Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 999/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 8, art. 6
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 7
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Eugeniusz Wasilewski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi P. R. na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r.


UZASADNIENIE

[...] Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania P. R. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie obniżenia wymienionemu policjantowi dodatku służbowego do kwoty [...] zł z dniem [...] marca 2015 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podano, iż podstawą zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. stanowi przepis art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 - ze zm.) zastosowany przez Komendanta Powiatowego Policji z uwagi na wymierzenie policjantowi kary dyscyplinarnej nagany.

[...] P.R nie zgodził się z powyższą decyzją i w odwołaniu do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji podniósł, iż wydany rozkaz jest elementem rewanżu ze strony przełożonych w związku z kierowaniem przez niego NSZZP w O. Ponadto podniósł, że rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w O. obniżył mu nagrodę roczną za 2014 r. i w związku z tym obniżenie dodatku służbowego jest kolejną próbą ukarania go za to samo wykroczenie dyscyplinarne.

[...] Komendant Wojewódzki Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniesionego odwołania i wskazując na treść zastosowanych w sprawie przepisów ustawy o Policji oraz powołanego wyżej rozporządzenia, stwierdził, że obniżenie dodatku służbowego w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej, jest obligatoryjne. Natomiast naruszenie przez [...] P.R. dyscypliny służbowej zostało stwierdzone orzeczeniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] grudnia 2014 r.

Rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji stał się przedmiotem skargi P.R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił, iż rozkaz został wydany z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, art. 8 i art. 10 § 1 kpa, poprzez niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego i prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania jego uczestników do władzy publicznej. Podnosząc powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, względnie stwierdzenie jego nieważności, ewentualnie stwierdzenie wydania rozkazu z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż zasadność orzeczenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Komendanta Powiatowego Policji w O. na podstawie którego wydany został zaskarżony rozkaz personalny jest przedmiotem postępowania w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie. Ponadto powtórzył zarzuty podniesione w złożonym odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Polega ona na ocenie legalności, tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów aniżeli w niej wskazane.

W sprawie niesporne jest, że orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Komendant Powiatowy w O. uznał [...] P.R. winnym popełnienia zarzucanego mu w postępowaniu dyscyplinarnym czynu stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej i wymierzył karę dyscyplinarną – nagany. Powyższe orzeczenia zostało utrzymane w mocy orzeczeniem nr [...] [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2015 r.

Wymierzenie policjantowi kary dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej stanowiło podstawę do obniżenia [...] P.R. rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego.

Po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, wskazane wyżej orzeczenia dyscyplinarne zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2015 r., sygn.. akt II SA/Wa 542/15, który stał się prawomocny.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka procesowa obligująca Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji, niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, gdyż Sąd stwierdził zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzeczenia o ukaraniu stanowiły faktyczną i prawną przesłankę do obniżenia skarżącemu dodatku służbowego.

Zgodnie z dominującym poglądem przyjmowanym w literaturze przedmiotu - który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela - podstawą do uchylenia decyzji przez sąd administracyjny jest wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wznowieniowych zawartych w art. 145 § 1 k.p.a., a nie tylko tych, które wiążą się z naruszeniem prawa (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. R. Hauzera i M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 528 - 529; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pod red. T. Wosia, Warszawa 2011 r., s. 662 - 663). Powyższy pogląd znajduje również odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 10 października 2013 r. o sygn. akt I OSK 1573/13 (publ. LEX nr 1381658) stwierdził, iż "kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem w rozumieniu art. 184 Konstytucji RP i art. 1 p.u.s.a. obejmuje ocenę zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego co do zgodności z przepisami, które mają zastosowanie w danej sprawie administracyjnej. Wydanie aktu administracyjnego, którego podstawę stanowi decyzja lub orzeczenie sądu, w odniesieniu do których stwierdzono ich niezgodność z prawem, oznacza wydanie aktu z naruszeniem przepisów, a w takim wypadku w odniesieniu do tegoż aktu zachodzą podstawy do stwierdzenia zaistnienia naruszenia prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Nie można bowiem pojęcia "naruszenia prawa", o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., ograniczać do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu, a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydania decyzji, a taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Dotyczy to na przykład niektórych podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego określonych w art. 145 § 1 pkt 5 i 8, czy też art. 145a k.p.a. Tak więc w razie stwierdzenia przez sąd, że akt kontrolowany narusza prawo, a naruszenie to daje podstawę do wznowienia postepowania administracyjnego, to zachodzi podstawa do uchylenia takiego aktu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., bowiem dyspozycja tego przepisu ma na celu przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego". Analogiczny pogląd został zaprezentowany w wyroku NSA z dnia 14 listopada 2006 r. o sygn. akt I OSK 1321/05 (publ. LEX nr 317405). Również w wyroku z dnia 12 października 2011 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 2004/10 (publ. LEX 1152122) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że "podstawą do uchylenia decyzji przez Sąd administracyjny jest wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wznowieniowych zawartych w art. 145 § 1, a nie tylko tych które wiążą się z naruszeniem prawa".

W świetle powyższego uzasadnione jest stanowisko, że w rozpatrywanej sprawie, uchylenie orzeczenia o ukaraniu stanowiącego podstawę do obniżenia ukaranemu policjantowi dodatku służbowego, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.) i tym samym skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego rozkazu oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego w O. nr [...] z dnia [...] marca 2015 r.

Naruszenie prawa nie może bowiem być rozumiane wąsko, w ten sposób, że przez naruszenie prawa rozumie się jedynie takie sytuacje, w których organowi administracji można postawić zarzut naruszenia prawa w chwili wydania decyzji. Taki sposób interpretacji przepisu naruszałby, w ocenie Sądu, zasadę praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. Zatem, za naruszające prawo w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., należy uznać także takie wady decyzji administracyjnej, które są wynikiem zmiany lub uchylenia innej decyzji lub orzeczenia sądu, w oparciu o które została wydana zaskarżona decyzja, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu, w sytuacji kiedy kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła do stwierdzenia, że wystąpiła podstawa uchylenia tej decyzji określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.