Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 588/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: par. 1  ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1983 nr 65 poz 294
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Asesor Anetta Chołuj Protokolant Monika Mikołajczyk po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi E. D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia 25 października 2005 r., nr [...] przedmiocie baku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. na rzecz skarżącego 255 zł (dwieście pięćdziesiąt pięć złotych) - tytułem zwrotu kosztów postępowania: III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

D. Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., decyzją z dnia 11 września 2001 r. (nr [...]), działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. Nr 90, poz. 575 z 1998 r. ze zmianami) oraz § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późniejszymi zmianami - po rozpatrzeniu odwołania E. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia 28 kwietnia 2001 r. (nr [...]) o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - zawodowego uszkodzenia słuchu /poz. 15/, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W motywach rozstrzygnięcia organ stwierdził, że pomimo narażenia strony na działanie hałasu w środowisku pracy obie placówki służby zdrowia - Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. i Instytut Medycyny Pracy w S. - były zgodne co do faktu, iż audiometrycznie określony stan narządu słuchu dla ucha prawego, lepiej słyszącego, nie powoduje upośledzenia funkcji narządu słuchu uzasadniającej rozpoznanie choroby zawodowej. Powołując się następnie na fakt, iż organy sanitarne są związane rozpoznaniem choroby zawodowej przez jednostki medyczne, D. Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. nie znalazł podstaw prawnych ani merytorycznych do zmiany decyzji I instancji.

Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 23 czerwca 2004 r. (sygn. akt. 3 II SA/Wr 2599/2001) uchylili powyższą decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że tryb stwierdzania choroby zawodowej na podstawie orzeczeń jednostek właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych nie oznacza bezwzględnego związania organu orzekającego. Orzeczenia lekarskie maja charakter opinii biegłych, które - jak każdy inny dowód - podlega jednak pełnej swobodnej ocenie organu orzekającego. Ponadto organy orzekające nie dokonały oceny jako materiału dowodowego w sprawie przedłożonej przez skarżącego karty informacyjnej z dnia 25 lipca 2000 r. z Katedry i Kliniki Otolaryngologii Akademii Medycznej we W. Sąd stwierdził również, ze wydanym orzeczeniom lekarskim trudno przypisać walor wnikliwych i wyczerpujących opinii, nie są one także jednoznaczne w swej treści. A także zauważył, iż doszło do naruszenia norm prawa materialnego. Ustawodawca w żadnym z przepisów rozporządzenia z 1983 r. nie uwarunkował badania przesłanek w zakresie stwierdzania o chorobie zawodowej (uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu) od ustalenia stopnia zaawansowania schorzenia.

Rozpatrując ponownie sprawę, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. zaskarżona decyzją z dnia 25 października 2005 r., na podstawie art. 12 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 1998 r., nr 90, poz. 575 z 1998 r. ze zm.) oraz § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia, podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115), jak również art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dn. 28 kwietnia 2001 r. (nr [...]) 1 o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - zawodowego uszkodzenia słuchu /poz. 15/.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż E. D. pracował w Kombinacie A S. A. we W. jako ślusarz : na wydziale PA: od 04.02.1961 r. do 05.04.1962 r., od 17.05.1965 r. do 01.12.1965 r., od 01.12.1966 r. do 01.04.1970 r., od 01.04.1970 r. do 01.01.1981 r. (w tym od 01.12.1965 r. 01.12.1966 r. jako wiertacz); na wydziale [...]: od 01.01.1981 r. do sierpnia 2000 r.

Realizując ponownie postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. skierował zainteresowanego na badania do D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W., który w dniu 13 maja 2005 r. wydał orzeczenie. Jednostka medyczna stwierdziła w nim, że choroba zawodowa jest to, obustronny, o określonej wielkości, odbiorczy ubytek słuchu spowodowany długotrwałym działaniem hałasu o poziomach uznawanych w świetle współczesnego stanu wiedzy za stwarzające ryzyko utraty słuchu. Ze względu na zróżnicowaną wielkość ubytków słuchu występującą u osób narażonych, wynikającą z indywidualnej wrażliwości ucha, parametrów fizycznych hałasu, okresu pracy w narażeniu na ten czynnik, przyjęto jednolite kryterium określające stopień upośledzenia słuchu, który upoważnia do uznania go za chorobę zawodową, tj. odbiorczy ubytek słuchu o wielkości co najmniej 30 dB (w odniesieniu do zera audiometrycznego) w uchu lepiej słyszącym ustalony za pomocą audiometrii tonalnej i obliczony jako średnia arytmetyczna częstotliwości 1000, 2000 i 4000 Hz dla każdego ucha oddzielnie, po uprzednim odjęciu poprawek dla fizjologicznych ubytków słuchu związanych z wiekiem.

W czasie badania stwierdzono duże rozbieżności w badaniu akumetrycznym i w charakterze zmian w audiometrii tonalnej, które pozwoliły ustalić rozpoznanie:

- lewostronny niedosłuch odbiorczy pozaślimakowy,

- prawostronny niedosłuch mieszany

- szumy uszne w wywiadzie

- prawostronne skrzywienie przegrody nosa średniego stopnia

- przewlekły podsychający nieżyt nosa i gardła

- zaburzenia czynnościowe głosu pod postacią dysfonii hypofunkcjonalnej

- średnie ubytki słuchu liczone z progów słuchu dla częstotliwości mowy ludzkiej wnoszą (wg kryteriów z 1983r): UL = 34,5 dB; UP = 25,6 dB.

W podsumowaniu orzeczenia lekarskiego wskazano, że stwierdzony w badaniu audiometrycznym charakter uszkodzenia nerwu słuchowego ucha lewego odpowiada ubytkom słuchu typu pozaślimakowego, co zostało potwierdzone w innych badaniach (próba nadprogowa Sisi, tymanometria), zaś ucha prawego charakter mieszany, co dyskwalifikuje do rozpoznania choroby zawodowej w świetle przepisów rozporządzenia z 1983 r. Hałas uszkadza komórki słuchowe narządu Cortiego, co oznacza, że odbiorczy ubytek słuchu spowodowany hałasem (przewlekły uraz akustyczny) charakteryzuje się umiejscowieniem ślimakowym, dlatego badanie uzupełniono dodatkowymi testami, których wyniki pozwalają określić miejsce odbiorczego uszkodzenia słuchu.

Dlatego potrzymano stanowisko o brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - zawodowego uszkodzenia słuchu /poz. 15/ u E. D.

Ponowne orzeczenie wydał także w dniu 24 sierpnia 2005 r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Stwierdził w nim, cyt: "Pogłębiona diagnostyka audiologiczna wykazała przesunięcie progu słuchu określone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 4 kHz z uwzględnieniem fizjologicznej poprawki na wiek dla ucha prawego - 17 dB, dla ucha lewego - 28 dB. Wykonana audiometria tonalna (2-krotnie, powtarzalna) wykazuje ubytki słuchu obustronnie szczególnie w zakresie wysokich częstotliwości, typowe dla zaburzeń odbioru. Wielkość rezerwy kostnej wyklucza komponent mieszany niedosłuchu obustronnie. Próba lokalizacyjna - próba SISI - osiąga średnie wartości, co wskazuje na pozaślimakową lokalizację uszkodzenia słuchu. W audiometrii impedancyjnej uzyskano prawidłowe tympanogramy typu A obustronnie i zarejestrowano odruchy mięśni strzemiączkowych, co świadczy o braku patologii ucha środkowego obustronnie i w sposób obiektywny wyklucza komponent mieszany niedosłuchu. Aktualnie nie stwierdza się komponentu mieszanego ucha prawego (komponent ten ma charakter zmienny, występuje przy toczących się procesach zapalnych w obrębie górnych dróg oddechowych). Za pozaślimakową lokalizacją uszkodzenia narządu słuchu przemawia brak objawu wyrównania głośności, potwierdzony obiektywnie badaniem". W podsumowaniu stwierdzono, że obecnie stan narządu słuchu nie spełnia obowiązujących (wg rozporządzenie Rady Ministrów z 1983 r.) kryteriów rozpoznania choroby zawodowej zarówno pod względem lokalizacji uszkodzenia jak i wielkości wykazanych ubytków słuchu, nie daje podstaw do rozpoznania przewlekłego urazu akustycznego.

Rozpatrując sprawę, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że do stwierdzenia choroby zawodowej muszą być spełnione jednocześnie, jak to wynika z w § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, dwa warunki:

1. choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych,

2. choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy.

Dalej stwierdził, że zawodowe uszkodzenie słuchu definiuje się jako obustronny o określonej wielkości, odbiorczy ubytek słuchu spowodowany długotrwałym działaniem hałasu o poziomach uznawanych w świetle współczesnego stanu wiedzy za stwarzające ryzyko utraty słuchu. Zainteresowany pracował w latach 1961 - 2000 w Kombinacie A S. A. we W. jako ślusarz i wiertacz w narażeniu na hałas. Hałas powoduje uszkodzenie komórek słuchowych narządu Cortiego zlokalizowanych w ślimaku, co w konsekwencji skutkuje obustronnym symetrycznym odbiorczym ubytkiem słuchu o lokalizacji ślimakowej.

W przypadku E. D. rozpoznano w D. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W.: odbiorczy ubytek słuchu ucha lewego typu pozaślimakowego, ubytek słuchu ucha prawego typu mieszanego, średnie ubytki słuchu (po odliczeniu poprawki na wiek) wynoszą dla ucha lewego - 34,5 dB, dla ucha prawego -25,6 dB. Natomiast w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. rozpoznano niedosłuch obustronnie odbiorczy o lokalizacji pozaślimakowej. Nie stwierdzono komponentu mieszanego ucha prawego, ponieważ komponent ten ma charakter zmienny i występuje przy toczących się procesach zapalnych w obrębie górnych dróg oddechowych. Za pozaślimakową lokalizacją uszkodzenia narządu słuchu przemawia brak objawu wyrównania głośności. Średnie ubytki słuchu (po odliczeniu poprawki na wiek) wynoszą, dla ucha lewego - 28 dB, dla ucha prawego - 17 dB.

Zdaniem organu drugiej instancji, lokalizacja uszkodzenia słuchu jak i wielkości wykazanych ubytków u E. D., nie dają podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu przez placówki służby zdrowia orzekające w tych sprawach. W związku z powyższym, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie znalazł podstaw prawnych ani merytorycznych do zmiany decyzji pierwszej instancji, dlatego utrzymał ja w mocy.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem E. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając:

a/ naruszenie przepisów prawa materialnego a to §1 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294 ze zm.) poprzez błędną wykładnię jakoby przy kwalifikacji choroby zawodowej (uszkodzenie słuchu wywołane działaniami hałasu - poz.15 wykazu) należało uwzględniać wielkość wykazanych ubytków słuchu,

b/ naruszenie przepisów prawa procesowego a to art. 7, 75 § 1 , 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa poprzez:

1/ pominięcie karty informacyjnej z dnia 25 lipca 2000 r. Katedry i Kliniki Otolaryngologii Akademii Medycznej we W., której treść pozostaje w sprzeczności z wynikami badań ujętych w orzeczenia wydanych w sprawie przez jednostki,

2/ sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, iż uszkodzenie słuchu u strony skarżącej powstało wyłącznie poza narządem słuchowym Cortiego zlokalizowanym w ślimaku podczas gdy orzeczenia D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. oraz wyniki badań z dnia 25 lipca 2000 r. a także wcześniejsze wyniki badań przeczyły temu,

c/ naruszenie interesu prawnego strony skarżącej poprzez stwierdzenie brak podstaw do rozpoznania uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu pochodzenia zawodowego.

Odpowiadając na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, przetaczając argumenty wcześniej wskazane w zaskarżonej decyzji. Dodając, że sprawę rozstrzygnął w oparciu o pełny materiał dowodowy zebrany w przedmiotowej sprawie, tj. orzeczenia lekarskie wydane przez placówki upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym również na decyzje wydawane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Godzi się dodatkowo podkreślić, iż - stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. - rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną.

Skarga jest zasadna, co przesądziło o ponownym uchyleniu decyzji organu odwoławczego.

Wymaga wskazania, że podejmując starania w celu dodatkowego wyjaśnienia sprawy, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. nie zastosował się w pełni do wskazań, zawartych w uzasadnieniu poprzedniego wyroku WSA z dnia 23 czerwca 2004 r. (sygn. akt 3 II SA/Wr 2599/2001). Wypada zatem przypomnieć, iż zdaniem składu orzekającego, który wydał tamten wyrok, podstawowe uchybienie polegało na oparciu się jedynie - na zasadzie związania - na orzeczeniach upoważnionych jednostek medycznych i braku odniesienia się przez ten organ do części materiału dowodowego, w szczególności do odmiennych w swojej treści opinii specjalistów z Katedry i Kliniki Otolaryngologii Akademii Medycznej we W. Sąd podkreślił przy tym, że ocena dowodów sprawy winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, Stwierdził też - równie wiążąco - że w konkretnych okolicznościach rozpoznawanej sprawy poprzednie uzasadnienie drugoinstancyjnej decyzji nie pozwalało na dokonanie przez Sąd kontroli, czy ocena dowodów nie ma charakteru dowolności.

Łatwo zauważyć uniwersalizm takiego stanowiska Sądu. Chodziło mianowicie o wymuszenie kompleksowego ustosunkowania się przez organ, w uzasadnieniu definitywnego orzeczenia (niezależnie od kierunku rozstrzygnięcia!), do całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, w tym - między innymi, zgodnie ze standardem określonym w art. 107 § 3 k.p.a. - "wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej". Wskazanie Sądu wskazywało zatem na obowiązek respektowania tego przepisu niezależnie od tego, czy organ przyjąłby ostatecznie, że istnieją podstawy do uznania zawodowego tła schorzenia zdiagnozowanego u E. D., czy też ustaliłby brak podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej.

Tymczasem uzasadnienie obecnie skarżonej decyzji z dnia 25 października 2005 r. wymogów tych nadal nie spełnia. Po zaprezentowaniu stanowisk D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W., Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., stwierdził, że skoro one nie dają podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej organ nie znalazł podstaw do zmiany decyzji pierwszej instancji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u E. D. Jednocześnie organ drugiej instancji w uzasadnień swego stanowiska nie odniósł się do dowodów wskazanych przez stronę.

Takie stwierdzenia również nie pozwalają dokonać Sądowi orzekającemu w obecnym składzie należytej kontroli, czy ocena organu mieści się jeszcze w zakresie swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a., czy też stanowi już ocenę dowolną. Wypada bowiem zauważyć, iż nie można odbierać waloru dowodów wiarygodnych - bez szczegółowego uargumentowania takiego stanowiska - innym opiniom zgromadzonym w toku dotychczasowego postępowania wyjaśniającego. Do karty informacyjnej Katedry i Kliniki Otolaryngologii Akademii Medycznej we W., odniósł się jedynie D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Brak stanowiska odnośnie tego dokumentu Instytutu w S. Natomiast organ sanitarny wcale nie wyjaśnił dlaczego pominął ustalenia zawarte w dowodzie wskazywanych przez stronę. Dopiero takie wyjaśnienie spełniałoby wymogi przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a., w zakresie wskazania przyczyn, z powodu których niektórym opiniom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Nie sposób odmówić racji skarżącemu, że decyzja drugiej instancji narusza przepisy prawa procesowego poprzez pominięcie wskazanego prze niego dowodu na potwierdzenie choroby zawodowej i nie wyjaśnia rozbieżności stanowiska zawartego w tym dowodzie ze stanowiskiem zawartym w orzeczeniach upoważnionych jednostek medycznych.

Organ drugiej instancji nie wyjaśnił wszechstronnie innych okoliczności faktycznych sprawy mogący mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia

W świetle przepisów § 1 cytowanego rozporządzenia z 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, zawarte w pozycji 15 stanowiącego załącznik do tego aktu prawnego Wykazu chorób zawodowych wyrażenie "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu" oznacza, iż wystąpienie uszkodzenia zdrowia w postaci niedosłuchu oraz wykonywanie pracy w warunkach zagrożenia hałasem, co w niniejszej sprawie pozostaje poza sporem, samo przez się uzasadnia zakwalifikowanie danego schorzenia jako choroby zawodowej. W takim określeniu zawarte zostało pewne ograniczenie choroby polegających na uszkodzeniu słuchu, ale jest ono ściśle określone związkiem z hałasem. Brak jest natomiast podstaw prawnych do tego, ażeby z prawnego pojęcia choroby zawodowej eliminować: "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasem", ze względu w wpływ również czynników wewnętrznych i na stopień uszkodzenia słuchu (wyrok SN z dnia 14 marca 2002 r., III RN 78/01, Pr. Pracy 2003/3/31).

D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. w orzeczeniu stwierdził; ubytek słuchu ucha prawego typu mieszanego; odbiorczy ubytek słuchu ucha lewego. Natomiast Instytut w S. rozpoznał niedosłuch obustronnie odbiorczy o lokalizacji pozaślimakowatej.

W okolicznościach tej konkretnej sprawy, wobec niejednoznacznych opinii lekarskich co do rodzaju ubytku słuchu, organ drugiej instancji winien wyjaśnić i uzasadnić swoje stanowisko, że lokalizacja uszkodzenia słuchu u E. D. nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Nie można więc wykluczyć, że uszczerbek na zdrowiu został spowodowany przyczyną zewnętrzną także wówczas, gdy współdziałały ze sobą przyczyny wewnętrzne i zewnętrzne. Natomiast uszkodzenie typu mieszanego (przewodzeniowo-odbiorcze), będące skutkiem czynnika wewnętrznego, może być spowodowane przyczyną zewnętrzną zaistniałą w miejscu pracy, co mogłoby je kwalifikować jako dalszy skutek zdarzenia pozostającego w związku z pracą.

Wobec braku przekonywującego uzasadnienia w tym zakresie w otrzymanych orzeczeniach lekarskich, organ zobowiązany jest wezwać biegłego lekarza do uzupełnienia w kierunku przez siebie wskazanym.

W tym kontekście zasadny jest więc zarzut skargi o sprzeczności ustaleń organu inspekcji sanitarnej z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego.

D. Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazuje także, że wielkość wskazanych ubytków słuchu nie daje podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu orzekającego wyrażonym już poprzednio i zawartym tam wywodem, że ustawodawca w żadnym przepisie, pod rządami rozporządzenia z 1983 r. nie uwarunkował badania przesłanek w zakresie stwierdzenia rozpatrywanej choroby zawodowej od stopnia zaawansowania schorzenia.

Z powołanych względów - na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 , poz. 1270) - orzeczono jak w sentencji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny wyeliminować w toku prowadzonego postępowania stwierdzone powyżej uchybienia procesowe oraz o charakterze materialnoprawnym.