miejscu zamieszkania, kole łowieckim oraz Zarządzie Okręgowym Polskiego Związku Łowieckiego w Z..

L. B. wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie w całości. Nie kwestionując faktu prowadzenia postępowania karnego wobec niego z art. 160 § 1 k.k., podniósł, iż postępowanie to nie miało żadnego związku z posiadaną przez niego bronią myśliwską. Powołał się na pozytywne opinie o nim oraz posiadane uprawnienia sędziego oraz instruktora myśliwskiego. Podnosił, iż zgodnie z ustalonym orzecznictwem organ winien uzasadnić, że istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Organ odwoławczy, Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał na brzmienie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji i stwierdził, że nakazuje on organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Cofnięcie pozwolenia na broń osobom skazanym za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu a także, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw ma charakter obligatoryjny, zatem inna decyzja nie mogła zapaść. Wskazał, iż pozytywne opinie nie likwidują obawy, o której mowa w ww. przepisie. Podkreślił, iż ustawodawca nie pozostawił organom Policji możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy.

L. B. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosił, iż organ winien wykazać istnienie uzasadnionej obawy użycia przez niego broni w celu sprzecznym z ustawą. Skarżący postawił zarzut naruszenia art. 7, 8, 11, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., wskazując, iż w toku postępowania nie podjęto działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, organ pominął korzystne dla niego opinie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Prowadzenie wobec posiadacza broni postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu jest jednym z zachowań, wskazanych w art. 15 ust.1 pkt 6 cyt. ustawy, z którym ustawodawca łączy istnienie uzasadnionej obawy użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych osób organ nie musi przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec podejrzanych o przestępstwa przeciwko mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o popełnienie przestępstw wymienionych w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca.

W sprawie niniejszej skarżący, na podstawie sporządzonego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w B. z dnia [...] października 2007 r. aktu oskarżenia, został postawiony w stan oskarżenia o popełnienie czynu z art. 160 § 1 k.k. Przestępstwo to zostało określone w Rozdziale XIX, a więc jest przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skierowanie przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń aktu oskarżenia o popełnienie choćby jednego z przestępstw wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji, nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1166/06, niepublikowany, z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1238/07, niepublikowany, z dnia 17 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1211/07, niepublikowany).

Naczelny Sąd Administracyjny w powyższych wyrokach wskazał, że sam ustawodawca przesądził w treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, że osoba wobec której toczy się postępowanie karne, a nawet wniesiono już akt oskarżenia do Sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, z mocy samej ustawy należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tej kwalifikacji prawnej nie są w stanie zmienić pozytywne opinie członków środowiska, w którym żyje skarżący.

Pogląd ten Sąd orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela.

W przedmiotowej sprawie, fakt skierowania przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia nie budzi wątpliwości. Skarżący nie zaprzecza temu faktowi.

Podkreślić należy, iż organy Policji związane są faktem wniesienia przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia. W sytuacji, kiedy akt oskarżenia jest już w Sądzie, nie ma wątpliwości, że "toczy się postępowanie karne" o przestępstwa w nim wymienione. W zakresie powyższego czynu nie miały zatem potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego, w uzasadnieniu aktu oskarżenia szczegółowo opisano okoliczności popełnienia przestępstwa. Organy Policji nie mają kompetencji do badania prawidłowości postępowania karnego prowadzonego przeciwko skarżącemu, w tym zebranych w nim materiałów dowodowych.

W tej sytuacji, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skargi, iż organy Policji dopuściły się naruszenia art. 18 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż zaskarżona decyzja narusza wskazane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wskazać należy, iż w opinii Sądu poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Organ prawidłowo ustalił, że skarżący jest osobą wobec której prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo za czyn typizowany w art. 160 § 1 k.k., a był w tym zakresie związany skierowanym przeciwko skarżącemu aktem oskarżenia, to już sam ten fakt przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. W konsekwencji pozostałe okoliczności sprawy wynikające z zebranego materiału dowodnego nie mogły zniwelować istnienia uzasadnionej obawy możliwości użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W szczególności nie zachodziła potrzeba badania o jaki interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego chodzi w przedmiotowym stanie faktycznym, oraz ważenia tego interesu w stosunki do interesu obywatela. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jako osoby wobec której prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu było wystarczającym argumentem - zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – do utrzymania decyzji cofającej pozwolenie na broń.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie znajdując uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.