Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 180/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24a pkt 8 i 9
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: § 36, § 37, § 55, § 63a
journal: Dz.U. 2006 nr 143 poz 1034
law: Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 2006 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa  Wewnętrznego nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2016 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie uwzględnienia zarzutów zgłoszonych do operatu opisowo-kartograficznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu odwołania M. D., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...], z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie rozpatrzenia zarzutów M. D. do operatu opisowo – kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków gminy K. ( bez obrębu K.) poprzez: 1. uwzględnienie zarzutów dotyczących wykazania granic na podstawie operatu [...]; 2. odrzuceniu zarzutów dotyczących budynków. W uzasadnieniu podano decyzji podano, że M. D. – właściciel działek [...] i [...] – w trakcie wyłożenia operatu opisowo - kartograficznego modernizacji gruntów i budynków zgłosił uwagę odnośnie budynku nr ew. [...] położonego na działkach nr [...] i [...], [...] obręb [...]. Uwaga została uwzględniona – w miejsce budynku wprowadzono dwa odrębne budynki: [...] i [...]. Z dniem [...] czerwca 2014 r. projekt operatu opisowo –kartograficznego stał się operatem ewidencji gruntów i budynków gminy K. i został ogłoszony w Dz. Urz. Wojew. [...] z dnia [...] lipca 2014 r., poz. [...]. M. D. –właściciel działek [...], [...], [...], [....] zgłosił zarzuty w zakresie braku uwzględnienia danych zawartych w dokumentacji przyjętej do zasobu za nr [...]; zadaszeń od strony działki nr [...]; zadaszenia przylegającego do budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...]; drewnianego obiektu na działce nr [...]; budynków: nr ew. [...] położony na działkach [...] [...], [...] położony na działce nr [...], podnosząc, że budynki powinny być wykazane jako jeden budynek. Starosta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. uwzględnił zarzut co do wykazania danych ewidencyjnych dotyczących działek i współrzędnych punktów granicznych działek i współrzędnych granicznych zgodne z operatem rozgraniczeniowym przekazanym przez wykonawcę prac przy piśmie z dnia [...] października 2014 r., włączonym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr [...] opracowanym na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej za nr [...]; jednocześnie odrzucił zarzuty odnośnie: zadaszeń od strony działki nr [...]; zadaszenia przylegającego do budynku mieszkalnego na działce nr [...]; budynków: nr ew. [...]; położony na działce nr [...] i [...], [...] położony na działce nr [...].

Organ I instancji wyjaśnił, że budynki nie będące elementami ewidencji gruntów i budynków nie stanowią treści operatu opisowo-kartograficznego. Zadaszenia budynków, wskazane w zastrzeżeniach nie były wykazane ww. operacie. W toku postępowania ustalono, że w projekcie operatu dla działki nr [...] nie zostały ujawnione budynki. W odwołaniu M. D. wskazał, że J. D. jest właścicielem działki nr [..], którą nabył w drodze zasiedzenia w 1988 roku. Organ I instancji nie wykazał na podstawie jakich dokumentów ustalił, że dom mieszkalny składa się z dwóch odrębnych budynków.

Decyzją nr [..] z dnia [...] lutego 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 908/15, uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując na konieczność przeprowadzenia analizy dokumentów dotyczących postanowienia o zasiedzeniu z 19 września 1988 r., wykazać z powołaniem się na konkretne o treści, że zachodzą podstawy do uznania zasadności, bądź zasadności zarzutu skarżącego. Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy wyjaśnił, że wpisy do ewidencji mają charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny. Organ ewidencyjny rejestruje jedynie stany prawne nieruchomości, które są ustalone w innym trybie i przez inne organy orzekające. Przez żądnie zmiany wpisów nie można dochodzić swoich praw ani roszczeń do gruntów budynków i lokal. Prawa te należy ustalić na drodze postepowania sądowego.

J. D. postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 1988 r., sygn., akt [...], z dniem [...] maja 1988 r. nabył przez zasiedzenie prawo własności nieruchomości położonej we wsi S., gm. K. o pow. 0,58 ha, która oznaczona jest ewidencji jako działka nr [...], i której granice są opisane na mapie stanowiącej załącznik do akt sprawy i wpisanej do składnicy geodezyjnej w dniu [...] siepania 1987 r. za nr [...]. Z mapy tej wynika, że działka nr [...] jest działką zabudowaną. M. D. na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] maja 1994 r. Rep. AI nr [..] umowa darowizny stał się właścicielem działki [...] i działki [...], na której według oświadczenia znajduje się dom i budynek gospodarczy. W prowadzonych przez Sąd Rejonowy w [...] księgach wieczystych wykazano w [...] działki ewidencyjne nr [...], [...], [...] i [...] oraz budynek mieszkalny o numerze porządkowym S. o identyfikatorze [...], zaś w [...] działki ewidencyjne nr [...] i [...] oraz budynki: budynek produkcyjny o identyfikatorze [...] oraz budynek mieszkalny o numerze porządkowym S. o identyfikatorze [...]. Z zapisów ww. ksiąg wieczystych Sąd Rejonowy w [...] nie miał wątpliwości co do przysługującego J. D. i M. D. Prawa własności. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodne z § 63a rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( j.t. DZ.U. z 2015 r., poz. 542) w bazie danych ewidencyjnych oprócz konturów budynku i jego bloków mogą być ujawnione obiekty budowlane trwale związane z budynkiem, takie jak: teras, weranda, wiatrołap, schody, podpora, rampa, wjazd do podziemia, podjazd dla osób niepełnosprawnych. Starosta w ramach ewidencji nie wykazał na mapie obiektów budowlanych trwale związanych z budynkiem co w myśl ww. przepisu nie stanowi błędu. Przepis ten nie daje podstaw do wskazania takiej sytuacji jako wymagającej działań naprawczych. Organ II instancji wyjaśnił, że numeryczny opis granic działek ewidencyjnych przyjmuje się z opracowania geodezyjno-kartograficznego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego sporządzonego w ramach postępowania wymienionego w § 36 ww. rozporządzenia, tj.: 1) w postępowaniu rozgraniczeniowym; 2) w celu podziału nieruchomości; 3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów; 4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości; 5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej;6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków; 7) przez Straż Graniczną, jeżeli dokumentacja ta określa przebieg granic państwa z dokładnością odpowiednią dla ewidencji; 8) w wyniku geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego istniejących lub wznowionych znaków granicznych albo wyznaczonych punktów granicznych. Dlatego – zdaniem organu - słusznie Starosta uznał zasadność zarzutu M. D. o nieujawnieniu w operacie po modernizacji danych dotyczących działek i współrzędnych punktów granicznych zgodnie z operatem rozgraniczeniowym przyjętym do zasobu.

Strony postępowania rozgraniczeniowego M. D. i J. D. zawarły ugodę likwidacyjną spór co do przebiegu granicy pomiędzy zabudowanymi działkami [...], [...] i [...] z działkami [...] i [...]. Z ugody tej wnika, że granica między ww. działkami biegnie przez bryłę zabudowań znajdujących się na przedmiotowych działkach i została ustalona między innymi przez punkt oznaczony na szkicu graficznym literą f znajdujący się wewnątrz budynku.

Organ odwoławczy w konstatacji podkreślił, iż biorąc to pod uwagę oraz zapisy zawarte w księgach wieczystych należy stwierdzić, że w operacie modernizacyjnym prawidłowo wskazano dwa budynku, każdy stanowiący część składową gruntu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. D. reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 46 § 1, art. 47 § 1 i art. 48 k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że część budynku, która usytuowana jest na działce nr [...] stanowi odrębny przedmiot własności, podczas gdy część ta nie została nigdy wyodrębniona i jako część składowa innej nieruchomości nie mogła być przedmiotem posiadania samoistnego, a co za tym idzie nie podlegała zasiedzeniu, 2. art. 24 ust.2b pkt 1 lit, c Prawa geodezyjnego i kartograficznego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że podstawą wpisu do ewidencji stanowiło prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 1988 r., sygn. akt [...] o zasiedzeniu, podczas gdy w rzeczywistości J. D. nabył w wyniku zasiedzenia wyłącznie własność nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...]; II. przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wskazań zawartych w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2015 e., sygn. akt IV SA/Wa 908/15, 2. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że wpisanie do księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości obejmującej działki nr [...] i [...] również budynku mieszkalnego stanowi dowód własności odrębnego budynku przysługującego J. D., podczas gdy wpis do księgi wieczystej [...] dotyczący budynku mieszkalnego nastąpił na podstawie wypisów z rejestru gruntów, kartoteki budynków oraz wypisu z mapy ewidencyjnej wydanej w dniu [...] kwietnia 2015 r. przez Starostę [...], czyli miał skutek prawnokształtujący. Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2016 r. uczestnik postępowania J. D. reprezentowany przez adwokata wniósł o oddalenie skargi, wyjaśniając, że wbrew twierdzeniom skarżącego prawidłowo organ ustalił że mamy do czynienia z dwoma odrębnymi budynkami. Budynek posadowiony na działce uczestnika jest wyodrębniony od reszty budynku w sposób zarówno techniczny, jak i funkcjonalny i prawny, bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości lub przedmiotu odłączonego. W taki sposób budynki te funkcjonują od kilku dziesięcioleci. Umową darowizny darczyńca Z. D. przekazał skarżącemu 4 izbową część budynku i nie mógł przekazać więcej, gdyż tylko taką część budynku posiadał. Uczestnik stał się właścicielem działki nr [...] na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] o jej zasiedzeniu z dnia [...] września 1988 r,, które nie zawiera wskazania, że do zasiedzenia nieruchomości gruntowej doszło z wyłączeniem budynku posadowionego. Zatem w świetle treści art. 48 k.c. nie ma podstaw do twierdzenia że zasiedzenie działki przez uczestnika nie obejmowało również budynku, który się na niej znajdował i był osobnym budynkiem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając przedmiotową sprawę należy także wskazać, że zgodnie z treścią art. 153 p.ps.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z kolei art. 170 p.p.s.a. przewiduje, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 i art. 170 p.p.s.a. oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą, w tej samej sprawie, w przyszłości formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, zaistniałych po wydaniu wyroku, oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. II FSK 1328/10, dostępny w CBOSA). W przedmiotowej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 908/15, uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. o uwzględnieniu zarzutu i odrzuceniu zarzutu do operatu opisowo-kartograficznego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że według skarżącego organ II instancji jedynie niesłusznie stwierdził, że prawo własności J. D. zostało w ewidencji wykazane na podstawie prawomocnego postanowienia o zasiedzeniu. Skarżący uważa, że z treści przywołanego postanowienia nie wynika, że J. D. nabył część budynku mieszkalnego. Sąd stwierdził, że organ powinien dokonać analizy materiału zgromadzonego w sprawie, w razie potrzeby materiał ten uzupełnić.

W szczególności, jeżeli zasadność swojego stanowiska opiera na postanowieniu o zasiedzeniu z dnia [...] września 1988 r. i postępowaniu rozgraniczeniowym zakończonym ugodą, to powinien w uzasadnieniu przeprowadzić analizę tych dokumentów, wykazać z powołaniem się na konkretne ich treści, że zachodzą podstawy do uznania, bądź braku uznania zasadności zarzutu skarżącego. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą skargę organ II instancji, wbrew zarzutom skargi, ponownie rozpoznając sprawę, zastosował się do wytycznych zawartych w wyżej przytoczonym wyroku z dnia 25 czerwca 2015 r., bowiem dokonał analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a jej wyniki znajdują odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa na płaszczyźnie norm procesowych, jak i materialnoprawnych. Na wstępie wskazać należy, iż w myśl art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( j.t. Dz. U z 2015 r., poz. 520 ze zm.: dalej jako ustawa) ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Przepis art. 20 ust. 1 ustawy określa rodzaje informacji o gruntach ( pkt 1), budynkach ( pkt 2) oraz ich właścicielach (ust. 2), które obejmuje ewidencja gruntów. Sposób zakładania ewidencji gruntów i budynków, sposób prowadzenia ewidencji oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych regulują przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, co wynika z przepisów Rozdziału 3 (§ 44 i nast.) rozporządzenia Zgodnie z § 45 ust. 1 rozporządzenia aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Przy czym zgodnie z ust. 2 tego przepisu do aktualizacji operatu stosuje się odpowiednio przepisy § 35 i § 36 rozporządzenia. Taki tryb zachowania aktualności operatu jest wykonywany w ramach bieżącej aktualizacji operatu, ale przepisy przewidują także kompleksowe uregulowanie i wykazanie aktualności tego operatu oraz jego unowocześnienie, a także dostosowanie do obecnych wymogów informatycznych. Jak wynika z art. 24a ust. 1 ustawy starosta może zarządzić przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych. Modernizacja ewidencji jest definiowana jako zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu: 1) uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami rozporządzenia, 2) modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu, 3) poprawy funkcjonowania informatycznego systemu obsługującego bazę danych ewidencyjnych. W świetle § 55 rozporządzenia, modernizacja ewidencji to zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu: uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami rozporządzeni (pkt 1), modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu (pkt 2). Przy czym, przy wykonywaniu modernizacji ewidencji gruntów i budynków przepisy rozdziału 2, z wyłączeniem § 34, 40, 41, 42 i 43, stosuje się odpowiednio. Rozdział 2, do którego przepisów odsyła powołany paragraf zatytułowany jest "Zakładanie ewidencji gruntów i budynków" i wskazuje zakres danych, które ewidencja ma obejmować oraz źródła, z którego dane te mają pochodzić. W myśl § 10 ust. 1 rozporządzenia, ewidencja obejmuje: dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków oraz lokali (pkt 1) oraz dane dotyczące właścicieli nieruchomości oraz przysługujących im wielkości udziałów w prawie własności, a także daty określające nabycie oraz utratę tego prawa (pkt 2). Prawa osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie ściśle określonych dokumentów tj. wpisów dokonanych w księgach wieczystych (pkt 1); prawomocnych orzeczeń sądowych (pkt 2); umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali (pkt 3); ostatecznych decyzji administracyjnych (pkt 4); dyspozycji zawartych w aktach normatywnych (pkt 5); umów dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2 (pkt 6). Zgodnie z § 36 rozporządzenia, przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej: w postępowaniu rozgraniczeniowym (pkt 1); w celu podziału nieruchomości (pkt 2); w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów (pkt 3); w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości (pkt 4); na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej (pkt 5); przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków (pkt 6); przez Straż Graniczną, jeżeli dokumentacja ta określa przebieg granic państwa z dokładnością odpowiednią dla ewidencji (pkt 7); w wyniku geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego istniejących lub wznowionych znaków granicznych albo wyznaczonych punktów granicznych (pkt 8). W myśl § 37 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli brak jest dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych lub geodezyjnych pomiarów fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic. Przy czym, ustalenie przebiegu granic działek ewidencyjnych, w tym położenia wyznaczających je punktów granicznych, może nastąpić w oparciu o zobrazowania lotnicze, satelitarne lub ortofotomapę, jeżeli te zobrazowania lub ortofotomapa charakteryzują się rozdzielczością zapewniającą wizualizację szczegółów sytuacyjnych, które mogą mieć znaczenie przy ustaleniu przebiegu tych granic (ust. 2). Jak się podkreśla w orzecznictwie ewidencja gruntów to tylko specjalnie prowadzony zbiór informacji o gruntach, który spełniając funkcje informacyjno-techniczne nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje zaś stany prawne ustalone w innym trybie i przez inne organy. Specyfiką ewidencji jest to, że jej prowadzenie, w tym założenie, aktualizacja czy modernizacja, nie mogą być instrumentem dla rozstrzygania spornych stanów na gruncie dotyczących zasięgu prawa własności. W postępowaniach prowadzonych w ramach ewidencji, dane do operatu wprowadzane są w oparciu o określone dokumenty wyszczególnione w ustawie (art. 22 P.g.i.k.) oraz rozporządzeniu (§ 35-37, § 46). Dlatego też postępowania te nie mogą stanowić instrumentu konkurencyjnego w stosunku do innych instytucji, które w myśl ostatnio powołanych przepisów służą wykreowaniu określonych danych ewidencyjnych. Ewidencja ma zatem charakter wtórny wobec tych innych instytucji. Informacje, które są do niej wpisywane są zatem skutkiem określonej treści przedkładanej przez stronę bądź dostępnej organowi z urzędu dokumentacji. Zmian w stanie prawnym ewidencji nie dokonuje się więc na podstawie samego tylko żądania strony umotywowanego faktycznym sposobem korzystania z danej nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 719/07; wyrok WSA w Łodzi z 17 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 127/11; dostępne w CBOSA). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić, że wbrew zarzutom skarżącego prawidłowo organy ewidencyjne uznały, że na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 1988 r., sygn. akt [...] J. D. w drodze zasiedzenia nabył własność nieruchomości oznaczonej jako działkę ew. nr [...], której granice – jak wynika z uzasadnienia tego orzeczenia- opisane są na mapie stanowiącej załącznik do akt sprawy i wpisanej w składnicy geodezyjnej w dniu [...] sierpnia 1987 r. za Nr. [...]. Z mapy tej sporządzonej w dniu [...] stycznia 1988 r. dla celów sądowych, załączonej do postanowienia Sądu, wynika, że Z. D. był właścicielem działki [...] o pow. 1,09 ha, zaś po podziale tej działki jako użytkowników wykazano J. D. do działki nr [...] o pow. 0,58 ha i Z. D. do działki nr [...] o pow. 0,51 ha. Na mapie oznaczono granicę między działkami [...] i [...], pomierzoną w dniu [...] sierpnia 1987 r. i wykreśloną według stanu użytkowania na gruncie. Jak wskazano granica między działkami nr [...] i [...] biegnie z pkt 11 przez pkt nr [...], nr [...], nr [...], [...], nr [...] do pkt [...]. Z opisu tego wynika, że granica przebiega przez budynek posadowiony na obu działkach od pkt 13 do 14. Z dokumentów tych wbrew twierdzeniom skarżącego wynika jasno, że J. D. stał się właścicielem działki nr [...] wraz z częścią posadowionego na nim budynku. W aktach sprawy znajduje się decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], o umorzeniu postępowania rozgraniczonego w związku z zawartą ugodą graniczną w sprawie ustalenia granicy między nieruchomościami oznaczonymi jako działki na [...], [...] i [...] stanowiące własność M. D. w części dotyczącej odcinka granicy z nieruchomością sąsiednią oznaczoną w ewidencji jako działki nr [...] i [...] stanowiące własność J. D.. Z treści tej ugody zawartej w dniu [...] listopada 2013 r., sporządzonej w trakcie czynności ustalania granic przez inż. J. M. geodetę uprawnionego wynika, że właściciele zgodzili się na odtworzenie granicy wg opisów z protokołów granicznych z operatu [...] i [...]. Oznacza to, że strony zgodnie ustaliły aby granica przebiegała przez budynek w sposób jaki została ona określona w prawomocnym postanowieniu Sądu z dnia 19 września 1988 r. o zasiedzeniu. Dlatego też słusznie organy ewidencyjnie odrzuciły zarzut skarżącego co do budynków: nr ew. [...] położony na działkach nr ...] i [...], obręb [...] i [...] położony na działce nr [...], obręb [...]. Wbrew zarzutom skargi zasadnie organy ewidencyjne odrzuciły zarzuty dotyczące braku ujawnienia zadaszeń od strony działki nr [...] i zadaszenia przylegającego do budynku mieszalnego posadowionego na działce nr [...], skoro te elementy budynków nie zostały wykazane w operacie geodezyjnym przyjętym do zasobu geodezyjnego. Zauważyć należy, że wedle § 63a rozporządzenia w bazie danych ewidencyjnych oprócz konturu budynku oraz jego bloków mogą być ujawniane obiekty budowlane trwale związane z budynkiem, takie jak: taras, weranda, wiatrołap, schody, podpora, rampa, wjazd do podziemia, podjazd dla osób niepełnosprawnych. Z treści tego przepisu tego wynika, że normodawca używając określenia "mogą być" uznał, że wykazanie na mapie obiektów budowalnych wymienionych w nim elementów nie jest obligatoryjne. Zatem skoro w dokumentacji geodezyjnej nie zostały wykazane wskazane przez skarżącego zadaszenia budynków, to podzielić należy stanowisko organu, że nie zachodzi konieczność podjęcia przez organ ewidencyjny działań naprawczych. Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał organowi na wydanie przedmiotowego rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ uzasadnił w sposób wystarczający dlaczego uznał, że tylko jeden zgłoszony zarzut zasługuje w całości na uwzględnienie, natomiast pozostałe trzy zarzuty jako pozbawione racji nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.