Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 35/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Maria Tkacz – Rutkowska, sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Protokolant: Referent Paweł Poźniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi: "A" Sp. z o.o. z/s w S. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług: oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z [...] czerwca 2016 r. dotycząca prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Jak wynikało z akt sprawy skarżąca wystąpiła z wnioskiem o udzielenie interpretacji indywidualnej. W opisie zdarzenia przyszłego podała, że zawarła z Agencją Nieruchomości Rolnych (dalej: ANR) dwie umowy dzierżawy nieruchomości rolnych, wchodzących w skład zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Umowy były zmieniane kilkunastoma aneksami, zgodnie z którymi termin upływu dzierżawy przypadał na 31 grudnia 2013 r. Po zakończeniu umowy, korzystający był zobowiązany zwrócić przedmiot dzierżawy. Grunty były przekazywane ANR w częściach oraz ze zwłoką, a liczba dni opóźnienia była różna dla różnych działek. Wobec upływu terminu dzierżawy rozpoczęło się bezumowne korzystanie z nieruchomości. W umowie przewidziano, że cena dzierżawy zawiera w sobie podatek VAT, nadto umowy przewidywały szereg zabezpieczeń na poczet czynszu dzierżawnego, jak również opłat z tytułu bezumownego korzystania z przedmiotu dzierżawy po wygaśnięciu umów. Wynagrodzenie za użytkowanie gruntów (po zakończeniu umów dzierżawy) zostało naliczone jednak w odmienny sposób niż określono w umowach, ze względu na wejście w życie zmian do ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 231, poz. 1700). Spółka została pisemnie wezwana przez ANR do zapłaty wynagrodzenia za korzystanie z gruntów w 2014 r. Skarżąca podała, że zamierza zwrócić się do ANR z wnioskiem o wystawienie faktur VAT w których zostaną wykazane należności za okres po wygaśnięciu umów dzierżawy, gdy spółka nadal korzystała z gruntów.

W uzupełnieniu wniosku strona wskazała, że jej zamiarem było użytkowanie gruntów w celach rolniczych. Użytkowanie to było wykonywane jedynie na działkach o nr [...] i [...] stanowiących 81 ha areału, przy łącznej dzierżawionej powierzchni wynoszącej 1065 ha. Dalej wyjaśniła, że użytkowanie (łac. ususfructus) jest to jedno z ograniczonych praw rzeczowych, znane polskiemu prawu cywilnemu, wyrażające się w obciążeniu rzeczy prawem do jej używania i pobierania pożytków. Zaznaczyła, że po wygaśnięciu dzierżawy grunty rolne stanowiące większość areału, tj. 984 ha nie byty użytkowane, gdyż mimo iż skarżąca miała zamiar zebrać dokonane zasiewy ozime, jednakże ANR uniemożliwiła dokonania ich zbiorów. Skutkiem tego grunty co do zasady nie były użytkowane (w zakresie 984 ha), gdyż uniemożliwiono pobranie z nich pożytków. W związku z powyższym grunty zostały zwrócone, a zasiewy w przeważającej większości (poza zbiorem cebuli z wyżej wymienionych 81 ha) przejęła ANR.

Na tym tle strona pytała: czy spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT z faktur wystawionych przez ANR ze stawką 23% za okres po upływie terminu obowiązywania dzierżawy gruntów rolnych ?

Przedstawiając własny pogląd w sprawie strona wywodziła, że będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego. W szerokim uzasadnieniu wywodziła, że zgoda wściela gruntów na dalsze bezumowne korzystanie nakazuje uznanie, że doszło do świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 710 ze zm., dalej ustawa o VAT). Wiąże się z tym opodatkowanie, wg stawki 23%. W sprawie nie znajdzie zastosowania § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień (Dz. U. z 2015 r., poz. 736, dalej Rozporządzenie).

Zaskarżoną interpretacją organ podatkowy stanowisko strony uznał za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu wskazał na art. 15 ust. 1 i ust. 2, art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, wywodząc, że warunkiem odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z czynnościami opodatkowanymi. Prawo do odliczenia podatku naliczonego wyłącza sytuacja, w której faktura dokumentuje czynności niepodlegające opodatkowaniu albo od podatku zwolnione (art. 88 ust. 3a pkt 2 ww. ustawy). Podzielił pogląd skarżącej, że w opisanych okolicznościach korzystanie z gruntów za zgodą właściciela po wygaśnięciu umów dzierżawy (bezumowne korzystanie) stanowi odpłatne świadczenie usług i co do zasady podlega opodatkowaniu, wskazując na art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Dalej organ podatkowy wskazał na § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia zwalniający od podatku dzierżawę gruntów przeznaczonych na cele rolnicze. Odwołując się do treści wniosku skarżącej wskazał, że wykorzystywane przez nią grunty przeznaczone były na cele rolnicze (zasiewy ozime, uprawa cebuli), co oznacza zwolnienie od opodatkowania, bowiem świadczona przez ANR usługa ma charakter dzierżawy gruntów rolnych przeznaczonych na cele rolnicze. Taka kwalifikacja wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących czynności zwolnione od opodatkowania.

W prawidłowo wniesionej skardze strona domagała się uchylenia zaskarżonej interpretacji. Zarzucała naruszenie art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz 613 ze zm., dalej O.p.), przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia sprawy; art. 121, art. 122 O.p. przez nie odniesienie się do wyjaśnień strony i przyjęcie niezgodnie ze stanem faktycznym, że miała miejsce kontynuacja dzierżawy gruntów na cele rolnicze, pomimo wyjaśnień, że na ten cel przeznaczono nieznaczny procent bezumownie użytkowanych gruntów; art. 14b § 1 oraz art. 14c § 1 i 2 O.p. przez wydanie interpretacji bez ustosunkowania się do argumentów merytorycznych zawartych w uzasadnieniach wyroków sądów oraz interpretacjach podatkowych, nie wyjaśnienie przesłanek jakimi kierowano się zajmując stanowisko sprzeczne z zaprezentowaną w ww. aktach wykładnią; art. 2a O.p. przejawiające się w zignorowaniu korzystnej dla strony interpretacji przepisów ustawy o VAT zawartej w powołanych we wniosku aktach (interpretacjach i orzeczeniach), co skutkowało przyjęciem, że użytkowanie gruntów miało charakter rolniczy i skutkowało odmową prawa do odliczenia podatku VAT; art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT przez przyjęcie, że o okresie obowiązywania umowy dzierżawy, w trakcie bezumownego korzystania doszło do wykorzystywania przez stronę gruntów na cele rolnicze, mimo że ANR uniemożliwił pobieranie pożytków; art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 oraz art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT przez błędną wykładnię i przyjęcie, że kwoty wykazane na fakturach stanowią wynagrodzenie za usługi dzierżawy gruntów rolnych na cele rolnicze, które to świadczenie korzysta ze zwolnienia z § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia.

W uzasadnieniu strona podnosiła pominięcie okoliczności zawartych we wniosku, a dotyczących użytkowania gruntu, odnosząc się jedynie do jego przeznaczenia. Nie próbowano ustalić czy było możliwe i czy faktycznie doszło do rolniczego wykorzystania gruntu. Strona powołała się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2011 r. sygn. akt I FSK 216/11, który stwierdził, że o uznaniu przedmiotu dzierżawy za grunt przeznaczony na cele rolnicze decyduje to, czy w trakcie jej trwania grunt jest rzeczywiście wykorzystywany do prowadzenia działalności rolniczej, której formy zostały wymienione w art. 2 pkt 15 ustawy o VAT.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, nie znajdując podstaw prawnych do jej uwzględnienia.

W piśmie procesowym z dnia 23 marca 2017 r. strona podtrzymała swoje stanowisko.

Wyrokiem z 29 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, (sygn. akt I SA/Wr 1380/16) uchylił zaskarżoną interpretację, zarzucając organowi podatkowemu naruszenie art. 14c O.p. Zdaniem tego Sądu organ podatkowy nie dopełnił wymogu związanego z udzieleniem odpowiedzi w granicach wyznaczonych opisem zdarzenia przedstawionym we wniosku. Opis ten zawiera szereg informacji, co do których organ podatkowy nie zajął stanowiska, a które niewątpliwie miały znaczenie i strona oczekiwała ich analizy oraz oceny w kontekście zastosowania przepisów podatkowych.

Wyrokiem z 6 listopada 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt IFSK 1209/17 uchylił orzeczenie Sądu I instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu stwierdził, że nie jest sporna ocena czy bezumowne korzystanie z nieruchomości jest usługą podlegającą opodatkowaniu. Spór dotyczył wyłącznie tego czy czynność ta, w okolicznościach tej sprawy jest zwolniona od opodatkowania, co przekłada się na prawo do odliczenia podatku naliczonego. Zarzucił, że badając legalność zaskarżonego aktu Sąd nie dokonał wykładni § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, a tym samym nie wskazał jakie znaczenie dla zwolnienia od opodatkowania mogą mieć okoliczności podnoszone przez stronę we wniosku. W zaleceniach Sąd kasacyjny nakazał dokonanie wykładni powołanej normy i ocenę prawidłowości wydanej w tej sprawie interpretacji w odniesieniu do przedstawionego we wniosku zdarzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 2167), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonego aktu może nastąpić w sytuacji, gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.)

Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotne znaczenia ma również zapis art. 190 O.p., stanowiący, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Dokonując zatem ponownej oceny zarzutów zawartych w skardze Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany jest uwzględnić wykładnię przepisów prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym w tej sprawie przez ww. Sąd, a także zawarte w nim zalecenia adresowane do Sądu I instancji.

Badając sprawę w tak nakreślonych granicach trzeba wskazać, że obecnie spór między stronami sprowadza się wyłącznie do kwestii stawki podatkowej jaką mają być opodatkowane usługi korzystania przez skarżącą z opisanych we wniosku nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa. Konsekwencją tych ustaleń jest prawo strony do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach dokumentujących wykonanie czynności bezumownego korzystania z ww. nieruchomości.

W opinii strony właściwą stawką jest 23 %, gdyż brak podstaw do przyjmowania, że usługa korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia. Zdaniem strony cel rolniczy i zwolnienie od opodatkowania wyklucza fakt, że skarżąca na skutek działania właściciela nieruchomości nie mogła zebrać zbiorów z większości gruntów. W efekcie grunty te co do zasady nie były użytkowane (w zakresie 984 ha), gdyż uniemożliwiono pobranie z nich pożytków, zostały one zwrócone, a zasiewy w przeważającej większości (poza zbiorem cebuli z wyżej wymienionych 81 ha) przejęła ANR.

Odmiennego zdania jest organ podatkowy, który uznał, że wykorzystywane przez stronę grunty przeznaczone były na cele rolnicze (zasiewy ozime, uprawa cebuli), co oznacza zwolnienie od opodatkowania, bowiem świadczona przez ANR usługa ma charakter dzierżawy gruntów rolnych przeznaczonych na cele rolnicze. Taka kwalifikacja wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących czynności zwolnione od opodatkowania.

Zgodnie z zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartymi w ww. wyroku zadaniem Sądu obecnie rozpoznającego sprawę jest dokonanie wykładni § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, a następnie ocena prawidłowości wydanej interpretacji w odniesieniu do przedstawionego we wniosku zdarzenia. Jednocześnie Sąd kasacyjny wskazał, że zgodnie z art. 14c § 1 O.p interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W myśl zaś art. 14c § 2 O.p. w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W postępowaniu tym ze względu na treść art. 14h O.p. zastosowanie ma art. 121 § 1 O.p. Wskazane przepisy nie nakładają na organ podatkowy obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy zawartych we wniosku. Organ w wydanej interpretacji obowiązany jest do dokonania oceny stanowiska zainteresowanego przez stwierdzenie, że jest ono prawidłowe bądź nieprawidłowe oraz do podania uzasadnienia prawnego tej oceny. Interpretacja indywidualna wydana przez organ podatkowy w tej sprawie zawiera elementy wymienione we wskazanych wyżej przepisach. Została ona wydana w odniesieniu do przedstawionego opisu zdarzenia, zawiera ocenę stanowiska spółki. Organ podatkowy uzasadnił dlaczego nie podzielił stanowiska spółki, odniósł się też do tych kwestii, które jego zdaniem są istotne dla oceny stanowiska spółki.

W kontekście przywołanego stanowiska Sądu kasacyjnego w tej sprawie istotna jest wyłącznie wykładnia spornego w sprawie § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, a w konsekwencji poprawności poglądu zawartego w zaskarżonej interpretacji.

Badając ten aspekt sprawy Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę akceptuje zawarty w zaskarżonej interpretacji pogląd, że wykorzystywane przez skarżącą nieruchomości korzystają ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie ww. przepisu.

Zgodnie z jego brzmieniem zwalania się od podatku dzierżawę gruntów przeznaczonych na cele rolnicze. W sprawie nie jest sporne, że bezumowne korzystanie z nieruchomości stanowi usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Kolejnym elementem wymagającym zatem wykładni jest ocena, co należy rozumieć przez pojęcie "cele rolne".

W tym względzie, co podnosi również sama strona, zasadne jest odwołanie się do przepisu art. 2 pkt 15 ustawy o VAT, definiującego działalność rolniczą. Zgodnie z jego brzmieniem ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o działalności rolniczej - rozumie się przez to produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, gruntową, szklarniową i pod folią, produkcję roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadowniczą, chów, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego lub fermowego oraz chów i hodowlę ryb i innych organizmów żyjących w wodzie, a także uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin "in vitro", fermową hodowlę i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie drobiu, hodowlę i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, chów i hodowlę dżdżownic, entomofagów i jedwabników, prowadzenie pasiek oraz chów i hodowlę innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym oraz sprzedaż produktów gospodarki leśnej i łowieckiej, z wyjątkiem drewna okrągłego z drzew tropikalnych (CN 4403 41 00 i 4403 49) oraz bambusa (CN 1401 10 00), a także świadczenie usług rolniczych.

Zatem gruntem przeznaczonym na cele rolnicze jest grunt, który wydzierżawiający przekazał na cele ww. działalności. O uznaniu przedmiotu dzierżawy (w tym również bezumownego korzystania) za grunt przeznaczony na cele rolnicze decyduje to, czy w trakcie trwania umowy grunt jest rzeczywiście wykorzystywany do prowadzenia działalności rolniczej, której formy zostały wymienione w powołanym przepisie. Rozwijając powyższą myśl należy zauważyć, że dzierżawa stanowi świadczenie o charakterze okresowym, w trakcie którego przedmiot świadczenia jest wykorzystywany w granicach zawartej umowy. Powyższe wynika z treści art. 696 k.c., zgodnie z którym dzierżawca powinien wykonywać swoje prawo zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki, bez możliwości zmiany przeznaczenia przedmiotu dzierżawy bez zgody wydzierżawiającego. W przypadku nieruchomości gruntowej o jej rolniczym przeznaczeniu świadczy faktyczne prowadzenie działalności rolniczej na danym gruncie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 216/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA).

Zdaniem Sądu ocena ta będzie miała również zastosowanie do opisywanej we wniosku sytuacji korzystania przez stronę z nieruchomości po wygaśnięciu umowy dzierżawy. Z treści wniosku skarżącej i pisma uzupełniającego wynika, że strona nadal w ten sam sposób korzystała z nieruchomości, które miały charakter rolny. Przy czym ww. grunty przeznaczone były pod zasiewy zbóż i warzyw. Nie ulega zatem wątpliwości, że dokonując tych działań na gruntach rolniczych strona wykonuje czynności opisane w art. 2 pkt 15 ustawy o VAT.

Bez wpływu na ocenę tych zdarzeń pozostaje fakt, że na skutek obowiązku zwrotu nieruchomości strona nie miała możliwości pobrania pożytków. W opinii Sądu to, że dzierżawca uniemożliwił jej pobranie pożytków nie przekreśla faktu, że korzystanie z gruntu bez umowy nosiło cechy dzierżawy w rozumieniu przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121 ze zm., dalej k.c.). Nie wpływa też na to, że były to działania, o których mowa w art. 2 pkt 15 ustawy o VAT.

Stosownie bowiem do art. 693 § 1 k.c. przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Cecha dzierżawy jest zatem oddanie gruntu do używania i pobierania pożytków w zamian za czynsz.

Jednocześnie dalsze zapisy ww. ustawy stanowią, że w braku odmiennej umowy dzierżawę gruntu rolnego można wypowiedzieć na jeden rok naprzód na koniec roku dzierżawnego, inną zaś dzierżawę na sześć miesięcy naprzód przed upływem roku dzierżawnego (art. 704 k.c.). Po zakończeniu dzierżawy dzierżawca obowiązany jest, w braku odmiennej umowy, zwrócić przedmiot dzierżawy w takim stanie, w jakim powinien się znajdować stosownie do przepisów o wykonywaniu dzierżawy.(art. 705 k.c.). Jeżeli przy zakończeniu dzierżawy dzierżawca gruntu rolnego pozostawia zgodnie ze swym obowiązkiem zasiewy, może on żądać zwrotu poczynionych na te zasiewy nakładów o tyle, o ile wbrew wymaganiom prawidłowej gospodarki nie otrzymał odpowiednich zasiewów przy rozpoczęciu dzierżawy.(art. 706 k.c.). Jeżeli dzierżawa kończy się przed upływem roku dzierżawnego, dzierżawca obowiązany jest zapłacić czynsz w takim stosunku, w jakim pożytki, które w tym roku pobrał lub mógł pobrać, pozostają do pożytków z całego roku dzierżawnego. (art. 707 k.c.).

Jeżeli wskutek okoliczności, za które dzierżawca odpowiedzialności nie ponosi i które nie dotyczą jego osoby, zwykły przychód z przedmiotu dzierżawy uległ znacznemu zmniejszeniu, dzierżawca może żądać obniżenia czynszu przypadającego za dany okres gospodarczy. (art. 700 k.c.).

Z powołanych zapisów wynika, że fakt niepobrania lub zmniejszenia pożytków nie zmienia kwalifikacji umowy, stanowi jedynie podstawę do ewentualnych rozliczeń między stronami. W związku z tym podnoszona przez stronę okoliczność braku możliwości zebrania plonów nie uchyla tego, że korzystanie przez nią z nieruchomości było czynnością równą umowie dzierżawy, niezależnie zaś od tego mieściło się w zakresie czynności opisanych w art. 2 pkt 15 ustawy o VAT.

Z opisu stanu faktycznego wynikało zaś, że strona pomimo wygaśnięcia umów korzystała z nieruchomości na której dokonała zasiewów rolnych, zbiór ewentualnych plonów uniemożliwił wydzierżawiający domagając się zwrotu nieruchomości. Z tego opisu wynikało zatem, że zamiarem stron było kontynuowanie zawartych uprzednio umów dzierżawy.

W tych okolicznościach pogląd organu podatkowego zwarty w zaskarżonej interpretacji, jakkolwiek uzasadniony niezwykle lakonicznie, ocenić trzeba jako prawidłowy.

W konsekwencji nie budzi zastrzeżeń także pogląd organu podatkowego, nie negowany z resztą przez skarżącą, że nie będzie ona uprawniona do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych jej przez kontrahenta z tytułu świadczenia usług korzystania z nieruchomości. Podstawę prawną tej tezy stanowi art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Końcowo odnosząc się do zarzutów skargi trzeba je ocenić jako bezpodstawne. Organ podatkowy przedstawił bowiem swój pogląd w sprawie oraz wskazał podstawę prawną swych działań, co jak zaznaczono na wstępie rozważań wypełnia dyspozycję przepisów art. 14c O.p. oraz art. 121 w zw. z art. 14h ww. ustawy.

Uznając zatem, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie narusza przepisów prawa materialnego oraz procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 w zw. z art. 190 p.p.s.a. skargę strony jako bezzasadną oddalił.