Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 1093/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-04-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178, art. 197 par. 2 i art. 88
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie podatku od środków transportu za 2011 r. - w zakresie zażalenia z dnia 10 marca 2014 r. na postanowienie z dnia 13 lutego 2014 r. i wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 13 lutego 2014 r. postanawia: I. odrzucić zażalenie K. M. z dnia 10 marca 2014 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 lutego 2014 r. o odrzuceniu skargi; II. odrzucić wniosek K. M. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 lutego 2014 r. o odrzuceniu skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 13 lutego 2014 r. WSA odrzucił skargę K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od środków transportu za 2011 r., z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi.

Odpis postanowienia z uzasadnieniem i stosownym pouczeniem o trybie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony skarżącemu w dniu 3 marca 2014 r. (k.43 akt sądowych).

W dniu 10 marca 2014 r. skarżący złożył osobiście zażalenie na postanowienie sądu z dnia 13 lutego 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zażalenie, jak również wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do jego wniesienia jako niedpouczczalne podlegają odrzuceniu.

Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) stanowi, że od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wskazane w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Z powyższego wynika, że środek prawny w postaci zażalenia jest dopuszczalny jedynie wówczas, gdy ustawa wyraźnie stanowi o możliwości jego wniesienia.

Postanowienie o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w rozumieniu art. 173 § 1 p.p.s.a. Od każdego takiego postanowienia, bez względu na przyczynę odrzucenia skargi, służy skarga kasacyjna, o czym skarżący został prawidłowo pouczony (potwierdzenie odbioru k. 43 akt sądowych).

Z uwagi na powyższe, zażalenie skarżącego z dnia 10 marca 2014 r. jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

W konsekwencji odrzuceniu podlegał również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi. Skoro bowiem w ogóle nie jest dopuszczalne w drodze zażalenia zaskarżenie postanowienia o odrzuceniu skargi, to nie może w tym zakresie dojść do uchybienia terminu do wniesienia zażalenia.

Stąd też przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu jako z mocy ustawy niedopuszczalny podlegał odrzuceniu, na podstawie art. 88 p.p.s.a., bez jego merytorycznego rozpatrzenia.

Mając na względzie powyższe, na postawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I postanowienia, a na podstawie art. 88 p.p.s.a., jak w pkt II postanowienia.