Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 811/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono niezgodność z prawem uchwały w części
Stwierdzono niezgodność z prawem uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 196
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity.
article: art. 94 ust. 1, art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1515
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 147 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A.S. "B." A. M. S. Sp. j. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy P. 1. stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa w następującej części: a) w punkcie 1.2.7 części B załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały – w zakresie zdania: "Pozostała część terenów po udokumentowaniu złóż przewidziana jest w okresie docelowym do eksploatacji wyłącznie po sporządzeniu, uchwaleniu i uprawomocnieniu się miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego."; b) w akapicie pierwszym punktu 2.1.6 części B załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały – w zakresie słów: "oraz sporządzenia, uchwalenia i uprawomocnienia się miejscowego planu dla terenu wydobycia surowców"; c) w akapicie drugim punktu 2.1.6 części B załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały – w zakresie słów i zdania: "dla których ustalono obowiązek sporządzenia mpzp-tów. Potencjalne projektowane tereny wydobycia kruszywa wyznaczone w studium będą eksploatowane sukcesywnie, na małych obszarach określonych kolejnymi uchwalanymi MPZP". d) w akapicie czwartym punktu 2.3.6 części B załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały – w zakresie słów: "dla których nakłada się obowiązek sporządzenia mpzp-tów"; e) w akapicie piątym punktu 2.3.6 części B załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały – w zakresie słów: "dla których nakłada się obowiązek sporządzenia mpzp-tów"; f) w akapicie czwartym punktu 9 części B załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały – w zakresie słów: "o konieczności sporządzenia MPZP oraz"; 2. w pozostałym zakresie skargi oddala; 3. zasądza od Gminy P. na rzecz skarżącego A. S. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. zasądza od Gminy P. na rzecz skarżącej "B." A.M. S. sp. j. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 3061/13 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A. S., B.-D. A.M. S. sp. j. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 11 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 378/13 w sprawie ze skargi A. S. i B.-D. A.M. S. sp. j. z siedzibą w G. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.

Powyższe wyroki zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Rada Gminy P. w dniu (...) r. podjęła uchwałę nr (...) (dalej jako: "Uchwała") w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Przemęt (dalej jako: "Studium").

A. S. i B.-D. A.M. S. sp. j., po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, zaskarżyli powołaną uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając naruszenie:

1. art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz art. 3 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej w skrócie: "u.p.z.p.") oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym (dalej w skrócie: "u.s.g."), poprzez nadużycie przez Radę Gminy P. władztwa planistycznego przejawiające się w zignorowaniu uzasadnionego wniosku skarżących co do przeznaczenia wskazanych przez nich działek oraz w zakresie, w jakim dopuszczono wydobycie kruszywa na części terenów gminy P. (dalej jako: "Gmina") dopiero po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej w skrócie: "m.p.z.p."), w sytuacji, gdy nie jest to konieczne, biorąc pod uwagę, że złoża są udokumentowane, a z punktu widzenia przepisów odrębnych wydobycie jest już możliwe;

2. art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 104 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze (dalej w skrócie: "p.g.g.") poprzez nieuwzględnienie w Studium obszarów i terenów górniczych w sposób wskazany we wniosku skarżących i dopuszczenie wydobycia kruszywa na części terenów Gminy dopiero po uchwaleniu m.p.z.p., przez co naruszony został interes prawny skarżących przejawiający się w braku możliwości swobodnego dysponowania prawem własności nieruchomości oraz podejmowania i wykonywania działalności w zakresie rozpoznawania, poszukiwania i wydobywania kopalin na działkach, które są własnością skarżącego, i które dzierżawi skarżący, a to w sytuacji, gdy złoża te są udokumentowane, a wskazane przepisy dopuszczają prowadzenie eksploatacji (i uzyskanie koncesji) na podstawie samych ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności Uchwały w części, w jakiej:

1. dopuszczono wydobycie kruszywa na części terenów Gminy dopiero po uchwaleniu m.p.z.p.;

2. nie przeznaczono działek nr: (...), (...), (...), (...), (...), (...) i (...) pod budownictwo mieszkaniowe (Skarżący wskazali, że na nieruchomościach tych funkcjonowała żwirownia, a w związku z zakończoną na nich eksploatacją znajdującego się w nich kruszywa posiada ona wszelką infrastrukturę niezbędną do realizacji na niej wnioskowanego przeznaczenia; ponadto realizowanie na tych gruntach zabudowy mieszkaniowej byłoby możliwe na skutek dostępu nieruchomości do niezbędnych dla tych celów mediów, w szczególności w związku z zaprojektowaną przez Gminę kanalizacją przebiegającą w starej drodze R.-G., przy której to drodze położone są wskazane nieruchomości);

3. nie przeznaczono działek nr: (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) pod rozpoznanie i poszukiwanie oraz później eksploatację kopalin (kruszywa naturalnego), a następnie pod budownictwo mieszkaniowe i rekreacyjne;

4. nie przeznaczono działek nr: (...), (...), (...), (...), (...) i (...) pod rozpoznanie i poszukiwanie, a następnie wydobywanie kopalin, w tym torfu;

5. nie przeznaczono działek nr: (...), (...), i (...) po wyeksploatowaniu znajdujących się na nich złóż kruszywa naturalnego pod budownictwo mieszkaniowe.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (WSA) powołanym na wstępie wyrokiem z 11 września 2013 r. oddalił skargę.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 p.g.g. WSA stwierdził, że fakt powoływania się przez skarżącego na art. 7 ust. 2 p.g.g., celem wykazania istnienia interesu prawnego do wniesienia skargi, nie przesądza o tym, że doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. Przywoławszy art. 23 ust. 2 pkt 2, art. 7 ust. 1 i art. 29 p.g.g. WSA stwierdził, że z woli ustawodawcy przedsięwzięcia o charakterze górniczym i geologicznym, w tym polegające na eksploatacji złóż, co do zasady wymagają zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku ze studium kierunków i zagospodarowania terenu. Jednakże, w ocenie WSA, powyższa regulacja nie wskazuje na naruszenie interesu prawnego skarżącego. Brak zmiany dotychczasowego przeznaczenia terenu i nieprzeznaczenie terenu, gdzie nie stwierdzono udokumentowanych złóż kopalin, pod wydobywanie kruszywa nie narusza w świetle powyższej regulacji interesu prawnego skarżącego. Jak skonstatował WSA, nie można się zgodzić ze skarżącym, że zaskarżona uchwała pozostaje w sprzeczności z powyższą regulacją. Fakt uzależnienia podejmowania i wykonywania działalności określonej ustawą Prawo geologiczne i górnicze w zgodności ze studium nie oznacza, że studium narusza powyższą regulację. Konkludując WSA stwierdził, że wobec tego, iż skarżący nie wykazał, w jaki sposób zaskarżona uchwała naruszyła jego interes prawny lub uprawnienie, nie ma on legitymacji procesowej do jej zaskarżenia. Dopiero wykazanie naruszenia interesu prawnego skarżącego umożliwiłoby sądowi administracyjnemu ocenę zgodności z prawem podjętej uchwały.

Od opisanego wyroku WSA z 11 września 2013 r. A. S. i "B-D" A.M S. sp. j. wnieśli skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając:

1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej w skrócie: "p.p.s.a.") – naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia;

2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2 w zw. z art. 29 p.g.g. i w zw. z art. 101 u.s.g. poprzez przyjęcie, że zaskarżona Uchwała nie pozostaje w sprzeczności z powyższymi regulacjami, albowiem fakt uzależnienia podejmowania i wykonywania działalności określonej p.g.g. w zgodności ze studium nie oznacza, że studium narusza ww. regulację.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o zasądzenie od Rady Gminy P. (dalej jako: "Rada Gminy") na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Gminy, reprezentowana przez Wójta, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, a także zasądzenie od skarżących na rzecz organu kosztów postępowania.

Opisanym na wstępie wyrokiem z 24 lipca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) uchylił zaskarżony wyrok WSA i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu NSA wskazał, że w zakresie, w jakim autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie powołanego przepisu stan faktyczny i prawny sprawy, a także stanowiska stron, w tym zarzuty skargi, nie budzą wątpliwości i znajdują prawidłowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wynika z niego, że:

1. Rada Gminy P. podjęła w dniu (...) r. uchwałę nr (...) w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P.

2. w Studium (część B Kierunki, pkt 1.2.7. Obszary eksploatacji surowców naturalnych. Kruszywo) określono dwa rodzaje obszarów eksploatacji kruszywa w miejscowościach K., M., O., R., G. i K.:

a. stwierdzono, że część terenów posiada obowiązujące MPZP-y i w związku z tym może na nich odbywać się wydobycie kruszywa,

b. co do pozostałej części terenów postanowiono, że po udokumentowaniu złóż przewidziana jest w okresie docelowym do eksploatacji wyłącznie po sporządzeniu, uchwaleniu i uprawomocnieniu się miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego;

3. "B-D" A.M. S. sp. j. oraz A.S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzucili powołanej uchwale m.in. naruszenie art. 7 ust. 1 i 2 p.g.g. poprzez nieuwzględnienie w Studium obszarów i terenów górniczych w sposób przez nich wnioskowany i dopuszczenie do wydobycia kruszywa na części terenów gminy P. dopiero po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez co naruszony został interes prawny skarżących przejawiający się w braku możliwości swobodnego dysponowania prawem własności nieruchomości oraz podejmowania i wykonywania działalności w zakresie rozpoznawania, poszukiwania i wydobywania kopalin na działkach, które są własnością A. S. i które dzierżawi "B-D" A.M. S. sp. j., w sytuacji, gdy złoża te są udokumentowane;

4. Sąd pierwszej instancji, odnosząc się do powołanego zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku:

a. stwierdził, że (strona 18 wyroku) fakt powoływania się przez skarżącego na art. 7 ust. 2 p.g.g. celem wykazania istnienia interesu prawnego do wniesienia skargi, nie przesądza, że doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g.;

b. przywołał treść art. 23 ust. 2 pkt 2 p.g.g., następnie art. 7 ust. 1 i ust. 2 p.g.g. oraz art. 29 p.g.g.,

c. stwierdził (po zacytowaniu wskazanych przepisów), że z woli ustawodawcy przedsięwzięcia o charakterze górniczym i geologicznym, w tym polegające na eksploatacji złóż co do zasady wymagają zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku ze studium kierunków i zagospodarowania terenu. Jednakże – jak dalej wywiódł WSA – powyższa regulacja (...) nie wskazuje na naruszenie interesu prawnego skarżącego. Brak zmiany dotychczasowego przeznaczenia terenu i nie przeznaczenie terenu, gdzie nie stwierdzono udokumentowanych złóż kopalin, pod wydobywanie kruszywa nie narusza w świetle powyższej regulacji interesu prawnego skarżącego,

d. skonstatował, że nie można się zgodzić ze skarżącym, iż zaskarżona uchwała pozostaje w sprzeczności w powyższą regulacją. Fakt uzależnienia podejmowania i wykonywania działalności określonej ustawą Prawo geologiczne i górnicze w zgodności ze studium nie oznacza, że studium narusza powyższą regulację.

W ocenie NSA, przywołany wywód Sądu pierwszej instancji odnośnie do postawionego w skardze zarzutu naruszenia przez Uchwałę przepisów art. 7 ust. 1 i 2 p.g.g. nie odpowiada wymaganiom stawianym wyjaśnianiu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ponieważ nie wynika z niego, dlaczego WSA stwierdził, że postanowienia Studium, dopuszczające eksploatację złóż na terenach, na których nie obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, wyłącznie po sporządzeniu, uchwaleniu i uprawomocnieniu się takich planów, nie naruszają art. 7 p.g.g. Z uzasadnienia skargi (strony 8-9) jednoznacznie wynika, że intencją skarżących było wykazanie sprzeczności Studium ze wskazanym przepisem p.g.g. właśnie ze względu na uzależnienie dopuszczalności eksploatacji złóż od uchwalenia planów miejscowych, podczas gdy przepis ten przewiduje możliwość eksploatacji złóż także w razie braku miejscowego planu, pod tym wszakże warunkiem, że nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach.

Stwierdzenie WSA o tym, że co do zasady eksploatacja złóż wymaga zgodności z m.p.z.p., jest prawidłowe, jednakże nie odnosi się do treści normatywnej art. 7 (hipotezy normy prawnej zawartej w ustępie drugim, która dotyczy sytuacji braku m.p.z.p.), która jest istotna z punktu widzenia zarzutu postawionego w skardze. Stwierdzenie, że powyższa regulacja w ocenie WSA nie wskazuje na naruszenie interesu prawnego skarżącego, a brak zmiany dotychczasowego przeznaczenia terenu i nieprzeznaczenie terenu, gdzie nie stwierdzono udokumentowanych złóż kopalin, pod wydobywanie kruszywa, nie narusza w świetle powyższej regulacji interesu prawnego skarżącego (strona 19 uzasadnienia), w żaden sposób nie wyjaśnia rozumienia przez Sąd normy prawnej zawartej w art. 7 p.g.g. Nie wiadomo, którą z trzech powołanych (art. 7 ust. 2, art. 23 ust. 2 pkt 2, czy art. 29 p.g.g.), WSA rozumie jako powyższą regulację. WSA nie nawiązał w żaden sposób do treści art. 7 ust. 2 p.g.g., lakonicznie i niepotrzebnie odnosząc się do zmiany przeznaczenia terenu, która – co oczywiste – może nastąpić dopiero w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z kolei stwierdzenie, że fakt uzależnienia podejmowania i wykonywania działalności określonej ustawą Prawo geologiczne i górnicze w zgodności ze studium nie oznacza, że studium narusza powyższą regulację, po pierwsze jest, w ocenie NSA, niezrozumiałe, a po drugie w żadnej mierze nie odpowiada na pytanie, dlaczego Studium, które w odniesieniu do nieruchomości położnych na terenach bez planu miejscowego, wyłącza eksploatację złóż do czasu uchwalenia i uprawomocnienia się planów dopuszczających taką działalność, nie narusza art. 7 ust. 2 p.g.g.

W ocenie NSA, Sąd pierwszej instancji w istocie stworzył więc tylko pozory dokonania oceny zgodności zaskarżonej Uchwały z art. 7 ust. 2 p.g.g. Przywołał treść odpowiednich przepisów, ale nie zrekonstruował na ich podstawie normy prawnej, którą mógłby odnieść do niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego sprawy. Sąd nie wyjaśnił więc podstawy prawnej rozstrzygnięcia, naruszając tym samym art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób, który powoduje, że zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej.

W związku z powyższym, jak wskazał NSA, ocena postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego byłaby przedwczesna. Niemniej jednak, w świetle niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego sprawy, Sąd ten dokonał następującej wykładni art. 7 ust. 2 p.g.g.

Z treści art. 7 ust. 1 i 2 p.g.g. wynika, że ustawodawca zasadniczo uzależnił możliwość podejmowania i wykonywania działalności określonej w ustawie (w tym wydobywania kopalin) od przeznaczenia nieruchomości w m.p.z.p. W ustępie drugim art. 7 p.g.g. uwzględnił jednak, że sporządzanie planów miejscowych zasadniczo nie jest obowiązkowe, a przeważająca cześć terytorium Polski nie jest pokryta takimi planami (według danych za rok 2013 miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego pokryte było 28,6 % powierzchni kraju: Analiza stanu i uwarunkowań prac planistycznych w gminach w 2013 roku, P. Śleszyński, T. Komornicki, A. Deręgowska, B. Zielińska, Polska Akademia Nauk, Warszawa 2015, str. 12). Mając przy tym na względzie potrzebę zapobieżenia sytuacjom, w których prowadzenie działalności określonej ustawą (np. wydobywanie kopalin) nie byłoby możliwe ze względu na nieuchwalenie m.p.z.p. (np. z powodu braku środków w budżecie gminy), ustawodawca dopuścił prowadzenie takiej działalności także na terenach, na których nie obowiązują plany miejscowe, pod warunkiem wszakże, że działalność ta nie naruszy sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w przepisach odrębnych.

NSA zwrócił uwagę, że potwierdzenie zamierzenia ustawodawcy odzwierciedla uzasadnienie projektu ustawy Prawo geologiczne i górnicze (druk sejmowy nr 1696). Wskazano w nim na nowość w postaci bardziej wyraźnego powiązania dopuszczalności podejmowania i wykonywania działalności regulowanej (...) ustawą z przeznaczeniem nieruchomości określanym przede wszystkim treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – ze sposobem korzystania z nieruchomości określonym przez studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz z przeznaczeniem terenu wynikającym z innych rozwiązań. Projektodawca zaznaczył dalej, że rozwiązanie to powinno sprzyjać przedsiębiorczości.

W ocenie NSA treść art. 7 ust. 2 p.g.g. nadaje zatem studium – w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – charakter normatywny w tym znaczeniu, że od niektórych jego postanowień zależy dopuszczalność podejmowania i wykonywania działalności określonej ustawą p.g.g. Postanowienia te mają ustalać sposób wykorzystania nieruchomości. Zatem żadne inne kryterium – określone w studium – niż sposób wykorzystania nieruchomości, nie może determinować dopuszczalności prowadzenia działalności wydobywczej. Rada gminy nie ma podstawy prawnej do innego uwarunkowania prowadzenia takiej działalności niż poprzez ustalenie sposobu wykorzystania nieruchomości.

Mając powyższe na uwadze, Sąd drugiej instancji stwierdził, że każde postanowienie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zgodnie z którym prowadzenie działalności określonej ustawą p.g.g. jest możliwe tylko po uchwaleniu m.p.z.p., jest niezgodne z art. 7 ust. 2 p.g.g. Po pierwsze, jest przyjęte wbrew dosłownemu brzmieniu tego przepisu i w istocie stanowi ono pozbawiony podstawy prawnej zakaz. Po drugie, postanowienie takie niweczy cel (rozwój przedsiębiorczości w zakresie działalności wydobywczej), jaki przyświecał ustawodawcy.

W konkluzji NSA wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy WSA uwzględni przedstawioną wykładnię art. 7 ust. 2 p.g.g. (art. 190 p.p.s.a.), a także ustali, czy naruszenie wskazanego przepisu polegającego na nieuprawnionym ograniczeniu dopuszczalności eksploatacji złóż znajdujących się na terenach, dla których nie uchwalono planów miejscowych, narusza interes prawny każdego ze skarżących.

Ponownie rozpoznając sprawę, na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. tut. Sąd zobowiązał pełnomocnika skarżących do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie, które konkretnie części studium (ze wskazaniem punktów, podpunktów lub zdań) zostały objęte przedmiotem zaskarżenia oraz wnioskami skargi o stwierdzenie nieważności, z uwzględnieniem granic sprawy ukształtowanych zapadłym w tej sprawie wyrokiem NSA o sygn. akt II OSK 3061/13, a także do wskazania i udokumentowania – odrębnie w odniesieniu do każdego ze skarżących – naruszenia interesu prawnego postanowieniami studium w ww. części. Z kolei pełnomocnika organu Sąd zobowiązał do przedłożenia wyrysów z aktualnie obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania terenu Gminy P., w częściach obejmujących, wymienione w skardze działki stanowiące własność skarżących.

W odpowiedzi na ww. wezwanie Sądu, skarżący, reprezentowani przez radcę prawnego A. U.-B., pismem procesowym z (...) r. wnieśli o stwierdzenie nieważności następujących części Studium:

1) w punkcie 1.2.7. Obszary eksploatacji surowców naturalnych (s. 101) zdania – "Pozostała część terenów po udokumentowaniu złóż przewidziana jest w okresie docelowym do eksploatacji wyłącznie po sporządzeniu, uchwaleniu i uprawomocnieniu się miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego";

2) w punkcie 2.1.6 Tereny eksploatacji kruszywa (PE) (s. 111) w zdaniu: "Na tych terenach zezwala się na lokalizację inwestycji przemysłu wydobywczego wraz z gałęziami z nim powiązanymi pod warunkiem opracowania i zatwierdzenia geologicznej dokumentacji złoża, między innymi określającej jego wielkość i zasięg, uzyskania koncesji na eksploatację – słów – oraz sporządzenia, uchwalenia i uprawomocnienia się miejscowego planu dla terenu wydobycia surowców.";

3) oraz w tym samym punkcie zdań: "(...) zleca się rekultywację w kierunku rolnym, leśnym lub leśno-wodnym. W uzasadnionych przypadkach, poza granicami obszarów Natura 2000 "P. S." oraz "O. P.", dopuszcza się w ramach rekultywacji przekształcenie tych terenów w kierunku rekreacji, wypoczynku i sportu bez możliwości zabudowy rekreacyjnej i indywidualnej."

4) oraz w tym samym punkcie zdań: "Na terenach Natura 2000 istnieje zakaz działalności wydobywczej poza istniejącym wydobyciem, terenami wydobywczymi określonymi obowiązującymi mpzp oraz terenami docelowej eksploatacji, wyznaczonymi na rysunku studium, dla których ustalono obowiązek sporządzenia mpzp-tów. Potencjalne projektowane tereny wydobycia kruszywa wyznaczone w studium będą eksploatowane sukcesywnie, na małych obszarach określonych kolejnymi uchwalanymi MPZP.";

5) w punkcie 2.2.6 w zdaniu: "Dopuszcza się rekultywację terenów zdegradowanych i nieużytków, rekultywację zagłębień poeksploatacyjnych – słów: w kierunku rolnym lub leśnym, a w uzasadnionych przypadkach w kierunku rekreacji, wypoczynku lub sportu, za wyjątkiem obszarów, położonych w granicach obszaru Natura 2000 "P. S.", dla których obowiązuje tylko i wyłącznie rolny, leśny lub leśno-wodny kierunek rekultywacji (na podstawie informacji PIG).";

6) w punkcie 2.3.6 (s. 119-120) w zdaniu: "Na terenie całej miejscowości G. zabrania się dokonywania zmiany konfiguracji terenu za wyjątkiem terenów, określonych w obowiązujących mpzp-tach oraz wskazanych na rysunku studium (plansza "KIERUNKI") terenów docelowej eksploatacji kruszywa – słów: dla których nakłada się obowiązek sporządzenia mpzp-tów.";

7) oraz w tym samym punkcie w zdaniu: "Zabrania się niwelacji terenu w obrębie miejscowości G. za wyjątkiem terenów, określonych w obowiązujących mpzp-ach oraz wskazanych na rysunku studium (plansza "KIERUNKI") terenów docelowej eksploatacji kruszywa – słów: dla których nakłada się obowiązek sporządzenia mpzp-tów.";

8) oraz w tym samym punkcie zdania: "W pozostałych częściach wsi nie przewiduje się eksploatacji złóż kruszywa ze względu na szczególną ochronę archeologiczną tej miejscowości. (por. pkt 4 tekstu Studium - Kierunki)";

9) w punkcie 9 zdania: "Wszystkie projektowane w studium tereny docelowej eksploatacji kruszywa objęte są zapisem o konieczności sporządzenia MPZP oraz o wymogu rekultywacji po zakończeniu wydobycia."

Natomiast w kwestii interesu prawnego, pełnomocnik skarżących wskazał, że A. S. wywodzi swój interes prawny z faktu własności lub współwłasności nieruchomości wskazanych w skardze, a spółka "B-D" A.M. S. sp. j. – z faktu posiadania koncesji na poszukiwania, rozpoznawanie oraz eksploatację kruszywa na działkach wskazanych w skardze.

Z kolei pełnomocnik organu w odpowiedzi na ww. wezwanie Sądu, przy piśmie procesowym z (...) r. przedłożył wyrys z obowiązującego Studium w części dotyczącej działek nr: (...), (...), (...), (...), (....) i (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) z ich orientacyjną lokalizacją z uwagi na skalę opracowania 1:25000.

Na rozprawie w dniu 25 lutego 2016 r. pełnomocnicy stron podtrzymali dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Podstawowe znaczenie przy ponownym rozpoznaniu przez Sąd sprawy ze skargi A. S. i spółki "B-D" A.M. S. sp. j. z dnia (...) r. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P. ma okoliczność, że do rozpoznania tego dochodzi w następstwie i w wykonaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – z 24 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 3061/13 – a to z następujących względów.

Zasadą jest, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia, który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; wyrok NSA z 05.03.2008 r., I OSK 1799/07; wyrok NSA z 09.04.2008, II GSK 22/08; wyrok NSA z 27.10.2010 r., I OSK 73/10 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"; por. też uzasadnienie uchwały NSA z 03.02.1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997/3/104), oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Z kolei zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Jednakże przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny "granice sprawy", o których mowa w przywołanych przepisach, podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Tak więc wojewódzki sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. bez uwzględnienia brzmienia przepisów art. 168 § 3, art. 183 § 1 oraz art. 190 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 20.09.2006 r., II OSK 1117/05, CBOSA; por. też wyroki NSA: z 20.11.2014 r., I OSK 2214/14; z 07.10.2014 r., II OSK 637/13 – CBOSA). Art. 168 § 3 p.p.s.a w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie znajduje zastosowania, wobec zaskarżenia a następnie uchylenia wyroku WSA o sygn. akt IV SA/Po 378/13 w całości. Natomiast z art. 183 § 1 p.p.s.a. pośrednio wynika, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd pierwszej instancji wiążące ów sąd "granice sprawy" ulegają zasadniczo zawężeniu do granic skargi kasacyjnej, w ramach których sprawę rozpoznawał NSA. Dalsze zawężenie swobody orzeczniczej sądu pierwszej instancji wynika z art. 190 zd. pierwsze p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Na mocy odesłania z art. 193 p.p.s.a. do orzeczeń NSA stosuje się także odpowiednio art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu (tu: sądu drugiej instancji) wiążą w sprawie ten sąd (odpowiednio: także sąd pierwszej instancji) oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Należy jeszcze zaznaczyć, że w niniejszej sprawie przedmiot zaskarżenia został ostatecznie doprecyzowany przez skarżących w piśmie procesowym ich pełnomocnika z (...) r., w którym szczegółowo określono, w jakiej konkretnie części postanowienia Studium są przez skarżących kwestionowane, tak iż żądają stwierdzenia ich nieważności – i w tej właśnie części, Studium zostało poddane kontroli przez Sąd ponownie rozpoznający sprawę, z uwzględnieniem ocen prawnych i wskazań zawartych w zapadłym w tej sprawie wyroku NSA o sygn. akt II OSK 3061/13.

Zgodnie z ww. wskazaniami NSA, przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd w obecnym składzie był zobligowany przede wszystkim do ustalenia, czy naruszenie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163 poz. 981 z późn. zm.; obecnie: Dz. U. z 2015 r. poz. 196 z późn. zm.), polegające na nieuprawnionym ograniczeniu w Studium dopuszczalności eksploatacji złóż znajdujących się na terenach, dla których nie uchwalono planów miejscowych, narusza interes prawny każdego ze skarżących. Należało przy tym uwzględnić wykładnię art. 7 ust. 2 p.g.g. przedstawioną w ww. wyroku NSA, w świetle której każde postanowienie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zgodnie z którym prowadzenie działalności określonej ustawą Prawo geologiczne i górnicze jest możliwe tylko po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest niezgodne z ww. przepisem.

Uwzględniając powyższe wytyczne Sąd w niniejszym składzie doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienia Studium w części, których dotyczy zarzut naruszenia art. 7 ust. 2 p.g.g., naruszają interes prawny każdego ze skarżących w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., co uzasadnia stwierdzenie posiadania przez skarżących legitymacji skargowej w tym zakresie.

Należy podkreślić, że naruszenie interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 z późn. zm.; obecnie: Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 z późn. zm.) musi mieć charakter aktualny i realny, a nie czysto hipotetyczny. Naruszenie takie nastąpić może w sytuacji, gdy skarżącemu przysługiwało konkretne prawo podmiotowe wynikające z przepisów prawa materialnego, które zostałoby najpóźniej w dacie wniesienia skargi naruszone kwestionowaną uchwałą (zob. postanowienie NSA z 15.03.2012 r., II OSK 2550/10, CBOSA). W związku z tym godzi się zauważyć, że zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199, z późn. zm.; dalej w skrócie: "u.p.z.p.") studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego. Co do zasady nie ma więc charakteru normatywnego, gdyż jego ustalenia są wiążące tylko dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (zob. art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). W konsekwencji, dopuszczając skargę z art. 101 u.s.g. na studium trzeba widzieć różnicę pomiędzy studium i planem miejscowym w zakresie bezpośredniości i realności naruszenia interesu prawnego. O ile owa bezpośredniość i realność naruszenia interesu prawnego planem miejscowym jest z natury rzeczy łatwa do wykazania, o tyle w przypadku studium – przede wszystkim ze względu na jego ów zasadniczo nienormatywny charakter – jest znacznie trudniejsza (por. wyroki NSA: z 31.08.2012 r., II OSK 935/12; z 30.05.2012 r., II OSK 574/12 – CBOSA). W szczególności więc – właśnie z uwagi na to, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie wywołuje skutków właściwych dla miejscowego planu i nie kształtuje sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości – powoływanie się jedynie na uprawnienia właścicielskie zwykle nie wystarcza dla uznania naruszenia interesu prawnego (por. wyrok NSA z 20.03.2014 r., II OSK 2572/12, CBOSA).

W ocenie Sądu, przedstawiona zasada doznaje jednak wyjątku w zakresie objętym dyspozycją art. 7 ust. 2 p.g.g. W myśl tego przepisu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą – a więc m.in. wydobywania kopalin ze złóż (art. 1 ust. 1 pkt 2 p.g.g.) – jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach.

Zgodnie z wiążącą oceną (art. 190 p.p.s.a.) wyrażoną w zapadłym w tej sprawie wyroku NSA o sygn. akt II OSK 3061/13, treść art. 7 ust. 2 p.g.g. nadaje studium – w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – charakter normatywny w tym znaczeniu, że od niektórych jego postanowień zależy dopuszczalność podejmowania i wykonywania działalności określonej ustawą p.g.g. Postanowienia te mają ustalać sposób wykorzystania nieruchomości. Zatem żadne inne kryterium – określone w studium – niż sposób wykorzystania nieruchomości, nie może determinować dopuszczalności prowadzenia działalności wydobywczej.

Jak z powyższego wynika, sam fakt przeznaczenia w studium określonych obszarów – dla których nie uchwalono planu miejscowego – na cele działalności określonej ustawą Prawo geologiczne i górnicze, w tym na potrzeby eksploatacji (wydobycia) kopalin, jest w powiązaniu z treścią art. 7 ust. 2 p.g.g. źródłem uprawnienia do prowadzenia takiej działalności. Wprowadzenie w studium dalszych jeszcze kryteriów, np. wymogu uprzedniego uchwalenia planu miejscowego dla danego obszaru, uprawnienie to w sposób niedopuszczalny ogranicza.

W ocenie Sądu takie ograniczenie w szczególności narusza interes prawny zarówno właściciela nieruchomości położonej na terenie, na którym przewiduje się eksploatację kopalin, jak i podmiotu dysponującego stosowną koncesją uprawniającą do prowadzenia takiej eksploatacji na danym terenie, czyli przedsiębiorcy w rozumieniu art. 6 pkt 9 p.g.g.

W przypadku właściciela takiej nieruchomości – którym w rozpoznawanej sprawie jest bezspornie A. S. – dochodzi bowiem w ten sposób do nieuprawnionego uszczuplenia sfery jego uprawnień właścicielskich, wynikających z art. 140 Kodeksu cywilnego, zwłaszcza w zakresie prawa do korzystania z rzeczy i pobierania z niej pożytków (ius utendi et fruendi).

Z kolei w przypadku przedsiębiorcy – czyli w rozpoznawanej sprawie: spółki B-D A.M. S. sp. j. – ograniczenia doznają jego uprawnienia do prowadzenia działalności regulowanej ustawą (tzw. uprawnienia górnicze) w zakresie wynikającym z koncesji. Należy podkreślić, że uprawnienia te, w świetle unormowań ustawy Prawo geologiczne i górnicze, są, podobnie jak uprawnienia właścicielskie, skuteczne erga omnes (por. B. Rakoczy [w:] Prawo geologiczne i górnicze. Komentarz, pod red. B. Rakoczego, Warszawa 2015, uw. 1 do art. 18). Dowodzi tego treść art. 18 ust. 1 p.g.g., zgodnie z którym jeżeli cudza nieruchomość lub jej część jest niezbędna do wykonywania działalności regulowanej ustawą, przedsiębiorca może żądać umożliwienia korzystania z tej nieruchomości lub jej części przez czas oznaczony, za wynagrodzeniem.

Wszystko to prowadzi do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie oboje skarżący byli należycie legitymowani do wniesienia przedmiotowej skargi, gdyż przynajmniej niektóre z zaskarżonych postanowień Studium naruszały ich interes prawny.

Należy wszakże podkreślić, że samo stwierdzenie wystąpienia takiego naruszenia nie przesądza jeszcze o zasadności skargi. Obowiązek uwzględnienia skargi na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy powstaje bowiem dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (zob. wyrok NSA z 11.09.2012 r., II OSK 1573/12, CBOSA). Zarazem, jak z powyższego wynika, oceny naruszenia owego obiektywnego porządku prawnego dokonuje się w granicach wyznaczonych stwierdzonym naruszeniem interesu prawnego skarżącego.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy oznacza to konieczność oceny prawidłowości zaskarżonych postanowień Studium przez pryzmat unormowania art. 7 ust. 2 p.g.g. W tym zakresie kluczowe znaczenie ma wiążąca ocena prawna wyrażona w zapadłym w tej sprawie wyroku NSA o sygn. akt II OSK 3061/13. W myśl tej oceny każde postanowienie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zgodnie z którym prowadzenie działalności określonej ustawą p.g.g. jest możliwe tylko po uchwaleniu m.p.z.p., jest niezgodne z art. 7 ust. 2 p.g.g. – z tego względu, że, po pierwsze, jest przyjęte wbrew dosłownemu brzmieniu tego przepisu i w istocie stanowi ono pozbawiony podstawy prawnej zakaz; po drugie, postanowienie takie niweczy cel (rozwój przedsiębiorczości w zakresie działalności wydobywczej), jaki przyświecał ustawodawcy.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał za wadliwe w stopniu istotnym te spośród zaskarżonych postanowień Studium lub ich określonych fragmentów, które mogłyby stanowić podstawę do wyinterpretowania takiej właśnie, sprzecznej z art. 7 ust. 2 p.g.g., normy, w myśl której prowadzenie działalności określonej ustawą p.g.g., a w szczególności eksploatacja złóż kruszywa na terenach pod taką eksploatacją przewidzianych, jest możliwe tylko po uchwaleniu dla danego terenu (obejmującego złoża) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dotyczyło to postanowień Studium lub ich fragmentów wskazanych w części 1. pisma procesowego skarżących z 22 grudnia 2015 r. w punktach: 1), 2), 4), 6), 7) oraz 9) – w zakresie ustalonym i dookreślonym w pkt 1 sentencji wyroku, tj.:

a) w punkcie 1.2.7 części B załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały – w zakresie zdania: "Pozostała część terenów po udokumentowaniu złóż przewidziana jest w okresie docelowym do eksploatacji wyłącznie po sporządzeniu, uchwaleniu i uprawomocnieniu się miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.";

b) w akapicie pierwszym punktu 2.1.6 części B załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały – w zakresie słów: "oraz sporządzenia, uchwalenia i uprawomocnienia się miejscowego planu dla terenu wydobycia surowców";

c) w akapicie drugim punktu 2.1.6 części B załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały – w zakresie słów i zdania: "dla których ustalono obowiązek sporządzenia mpzp-tów. Potencjalne projektowane tereny wydobycia kruszywa wyznaczone w studium będą eksploatowane sukcesywnie, na małych obszarach określonych kolejnymi uchwalanymi MPZP";

d) w akapicie czwartym punktu 2.3.6 części B załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały – w zakresie słów: "dla których nakłada się obowiązek sporządzenia mpzp-tów";

e) w akapicie piątym punktu 2.3.6 części B załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały – w zakresie słów: "dla których nakłada się obowiązek sporządzenia mpzp-tów";

f) w akapicie czwartym punktu 9 części B załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały – w zakresie słów: "o konieczności sporządzenia MPZP oraz".

Należy przy tym podkreślić, że z uwagi na upływ ponad roku od dnia uchwalenia zaskarżonej Uchwały – niebędącej aktem prawa miejscowego – niedopuszczalne było stwierdzenie nieważności ww. wadliwych postanowień Studium, a jedynie stwierdzenie, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 1 u.s.g., że zostały one wydane z naruszeniem prawa.

W pozostałym zakresie – a więc co do postanowień Studium wskazanych w części 1. pisma procesowego Skarżących z (...) r. w punktach: 3), 5) i 8) oraz co do nieuwzględnionych w pkt 1 sentencji wyroku fragmentów Studium z punktów 2), 4) i 9) tej części pisma – Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił (pkt 2 sentencji wyroku). W tym zakresie zaskarżone postanowienia Studium związane były bowiem z przeznaczeniem określonych terenów na inne cele, niż podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą w rozumieniu art. 7 ust. 2 p.g.g. Nie miały więc charakteru normatywnego w analizowanym wyżej znaczeniu i nie naruszały interesu prawnego skarżących zidentyfikowanego w niniejszym wyroku. Powyższe nie pozbawia oczywiście skarżących możliwości kwestionowania tych postanowień po ich przetransponowaniu ze Studium do planów miejscowych.

O kosztach postępowania (pkt 3 i 4 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez każdego ze skarżących koszt wpisu (po 500 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego każdego z nich ustalone zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490) w wysokości po 240 zł.