Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 475/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (Spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Asesor WSA Katarzyna Matczak Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi I. i R. T. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" "[...]" w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę i przebudowę ze zmianą sposobu użytkowania: I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą j ą decyzję organu I instancji.; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących kwotę 500 zł (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia "[...]"maja 2004 roku, znak "[...]" zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę S. i P. S. dla inwestycji obejmującej rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele mieszkalne przy ulicy S. w E. W uzasadnieniu organ stwierdził, że podniesione przez I. i R. T. zastrzeżenia związane z toczącą się sprawą o zasiedzenie gruntu w sądzie cywilnym, a także złożona skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie stanowią podstawy do wydania odmowy pozwolenia na budowę.

I. i R. T. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody podnosząc, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzili, że Prezydent Miasta nie miał podstaw do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bez prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto podnieśli, że planowana inwestycja narusza ich interes, gdyż rozbudowa budynku może spowodować uszkodzenie ich części budynku oraz dojdzie do większego zawilgocenia budynku z powodu jego zacienienia. Wskazali, że toczy się sprawa przed sądem cywilnym o zasiedzenie gruntu, w efekcie której zmianie mogą ulec granice działek, a tym samym inwestor nie będzie spełniał wymaganych prawem warunków odnoszących się do zachowania należytych odległości między planowanym budynkiem a granicą działki.

Decyzją z dnia "[...]"czerwca 2004 roku, znak "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ stwierdził, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"września 2003 roku, znak "[...]" utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]"czerwca 2003 roku, znak "[...]" w sprawie ustalenia na rzecz P. i S. S. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działek nr "[...]" i "[...]" położonych w E. przy ulicy S., jest ostateczna. Wniesienie na nią skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymało jej wykonania.

Ponadto, zdaniem organu, rozbudowa budynku nie narusza interesów skarżących, gdyż została zaprojektowana z zachowaniem obowiązujących warunków technicznych z uwzględnieniem wymaganego nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych sąsiedniego budynku i wymagań odległości od granic sąsiadującej nieruchomości. Także obawy co do naruszenia konstrukcji budynków są przedwczesne, gdyż orzeczenie techniczne zostało opracowane ze szczególnym uwzględnieniem zapewnienia bezpieczeństwa pozostałej części budynku gospodarczego. Poza tym rozbudowa budynków prowadzona jest w granicach działki stanowiącej własność inwestora, poza terenem spornym, co do którego toczy się sprawa o zasiedzenie. W tej sytuacji inwestor spełnił wszystkie wymogi określone przepisami prawa, więc organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Na powyższą decyzję I. i R. T. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się wstrzymania jej wykonania. Podnieśli, że toczy się sprawa przed sądem cywilnym o zasiedzenie gruntu, w wyniku której zmianie mogą ulec granice działki i inwestor nie będzie spełniał warunków odnoszących się do zachowania należytej odległości pomiędzy zabudową a granicą działki. Poza tym Wojewódzki Konserwator Zabytków nie udzielił pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania, tylko na prowadzenie prac remontowych i rozbudowę budynku gospodarczego oraz wykonanie łącznika pomiędzy budynkiem mieszkalnym i gospodarczym. Natomiast decyzja Prezydenta Miasta z dnia "[...]"maja 2004 roku obejmuje rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele mieszkalne.

Ponadto zwrócili uwagę, że inwestor, aby uzyskać pozwolenie na budowę musi uzyskać decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W przedmiotowej sprawie decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została zaskarżona do sądu, a mimo to organ wydał decyzję o pozwoleniu na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że Wojewódzki Konserwator Zabytków uzgodnił w całości dokumentację budowlaną, która stanowi integralną część zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele mieszkalne. Natomiast łącznik pomiędzy budynkiem gospodarczym a częścią mieszkalną budynku został tak zaprojektowany, że część działki o którą toczy się spór w sądzie cywilnym została wyłączona spod zabudowy. Z kolei decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie której została wydana zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę, jest ostateczna i podlega wykonaniu.

Prawomocnym postanowieniem z dnia "[...]"listopada 2004 roku, sygn. akt "[...]" Sąd Okręgowy "[...]" stwierdził, że I. i R. T. nabyli z dniem 9 grudnia 2002 roku prawo użytkowania wieczystego działki o powierzchni 0,0004 ha stanowiącej część obecnej działki nr "[...]", położonej przy ulicy S. w E.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 34 ust. 4 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 roku, nr 207, póz. 2016 ze zm.) projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Właściwy organ, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. l pkt 2 cyt. ustawy). W razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (na mocy art. 35 ust. 3 cyt. ustawy).

Zatem, aby decyzja o pozwoleniu na budowę mogła zostać wydana, projekt zagospodarowania działki lub terenu musi być zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Takie przepisy zawiera Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, póz. 690 ze zm.). Zostały w nim określone m.in. odległości w jakich sytuuje się budynki na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną.

W przedmiotowej sprawie, przy wydawaniu pozwolenia na budowę pojawiła się kwestia zasiedzenia przez skarżących gruntu znajdującego się obok planowanej inwestycji i możliwości przesunięcia granic ich działki. Od rozstrzygnięcia tej sprawy zależało udzielenie pozwolenia, gdyż w przypadku przesunięcia granicy działki, zostałyby zmniejszone wymagane prawem odległości w jakich sytuuje się budynki na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną.

Zatem w sprawie wyłoniło się zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależało rozpatrzenie sprawy oraz wydanie pozwolenia na budowę, i w tej sytuacji organ był zobowiązany do zawieszenia postępowania (zgodnie z art. 97 § l pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Skarżący w postępowaniu przed organem I, jak i II instancji informowali, że wystąpili do sądu cywilnego o rozstrzygnięcie sprawy zasiedzenia gruntu, jednak organy nie zawiesiły postępowania do czasu rozstrzygnięcia tej kwestii i ewentualnego przesunięcia granicy działki.

Kwestia zasiedzenia gruntu została rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia "[...]"listopada 2004 roku i granica działki została przesunięta, w wyniku czego zmianie uległy odległości między planowaną inwestycją a granicą sąsiedniej działki. Zatem dopiero rozstrzygnięcie sądu powszechnego daje możliwość ustalenia, czy projekt planowanej inwestycji spełnia wymagania określone w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oraz czy ze względów techniczno-budowlanych udzielenie pozwolenia na budowę jest możliwe.

Natomiast nie można się zgodzić ze stroną skarżącą, że Wojewódzki Konserwator Zabytków nie udzielił pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego, lecz tylko na jego rozbudowę. Wojewódzki Konserwator Zabytków udzielił pozwolenia decyzją nr "[...]" z dnia "[...]"marca 2004 roku, znak "[...]" na prowadzenie prac remontowych i rozbudowę budynku gospodarczego oraz wykonanie łącznika pomiędzy budynkiem mieszkalnym i gospodarczym na działce przy ulicy S. w E., po zapoznaniu się z dokumentacją opracowaną przez architekta. W projekcie zamieszczono nowe przeznaczenie budynku gospodarczego, a zatem Wojewódzki Konserwator Zabytków wiedział o zmianie sposobu jego użytkowania i wydając pozwolenie wyraził na to zgodę.

Niezasadny jest także zarzut, że organ nie miał podstaw do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bez prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"września 2003 roku o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest decyzją ostateczną i na jej podstawie mogła zostać wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie spowodowało, że decyzja ta utraciła moc obowiązującą.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 145 § l pkt l lit c Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i na podstawie art. 152 orzekł, że nie może być ona wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz w oparciu o art. 200 tej ustawy zasądził na rzecz skarżących poniesione przez nich koszty postępowania sądowego.