Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1456/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1, ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: § 4 ust. 3 pkt 1, ust. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 462
law: Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy  projektu budowlanego
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Małgorzata Wolska Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania J. T. od decyzji Starosty [...] z dnia [....] listopada 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę utrzymał ją w mocy, w podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. Nr 1409 ze zm.), określanej w dalszej części jako "P.b".

Rozstrzygnięcia te zapadły w następującym stanie sprawy.

Po rozpoznaniu wniosku J. T. Starosta [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...], odmówił wymienionemu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku bezobsługowej myjni bezdotykowej, zlokalizowanej na działce nr ewid. 4/17 wraz z przyłączem wody i kanalizacji na działkach nr ewid. 4/13 i 4/17 w N.

Po rozpoznaniu odwołania J. T. od wskazanej decyzji, Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] uchylił ją, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wydane przez Starostę [...], na podstawie art. 35 ust. 3 P.b., postanowienie z dnia [...] marca 2014 r., którego niewykonanie przez stronę stało się podstawą odmowy uwzględnienia jej wniosku o pozwolenie na budowę jest nieprecyzyjne, przez co brak możliwości zastosowania się przez inwestora do jego treści. Ponadto, Wojewoda wskazał na nieprawidłowości związane z treścią oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na celu budowlane a także na brak klauzuli ostateczności w odniesieniu do skierowanej do J. T. decyzji – pozwolenia wodnoprawnego.

Wydaną w ponownym postępowaniu decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Starosta [...] odmówił J. T. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego "Etap I Budowę myjni bezdotykowej, instalacji zewnętrznych: elektrycznej, wodnej i kanalizacji sanitarnej, przyłączy: wodociągowego i kanalizacyjnego" na działkach nr ewid. 4/17 i 4/13, położonych w obrębie [...] jednostce ewidencyjnej N.

Kwestionując to rozstrzygnięcie J. T. złożył od niego odwołanie, w którym wniósł o jego uchylenie i udzielenie pozwolenia na budowę, przy jednoczesnym stwierdzeniu jego wydania z naruszeniem prawa, ewentualnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W razie nieuwzględnienia któregoś z powyższych żądań strona wniosła o uchylenie decyzji w części odmawiającej zgodności zamierzenia inwestycyjnego z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego miejscowości [...] przy równoczesnym stwierdzeniu jej wydania w tejże części z naruszeniem prawa.

Odwołanie zarzuca naruszenie:

- art. 35 ust. 3 P.b. przez niewłaściwe zastosowanie i nałożenie obowiązku w zakresie zgodności projektu budowlanego z zapisami MPZP dla Gminy [...], w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne mieści się w przeznaczeniu działki nr 4/17 w tymże planie tj. w sektorze handlu i usług,

- § 34 ust. 1 MPZP miejscowości N. – część I – uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2005 r. (DZ. Urz. Woj. [...] Nr 136, poz. [...] z [...].10.2005 r.) przez zinterpretowanie zapisu "UH 1 z podstawowym przeznaczeniem pod usługi handlu i uzupełniająco pod usługi gastronomii" w ten sposób, że w usługach handlu nie mieści się działalność w postaci prowadzenia myjni samochodowej, która spełnia kryteria usług, jak i handlu – sprzedaż usługi mycia samochodu, a przy tym handel środkami myjącymi oraz wodą podgrzaną gazem,

- art. 25 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 3 P.b. poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędną interpretację zapisów MPZP miejscowości N. i przyjęcie, że inwestycja nie mieści się w kryteriach UH 1 usług i handlu,

- art. 7, art.107 § 1, § 3 oraz art. 77 § 1 K.p.a. przez niewyczerpanie całości materiału dowodowego, błędne ustalenia faktyczne i nieodpowiadające logice oraz rzeczywistemu stanowi rzeczy ustalenia interpretacyjne, wybiórcze potraktowanie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, niewskazanie przyczyn odmowy wiarygodności przedstawionym przez niego argumentom, co skutkowało przyjęciem, że realizacja na działce nr 4/17 w N. myjni samochodowej niezgodna jest z MPZP miejscowości N.

Jednocześnie strona zakwestionowała w odwołaniu postanowienie Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r.

Wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W pierwszej kolejności Wojewoda odniósł się do wydanego przez Starostę [...] postanowienia z dnia [...] września 2014 r. uznając, że żądanie od inwestora usunięcia nieprawidłowości w postaci niezgodności z ustaleniami MPZP było uzasadnione. Przedmiotowa inwestycja położona jest bowiem na terenie oznaczonym w obowiązującym MPZP symbolem UH 1, który to teren, w myśl § 34 ust. 1 planu przeznaczony jest pod zabudowę usługową z podstawowym przeznaczeniem pod usługi handlu i uzupełniająco pod usługi gastronomii. Obiektu myjni samochodowej nie można zaś zaliczyć ani do usługi handlu ani też do usługi gastronomii, stąd słuszna ocena Starosty, że inwestycja nie mieści się w ustaleniach MPZP. Organ podkreślił, że przeznaczenie to nie zostało określone w sposób ogólny, dopuszczające szeroki zakres usług (wówczas plany posługują się zwykle określeniem "usługi" lub "usługi komercyjne"), lecz plan wskazuje konkretny ich rodzaj tj. handel i uzupełniająco gastronomię. Organ odwoławczy uznał za nieprawidłową argumentację strony, która zgodności z planem upatruje w tym, że dokonywana jest sprzedaż usługi – mycia samochodów, a przy tym handel wodą i środkami myjącymi. W ocenie organu, czym innym jest bowiem handel polegający na nabywaniu i sprzedaży gotowego produktu czy wyrobu, zaś czym innym usługa polegająca na wykonaniu na rzecz usługobiorcy określonej czynności. Wojewoda podkreślił, że pojęcia "handel" i "usługa" nie są tożsame i nie można używać ich zamiennie. Zdaniem Wojewody, zezwolenie w takich okolicznościach na inną działalność niż usługa handlu lub gastronomii stanowiłoby niedopuszczalną, rozszerzającą interpretację zapisów obowiązującego prawa miejscowego.

Wojewoda nie dopatrzył się również nieprawidłowości w żądaniu doprowadzenia projektu do zgodności z MPZP w odniesieniu do sposobu skomunikowania przedmiotowej inwestycji z drogą publiczną. Przedmiotowy plan w warunkach zagospodarowania terenu UH 1 wskazał obsługę komunikacyjną: "z projektowanych dróg wewnętrznych (KDW) z projektowanymi wyjazdami, realizowanymi na warunkach określonych przez zarządcę drogi". Skoro więc w projekcie przewidziano skomunikowanie zaprojektowanych obiektów zjazdem z drogi wojewódzkiej, nie przewidując wykonania wymaganych planem dróg wewnętrznych, zasadne było wezwanie inwestora do dokonania korekty w tym zakresie.

Za prawidłowe Wojewoda uznał także wezwanie do dokonania uzupełnień dotyczących kompletności projektu budowlanego. Skoro bowiem unormowania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.) określają, że projekt budowlany powinien mieć stronę tytułową, to winna to być strona tytułowa projektu budowlanego jako całości, nie zaś – jak w niniejszej sprawie – strona tytułowa projektu architektoniczno-budowlanego.

Organ odwoławczy nie podzielił natomiast stanowiska organu I instancji w zakresie zaliczenia przedmiotowego obiektu do drugiej kategorii geotechnicznej tylko z tego względu, że jest to obiekt usługowy.

Konkludując organ odwoławczy wskazał, że w sytuacji, gdy pomimo upływu wyznaczonego stronie terminu, braki w zakresie zgodności z MPZP i kompletności projektu nie zostały uzupełnione, to było to wystarczające do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

J. T. złożył na powyższą decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie przy równoczesnym stwierdzeniu wydania, zarówno jej, jak i decyzji organu I instancji z naruszeniem przepisów prawa (co jest podstawą dochodzenia roszczeń odszkodowawczych względem organu), o stwierdzenie, że ogłoszenie Starosty [...] o przetargu na sprzedaż działki nr 4/17 zostało dokonane z naruszeniem prawa poprzez wskazanie błędnego przeznaczenia wymienionej działki (co skutkowało wydaniem decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę z powodu niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami MPZP) oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący powtórzył zarzuty odwołania od pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia. W jego ocenie, Starosta [...] wydając w dniu [...] listopada 2014 r. decyzję całkowicie zignorował wiążące go wytyczne zawarte w kasacyjnej decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 2014 r. Przedstawiona przez Starostę [...], a następnie zaaprobowana przez Wojewodę rozszerzająca wykładnia MPZP w sposób nieuprawniony ingeruje w jego prawo własności, a pośrednio narusza także swobodę i wolność działalności gospodarczej. Jest ona całkowicie gołosłowna i dowolna, jak też kłóci się z regułami logiki i dowodzenia. Skarżący zwrócił też uwagę na pismo Wójta Gminy [...] z dnia 10 stycznia 2012 r., w którym organ ten stwierdził, że § 34 MPZP nie wyklucza zabudowy usługowej innej niż usługi handlu i gastronomii. Na powyższe wskazuje także opinia urbanisty z Południowej Okręgowej Izby Urbanistów – I. S.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Jeszcze raz podkreślił, że o zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego nie może przesądzać sposób nabywania usługi, lecz jej charakter.

Postanowieniem z dnia 29 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J. T. na wskazaną wyżej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. uznając, że jej braki (właściwa liczba odpisów) zostały uzupełnione po terminie.

Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej J. T. od powyższego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 10 września 2015 r. sygn. akt II OSK 2113/15, uchylił zaskarżone postanowienie, przekazując sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania. NSA na podstawie dołączonych do skargi kasacyjnej dowodów uznał, że braki skargi w postaci stosownej ilości jej odpisów zostały uzupełnione w wynikającym z ustawy terminie siedmiu dni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak też decyzją ją poprzedzająca odpowiadają prawu obowiązującemu w czasie ich wydania. Kryterium legalności jest zaś jedynym, w oparciu o które sąd sprawuje kontrolę, a stanowi o tym art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647). Tylko stwierdzenie naruszenia prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje do uchylenia decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a.". Z kolei w myśl art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. nieważność decyzji sąd stwierdza w razie zaistnienia przyczyn nieważności określonych w art. 156 § 1 K.p.a. czy też w innych przepisach. Oddalenie skargi następuje natomiast na podstawie art. 151 P.p.s.a., gdy sąd uzna, że żadne ze wskazanych wyżej naruszeń nie wystąpiło na gruncie badanej sprawy.

W niniejszym postępowaniu kontroli poddano decyzję Wojewody [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. T. pozwolenia na budowę w odniesieniu do zamierzenia w postaci budowy myjni bezdotykowej oraz instalacji zewnętrznych a to: elektrycznej, wodnej i kanalizacji sanitarnej, przyłączy: wodociągowego i kanalizacyjnego na działkach nr 4/17 i 4/13 położonych w N. Jako przyczynę powyższej odmowy organ I instancji podał, że inwestor w wyznaczonym mu terminie tj. do 10 października 2014 r. nie usunął wskazanych w postanowieniu z dnia [...] września 2014 r. nieprawidłowości projektu budowlanego w zakresie doprowadzenia do zgodności z ustaleniami MPZP N., dostosowania strony tytułowej projektu do wymogów rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz uzupełnienia o geotechniczne warunki posadawiania obiektów budowlanych.

Ocenę powyższą co do niewykonania przez inwestora czynności usuwających wyszczególnione we wskazanym postanowieniu z dnia [...] września 2014 r. błędy odnoszące się do projektu budowlanego podzielił organ odwoławczy, który utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Wojewoda [...] zakwestionował tylko stanowisko Starosty co do konieczności uzupełnienia w zakresie ostatniego z wymogów tj. warunków geotechnicznych posadawiania obiektów budowlanych.

Stwierdzając niezgodność przedstawionego przez J. T. projektu budowlanego z ustaleniami MPZP organy obydwu instancji uznały, że planowana przez wymienionego inwestycja w postaci budowy bezobsługowej myjni bezdotykowej nie mieści się w przewidzianym przez ten plan przeznaczeniu terenu, na którym inwestycja ta miałaby być realizowana.

Bezsporne jest między stronami, że określona we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym w przedmiotowym planie symbolem UH 1, stanowiącym teren zabudowy usługowej z podstawowym przeznaczeniem pod usługi handlu oraz uzupełniająco pod usługi gastronomii. Mając powyższe na uwadze Wojewoda [...] wyprowadza, że określone w MPZP przeznaczenie wskazanego w nim terenu nie zostało określone w sposób ogólny tj. dopuszczający szeroki zakres usług, lecz dokonano jednoznacznego wskazania konkretnego rodzaju tych usług tj. handlu oraz uzupełniająco gastronomię. Świadczenie zatem szerszego rodzaju usług, a takim jest, zdaniem organu, usługa mycia samochodów – myjnia wykracza poza ustalenia takiego planu. Zezwolenie więc na tego rodzaju działalność, która nie mieści się ani w usłudze handlu ani w usłudze gastronomii, oznaczałoby rozszerzającą interpretację zapisów obowiązującego prawa miejscowego, co należy uznać za niedopuszczalne.

Z tego rodzaju interpretacją nie zgadza się strona skarżąca twierdząc, że w usługach handlu mieści się działalność w postaci prowadzenia myjni samochodowej. Powyższe spełnia bowiem zarówno kryteria usług, jak i handlu wobec sprzedaży usługi mycia samochodu oraz handlu środkami myjącymi oraz podgrzaną gazem wodą.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy zatem wykładni użytego w MPZP pojęcia "usługi handlu". Należy zgodzić się z Wojewodą [...], że plan miejscowy upoważnia jedynie do takiego rozstrzygnięcia, jakie wyraźnie wynika z jego treści tekstowej i graficznej. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego i źródło powszechnie obowiązującego prawa na terenie Rzeczypospolitej Polskiej (co wynika z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Dz. U. z 2015 r. poz. 199 oraz art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.) stanowi akt normatywny, do którego wykładni stosować należy wszystkie metody interpretacyjne właściwe dla wykładni aktów normatywnych. Akcentuje się przy tym prymat wykładni językowej [wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy (WSA) z 9.09.2008 r. II SA/Bd 499/08, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). I tak, zgodnie ze Słownikiem języka polskiego (pod red. naukową M. Szymczaka, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1978 r.) przez pojęcie "handlu" należy rozumieć zorganizowaną wymianę dóbr, obrót towarów polegający na kupnie-sprzedaży, natomiast "usługa" to działalność służąca do zaspokajania potrzeb ludzkich np. prace rzemieślnicze, przewóz towarów, ich ochrona przed zepsuciem, leczenie, odtwórcza działalność artystyczna; usługi krawieckie, szewskie, fryzjerskie, kosmetyczne.

Zdaniem Sądu, dokonana przez organy obydwu instancji wykładnia unormowań planu miejscowego jest prawidłowa. Lokalny prawodawca przewidział dopuszczenie na oznaczonym w planie symbolem UH 1 terenie jako podstawowe przeznaczenie "usługi handlu", zaś jako przeznaczenie uzupełniające "usługi gastronomii". Przesądził więc, że świadczone na tym terenie usługi muszą polegać bądź na handlu bądź być związane z gastronomią. Wyraźne połączenie dwóch sformułowań tj. "usługi" oraz "handlu" oznacza więc, że nie można ich definiować w oderwaniu od siebie, a ich sens należy odczytywać łącznie, tak jak to uczyniły rozpoznające sprawę organy. Dlatego też za zupełnie nieuzasadnione należy uznać stanowisko strony skarżącej, które posługuje się wymienionymi wyżej zwrotami tj. usług i handlu oddzielnie, wbrew jednoznacznej treści planu łączącego obydwa te pojęcia. Przedmiotowy plan dopuszcza więc działalność skoncentrowaną w istocie bądź na handlu, czyli wymianie dóbr bądź na gastronomii. Tymczasem istotą samochodowej myjni bezdotykowej jest niewątpliwie świadczenie usługi mycia samochodu. To, że następuje przy tym jednocześnie handel środkami myjącymi i wodą nie zmienia charakteru myjni samochodowej jako związanej z usługą mycia pojazdu. Wskazany handel ma tutaj bowiem miejsce niejako "przy okazji" tej usługi, nie stanowiąc jej istoty. Bez wątpienia bowiem na pierwszy plan wysuwa się tutaj właśnie przedmiotowa usługa, a sprzedawane przy tym w jej ramach środki myjące i woda tylko umożliwiają jej wykonanie, pełniąc w stosunku do niej rolę "wykonawczą". Sąd częściowo zgadza się z przedstawionym w skardze poglądem, że rozszerzająca wykładnia planu na niekorzyść właścicieli nieruchomości byłaby sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności i stanowiłaby naruszenie ustaleń twego planu. Stanowisko to jednak należy uznać za słuszne tylko o tyle, o ile ograniczenie prawa własności nie wynika z literalnego brzmienia planu. Powyższe potwierdza orzecznictwo sądowe, w którym podkreśla się, że wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie mogą być interpretowane rozszerzająco tj. bardziej ograniczając prawo własności niż to wynika z literalnego ich brzmienia (por. wyrok WSA w Poznaniu z 15.11.2013 r. II SA/Po 591/13, wyrok WSA we Wrocławiu z 14.06.2011 r. II SA/Wr 250/11, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. W sytuacji więc, gdy literalna wykładnia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie budzi wątpliwości, to organ administracji winien poprzestać właśnie na tego rodzaju wykładni. Z taką sytuacją mamy do czynienia właśnie na gruncie niniejszej sprawy, gdzie – jak już wyżej zaznaczono – plan zagospodarowania przestrzennego jasno stanowi, jakiego rodzaju działalność dopuszcza na terenie oznaczonym w nim symbolem UH 1. Wobec zatem wyraźnego brzmienia przedmiotowego planu, brak podstaw do posługiwania się przy jego wykładni metodą inną niż językowa. Pozostałe bowiem dyrektywy interpretacyjne zasadne są, gdy interpretacja językowa zawodzi.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi należy wskazać, że skarżący popada w sprzeczność, gdy twierdzi, że Wojewoda [...] nie dokonał samodzielnej wykładni zapisów planu w zakresie potrzebnym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, po czym podnosi, że przeprowadzona przez ten organ wykładnia jest "całkowicie gołosłowna i dowolna", a przede wszystkim "kłóci się z regułami logiki i dowodzenia". To bowiem, że zastosowana przez Wojewodę interpretacja sformułowań MPZP nie odpowiada woli strony skarżącej nie oznacza przecież, że jej zaniechano.

Zupełnie niezrozumiałe są także zarzuty J. T. odnośnie do zignorowania przez Starostę [...] wskazówek zawartych w poprzedniej, kasatoryjnej decyzji Wojewody [...] (z dnia [...] lipca 2014 r.). Wbrew twierdzeniom strony, organ I instancji w ponownym postępowaniu, wydając w dniu [...] września 2014 r. postanowienie wzywające inwestora do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego, w sposób jednoznaczny i bardzo precyzyjny je oznaczył. Zastosował się w ten sposób do wskazań organu odwoławczego. Tym samym, inwestor nie mógł więc już mieć żadnych trudności w pełnym odczytaniu stanowiska organu w tym zakresie. W ocenie Sądu, prawidłowo zatem Wojewoda, poddając ocenie w ramach kontroli instancyjnej także to wskazane wyżej postanowienie, którego niewykonanie zdeterminowało treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, uznał, że odpowiada ono prawu. I tak, oprócz omówionej wyżej niezgodności projektu z MPZP wskazywało ono na potrzebę usunięcia kolizji z tym miejscowym planem także co do obsługi komunikacyjnej terenu, która w świetle przedmiotowego planu winna odbywać się z projektowanych dróg wewnętrznych. Tymczasem projekt przewidywał skomunikowanie zaprojektowanych obiektów zjazdem z drogi wojewódzkiej nr [...] J. – N., nie wspominając o wymaganych planem drogach wewnętrznych.

Zgodne z prawem było także wezwanie o przedłożenie kompletnego projektu budowlanego tj. zawierającego stronę tytułową z danymi określonymi w § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z tym, że winna być to strona tytułowa projektu budowlanego jako całości, nie zaś – jak w niniejszej sprawie – strona tytułowa projektu architektoniczno-budowlanego.

Za właściwe Sąd uznaje także zakwestionowanie przez Wojewodę wyrażonej przez Starostę [...] konieczności dołączenia geotechnicznych warunków posadawiania obiektów. Jak słusznie bowiem zauważył organ odwoławczy, § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. poz. 463) stanowi, że to projektant określa kategorię geotechniczną całego obiektu budowlanego lub też jego poszczególnych części. Poza tym, przykładowe tylko zaliczenie przez prawodawcę do pierwszej kategorii geotechnicznej budynków mieszkalnych i gospodarczych (w § 4 ust. 3 pkt 1 tego aktu) nie przekreśla jednak umieszczenia w tej kategorii także innych obiektów spełniających wyszczególnione tam kryteria.

Wreszcie, nie mogło podlegać uwzględnieniu żądanie skarżącego stwierdzenia przez Sąd, że ogłoszenie przez Starostę [...] o przetargu na sprzedaż działki nr 4/17 narusza prawo, błędnie wskazując przeznaczenie tej nieruchomości w MPZP. Przedmiot kontroli w niniejszym postępowaniu stanowiła bowiem decyzja Wojewody [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, nie zaś powyższe kwestie, pośrednio tylko z nią związane.

Nie znajdują także uzasadnienia zarzuty dotyczące niewyczerpania przez organ II instancji całości materiału dowodowego i dowolne jego potraktowanie.

W myśl art. 35 ust. 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Gdy w zakresie wyżej wskazanym stwierdzone zostaną naruszenia, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia takich nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 P.b.). Spełnienie zaś wskazanych wymagań obliguje organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 P.b.).

W świetle brzmienia powyższych regulacji nie może ulegać wątpliwości, że to organ, badający złożony projekt budowlany pod kątem wyszczególnionych wyżej kwestii, dokonuje samodzielnej oceny w tym przedmiocie. Oznacza to, że wszelkie stanowiska innych podmiotów w tym zakresie nie mogą mieć dla niego wiążącego charakteru. Dlatego też jako przesądzającego dla niniejszej sprawy nie można uznać stanowiska zarówno Wójta Gminy [...] (pismo z dnia 10.01.2012 r. znak: [...]), jak też urbanistki I. S.

Mając to wszystko na uwadze oddalono skargę J. T. jako niezasadną, podstawę czego stanowił art. 151 P.p.s.a.