Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1353/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Pomoc publiczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono postanowienia I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 123 poz 1291
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej
article: art. 31 ust. 1 pkt 1, art. 33 ust. 7b, art. 33a
journal: Dz.U. 1997 nr 123 poz 776
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
article: art. 87,88
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktatu o Unii Europejskiej

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1353/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 kwietnia 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędzia: WSA Ewa Michna, Asesor: WSA Maja Chodacka (spr.), Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2008r., sprawy ze skargi E. S. Sp. z o.o. w K., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 100,00 zł (sto złotych 00/100).


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 26 marca 2007r. Strona Skarżąca – E. Sp. z o.o. zwróciła się na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej ( Dz. U. Nr 123, poz. 1291) zgodnie z § 4 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis (Dz. U. Nr 187 poz. 1930) o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że udzielona pomoc na dostosowanie stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności pracownika niepełnosprawnego na podstawie § 2 pkt 12a lit. e Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 grudnia 1998r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 3 poz. 22 ze zm.) w związku z § 4 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków udzielenia pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakład chronionej jest pomocą de minimis.

Spółka w załączeniu przesłała wykaz kosztów poniesionych na dostosowanie stanowisk pracy dla osób niepełnosprawnych wraz z wyliczoną pomocą de minimis do dnia 26 marca 2007r., tj. faktury potwierdzające fakt poniesienia wydatków za okres XII/06 i I-II-III/2007.

Dodatkowo pismem z dnia [...] kwietnia 2007r. Spółka poinformowała, że pomimo rezygnacji ze statusu pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej - w dalszym ciągu zatrudnia osoby niepełnosprawne. Współczynnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych na dzień 26.03.2007r. wynosił 28,92 - i na podstawie art. 33 ust. 7b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) zachowuje środki zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych i niewykorzystane środki tego funduszu.

Nadto pismem z dnia [...] kwietnia 2007r. Spółka wskazała, iż z dniem 16 października 2006 r. utraciła status zakładu pracy chronionej w związku ze spadkiem wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych poniżej 40 % zatrudnienia ogółem. Zgodnie z art. 33 ust. 7b ustawy, przy zachowaniu minimum 25% wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych Spółka zachowała możliwość zatrzymania środków zgromadzonych na zakładowym funduszu rehabilitacji z możliwością ich wykorzystania na takich samych zasadach jak zakład pracy chronionej. Na potwierdzenie tego stanowiska Spółka przywołała treść art. 33 ust. 7b ustawy, jak i interpretację Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2006r.

Jednocześnie poinformowano, iż Spółka do tej pory nie korzystała z pomocy de minimis ze zgromadzonych środków z tytułu ulg podatku od nieruchomości jak i innych podatków.

Postanowieniem z dnia [...]nr [...]Burmistrz Gminy, działając na podstawie art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej ( Dz. U. Nr 98 poz. 989 ze zm.), art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób odmówił wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż [...] października 2006r. Spółka złożyła pismo informujące, że nie jest zakładem pracy chronionej i w związku z tym złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za okres XI i XII / 2006r. i zapłaciła należny podatek od nieruchomości. Następnie w piśmie z dnia[...].04.2007r. Spółka poinformowała, że mimo rezygnacji ze statusu pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej - nadal zatrudnia osoby niepełnosprawne i współczynnik ich zatrudnienia wynosi 28,92.

Zgodnie z przepisami art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2005r. Nr 121 poz. 844 ze zm.) ustawodawca zwalnia od podatku od nieruchomości prowadzących zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej - w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie. Jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem - zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej. Ponadto stosownie do treści art. 2 pkt 11 ustawy o pomocy publicznej dniem udzielenia pomocy z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości dla zakładu pracy chronionej jest dzień wydatkowania środków z ZFRON przez ten zakład.

Mając na uwadze powyższe, tj. fakt, iż w dniu wydatkowania środków z ZFRON (po 16 października 2006r.) Spółka nie posiadała statusu zakładu pracy chronionej (stosownie do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27.04.2004r. w sprawie warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej) i jednocześnie wobec braku podstawy prawnej - stosownych Rozporządzeń, które regulowałyby kwestie wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis, zakładom, które utraciły status zakładu pracy chronionej, lecz jednocześnie zachowują możliwość zatrzymania środków zgromadzonych na zakładowym funduszu rehabilitacji (z możliwością ich wykorzystania na takich samych zasadach jak zakład pracy chronionej) organ podatkowy postanowił odmówić wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis.

W zażaleniu złożonym na powyższe postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa, a to:

- art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej w związku z przepisem § 4 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis w związku z przepisem § 2 pkt 12a lit. e Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 31 grudnia 1998r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych związku z § 4 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakład pracy chronionej - poprzez przyjęcie błędnej wykładni tych przepisów i stwierdzenie, że w związku z utratą statusu zakładu pracy chronionej zakład, który nadal wykorzystuje środki zgromadzone na zachowanym zakładowym funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych wskutek zachowania ustawowego minimum zatrudnienia osób niepełnosprawnych nie ma prawa żądać wydania przedmiotowego zaświadczenia;

- art. 7 kpa i 8 kpa, poprzez nieuwzględnienie zasady zaufania obywatela i zasady praworządności;

wskazując na powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.

W uzasadnieniu zarzutów zażalenia podniesiono, iż rozstrzygnięcie organu l instancji opiera się jedynie na wykładni literalnej. Nie uwzględnia zaś innych zasad wykładni, co ostatecznie skutkuje naruszeniem ogólnych zasad procedury administracyjnej, a to przepisów art. 7 kpa i 8 kpa.

Faktem jest, że ustawodawca nie uregulował wprost szczególnej sytuacji polegającej na zachowaniu zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych przez podmiot, który traci status zakładu pracy chronionej ale zachowuje poziom zatrudnienia osób niepełnosprawnych na poziomie ponad 25%. Okoliczność, że w systemie prawa występuje luka nie może skutkować pozbawieniem strony prawa rozstrzygnięcia w jej słusznym interesie prawnym. W takich przypadkach organ nie powinien mechanicznie wydawać rozstrzygnięcia odmownego, ale winien podjąć próbę uzupełnienia luki poprzez odpowiedni rodzaj wykładni obowiązujących przepisów prawa.

Ponieważ krajowy system prawny nie przewiduje szczegółowych uregulowań sytuacji pracodawcy, który może uzyskać pomoc de minimis, poprzez wydatkowanie środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, mimo utraty statusu zakładu pracy chronionej, należy przyjąć, iż stosuje się do niego przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy w zakresie niektórych ulg i zwolnień podatkowych w ramach pomocy de minimis ( Dz. U. Nr 94, poz. 900). Dotyczy to jednak tylko wydatkowania środków, które ujęte są w tym rozporządzeniu. Pozostałe środki publiczne zgromadzone na zakładowym funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych mogą być wydatkowane w ramach zasady de minimis jako pomoc udzielana ad hoc (na podstawie Rozporządzenia Komisji Europejskiej (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz. Urz. WE L 10 z 13.01.2001 r.). Nadal jednak wydatkowanie tych środków powinno odbywać się z zachowaniem zasad wynikających z rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

Podsumowując pracodawca, który utracił status zakładu pracy chronionej, a jednocześnie zachowuje zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych przy wydatkowaniu środków z tego funduszu nadal musi stosować regulacje, które obowiązywały go dotychczas, natomiast pomoc de minimis z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych może uzyskać na podstawie przepisów w/w rozporządzeń.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia Spółki postanowieniem z dnia [...]nr [...]utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w przywołanym stanie faktycznym i prawnym sprawy przychyla się do stanowiska organu I instancji, że w okresie, w którym Spółka, będąc zakładem pracy chronionej, korzystała z ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości, nie dokonała wydatkowania środków zgromadzonych na ZFRON. Z przedstawionych przez stronę dokumentów wynika jednoznacznie, że przedmiotowe środki zostały wydatkowane po dniu 16 października 2006 r. tj. po utracie przez Spółkę statusu zakładu pracy chronionej i tym samym utracie prawa do korzystania z ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości. Zdaniem Kolegium w rozpatrywanym przypadku wydanie przez Burmistrza zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis było niedopuszczalne.

W skardze wniesionej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego Skarżąca Spółka powtórzyła zarzuty zawarte w zażaleniu i wskazała, iż w stanie faktycznym sprawy zaświadczenie o pomocy de minimis powinno być wystawiane przez organ udzielający pomocy, gdy beneficjent poinformuje ten organ o fakcie wydatkowania środków oraz udokumentuje poniesione wydatki.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z akt sprawy spór sprowadza się do oceny, czy po utracie przez Stronę Skarżącą statusu zakładu pracy chronionej, przy jednoczesnej możliwości zatrzymania środków zgromadzonych na zakładowym funduszu rehabilitacji (z możliwością ich wykorzystania na takich samych zasadach jak zakład pracy chronionej) Stronie Skarżącej przysługuje prawo do żądania wydania zaświadczenia o pomocy de minimis w dacie wydatkowania środków z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, które wystawia organ udzielający pomocy.

W ocenie Strony Skarżącej zaświadczenie o pomocy de minimis powinno być wystawiane przez organ udzielający pomocy, gdy beneficjent poinformuje ten organ o fakcie wydatkowania środków oraz udokumentuje poniesione wydatki, bowiem zakład, który nadal wykorzystuje środki zgromadzone na zachowanym zakładowym funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych wskutek zachowania ustawowego minimum zatrudnienia osób niepełnosprawnych ma prawo żądać wydania przedmiotowego zaświadczenia

W ocenie organów jeżeli środki zgromadzone na zakładowym funduszu rehabilitacji zostały wydatkowane po utracie przez Spółkę statusu zakładu pracy chronionej Spółka nie ma prawa do korzystania z ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości, a wydanie zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis jest niedopuszczalne.

Sąd w niniejszym składzie podziela poglądy wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2008r. sygn. akt II GSK 509/07. Sąd wskazał na wstępie, iż problematyka dotycząca pomocy de minimis została przeniesiona na grunt polskiego prawa w ramach procesu harmonizacji prawa krajowego z rozwiązaniami przyjętymi na gruncie prawa wspólnotowego.

Podstawowymi aktami prawnymi odnoszącymi się do pomocy publicznej, w tym do pomocy de minimis był Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską, a to art. 87 i 88 (Dz. U. 90/2004, poz. 864/2 ze zmianami) - dalej TWE, a w dalszej kolejności rozporządzenie Komisji (WE) Nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis, natomiast w prawie krajowym ustawa o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, a także, w zakresie odnoszącym się do rozpoznawanej sprawy, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej oraz rozporządzenie Rady Ministrów z 11 sierpnia 2004 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis.

Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 87 ust. 1 TWE z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi. Dla oceny, czy udzielona pomoc jest dopuszczalna, przepis art. 88 ust. 3 TWE przewiduje obowiązek zgłoszenia przez Państwo Członkowskie wszelkich planów przyznania lub zmiany pomocy. Równocześnie regulacja wspólnotowa przewidziała możliwość udzielenia przez Państwo Członkowskie pomocy, która nie będzie traktowana jako naruszająca art. 88 ust. 1 TWE i nie będzie podlegała zgłoszeniu w trybie art. 88 ust. 3 TWE. Stosownie do art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001r. w sprawie zastosowania art. 87 i art. 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis pomoc przyznawana jakiemukolwiek przedsiębiorstwu, która nie przekroczy w jakimkolwiek okresie trzech lat kwoty 100 000 euro będzie stanowiła dozwoloną formę pomocy - pomocy de minimis.

Zgodnie z treścią art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych osoby prowadzące zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu są zwolnione z podatku (z zastrzeżeniem ust. 2) od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego, na zasadach określonych w przepisach odrębnych. Wspomniane w powołanym przepisie zasady zwolnienia osób prowadzących zakłady pracy chronionej od podatku od nieruchomości określone zostały w art. 6 ust. 6 i 7 oraz art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Na podstawie art. 33a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych do pracodawcy, który utracił status zakładu pracy chronionej stosuje się nadal przepisy dotyczące zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych zawarte w art. 33 ustawy. Wydatkowanie środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych opiera się zatem na zasadach, jakie obowiązywały pracodawcę przed utratą przez niego statusu zakładu pracy chronionej.

Sąd podziela stanowisko Strony Skarżącej, iż w związku z tym, że krajowy system prawny nie przewiduje szczegółowych uregulowań sytuacji pracodawcy, który może uzyskać pomoc de minimis poprzez wydatkowanie środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, mimo utraty statusu zakładu pracy chronionej, należy przyjąć, iż stosuje się do niego przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy w zakresie niektórych ulg i zwolnień podatkowych w ramach pomocy de minimis (Dz. U. Nr 94, poz. 900). Dotyczy to jednak tylko wydatkowania środków, które ujęte są w tym rozporządzeniu. Pozostałe środki publiczne zgromadzone na koncie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych mogą być wydatkowane w ramach zasady de minimis jako pomoc udzielana ad hoc (na podstawie rozporządzenia Komisji Europejskiej (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz. Urz. WE L 10 z 13.01.2001r.). Nadal jednak wydatkowanie tych środków powinno odbywać się z zachowaniem zasad wynikających z rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

Podsumowując, pracodawca, który utracił status zakładu pracy chronionej, a jednocześnie zachowuje zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych przy wydatkowaniu środków z tego funduszu nadal musi stosować regulacje, które obowiązywały go dotychczas, natomiast pomoc de minimis z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych może uzyskać na podstawie przepisów rozporządzeń. Sąd podziela pogląd wyrażony w treści skargi, iż w przypadku utraty przez pracodawcę statusu zakładu pracy chronionej, przy jednoczesnym zachowaniu zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych za dzień udzielenia pomocy należy przyjąć dzień wydatkowania przez przedsiębiorcę środków zakładowego funduszu.

Na tle wskazanych wyżej uregulowań nie może być wątpliwości, że pomoc publiczna udzielana dla zakładów pracy chronionej w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości, po spełnieniu ogólnych warunków dla tej udzielenia tej pomocy, jest traktowana jako pomoc de minimis. Zauważyć należy, że stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania postanowień o odmowie wydania zaświadczenia, podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc jest pomocą de minimis.

Powyższe stanowi realizację postanowień zawartych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 69/2001, a dotyczących obowiązku państw członkowskich do informowania zainteresowanego, iż udzielona pomoc ma charakter pomocy de minimis. Powołany wyżej przepis art. 5 ust. 2 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej nakłada na podmioty wskazane w art. 2 pkt 12 tej ustawy obowiązek określonego działania polegającego na podejmowaniu czynności materialno-technicznych sprowadzających się do wydawania zaświadczeń, w których następuje urzędowe potwierdzenie stanu faktycznego lub prawnego (vide B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2000 s. 733). Zaświadczenie takie jest, stosownie do § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej, podstawą do zakwalifikowania udzielonej pomocy jako pomocy de minimis.

Przepisy wskazane wyżej przewidują obowiązek wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis niezależnie od sposobu w jakiej udzielenie pomocy następuje, a więc niezależnie od tego, czy podstawą udzielenia pomocy jest decyzja administracyjna, czy akt prawny przewidujący ulgę podatkową. W przypadku obowiązku wydania zaświadczenia o pomocy uzyskanej w formie ulgi podatkowej udzielonej na podstawie aktu normatywnego, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie (zwolnienie z podatku od nieruchomości), organem właściwym do wydania zaświadczenia jest właściwy organ podatkowy.

Wobec powyższego zaświadczenie o pomocy de minimis powinno być wystawiane przez organ udzielający pomocy (organ podatkowy lub organ uprawniony do pobierania opłat), gdy beneficjent poinformuje ten organ o fakcie wydatkowania środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych oraz udokumentuje poniesione wydatki.

W związku z powyżej przedstawionymi uchybieniami skutkującymi naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy Sąd wyeliminował z obrotu prawnego postanowienia organów obu instancji. Ponownie rozpoznając wniosek Strony Skarżącej organ będzie zobowiązany do przeprowadzenia postępowania i oceny czy udzielona pomoc na dostosowanie stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności pracownika niepełnosprawnego jest pomocą de minimis i czy Strona Skarżąca należycie udokumentowała poniesione wydatki.

Dlatego też na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji Skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Co należy do nich zaliczyć określa natomiast art. 205 wyżej powołanej ustawy. Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis.