Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1218/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 108
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 41 ust. 2 pkt 5, art. 135g § 2
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 200 §1
journal: Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2021 r. sprawy ze skargi Z. J. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym aktem - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie opubl. w Dz.U. z 2020 poz. 256 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." - utrzymano w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] listopada 2019 r., o zwolnieniu – wobec treści art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355, ze zm.) - p. Z. J., zwanego dalej "Funkcjonariuszem", ze służby w Policji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne jej uwarunkowania:

– [...] października 2019 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w [...], dalej jako "Prokuratur", w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego o sygn. akt [...] - wydał postanowienie o postawieniu Funkcjonariuszowi zarzutów popełnienia czynu zabronionego z art. 200 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (obecnie opubl. w Dz.U. z 2020 r., poz. 1444 ze zm.),

– pismem z [...] października 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] poinformował Funkcjonariusza o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, w celu stwierdzenia zasadności zwolnienia go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji; jednocześnie pouczono go o przysługujących uprawnieniach związanych z prowadzonym postępowaniem,

– na mocy postanowienia z [...] października 2019 r. o sygn. akt [...], Sąd Rejonowy [...] w [...][...] Wydział [...], uwzględnił wniosek Prokuratora i postanowił zastosować wobec Funkcjonariusza środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania do [...] grudnia 2019 r.,

– rozkazem personalnym z [...] października 2019 r. zawieszono Funkcjonariusza w czynnościach służbowych od [...] października 2019 r. do [...] stycznia 2020 r.,

– Funkcjonariusz - raportem z [...] października 2019 r. - wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zwolnienie ze służby w Policji z dniem [...] października 2019 r.; pismem z [...] października 2019 r. poinformowano go, że jego raport rozpatrzono pozytywnie; wobec powyższego Komendant Wojewódzki Policji w [...] wyznaczył datę zwolnienia ze służby w Policji na [...] stycznia 2020 r.,

– pismem z dnia [...] października 2019 r. przesłano do organu kserokopie materiałów znajdujących się w aktach sprawy prowadzonej w Prokuraturze, m.in. protokoły przesłuchania świadków, fotograficzne tablice poglądowe, postanowienie o przedstawieniu zarzutów oraz protokół przesłuchania Funkcjonariusza; do akt niniejszej sprawy dołączono także wydruki artykułów prasowych odnoszących się do zdarzenia z udziałem Funkcjonariusza - objętego postępowaniem karnym,

– pismem z [...] listopada 2019 r. - realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji - wystąpiono do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów o opinię w przedmiocie zwolnienia Funkcjonariusza ze służby w Policji; w odpowiedzi poinformowano o niewyrażeniu zgody na zwolnienie Funkcjonariusza ze służby - na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji,

– rozkazem personalnym z [...] listopada 2019 r. zwolniono Funkcjonariusza ze służby w Policji z dniem [...] listopada 2019 r.; decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności; doręczono ją Funkcjonariuszowi [...] listopada 2019 r.,

– wobec skutecznego wniesienia odwołania sprawa jest rozpatrywana ponownie,

– podstawę materialno-prawną zwolnienia Funkcjonariusza ze służby w Policji stanowi art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji; zgodnie z jego treścią policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego jej ważny interes,

– użycie w danym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że czynność ta ma charakter fakultatywny - pozostawiona została, tzw. uznaniu administracyjnemu; ustawodawca pozostawił zatem dyskrecjonalnej władzy organu decyzję co do zasadności zainicjowania postępowania w tej kategorii spraw; decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu nie może mieć charakteru arbitralnego; powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony (art. 7 K.p.a.); ma to szczególne znaczenie, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych - tzw. wyrażeń nieostrych - jak "ważny interes służby" (tak wyrok NSA z 27 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 2972/02),

– pojęcia "ważnego interesu służby" nie sprecyzowano w ustawie; przy odczytywaniu treści powyższego terminu należy zatem sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji; może zatem chodzić o realnie istniejącą przyczynę albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesami danej formacji (tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1853/13 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"); ponadto, zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się, że na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji można zwolnić ze służby tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby; przy tym przesłanka ważnego interesu służby powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana poprzez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę (tak wyrok NSA o sygn. akt II SA 426/99),

– przyczyny zwolnienia ze służby policjanta - ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji - zawierają dodatkowo tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie; we wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku,

– rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że przemawia za tym ważny interes służby; w rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy - w obecnym stanie faktycznym - pozostawienie Funkcjonariusza w służbie narusza jej ważny interes,

– policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych; zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, jest to umundurowana i uzbrojona formacja, służąca społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego; do podstawowych jej zadań należy - w myśl art. 1 ust. 2 cytowanej ustawy – m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców; realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych, posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych; służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji); jakiekolwiek wątpliwości, co do posiadania takiego przymiotu, dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych; każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę; składa bowiem ślubowanie, o treści wskazanej w art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy; zobowiązuje się wówczas m.in. do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje; funkcjonariusz Policji ma obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył, składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych (tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1056/11 – dostępny w CBOSA); funkcjonariusz musi mieć świadomość, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami, nieznanymi innym grupom zawodowym,

– funkcjonariuszom Policji przysługuje też zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego; nie ma ona jednakże charakteru bezwzględnego; ustawodawca - w interesie policjantów - reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby; jednocześnie dostrzega potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu Państwa i zaufania obywateli do jego organów (tak: wyroki NSA o sygn. akt I OSK 1852/13 i 111/15 - dostępne w CBOSA),

– już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne - zaprzeczające podjętym zobowiązaniom - naraża zatem dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby"; policjant, któremu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru", a także autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym; są to z kolei niezbędne elementy do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania; stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby; powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym; przekłada się to na utratę zaufania do organów Państwa (tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1594/15, a także wyroki WSA o sygn. akt II SA/Wa 314/13 i 1031/14 - dostępne w CBOSA),

– postanowieniem z [...] października 2019 r. przedstawiono Funkcjonariuszowi zarzut popełnienia czynu z art. 200 § 1 Kodeksu karnego; stanowisko judykatury wskazuje, że już "Samo postawienie policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego (...) może nasuwać uzasadnione wątpliwości co do zachowania przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, a tym samym co do spełnienia jednego z obligatoryjnych warunków, jakimi musi wykazać się każdy policjant zainteresowany dalszym pozostaniem w służbie. Poszlaka w języku polskim oznacza podejrzenie, natomiast nieposzlakowany - to osoba nieskazitelna, której nie można nic zarzucić, przypisać. Utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii powoduje nie tylko karalność danej osoby. Taki skutek może również wywoływać znalezienie się określonej osoby w kręgu podejrzeń bądź insynuacji" (tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 977/16, a także wyrok WSA o sygn. akt II SA/Wa 422/13 - dostępne w CBOSA); czyn, o którego popełnienie podejrzany jest Funkcjonariusz dotyczy przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego; wolność seksualna i obyczajność jest głównym przedmiotem ochrony w odniesieniu do przestępstw zamieszczonych w rozdziale XXV Kodeksu karnego "Przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności" - w tym także wobec stypizowanego w treści art. 200 § 1 ustawy; w rozdziale tym wyznaczono zatem zakres ochrony wolności człowieka w aspekcie jego intymnej (seksualnej) sfery życia, realizowanej zarówno w kontekście jego indywidualnych praw, jak i norm postępowania zwyczajowo przyjętych w życiu społecznym (wspólnotowym); ochroną objęto zatem podstawowe wolności wyznaczające standard praw człowieka w zakresie jego samostanowienia w sferze seksualnej; konieczność ochrony tej sfery wynika z przyrodzonej i niezbywalnej godności człowieka (tak Kodeks karny. Komentarz, pod red. A. Grześkowiak, K. Wiak, 2018 r., Legalis),

– zgodnie z treścią § 1 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r., Nr 1, poz. 3), dalej jako "załącznik", zasady etyki zawodowej policjanta wynikają z ogólnych wartości i norm moralnych uwzględniających specyfikę zawodu policjanta; obowiązkiem policjanta jest przestrzeganie tych zasad; w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w zasadach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji (§ 2 załącznika); policjant we wszystkich swoich działaniach ma obowiązek poszanowania godności ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka, w szczególności wyrażający się w respektowaniu prawa każdego człowieka do życia, a także zakazie inicjowania, stosowania i tolerowania tortur bądź nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania (§ 4 załącznika); postępowanie policjanta w kontaktach z ludźmi powinna cechować życzliwość, jak również powinien przestrzegać zasad poprawnego zachowania i kultury osobistej (§ 6 i 7 załącznika); zasady te wyraźnie obligują policjanta do ich stosowania zarówno w służbie, jak i w życiu osobistym; nie przypadkowo użyto sformułowania odnoszącego się do podejmowanych przez funkcjonariusza "działań"; wynika z tego, że nie zawężono stosowania tych zasad wyłącznie do przedsiębranych przez niego czynności o charakterze służbowym, ale do każdej aktywności, którą podejmuje, bez względu na to czy ma ona związek ze służbą czy też nie; z kolei przymioty wymienione w § 6 i 7 załącznika wytyczają szeroki krąg osób, w stosunku do których policjant zobowiązany jest do poprawnego i przykładnego zachowania,

– przedstawienie zarzutu o popełnienie przestępstwa publicznoskargowego - określonego w art. 200 § 1 Kodeksu karnego - dobitnie wskazuje na możliwość naruszenia przepisów prawa karnego przez Funkcjonariusza; przede wszystkim jest jednak zaprzeczeniem etosu zawodu policjanta, który ma stać na straży bezpieczeństwa i porządku publicznego; zachowanie, o którego popełnienie podejrzewa się Funkcjonariusza - polegające na dopuszczeniu się wobec małoletniej poniżej lat 15 innej czynności seksualnej, będąc jednocześnie w stanie nietrzeźwości (tak badanie przeprowadzone [...] października 2019 r. o godz. 13:50) - nie tylko spowodowało podważenie zaufania do instytucji publicznej jaką jest Policja, ale przede wszystkim stanowi jaskrawy przykład zachowania nielicującego z godnością i etosem zawodu policjanta; stanowi także zaprzeczenie zobowiązania wynikającego z roty złożonego ślubowania; jak wskazuje bowiem judykatura "Policjantem nie może być osoba, która nie rozumie, że policjantem - tak jak sędzią, prokuratorem - jest się zarówno w pracy, jak i poza pracą" (tak wyrok WSA o sygn. akt II SA/Wa 242/12 - dostępny w CBOSA),

– zachowanie Funkcjonariusza stanowi jaskrawy przykład lekceważącego traktowania funkcji, którą pełnił jako policjant, a także braku szacunku do tego zawodu oraz etosu z nim związanego; jako osoba, która w życiu zawodowym permanentnie styka się z objawami naruszeń przepisów prawa, nie tylko powinien mieć świadomość tego, jakie są konsekwencje określonego zachowania, ale przede wszystkim, jakie skutki wywołuje takie działanie w sferze publicznej; informacja o tym, że Funkcjonariusz jest podejrzany o popełnienie przestępstwa o podłożu seksualnym, którego pokrzywdzonym jest osoba małoletnia poniżej lat 15, rzutuje przede wszystkim na opinię o nim samym, ale również ma bezpośrednie przełożenie na ocenę społeczną formacji, w której pełni służbę; istnieje sprzężenie zwrotne pomiędzy społeczną oceną jednostki, a postrzeganiem przez członków społeczeństwa organizacji, do której ona należy; skutkuje to w konsekwencji negatywnym odbiorem Policji w oczach opinii publicznej; nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której osoba zatrudniona w formacji, mającej za zadanie wykrywanie przestępstw i ściganie ich sprawców, sama jest podejrzana o popełnienie czynu, którego dokonaniu powinna przeciwdziałać; doskonale odzwierciedlają to - załączone do akt postępowania - wydruki prasowe, w których przedstawione są fakty odnoszące się do zdarzeń objętych postępowaniem karnym z udziałem Funkcjonariusza,

– wydanie postanowienia o przedstawieniu Funkcjonariuszowi zarzutów o popełnienie wskazanego przestępstwa sprawia, że utracił on przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu; tym samym, Funkcjonariusz nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią; nie spełnia zatem podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji - niezbędnego do pełnienia służby w tej formacji; okoliczności te uniemożliwiają pozostawienie Funkcjonariusza w służbie,

– niepodjęcie stosownych działań wobec policjanta podejrzanego o popełnienie przestępstwa umyślnego - ściganego z oskarżenia publicznego - mogłoby mieć w dłuższym okresie czasu niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji; nie sprzyjałoby budowaniu autorytetu formacji i jej funkcjonariuszy; jej sprawne działanie opiera się bowiem - w szczególności - na zaufaniu społecznym; policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego; społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa oraz że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej - nawet we własnych szeregach; zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest przy tym niezbędna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i Państwa - w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania; jest ona niezbędna także do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich funkcjonariuszy Policji; policjanci muszą mieć świadomość, że w omawianej formacji nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby oraz że podejrzenia o działania niezgodne z prawem powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane (tak wyrok WSA o sygn. akt II SA/Wa 810/15 - dostępny w CBOSA),

– zwolnienie Funkcjonariusza ze służby w Policji stanowi zatem zdecydowaną reakcję formacji na przejawy łamania prawa i lekceważenia etosu zawodu przez jej członka oraz jest sygnałem dla społeczeństwa wskazującym, że Policja jest w stanie sama oczyścić swoje szeregi postępując bezkompromisowo wobec tych, którzy nie zasługują na to by dalej w niej służyć,

– zgromadzone w niniejszym postępowaniu materiały nie pozostawiają zatem wątpliwości, co do podstaw zwolnienia Funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji,

– utrata przymiotu nieposzlakowanej opinii nastąpiła w przedmiotowej sprawie na etapie prowadzonego postępowania przygotowawczego w związku z przedstawieniem Funkcjonariuszowi zarzutu popełnienia czyny z art. 200 § 1 Kodeksu karnego; organ prowadzący postępowanie administracyjne nie badał zatem zasadności zarzutu karnego; nie oceniał również okoliczności towarzyszących przedstawieniu mu zarzutu oraz wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego pod kątem odpowiedzialności karnej; tym bardziej nie odnosił się w jakikolwiek sposób do winy, czy niewinności Funkcjonariusza; byłoby to nie tylko niecelowe, ale i bezzasadne; prawno-karnej oceny dowodów - stanowiących podstawę do przedstawienia zarzutów - dokonuje podmiot posiadający fachową wiedzę w tym zakresie - prokurator; przeanalizował on zgromadzony materiał i na tej podstawie uznał, że okoliczności sprawy, jak również wartość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, są wystarczające do wydania postanowienia o przedstawieniu Funkcjonariuszowi zarzutów; kwestionowanie decyzji procesowych albo polemika z oceną faktów i dowodów zgromadzonych w sprawie karnej byłoby nieuprawnionym wkroczeniem w sferę kompetencji organów procesowych,

– poszczególne instytucje i zasady postępowania karnego, nie mogą być przenoszone do postępowania administracyjnego; rządzi się ono własnymi zasadami i regułami wynikającymi z odpowiednich przepisów ustawy o Policji oraz z K.p.a.; o ile wątpliwości w zakresie odpowiedzialności karnej winny być rozstrzygane na korzyść podejrzanego albo oskarżonego, o tyle te same wątpliwości mogą stanowić podstawę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji - ze względu na jej ważny interes,

– przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego; Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 31 października 2008 r. o sygn. akt I OSK 1738/07 (dostępny w CBOSA) stwierdził: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia"; z kolei wyroku z 26 stycznia 2015 r. o sygn. akt I OSK 2318/13, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych",

– ocena przez organy Policji w toku postępowania administracyjnego zasadności zarzutu przedstawionego Funkcjonariuszowi, czy też rozstrzyganie o jego winie lub niewinności, nie jest i nie byłoby uprawnione; udowodnienie faktu popełnienia przez niego zarzucanego mu czynu, należy bowiem wyłącznie do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw i następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania karnego; ocena dowodów, mających uzasadniać popełnienie przestępstwa, należy natomiast do organów wymiaru sprawiedliwości - właściwego sądu.; organy Policji są natomiast zobligowane do uwzględnienia w toku postępowania administracyjnego samego faktu przedstawienia skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa (tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1738/07 i wyrok WSA o sygn. akt IISA/Wa 924/16 - dostępne w CBOSA),

– bez znaczenia jest także postawa Funkcjonariusza jaką przejawiał on w przeszłości w służbie, jej przebieg, jego osiągnięcia zawodowe czy odbiór jego osoby przez przedstawicieli tej formacji lub społeczeństwa; nie kwestionowano bowiem, że Funkcjonariusz - pełniąc służbę w Policji - cieszył się nieposzlakowaną opinią; był to warunek sine qua non, umożliwiający mu nieprzerwane kontynuowanie stosunku służbowego; stąd też weryfikacja tych okoliczności byłaby bezprzedmiotowa,

– wobec zarzutu odwołania naruszenia art. 7 i 8 § 1 K.p.a. wskazano, że w sprawie zebrano cały materiał niezbędny do podjęcia decyzji merytorycznej; następnie - w granicach swobodnej oceny dowodów - kompleksowo go oceniano; postanowienie o przedstawieniu Funkcjonariuszowi zarzutów karnych jest bez wątpienia wystarczającym materiałem dla ustalenia okoliczności istotnych dla danego postępowania; pozwala na jego merytoryczne zakończenie; wszelkie inne ustalenia, nie zmieniłyby przyjętej oceny o utracie przez Funkcjonariusza przymiotu nieposzlakowanej opinii policjanta; tym samym dalsze gromadzenie innej dokumentacji albo wykonanie innych czynności powodowałoby jedynie przedłużenie postępowania; stałoby to w opozycji do zasady szybkości i prostoty postępowania, wyrażonej w art. 12 § 1 K.p.a.,

– służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej; zadania realizowane przez tę formację mają służyć społeczeństwu; wykonywanie ich przez jednostki tworzące szeregi tej formacji powoduje konieczność zastosowania szczególnej więzi prawnej - jaka ma zaistnieć pomiędzy nią a organizacją Policji - która będzie legitymować funkcjonariusza do działania w imieniu Państwa; stosunek służbowy ma zatem szczególny charakter; stwarza warunki umożliwiające w pełni realizację zadań wytyczonych dla tej organizacji; w przypadku kolizji pomiędzy interesem społecznym, a słusznym interesem strony, organ administracyjny musi ważyć, którym wartościom w konkretnym przypadku dać prymat; ze względu na podniesione wyżej argumenty, interes społeczny musi mieć pierwszeństwo przed partykularnym interesem jednostki; w przeciwnym wypadku trudno byłoby założyć, że możliwe jest sprawne i prawidłowe funkcjonowanie tej formacji; działanie w granicach uznania administracyjnego nie naruszyło zatem treści normy zawartej w art. 7 K.p.a.; przytoczone argumenty uzasadniają konieczność udzielenia prymatu interesowi społecznemu nad partykularnym interesem Funkcjonariusza,

– wobec zarzutu odwołania rażącej obrazy art. 43 ust. 3 i 4 ustawy o Policji wskazano: zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej oraz ustawy o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1608), dalej jako "ustawa zmieniająca", do postępowań dotyczących zwolnienia policjanta ze służby - na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 ustawy o Policji - wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, stosuje się przepisy dotychczasowe; zasadne zatem było zastosowanie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej - sprzed 27 października 2019 r.; wydanie rozstrzygnięcia organu I. instancji poprzedzono wystąpieniem o wymaganą opinię zakładowej organizacji związkowej; negatywne odniesienie się organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów do kwestii zwolnienia policjanta ze służby w Policji albo też odmowa wyrażenia takiego stanowiska nie ma natomiast mocy wiążącej dla organów administracji rozstrzygających w przedmiocie zwolnienia ze służby (tak wyroki WSA o sygn. akt II SA/Wa 1208/12 i 1074/13 - dostępne w CBOSA); art. 43 ust. 3 ustawy o Policji określa bowiem wymóg zasięgnięcia stosownej opinii przed wydaniem decyzji w sprawie; nie oznacza zaś, że musi być ona pozytywna, aby zwolnić policjanta ze służby na podstawie powołanych przepisów (tak wyroki NSA o sygn. akt I OSK 2149/13 i 723/14 - dostępne w CBOSA); stanowisko organizacji związkowej ma bowiem wyłącznie charakter konsultacyjny dla organu prowadzącego postępowanie; w sprawie spełniono zatem przesłankę zasięgnięcia opinii organizacji związkowej,

– w sprawie doszło do konkurencji dwóch podstaw zwolnienia; zastosowano bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji; tymczasem Funkcjonariusz wystąpił z raportem o zwolnienie go ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy; wybór właściwego trybu rozwiązania stosunku służbowego z policjantem należy przy tym do organu, który powinien - zgodnie z dyspozycją art. 7 K.p.a. - załatwić sprawę, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli; na mocy tego przepisu nie przyznano bezwzględnego pierwszeństwa interesowi strony; nakazano zaś rozważyć zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony; to zalecenie ma szczególne znaczenie w sprawach, w których dochodzi do zbiegu podstaw zwolnienia; celem zastosowanej w niniejszej sprawie podstawy zwolnienia z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jest podjęcie przez przełożonego policjanta fakultatywnej decyzji o jego zwolnieniu, gdy wymaga tego ważny interes służby; natomiast celem art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, jest ochrona policjantów przed niepodejmowaniem przez przełożonego decyzji o zwolnieniu ze służby lub określaniem przez nich dowolnych, dłuższych niż ustawowy terminów zwolnienia; norma ta nie zapewnia natomiast bezwzględnej ochrony przed skutkami innych zdarzeń z udziałem danego policjanta, a w konsekwencji nie chroni go przed zastosowaniem wobec niego innych trybów zwolnieniowych - w szczególności art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji; właściwy organ Policji - po otrzymaniu wniosku policjanta o zwolnienie ze służby złożonego w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji - powinien zwolnić go w terminie do 3 miesięcy; jednak tylko wówczas, gdy w tym terminie nie wszczęto z urzędu przeciwko niemu postępowania o zwolnienie go ze służby na innej podstawie, a następnie nie wydano w tym zakresie decyzji (tak wyrok WSA o sygn. akt II SA/Bk 870/13 i NSA o sygn. akt I OSK 2921/14 - dostępne w CBOSA); nie ma przy tym znaczenia data wszczęcia z urzędu postępowania, a mianowicie czy organ uruchomił swe postępowanie jeszcze przed pisemnym zgłoszeniem przez policjanta wystąpienia ze służby, czy też w okresie biegu terminu, o jakim mowa w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji; istotne jest to, aby wybór innej podstawy rozwiązania z policjantem stosunku służbowego dokonano we wspomnianym w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji okresie; nastąpiło to w niniejszej sprawie poprzez wszczęcie postępowania w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a następnie wydanie decyzji i rozwiązanie stosunku służbowego (tak wyroki NSA o sygn. akt I OSK 883/17 oraz WSA o sygn. akt II SA/Wa 1534/16 - dostępne w CBOSA),

– zaistniałe okoliczności oraz stan faktyczny i prawny sprawy w pełni uzasadnia zwolnienie Funkcjonariusza ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji; słusznie także nadano rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności; wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy; dlatego przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni; jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie; może to zatem nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym - określonym w art. 108 § 1 K.p.a.; nadając rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności brano pod uwagę ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji - będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego; Policja nie może zaś wypełniać swojej roli w przypadku, gdy zasób kadrowy jednostki lub komórki organizacyjnej tej jednostki utrudnia lub uniemożliwia realizację zadań ustawowo nałożonych na Policję.

W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa:

– materialnego:

– art. 41 ust. 2 pkt ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię; wskutek czego przyjęto, że organ nie jest zobligowany do zbadania, czy rzeczywiście doszło do popełnienia - opisanego w zarzucie przedstawionym Funkcjonariuszowi - przestępstwa; błędnie uznano zaś, że wystarczający jest sam fakt przedstawienia przez organy ścigania zarzutu jego popełnienia;

– procesowego:

– art. 7 K.p.a., poprzez ustalenie stanu faktycznego w oparciu o wybiórczo zgromadzony materiał dowodowy, przy braku uzyskania pełnego - zgromadzonego w sprawie prowadzonej przez Prokuraturę - oraz niezasięgnięcie opinii służbowej na temat Funkcjonariusza od jego bezpośrednich przełożonych;

– art. 8 § 1 K.p.a., poprzez zastosowanie środków nieproporcjonalnych wobec bezspornych okoliczności w sprawie - wczesnego etapu postępowania przygotowawczego, toczącego się wobec Funkcjonariusza, niestosowania wobec niego tymczasowego aresztowania oraz braku istnienia obiektywnych dowodów w sprawie, które potwierdzałyby stawiany mu zarzut;

– art. 10 § 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, gdy organ ten zaniechał poinformowania strony oraz jego pełnomocnika o zamiarze zakończenia postępowania, tym samym uniemożliwieniu im zapoznania się z całością zgromadzonego materiału dowodowego i złożenia wniosków dowodowych oraz odniesienia się do zgromadzonego materiału;

– art. 108 K.p.a., poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności; tymczasem nie było to niezbędne ze względu na inny interes społeczny; w dacie wydania zaskarżonej decyzji Funkcjonariusz był zawieszony w czynnościach służbowych i nie wykonywał żadnych zadań w zakresie swojej służby; ponadto, termin zwolnienia Funkcjonariusza ustalono na [...] listopada 2019 r., co już samo w sobie wskazuje, że natychmiastowa wykonalność zaskarżonego aktu nie była niezbędna.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. Podniesiono, że organ powołuje się - w uzasadnieniu swojej decyzji - na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujących na możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby wyłącznie z uwagi na wszczęcie wobec niego postępowania karnego i przedstawienie zarzutu popełnienia przestępstwa. Jednocześnie pominął jednak, że przywołane orzeczenia dotyczą takich stanów faktycznych, w których funkcjonariuszy zatrzymano na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa lub zarzucane im przestępstwa miały bezpośredni związek z pełnionymi obowiązkami służbowymi. W części stanów faktycznych cytowanych orzeczeń funkcjonariusze byli już nieprawomocnie skazani w czasie wydawania decyzji administracyjnych. Nie sposób więc zgodzić się z argumentacją organu jakoby zwolnienie ze służby z uwagi na jej ważny interes mogło nastąpić bez żadnego badania, czy do popełnienia przestępstwa doszło, a samo przedstawienie zarzutu jest w zupełności wystarczające.

Wskazano także, że dowolne są poczynione przez organ ustalenie faktyczne jakoby Funkcjonariusz - w dzień następujący po zdarzeniu objętym zarzutem - miał znajdować się w stanie nietrzeźwości. Ustalenie to nie może wynikać ze zgromadzonego materiału dowodowego, a - dla wydającego zaskarżone postanowienie organu - dla rozstrzygnięcia ma znaczenie posiłkowe. Ma bowiem zwiększać naganność czynu.

Funkcjonariusz podniósł, że pozbawiono go możliwości przedstawienia swojego stanowiska w sprawie. Organ nie zapoznał się bowiem z przedstawionymi przez niego dowodami - treścią nagrania dokumentującego przesłuchanie małoletniej pokrzywdzonej. Zdewaluowano także zeznania ojca pokrzywdzonej, który razem z Funkcjonariuszem przebywał w mieszkaniu, w którym miało dojść do czynu objętego prokuratorskim zarzutem.

Podniesiono również, że organy wydające decyzje w sprawie winny brać pod uwagę słuszny interes obu stron postępowania. Wobec Funkcjonariusza zastosowano już najsurowszy środek represji służbowej i to bez umożliwienia mu przedstawienia własnej wersji zdarzenia. Co istotne, do dnia sporządzenia niniejszej skargi, nie został wniesiony wobec niego akt oskarżenia. Wskazuje to jasno wskazuje na skomplikowany charakter sprawy oraz potrzebę wyjaśnienia wszelkich jej okoliczności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym wobec treści § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758, ze zm.), § 4 zarządzenia nr 21 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2020 r. w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 ustalonych w zarządzeniu nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. oraz § 1 pkt 2 i § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym – tak zarządzenie k. 20 akt sądowych.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w zakresie uzasadniającym jej uchylenie.

Trafna jest argumentacja organu administracji. Z uwagi na uprzednie pełne przytoczenie, ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. Organ odwoławczy właściwie skonstatował wystąpienie w sprawie przesłanek dla zwolnienia Funkcjonariusza ze służby, wobec jej ważnego interesu - w myśl art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - w kontekście postawienia Funkcjonariuszowi zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 200 § 1 Kodeksu karnego. W uzasadnieniu skarżonego aktu opisano wszystkie istotne uwarunkowania formalne i okoliczności faktyczne sprawy oraz odniesiono się wyczerpująco do zarzutów odwołania.

Wobec zarzutów skargi dodać należy jedynie, co następuje.

W sprawie nie są sporne jej kluczowe okoliczności faktyczne. Postanowieniem z 7 października 2019 r. Prokurator postawił Funkcjonariuszowi zarzut popełnienia czynu zabronionego z art. 200 § 1 Kodeksu karnego - polegającego na dopuszczeniu się wobec małoletniej poniżej lat 15 innej czynności seksualnej. Zaskarżonym rozkazem personalnym Skarżącego zwolniono ze służby w Policji, a decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Zarzuty skargi koncentrowały się natomiast na próbie wykazania, że samo postawienie Funkcjonariuszowi konkretnych zarzutów karnych nie może być podstawą jego zwolnienia ze służby. Podnoszono także istotne – zdaniem Funkcjonariusza - uchybienia procesowe, których dopuścił się organ i wskutek których organ miał uniemożliwić stronie skuteczny udział w postępowaniu administracyjnym.

Odnosząc się do tego należy wskazać, co następuje.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego był art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z jego treścią, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego jej ważny interes. Pojęcie ważnego interesu służby nie zostało w bliżej określone w ustawie o Policji, lecz w praktyce słusznie przyjmuje się, że na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy Policji, którzy - w ocenie przełożonych - nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby. Omawiana przesłanka winna być przy tym w indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Jednocześnie, użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie ma charakter fakultatywny - pozostawiono je tzw. uznaniu administracyjnemu. Z tego względu - mimo, że prawodawca nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby" - nie powinno jednak budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny.

Z uzasadnienia skarżonego aktu wynika jednoznacznie, że organ jako podstawę decyzji o zwolnieniu ze służby uznał postawienie Funkcjonariuszowi zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 200 § 1 Kodeksu karnego. I choć rację ma Funkcjonariusz - samo postawienie zarzutów karnych nie może automatycznie skutkować zwolnieniem ze służby - nie bez znaczenia pozostaje charakter stawianych mu zarzutów. Podejrzenie popełnienia przestępstwa przeciwko wolności seksualnej osoby małoletniej z pewnością odbierane jest społecznie bardzo nagannie, wręcz bulwersuje opinię publiczną. Potwierdza to zresztą szereg artykułów prasowych na temat tego zdarzenia. Szczególny rodzaj zarzucanych Funkcjonariuszowi czynów w pełni uzasadnia stanowisko organu, że przestał on spełniać kryterium nieskazitelnego charakteru, a jego ewentualne pozostawanie w Policji byłoby niezgodne z jej interesem.

Nie sposób nie zgodzić się z konstatacją organu, że postawienie danych zarzutów Funkcjonariuszowi deprecjonuje go jako osobę mogącą być funkcjonariuszem formacji, która - dla skutecznego wykonywania zdań - powinna być obdarzona zaufaniem społecznym. Bez znaczenia pozostaje tu jego dotychczasowa nienaganna postawa, niekwestionowana zresztą przez organ. Poza granicami sprawy pozostaje również to, czy Funkcjonariusz rzeczywiście dopuścił się zarzucanych mu czynów. Osoba, której postawiono zarzuty o takim charakterze i wadze - pozostające w związku dopuszczeniem się czynności seksualnych wobec osoby małoletniej - nie powinna być w szeregach policji niezależnie od wyniku sprawy. Skarżący jako policjant był zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania porządku prawnego. Tymczasem znalazł się w sytuacji, gdy - wobec konkretnych okoliczności faktycznych - sam został podejrzany o popełnienie przestępstwa. Powinien zatem liczyć się z możliwością zastosowania wobec niego sankcji służbowych, w tym z możliwością rozwiązania stosunku służbowego. Działania przełożonych Funkcjonariusza nie zależały przy tym od wyniku prowadzonej przeciwko niemu sprawy karnej. Nie musieli oni zatem wstrzymywać się z podjęciem decyzji personalnych do czasu zakończenia postępowania karnego. Przełożeni Funkcjonariusza byli bowiem zobowiązani do niezwłocznego podjęcia kroków w związku z troską o dobro całej formacji oraz do oceny, czy w ustalonych okolicznościach sprawy możliwe było pozostawienie w służbie policjanta podejrzewanego o popełnienie konkretnego, przypisywanego mu czynu z art. 200 § 1 Kodeksu karnego. To do organu Policji należy kształtowanie jej dobrego oblicza, a pozostawanie w jej szeregach osoby, której postawiono zarzuty o takim charakterze, nie może być traktowane jaka zgodne z interesem służby. Stąd decyzja o zwolnieniu Funkcjonariusza mieści się w granicach uznania upoważnionego organu.

Na marginesie należy wskazać, że powoływanie się przez Funkcjonariusza podczas przesłuchania na niemożność dokładnego zrekonstruowania szczegółowych okoliczności związanych ze stawianym mu zarzutem z uwagi na stan nietrzeźwości wywołany spożyciem przez niego znacznych ilości alkoholu w dniu zdarzenia (tak, k. 113-114 akt postępowania administracyjnego) niewątpliwie stanowi kolejną podstawę do podważenia do niego - jako do funkcjonariusza Policji – zaufania, a tym samym do całej formacji. Sytuacja, w której znalazł się Funkcjonariusz jest bowiem sprzeczna z etosem zawodu policjanta. Z kolei podnoszona przez niego wątpliwość, co do prawidłowości poczynionych ustaleń, co do stanu jego nietrzeźwości w dniu następującym po zdarzeniu objętym zarzutem karnym pozostaje poza granicami danej sprawy. Nie wpływa to bowiem na ocenę jego postawy i słuszności pozostawania w służbie. Organ – analizując sprawę – brał pod uwagę pozostawanie przez Funkcjonariusza w stanie nietrzeźwości gdy doszło do zdarzenia - czego zresztą nie kwestionowano na etapie postępowania administracyjnego, jak i w skardze – skutkującego niemożnością precyzyjnego zrekonstruowania przez niego faktów dotyczących stawianych mu zarzutów. Z kolei czy Funkcjonariusz był nietrzeźwy w dniu następującym po zdarzeniu nie ma znaczenia (organ faktycznie powołał badanie z [...] października 2019 r. z godz. 13:50, nie wskazując dokumentu na podstawie którego opisano jego wynik). Nie może być to zatem uznawane za okoliczność faktyczną budzącą wątpliwości w sprawie.

Istotne dla sprawy okoliczności faktyczne - postawienie Funkcjonariuszowi wskazanych zarzutów - nie budzą wątpliwości. Chybione są zatem zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania - art. 7, 8 § 1 i art. 10 § 1 K.p.a. - w zakresie obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy w istotnych jej aspektach oraz wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Nie ma też znaczenia dla wyniku sprawy podnoszona w skardze wątpliwość, co do możliwości uczestnictwa Funkcjonariusza w postępowaniu na wszystkich jego etapach. Funkcjonariusz mógł bowiem - co potwierdzają zresztą akta postępowania administracyjnego - skutecznie przedstawiać swoją argumentację. Z kolei - odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez organ wniosków dowodowych składanych przez Funkcjonariusza, w tym z nagrania dokumentującego przesłuchanie małoletniej pokrzywdzonej – należy podkreślić, że zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym nie bada się okoliczności towarzyszących przedstawieniu podejrzanemu zarzutów karnych oraz ich zasadności. Stąd nie można uznać za trafny zarzutu naruszenia przez organ art. 10 § 1 K.p.a. W żaden sposób nie uniemożliwiano Funkcjonariuszowi wypowiadania się w toku prowadzonego postępowania. Mógł formułować własną linię obrony, co zresztą znajduje odzwierciedlenie w złożonym przez niego odwołaniu od orzeczenia organu I. instancji.

Chybiony jest także wywód skargi, co do nieuwzględnienia interesu Funkcjonariusza w trakcie prowadzenia postępowania. Jest to jedynie zasada postępowania dyscyplinarnego (konkretnie art. 135g § 2 zd. 2 ustawy o Policji). W interesie służby w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji może być bowiem zwolnienie osób, co do których zastosowanie wskazanej zasady wyklucza przypisanie im winy, gdy istotne wątpliwości, towarzyszące określonemu zdarzeniu przemawiają za zwolnieniem ich ze służby, ze względu na potrzebę ochrony przymiotu zaufania społecznego do całej formacji.

Organ słusznie nadał także decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W niniejszej sprawie przesłanką jego nadania była "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie ze względu na ważny interes służby oraz ważny interes społeczny. W zaskarżonej decyzji Sąd nie dostrzegł naruszenia art. 108 K.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu organ w sposób wyczerpujący wskazał powody wydania określonego rozstrzygnięcia motywowane szczególnym statusem i zadaniami Policji - będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Odnosząc się do argumentacji ze skargi, za chybiony uznać należy argument jakoby nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie było koniecznie z uwagi na zakreślenie daty zwolnienia ze służby na dzień [...] listopada 2019 r. Szczególny charakter zadań wykonywanych przez policjantów wymaga tego, aby status funkcjonariusza był jasny i nie budziło wątpliwości to, czy dany policjant wykonuje w danym momencie obowiązki służbowe, czy też został ze służby w Policji zwolniony. Przemawia to za nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności orzeczeniu I. instancji, gdzie określono konkretną datę zwolnienia ze służby. Stabilność wykonywania przez funkcjonariuszy obowiązków służbowych jest szczególnie istotna właśnie wobec wyjątkowego charakteru zadań przypisanych tej formacji – wymagających zaufania społecznego.

Reasumując, nie naruszono w sprawie przepisu prawa materialnego, zakreślającego przesłanki zwolnienia ze służby z uwagi na jej ważny interes, ani przepisów postępowania, co do obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w zakresie w jakim mogłoby mieć to istotny wpływ na jej wynik. Sąd nie spostrzegł z urzędu lub wobec argumentacji skargi wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Musiał więc oddalić skargę.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.)., orzeczono jak w sentencji wyroku.