Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 646/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-12-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 rok - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. ze względu na niewykazanie przez wnioskodawczynię istnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.

W dniu 29 listopada 2007 r. do sądu wpłynął kolejny wniosek M.B.K. reprezentowanej przez adwokat U. Z. o zmianę wskazanego postanowienia ze względu na zmianę okoliczności, uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazała, że wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą dzierżawiąc place parkingowe w K. i w związku z tym zobowiązana jest do opłacania czynszu dzierżawnego. W latach 2006 i 2007 wnioskodawczyni odnotowała znaczne zmniejszenie przychodów (w załączniku PIT -36 L za rok podatkowy 2006, w którym wykazano stratę w wysokości 11 137,29 zł). Sytuacja finansowa skarżącej spowodowała powstanie zaległości również w opłacie czynszu dzierżawnego, skarżąca nie zapłaciła jego ostatniej raty w kwocie [... ] której termin płatności upłynął 22 listopada 2007 r., co potwierdza zaświadczenie wystawione przez Urząd Miasta w K. D. o stanie zadłużenia na dzień 22 listopada 2007 r.

Pełnomocnik wnioskodawczyni wskazała, że uregulowanie czynszu dzierżawnego przez M.B. K. jest warunkiem niezbędnym dla dalszego obowiązywania umowy w przeciwnym razie wydzierżawiający będzie zobligowany do jej rozwiązania. Rozwiązanie umowy uniemożliwiłoby dalsze prowadzenie działalności gospodarczej, a w konsekwencji spłatę powstałego zadłużenia, gdyż wnioskodawczyni innych źródeł dochodu nie posiada.

W ocenie pełnomocnika wnioskodawczyni zagrożenie rozwiązaniem umowy dzierżawy wyczerpuje przesłankę określoną w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa. W jej ocenie istnieje bowiem realne niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków tj. rozwiązania umowy dzierżawy, co przesądzałoby o zakończeniu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Jest natomiast oczywiste, że zagrożenie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi sprowadzać wykonanie zaskarżonej decyzji. Przyjąć zatem należy, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń, okoliczności, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

Rozpatrując wniosek M.B. K. stwierdzić należy, że wskazana w jego uzasadnieniu przesłanka spowodowania - trudnych do odwrócenia skutków –polegających w tym wypadku na rozwiązaniu umowy dzierżawy, a co za tym idzie zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej, ma bezpośredni związek z prowadzoną przez skarżącą na własny rachunek działalnością gospodarczą a nie wykonaniem zaskarżonej decyzji. Trudna sytuacja finansowa wnioskodawczyni wynika bowiem z systematycznie zmniejszających się przychodów uzyskiwanych z prowadzonej działalności i wzrostem sumy zaległych zobowiązań – co wskazuje we wniosku pełnomocnik skarżącej.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że w uzasadnieniu wniosku nie wykazano bezpośredniego związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonej decyzji, dotyczącej przypomnijmy ustalenia podatku od nieruchomości za 2004 r., z rozwiązaniem umowy dzierżawy, czyli wskazywaną we wniosku przesłanką spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na zakończenie odnosząc się do zawartego we wniosku stwierdzenia, że "czynności egzekucyjne podjęte w celu ściągnięcia zaległości w podatku od nieruchomości uniemożliwią spłatę zaległego czynszu" podkreślić należy, że wszczęcie egzekucji stanowi naturalną konsekwencję określenia istnienia zaległych zobowiązań podatkowych, a zatem czynność taka sama w sobie nie może stanowić podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji tym bardziej, że pełnomocnik wnioskodawczyni nie wykazała, że postępowanie egzekucyjne w ogóle zostało wszczęte, a jeżeli tak to na jakim jest etapie i jakie zastosowano w nim sposoby egzekucji.

W konsekwencji przyjąć należy, że skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.