Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 555/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 151a par. 2, art. 64b par. 1 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 138 par. 2 zd. pierwsze, art. 139, art. 136, art. 105, art. 145 par. 1 pkt 4, art. 148 par. 2, art. 149, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 1240/18 w sprawie ze sprzeciwu W.G. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o umorzeniu wznowionego postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 27 listopada 2018 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1240/18, oddalił sprzeciw W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy.

Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z [...] sierpnia 2013 r. Wójt Gminy D., na wniosek S., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania działek nr ewid. [...] i [...] położonych w miejscowości D. dla inwestycji polegającej na budowie budynku pawilonu handlowego i zjazdu publicznego z drogi powiatowej nr [...] D.-L.

W dniu [...] stycznia 2018 r. W.G. zwrócił się do Wójta Gminy D. z wnioskiem o wznowienie, w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania zakończonego decyzją z [...] sierpnia 2013 r.

Po wznowieniu postępowania postanowieniem z [...] stycznia 2018 r., organ I instancji decyzją z [...] kwietnia 2018 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z [...] sierpnia 2013 r.

Rozstrzygnięcie to, na skutek odwołania W.G., decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] czerwca 2018 r. zostało uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Postanowieniem z [...] lipca 2018 r. organ I instancji ponownie wznowił postępowanie, a następnie decyzją z [...] sierpnia 2018 r. umorzył wznowione postępowanie, stwierdzając niedotrzymanie przez stronę terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Organ ustalił, że wniosek został sporządzony [...] grudnia 2017 r., zaś do organu wpłynął [...] stycznia 2018 r. Termin w tym zakresie wynosi trzydzieści dni i liczony jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zatem został on przekroczony.

Po rozpatrzeniu odwołania W.G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] października 2018 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Według Kolegium, organ I instancji zupełnie pominął pierwszą fazę postępowania, w której ustaleniu podlega kwestia dopuszczalności wznowienia w związku z zachowaniem terminu w tym zakresie. Wójt Gminy D. zajął się tą kwestią już w drugiej fazie postępowania wznowieniowego tj. w postępowaniu co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest jednak niewystarczający, by jednoznacznie stwierdzić, że podanie strony zostało złożone z uchybieniem terminu z art. 148 k.p.a. Podstawowe informacje w zakresie daty dowiedzenia się o wydaniu decyzji posiada pominięta w postępowaniu strona. Zatem przede wszystkim do niej należało się zwrócić o udzielenie wyjaśnień w tym przedmiocie. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że w piśmie z [...] stycznia 2018 r. w związku ze złożeniem przez W.G. w jednym piśmie wniosku o wznowienie przedmiotowego postępowania i o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] sierpnia 2013 r., poinformował stronę o konieczności złożenia odrębnego podania o wznowienie do organu właściwego tj. Wójta Gminy D. i pouczył o treści art. 66 § 2 k.p.a. Jeśli strona brała udział w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę, to mogła w jego trakcie posiąść wiedzę o poprzedzającej to postępowanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Konieczność wyjaśnienia, w którym momencie strona dowiedziała się o decyzji Wójta Gminy D. z [...] sierpnia 2013 r. uzasadniała więc uchylenie rozstrzygnięcia organu I instancji. Kolegium zauważyło, że jeśli zostanie ustalone, iż termin nie został zachowany, to organ I instancji winien umorzyć wszczęte postępowanie wznowieniowe na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Jeśli natomiast terminu tego dotrzymano, to należy przeprowadzić postępowanie z udziałem wszystkich jego stron i wydać odpowiadającą prawu decyzję.

Sprzeciw od powyższej decyzji organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył W.G., wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wskazał, że kwestionuje uzasadnienie decyzji. Ponadto podniósł zarzut naruszenia art. 138 § 2 zd. pierwsze k.p.a. poprzez ustalenie za pomocą wskazań określonych w art. 138 § 2 zd. drugie k.p.a. w sposób kategoryczny, że ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji powinien w miejsce dotychczasowej decyzji załatwiającej sprawę wydać postanowienie tamujące wszczęcie postępowania wznowionego (o odmowie wznowienia postępowania), przez co doszło do naruszenia art. 139 k.p.a.

Wydając wyrok oddalający sprzeciw Sąd I instancji uznał, że decyzja kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. odpowiada prawu. Sąd wojewódzki zgodził się ze stanowiskiem Kolegium, że wyjaśnienia wymaga kwestia terminowości wystąpienia przez stronę z wnioskiem o wznowienie postępowania. Organ I instancji ograniczył się w tym zakresie tylko i wyłącznie do porównania daty sporządzenia wniosku ([...] grudnia 2017 r.) i daty jego złożenia w organie ([...] stycznia 2018 r., a w zasadzie powinna to być data [...] stycznia 2018 r. nadania wniosku drogą pocztową) z datą kwestionowanej nim decyzji ([...] sierpnia 2013 r.), co jest niewystarczające do ustalenia, czy miesięczny termin z art. 148 k.p.a. został w tym przypadku zachowany. Przyczyną wznowienia, podaną przez stronę, było pozbawienie jej możliwości udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy, a zatem przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W takim przypadku, termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, wynoszący jeden miesiąc liczony jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Prawidłowo uznał organ odwoławczy, że to sama strona wie najlepiej, kiedy dowiedziała się o treści ostatecznej decyzji, którą zamierza wzruszyć. Dlatego też podstawową czynnością organu I instancji winno być wystosowanie do strony pisma wzywającego do wyjaśnienia tej okoliczności. Poza tym, jak podkreślił Sąd I instancji, Kolegium zwróciło uwagę na dwie kwestie istotne z punktu widzenia obliczenia terminu na złożenie wniosku o wznowienie. Pierwszą, iż w grudniu 2017 r. W.G. wystąpił w jednym piśmie równocześnie z dwoma wnioskami tj. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] sierpnia 2013 r. oraz o stwierdzenie nieważności tej decyzji. W związku z powyższym oraz treścią art. 66 § 1 i § 2 k.p.a. Kolegium, w piśmie z [...] stycznia 2018 r., zawiadomiło stronę o konieczności złożenia odrębnego podania o wznowienie postępowania tj. do właściwego organu, którym w tym przypadku jest Wójt Gminy D. i pouczyło o brzmieniu art. 66 § 2 k.p.a. Drugą, że informacje o fakcie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy strona mogła uzyskać w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, co uzasadnia potrzebę zapoznania się z dokumentacją tego postępowania.

Zdaniem Sądu I Instancji błędne jest stanowisko wnoszącego sprzeciw, iż wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania skutkuje nabyciem przez stronę prawa do podjęcia w sprawie merytorycznej decyzji, a zatem nie ma już "powrotu" do fazy wstępnej i możliwości ponownego pochylenia się nad kwestiami formalnymi. Kwestia terminowości złożenia środka zmierzającego do wznowienia określonego postępowania ma charakter podstawowy. Jeżeli organ błędnie wznowi postępowanie, to nie oznacza to, że w przypadku późniejszego stwierdzenia tej okoliczności może on wydać jedno z rozstrzygnięć określonych w art. 151 k.p.a. W takiej sytuacji organ powinien takie postępowanie umorzyć. W ocenie Sądu, SKO w K. wydając rozstrzygnięcie działało w zgodzie z art. 138 § 2 k.p.a. Stwierdzone ewidentne wady postępowania dowodowego świadczyły niewątpliwie o naruszeniu przepisów postępowania, a konieczne do wyjaśnienia sprawy kwestie miały istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jeśli przesądzone zostanie, że W.G. składając wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] sierpnia 2013 r. uczynił to w terminie wynikającym z art. 148 k.p.a., to rolą organu administracji będzie przeprowadzenie wznowionego postępowania w całości. Przeprowadzenie takiego postępowania przez Kolegium pozbawiłoby stronę prawa do dwukrotnego rozpoznania jej sprawy przez dwa różne organy. Przekraczałoby także uprawnienia organu odwoławczego i nie stanowiłoby tylko ograniczonego ze swej istoty postępowania uzupełniającego z art. 136 k.p.a. Natomiast ustalenie, że termin na złożenie podania o wznowienie postępowania nie został przez W.G. dotrzymany musiałoby skutkować umorzeniem wznowionego postępowania.

Za niezrozumiały Sąd uznał natomiast zarzut skarżącego dotyczący kategorycznego sformułowania przez Kolegium zalecenia wydania w ponownym postępowaniu postanowienia o odmowie wznowienia przedmiotowego postępowania, a w konsekwencji naruszenia zakazu reformationis in peius z art. 139 k.p.a. (tj. pogarszania sytuacji prawnej strony odwołującej się). SKO w K. w żadnej części uzasadnienia swojej decyzji nie przesądziło wyników zaleconych organowi I instancji ustaleń w zakresie terminu złożenia przez W.G. wniosku o wznowienie. W obszernym wywodzie przedstawiło sposoby takiego ustalania, po czym na samym końcu wyszczególniło rodzaje rozstrzygnięć, jakie mogą zapaść w następstwie pozyskanych informacji. Przy czym, nie ma tam w ogóle mowy o potrzebie wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, a to wobec faktu, iż takie wznowienie miało już miejsce, a postanowienie w tym przedmiocie nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Sąd I instancji odnosząc się w dalszej kolejności do argumentu o zignorowaniu przez organ II instancji zarzutu odwołania dotyczącego kręgu stron postępowania podniósł, że faktycznie organ II instancji nie omówił szerzej tej kwestii w uzasadnieniu swojej decyzji, ale można to uzasadnić tym, że skoncentrowało się na podstawowej dla sprawy okoliczności tj. terminowości w zakresie wystąpienia przez stronę z wnioskiem o wznowienie postępowania. Zresztą SKO w K. zaznaczyło, że ustalenie zachowania terminu z art. 148 k.p.a. skutkować będzie koniecznością przeprowadzenia postępowania z udziałem wszystkich jego stron. Zaleciło więc właściwe ustalenie kręgu tych stron. Sąd zauważył również, że co prawda w rozdzielniku decyzji z [...] kwietnia 2018 r. Wójt Gminy D. wskazał tylko wnioskodawcę oraz inwestora, jednak już w decyzji z [...] sierpnia 2018 r. zdecydowanie rozszerzył ten krąg o szereg innych osób uznając, że posiadają one przymiot strony toczącego się przed nim postępowania.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku W.G. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania sądowego:

1. art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 zd. pierwsze k.p.a., poprzez wadliwe przyjęcie, że zaskarżona sprzeciwem decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 138 § 2 k.p.a. polegającym na wadliwym pominięciu pośród wskazań adresowanych do organu I instancji: a) rozwiązań szanujących zakaz z art. 139 k.p.a., przez który należy rozumieć dopuszczenie decyzji o umorzeniu postępowania z przyczyny uchybienia terminowi na złożenie podania o wznowienie postępowania, podczas gdy już ostatecznie w sprawie dopuszczono do otwarcia fazy właściwej z art. 151 k.p.a.; b) błędne przyjęcie, że zbadanie terminowości podania o wznowienie postępowania wykraczało w postępowaniu odwoławczym poza zakres postępowania uzupełniającego z art. 136 k.p.a.;

2. art. 64b § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. polegające na przyjęciu w uzasadnieniu wyroku I instancji, że w postępowaniu odwoławczym pominięto część osób posiadających status strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. i oddaleniu sprzeciwu mimo wykazania, że decyzja II instancji została obarczona wadą kwalifikowaną, wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie odpowiada prawu, a sformułowane pod jego adresem zarzuty kasacyjne nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.

Zarzut naruszenia art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 zd. pierwsze k.p.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Lektura skargi kasacyjnej uzasadnia wniosek, że w ramach rozważanego zarzutu jej autor zmierza przede wszystkim do podważenia sformułowanych w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej zaleceń dla organu I instancji, co do tego, jakie okoliczności powinien on wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (art. 138 § 2 zd. drugie k.p.a.), marginalnie odnosząc się przy tym do przesłanek naruszenia art. 138 § 2 zd. pierwsze k.p.a. Nie mniej jednak ustosunkowując się do sformułowanego w petitum skargi kasacyjnej zarzutu, którym Naczelny Sąd Administracyjny jest związany, wskazać trzeba, że przesłankami warunkującymi prawną możliwość podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 zd. pierwsze k.p.a., które muszą wystąpić łącznie są: po pierwsze - ustalenie, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, po drugie - stwierdzenie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Decyzja kasacyjna jest rozstrzygnięciem o charakterze stricte procesowym, nie rozstrzyga o meritum sprawy, nie kształtuje stosunku materialnoprawnego. Stanowi ona wyjątek od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Z tego też względu niedopuszczalne jest rozszerzające interpretowanie wymienionych wyżej przesłanek i wydawanie decyzji kasacyjnych w innych sytuacjach, aniżeli określone w art. 138 § 2 zd. pierwsze k.p.a. Co równie istotne, charakter decyzji kasacyjnej determinuje zakres sądowej kontroli jej legalności. Ogranicza się ona do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. Przenosząc powyższe uwagi ogólne na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Sąd I instancji orzekając zaskarżonym wyrokiem o oddaleniu sprzeciwu W.G., trafnie zaaprobował stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o konieczności uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania z powodu niedostatecznego wyjaśnienia kwestii zachowania terminu z art. 148 § 2 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Z prawidłowych ustaleń Kolegium, które nie zostały skutecznie podważone w skardze kasacyjnej wynika, że organ I instancji wydając postanowienie o wznowieniu, pominął wstępną fazę postępowania wznowieniowego, która powinna koncentrować się przede wszystkim na ocenie, czy został zachowany termin do wznowienia postępowania, wynoszący w tym przypadku jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji o warunkach zabudowy. Zagadnieniem tym Wójt Gminy D. zajął się w kolejnej fazie postępowania wznowieniowego, określanej mianem tzw. postępowania właściwego (rozpoznawczego), dochodząc ostatecznie do wniosku, iż termin nie został przez wnioskodawcę dotrzymany, co skutkowało wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania wznowieniowego. Tymczasem, w świetle akt sprawy nie można było kategorycznie przesądzić, jak uczynił to organ I instancji, na podstawie analizy podania o wznowienie, poprzez zestawienie daty sporządzenia wniosku z datą jego wniesienia do organu, że termin z art. 148 § 2 k.p.a. nie został dotrzymany. W tym celu konieczne jest wystąpienie przez organ I instancji do skarżącego kasacyjnie z zapytaniem, kiedy dowiedział się o decyzji ustalającej warunki zabudowy, a także zweryfikowanie akt postępowania o pozwolenie na budowę, z których skarżący kasacyjnie, jeśli był stroną tego postępowania, mógł powziąć wiedzę o decyzji z [...] sierpnia 2013 r. Organ odwoławczy, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, nie mógł samodzielnie uzupełnić akt sprawy w trybie art. 136 k.p.a., jako że takie działanie pozostawałoby w sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności postępowania zdefiniowaną w art. 15 k.p.a. Nie ma więc racji skarżący kasacyjnie twierdząc, że zgromadzony zestaw dowodów był wystarczający do oceny terminowości wniesienia podania o wznowienie postępowania. Kwestia zachowania terminu do wznowienia postępowania ma fundamentalne znaczenie, ponieważ przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, na podstawie art. 151 k.p.a., byłoby dotknięte wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 2 k.p.a. przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny. Z tego też względu w sytuacji, gdy po wznowieniu postępowania organ ustali, że termin do wznowienia nie został dochowany, zachodzi podstawa do umorzenia postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Zaznaczyć wobec tego trzeba, że błędne i zupełnie nieuzasadnione jest przekonanie autora skargi kasacyjnej, jakoby po wznowieniu postępowania, skarżący nabył "niezbywalne" prawo procesowe do zweryfikowania w toku właściwego postępowania wznowieniowego wystąpienia przesłanek wznowienia i wydania decyzji, o której stanowi art. 151 k.p.a. Wynikający z art. 139 k.p.a. zakaz reformationis in peius, mógłby zostać naruszony przez organ odwoławczy wyłącznie, gdyby podjęto rozstrzygnięcie merytoryczne. Nie znajduje on zastosowania w przypadku decyzji kasacyjnych, a taką właśnie decyzję podjęło na gruncie rozpatrywanej sprawy Kolegium (zob. wyroki NSA z: 7 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 2297/12 – Lex nr 1765722, 9 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 1270/06 – Lex nr 325295, 9 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 3384/18 – Lex nr 2614272).

Odnosząc się na marginesie powyższych uwag do stanowiska autora skargi kasacyjnej, że lektura samej sentencji nie pozwala odkodować przyczyn i wpływu rozstrzygnięcia na końcową sytuację odwołującego podkreślić trzeba, iż trudno oczekiwać, ażeby z samej sentencji decyzji, wynikały wszystkie przesłanki, które stanowiły podstawę jej wydania. Temu służy bowiem uzasadnienie decyzji, które powinno odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto, o czym była już mowa na wstępie rozważań, decyzja kasacyjna nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, nie wypowiada się o prawach czy obowiązkach strony, ma znaczenie stricte procesowe. Z tego też powodu nie może ona przesądzać ostatecznie sytuacji prawnej odwołującego, która zależy wyłącznie od tego, co w toku ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustali organ pierwszej instancji.

Niezasadny jest również zarzut kasacyjny naruszenia art. 64b § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Stanowisko skarżącego kasacyjnie, jakoby Sąd I instancji przesądził w uzasadnieniu wyroku o pominięciu w postępowaniu odwoławczym części osób posiadających status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. i oddalił sprzeciw pomimo wykazania, że decyzja II instancji została obarczona wadą kwalifikowaną z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest nieuprawnione. Przede wszystkim stawiając rozważany zarzut autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, jaki wpływ zarzucane uchybienie mogło mieć na wynik sprawy. Nadto zdaje się on nie dostrzegać, że podstawową kwestią, którą na gruncie rozpoznawanej sprawy powinien ustalić organ I instancji w toku ponownie prowadzonego postępowania, jest zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Dopiero jednoznaczne wyjaśnienie tego zagadnienia będzie rzutowało na dalszy przebieg postępowania, a mianowicie konieczność ustalenia kręgu stron i przeprowadzenia postępowania wznowieniowego z ich udziałem. Wprawdzie, jak trafnie podkreślił Sąd I instancji, organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie omówił szerzej tej kwestii, nie mniej jednak dostrzegł wadliwość postępowania pierwszoinstancyjnego w tym zakresie, jako że zwrócił uwagę na konieczność przeprowadzenia postępowania z udziałem wszystkich jego stron. Na marginesie powyższych uwag podnieść trzeba, że na ewentualny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. przed sądem administracyjnym, może się skutecznie powoływać podmiot, który został pominięty w postępowaniu administracyjnym.

Z podanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.