Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 339/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1 pkt 2, art. 51
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędziowie WSA Jacek Czaja, NSA Witold Falczyński, Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lipca 2017 r. sprawy ze skargi H. S.-R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie prowadzonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz H. S.-R. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania H. S. – [...] - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm.) dalej "k.p.a.", w związku z art. 80 ust. 2 pkt. 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) dalej "Prawo budowlane" – utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...] umarzającą na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych, prowadzonych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanym przy ul. [...] w L..

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że było już wcześniej prowadzone postępowanie dotyczące przedmiotowego budynku: decyzją z dnia [...] stycznia 2014r. organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] października 2013 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie remontu i nadbudowy tego budynku, a decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymał w mocy kolejną decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2014 r. odmawiającą nałożenia na właściciela budynku - S. K. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych prowadzonych w tym budynku mieszkalnym - skarga H. S. na tę decyzję została natomiast odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Lu [...].

Pierwsze postępowanie zostało wszczęte na skutek pisma H. S. z dnia [...] marca 2011 r., właścicielki działki sąsiedniej przy ul. [...], która podnosiła, że w związku z przeprowadzonym w spornym budynku remontem i zmianą dachu, budynek stał się faktycznie dwupiętrowy, a ze względu na to, że przylega on bezpośrednio do jej budynku, istnieje zagrożenie katastrofą budowlaną.

W toku tamtego postępowania potwierdzono, że przedmiotowy budynek przylega ścianą zachodnią do budynku H. S. – [...] i posiada trzy kondygnacje w rozumieniu § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), który stanowi, że przez kondygnację należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia.

Ustalono, że budynek wybudowany został na początku lat 60-tych ubiegłego wieku, najprawdopodobniej w 1961 r., jako obiekt dwukondygnacyjny (jednopiętrowy), z przeznaczeniem na mieszkanie dwupoziomowe, połączone klatką schodową. W latach 1980-1982 ówczesny właściciel - W. K. - dokonał nadbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego o jedną kondygnację. Na podstawie dokumentacji pt. "PROJEKT nadbudowy budynku mieszkalnego, zlokalizowanego w L., przy ul. [...]" organ stwierdził, że nadbudowa zrealizowana została na podstawie pozwolenia na budowę. Z projektu tego wynika, że wykonany on został na podstawie ekspertyzy technicznej PZiTB nr [...] w sprawie ustalenia stanu technicznego oraz możliwości nadbudowy jednej kondygnacji na budynku mieszkalnym, a także na podstawie stosownych badań i sprawdzeń wykonanych w terenie (badanie sklerometrem i odkrywki fundamentów) oraz obliczeń statycznych. W toku postępowania nie stwierdzono wykonywania robót budowlanych w spornym budynku, oględziny wskazały na długoletnie jego użytkowanie bez wykonywania robót budowlanych, w tym remontu wnętrz, nie stwierdzono przy tym śladów pogorszenia się jego stanu technicznego - nie stwierdzono pęknięć lub zarysowań ścian, stropów, ani też ugięć stropów. Potwierdziła to również ocena techniczna z grudnia 2011 r., z której wynika, że stan techniczny budynku nie budzi zastrzeżeń pod względem konstrukcyjno-budowlanym. Konstrukcja budynku spełnia warunki zapewniające nieprzekroczenie stanów granicznych nośności oraz stanów granicznych przydatności do użytkowania w każdym z jego elementów oraz w całej konstrukcji.

W tej sytuacji organy obu instancji stwierdziły, że postępowanie dotyczące remontu tego budynku podlega umorzeniu, gdyż nie ma podstaw do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia na podstawie art. 51 czy też art. 66 Prawa budowlanego.

Następnie zostało wszczęte kolejne postępowanie dotyczące spornego budynku w związku z kolejnym pismem H. S. - R. z dnia [...] marca 2014 r., w którym ponownie wskazywała na zagrożenia na skutek remontu tego budynku, podczas którego – jak podnosiła - zmieniona została konstrukcja wewnętrzna.

Podczas kontroli w dniu [...] lipca 2014 r. ustalono, że na 2 i 3 kondygnacji przeprowadzono roboty budowlane remontowe: wyburzono stare i wymurowano nowe ścianki działowe, wykonano sufity podwieszone oraz wylewki na posadzkach. W części środkowej budynku wykonano nowe schody żelbetowe spiralne, w miejsce uprzednio istniejących schodów drewnianych, wykonano nową instalację elektryczną, poszerzono otwory drzwiowe w istniejących ściankach działkowych, dokonano remontu łazienki. Stan zaawansowania tych robót w toku kontroli wskazywał, że nie zostały one jeszcze zakończone. Roboty te zostały wykonane bez zezwolenia.

W związku z tym organ zlecił inwestorowi sporządzenie ekspertyzy stanu technicznego budynku dotyczącej wpływu wykonania schodów żelbetowych wewnętrznych oraz otworu w stropie pomiędzy 2 i 3 kondygnacją na konstrukcję budynku, a inwestor obowiązek ten wykonał. Z przedłożonej przez niego ekspertyzy wynikało, że stan techniczny budynku nie budzi zastrzeżeń pod względem konstrukcyjno – budowlanym, a istniejące elementy konstrukcyjne i wyposażenie techniczne wykonane są w sposób nie powodujący zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników obiektu oraz dla użytkowników przylegającego bezpośrednio do niego budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego przy ul. [...] w L..

Mając na uwadze powyższe, organy obu instancji uznały, że brak jest podstaw do nakładania na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych.

Niniejsze postępowanie zostało natomiast wszczęte w związku z kolejnym pismem H. S. z dnia [...] sierpnia 2016 r., w którym tym razem wskazywała na roboty polegające na rozbiórce ścian na parterze budynku, które ponownie budzą obawy o bezpieczeństwo jej budynku.

Podczas kontroli w dniu [...] października 2016 r. potwierdzono, że na parterze budynku prowadzone są roboty polegające na wymianie posadzek, okładzin ściennych oraz malowaniu pomieszczeń. Nie stwierdzono natomiast naruszenia konstrukcji budynku, rys lub spękań na ścianach lub stropach. Ustalono, że wysokość pomieszczeń na parterze wynosi 255 cm, a na piętrze 272 cm. Na parterze wykonano strop podwieszony z płyt GK, stwierdzono również zmiany w wewnętrznej instalacji elektrycznej na parterze polegające na wymianie osprzętu i przedłużenia kabli przy stropie podwieszonym; nie stwierdzono zmiany przeznaczenia lokalu.

W świetle powyższego organ I instancji uznał, że powyższe roboty budowlane należy traktować jako dokonywanie nowej aranżacji wnętrza lokalu mieszkalnego, a nie remont i wskazaną na wstępie decyzją umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

W odwołaniu H. S. - R. zarzucała przede wszystkim, że organ nie dokonał oględzin ostatniej kondygnacji spornego budynku i nie odniósł się do wskazywanych przez nią dowodów tj. mapek sytuacyjnych dołączonych do wniosku z dnia [...] sierpnia 2016r., wskazujących na istotną zmianę stanu faktycznego przedmiotowej nieruchomości, zarzucała również, że organ błędnie potraktował wykonane roboty jako aranżację wnętrz, a nie remont.

Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił zarzutów odwołania, a podzielając ustalenia i – zasadniczo - stanowisko organu I instancji, wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził w pierwszej kolejności, że wykonanych w przedmiotowym budynku robót nie można zaliczyć do budowy, odbudowy, rozbudowy lub nadbudowy obiektu budowlanego, gdyż nie wyczerpują one cech definicji zawartych w art. 3 pkt 6, 7, 7a i 8 Prawa budowlanego. Robót tych nie można także zaliczyć do przebudowy, ponieważ nie nastąpiła w ich rezultacie zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, rozumianych jako wszelkie wielkości (wyrażane w jednostkach miary, wagi, nachylenia etc.) elementów użytkowych (np. dachu, okna, schodów, balkonu, drzwi) i technicznych (np. ciężaru konstrukcji, odporności przeciwpożarowej), które występują w przypadku danego obiektu budowlanego.

Organ odwoławczy stwierdził natomiast, że przedmiotowe roboty należy potraktować jako bieżącą konserwację, o której mowa w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, rozumianą słownikowo, jako "zabiegi mające na celu utrzymanie czegoś w dobrym stanie", a więc obejmujące wszelkie proste czynności, które każdy właściciel obiektu budowlanego powinien wykonywać w celu zapobieżenia pogarszaniu się stanu technicznego obiektu, a co za tym idzie, zapewnienia jego bezpiecznego i zgodnego z przeznaczeniem użytkowania. Wskazał, że remont od bieżącej konserwacji odróżnia przede wszystkim stan obiektu budowlanego, którego dotyczą roboty. O ile bowiem o remoncie można mówić w sytuacji, gdy obiekt znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, a podjęcie stosownych działań ma na celu doprowadzenie go do stanu pierwotnego, o tyle bieżąca konserwacja dotyczy obiektu o niepogorszonym stanie. Czynności noszące znamiona bieżącej konserwacji, mają bowiem na celu utrzymanie nieruchomości w odpowiednim stanie technicznym i zapobiegnięcie pogorszeniu się jej stanu przy codziennej eksploatacji. Polegają one na wykonaniu prac, które w potocznym znaczeniu określane są jako roboty budowlane, jednakże nie stanowią robót budowlanych w rozumieniu Prawa budowlanego (np. wyrok WSA w Opolu z 26 lutego 2007 r" sygn. akt II SA/Op 701/06).

Organ odwoławczy podkreślił, że czynności związane z wykonaniem bieżącej konserwacji nie wymagają ani zgłoszenia, ani pozwolenia na budowę, a więc nie są one objęte zakresem działań organów nadzoru budowlanego, dlatego umorzenie niniejszego postępowania jest uzasadnione.

Dodatkowo organ wyjaśnił, że również remont nie wymaga pozwolenia na budowę ani też dokonania zgłoszenia, a więc nawet taka kwalifikacja przedmiotowych robót budowlanych skutkowałaby umorzeniem postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie H. S. – [...] domagała się uchylenia decyzji organu odwoławczego, zarzucając jej wydanie z naruszeniem:

- przepisów postępowania, tj. art. art. 105 § 1, art. 104 § 1-2, 7, 8, 77, 80 i 138 k.p.a., polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego, braku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności poprzez niedokonanie oględzin ostatniej kondygnacji budynku i ustalenie, że jego nadbudowa o jedną kondygnację miała miejsce w latach 1980 - 82, podczas gdy jeszcze w 1995 r. budynek posiadał dwie kondygnacje, a także poprzez pominięcie jako dowodów mapek sytuacyjnych dołączonych do wniosku z dnia [...] sierpnia 2016 r. wskazujących na istotną zmianę stanu faktycznego przedmiotowej nieruchomości.

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 1 i 2 i art. 30 w zw. z art. 3 pkt 7-7a Prawa budowlanego poprzez uznanie, że działania inwestora nie miały charakteru robót budowlanych albo przebudowy i w związku z tym nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia

W związku z tymi zarzutami skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie następujących dowodów:

1. z mapy 136.313-0934 z 1986 r. na okoliczność dwukondygnacyjności spornego budynku w 1986 r.,

2. z operatu szacunkowego z wyceny nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] z dnia [...].11.1994 r. na okoliczność dwukondygnacyjności spornego budynku w 1994 r.,

3. z mapy do celów projektowych skala 1:500 m. L. ul. [...], działka nr [...], [...] w obr. 9 ark. 1 według stanu na dzień [...].07.2007 r. na okoliczność dwukondygnacyjności spornego budynku w 2007 r.,

4. z załącznika nr [...] do decyzji odmownej nr [...] z dnia [...].06.2008 r. znak [...] na okoliczność dwukondygnacyjności spornego budynku w 2008 r.,

5. z mapy zasadniczej w skali 1:5000 nr kanc. [...] stan na rok 2009 na okoliczność trzykondygnacyjności spornego budynku w 2009 r.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca podkreśliła, że organ zaniechał oględzin ostatniej kondygnacji spornego budynku, a więc faktycznie nie ustalił, czy były tam prowadzone roboty budowlane.

Organ wadliwie przyjął, że nadbudowa budynku miała miejsce w latach 1980-1982, gdyż z mapy ewidencyjnej ul. [...] w L. sporządzonej wg stanu z 1986 r., operatu szacunkowego z 1994 r. oraz z map ewidencyjnych z lat 2007-2008 jednoznacznie wynika, że w tym okresie budynek był dwukondygnacyjny (jednopiętrowy), a dopiero na mapie z 2009 r. posiada on trzy kondygnacje. Niemożliwe jest więc, żeby nadbudowa została wykonana w okresie przyjętym przez organ. Sam fakt, że w 1980 r. zostało wydane pozwolenie na nadbudowę strychu, nie oznacza, że w latach 1980-1982 r. taka nadbudowa została rzeczywiście wykonana.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj. art.7, 77 i 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Postępowanie zostało zainicjowane pismem skarżącej z dnia 30 sierpnia 2016 r., w którym wskazywała ona na roboty polegające na rozbiórce ścian na parterze budynku mieszkaniowego, znajdującego się na działce sąsiedniej, przylegającego do ściany jej budynku i podnosiła, że w związku z tymi robotami obawia się o bezpieczeństwo jej budynku.

Rozpatrując wniosek organ I instancji przeprowadził – na podstawie art. 84 ust. 1 pkt 1 i art. 84a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego – czynności kontrolne na parterze spornego budynku i stwierdził, że przeprowadzone w nim roboty nie są robotami budowlanymi, o jakich mowa przepisach Prawa budowlanego, gdyż stanowią jedynie aranżację wnętrza. W związku z tym organ uznał, że bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania, dlatego wskazaną na wstępie decyzją, umorzył postępowanie.

W odwołaniu skarżąca domagała się oględzin trzeciej kondygnacji budynku, zarzucając, że kondygnacja ta (nadbudowa) została wykonana samowolnie.

Organ odwoławczy zakwalifikował wprawdzie wykonane roboty inaczej, niż organ I instancji, tj. jako bieżącą konserwację, ale utrzymał w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając, że bieżąca konserwacja nie podlega przepisom Prawa budowlanego; organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że nawet gdyby przedmiotowe roboty zakwalifikować jako remont, który takim przepisom podlega, to i tak nie miałoby to znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż na remont nie jest wymagane ani pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie.

Stanowisko organu nie jest słuszne.

Przepisy Prawa budowlanego przewidują bowiem uprawnienie dla organów nadzoru budowlanego do przeprowadzenia postępowania i podjęcia odpowiednich czynności nawet wówczas, gdy chodzi o roboty nie mieszczące się w pojęciu robót budowlanych i nie podlegających tym przepisom.

Podstawę materialnoprawną takich działań jest art. 50 i 51 Prawa budowlanego.

Zgodnie bowiem z art. 51 Prawa budowlanego - w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 (które mają zastosowanie wyłącznie do budowy obiektu budowlanego) - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub

2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub

3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub

4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach.

Z przepisu tego wynika, że tryb naprawczy ma zastosowanie nie tylko wtedy, gdy roboty budowlane (nie będące budową) nie są prowadzone na podstawie wymaganego pozwolenia czy zgłoszenia, ale nawet wówczas, gdy pozwolenie bądź zgłoszenie w ogóle nie jest wymagane tj. gdy nie podlegają one regulacjom Prawa budowlanego. Ma to miejsce w sytuacji, gdy wykonywane są (lub gdy już zostały wykonane – art. 51 ust. 7) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (art. 50 ust. 1 pkt 2).

Na taką sytuację wskazuje natomiast skarżąca.

Niezależnie zatem od tego, jak dokładnie zakwalifikować wykonane roboty (remont, bieżąca konserwacja, aranżacja wnętrz) i niezależnie od tego czy na ich realizację jest wymagane pozwolenie lub zgłoszenie, organ nadzoru budowlanego stwierdzając, że roboty są wykonywane w sposób mogący spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub mienia, ma prawo (i obowiązek) wszcząć postępowanie naprawcze i wydać decyzję, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Zgodnie z tym przepisem, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji (...) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania (...). Jak wyżej wskazano, przepis ten ma zastosowanie również do robót już zrealizowanych (art. 51 ust. 7).

"Stan zgodny z prawem" w pierwszej kolejności oznacza zgodność z zatwierdzonym projektem budowlanym lub innymi warunkami pozwolenia na budowę albo zgodność z dokonanym zgłoszeniem i z przepisami prawa administracyjnego materialnego, w szczególności przepisami techniczno – budowlanymi (zob. A. Gliniecki w: Prawo budowlane. Komentarz, red. A.Gliniecki, LexisNexis wyd.1, s.493).

W sytuacji natomiast, gdy postępowanie naprawcze dotyczy robót, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przez stan zgodny z prawem należy rozumieć usunięcie – w sposób zgodny z przepisami techniczno – budowlanymi, stanu zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia.

W niniejszej sprawie nie było zatem dopuszczalne umorzenie postępowania tylko z tego powodu, że sporne roboty zostały zakwalifikowane jako niepodlegające przepisom Prawa budowlanego.

Poza tym, trafny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania i niewyjaśnienia stanu faktycznego.

Skarżąca wskazywała bowiem nie tylko na roboty prowadzone na parterze spornego budynku, ale również w odwołaniu domagała się skontrolowania trzeciej kondygnacji budynku, do czego organ w ogóle się nie odniósł.

Rację ma zatem skarżąca, że nie zostało bezspornie ustalone, że w przedmiotowym budynku nie są dokonywane żadne czynności, mogące zagrażać jej budynkowi.

Bez dokonania tych ustaleń nie jest natomiast możliwa ocena czy wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie.

Organ zobowiązany jest na podstawie art. 7, 77, 80 kpa przeprowadzić w tym zakresie postępowanie wyjaśniające, a następnie wydać odpowiednie rozstrzygnięcie.

W związku z tym, że organ nadzoru budowlanego na podstawie przytoczonych przepisów zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania naprawczego w celu zbadania czy roboty te nie stwarzają zagrożenia bezpieczeństwa dla życia lub mienia nawet wówczas, gdy roboty te nie mieszczą się w pojęciu robót budowlanych zdefiniowanym w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, nie ma istotnego znaczenia to, czy na przedmiotowe roboty budowlane wymagane było zgłoszenie czy pozwolenie na budowę.

Należy jednak wyjaśnić, że kwestia legalności nadbudowy trzeciej kondygnacji była już przedmiotem postępowania, które zakończyło się ostateczną decyzją – nie może być więc ona ponownie badana w kolejnym postępowaniu; dowody wskazywane przez skarżącą nie mają więc znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Z tych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz.718 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję; o kosztach orzekł zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 cyt. ustawy oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804)

Rozpatrując sprawę ponownie, organ uwzględni wyrażone powyżej rozważania.