Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 33/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1 pkt 1 i pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Sygn. akt III SAB/Kr 33/11 Dnia 11 lipca 2011 roku POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lipca 2011 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz Komendanta Powiatowego Policji postanawia: skargę odrzucić


UZASADNIENIE

K. J. w dniu 26 kwietnia 2011 roku wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji, "w przedmiocie egzekucji administracyjnej należności finansowych wynikających z prawomocnej decyzji Komendanta Powiatowego Policji nr [...] w przedmiocie przyrzynania na przyszłość prawa podmiotowego do comiesięcznego świadczenia finansowego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący wywodzi, że na podstawie decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 1999 roku nr [...] pobierał równoważnik za brak mieszkania i uważa, że nadal powinien go otrzymywać, pomimo tego, że jest emerytem policyjnym. W skardze swej skarżący powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 roku sygn., akt II SA/Wa 1032/08, na podstawie którego Sąd uchylił decyzje obu instancji odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] i wywiódł, że w wyroku tym Sąd "objął swoją kontrolą wszystkie orzeczenia organów administracji państwa", a zatem zdaniem skarżącego, zgodnie z tym wyrokiem przysługuje mu prawo do równoważnika za brak mieszkania. Dodatkowo strażacy wyjaśnił, ze bezczynność skarżonych organów w zakresie wydania orzeczenia w przedmiocie roszczenia odszkodowawczego i zadośćuczynienia za krzywdy wyrządzone bezprawnym działaniem organów państwa polega na tym, że skoro skarżący domagał się od organu rozpoznania sprawy o odszkodowanie i zadośćuczynienie, to właściwy w tym zakresie organ administracji zobowiązany jest sprawę rozstrzygnąć i wydać akt administracyjny w przedmiocie przyrzynania należności, bądź odmowy spełnienia żądania z pouczeniem o przysługujących od tej decyzji środkach zaskarżenia.

Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, względnie o jej oddalenie, jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Rozpoznając skargę na bezczynność sąd ogranicza się do kontroli, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa. O bezczynności organu administracji publicznej można bowiem mówić wyłącznie w przypadku, gdy organ w ustalonym terminie nie wydaje merytorycznego rozstrzygnięcia w stosownej formie, a także wtedy, gdy nie dokonuje czynności, które warunkują merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Innymi słowy z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 powyższej ustawy mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, albo pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Podkreślić również należy, że w trybie określonym w art. 149 p.p.s.a. sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego.

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że skarga K. J. w zakresie wydania orzeczenia w przedmiocie roszczenia odszkodowawczego i zadośćuczynienia za krzywdy wyrządzone bezprawnym działaniem organów państwa, wobec nie rozpoznania jego wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie, jako nie mieszcząca się katalogu spraw z art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. jest niedopuszczalna i na podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skarga na bezczynność nie może bowiem zarzucać braku działania organu w przedmiocie roszczenia odszkodowawczego i zadośćuczynienia za krzywdy wyrządzone bezprawnym działaniem organów państwa, a powinna odnosić się do konkretnych czynności w konkretnym postępowaniu.

Dodatkowo stwierdzić należy, że w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Zgodnie z treścią art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności.

W przedmiotowej sprawie skarżący nie wyczerpał wskazanego trybu zażaleniowego przed wniesieniem sądowej skargi, a jedynie wniósł skargę jednocześnie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji, co nie spełnia przesłanek z art. 37 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.