Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 91/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
659
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Stwierdzono, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1a, art. 149 par.2, art. 154 par.6, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 200 i 205 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 12 par. 1 i 2, art. 35 par. 1 -3, art. 36 par. 1 i 2, art. 104 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 29 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2016 roku sprawy ze skargi U. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie legalności budowy budynku mieszkalnego 1. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; 4. przyznaje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącej U. Z. sumę pieniężną w kwocie 1000 (jeden tysiąc) złotych; 5. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz U. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

Skargą z dnia 6 grudnia 2015r. U.Z. zaskarżyła przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie załatwienia sprawy administracyjnej, wszczętej wnioskiem R. J. z dnia 3 lutego 2012r. dotyczącym legalności budowy budynku mieszkalnego, położonego w B. przy ul. K. 23, którego jest współwłaścicielem. Zaskarżając przewlekłe prowadzenie postępowania skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania w zakreślonym przez Sąd terminie aktu administracyjnego; stwierdzenie przewlekłości postępowania oraz, że przewlekłość postępowania ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto wniosła o: przyznanie w trybie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718), dalej powoływanej jako "P.p.s.a", od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości do uznania Sądu; wymierzenie organowi w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a. grzywny w wysokości uwzględniającej stopień przewlekłości; zasądzenie w trybie art. 200 P.p.s.a. na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego.

W motywach skargi skarżąca przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania podkreśliła, że sprawa załatwiana jest przez organ administracji przez prawie cztery lata. Wskazała, że zawiadomieniem z dnia 13 lutego 2012r. organ powiatowy poinformował strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz wyznaczył oględziny na dzień 14 marca 2012r. Oględziny obiektu zostały przeprowadzone w wyznaczonym terminie. Następnie U.Z. wyjaśniła, że w dniu 24 kwietnia 2012r. organ wezwał strony do ponownych oględzin wyznaczając termin na dzień 30 maja 2012r. Oględziny te zostały również przeprowadzone w wyznaczonym terminie. Pismem z dnia 22 sierpnia 2012r. S.M.w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz. 23), dalej powoływanej jako "K.p.a"., wniósł zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność organu powiatowego.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ wojewódzki wyznaczył organowi powiatowemu dodatkowy termin na załatwienie sprawy do dnia 12 grudnia 2012r. Pismem z dnia 10 grudnia 2012r. organ zawiadomił w trybie art. 10 K.p.a. o zakończeniu postępowania dowodowego. Decyzją z dnia [...] nr [...] organ powiatowy umorzył postępowanie. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez organ wojewódzki decyzją z dnia [...], nr [...]. Wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2013r. w sprawie II SA/Łd 433/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzje obu instancji.

W dalszej kolejności postanowieniem nr [...] z dnia [...] organ wojewódzki rozstrzygnął zażalenie D. i R. J. w przedmiocie bezczynności organu, wyznaczając termin dodatkowy do dnia 30 czerwca 2014r., zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 13 stycznia 2015r. w sprawie II SAB/Łd 177/14 stwierdził rażącą bezczynność organu, nakładając na organ grzywnę i zobowiązując do wydania orzeczenia w terminie 30 dni od uprawomocnienia się orzeczenia. Zawiadomieniem z dnia 3 kwietnia 2015r. organ powiatowy poinformował strony w trybie art. 36 § 1 K.p.a. o niemożliwości zakończenia postępowania dowodowego w sprawie w związku z potrzebą przesłuchania w charakterze świadka autora ekspertyzy technicznej, załączonej przez stronę. Organ wyznaczył termin zakończenia postępowania do dnia 1 sierpnia 2015r., jednocześnie pismem z dnia 1 czerwca 2015r. organ powiadomił strony o wezwaniu w charakterze świadka C. D. na dzień 24 czerwca 2015r. Do czynności dowodowych nie doszło z powodu niestawiennictwa świadka. Skarżąca podkreśliła, że organ powiatowy od czerwca 2015r. nie podjął w sprawie czynności, korzystając ze środków przymuszających wobec świadka. Nie podejmował też w sprawie żadnych innych czynności.

Autorka skargi wskazała następnie, iż zaskarżyła przewlekłe prowadzenie postępowania zażaleniem z dnia 26 sierpnia 2015r. Z kolei w dniu 23 września 2015r. S.M.złożył do organu wojewódzkiego zażalenie na bezczynność i przewlekłość prowadzonego postępowania administracyjnego.

W dalszej kolejności organ powiatowy postanowieniem z dnia [...] nr [...] odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka na okoliczność ekspertyzy przedłożonej przez inną stronę postępowania, która nie została jednak zaliczona jako dowód w sprawie. Skarżąca wskazała, że jest to ostatnia czynność podjęta przez organ w sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ wojewódzki uznał zażalenie skarżącej za zasadne stwierdzając, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. załatwia sprawę przewlekle; stwierdził, że przewlekłość ma charakter rażący; wyznaczył organowi powiatowemu dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 4 grudnia 2015r. oraz zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie. Termin ten również upłynął bezskutecznie.

W ocenie U. Z. czynności organu w przedmiotowej sprawie były sporadyczne, pozorne i podejmowane zawsze na skutek wnoszonych przez strony środków zaskarżenia bezczynności. U.Z. podkreśliła, że okresy, w których w sprawie organ nie dokonywał żadnych czynności są wielomiesięczne. Zdaniem U. Z. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. uchyla się od merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania decyzji administracyjnej, która rozstrzygałaby sprawę co do jej istoty. Skarżąca wskazała, że bezczynność organu powoduje dla niej negatywne konsekwencje, pozbawia ją również możliwości złożenia środków odwoławczych, a w dalszej konsekwencji wniesienia skargi do sądu, co godzi w konstytucyjne wolności i prawa człowieka i obywatela. Poza tym U.Z. podniosła, że organ ignoruje orzeczenia organu wojewódzkiego, wyznaczając kolejne terminy załatwienia sprawy i nie reaguje na wyroki sądowe w przedmiocie bezczynności tegoż organu, jak również nie odnoszą żadnego skutku nałożone na organ grzywny. Skarżąca podkreśliła, że prowadzenie postępowania przez organ nadzoru budowanego przez lata blokuje uzyskanie pozwolenia na roboty budowlane w budynku, którego jest właścicielem.

Dodatkowo w zakresie wniosku o przyznanie w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a. sumy pieniężnej, skarżąca podkreśliła całkowite lekceważenie przez organ obowiązków przewidzianych prawem, wskazując że powoduje ono utratę zaufania do organu nadzoru budowlanego i pozbawia prawa do załatwienia jakiejkolwiek sprawy w tym organie.

W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o jej oddalenie. Organ przyznał, że przedmiotowe postępowanie wszczęte zostało na wniosek R. J., który bezpośrednio sąsiaduje z nieruchomością, na której zlokalizowany jest przedmiot postępowania, tj. budynek mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany w B. przy ul. K. 23 (działka nr 455, obręb [...]). W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, że po przeprowadzonej analizie zgromadzonego materiału dowodowego wydał stosowne rozstrzygnięcie w sprawie, które ma na celu doprowadzenie przedmiotu postępowania do stanu zgodnego z prawem, wobec powyższego stwierdził, iż skarga jest niezasadna. Wyjaśnił jednocześnie, iż zaniedbanie w zakresie terminowości prowadzonego postępowania jest niezależne od organu, bowiem jest spowodowane brakiem odpowiedniej kadry pracowniczej, licznymi rozbudowanymi postępowaniami administracyjnymi, uczestnictwem w postępowaniach prowadzonych przez organy ścigania i koniecznością podjęcia natychmiastowych działań w przypadku wystąpienia zagrożenia zdrowia i życia mieszkańców powiatu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres przedmiotowy skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania wyznaczają przepisy art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Zaskarżenie przewlekłego prowadzenia postępowania organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów i czynności oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanych w indywidualnych sprawach.

Na wstępie należy zauważyć, że ustawodawca nie zdefiniował wprost, na czym polega przewlekle prowadzenie postępowania. Należy jednak przyjąć, że przewlekłe prowadzenia postępowania to sytuacja prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (vide: J.P. Tarno (w): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz (w): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego. Warszawa 2011, str. 70-71), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (vide: J. Borkowski (w): Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. B. Adamiak, J. Borkowski. Warszawa 2012, str. 239). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Przewlekłość postępowania zachodzi, gdy zwłoka w rozpoznaniu sprawy przez organ przekracza rozsądne granice i nie znajduje uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach sprawy. Stwierdzenie przy tym, że w określonej dacie, a tą będzie data orzekania przez sąd, można zakwalifikować postępowanie organu jako dotknięte przewlekłością jego prowadzenia, wymaga zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania (vide: J. Borkowski (w): Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. B. Adamiak, J. Borkowski. Warszawa 2012, str. 239).

Na wstępie wyjaśnić również trzeba, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a.). W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ organu niezbędne jest złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia, stosownie do art. 37 § 1 K.p.a. Jeśli organ tenże uzna zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 K.p.a.). Dopiero po wyczerpaniu ww. trybu strona może wnieść skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, przy czym skarga jest dopuszczalna niezależnie od stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia.

W przedmiotowej sprawie bezspornie strona skarżąca, przed złożeniem skargi, wyczerpała tryb przewidziany w przepisie art. 37 K.p.a, bowiem pismem z dnia 26 sierpnia 2015r. złożyła zażalenie na przewlekle prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie postępowania wszczętego przez organ w dniu 13 lutego 2012r. w sprawie legalności budynku mieszkalnego, położonego w B. przy ul. K. 23.

W tym miejscu przypomnieć należy, że organy administracji publicznej zobowiązane są do przestrzegania ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości postępowania, o której mowa w art. 12 § 1 i 2 K.p.a. W myśl tejże zasady organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwiane niezwłocznie. Stosownie do art. 35 § 1-3 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminach wyżej określonych lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 K.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.).

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy stwierdzić należy, że niewątpliwie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. prowadził postępowanie w sposób przewlekły. Przypomnieć należy, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem R. J. z dnia 3 lutego 2012r. o zbadanie legalności budowy budynku mieszkalnego, położonego w B. przy ul. K. 23. Dopiero zaś w dniu [...] organ wydał rozstrzygnięcie merytoryczne tj. decyzję nr [...], mocą której zobowiązał U. Z. i S. M. do opracowania i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego rzeczonego budynku. W tym czasie organ podejmował pewne czynności procesowe, jednakże często nieefektywne i w znacznych odstępach czasu, a ponadto na skutek wnoszonych przez strony postępowania środków zaskarżenia. W tym zakresie wskazać wypada, że organ już na początku postępowania dokonywał dwukrotnych oględzin obiektu, a okres jaki minął od dnia przeprowadzenia oględzin mających miejsce w dniu 30 maja 2012r. do dnia podjęcia kolejnej czynności w sprawie, a mianowicie powiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego w trybie art. 10 K.p.a. w dniu 10 grudnia 2012r., stanowił niezasadne przedłużenie czasu trwania postępowania. Wspomnieć również trzeba, że po zwrocie akt organowi wraz z prawomocnym orzeczeniem tutejszego Sądu w sprawie II SAB/Łd 177/14 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w dniu 3 kwietnia 2015r. zawiadomił strony postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia w trybie art. 10 § 1 K.p.a. z zebranymi materiałami. Następnie dopiero po upływie prawie dwóch miesięcy, bowiem w dniu 1 czerwca 2015r. zawiadomił strony o niemożności zakończenia postępowania w ustawowym terminie z powodu przedłożenia przez strony postępowania dodatkowego materiału dowodowego w postaci ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego budynku przy ul. K. 21 w B.. W tym samym dniu wezwano w charakterze świadka autora rzeczonej ekspertyzy C. D. Podejmowane przez organ działania w celu przesłuchania świadka okazały się nieskuteczne, co również przyczyniło się do niezasadnej zwłoki w postępowaniu. Kolejną czynnością było wydanie przez organ dopiero w dniu [...] postanowienia nr [...] o odmowie uwzględnienia żądania dowodowego dotyczącego przesłuchania biegłego na okoliczność przedłożonej ekspertyzy. Następnie zaś w dniu 16 listopada 2015r. organ zawiadomił strony postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego i przystąpieniu do jego rozpatrzenia. Dopiero po wniesieniu przedmiotowej skargi, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w dniu [...] wydał decyzję nr [...], mocą której zobowiązał U. Z. i S. M. w terminie do 31 lipca 2016r. do opracowania i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego samowolnie wprowadzone zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr 455, obręb [...] przy ul. K. 23 w B., zrealizowanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] wydanej przez Urząd Miasta i Gminy B.. Decyzja ta została doręczona skarżącej.

W tym miejscu przypomnieć należy, że sąd, badając stan faktyczny i prawny sprawy obowiązany jest uwzględniać stan sprawy istniejący w dniu orzekania. W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić więc trzeba, że organ rozstrzygnął sprawę w trybie art. 104 § 1 K.p.a., zatem postępowanie w zakresie zobowiązania do wydania aktu podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe. O powyższym sąd orzekł w punkcie drugim sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Następnie wskazać należy, że umorzenie postępowania w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu ze względu na wydanie aktu po wniesieniu skargi nie zwalnia sądu od stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało charakter rażący czy też nie (vide: wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013r. w sprawie I OSK 17/13, postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012r. w sprawie I OSK 2626/12, https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W orzecznictwie przyjmuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Owo przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione racjonalnego uzasadnienia (vide wyroki WSA: w Olsztynie z dnia 5 maja 2016r. w sprawie II SAB/Ol 31/16, w Łodzi z dnia 14 października 2015r. w sprawie II SAB/Łd 137/15; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015r. w sprawie II OSK 652/15 https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Oceniając z kolei, czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w niniejszej sprawie miało charakter rażącego naruszenia prawa, stwierdzić należy przede wszystkim oczywiste naruszenie terminów załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Z akt sprawy wynika, że od momentu wszczęcia postępowania do wydania decyzji nakładającej obowiązek opracowania i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego upłynął okres czterech lat, co uzasadnia konkluzję że organ w sposób rażący przekroczył wszelkie terminy załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Wprawdzie w toku postępowania wpływały od stron postępowania liczne pisma oraz środki odwoławcze, jednakże nie zmienia to faktu, że organ wielokrotnie przekroczył rozsądne granice rozpatrywania sprawy. Należy zwrócić uwagę, że w toku postępowania występowały wielomiesięczne przerwy, w czasie których organ nadzoru budowlanego nie podejmował żadnych czynności celem wyjaśnienia sprawy. Co więcej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nie wywiązywał się również z obowiązku powiadamiania stron o każdym przypadku opóźnienia w postępowaniu oraz ignorował dodatkowe terminy załatwienia sprawy wyznaczane przez organ wyższego stopnia, jak również nie wypełnił zobowiązania do załatwienia sprawy w terminie 30 dni wynikającego z wyroku tutejszego Sądu z dnia 13 stycznia 2015r. w sprawie II SAB/Łd 177/14. Należy jednocześnie zauważyć, że argumentacja organu co do trudności kadrowych i konieczności prowadzenia równocześnie innych postępowań nie może stanowić usprawiedliwienia dla przewlekłego prowadzenia postępowania, bowiem strona ma prawo oczekiwać rozstrzygnięcia sprawy w terminach określonych w K.p.a. niezależnie od stopnia skomplikowania sprawy. Z powyższych względów należało uznać, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, stosownie do art. 149 § 1a P.p.s.a, o czym Sąd orzekł w punkcie pierwszym sentencji.

Na podstawie art. 154 § 6 w zw. z art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł w punkcie trzecim sentencji o wymierzeniu Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywny w wysokości 2000zł oraz na wniosek skarżącej przyznał sumę pieniężną w wysokości 1000zł (punkt czwarty sentencji), przewidzianą w art. 149 § 2 P.p.s.a, odpowiednio do stopnia uchybień organu w przedmiotowej sprawie.

O kosztach postępowania orzeczono w punkcie piątym wyroku na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 P.p.s.a.

MR