Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2989/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 28 ust. 1, art. 30 ust. 5, art. 37 ust. 1, art. 48, art. 50-51
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant sekretarz sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 381/12 w sprawie ze skargi W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 381/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uwzględniając skargę W. sp. z o.o. w G., uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", w [...] z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", dla miasta na prawach powiatu [...], na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, nakazał "l." Sp. z o.o. w G. rozbiórkę nośnika reklamowego przy al. [...] w G. (działka nr [...]).

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w trakcie oględzin ustalił, że na ww. nieruchomości, przy granicy z działkami nr [...] i [...], wybudowano nośnik reklamowy składający się z fundamentu żelbetowego usytuowanego na gruncie (niezagłębiony), słupa i tablicy reklamowej. Wymiary fundamentu nośnika w planie wynoszą 3,1 m x 4,6 m, natomiast grubość stopy żelbetowej pomierzona na skraju fundamentu wynosi 45 cm. Organ stwierdził, że w dniu 18 sierpnia 2009 r. Spółka zgłosiła zamiar budowy polegającej na montażu reklamy wolnostojącej nietrwale związanej z gruntem na działce nr [...]. Do zgłoszenia załączono "Projekt reklamy wolnostojącej nietrwale związanej z gruntem". Zgodnie z projektem wymiary fundamentu wynoszą w planie 5,0 m x 5,0 m, natomiast grubość płyty fundamentowej wynosi od 25 cm (po obwodzie) do 60 cm (pod słupem). Słup wykonany jest z rury stalowej okrągłej 273 x 20 mm, wysokość słupa do spodu tablicy wynosi 6,0 m. Tablica konstrukcji stalowej posiada wymiary 5,0 m x 2,8 m. Z porównania wymiarów zamontowanego fundamentu z wymiarami przyjętymi w ww. projekcie załączonym do zgłoszenia wynika, że uległy one zmianie.

Organ wskazał, że prowadził już postępowanie w sprawie usytuowanego w tym samym miejscu samowolnie wybudowanego nośnika reklamowego. Zgodnie z ustaleniami dokonanymi w trakcie wizji w dniu 6 maja 2010 r., nośnik wybudowano we wrześniu lub październiku 2009 r. na podstawie zgłoszenia do właściwego organu z dnia 18 sierpnia 2009 r. Postępowanie zostało umorzone decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., w związku ze stwierdzeniem, że nośnik reklamowy został zdemontowany. Fakt rozebrania nośnika, wybudowanego na podstawie zgłoszenia z 18 sierpnia 2009 r. uniemożliwia ponowne oparcie się na tym samym zgłoszeniu przy ponownej budowie (montażu) nośnika przeprowadzonej w dniu 19 sierpnia 2010 r. Ponadto budowa przedmiotowego nośnika reklamowego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę niezależnie od tego czy fundament nośnika jest zagłębiony w gruncie czy nie. Przedmiotowa budowla jest obiektem trwale związanym z gruntem.

Z uwagi powyższe, postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. PINB dla miasta na prawach powiatu [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wstrzymał budowę i nałożył obowiązek dostarczenia dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 ustawy. Dokumenty te nie zostały przedłożone i dlatego organ orzekł rozbiórkę nośnika reklamowego.

W odwołaniu "I." Sp. z o.o. podniosła, że sporna reklama nie jest inwestycją wymagającą pozwolenia na budowę, a nawet gdyby była, to zaistniałe w sprawie okoliczności uniemożliwiają takie rozstrzygnięcie.

Zaskarżoną decyzją [...] WINB uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że nie zgadza się z poglądem organu I instancji, że rozebranie nośnika, wybudowanego uprzednio na podstawie zgłoszenia z dnia 18 sierpnia 2009 r., uniemożliwia ponowne oparcie się na tym samym zgłoszeniu przy ponownej budowie – montażu nośnika – przeprowadzonej w dniu 19 sierpnia 2010 r. W ocenie organu odwoławczego bez znaczenia pozostaje fakt, że uprzednio, w miejscu gdzie obecnie znajduje się nośnik reklamowy wybudowany był inny nośnik, który został przez inwestora dobrowolnie rozebrany. Zdaniem organu II instancji przedmiotowy obiekt budowlany został prawidłowo zakwalifikowany. Wykonywanie obiektu budowlanego klasyfikowanego jako budowla, którą stanowi wolno stojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, jest takim rodzajem robót budowlanych, które wymagają pozwolenia na budowę. Rozważania te podjęte powinny być jednakże na etapie przyjmowania zgłoszenia. Przyjęcie zgłoszonych robót budowlanych w zakresie wykonania wolnostojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego było wadliwe. Inwestor, podejmując roboty budowlane w takim stanie rzeczy, działał w zaufaniu do organów administracji publicznej. Nie oznacza to jednak braku możliwości jakiejkolwiek ingerencji organów nadzoru budowlanego. Roboty budowlane wymagające z mocy ustawy pozwolenia na budowę, a wykonane na podstawie przyjętego wadliwie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia, stanowią przypadek opisany w art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, co z kolei obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji z art. 51 ust. 1 pkt 1-2 ustawy. Odnosząc się do argumentów odwołania, organ odwoławczy wskazał, że w sytuacji przyjętego wadliwie przez organ administracji zgłoszenia o zamiarze wykonania robót budowlanych zastosowanie ma tryb naprawczy określony w art. 50-51 ustawy Prawo budowlane.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W. Sp. z o.o., wnosząc o uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z akt sprawy nr [...].

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dowolnym i nieprawdziwym ustaleniu, że "I." Sp. z o.o. dobrowolnie rozebrała uprzednio wybudowany nośnik reklamowy,

- art. 30 ust. 1 oraz ust. 5 Prawa budowlanego polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że "I." Sp. z o.o. wybudowała w dniu 19 sierpnia 2010 r. nośnik reklamowy w oparciu o dokonane zgłoszenie,

- art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego, które miało wpływ na wynik sprawy polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że przepis ten nie znajdzie zastosowania w przedmiotowej sprawie, podczas gdy winien on znaleźć zastosowanie,

- art. 50-51 Prawa budowlanego, które miało wpływ na wynik sprawy polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że przepisy te znajdą zastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy brak jest podstaw dla ich zastosowania.

W odpowiedzi na skargę [...] WINB wniósł o jej oddalenie, powtarzając dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 381/12, uwzględniając skargę wskazał, że w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego ustawodawca określił katalog inwestycji, których wykonanie wymaga uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi administracji. Instytucja zgłoszenia jest złagodzeniem obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę w stosunku do wskazanych w ustawie robót budowlanych. Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego).

Następnie Sąd I instancji nie zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, zgodnie z którym zgłoszenie uprawnia do wielokrotnego wykonywania tych samych robót we wskazanym powyżej dwuletnim okresie. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd wskazał, że instytucja zgłoszenia będąca wyrazem liberalizacji postępowania budowlanego nie pozbawia systemu reglamentacji robót budowlanych jego podstawowej funkcji, którą jest bezpieczeństwo procesu budowlanego. Z tego względu Sąd uznał, że prawo do wykonania określonych zgłoszeniem robót budowlanych zostaje zrealizowane wraz z wykonaniem tych robót i nie rozciąga się na ponowne wykonywanie tych samych robót bez względu na przyczynę takiego zamierzenia. Realizacja przedmiotowego uprawnienia rozpoczyna się wraz z rozpoczęciem określonych robót i kończy się równocześnie z zakończeniem inwestycji.

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy Sąd wyjaśnił, że co prawda inwestor rozebrał reklamę realizowaną na podstawie zgłoszenia, to jednak okoliczność ta nie miała wpływu na pozbawienie się materialnego skutku tegoż zgłoszenia poprzez dobrowolną rozbiórkę nośnika reklamowego.

Sąd I instancji, powołując się na treść art. 29 ust. 1, art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego, stwierdził, że instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma wyłączne zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z 10 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1360/09; i z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 323/11, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie www.nsa.gov.pl).

Sąd I instancji wskazał, że przedmiotowa reklama jest trwale związana z gruntem. Została umieszczona na betonowym fundamencie, położonym częściowo poniżej poziomu gruntu. Ponadto Sąd zaaprobował stanowisko NSA zaprezentowane w cytowanych powyżej wyrokach, zgodnie z którym obiekt budowlany trwale związany z gruntem może posiadać prefabrykowany lub murowany fundament, albo odpowiednio przygotowane podłoże wymagające wykonania stosownych robót budowlanych. Decydujące znaczenie ma wielkość urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa.

W świetle powyższego Sąd I instancji stwierdził, że organy obu instancji, analizując konstrukcję, rozmiar i sposób posadowienia przedmiotowego nośnika, prawidłowo stwierdziły, że jego wykonanie wymagało pozwolenia na budowę.

Z uwagi na fakt, że wykonanie spornej reklamy wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, zaś inwestor wykonał ją bez takiego pozwolenia, a zgłoszenie zostało zrealizowane poprzez wykonanie innego nośnika, Sąd za prawidłowe uznał wszczęcie procedury z art. 48 Prawa budowlanego, natomiast brak było podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej celem prowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu I instancji zaskarżona decyzja została wydana zatem z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła "I." Sp. z o.o. w G., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; w razie zaistnienia przesłanek z art. 188 p.p.s.a. – uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi; oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.

- art. 50-51 Prawa budowlanego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie przepisy te nie znajdują zastosowania podczas gdy w sprawie zachodzą podstawy do ich zastosowania;

- art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie przepisy te znajdują zastosowania podczas gdy w sprawie nie zachodzą podstawy do ich zastosowania.

Ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niepodanie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej, na której Sąd Wojewódzki oparł rozstrzygnięcie;

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez zastosowanie określonego w ustawie środka kontroli legalności i uchylenie zaskarżonej decyzji Pomorskiego WINB pomimo braku podstaw do jego zastosowania;

- art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie podczas gdy w sprawie zachodzą podstawy do jego zastosowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 50-51 oraz art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego.

Rozpoznając wskazane powyżej zarzuty w pierwszej kolejności omówienia wymaga kwalifikacja robót budowlanych związanych z wybudowaniem nośnika reklamowego przy al. [...] w G. na działce nr [...]. W tym zakresie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że objęty w niniejszej sprawie postępowaniem administracyjnym nośnik reklamowy wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Na potwierdzenie swojego stanowiska Sąd I instancji przywołał treść art. 29 ust. 1, art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego, jak również dokonał prawidłowej wykładni wskazanych przepisów. Ponieważ w niniejszej sprawie nie jest kwestionowane to, że doszło do powstania w wyniku montażu nośnika reklamowego, a więc nie do jego instalowania, nie ulega wątpliwości, że wykonanie takich robót budowlanych w określonym miejscu nie spełnia hipotezy z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach wielokrotnie wskazywał, że art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 982/07; wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1078/10, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Ponadto Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że przedmiotowa reklama jest trwale związana z gruntem. Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się bowiem do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. O tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem (por. wyroki NSA: z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05; z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06; z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 982/07; z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07; z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 186/07; z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1331/08; z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08; z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 25/10, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych).

W ramach omawianych zarzutów dotyczących naruszenie norm prawa materialnego Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że przedmiotowy nośnik reklamowy został wybudowany bez pozwolenia na budowę, natomiast dokonane uprzednio przez inwestora zgłoszenie nie mogło już dotyczyć budowy przedmiotowej inwestycji. W tym zakresie Sąd I instancji zasadnie wskazał, że do przystąpienia do wykonania robót budowlanych uprawnia określony system reglamentacyjny, w tym poprzez dokonanie zgłoszenia. Strona skarżąca kasacyjnie winna mieć na względzie, że ustawa – Prawo budowlane reguluje w określony sposób proces inwestycyjny. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, co do zasady pozwolenie na budowę (z wyjątkami określonymi w art. 29-31) uprawnia do podjęcia przez inwestora robót budowlanych. Proces ten kończy się wraz z wybudowaniem obiektu budowlanego oraz poddaniem go rygorom związanym z przystąpieniem do użytkowania. Wtedy to ostatecznie można mówić o zakończeniu procesu inwestycyjnego. Uprawnienie inwestora (wynikające czy to z pozwolenia na budowę, czy – zgłoszenia) zostaje zrealizowane wraz z wykonaniem określonych w takim uprawnieniu robót. Stąd w oparciu o to samo pozwolenie na budowę nie jest możliwe wybudowanie nowego obiektu w miejsce istniejącego. Wielokrotnie w orzecznictwie wskazywano, że w takiej sytuacji mamy do czynienia z klasycznym przykładem samowoli budowlanej, która uprawnia zastosowanie trybu z art. 48 Prawa budowlanego. Oznacza to, że w oparciu o to samo pozwolenie na budowę lub zgłoszenie nie jest uprawnione przystąpienie do budowy kolejnego obiektu budowlanego, zaś okres ważność pozwolenia (art. 37 ust. 1), czy też zgłoszenia (art. 30 ust. 5) oznacza wyłącznie okres, w którym inwestor ma prawo skorzystać z tego uprawnienia, poprzez rozpoczęcie robót budowlanych. Dlatego Sąd I instancji zasadnie wypowiedział tezę, zgodnie z którą prawo do wykonania określonych w zgłoszeniu robót budowlanych zostaje zrealizowane wraz z wykonaniem tych robót i nie rozciąga się na ponowne wykonywanie tych samych robót bez względu na przyczynę takiego zamierzenia. Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca kasacyjnie w oparciu o dokonane zgłoszenie wykonała już raz nośnik reklamowy, jednak w wyniku wszczętego w ramach nadzoru budowlanego postępowania, dokonała rozbiórki zrealizowanego uprzednio nośnika reklamowego w oparciu o to zgłoszenie. W takich okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy strona skarżąca kasacyjna w świetle obowiązujących przepisów ustawy – Prawo budowlane nie może oczekiwać legalizacji nowowybudowanego nośnika reklamowego, w tzw. postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie art. 50-51 Prawa budowlanego, ponieważ w oparciu o dokonane zgłoszenie wybudowała już raz nośnik reklamowy, który następnie został rozebrany. Nie ulega zatem wątpliwości, że takim działaniem inwestor pozbawił się materialnego skutku zgłoszenia, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji.

Z tych względów należało uznać za nieusprawiedliwione zarzuty dotyczące naruszenia art. 50-51 oraz art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego, ponieważ Sąd I instancji niewadliwie stwierdził, że w niniejszej sprawie wszczęcie postępowania w trybie art. 48 Prawa budowlanego. było prawidłowe.

Z powyższego wywodu wynika, że Sąd I instancji, wydając zaskarżony wyrok, oparł się na określonej postawie prawnej. Jednoznacznie z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że stanowisko Sądu I instancji oparte zostało na interpretacji treści art. 29 ust. 1, art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego, a jako podstawę prawną zaskarżonego wyroku Sąd wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Nieusprawiedliwiony jest zatem zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ w skarżonym zakresie uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawiera żadnych wad.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a., wskazania wymaga, że Sąd I instancji, dokonując omawianej powyżej oceny zaskarżonej decyzji, prawidłowo zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i uchylił zaskarżoną decyzję. W przedmiotowej sprawie brak było bowiem podstaw do zastosowania art. 151 p.p.s.a., ponieważ – o czy już wyżej była mowa – w sprawie tej prawidłowe było wszczęcie postępowania w trybie art. 48 Prawa budowlanego, a nie jak to stwierdził organ II instancji – tryb z art. 50-51 Prawa budowlanego.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.