Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 713/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 11 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 maja 2010 roku, Nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji p o s t a n a w i a: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 maja 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej sprostował z urzędu oczywiste omyłki zawarte w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 maja 2010 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2005. Postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 01 czerwca 2010 r.

Pismem z dnia 21 czerwca 2010 r. M.A. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na przedmiotowe postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Jak wynika z akt sprawy, M.A. wraz ze skargą na decyzję organu odwoławczego zaskarżył również postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie sprostowania oczywistych omyłek.

Zgodnie z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Na postanowienie w sprawie sprostowania służy zażalenie (art. 215 § 3 Ordynacji podatkowej).

W świetle powyższego uznać należy, że skarżący czyniąc adresatem pisma sąd administracyjny, nie wyczerpał przewidzianej w art. 52 § 1 p.p.s.a. drogi zaskarżenia, co czyni wniesioną skargę niedopuszczalną. M.A. złożył bowiem skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, bez uprzedniego wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Nadmienić przy tym należy, że podatnik uczynił to, pomimo prawidłowego pouczenia go o sposobie postępowania przy wnoszeniu środka zaskarżenia.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z sytuacją niedopuszczalności skargi mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając niedopuszczalność skargi w przedmiotowej sprawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.