Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2347/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 4 pkt 5, art. 26, art. 32 ust. 1 i 2, art. 52 ust. 1, art. 88 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Asesor WSA - Joanna Gierak - Podsiadły, Protokolant - Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z [...] czerwca 2008r. wniesionej przez G. P. reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2008r. Nr [...], wydana w przedmiocie wydalenia cudzoziemca z terytorium RP, w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z [...] marca 2008r., działając na podstawie art. 92 ust. 1 i art. 101 ust. 3 pkt 3 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1694 ze zm.), Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w L. wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelki U., G. P.

Decyzją z [...] marca 2008r., nr [...], Wojewoda [...] orzekł o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelki U. – G. P., która zostanie doprowadzona pod konwojem Policji do przejścia granicznego każdego prawnie dozwolonego w terminie 14 dni od dnia zwolnienia z Aresztu w Celu Wydalenia.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, powołał się na wniosek Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w L. z [...] marca 2008r. Podał, że w dniu [...] marca 2008r. cudzoziemka została przekazana przez [...] służby graniczne w ramach readmisji, za przekroczenie granicy państwowej wbrew przepisom z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej do R. w rejonie byłego [...] drogowego przejścia granicznego J.

Wojewoda [...] wskazał, iż cudzoziemka przybyła do P. w dniu [...] marca 2008r. przez drogowe przejście graniczne w [...] na podstawie [...] paszportu i zamieszczonej w nim [...] wizy wielokrotnej ważnej od dnia [...] lutego 2008r. do dnia [...] sierpnia 2008r. Zgodnie z ustaleniami organu I instancji, w dniu [...] marca 2008r., w odległości ok. [...] km od linii [...] granicy państwowej, bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli policyjnej pasażerów autokaru firmy O. relacji W.-M., cudzoziemka została zatrzymana za nielegalny pobyt na terytorium R. oraz przekroczenie granicy państwowej wbrew przepisom z [...] do [...]. Zatrzymanie nastąpiło po informacji uzyskanej od służby PSG w Z., która w miejscowości S. (na terytorium P.) poddała kontroli pasażerów autokaru kontroli i pouczyła o konieczności zaprzestania jeszcze na terytorium RP dalszej podróży w kierunku granicy [...] i konsekwencjach administracyjnych związanych z jej kontynuacją do H. na podstawie posiadanej [...] wizy. Wojewoda podkreślił, iż cudzoziemka przekraczając [...] granicę posiadała wyłącznie [...] wizę, uprawniającą do pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Dalej Wojewoda [...] podał, iż z przesłuchania strony, wynika że cudzoziemka [...] wizę uzyskała w celu podjęcia pracy jako [...] w firmie M. z o. o. w W., a wyjazd z P. był związany z 5-dniowym szkoleniem które miało się odbyć w B. Po kontroli [...] Straży Granicznej, cudzoziemka zdecydowała się mimo wszystko na dalszą podróż, uzyskawszy telefoniczne zapewnienie dyrektora firmy, że posiada wszystkie właściwe dokumenty do odbycia tej podróży.

Cudzoziemiec posiadający [...] wizę, jak wskazał organ I instancji, gdy uda się do innego państwa stosującego w pełni acquis Schengen, jego pobyt tam będzie naruszeniem przepisów Schengen. Stosownie do art. 88 ust. 1 pkt 6 ustawy z 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach – cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, jeżeli niezgodnie z przepisami przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę. Okoliczności sprawy, co zauważył organ I instancji wykazują w sposób nie budzący wątpliwości, iż cudzoziemka w dniu [...] marca 2008r. przekroczyła granicę [...] niezgodnie z przepisami, po czym w dniu [...] marca 2008r. została przekazana przez [...] służby graniczne stronie [...], zatem cudzoziemka spełniła przesłankę konieczną do wydalenia.

Wojewoda [...] podkreślił, iż cudzoziemka w chwili zatrzymania posiadała [...] euro i [...] złotych oraz oświadczyła, że nie posiada możliwości uzyskania w P. środków finansowych, zatem wyczerpana została dyspozycja art. 88 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda podał, iż Sąd Rejonowy w L. wydał postanowienie o umieszczeniu cudzoziemki w Areszcie w Celu Wydalenia przy [...] Oddziale Straży Granicznej w L. na okres nie dłuższy niż 90 dni tj. do dnia [...] czerwca 2008r., cudzoziemka zostanie doprowadzona do granicy pod konwojem Policji zgodnie z art. 95 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o cudzoziemcach.

Na koniec Wojewoda stwierdził, iż wobec cudzoziemki nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie jej zgody na pobyt tolerowany, określone w art. 97 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1695), ponadto nastąpiło unieważnienie z mocy prawa wizy U.

W odwołaniu od powyższej decyzji ustanowiony w sprawie profesjonalny pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej wydalenia skarżącej z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Zarzucił zaskarżonej decyzji nie rozpoznanie istoty sprawy, mimo kompletności materiału dowodowego w sprawie oraz zastosowanie hipotezy z art. 88 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach.

W uzasadnieniu środka zaskarżenia pełnomocnik na początku wyjaśnił, iż skarżąca legitymuje się wielokrotną wizą, ma zawartą umowę o pracę z [...] przedsiębiorcą, dokument zgłoszenia do systemu ubezpieczeń społecznych, a także uzyskała zameldowanie czasowe na terytorium P. Wedle autora odwołania, jedną z konsekwencji wejścia naszego kraju do strefy Schengen jest możliwość podróżowania i przebywania na terytorium obszaru Schengen przez obywateli krajów trzecich (nie będących w strefie) po całym terytorium obszaru Schengen bez konieczności posiadania wizy Schengen na podstawie zezwoleń pobytowych wydanych przez jedno z państw obszaru Schengen.

Następnie pełnomocnik podkreślił, iż niewątpliwie tytułem pobytowym, który uprawnia do przebywania na terytorium [...] jest zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, które z kolei pozwala na skuteczne zameldowanie się cudzoziemki.

Nadto pełnomocnik zauważył, iż wskazana w decyzji Wojewody podstawa prawna jest chybiona, ponieważ normę art. 88 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach stosuje się do sytuacji, w których mamy do czynienia z nielegalnym przekraczaniem granicy lub jej próbą, zaś w przedmiotowej sprawie nie można uznać, iż mamy do czynienia z nielegalnym przekroczeniem granicy pomiędzy [...] a [...].

Po rozpatrzeniu odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] maja 2008r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji, opisując krótko stan faktyczny sprawy, organ odwoławczy podał, iż w dniu [...] marca 2008r. cudzoziemka wsiadła do autokaru relacji W.-M. i została zatrzymana na terytorium R. w związku z brakiem stosownego zezwolenia na pobyt w tym kraju.

Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie Szef Urzędu stwierdził, iż zasadnie w sprawie wydano decyzję o wydaleniu cudzoziemki z terytorium RP, stosownie do postanowień art. 88 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, jeżeli niezgodnie z przepisami przekroczyła lub usiłowała przekroczyć granicę. Cudzoziemka wjechała na terytorium R. , co podkreślił organ II instancji nie posiadając na to stosownego zezwolenia w postaci wizy [...] lub wizy uprawniającej ją do podróżowania po krajach strefy Schengen. Zdaniem Szefa Urzędu cudzoziemka winna wiedzieć, iż posiada przez nią [...] wiza pobytowa uprawnia ją do pobytu wyłącznie na terytorium [...] kraju, ponadto przepis art. 88 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, ma charakter obligatoryjny i zobowiązuje organy administracji publicznej do wydania decyzji o wydaleniu cudzoziemca w przypadku określonym w tym przepisie.

Następnie organ odwoławczy analizując sprawę w świetle postanowień art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, na podstawie których, decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, stwierdził, że wobec cudzoziemki nie znajdują zastosowania postanowienia tego przepisu, podobnie jak przesłanki z art. 97 ust. 1 i ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Szefa Urzędu, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i ją poprzedzającej decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił błędną subsumcję przepisów prawa do stanu faktycznego poprzez nie zastosowanie do istniejącego stanu faktycznego Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z 14 czerwca 1985r., w szczególności art. 21 ust. 1 tejże i przez to nie rozpoznanie istoty sprawy, a także ograniczenie badania podstaw prawnych odwołania wyłącznie do przepisu art. 88 ustawy o cudzoziemcach.

Pełnomocnik skarżącej cudzoziemki przytoczył brzmienie art. 21 ust. 1 ww. Konwencji, jego zdaniem cudzoziemka dysponowała ważnym dokumentem pobytowym na terytorium P. w postaci wizy pobytowej, miała także ważny dokument podróży – własny paszport. Pełnomocnik stwierdził, iż cel podróży skarżącej był zdeterminowany przez polecenie służbowe, by w B. odbyła szkolenie, zapewne dlatego też nie miała większych środków pieniężnych, bo kierujący na ten wyjazd zapewnił jej środki utrzymania.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu, podtrzymując stanowisko prezentowane w skarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż pełnomocnik cudzoziemki zasadnie powołał się na fakt, iż P. jest związana Konwencją Wykonawczą z 19 czerwca 1990r. do Układu z Schengen, ww. Konwencja na mocy tzw. traktatu akcesyjnego dotyczącego przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej podpisanego w Atenach w dniu 16 czerwca 2003r. (Dz.U. z 2004r., nr 90, poz. 864 zał. z późn.zm.) oraz decyzji Rady Unii Europejskiej z 6 grudnia 2007r. (Dz.U. UE.L.07.323.34), która jest wiążąca dla P. i jest stosowana w naszym kraju. Jednak w opinii Szefa Urzędu, pełnomocnik błędnie utożsamia [...] wizę długoterminową, którą legitymowała się cudzoziemka z dokumentem pobytowym, o którym mowa w art. 21 ust. 1 Konwencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

W oparciu o treść art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne, w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", w którym wskazano, że owe sądy stosują środki określone w ustawie.

Kierując się ww. przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej przepisów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie narusza prawa, zaś zarzuty skargi są nieuzasadnione.

Jak wynika z akt sprawy G. P. – obywatelka U., wjechała do P. w dniu [...] marca 2008 r. na podstawie [...] wizy pobytowej wielokrotnej o symbolu [...], rodz. [...], cel wydania - [...], wydanej przez urząd konsularny w L. w dniu [...] lutego 2008 r. na okres [...] dni pobytu - z terminem ważności do [...] sierpnia 2008 r.

Kwestią sporną w sprawie niniejszej pozostaje prawna możliwość poruszania się cudzoziemki po obszarze Schengen na podstawie ww. dokumentu, a w konsekwencji zasadność wydania przez Wojewodę [...] decyzji z [...] marca 2008 r., utrzymanej następnie w mocy decyzją z [...] maja 2008 r. przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, o wydaleniu cudzoziemki z terytorium RP na skutek niezgodnego z przepisami przekroczenia granicy.

Na gruncie prawa krajowego kwestie związane z obowiązkiem wizowym regulują przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1694) w brzmieniu obowiązującym w dacie zdarzenia prawnego - przekroczenia przez cudzoziemkę granicy [...] - stanowiącego podstawę złożenia wniosku o wydalenie cudzoziemki z terytorium RP. Materialnoprawną definicję wizy zawiera art. 4 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym wiza jest zezwoleniem wydanym cudzoziemcowi przez organ polski lub organ, którego właściwość w tej sprawie wynika z postanowień umów międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską lub organ państw obszaru Schengen, uprawniającym go do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innych państw obszaru Schengen, przejazdu przez to terytorium i pobytu na nim w czasie, w celu i na warunkach w nim określonych. W art. 4 pkt 5a i 5b ustawa definiuje wizę jednolitą - jako wizę, o której mowa w art. 10 Konwencji Wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz. Urz. UE L 239 z 22.09.2000, str. 19, ze zm.), a więc jako wizę ważną na całym terytorium Umawiających się Stron, oraz wizę krajową – jako wizę uprawniającą do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przejazdu przez to terytorium i pobytu na nim.

Zgodnie z art. 26 ustawy o cudzoziemcach wizę wydaje się, w zależności od celu wjazdu i pobytu, m.in. jako wizę pobytową w celu wykonywania pracy (pkt. 4 lit. h). Wiza ta, w myśl art. 32 ust. 1 i 2 ustawy może być wydana cudzoziemcowi, który przedstawi przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane. Wizę tę wydaje się na okres pobytu, który odpowiada okresowi wskazanemu w przyrzeczeniu lub oświadczeniu, nie dłużej jednak niż na rok.

Uzupełnieniem ww. przepisów ustawowych jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 grudnia 2007 r. w sprawie wiz dla cudzoziemców (Dz. U. nr 238, poz. 1749) wydane na podstawie art. 52 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, które określa m.in. oznaczenie wiz. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 - 5 rozporządzenia, wizy oznacza się następującymi symbolami: wizę pobytową jednolitą – "C", wizę pobytową krajową lub wjazdową w celu repatriacji – "D", wizę pobytową krajową ważną tak samo jak wiza pobytowa jednolita – "D+C". Na naklejce wizowej w polu "uwagi" zamieszcza się napis "cel wydania:" oraz oznaczenia celu wydania dla wiz pobytowych jednolitych i krajowych lub wizy wjazdowej w celu repatriacji. Zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia, oznaczenie "08" zamieszcza się wówczas, gdy wiza jest wydawana w celu wykonywania pracy.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż skarżąca legitymowała się [...] wizą pobytową nr [...], rodzaj – "[...]" (wiza krajowa), cel wydania – "[...]" (w celu wykonywania pracy) wydana przez władze konsularne w L. z terminem ważności od [...] lutego 2008 r. do [...] sierpnia 2008 r. Była zatem na podstawie tego dokumentu uprawniona wyłącznie do wjazdu i pobytu na terytorium P. Tym samym wiza ta nie uprawniała skarżącej do wjazdu i pobytu na terytorium, innego niż P., państwa należącego do obszaru Schengen. Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie dysponowała żadnym prawnym tytułem pobytowym na terytorium N. ani innym dokumentem, uprawniającym do podróżowania po krajach obszaru Schengen.

W związku z powyższym zasadne jest w ocenie Sądu stanowisko organów orzekających, iż skarżąca nielegalnie przekroczyła granicę [...] wypełniając tym samym przesłankę, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z ww. przepisem cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli niezgodnie z przepisami przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę. Przepis ten - jak słusznie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - ma charakter obligatoryjny i w przypadku zaistnienia określonej w nim przesłanki właściwy organ jest zobowiązany do wydania decyzji o wydaleniu cudzoziemca. Dodatkowo, jako podstawę rozstrzygnięcia, organ powołał przepis art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie może wskazać wiarygodnych źródeł ich uzyskania. Wskazał przy tym zasadnie na oświadczenie samej skarżącej złożone do Protokołu przesłuchania strony z [...] marca 2008 r., w którym wskazuje ona, iż posiada obecnie tylko [...] Euro i [...] złotych i nie ma możliwości uzyskania na terytorium P. żadnej gotówki.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, ze stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji nie narusza wiążących P. postanowień ww. Konwencji Wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. ani pozostałych, mających w sprawie zastosowanie, przepisów stanowiących acquis Schengen.

Po pierwsze, jak już wyżej wskazano, wydany skarżącej dokument to krajowa (narodowa) wiza długoterminowa, o której mowa w art. 18 Konwencji Wykonawczej. Jak stanowi ww. przepis, wizy na pobyt przekraczający trzy miesiące są narodowymi wizami wystawionymi przez jedno z Państw Członkowskich zgodnie z jego ustawodawstwem krajowym. W okresie nie dłuższym niż trzy miesiące od pierwszego dnia ważności wizy takie są jednocześnie ważne jako wizy krótkoterminowe, pod warunkiem że zostały wydane zgodnie ze wspólnymi warunkami i kryteriami przyjętymi według lub na mocy odpowiednich przepisów rozdziału 3, sekcja 1, a posiadacze wiz spełniają warunki wjazdu określone w art. 5 ust. 1 lit. a), c), d) i e). W przeciwnym razie takie wizy umożliwiają jedynie ich posiadaczom przejazd przez terytoria innych Państw Członkowskich w celu dotarcia do terytorium Państwa, które wystawiło wizę, o ile posiadacze wiz nie spełniają warunków wjazdu określonych w art. 5 ust. 1 lit. a), d) i e) lub nie są na krajowej liście ostrzegawczej Państwa Członkowskiego, przez którego terytorium usiłują dokonać przejazdu.

Jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, aby wizę wydaną skarżącej można było uznać za wizę krótkoterminową (jednolitą), w rozumieniu ww. przepisu, konieczne byłoby oznaczenie jej symbolem "[...]" - wiza pobytowa krajowa ważna tak samo jak wiza pobytowa jednolita, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia w sprawie wiz dla cudzoziemców. Sytuacja taka w przedmiotowej sprawie jednak nie występuje bowiem wiza wydana cudzoziemce była wyłącznie wizą krajową, co jasno wynika z jej oznaczenia symbolem "[...]" zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia.

Po drugie, jak stanowi art. 21 Konwencji Wykonawczej, cudzoziemcy, legitymujący się ważnym dokumentem pobytowym, wydanym przez jedną z Umawiających się Stron, mogą na podstawie powyższych dokumentów oraz ważnego dokumentu podróży swobodnie przemieszczać się przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy na terytoriach innych Umawiających się Stron, pod warunkiem że spełniają oni warunki wjazdu określone w artykule 5 ustęp 1 litery a), c), i e) oraz nie znajdują się na krajowej liście wpisów do celów odmowy wjazdu danej Umawiającej się Strony.

Ww. warunku wjazdu obywateli państw trzecich (art. 5) oraz definicja "dokumentu pobytowego" zostały określone w stosowanym bezpośrednio przez Państwa Członkowskie rozporządzeniu (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen); (Dz. U. UE L z dnia 13 kwietnia 2006 r.). Zgodnie z art. 2 pkt 15 rozporządzenia, "dokument pobytowy" oznacza (a) wszystkie dokumenty pobytowe wydane przez Państwa Członkowskie zgodnie z jednolitym wzorem określonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającym jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich (Dz.U.UE L z dnia 15 czerwca 2002 r.); (...). Art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1030/2002 stanowi, iż do celów niniejszego rozporządzenia, "dokument pobytowy" oznacza upoważnienie wydane przez władze danego Państwa Członkowskiego zezwalające obywatelowi państwa trzeciego na legalny pobyt na danym terytorium, z wyjątkiem:

i) wiz;

ii) zezwoleń wydanych do czasu rozpatrzenia wniosku o azyl, wniosku o wydanie dokumentu pobytowego lub wniosku o przedłużenie ważności dokumentu pobytowego;

(ii) a) zezwoleń wydawanych w wyjątkowych przypadkach w celu przedłużenia dozwolonego pobytu o okres nieprzekraczający jednego miesiąca;

iii) upoważnień na okres pobytu nieprzekraczający sześciu miesięcy, wydanych przez Państwa Członkowskie niestosujące przepisów art. 21 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiką Federalną Niemiec i Republiką Francuską o stopniowym znoszeniu kontroli na wspólnych granicach.

Jak wynika z powyższych regulacji, wiza nie jest dokumentem pobytowym, o którym mowa w art. 21 Konwencji Wykonawczej, przy czym z akt sprawy nie wynika, by skarżąca dysponowała jakimkolwiek innym dokumentem pobytowym w rozumieniu ww. przepisu. W szczególności podkreślić należy, iż wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej podniesionym w toku postępowania administracyjnego, zameldowanie skarżącej na pobyt czasowy na terytorium P. (potwierdzenie zameldowania w aktach adm.) nie oznacza, iż skarżąca posiada zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w rozumieniu przepisów ustawy o cudzoziemcach, stanowiący właśnie dokument pobytowy, o którym mowa w art. 21 Konwencji Wykonawczej.

W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania, iż w sprawie miał zastosowanie przepis art. 21 Konwencji Wykonawczej, co czyni nieuzasadnionym zarzut skargi w odnośnym zakresie.

Wydając zaskarżoną decyzję organ orzekający prawidłowo rozważył przesłanki, o których mowa w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 97 ust. 1 i 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, zasadnie stwierdzając, iż ustalony w sprawie stan faktyczny oraz zgromadzony materiał dowodowy nie dają podstaw do zastosowania ww. przepisów.

Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjętą decyzję. Nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego.

Wprawdzie rację należy przyznać pełnomocnikowi skarżącej, iż organ II instancji nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a dotyczących naruszenia przepisów Konwencji Wykonawczej, co uczynił dopiero w odpowiedzi na skargę. Uchybienie to jednak, jakkolwiek ważkie z punktu widzenia podstawowych zasad odwoławczej procedury administracyjnej (art. 15 k.p.a.), nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.