Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 551/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2023-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36,  art. 7 par.2, art. 54 par.1 pkt 2, art. 80 par.1, art. 81 par. 4 i 5, art. 1a pkt 2,
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 7, 77 par.2,
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 54
journal: Dz.U. 2021 poz 2439
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 11 października 2022 r. nr 2601-IEE.711.111.2022.2 w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej, dalej: "organ nadzoru", postanowieniem z 11 października 2022 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K., dalej: "organ egzekucyjny", z 29 sierpnia 2022 r. nr [...], oddalające skargę M. Z. na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.

Organ nadzoru podał, że organ egzekucyjny - naczelnik - prowadził egzekucję wobec majątku M. Z. na podstawie tytułu wykonawczego z 13 lipca 2022 r., wystawionego przez wierzyciela - Ś. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K.. W celu wyegzekwowania należności objętej ww. tytułem wykonawczym, organ egzekucyjny dokonał zawiadomieniem z 15 lipca 2022 r. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w C. [...] S.A. Odbiór zawiadomienia o zajęciu egzekucyjnym wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego zobowiązany potwierdził 20 lipca 2022 r.

W dniu 23 lipca 2022 r. bank przekazał organowi egzekucyjnemu kwotę [...]zł. W dniu 26 lipca 2022 r. naczelnik zawiadomił dłużnika zajętej wierzytelności o uchyleniu zajęcia rachunku bankowego z 15 lipca 2022 r.

Zobowiązany złożył skargę na czynność egzekucyjną, w której zarzucił:

1. dokonanie czynności egzekucyjnej bez zachowania reguł przewidzianych przez ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co powoduje, że zaskarżona czynność nie odpowiada prawu;

2. naruszenie art. 36 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na braku wystąpienia do banku o podanie informacji dotyczących prowadzenia w danym banku rachunku dla zobowiązanego, co doprowadziło do niesłusznego zajęcia wierzytelności;

3. dokonanie zajęcia wierzytelności z naruszeniem normy prawnej określonej w art. 54 ustawy Prawo bankowe;

4. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej.

Organ nadzoru wyjaśnił, że nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa przy dokonywaniu przez organ egzekucyjny zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Wyjaśnił, że skarga, o której stanowi art. 54 § 1 u.p.e.a., przysługuje na dokonane przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia. W sprawie zainicjowanej skargą na czynności egzekucyjne, zobowiązany nie może skutecznie kwestionować zastosowania środka egzekucyjnego z powodu niezgodnego z prawem prowadzenia egzekucji, nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji. Są to bowiem zagadnienia podlegające rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w innych trybach przewidzianych w u.p.e.a., jak zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, czy wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

W sprawie został zastosowany środek egzekucyjny przewidziany w art. 1a pkt 12 lit. a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. z 2022 r., poz. 479, dalej: u.p.e.a.), tj. egzekucja z rachunku bankowego. Wypełniono tym samym przesłanki z art. 67 § 1 u.p.e.a. Powołał przepisy tej ustawy, w tym art. 80 § 1 i § 3 oraz art. 86b. Podał również, że druk zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego spełnia wymogi określone w art. 67 § 1, 2 i 2d u.p.e.a. i odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów Funduszy i Polityki Regionalnej w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych z dnia 1 grudnia 2020 r. (Dz. U. 2021 r., poz. 26) - załącznik nr 3, które obowiązywały w dacie wystawienia zawiadomienia o dokonaniu zaskarżonej czynności egzekucyjnej.

Odnosząc się do treści art. 36 u.p.e.a. wyjaśnił, że uprawnienie wynikające z tego przepisu nie obliguje organu egzekucyjnego do występowania do banku o udzielenie informacji przed zastosowaniem środka egzekucyjnego. Z żadnego przepisu u.p.e.a. oraz Prawa bankowego nie wynika, aby organ egzekucyjny miał obowiązek informowania zobowiązanego o poszukiwaniu jego majątku przed wszczęciem egzekucji. Naczelnik przed wszczęciem egzekucji skorzystał z art. 36 u.p.e.a. i ustalił, że spośród 94 banków i kas oszczędnościowo- kredytowych, jedynie C. [...] S.A. prowadzi dla M. Z. rachunek bankowy (komunikat z systemu Ognivo z 15 lipca 2022 r.). Organ egzekucyjny dokonał więc czynności egzekucyjnej - zajęcia rachunku bankowego z zachowaniem reguł przewidzianych przez u.p.e.a., co powoduje, że zaskarżona czynność odpowiada prawu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 54 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2021 r., poz. 2439) organ podniósł, że przepis ten adresowany jest do banku. Bank bowiem w ramach zawartej umowy z posiadaczem rachunku bankowego, stosownie do brzmienia ww. uregulowania, zobligowany jest do zabezpieczenia znajdujących się na nim środków. Organ egzekucyjny, dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, nie ma wiedzy na temat ilości środków pieniężnych zgromadzonych na nim oraz źródeł ich pochodzenia. Dłużnik zajętej wierzytelności (w przedmiotowej sprawie C. [...] S.A.) odpowiada za prawidłową i zgodną z przepisami obowiązującego prawa realizację dokonanego zajęcia. Bank nie udziela organowi egzekucyjnemu informacji na temat ilości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku wobec obowiązującej go tajemnicy bankowej. Bank zobligowany jest jedynie do poinformowania organu egzekucyjnego o przeszkodzie w dokonaniu wypłaty środków na konto organu egzekucyjnego, np. w przypadku braku środków lub zbiegu egzekucji - w tej sprawie takie okoliczności nie wystąpiły. Wobec tego przekazanie przez bank egzekwowanej kwoty - w sytuacji, gdy na rachunku środki nie przekraczały minimum wolnego od zajęcia, o którym mowa w art. 54 ust. 1 Prawa bankowego, może stanowić jedynie naruszenie umowy o prowadzeniu rachunku bankowego. Zatem, w przypadku zaistnienia takiej sytuacji, strona może w drodze powództwa cywilnego dochodzić swoich praw od ww. banku.

Z kolei odnosząc się do zarzutów dotyczących zastosowania zbyt uciążliwego środka w postaci zajęcia rachunku bankowego, organ nadzoru zajął stanowisko, że nie może być on kwalifikowany jako zbyt uciążliwy i dotkliwy, albowiem został on zastosowany jeden raz w toczącym się postępowaniu i w krótkim okresie czasu. Organ egzekucyjny po dokonanym zajęciu rachunku bankowego 15 lipca 2022 r. i wyegzekwowaniu oraz rozliczeniu zaległości 23 lipca 2022 r. - niezwłocznie, tj. 26 lipca 2022 r. zawiadomił bank o uchyleniu zajęcia. Wybór środków był w rozpoznawanej sprawie ograniczony zasadą celowości postępowania zmierzającego do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zajęcie rachunku bankowego stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych, gdyż w przypadku jego zastosowania strona zostaje ograniczona w prawie udzielania zleceń i rozliczeń pieniężnych jedynie do wysokości należności podlegających egzekucji. Rachunek więc pozostaje otwarty, a zobowiązany może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę.

Na powyższe postanowienie M. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie tego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia naczelnika. Zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 36 u.p.e.a. poprzez brak wystąpienia do banku o podanie informacji dotyczących prowadzenia w danym banku rachunku dla zobowiązanego, co doprowadziło do niesłusznego zajęcia wierzytelności przysługującej wobec skarżącego,

- art. 54 ustawy Prawo bankowe poprzez dokonanie zajęcia wierzytelności z naruszeniem dyspozycji wskazanej w tym przepisie,

- naruszenie art. 7 § 2 u.p.e.a. poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej,

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji w sytuacji, gdy wydanie takiej decyzji nie było właściwe z uwagi na naruszenie przez organ I instancji przepisów materialnych i przepisów postępowania,

- art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, skutkujące brakiem ustalenia i przeprowadzenia wszelkich niezbędnych czynności dla wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziło do wydania postanowienia z pominięciem słusznego interesu strony oraz wszystkich istotnych okoliczności w sprawie,

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności leżących u podstaw wydanego postanowienia.

W uzasadnieniu skargi, ponad zarzuty wyżej opisane skarżący wskazał, że w zawiadomieniu o zajęciu rachunku bankowego doręczonym skarżącemu nie podano żadnych informacji w zakresie, o jakim mowa w art. 36 u.p.e.a., ani też nie wskazano ewentualnie dlaczego nie skorzystano ze wskazanego uprawnienia, co ma niewątpliwy wpływ na przebieg niniejszego postępowania.

Zdaniem skarżącego, zastosowany środek egzekucyjny jest niewspółmierny do wysokości należności dochodzonych w niniejszym postępowaniu, stanowiących kwotę w wysokości [...] zł. Zajęcie wypłat z rachunku bankowego do oznaczonej wysokości powoduje problemy w korzystaniu z konta bankowego w życiu codziennym. Organ odwoławczy władny był wydać postanowienie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. - uchylające postanowienie organu I instancji w całości i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdyż postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Podstawą zastosowania wobec zobowiązanego grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym była okoliczność braku zastosowania wobec swojego dziecka szczepień ochronnych. Organ wydał tytuł wykonawczy mimo, że nie istnieje wymagalny obowiązek wykonania określonej czynności w postaci szczepień ochronnych małoletniego.

W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Realizując wyżej określone granice kontroli, sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Należało przy tym wskazać, że stan faktyczny ustalony przez organ znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te sąd w całości podziela, uznając je za prawidłowe.

Skarżący wskazał na naruszenie treści art. 36 u.p.e.a., który w § 1c stanowi, że na żądanie organu egzekucyjnego lub centralnego biura łącznikowego banki są obowiązane do przekazywania informacji dotyczących zobowiązanego lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 pkt 8 ustawy o wzajemnej pomocy, w zakresie m.in. posiadanych rachunków bankowych i pieniężnych. Co istotne z punktu widzenia przedmiotowej sprawy, przepis art. 36 u.p.e.a. określa obowiązki informacyjne uczestników postępowania egzekucyjnego oraz innych podmiotów (organów), których celem jest umożliwienie bądź ułatwienie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Obowiązkom tym po stronie organu egzekucyjnego odpowiadają stosowne uprawnienia, przede wszystkim do żądania informacji i składania wyjaśnień.

Zdaniem skarżącego, organ winien był w zawiadomieniu o zajęciu rachunku bankowego wyjaśnić, że wystąpił do banków z żądaniem podania informacji dotyczących prowadzenia rachunku bankowego oraz wskazać, dlaczego nie skorzystał z tego uprawnienia. Odnosząc się do tego należy podnieść, że z treści art. 36 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny jest podmiotem mającym uprawnienie do żądania informacji w nim wymienionych. Oznacza to, że organ egzekucyjny może żądać informacji niezbędnych do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jest to jednak uprawnienie, z którego zresztą organ skorzystał, ustalając w dostępnym mu katalogu banków i kas oszczędnościowo-kredytowych podmiot prowadzący rachunek bankowy dla skarżącego. Natomiast wbrew twierdzeniom skargi, organ nie miał obowiązku informować strony o podjęciu tych czynności, ani o ich wyniku. Stanowisko takie nie znajduje bowiem uzasadnienia w treści art. 36 u.p.e.a. ani w pozostałych przepisach u.p.e.a. Innymi słowy, nie wynika z nich, by na organie egzekucyjnym spoczywały obowiązki, jakich oczekuje skarżący. Zarzuty skargi w tym zakresie są więc bezzasadne.

Kolejny zarzut skargi dotyczy naruszenia przepisu art. 54 ustawy Prawo bankowe. Stanowi on, że środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych, rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych oraz na rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych jednej osoby, niezależnie od liczby zawartych umów, są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego, w każdym miesiącu kalendarzowym, w którym obowiązuje zajęcie, do wysokości 75% minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2020 r. poz. 2207), przysługującego pracownikowi zatrudnionemu w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy (ust. 1 ). Środki pieniężne zgromadzone na rachunku oszczędnościowym, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym oraz na rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej prowadzonym dla kilku osób fizycznych są wolne od zajęcia do wysokości określonej w ust. 1, niezależnie od liczby współposiadaczy takiego rachunku (ust. 2). W kontekście tego zarzutu sąd stwierdził, że materiał dowodowy sprawy nie potwierdza naruszenia tego przepisu prawa bankowego. Na żadnym też etapie postępowania, tj. egzekucyjnego czy sądowego, zobowiązany nie przedstawił jakichkolwiek okoliczności bądź argumentów mogących zmienić tę ocenę.

Sąd nie podziela kolejnego zarzutu skarżącego, że organ zastosował zbyt uciążliwy środek egzekucyjny. Z art. 7 § 2 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Z przepisu tego wynikają dwie zasady, tj. zasada celowości (stosowania środków egzekucyjnych prowadzących bezpośrednio do wykonania zobowiązania) oraz zasada stosowania najłagodniejszego środka. Nie ma przy tym przeszkód prawnych do stosowania równocześnie kilku środków egzekucyjnych, lecz ich wybór powinien zostać dokonany w taki sposób, aby doprowadzić do wykonania obowiązku bez potrzeby stosowania środków kolejnych. Specyfika postępowania egzekucyjnego sprawia przy tym, że zastosowanie jakiegokolwiek środka egzekucyjnego jawić się będzie dla zobowiązanego jako dokuczliwe. Przepisy nie określają, które ze środków są mniej lub bardziej uciążliwe. W toku danego postępowania egzekucyjnego organ prowadzący postępowanie winien zatem w konkretnym przypadku ocenić, który z przewidzianych w ustawie środków egzekucyjnych zapewni skuteczne wykonanie ciążącego na zobowiązanym obowiązku, jednocześnie będąc środkiem dla zobowiązanego najmniej dolegliwym.

Zgodnie z art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a. podstawą skargi może być zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Skarżący podnosząc zarzut na tej podstawie prawnej wskazał, że zajęcie wypłat z rachunku bankowego do oznaczonej wysokości powoduje problemy w korzystaniu z konta bankowego w życiu codziennym. Odnosząc się do tego argumentu należy podnieść, że sąd w całości podziela ocenę organu, że zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego nie jest zbyt uciążliwy. Kluczowym dla tego wniosku jest ustalenie, że po zajęciu rachunku bankowego w dniu 15 lipca 2022 r., zajęto i rozliczono zaległość w dniu 23 lipca 2022 r. i już w dniu 26 lipca 2022 r. organ egzekucyjny zawiadomił bank o uchyleniu zajęcia. To oznacza, że środek egzekucyjny został zastosowany jeden raz. W tej sytuacji, gdy zajęcie rachunku trwało niewiele dłużej niż tydzień, nie można mówić o "problemach w korzystaniu z konta bankowego w życiu codziennym". Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżący został ograniczony w korzystaniu z rachunku bankowego jedynie do wysokości należności podlegającej egzekucji, czyli do kwoty [...]zł. Jak bowiem wynika z przepisu art. 80 § 1 u.p.e.a., strona zostaje ograniczona w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych jedynie do wysokości należności podlegających egzekucji. Istotnym zatem jest to, że rachunek pozostaje otwarty, a strona może swobodnie dysponować nadwyżką ponad zajętą kwotę. Ponadto, w świetle art. 81 § 4 i 5 u.p.e.a., wynikający z zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zakaz wypłat z tego rachunku bez zgody organu egzekucyjnego nie dotyczy wypłat na bieżące wynagrodzenia za pracę oraz na zasądzone alimenty i renty o charakterze alimentacyjnym zasądzone tytułem odszkodowania.

Podsumowując, w sprawie nie można wysnuć skutecznego zarzutu, że zastosowany środek był zbyt uciążliwy. Organ zajmując wierzytelność z rachunku bankowego w pełni realizował zasadę celowości opisaną w art. 7 § 2 u.p.e.a., tj. podejmowania w postępowaniu egzekucyjnym takich postanowień i czynności, które zmierzają najprostszą drogą do wykonania przez zobowiązanego spoczywającego na nim obowiązku. Nawet jeśli tak zastosowany środek stanowił niedogodność dla strony, to nie sposób przyjąć, że organ naruszył zasadę zastosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono również argumenty, że organ wydał tytuł wykonawczy, mimo, że nie istnieje obowiązek wykonania określonej czynności w postaci szczepień. Odnosząc się do tej kwestii wymaga wyjaśnienia, że skarga na czynności egzekucyjne, zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a., służy kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu czynności egzekucyjnych, które zmierzają do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Definicję legalną pojęcia czynności egzekucyjnych zawiera przepis art. 1a pkt 2 u.p.e.a. W świetle tego unormowania są to wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny i egzekutora, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Skoro czynnościami takimi, stosownie do art. 1a pkt 2 u.p.e.a., są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, to ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają działania organu egzekucyjnego, który na zlecenie wierzyciela ma obowiązek egzekwować należność wskazaną przez niego w tytule wykonawczym. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. W judykaturze przyjmuje się, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13, orzeczenia dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA z 31 stycznia 2018 r. sygn. akt II GSK 2972/17 i powołane w nim orzecznictwo).

Powyższe oznacza, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie mogą podlegać tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny. Brak jest podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako środek zaskarżenia, w którym podniesione zostaną argumenty mogące być przedmiotem zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, a na to wskazują twierdzenia strony.

Brak jest też podstaw do czynienia zarzutów naruszenia art. 7 i 77 § 2 k.p.a. Organ dochował zasady prawdy obiektywnej, ponadto w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, respektując przy tym zasadę swobodnej oceny dowodów.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.