Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2561/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153 ppsa w zw. z art.  35 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2015 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r.; nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

W dniu [...] stycznia 2012 r. inwestor - [...] Sp. z o.o. i Spółka, Spółka Komandytowa złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę centrum handlowego [...] z częścią mieszkalną i garażem w bryle budynku na dz. nr ew. [...],[...],[...] obr. [...] (przy ul. [...]) w [...].

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy, Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia na podstawie art. 82 ust. 2, art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej: "k.p.a." - zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. i Spółka, Spółka Komandytowa, pozwolenia na budowę centrum handlowego [...] z częścią mieszkalną i garażem w bryle budynku na dz. nr ew. [...],[...],[...] obr. [...] (przy ul. [...]) w [...].

Organ ustalił, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje działki: nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...], dz. nr [...] obr. [...].

Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...], wniosła odwołanie od ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2013r.

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] kwietnia 2013 r.

Na wstępie uzasadnienia organ powołał treść art. 35 ust 1. Prawa budowlanego i wskazał, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego i spełnia wymagania § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462) oraz jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Nadto projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane.

Organ wskazał, że inwestor legitymuje się również decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, stwierdzającą brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla realizacji inwestycji polegającej na budowie centrum handlowego [...] z częścią mieszkalną i garażem w bryle budynku na dz. nr ew. [...],[...],[...] obr. [...] (przy ul. [...]) w [...].

Przedłożony projekt jest zgodny z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] – obszar [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] września 2010 r.

Wskazał, że projektowana inwestycja znajduje się na obszarze oznaczonym w planie symbolem UMW1, którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa usługowa i mieszkaniowa wielorodzinna. Dla powyższych terenów dopuszcza się realizację funkcji towarzyszącej takiej jak: garaże, miejsca postojowe, infrastruktura techniczna, dojścia i dojazdy, ogrodzenia i małą architekturę. Nadto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wyklucza w tym obszarze realizacji centrum handlowego.

W dalszej części uzasadnienia, ustosunkowując się do zarzutów skarżących, Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestor powinien zapewnić 20 miejsc parkingowych na każde 1000 m powierzchni usług, pomieszczeń technicznych gospodarczych i magazynowych, natomiast dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - 1 miejsce parkingowe dla lokalu mieszkalnego o powierzchni do 60 m2 i 1,2 miejsca parkingowego dla lokalu mieszkalnego o powierzchni powyżej 60m2. Zatem inwestor powinien zapewnić przynajmniej 329 miejsc parkingowych, natomiast projekt budowlany przewiduje realizację 476 miejsc parkingowych w garażach podziemnych, tym samym zarzut dotyczący niewystarczającej ilości miejsc parkingowych organ uznał za bezpodstawny.

Następnie uznał, że zarzut dotyczący naruszenia stosunków wodnych na działkach sąsiednich jest nieuzasadniony, bowiem z analizy warunków hydrogeologicznych (tom X B projektu budowlanego) wynika, że realizacja przewidzianego odwodnienia roboczego wykopu nie wywoła negatywnego oddziaływania na tereny przyległe do granic działki, nie stwarza zagrożenia dla roślin i obiektów budowlanych.

Odnośnie zarzutu, iż projektowany budynek nie stanowi śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej, organ podkreślił, iż w przepisach brak jest definicji śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej. Jedynie w § 3 pkt 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), prawodawca podał definicję legalną dla potrzeb rozporządzenia, zgodnie z którą, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o zabudowie śródmiejskiej - należy przez to rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. Rejon ulicy [...] w [...] spełnia wymogi tej definicji. Dodał, że dla spełnienia cech śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej nie ma znaczenia, czy w wyniku uzupełnienia dotychczasowej zabudowy, wybudowany zostanie nowy budynek, tworząc jedną pierzeję z budynkami dotychczas istniejącymi, czy też nowo wybudowany budynek zagęści dotychczas istniejącą luźną zabudowę w głębi działek (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 1078/10).

Odnosząc się do zarzutu zacienienia sąsiednich budynków wskazał, iż z ponownie przeprowadzonej analizy zacieniania i przesłaniania, dołączonej do akt sprawy przy piśmie z dnia [...] lipca 2014 r., wynika, że przedmiotowa inwestycja nie narusza ustaleń przepisu § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W ocenie Wojewody [...] organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Wspólnota Mieszkaniowa "[...] " w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, prawomocnym wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2322/13, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...].

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. W postępowaniu odwoławczym nie wyjaśniono dostatecznie najistotniejszej z punktu widzenia skarżących okoliczności, to jest naruszenia przepisów w zakresie minimalnego czasu nasłonecznienia mieszkań w budynkach Wspólnoty. Ponadto uzasadnienie decyzji organu II instancji w tym zakresie, nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Na wstępie organ powielił swoje uzasadnienie zawarte w decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. wskazując na prawidłowość złożenia przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę centrum handlowego [...] z częścią mieszkalną i garażem w bryle budynku na dz. nr ew. [...],[...],[...] obr. [...] (przy ul. [...]) w [...]. Ponownie ustosunkował się do zarzutów skarżących dotyczących niewystarczającej ilości miejsc parkingowych oraz naruszenia stosunków wodnych na sąsiednich działkach.

Następnie będąc związany, w myśl art. 153 p.p.s.a. oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2014 r. wydanego w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2322/13, odniósł się do zarzutu zacienienia sąsiednich budynków. Wskazał, że jak wynika z ponownie przeprowadzonej analizy zacieniania i przesłaniania, dołączonej do akt sprawy przy piśmie z dnia [...] lipca 2014 r., przedmiotowa inwestycja nie narusza ustaleń przepisu § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Wyjaśnił, że zgodnie z przepisem § 13 ww. rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 600, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłonienia. Z powyższego wynika, iż niezbędnym warunkiem prawidłowego ustalenia odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, jest precyzyjne, jednoznaczne wyznaczenie w płaszczyźnie poziomej kąta 600, z usytuowaniem jego wierzchołka w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, a następnie zbadanie, czy między ramionami tak wyznaczonego kąta, w odległości mniejszej niż wysokość przesłonienia, nie znajduje się obiekt przesłaniający.

Zgodnie z § 13 ust. 4 rozporządzenia, odległości, o których mowa w § 13 ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszane nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej.

Organ wskazał, że zgodnie z § 60 ust. 2 ww. rozporządzenia w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia.

Z dołączonej do akt sprawy analizy przesłonienia i zacieniania budynków sąsiednich wynika, iż zachowany został warunek doświetlenia światłem dziennym co najmniej 1,5 h dziennie. Spełniony więc został warunek wynikający z § 60 ust. 2 ww. rozporządzenia, ponieważ nie ulega wątpliwości, iż omawiana nieruchomość położona jest na terenie zabudowy śródmiejskiej uzupełniającej.

Zgodnie z zaleceniami wskazanymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2322/13, organ administracji dokonał analizy zacienienia i nasłonecznienia mieszkań w budynkach Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...], z której wynika, że nie został naruszony przepis § 13 oraz 60 ust. 2 ww. rozporządzenia.

Ponadto Wojewoda [...] podniósł, że zamierzona inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko jak też nie wprowadzi ograniczeń dla skarżących w swobodnym korzystaniu z nieruchomości sąsiednich. Inwestycja nie stwarza również zagrożenia dla działek sąsiednich.

Wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zostaną naruszone również interesy osób trzecich. Wyjaśnił, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie jest bezgraniczna i podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw. Ochrona ta w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budową przez właścicieli sąsiednich działek. W razie konfliktu interesów właścicieli nieruchomości, a więc inwestora i właściciela nieruchomości sąsiedniej, optymalne korzystanie z ich praw wiąże się z reguły z wprowadzeniem ograniczeń w korzystaniu z jednej z tych nieruchomości lub obydwu. Nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora (por. Wyrok NSA z dnia 2 marca 2010 r" sygn. akt II OSK 465/09, WSA w Olsztynie z dnia 30 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 545/10).

Wojewoda [...] stanął na stanowisku, iż żadne przepisy prawa nie mogą zakazać realizacji inwestycji w przypadku spełnienia przez inwestorów wszystkich obowiązków nałożonych przepisami prawa. Wskazał, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Reasumując Wojewoda [...] stwierdził, że w jego ocenie udzielone pozwolenie na budowę jest zgodne z wymogami ustawy Prawo budowlane.

Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...], zarzucając jej naruszenie:

1. art. 40 § 1 i 2 w zw. z art. 42 i 43 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji na nieprawidłowy adres - adres siedziby zarządcy wspólnoty ([...]), podczas gdy osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, zaś miejscem pracy pełnomocnika skarżącej, pani D. P. jest [...] (ul. [...], kod: [...]);

2. art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania materiału dowodowego i oparcie decyzji wyłącznie na dokumentacji przedstawionej przez inwestora z pominięciem argumentacji przedstawianej przez skarżącą, w szczególności brak przeprowadzenia oględzin lub powołania niezależnego biegłego na okoliczność przesłonienia i zacienienia nieruchomości sąsiednich, podczas gdy organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zaś wartość twierdzeń stron o sprzecznych interesach jest jednakowa;

3. art. 81 k.p.a. poprzez uznanie okoliczności wynikających z analizy dołączonej do pisma z dnia [...] lipca 2014 r. za udowodnione, pomimo braku możliwości zapoznania się przez skarżącą z materiałem dowodowym, w tym z wynikami analizy zacienienia, wniesienia doń uwag i zastrzeżeń, podczas gdy okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów;

4. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania terenu, podczas gdy wskazany plan na terenie planowanej inwestycji nie przewiduje lokalizacji obiektu usługowego o powierzchni ponad 2.000 m2;

5. art. 5 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez zaniechanie oceny inwestycji pod kątem zgodności z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi, w szczególności w zakresie wymogów dotyczących zacienienia sąsiednich budynków, zapewnienia prawidłowego odpływu wód opadowych i dopuszczalnego natężenia hałasu;

6. art. 5 ust 1 i art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 13, 57 i 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez dokonanie niewłaściwej klasyfikacji planowanej inwestycji jako śródmiejska zabudowa uzupełniająca i tym samym dokonanie niewłaściwej oceny zgodności planowanej inwestycji z wymogami techniczno-budowlanymi w zakresie zacienienia.

W oparciu o tak skonstruowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargę należało oddalić.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Sp. z o.o. i Spółka, Spółka Komandytowa, pozwolenia na budowę centrum handlowego [...] z częścią mieszkalną i garażem w bryle budynku na dz. nr ew. [...],[...],[...] obr. [...] (przy ul. [...]) w [...].

Zasadniczą kwestią w sprawie niniejszej jest fakt, iż zaaprobowany projekt budowlany był już przedmiotem analizy tutejszego Sądu , który w dniu 3 kwietnia 2014r. w sprawie VII SA/Wa 2322/13 uchylił poprzednią decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 nr [...].

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji uwzględnić należy treść art. 153 ppsa - zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu oceną prawną oznacza, że orzeczenie sądu wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika nie tylko z sentencji orzeczenia, ale również z jego uzasadnienia (wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2004 r. FSK 349/2004).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż w uzasadnieniu wyroku Sądu wskazano na nierzetelność przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w zakresie ewentualnego naruszenia przepisu § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a więc kwestii zapewnienia dostępu do światła dziennego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach sąsiadujących z inwestycją oraz lakoniczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym właśnie zakresie co przesądzało o naruszeniu przez organ odwoławczy art. 107 § 3 kpa i legło u podstaw uchylenia decyzji organu II instancji.

Okoliczność ta jest istotna z tego względu, iż skarżąca Wspólnota już w skardze do WSA na decyzje Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013r. Nr [...] zarzucała organowi naruszenie:

- art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez zaniechanie kontroli projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami prawa w tym przepisami techniczno-budowlanymi,

- art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,

- § 60 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że projektowany obiekt stanowi śródmiejską zabudowę uzupełniającą.

Tymczasem jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 3 kwietnia 2014r. "wobec wyłaniających się z akt sprawy wątpliwości co do zacienienia i nasłonecznienia oraz zastosowanych przepisów prawnych z tym związanych, uzasadnionym jest ponowne wnikliwe zbadanie tej kwestii przez organ odwoławczy."

Tym samym należy uznać, iż pozostałe zarzuty skargi nie zostały uwzględnione przez Sąd co znalazło miedzy innymi wyraz w zawartych w uzasadnieniu wytycznych dla organu przy ponownym prowadzeniu postępowania odwoławczego.

Ta sama uwaga dotyczy podnoszonego przez inwestora braku przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust 2 Prawa budowlanego po stronie Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] a w konsekwencji braku legitymacji do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014r.

Należy podkreślić, iż rozpoznając merytorycznie skargę tej Wspólnoty na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraził wiążącą ocenę prawną w zakresie posiadania przez Wspólnotę interesu prawnego i przymiotu strony w toczącym się postępowaniu o pozwolenie na budowę.

Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem uwzględnienia normy art. 153 ppsa - należy uznać, iż organ wypełnił wytyczne Sądu , wbrew zarzutom skargi wnikliwie uzasadniając swoje rozstrzygniecie z dnia [...] sierpnia 2014r.

W toku ponownie prowadzonego postępowania przeprowadzono dodatkową analizę zacieniania i przesłaniania, dołączoną do akt sprawy przy piśmie z dnia [...] lipca 2014 r., z której wynika, iż przedmiotowa inwestycja nie narusza ustaleń przepisu § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zgodnie z przepisem § 13 ww. rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 600, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłonienia.

Zgodnie zaś z § 13 ust. 4 rozporządzenia, odległości, o których mowa w § 13 ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszane nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej.

§ 60 ust. 2 ww. rozporządzenia w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia.

Z dołączonej do akt sprawy analizy przesłonienia i zacieniania budynków sąsiednich wynika, iż zachowany został warunek doświetlenia światłem dziennym co najmniej 1,5 h dziennie. Spełniony więc został warunek wynikający z § 60 ust. 2 ww. rozporządzenia, ponieważ , co zostało wyjaśnione, omawiana nieruchomość położona jest na terenie zabudowy śródmiejskiej uzupełniającej.

Należy także podkreślić, iż analiza nasłonecznienia oceniona przez organ jako rzetelna nie została skonfrontowana z inną analizą sporządzoną na wniosek skarżącej przedstawiającą odmienne wnioski , która mogłaby dla organu stanowić kontr-dowód w tej kwestii. Z tych względów ocenę tego dowodu uznać należy za prawidłową.

W ocenie Sądu za chybiony należy uznać zarzut skargi naruszenia przez organy art. 5 ust 1 i art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 13, 57 i 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Należy zgodzić się z organem odwoławczym, iż że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego i spełnia wymagania § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462) oraz jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Nadto projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. W tej sytuacji organ architektoniczno-budowlany nie miał prawa odmówić udzielenia pozwolenia na budowę.

Inwestor uzyskał także decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, stwierdzającą brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla realizacji przedmiotowej inwestycji.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy podkreślić, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się jednolity pogląd, podzielany przez skład orzekający, że skoro ustawodawca w art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ,stanowi, że w planie miejscowym określa się m.in. granice terenów pod budowę wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, a w art. 10 ust. 2 pkt 8 tej ustawy zobowiązuje do określenia obszarów w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy, to tworzy zintegrowaną regulację prawną lokalizowania ww. obiektów handlowych w aktach planistycznych gminy. Stosownie zatem do przepisów art. 15 ust. 3 pkt 4 i art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy lokalizacja wielkopowierzchniowych obiektów handlowych jest możliwa tylko wówczas, gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wyznaczone zostaną granice terenów pod budowę takich obiektów.

Innymi słowy, jeżeli gmina podejmie działania zmierzające do lokalizacji przedmiotowych obiektów handlowych na określonym obszarze to wówczas, wyznaczenie granic terenów pod budowę ww. obiektów staje się obligatoryjne. Lokalizowanie obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy może odbywać się wyłącznie na podstawie ustaleń planu wyznaczającego granice terenów pod budowę tego typu obiektów (wyroki NSA z dnia 8 sierpnia 2006 r. - II OSK 698/06; z dnia 12 grudnia 2007 r. - II OSK 1699/06; z dnia 11 marca 2008 r. - II OSK 87/07, z 13 października 2009 r. - II OSK 1558/08; z dnia 26 października 2011 r. - II OSK 1531/10).

Powyższe rozważania odnoszą się jednak do zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie pojedynczego obiektu handlowego o powierzchni sprzedaży przekraczającej 2000 m2. Tymczasem projektowana inwestycja dotyczy obiektu wielofunkcyjnego, w której oprócz funkcji handlowej zaprojektowano znaczną część zabudowy mieszkaniowej ( około 300 mieszkań), a także powierzchnie związaną z gastronomią.

W tej sytuacji nie mamy do czynienia z obiektem o którym mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zadaniem więc organów było zbadanie czy planowana inwestycja nie jest sprzeczna z ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] – obszar [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] września 2010 r. projektowana inwestycja znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem UMW1, którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa usługowa i mieszkaniowa wielorodzinna. Dla powyższych terenów dopuszcza się realizację funkcji towarzyszącej takiej jak: garaże, miejsca postojowe, infrastruktura techniczna, dojścia i dojazdy, ogrodzenia i małą architekturę. Nadto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wyklucza w tym obszarze realizacji centrum handlowego. Uzasadnionym jest więc konkluzja organów, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie narusza ustaleń prawa miejscowego.

Odnosząc się do ostatniego z zarzutów skargi należy zauważyć, iż w przypadku wspólnoty mieszkaniowej - która z mocy art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali (Dz.U. z 2000r., Nr 80 poz. 903 ze zm.) reprezentowana jest w stosunkach zewnętrznych przez zarząd - organ dokonuje doręczenia zarządowi, jako jednostce organizacyjnej wspólnoty mieszkaniowej, to jest w trybie art. 45 k.p.a.

Zarząd wspólnoty w znaczeniu podmiotowym stanowi bowiem organ wykonawczy ułomnej osoby prawnej, jaką jest wspólnota mieszkaniowa i jako taki wchodzi w skład struktury organizacyjnej wspólnoty, nie jest więc odrębnym podmiotem prawa.

Przepis art. 45 k.p.a. stanowi zaś, że pisma doręcza się jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej "w lokalu ich siedziby", czyli na adres, pod którym znajduje się budynek (lokal), w którym ma siedzibę organ zarządzający, chyba że co innego wynika z ustawy, statutu lub innego aktu prawnego. Zarząd wspólnoty mieszkaniowej nie ma ustawowego obowiązku posiadania siedziby (adresu). W przypadku braku siedziby zarządu doręczenie w trybie art. 45 k.p.a., powinno być dokonane do rąk osoby uprawnionej do odbioru pism. Uprawnioną osobą do odbioru pism jest w pierwszej kolejności ten z członków zarządu, który został uprawniony do odbioru pism.

Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania Wspólnoty –zarządcy D. P., która pismem z dnia [...] października 2014r.( prezentata Biura Podawczego organu) poinformowała organ odwoławczy, iż jej "wyłącznym" adresem korespondencyjnym jest adres: "ZARZĄDCA" A. F. ul. [...] w [...].

Należy jednak podnieść, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014r. została doręczona pełnomocnikowi Wspólnoty na znany wówczas organowi adres zarządcy Wspólnoty -[...] ul. [...] lok. [...][...] w trybie doręczenia zastępczego z dniem [...] września 2014r. ( art. 44 § 2 i 4 kpa) a więc przed nadesłaniem omawianego pisma.

Sąd nie podziela zarzutu skargi o niedoręczeniu jej decyzji organu odwoławczego jednocześnie jednak zauważa, iż skarga została wniesiona w ostatnim dniu terminu do jej złożenia tak więc nawet uwzględnienie powyższego zarzutu nie mogłoby zostać uznane jako mający wpływ na wynika sprawy.

W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 7,8, 77 i 107 § 3 kpa oraz ar t. 80 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie.

Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest wszechstronne , rzetelne i zasługuje na aprobatę, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem , uzasadnioną interesem skarżącej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270.).