Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 336/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) Sędzia WSA Maria Taniewska – Banacka Protokolant starszy referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2007 r. sprawy ze skargi J. Z. i W. Z. na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia [...]r. Nr [...] podjętą m.in. na podstawie art. 4, art. 10 ust. 1,2 i 3 oraz art. 12 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm., zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym ) Rada Miejska w D. postanowiła o przystąpieniu do sporządzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta D. dla terenów położonych w dzielnicy Z., rejonie ulic: A – B.

W związku z wyłożonym w okresie od [...]do [...]r. projektem zmiany przedmiotowego planu wraz z prognozą skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze J. i W. Z. sprzeciwili się generalnie dopuszczalności lokalizacji przy ul. A garaży z infrastrukturą komunikacyjną, w szczególności na posesjach pod nr A i B. Zarzucili, że na tym terenie istnieją już zespoły garaży wybudowane nielegalnie, wykorzystywane przez mieszkańców pobliskiego osiedla M.. Stwarzają one duże uciążliwości dla mieszkańców pobliskich domów jednorodzinnych oraz dla środowiska. Teren nie jest bowiem przystosowany do tego typu budownictwa. Lokalizacja garaży, pod które przewiduje się w projekcie planu dalsze tereny, narusza ich dobra osobiste i "prywatność". Wystąpienia te zostały potraktowane jako protesty i początkowo Zarząd Miasta D. postulował ich odrzucenie w całości. Ostatecznie jednak na posiedzeniu w dniu [...]r. zadecydował o częściowym ich uwzględnieniu przez wykreślenie m.in. zapisu o możliwości budowy nowych garaży dla terenu położonego przy ul. A nr A oraz przez wprowadzenie zmiany oznaczenia terenu przy ul. A nr C z "G" (garaże ) na "ZI" z podstawowym przeznaczeniem pod zieleń izolacyjną i zakazem wznoszenia nowych garaży.

W związku z tą zmianą doszło do ponownego wyłożenia projektu planu od

[...] do [...]r., o czym Zarząd Miasta dokonał stosownego ogłoszenia i o czym powiadomiono zainteresowanych zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W ustawowym terminie również projekt planu w nowej wersji spotkał się z pisemnymi zarzutami J. i W. Małżonków Z., które wpłynęły dnia

[...]r. W zarzutach tych sprzeciwili się oni przewidywanej zmianie funkcji objętych projektem planu terenów. Jednocześnie wnieśli o zachowanie zapisów obowiązującego planu. Również to wystąpienie zostało potraktowane jako protest. Protest ten nie został uwzględniony przez Prezydenta D., który skierował go do rozpatrzenia na sesji Rady Miejskiej w dniu [...]r. O terminie tej sesji dokonano stosownego ogłoszenia oraz powiadomiono na piśmie J. Z.. Na sesji tej Rada Miejska w D. podjęła uchwałę Nr [...] o odrzuceniu w całości tego protestu. W obszernym uzasadnieniu tej uchwały odniosła się do wszystkich zarzutów podniesionych przez małżonków Z. uznając je za chybione.

Dnia [...]r. Rada Miejska w D. uchwałą Nr [...] postanowiła o zmianie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta D. "dla terenów położonych w dzielnicy Z., rejonie ulic : A – B". Jako podstawę prawną tej uchwały powołano m.in. art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm. zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ). Zgodnie z tą uchwałą działka nr D stanowiąca własność J. Z. znalazła się w strefie tego planu oznaczonej symbolem MJ, przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

W piśmie które wpłynęło do Urzędu Miejskiego w D. dnia

[...]r. J. i W. małżonkowie Z. wezwali Radę Miejską w D. do usunięcia naruszenia prawa w/w uchwałami z dnia [...] i [...]r. przez ich unieważnienie jako podjętych z naruszeniem procedury określonej w art. 18 i art. 27 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadniając to żądanie podnieśli, że mieli interes prawny do kwestionowania projektu planu i dlatego na etapie jego uchwalenia ich sprzeciw co do projektu zmiany planu bezpodstawnie potraktowano i rozpatrzono jako protest a nie zarzut. W konsekwencji pozbawiono ich prawa wniesienia zarzutów do projektu planu. Interes prawny w kwestionowaniu projektu planu i uchwalonego planu przysługiwał im z mocy art. 144 Kodeksu cywilnego oraz z art. 3 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Interes ten został zapisami planu naruszony skoro tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zostały przekwalifikowane na tereny zabudowy garażowej i parkingowej ( symbol "G" i "ZI"). Postępowanie organów Gminy D. w sprawie ich zarzutów zgłoszonych do projektu zmiany planu uznali za tendencyjne a podjęte rozstrzygnięcia oparte na fałszywych przesłankach. W konsekwencji doszło ich zdaniem do naruszenia statuowanej art. 7 Konstatacji RP zasady legalizmu. Podnieśli, że w wyniku uchwalenia zmian planu doszło do pogorszenia warunków ich życia. Zmiana planu jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta D.

Jak wynika z odpowiedzi na to wezwanie tj. z pisma Przewodniczącego Rady Miejskiej w D. z dnia [...]r. ( karta [...]–[...]akt sądowych ), doręczonego małżonkom Z. w dniu [...] r., ich zastrzeżenia uznano za bezpodstawne. Co do żądań i zarzutów małżonków Z. powołano się na stanowisko zajęte przez Radę Miejską w uchwale z dnia [...]r. Nr [...].

W skardze do sądu administracyjnego, złożonej w Urzędzie Miejskim w D. dnia [...]r., na uchwałę Rady Miejskiej w D. nr [...] J. i W. małżonkowie Z. powołując się na treść art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wnieśli o stwierdzenie jej nieważności jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 1 ust. 1 ,2 i 3, art. 3 ust. 2, art. 18 i art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadniając to żądanie stwierdzili, że kwestionowana uchwała o zmianie planu zagospodarowania przestrzennego została podjęta celem zalegalizowania samowolnie wybudowanych garaży na działkach sąsiednich nr E, nr F i nr G. Podnieśli, że zmieniony plan przewiduje w jednostce strukturalnej "MW" lokalizację garaży wbudowanych w skarpie nie określając jednoznacznie ich usytuowania. Gdyby miało do niego dojść od strony ich działki to z uwagi na istniejące nachylenie terenu spowoduje to dla ich działki zagrożenie hydrologiczne. Zdaniem skarżących wybudowane już i przewidywane do wybudowania w przyszłości garaże szpecą otoczenie ich działki i powodują obniżenie jej wartości. Dopuszczenie lokalizacji garaży na tym terenie narusza ustawę Prawo ochrony środowiska w związku z planowaną strefą ochronną wód [...] rzeki [...]. Nie rozważono możliwości wykorzystania pod zabudowę garażową innych terenów, dotychczas niezagospodarowanych. Poprzez zmianę planu doszło do niekorzystnej dla nich zmiany przeznaczenia terenu na którym położona jest ich działka, który w dotychczasowym planie był oznaczony symbolem F 14 MN i był przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności, adaptację stanu istniejącego z możliwością budowy nowych obiektów oraz remontów i rozbudowy istniejących. Zdaniem skarżących przy uchwalaniu zmiany planu naruszono określony w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym tryb postępowania przez uwzględnienie interesów osób "zainteresowanych sankcjonowaniem bezprawia". Treść zmienionego planu jest niezgodna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, co narusza treść art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji skutkuje to zgodnie z treścią art. 27 tej ustawy nieważnością uchwały o zmianie planu. Przy podejmowaniu uchwały Rada Miejska naruszyła art. 3 pkt 2 ustawy oraz przekroczyła przysługujące jej z mocy art. 4 ustawy uprawnienia. Doszło też do naruszenia Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie obywateli i pozbawienie ich praw nabytych. Skarżący podnieśli nadto, że bezpodstawnie wniesione przez nich zarzuty do projektu planu zostały potraktowane i rozpoznane jako protesty.

W odpowiedzi na skargę Gmina D. wniosła o jej oddalenie podnosząc, że nie zawiera ona nowych zarzutów niż te na które udzielono skarżącym wcześniej odpowiedzi i wyjaśnień. Zdaniem Gminy wbrew zarzutom skargi, przy uchwaleniu zmiany planu zachowano obowiązującą procedurę. Zwrócono uwagę, że w następstwie uwzględnienia częściowo protestu skarżących z dnia [...]r. zmieniono projekt planu w odniesieniu do przeznaczenia działki sąsiedniej, przeznaczając ją pod zieleń izolacyjną ( symbol planu "ZI"), przy zachowaniu stanu istniejącego, zamiast jej pierwotnego przeznaczenia pod garaże ( symbol planu "G"). Podkreślono, że garaże są zlokalizowane na terenie stanowiącym nieużytki względnie pod linią energetyczną 110 kV. Zdaniem Gminy skarżący nie są stroną w sprawie gdyż ich działkę oddziela od wykorzystanej pod garaże posesji oznaczonej nr B, posesja nr C.

W piśmie procesowym z dnia [...]r. ( Karta [...]–[...]akt sądowych ) skarżący wskazali, że przedstawione Sądowi akta administracyjne są niekompletne a odpowiedz na ich wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną decyzją oraz odpowiedz na skargę nie zawierają merytorycznego ustosunkowania się do ich zarzutów. W większości zawierają one zdaniem skarżących nieprawdziwe stwierdzenia.

W piśmie procesowym z dnia [...]r. ( K. [...]–[...]) pełnomocnik Rady Miejskiej w D. wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania zarzucając, że skarżący nie wykazali, iż przez wydanie zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia ich konkretnego i bezpośredniego interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wynikającego z konkretnej normy prawa materialnego. Skarżący nie wykazali też interesu prawnego do wniesienia zarzutów do projektu planu, dlatego nie mogą też kwestionować uchwały Rady Miejskiej w D. z dnia [...]r. o odrzuceniu ich protestu. Interes taki nie może bowiem wynikać wyłącznie z prawa własności ich działki.

W odpowiedzi na to pismo ( karta [...]–[...]akt sądowych) skarżący zakwestionowali twierdzenie, że ich działka nie została objęta zmianą planu. Podtrzymali też twierdzenie o nieprawidłowym zakwalifikowaniu i rozpoznaniu ich zarzutów do projektu planu jako protestu. Zarzucili, iż w następstwie zmiany planu ich działka utraciła "walory zabudowy jednorodzinnej".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym konieczną przesłanką skutecznego zaskarżenia uchwały organu gminy jest wykazanie, że w następstwie jej podjęcia doszło do naruszenia interesu lub uprawnienia skarżącego ( por. wyrok NSA z 4 lutego 2005 r. OSK 1563/04, w : LEX nr 171196 ), tego zaś skarżący zdaniem Sądu nie wykazali. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma też charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie upoważnia ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia ( por. wyrok NSA z 1 marca 2005 r. OSK 1437/2004, w : Wokanda 2005, Nr 7-8, str. 69).

Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym muszą wykazać się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także istniejącym w dacie wnoszenia skargi, a nie w przyszłości naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Jak to zasadnie podniósł w piśmie z dnia [...]r. pełnomocnik Rady Miejskiej w D. interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej jego sytuację prawną, przy czym zachodzić musi bezpośredni i realny związek między tym interesem, a aktem stosowania prawa materialnego. Analizując taki związek eliminować należy sytuacje w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływającą na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej ( wyrok NSA z 18 września 2003 r. sygn. II SA 2637/02, w : LEX nr 80699 ). Tak pojmowany interes prawny w odniesieniu do skarżących nie został zdaniem Sądu naruszony. Jeżeli chodzi o skarżącego to w ogóle nie wykazał się on takim interesem nawet hipotetycznie, a to w sytuacji gdy nie jest on ani właścicielem

( współwłaścicielem ) ani wieczystym użytkownikiem nieruchomości położonej na terenie objętym zmianą planu. Uprawnienia takiego nie stwarza po jego stronie roszczenie do nakładów związane z wybudowaniem wspólnie ze skarżącą budynku na działce nr D. Zgodnie bowiem z art. 48 kc budynki należą do części składowych gruntu na którym zostały wzniesione. Przewidziane w tym zakresie wyjątki w niniejszej sprawie nie zachodzą. W. Z. ma zatem co najwyżej interes faktyczny w kwestionowaniu zaskarżonej uchwały, a taki nie podlega ochronie na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Brak jest też zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że został naruszony interes prawny skarżącej jako właścicielki działki nr D, która wbrew odmiennemu stanowisku pełnomocnika Rady Miejskiej w D. zajętemu w piśmie procesowym z dnia [...]r., została objęta kwestionowaną zmianą planu. Faktycznie bowiem przeznaczenie działki skarżącej nie uległo istotnej zmianie. Przeznaczenia tego skarżąca zresztą nie kwestionowała ani w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej uchwały ani w skardze. Przed zmianą planu działka skarżącej znajdowała się na terenie oznaczonym we wcześniejszym planie symbolem F 14 MN- " Tereny zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności. Adaptacja stanu istniejącego. Możliwość budowy nowych obiektów oraz remontów i rozbudowy istniejących". Zgodnie zaś z planem ustanowionym zaskarżoną uchwałą działka ta znajduje się w strefie planu oznaczonej symbolem "MJ" obejmującej tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności oraz z przeznaczeniem dopuszczalnym nie odbiegającym od tego jakie było dopuszczalne na terenie F 14 MW. W żadnym zatem wypadku nie można zdaniem Sądu mówić, że w następstwie zmiany planu w odniesieniu do działki skarżącej, doszło do ograniczenia jej praw jako właścicielki, wynikających m.in. z art. 140 kc oraz z art. 64 Konstytucji RP. Takiego naruszenia skarżąca też nie wykazała. Naruszenia swojego interesu prawnego jako właściciela działki nr D skarżąca upatruje w dopuszczalnym zaskarżoną uchwałą sposobie zagospodarowania działek sąsiednich. Jakkolwiek co do zasady takiego naruszenia nie można wykluczyć, to trzeba mieć na uwadze, o czym skarżąca zdaje się chyba zapominać, że zarówno treść art. 140 Kc jak i art. 64 Konstytucji odnosi się również do właścicieli działek sąsiednich, którzy przeznaczenia ich działek nie kwestionowali, a wprost przeciwnie, niektórzy występowali o zmianę obowiązującego wcześniej planu zagospodarowania przestrzennego. Tę sprzeczność interesów właścicieli poszczególnych działek należy przy tym rozwiązywać mając na uwadze, że zgodnie z art. 32 Konstytucji wszyscy są równi wobec prawa i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Należy mieć też na uwadze, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, mającej zastosowanie w niniejszej sprawie w związku z treścią art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to do zadań własnych gminy należało ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu ( tzw. władztwo planistyczne ) co następowało w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Jakkolwiek władztwo to nie było ( i nie jest również obecnie ) absolutne to mogło ono przy zachowaniu przez gminę zasady proporcjonalności w ważeniu interesów poszczególnych podmiotów oraz interesu publicznego, prowadzić do naruszenia również prawa własności. W okolicznościach niniejszej sprawy w żadnym jednak przypadku nie doszło zdaniem Sądu do naruszenia istoty prawa własności skarżącej ( w zw. z treści art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Zaakceptowanie przeznaczenia niektórych terenów sąsiednich pod garaże, co w praktyce kwestionuje skarżąca, istoty prawa własności nie narusza. Niewątpliwie widok tych garaży zobrazowany na dołączonych do akt przez skarżących fotografiach nie jest budujący i nie wpływa na estetykę otoczenia działki skarżącej, ale zdaniem Sądu nie wpływa w żaden podlegający prawnej ochronie sposób ( w oparciu o konkretne przepisy prawa materialnego ) na korzystnie z własności skarżącej. Bez znaczenia są w tym względzie subiektywne estetyczne odczucia skarżącej. Nie ma też prawnego odniesienia zarzut skarżącej jakoby takie przeznaczenie terenów sąsiednich wpływało niekorzystnie na wartość jej nieruchomości. Trafność tego zarzutu jest zresztą trudna do wykazania i dowodu takiego skarżąca nie przeprowadziła. Należy zwrócić uwagę, że skarżąca nie udowodniła też swoich twierdzeń o uciążliwościach związanych z przeznaczeniem niektórych sąsiednich działek pod garaże. Należy bowiem wziąć w tym względzie pod uwagę, co Sąd ustalił o wyjaśnienia skarżącej złożone na rozprawie sądowej, że dojazd do tych terenów nie prowadzi koło działki skarżącej. Nic też nie wskazuje aby w tym względzie miało dojść do zmiany stanu faktycznego. Przeznaczenie terenu pod tego typu budownictwo nie stanowi przy tym aprobaty dla działań wpływających negatywnie na środowisko. Zapewnienie odpowiedniego dojazdu do garaży oraz odpływu wód opadowych i wód gruntowych z terenów na których garaże te istnieją lub mogą powstać powinno być zabezpieczone na etapie działań inwestycyjnych związanych realizacją tych obiektów, tj. pozwolenia na budowę. Strefa planu oznaczona symbolem "G" przy ul. A nr A nie przylega przy tym do działki skarżącej a jest od niej oddalona o około 20 m (tak skarżąca na rozprawie sądowej ). W żaden sposób skarżąca nie wykazała również aby możliwość wybudowania garaży ( w tym wbudowanych w skarpie ziemnej ) na terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej ( symbol planu MW ) naruszała jej uzasadniony interes. Jest przy tym oczywiste że tego rodzaju dopuszczalne przeznaczenie na terenie na którym zlokalizowany jest blok Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" wynika z potrzeb mieszkańców tego bloku. Również w tym przypadku przysługiwać będzie skarżącej prawo ochrony swoich interesów na etapie ewentualnego procesu inwestycyjnego gdyby się okazało, że jej nieruchomość znajdzie się w negatywnym oddziaływaniu mających powstać na tym terenie garaży i dróg dojazdowych.

Skarga J. Z. nie zasługiwałaby na uwzględnienie również gdyby przyjąć, że w przypadku niewykazania naruszenia jej interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym Sąd miał obowiązek zbadania zgodności zaskarżonej uchwały z całością obowiązujących przepisów prawnych. Wbrew stanowisku skarżącej, Sąd nie dopatrzył się bowiem, aby zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem obowiązującej procedury, określonej w szczególności w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, o czym świadczy ciąg czynności, które znalazły odzwierciedlenie w przedstawionych sądowi aktach administracyjnych.

W tym względzie nie można podzielić zarzutu skargi o niespójności planu ze stadium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy D.. Co do przedmiotowej zgodności projektu planu ( który na dalszym etapie procedury planistycznej nie uległ w tym względzie istotnym zmianom ) wypowiedział się Zarząd Miasta D. w oświadczeniu z dnia [...]r. ( karta [...]dokumentów formalno – prawnych ). Zgodnie z tym stadium ( dołączonym do akt na etapie postępowania sądowego ) objęty zmianą planu teren był zaliczony do pozostałych terenów przeznaczonych do adaptacji stanu istniejącego z możliwością przekształceń bez kolizji z funkcjami terenów sąsiednich i otaczających oraz zgodnie z przyjętymi kierunkami zagospodarowania przestrzennego. Zapisy planu po jego zmianie o treści wynikającej z zaskarżonej uchwały, studium tego zatem nie naruszają, gdy zważy się, że obszarami sąsiadującymi są tereny zabudowy jedno i wielorodzinnej, tereny usług, zieleni izolacyjnej i ogrodów przydomowych. Brak jest też zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że projekt planu nie uzyskał wymaganych zgodnie z treścią art. 18 ust. 2 pkt 2, 3 i 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnień i opinii. W konsekwencji brak byłoby podstaw do przyjęcia, że zmiana planu została uchwalona w warunkach nieważności o jakiej mowa w art. 27 ust. 1 tej ustawy.

Zdaniem Sądu przy badaniu zasadności wniesionej skargi Sąd nie jest uprawniony do badania legalności uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...]r. o odrzuceniu protestu skarżącej do projektu wyłożonego planu. Gdyby bowiem przyjąć, że uchwałą tą odrzucono w istocie zarzuty skarżącej to podlegała ona zaskarżeniu w odrębnym trybie zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, czego skarżąca w stosownym czasie nie uczyniła. Z tego też względu treść tej uchwały nie mogła mieć wpływu na ocenę zasadności skargi. Gdyby zaś przyjąć, że uchwała ta istotnie dotyczyła protestów to skarga na nią do sądu administracyjnego nie przysługiwała ( tak m.in. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15.10.2002 r. sygn. akt III RN 163/01 ).

Wobec oparcia skargi na treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie mogły mieć też znaczenia pozostałe zarzuty skargi gdy, jak już stwierdzono, skarżąca nie wykazała aby zaskarżoną uchwałą naruszono jej interes prawny.

Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.).