Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1781/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 167
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 29 w zw. z art. 22 ust. 7 art.48, art. 56 ust. 1 i 2 lit.h, art.77 ust.1, art.85,art. 101,art.102,art.104,art.105,art. 108
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Sekretarz Sądowy Katarzyna Sałek-Gałązka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 lutego 2020 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 2 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z dnia 2 sierpnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900, dalej jako "O.p."), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1169, dalej jako "Prawo celne"), po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. (dalej jako "Spółka" lub "Skarżąca") od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego (dalej jako "Naczelnik UCS") z dnia 17 grudnia 2018 r. w przedmiocie określenia ostatecznego cła antydumpingowego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

2.1. Zgłoszeniem celnym z dnia 15 listopada 2016 r. nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu folię aluminiową. Przesyłka została przywieziona z Chin. Do określenia kwoty długu celnego zastosowano stawkę celną erga omnes w wysokości 7,5%. Folia aluminiowa objęta ww. zgłoszeniem celnym w zależności od grubości i szerokości została zaklasyfikowana odpowiednio do kodów Taric 7607 11 19 95 (poz. 1 SAD), 7607 11 19 40 (poz. 2 SAD), 7607 11 19 30 (poz. 3 SAD).

W dniu przyjęcia przesyłki do wnioskowanej procedury celnej, na podstawie art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej z Chińskiej Republiki Ludowej i poddające ten przywóz rejestracji - zgłoszenie podlegało rejestracji.

W dniu 16 lutego 2017 r. ukazało się rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/271 rozszerzające ostateczne cła antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Rady WE nr 925/2009, wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej.

W związku z powyższym Naczelnik UCS poinformował Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie kontroli ww. zgłoszenia celnego SAD w celu określenia należnej kwoty cła antydumpingowego z tytułu przywozu na obszar UE towaru klasyfikowanego do kodu TARIC 7607 11 19 40 (poz. 2 SAD) oraz do kodu TARIC 7607 11 19 30 (poz. 3 SAD).

2.2. Decyzją z dnia 17 grudnia 2018 r. Naczelnik UCS określił dla towaru w ww. zgłoszeniu celnym ( poz. 2 i poz. 3 SAD ) kwoty ostatecznego cła antydumpingowego Typ A 30 w łącznej wysokości 149.450 zł.

2.3. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącej od ww. decyzji, Dyrektor IAS decyzją z dnia 2 sierpnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, przywołując treść art. 73 ust. 1 i 2 Prawa celnego wskazał, że zgłoszenie celne zostało przyjęte w okresie obowiązywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej w skrócie: "WKC"). Zgodnie z art. 67 WKC datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne.

W związku z dokonaną w dniu zgłoszenia celnego rejestracją (rozporządzenie Komisji (UE) nr 2016/865) oraz wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 rozszerzającego ostateczne cła antydumpingowe, organ celny I instancji prawidłowo określił kwotę ostatecznego cła antydumpingowego.

Dyrektor IAS za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 1 ust. 4 i 5 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2711 z dnia 16 lutego 2017 r., których treść przywołał. Organ stwierdził, że mając na uwadze przywołane przepisy oraz zgromadzony materiał dowodowy, towar objęty ww. zgłoszeniem celnym nie podlega zwolnieniu, bowiem Spółka nie spełniła żadnego z wymienionych warunków zawartych w art. 1 ust. 4 i ust. 5 cytowanego rozporządzenia.

Spółka przedstawiając uzyskane certyfikaty ISO, BRC, BRS celem udokumentowania przeznaczenia foli aluminiowej do innego celu niż użytku domowego zdaje się nie zauważać, że jest to jeden z warunków do uzyskania zwolnienia, o którym mowa w art. 1 ust. 4 ww. rozporządzenia. Drugim warunkiem wymaganym do zwolnienia z ostatecznego cła jest skorzystanie z procedury końcowego przeznaczenia zgodnie z art. 254 Unijnego Kodeksu Celnego (dalej w skrócie: "UKC"). W ramach procedury końcowego przeznaczenia towary mogą zostać dopuszczone do obrotu bez cła lub z zastosowaniem obniżonej stawki celnej ze względu na ich szczególne przeznaczenie. Procedura końcowego przeznaczenia należy do procedur specjalnych i korzystanie z niej wymaga uzyskania pozwolenia, o którym mowa w art. 211 UKC. W dacie dokonania zgłoszenia celnego Spółka nie dysponowała ww. pozwoleniem. Natomiast nadesłane przez Spółkę w toku postępowania pozwolenie na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia dla sprowadzanej folii aluminiowej do innych zastosowań (kod CN 7607111960), zostało wydane dopiero w dniu 2 maja 2018 r. i jest ważne od tego dnia do dnia 20 marca 2021 r.

W myśl art. 211 ust. 1 lit. a UKC organy celne udzielają pozwolenia z mocą wsteczną jeżeli strona spełni warunki przewidziane w tym przepisie. Jednak do dnia wydania decyzji Spółka nie przedłożyła takiego pozwolenia obowiązującego z mocą wsteczną, odnoszącego się do ww. zgłoszenia.

Wobec tego Dyrektor IAS uznał, że Spółka nie spełniła wymogów do zwolnienia z ostatecznego cła antydumpingowego, o którym mowa w art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271. Spółka nie spełniła również warunków do zwolnienia z ostatecznego cła antydumpingowego przewidzianych w art. 1 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271.

Zgłoszony do odprawy towar Spółka zakupiła od firmy, która nie figuruje w wykazie przedsiębiorstw wymienionych w art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2017/271, w związku z czym nie może skorzystać ze zwolnienia z cła antydumpingowego. Ponadto towar nie został zgłoszony do procedury końcowego przeznaczenia z uwagi na brak pozwolenia na korzystanie z tej procedury specjalnej.

Dyrektor IAS nie zgodził się z twierdzeniem Strony, iż "na potrzeby zwolnienia wymagane jest jedynie udowodnienie do jakich celów folia faktycznie była stosowana". Organ zauważył, iż w dniu zgłoszenia towaru do odprawy celnej Strona nie zadeklarowała kodu CN7607111960 (wskazanego w przedłożonym pozwoleniu) przewidzianego dla folii do innych zastosowań niż jako folia do użytku domowego, natomiast dokonała klasyfikacji tego towaru do kodu 7607 11 19 30 i 7607 11 19 40 Taryfy celnej. Gdyby sporny towar został zgłoszony jako folia dla innych zastosowań (kod 7607 11 19 60) wówczas nie podlegałby rejestracji, a w konsekwencji ostatecznemu cłu antydumpingowemu. Wobec powyższego dla towarów klasyfikowanych w 2016 r. do pozycji 7607 11 19 30 i 7607 11 19 40 Taryfy celnej, pochodzących z Chin, należało pobrać cło antydumpingowe ostateczne w wysokości 30% od wartości zgłoszonego towaru.

Mając na uwadze przekazaną korespondencję z przedstawicielem polskiego Ministerstwa Rozwoju, jak również z przedstawicielem Komisji Europejskiej, organy nie kwestionują działania Strony z należytą starannością i w dobrej wierze. Powyższe działania jednak nie zwalniają Strony z obowiązku uiszczenia cła antydumpingowego, o którym Strona miała wiedzę już w dniu zgłoszenia przedmiotowego towaru do procedury dopuszczenia do obrotu.

Za niezasadne organ uznał zarzuty Spółki odnośnie braku informacji co do stosowanych kodów Taric oraz możliwości objęcia spornego towaru cłem antydumpingowym w związku z rejestracją w dniu odprawy. Dyrektor IAS wskazał, że Komisja Europejska informację o wszczęciu dochodzenia, które może zakończyć się nałożeniem cła antydumpingowego, podaje do publicznej wiadomości. Takim zawiadomieniem było rozporządzenie Komisji (UE) nr 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. (opublikowane w Dz. Urz. UE L 144/35 z 01.06.2016r.) wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej z Chińskiej Republiki Ludowej i poddające ten przywóz rejestracji. Organ zauważył, że odprawy spornego towaru dokonano po publikacji ww. rozporządzenia.

Mimo że przedstawione funkcjonowanie ceł antydumpingowych stanowi przejaw działania prawa wstecz, jest jednak dozwolone w świetle prawa wspólnotowego, a to z uwagi na konieczność ochrony przemysłu wspólnotowego (w tym również polskiego) przed szkodliwymi działaniami dumpingowymi. Jest to również działanie dozwolone w świetle Konstytucji RP w wyjątkowych sytuacjach. Zatem towary sprowadzone w czasie trwania dochodzenia i przed wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego, ale zarejestrowane na podstawie rozporządzenia nr 2016/865, podlegają cłu antydumpingowemu.

Ponadto Informacja o rejestracji przywozu towarów na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/865 została w dniu 1 czerwca 2016 r. (wejście w życie rozporządzenia) zamieszczona w internetowej przeglądarce taryfowej ISZTAR (System Zintegrowanej Taryfy Celnej), na bieżąco aktualizowanej danymi pochodzącymi z systemu TARIC (Zintegrowana Taryfa Celna Unii Europejskiej). System ISZTAR jest dostępny dla wszystkich zainteresowanych na stronie internetowej Ministerstwa Finansów.

W dniu 20 marca 2019 r. wpłynęło pismo Strony informujące o postępowaniu odwoławczym prowadzonym przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. w związku z odwołaniem od decyzji z dnia 29 listopada 2018 r. w sprawie odmowy zmiany pozwolenia na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia we wnioskowanym zakresie tj. wydania pozwolenia z mocą wsteczną. Jednocześnie w piśmie tym Strona wniosła o zawieszenie postępowania odwoławczego w sprawie do czasu zakończenia ww. postępowania odwoławczego. Pismem z dnia 26 marca 2019r. Dyrektor IAS poinformował Stronę o braku możliwości zawieszenia postępowania odwoławczego zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Wobec odmowy zmiany pozwolenia (tj. wydania z mocą wsteczną) na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia Strona nie może domagać się zwolnienia z ostatecznego cła antydumpingowego zgodnie z art. 254 UKC wobec towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym.

Dyrektor IAS wskazał, że zawarty w odwołaniu wniosek o zwrot lub umorzenie należności celnych na podstawie art. 120 UKC, został przekazany według właściwości do Naczelnika UCS.

3. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora IAS i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania, ewentualnie o umorzenie i zwrot uiszczonej przez Skarżącą należności z tytułu rozszerzonego cła antydumpingowego w oparciu o art. 120 UKC, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie:

- prawa materialnego, a to art. 1 ust. 5 w zw. z ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 z dnia 16 lutego 2017 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 925/2009 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż w celu uzyskania zwolnienia z ostatecznego cła antydumpingowego w stosunku do towarów przywożonych w okresie od 2 czerwca 2016r. do 16 lutego 2017r. niezbędne było stosowanie procedury końcowego przeznaczenia;

- prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 oraz art. 124 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez niezawarcie w treści decyzji uzasadnienia prawnego jej wydania oraz niewyjaśnienie przesłanek zastosowania przyjętej przez organ wykładni;

- prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez błędną ocenę w procesie wydawania decyzji istotnych elementów sprawy, w szczególności błędną ocenę twierdzeń Skarżącej, iż jest możliwe udowodnienie przez Skarżącą, że importowana przez nią folia stosowana była wyłącznie do dalszego przetwarzania (do użytku innego, niż domowy) oraz na niezależny charakter okoliczności, które doprowadziły do objęcia Skarżącej cłem antydumpingowym.

4. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia tego przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

5.3. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organ w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez ten organ przepisy prawa materialnego.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą w powyższym zakresie, należy podkreślić, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 Prawa celnego, do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10, 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169 § 1 i 1a, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy.

Pod użytym w art. 73 ust. 1 Prawa celnego pojęciem "odpowiedniości" należy rozumieć stosowanie przepisów O.p. z niezbędną modyfikacją wynikającą z przepisów prawa celnego, a w wielu przypadkach zaniechanie stosowania przepisów O.p.

Zatem w postępowaniu w sprawach celnych nie mają zastosowania przepisy dotyczące ogólnych zasad postępowania, zawarte w rozdziale 1 działu IV O.p., czyli także przywołany przez skarżącą Spółkę przepis art. 124 O.p. Niemniej jednak, zauważyć należy, że w preambule rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. U. UE. L 269/1 z dnia 10 października 2013 r.) zawarto odniesienia do takich zasad ogólnych, jak zasada legalizmu, zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu, czy zaufania do organów celnych.

Zdaniem Sądu organy do tych zasad się zastosowały. Organy podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zgromadziły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia końcowego rozstrzygnięcia w sprawie, realizując tym samym zasadę kompletności materiału dowodowego określoną w art. 187 § 1 O.p. W niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący rozpatrzono cały materiał dowodowy oraz dopuszczono jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Zauważyć przy tym należy, że organy nie kwestionowały udokumentowania przez stronę skarżącą, iż przedmiotowa folia przeznaczona jest do użytku innego niż domowy. Jednocześnie organy dokonały ustaleń w granicach zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 O.p. na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. W uzasadnieniach decyzji organy w sposób właściwy przedstawiły przesłanki, którymi kierowały się dokonując określenia ostatecznego cła antydumpingowego, przywołując ustalony w sprawie stan faktyczny oraz znajdujące doń zastosowanie, a stanowiące podstawę zapadłych rozstrzygnięć, przepisy prawa materialnego. Organ odwoławczy nadto odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Zapewniono przy tym czynny udział strony w postępowaniu, które prowadzone było z poszanowaniem przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie do organów.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, chybione są podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego.

5.4. Wobec uznania za bezzasadne zarzutów Skarżącej dotyczących naruszenia przepisów postępowania, należało zaaprobować stan faktyczny ustalony przez orzekający w sprawie organ (a przedstawiony w części historycznej niniejszego uzasadnienia – przyjęty przez Sąd za podstawę wyrokowania), a w tak ustalonym stanie faktycznym nie można skutecznie zarzucić, że organ ten naruszył przepisy prawa materialnego.

Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest zasadność określenia Skarżącej wysokości ostatecznego cła antydumpingowego, z tytułu sprowadzenia z Chińskiej Republiki Ludowej towaru w postaci folii aluminiowej, objętego zgłoszeniem celnym z dnia 15 listopada 2016 r., zaklasyfikowanego do kodu TARIC 7607 11 19 30 i 7607 11 19 40.

Organy stanęły na stanowisku, iż z uwagi na nieskorzystanie przez Skarżącą z procedury końcowego przeznaczenia, nie spełniono przesłanek pozwalających na zwolnienie przedmiotowego towaru z ostatecznego cła antydumpingowego na podstawie art. 1 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2017/271 z dnia 16 lutego 2017 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 925/2009 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej (Dz.U.UE.L. 2017.40.51 z dnia 17 lutego 2017 r., dalej jako "Rozporządzenie wykonawcze nr 2017/271").

Zdaniem Skarżącej natomiast, brak formalnego skorzystania z procedury końcowego przeznaczenia nie niweczy możliwości skorzystania przez Skarżącą ze zwolnienia ww. towaru z ostatecznego cła antydumpingowego, w sytuacji gdy faktycznie spełniła wymogi zastosowania tejże procedury (jest w stanie przedstawić ewidencję i rozliczenie z przywiezionych towarów, zapewnia pełną identyfikowalność wykorzystywanych towarów na każdym etapie produkcji, możliwa jest weryfikacja nadanego zaimportowanej folii aluminiowej przeznaczenia, którym nie był użytek domowy).

W tak zarysowanym sporze, rozpatrujący niniejszą sprawę Sąd rację przyznał organom.

Bezsporne w sprawie jest, iż Skarżąca zaklasyfikowała przedmiotowy towar do kodu TARIC 7607 11 19 30 i 7607 11 19 40. Klasyfikowana do tych kodów folia aluminiowa podlegała rejestracji w okresie od 2 czerwca 2016r. do dnia 17 lutego 2017r. na podstawie art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i poddające ten przywóz rejestracji (Dz.U. L 144 z 1 czerwca 2016 r. str. 35-41). A zatem przywieziony przez Skarżącą przedmiotowy towar klasyfikowany do ww. kodów TARIC, objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym, podlegał rejestracji.

Z uwagi na obchodzenie ceł antydumpingowych nałożonych na przywóz folii aluminiowej, klasyfikowanej do innego kodu TARIC aniżeli powyższe, w dniu 16 lutego 2017 r. Komisja (UE) wydała ww. Rozporządzenie wykonawcze nr 2017/271, które rozszerzyło uprzednio nałożone ostateczne cła antydumpingowe, obejmując w art. 1 ust. 1 cłem antydumpingowym w wysokości 30% przywóz do Unii folii aluminiowej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej objętej obecnie kodami TARIC m.in. o numerach 7607 11 19 30 oraz 7607 11 19 40.

Mając na uwadze wskazany przez Skarżącą w zgłoszeniu celnym kod TARIC nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowa folia należała do grupy towarów objętych ostatecznym cłem antydumpingowym na podstawie ww. rozporządzenia.

Natomiast istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia, czy Skarżąca spełniła warunki pozwalające na objęcie sprowadzonego przez nią towaru zwolnieniem z ostatecznego cła antydumpingowego na podstawie art. 1 ust. 5 w zw. z ust. 4 Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271.

Zgodnie z treścią art. 1 ust. 4 Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271, produkt opisany w ust. 1 jest zwolniony z ostatecznego cła antydumpingowego, jeśli jest on przywożony z innym przeznaczeniem niż do zastosowań jako folia aluminiowa do użytku domowego. Zwolnienie podlega warunkom ustanowionym w odpowiednich unijnych przepisach celnych dotyczących procedury końcowego przeznaczenia, w szczególności w art. 254 unijnego kodeksu celnego.

Stosownie do treści art. 1 ust. 5 ww. Rozporządzenia, cło rozszerzone na mocy ust. 1 jest pobierane od przywozu produktów pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/865 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2016/1036, z wyjątkiem produktów produkowanych przez przedsiębiorstwa wymienione w ust. 2 oraz zwalniając takie produkty, w odniesieniu do których można wykazać, że zostały one przeznaczone do zastosowań innych niż folia aluminiowa do użytku domowego, zgodnie z ust. 4.

Przywołany powyżej ust. 2 tego artykułu wymienia zaś przedsiębiorstwa produkujące wskazane w ust. 1 rodzaje folii aluminiowej, do których nie ma zastosowanie rozszerzenie ostatecznego cła antydumpingowego: Jiangsu Zhongji Lamination Materials Co. Ltd , Luoyang Wanji Aluminium Processing Co. Ltd, Xiamen Xiashun Aluminium Foil Co. Ltd. oraz Yantai Donghai Aluminum Foil Co. Ltd.

Dokonując wykładni przywołanych przepisów w pierwszej kolejności wskazać należy, iż formułują one dwie przesłanki (okoliczności) pozwalające na zwolnienie zarejestrowanego przywozu towarów z Chońskiej Republiki Ludowej z ostatecznego cła antydumpingowego. Pierwszą okolicznością jest fakt wyprodukowania towaru przez wskazane w przepisie przedsiębiorstwa. Jest to przesłanka samodzielna i w przypadku jej ziszczenia się – wystarczająca do zwolnienia przywiezionego towaru z ostatecznego cła antydumpingowego. Przywieziony przez Skarżącą towar nie został wyprodukowany przez żadne z ww. przedsiębiorstw, a zatem powyższa przesłanka zwolnienia z nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Okoliczność ta jest w sprawie bezsporna.

Natomiast odnosząc się do drugiej z przesłanek zwolnienia przedmiotowego towaru z ostatecznego cła antydumpingowego, Sąd zauważa, iż zrekonstruowanie całości normy prawnej pozwalającej na określenie szczegółowych warunków tegoż zwolnienia, wymaga odczytania jej z treści ust. 5 w powiązaniu z treścią ust. 4, do którego ten pierwszy wprost odsyła poprzez sformułowanie "zgodnie z ust. 4".

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że aby ziściła się druga przesłanka zwolnienia towaru z ostatecznego cła antydumpingowego, należy spełnić dwa warunki:

- po pierwsze należy wykazać, że folia aluminiowa została przywieziona z przeznaczeniem innym aniżeli do zastosowania jako folia aluminiowa do użytku domowego (ten warunek został sformułowany niejako dwukrotnie, w zbliżonej treści zarówno w ust. 4, jak i w ust. 5 artykułu 1 Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271);

- po drugie należy spełnić warunki ustanowione w odpowiednich unijnych przepisach celnych dotyczących procedury końcowego przeznaczenia, w szczególności art. 254 unijnego kodeksu celnego (ten warunek został sformułowany w ust. 4, do którego wprost odsyła in fine ust. 5 artykułu 1 Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271).

Przywołana powyżej procedura końcowego przeznaczenia polega na tym, iż towary dopuszczone do wolnego obrotu w Unii Europejskiej mogą być poddane uprzywilejowanemu traktowaniu taryfowemu lub całkowitemu albo częściowemu zwolnieniu z należności celnych na podstawie ich końcowego przeznaczenia. Procedura końcowego przeznaczenia należy do procedur specjalnych i skorzystanie z niej wymaga uzyskania odpowiedniego pozwolenia (stosownie do treści art. 211 ust. 1 lit. a unijnego kodeksu celnego). Uzyskanie takiego pozwolenia jest wymogiem skorzystania z procedury końcowego przeznaczenia. Pozwolenie takie określa warunki, na których zezwolono na stosowanie tejże procedury.

W związku z powyższym treść zrekonstruowanej normy prawnej, pozwalającej na zwolnienie z ostatecznego cła antydumpingowego przedmiotowego towaru, którego przywóz został zarejestrowany, a który nie został wyprodukowany przez wskazane przepisami przedsiębiorstwa, stanowi, że zwolnienie takie może być przyznane w sytuacji wykazania, że folia aluminiowa przywieziona została z innym przeznaczeniem aniżeli do zastosowania do użytku domowego, przy jednoczesnym spełnieniu warunków procedury końcowego przeznaczenia, w tym uzyskania stosownego pozwolenia.

Mając na uwadze tak odtworzoną normę prawną, Sąd stwierdza, iż dostrzega niedoskonałość jej sformułowania, poprzez dwukrotne (w dwóch ustępach tegoż samego przepisu art. 1 ww. Rozporządzenia) powtórzenie warunku pierwszego przy jednoczesnej nieznacznej zmianie jego brzmienia oraz wskazanie warunku drugiego w dwóch ustępach, w tym w jednym poprzez przytoczenie treści warunku (ust. 4), a w drugim (ust. 5) poprzez zawarcie odesłania do poprzedniego ustępu. Niemniej jednak zauważyć należy, iż zrekonstruowanie treści tejże normy prawnej przy użyciu li tylko wykładni językowej, nie nastręcza trudności, nie pozostawia wątpliwości oraz daje jednoznaczny rezultat.

Tym samym - wbrew wywodom skargi - nie istniała potrzeba zastosowania w niniejszej sprawie wykładni celowościowej ani systemowej omawianych przepisów. Zasady wykładni przepisów prawa przyjmują pierwszeństwo wykładni językowej. Dopiero gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów, to dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych, w tym wykładni systemowej, celowościowej czy historycznej. Jednakże w wyniku zastosowania pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych nie jest możliwe przyjęcie takiego sposobu rozumienia interpretowanego przepisu, który byłby sprzeczny z jego rozumieniem wynikającym z wykładni językowej (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2019 r. sygn. akt II FSK 369/17).

Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że spełnienie przez Skarżącą pierwszego warunku omawianego zwolnienia – wykazanie, że folia aluminiowa została przywieziona z przeznaczeniem innym aniżeli do zastosowania jako folia aluminiowa do użytku domowego – było w niniejszej sprawie bezsporne. Strona przedłożyła dowody w postaci certyfikatów ISO, BS OHSAS, BRC, certyfikatu koszerności, opisów poszczególnych procesów technologicznych wskazujących na wykorzystanie folii aluminiowej wyłącznie do produkcji opakowań giętych. Organy w wydanych decyzjach nie kwestionowały faktu udokumentowania przez Skarżącą przeznaczenia folii do zastosowań innych niż użytek domowy.

Odnosząc się natomiast do drugiego warunku omawianego zwolnienia – spełnienia przez Skarżącą warunków dotyczących procedury końcowego przeznaczenia, Sąd stwierdza, że prawidłowo oceniły organy, że nie doszło do jego ziszczenia się. Wskazać bowiem należy, że w dacie zgłoszenia celnego, tj. w dniu 15 listopada 2016r., Skarżąca nie dysponowała pozwoleniem na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia. Natomiast przedłożone przez Skarżącą pozwolenie na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia dla sprowadzanej folii aluminiowej do innych zastosowań (zaklasyfikowanej do kodu TARIC 7607 11 19 60) zostało wydane dopiero w dniu 2 maja 2018 r. i jest ważne od tego dnia do dnia 20 marca 2021 r., tym samym nie obejmuje rozpatrywanego w niniejszej sprawie zgłoszenia celnego.

Ponadto, mając na uwadze możliwość udzielenia przez organy celnego pozwolenia z mocą wsteczną, określonego w art. 211 ust. 2 unijnego kodeksu celnego, wskazać należy, że na dzień wydania przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji (2 sierpnia 2019 r.), Skarżąca nie dysponowała również pozwoleniem na korzystanie z procedury końcowego udzielonym z mocą wsteczną, odnoszącym się do przedmiotowego zgłoszenia celnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. bowiem decyzją z dnia 20 marca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy zmiany pozwolenia na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia we wnioskowanym zakresie, tj. wydania pozwolenia z mocą wsteczną.

W ocenie Sądu Skarżąca właściwie odczytuje ww. normy i mając pełną świadomość ich treści wystąpiła, jak wskazano wyżej, o pozwolenie na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia dla sprowadzanej folii aluminiowej do innych zastosowań (zaklasyfikowanej do kodu TARIC 7607 11 19 60) i je uzyskała, ale końcowego przeznaczenia ze skutkiem dopiero od dnia 2 maja 2018 r. W konsekwencji, Skarżąca z pełną świadomością wystąpiła także o pozwolenie na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia udzielonym z mocą wsteczną, odnoszącym się do przedmiotowego zgłoszenia celnego. Jednakże jak wskazano wyżej, wniosek ten został załatwiony odmownie.

Tym samym, zasadnie oceniły organy, że Skarżąca nie dysponowała pozwoleniem na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia w odniesieniu do przedmiotowego zgłoszenia celnego z dnia 15 listopada 2016 r.

Ponownie podkreślić należy, w kontekście podnoszonej przez Skarżącą argumentacji, że dla ziszczenia się warunku zwolnienia z ostatecznego cła antydumpingowego nie wystarczy faktyczne wykazanie spełnienia przez Skarżącą obowiązków, którymi byłaby objęta gdyby ubiegała się o skorzystanie z procedury końcowego przeznaczenia, lecz konieczne jest poddanie tejże procedurze przedmiotowego towaru objętego danym zgłoszeniem celnym. Procedura końcowego przeznaczenia wymaga zezwolenia organów celnych (udzielanego w stosownym pozwoleniu za korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia), nakładając na przedsiębiorcę obowiązek złożenia wniosku oraz obowiązek prowadzenia ewidencji i rozliczania się z przywiezionych towarów w ramach tejże procedury, która winna odbywać się pod nadzorem celnym.

Na marginesie Sąd zauważa w tym miejscu, że z urzędu jest mu wiadomym, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 1 sierpnia 2019r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 496/19, uchylono ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 20 marca 2019 r. w przedmiocie wydania pozwolenia z mocą wsteczną oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Orzeczenie to jest nieprawomocne. Niemniej jednak okoliczność ta nie przesądza o ziszczeniu się materialnych przesłanek zwolnienia przedmiotowego towaru z ostatecznego cła antydumpingowego. Orzeczenie to jedynie wyeliminowało z obrotu decyzje, którymi odmówiono stronie przyznania jej pozwolenia na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia z mocą wsteczną. Nie oznacza to jednakże, że pozwolenie takie zostało stronie skarżącej przyznane, wręcz przeciwnie – sprawa powróciła na etap rozpatrywania wniosku Skarżącej o zmianę pozwolenia na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia poprzez przyznanie mu mocy wstecznej od dnia 2 czerwca 2016 r. Nie wpływa to zatem na prawidłowość poczynionej przez organ odwoławczy konstatacji, że na dzień wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, pozwolenie z mocą wsteczną nie zostało Skarżącej udzielone. Jeżeli natomiast Skarżąca uzyska pozwolenie na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia z mocą wsteczną, będzie miała możliwość złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją i okoliczność ta będzie podlegała ocenie w tym postępowaniu.

Reasumując, przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 15 listopada 2016 r. folii aluminiowej sklasyfikowanej do kodu TARIC 7607 11 19 30 i 7607 11 19 40, podlegającego rejestracji, pomimo wykazania przeznaczenia towaru do innego zastosowania aniżeli użytek domowy, nie może podlegać zwolnieniu z ostatecznego cła antydumpingowego na podstawie art. 1 ust. 5 w zw. z ust. 4 Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271, z uwagi na brak dysponowania przez Skarżącą pozwoleniem na skorzystanie z procedury końcowego przeznaczenia. Tym samym zasadnym było określenie ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 30% od wartości zgłoszonego towaru.

Wobec tego Sąd stwierdza, że organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę wydanych decyzji, a których naruszenie zarzuciła Skarżąca. W świetle powyższego za pozbawiony uzasadnionych podstaw uznaje Sąd zarzut naruszenia przepisów art. 1 ust. 4 i 5 Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271.

Skoro zaś interpretacja ww. przepisów była prawidłowa, a organ nie kwestionował okoliczności wykazania przez Skarżącą, że przedmiotowy towar był przeznaczony do zastosowania innego aniżeli do użytku domowego, to wbrew twierdzeniom Skarżącej nie było potrzeby weryfikacji przez organ, czy zaimportowana folia była przeznaczona do dalszego przetwarzania, ani zobowiązania Skarżącej do stworzenia bądź wypracowania innej dokumentacji, niezbędnej w celu uzyskania zwolnienia.

Stwierdzić przy tym należy, że – wbrew wywodom skargi – wobec niespełnienia przez Skarżącą wprost określonych w przepisach prawa wspólnotowego wymogów formalnych objęcia zwolnieniem z ostatecznego cła antydumpingowego, w rozpatrywanej sprawie nie mogą mieć decydującego znaczenia poprzez wpływ na treść podjętego przez organy rozstrzygnięcia podniesione przez Skarżącą zasady ochrony interesów w toku ani zasada równego traktowania i konkurencyjności.

Sąd wskazuje w tym miejscu, iż mimo, że nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na podstawie Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271, które weszło w życie w dniu 18 lutego 2017 r., w odniesieniu do towaru wskazanego w zgłoszeniu celnym (a zatem przed wejściem w życie ww. Rozporządzenia), stanowi przejaw działania prawa wstecz, to jednakże jest dopuszczalne w świetle prawa wspólnotowego, z uwagi na konieczność ochrony rynku wspólnotowego przed praktykami dumpingowymi. Zasada lex retro non agit w odniesieniu do przepisów prawa materialnego nie ma bezwzględnego charakteru. Pogląd taki jest również prezentowany w orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości (por. wyrok TS z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawie C-376/02, ZOTSiS 2005/4B-/I-3445, PP 2005/6/51, ECR 2005/4B-/I-3445). Prawo unijne, z uwagi na chronione dobro (zapobieganie występowaniu nierównych warunków konkurencji na rynku wewnętrznym UE) oraz procedury obowiązujące przy badaniu działań dumpingowych, świadomie dopuszcza zatem możliwość nakładania ostatecznych ceł antydumpingowych z mocą wsteczną, pod warunkiem uprzedniego objęcia przywozu towaru rejestracją. Rejestracja sprowadzanych towarów prowadzona jest w celu nałożenia na nie w przyszłości ceł antydumpingowych, o ile dochodzenie potwierdzi stosowanie takich praktyk handlowych. Komisja Europejska informację dotyczącą wszczęcia dochodzenia, które może zakończyć się nałożeniem cła antydumpingowego, podaje do publicznej wiadomości. Towar będący przedmiotem zgłoszenia celnego należał do produktów, co do których rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu nieznacznie zmienionych rodzajów folii aluminiowej z Chińskiej Republiki Ludowej i poddające ten przywóz rejestracji (Dz.Urz.UE.L 144/35 z dnia 1 czerwca 2016 r. ze zm.) przewidywało obowiązek rejestracji. W związku z powyższym towary sprowadzone w czasie trwania dochodzenia i przed wejściem w życie Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271, a zatem między 2 czerwca 2016 r. a 17 lutego 2017 r., zarejestrowane na podstawie ww. Rozporządzenia wykonawczego nr 2016/865, podlegają cłu antydumpingowemu.

Zasadnie organ wskazał, że w sytuacji gdyby Skarżąca zaklasyfikowała przedmiotowy towar do kodu TARIC 7607 11 19 60, który został przewidziany dla folii aluminiowej do zastosowań innych, niż jako folia aluminiowa do użytku domowego, wówczas zgłoszenie celne nie podlegałoby rejestracji, a jednocześnie objęte byłoby wymogiem posiadania pozwolenia na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia, a w konsekwencji nie podlegałoby ostatecznemu cłu antydumpingowemu.

Na marginesie wskazać należy, że powołanie przez organ drugiej instancji przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego w czasie, gdy obowiązywało już rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U. L 269 z 10 października 2013 r.) nie jest uchybieniem mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w sytuacji, gdy w istotnym dla sprawy zakresie regulacje tych aktów prawnych są tożsame. Zresztą organ I instancji w podstawie prawnej decyzji wskazał prawidłowo przepisy UKC.

Konkludując poczynione rozważania, Sąd powtarza w tym miejscu, że dokonana przez organy wykładania przepisów prawa materialnego była prawidłowa, a przeprowadzone przez organy postępowanie nie uchybiało przepisom proceduralnym, zaś wszystkie podniesione w skardze zarzuty zostały przez Sąd rozpatrzone i uznane za niezasługujące na uwzględnienie.

5.5. Odnosząc się natomiast do podniesionego w skardze wniosku Skarżącej o umorzenie i zwrot uiszczonej przez Skarżącą należności z tytułu rozszerzonego cła antydumpingowego w oparciu o art. 120 UKC, a także obszernej argumentacji przywołanej w tym zakresie, Sąd stwierdza, że wniosek ten nie mógł zostać rozpatrzony w niniejszym postępowaniu, które dotyczy określenia wysokości ostatecznego cła antydumpingowego. Wniosek ten, jako niedotyczący niniejszej sprawy, jest rozpatrywany w odrębnym trybie postępowania, o czym organ odwoławczy powiadomił Stronę w zaskarżonej decyzji, wskazując, iż jej wniosek został przekazany do rozpatrzenia według właściwości Naczelnikowi UCS.

5.6. Po dokonaniu kontroli Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

5.7. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako nieuzasadnioną.