Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt SA/Bd 2738/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Powołane przepisy: article: art.85 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.
journal: Dz.U. 2000 nr 119 poz 1253
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej
journal: Dz.U. 1999 nr 74 poz 830
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do taryfy celnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Asesor sądowy Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant Joanna Szklarska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Biura Podróży "B." C. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 262, 262 ze znakiem 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jedn. Dz. U. Nr 75, poz. 802 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w T. nr [...] z dnia [...].

W uzasadnieniu wskazano, dotychczasowy przebieg postępowania. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Celnego w T. uznał zgłoszenie celne z dnia 5 października 2001 r. złożone przez C. K. prowadzącego Biuro Podróży "B." za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości oraz taryfikacji towaru i określił w prawidłowej kwocie dług celny.

Pismem z dnia 1 kwietnia 2003 r. C. K. działając przez pełnomocnika wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Jako podstawę prawną wskazano art. 247 §1 pkt 2, 3, 7 ustawy Ordynacja podatkowa. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

- brak podstawy prawnej z art. 65 § 4 pkt 2 ustawy Kodeks celny,

- bezprawną zmianę taryfikacji towaru z kocu PCN 8704... na kod 8703... czyli z samochodu ciężarowego na samochód osobowy. Takie działanie jest niezgodne z at. 85 § 1 Kodeksu celnego,

- nieposzanowanie normy z art. 122 Ordynacji podatkowej obligującej organ celny do rozstrzygnięcia na zasadzie prawdy obiektywnej,

- niewykonanie zaleceń Prezesa GUC z jego decyzji z dnia 26 lutego 2002 r. nr DOT-GD-VIII-5550-6/02/24/KR a sprowadzających się do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego zgodnie z przepisem art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w T. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. W ocenie Dyrektora organ pierwszej instancji zebrał dowody, które dały podstawę do zmiany klasyfikacji pojazdu nie stwierdził również naruszenia art. 85 § 1 ustawy kodeks celny. Na stan towaru o którym mowa w powołanym przepisie, składają się bowiem obiektywne cechy pojazdu, jak również towarzyszące mu dokumenty w których z jednej strony określono pojazd jako ciężarowy z drugiej jednak zawarto informację iż został wyprodukowany jako osobowy. Ustalenie prawidłowej klasyfikacji taryfowej wymagało zatem dokonania oceny jego budowy w oparciu o przesłanki wynikające z nomenklatury towarowej taryfy celnej w powiązaniu z stosowanymi zapisami w załączonych dokumentach (kartach pojazdu, dowodach rejestracyjnych, opiniach) zawierających oprócz podstawowych parametrów technicznych także dodatkowe informacje o pojeździe, poczynając od jego wersji fabrycznej. Podkreślono ponadto, iż dla potrzeb celnych podstawą prawną wydawanych decyzji są wyłącznie przepisy prawa celnego w tym dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiążące są postanowienia dotyczące nomenklatury towarowej celnej nawet wówczas gdyby towary traktowane były odmiennie w innych przepisach, publikacjach czy opiniach rzeczoznawców. Zgodnie zaś z taryfą celną pojazdy służące do przewozu towarów i osób w jednym nadwoziu klasyfikuje się do pozycji 8703. Odnosząc się do braku podstawy prawnej Dyrektor wskazał, iż przepisem który upoważniał organ celny do rozstrzygnięcia sprawy na drodze decyzji był art. 65 § 4 ustawy Kodeks celny. Niewątpliwie nie powołanie litery c pkt 2 art. 65 § 4 i zmiana taryfikacji, która nie miała wpływu na kwotę długu celnego było naruszeniem art. 65 § 4 pkt 2. Nie mniej w ocenie Dyrektora naruszenie to nie miało charakteru rażącego.

Pismem z dnia 27 maja 2003 r. złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. brak uzasadnienia faktycznego, niestosowanie "Interpretacji Światowej Organizacji Celnej" oraz brak odniesienia do twierdzeń wnioskodawcy.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Dyrektor wskazał, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym nie ma podstaw do ponownego rozstrzygania merytorycznego sprawy. Organ bada jedynie czy zaskarżona decyzja obarczona jest jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1. W przedmiotowej sprawie w odniesieniu do zaskarżonej decyzji nie stwierdzono żadnej z wad dających podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji.

Odnośnie zarzutu niestosowania "Interpretacji Światowej Organizacji Celnej" wskazano, iż podstawą prawną wydanych przez organy celne decyzji były przepisy prawa celnego w tym taryfy celnej.

W skardze pełnomocnik wnosi o uchyleni decyzji Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuca się:

- obrazę prawa materialnego – art. 85 § 1 w związku z art. 65 Kodeksu celnego polegająca na błędnej wykładni tych przepisów z pominięciem oceny dowodów określonych w powołanych przepisach co zaskutkowało błędną oceną instytucji "stanu towaru na granicy państwa" a w konsekwencji złą taryfikacją towaru i wadliwym wymiarze długu celnego,

- obrazę przepisu art. 247 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa , dającemu organowi celnemu jedynie legitymację do rozstrzygania czy zaskarżona decyzja ostateczna jest wadliwa w rozumieniu tego przepisu. W zakresie tym orzeka jedynie jako organ kasacyjny, nie rozstrzygając co do istoty sprawy zakończonej decyzją ostateczną,

- obrazę przepisów prawa procesowego – art. 122, 187, 191, 210 ustawy Ordynacja podatkowa polegająca na dokonaniu kontroli zasadności argumentów organów wydających decyzje w toku poprzedniego postępowania a nie rozstrzygnięciu tej sprawy po raz drugi na podstawie podniesionych przez stronę argumentów.

W odpowiedzi na skargę organ celny wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie podziela oceny zwartej w skardze, iż organy celne rażąco naruszyły art. 85 § 1 w związku z art. 65 ustawy Kodeks celny poprzez błędną ich wykładnię i pominięcie oceny dowodów określonych w tych przepisach. Stosownie do art. 85 § 1 należności celne przywozowe wymagalne są według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia i według stawek w tym dniu obowiązujących. Przeprowadzając klasyfikację towaru- spornego samochodu organy celne kierowały się regułą 1 zawartą w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej znajdujących się w Taryfie Celnej, która stanowi, iż dla celów prawnych klasyfikację towarów w pierwszym rzędzie należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią pozycji lub uwag. W Taryfie celnej ustanowionej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. (Dz. U. Nr 119, poz. 1253 ze zm.) pojazdy samochodowe objęte są działem 87 od pozycji 8701 do 8705, o wyborze właściwej pozycji decyduje zaś główna funkcja pojazdu pełnienie której wynika m. in. z jego budowy i przeznaczenia. W ocenie skarżącego organy celne naruszyły prawo albowiem pominęły, odrzuciły dowody przedstawione przez stronę klasyfikujące samochód jako ciężarowy – faktura, karta pojazdu, opinia biegłego i w konsekwencji bezprawnie zmieniły kod towaru z pozycji 8704...na 8703...W ocenie Sądu klasyfikacja towarowa przedmiotowego samochodu dokonana przez organy celne nie naruszała przepisów prawa. Do pozycji 8703 Taryfy celnej – zgodnie z jej brzmieniem – klasyfikuje się samochody i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702) łącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Należy podkreślić na co zwracano uwagę w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, iż różnica między przeznaczeniem samochodów kwalifikowanych do pozycji taryfy celnej 8703 i 8704 polega na tym, że pojazdy samochodowe z tej ostatniej pozycji służą zasadniczo do transportu towarowego. Przy tej pozycji nie ma mowy o tym, że pojazdy te służą również do przewozu osób. Natomiast pojazdy samochodowe z pozycji 8703 służą zasadniczo do przewozu osób. Zasadniczo tzn. że podstawowym, najważniejszym ale nie jedynym ich przeznaczeniem jest przewóz osób. Samochodem kwalifikowanym do pozycji 8703 można przewozić również towary. Powyższe znajduje również potwierdzenie w wyjaśnieniach do taryfy celnej tom IV stanowiącymi załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do taryfy celnej (Dz. U. Nr 74, poz. 830) w których znajduje się zapis, iż w rozumieniu pozycji 8703 określenie "samochody osobowo-bagażowe" oznacza samochody przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmian konstrukcji do przewozu zarówno osób jak i towarów. Na okoliczność dokonanej kwalifikacji organy celne obok podstawy prawnej wskazały również dowody w oparciu o które ustaleń tych dokonano:

- opinia biegłego nr [...] z dnia [...] (k- 31 akt administracyjnych) w której stwierdzono, iż samochód został przebudowany z samochodu osobowego ,przebudowa polegała na wymontowaniu siedzeń i zamontowaniu oryginalnej ściany grodziowej; przywrócenie stanu pierwotnego nie wymaga zmian konstrukcyjnych ;po przebudowaniu pojazd może być wykorzystany do przewozu osobowo-towarowego.

- faktura zakupu samochodu z dnia [...] nr [...] (k-41 akt administracyjnych), w której zapisano "posiada podwójne siedzenia dla pasażera/ 3 ławki 3-osobowe tylne,

- pismo F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia 19 marca 2002 r. , iż przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako osobowy w karoserii kombi (k- 86 akt administracyjnych).

Skarżący podnosi, iż organy celne naruszyły przepisy prawa procesowego w szczególności art. 122, 187, 191 i 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) poprzez dokonanie kontroli zasadności argumentów organów wydających decyzje w toku poprzedniego postępowania a nie dokonaniu rozstrzygnięcia tej sprawy po raz drugi na podstawie argumentów podniesionych przez stronę.

Należy podkreślić ,iż postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest jednym z postępowań nadzwyczajnych w którym organ dokonujący kontroli zaskarżonej decyzji bada czy decyzja nie jest obarczona jedną z wad wymienioną enumeratywnie w art. 247 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W postępowaniu tym organ ma zatem jedynie uprawnienia kasacyjne nie może rozstrzygać sprawy merytorycznie. Skoro zatem Dyrektor Izby Celnej dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej legalności i zgodności z obowiązującymi przepisami (co de facto wynika z treści skargi) to podniesiony w skardze zarzut jest całkowicie bezpodstawny.

W świetle powyższych rozważań brak jest również podstaw do uznania, iż decyzja Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] narusza art. 247 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) Sąd orzekł jak w wyroku.