Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 329/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 20,  art. 28  ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...], A. K., A. K., B. N., W. N., B. H., J. P. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującą stację bazową telefonii komórkowej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] IV 2020 r. (nr [...]) Wojewoda D. (dalej jako "wojewoda"), po rozpatrzeniu odwołań: B. H., A. K., K. K., A. K., A. K., W. N., B. N., J. P. oraz [...] od decyzji Starosty Powiatu W. (dalej "starosta") z dnia [...] IX 2019 r. (Nr [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], przewidzianej do realizacji na działce nr [...] w miejscowości G., gmina K. – umorzył postępowanie odwoławcze.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji – zdaniem wojewody - osobom odwołującym się nie przysługuje status stron postępowania. Obligowało to do umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Wojewoda ustalił przy tym zakres przestrzenny prawa własności przysługującego odwołującym się, stwierdzając że:

B. H. jest właścicielką niezabudowanej nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w G. Nieruchomość ta bezpośrednio graniczy z objętą inwestycją działką nr [...], a granica tej nieruchomości położona jest w odległości ok. 50 m od środka planowanej stacji bazowej.

A. K., K. K. i A. K. są właścicielami nieruchomości obejmującej niezabudowaną działkę nr [...] w G. Nieruchomość ta oddzielona jest od terenu inwestycji szerokością działek: nr [...] (cmentarz) oraz nr [...] dr i nr [...] dr (gminne działki drogowe) oraz położona w odległości ok. 55 m od granic działki nr [...] i w odległości ok. 65 m od środka planowanej stacji bazowej.

B. N. i W. N., są właścicielami niezabudowanej działki nr [...] w G. Nieruchomość ta oddzielona jest od terenu inwestycji szerokością działek: nr [...] (cmentarz) oraz nr [...] dr i nr [...] dr (gminne działki drogowe) oraz położona w odległości ok. 55 m od granic działki nr [...] i w odległości ok. 85 m od środka planowanej stacji bazowej (licząc od najbliższego narożnika działki nr [...]).

J. P. jest właścicielem zabudowanej działki nr [...] w G. Nieruchomość ta oddzielona jest od terenu inwestycji szerokością gminnej działki drogowej nr [...] dr (ul. [...]) i położona jest w odległości ok. 6 m od granic działki nr [...] oraz w odległości ok. 70 m od środka planowanej stacji bazowej (istniejący budynek mieszkalny położony jest w odległości ok. 120 m od środka stacji).

A. K. wraz z A. K. jest właścicielką zabudowanej działki nr [...] w G. Nieruchomość ta oddzielona jest od terenu inwestycji szerokością gminnej działki drogowej nr [...] dr (ul. [...]) oraz położona jest w odległości ok. 6 m od granic działki nr [...] oraz w odległości ok. 65 m od środka planowanej stacji bazowej (istniejący budynek mieszkalny położony byłby w odległości ponad 130 m od środka stacji).

[...] jest właścicielką działek drogowych: nr [...] dr (ul. [...]), i nr [...] dr. Obie działki przylegają bezpośrednio do działki objętej inwestycją i położone są w odległości ok. 58 m i ok. 6 m od środka planowanej stacji bazowej.

W ocenie wojewody odwołującym się nie można przypisać statusu stron postępowania, bowiem ich nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej stacji bazowej w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 VII 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.) – dalej jako "PB". Wojewoda powołał się przy tym na zmiany stanu prawnego wynikające z aktualnego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 XII 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448), które zwiększyło zakres maksymalnej dopuszczalnej gęstości pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności określając je na 10 W/m2 (dotychczas wynosiło ono 0,1 W/m2). Zwrócił również uwagę na znowelizowane brzmienie definicji "miejsc dostępnych dla ludności", która obecnie odwołuje się wyłącznie do "istniejącego" stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości (art. 124 ust. 2 ustawy z 27 IV 2001 r. Prawo ochrony środowiska – Dz.U. z 2020 r., poz. 1219). Zdaniem wojewody w świetle obecnej regulacji prawnej oraz biorąc pod uwagę zaktualizowaną środowiskową kwalifikację przedsięwzięcia datowaną na 10 II 2020 r., jaką inwestorka przedłożyła na etapie postępowania odwoławczego, nie było podstaw do uznania, że osoby odwołujące się doznają w związku z inwestycją prawnych ograniczeń w możliwości zabudowy swoich nieruchomości. Tym samym nie spełniają one warunku pozwalającego uznać je za strony postępowania. Obligowało to do umorzenia postępowania wywołanego wniesionymi przez nich odwołaniami w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 kpa.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli: B. H., A. K., A. K., W. N., B. N., J. P. oraz [...] (dalej jako "skarżący") żądając uchylenia decyzji wojewody, wstrzymania wykonania decyzji starosty i zasądzenia kosztów postępowania.

W skardze zarzucono naruszenie:

1) 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 kpa poprzez bezzasadne umorzenie postępowania odwoławczego, podczas gdy prawidłowa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na odmówienie skarżącym statusu strony postępowania;

2) art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 kpa wyrażające się w naruszeniu zasady prawdy obiektywnej oraz braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności polegające na:

- błędnej ocenie znajdujących się w aktach sprawy dowodów i przyjęcie, że działki skarżących, na obszarze obejmującym zakres oddziaływania pół elektromagnetycznych, nie są miejscami dostępnymi dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, a w konsekwencji błędne zastosowanie ww. przepisu.

- zaniechanie zgromadzenia innych dokumentów, na podstawie których możliwe byłoby sporządzenie prawidłowego rozstrzygnięcia;

3) art. 28 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 PB, poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie mają statusu strony w postępowaniu odwoławczym, podczas gdy wszechstronna analiza materiału dowodowego wskazuje, że posiadają oni status strony;

4) art. 124 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że miejscem dostępnym dla ludności są tylko tereny zabudowy, podczas gdy w rozumieniu tego przepisu miejscem dostępnym dla ludności są także tereny niezabudowane, z uwzględnieniem aktualnego stanu zagospodarowania.

Uzasadniając zarzuty skarżący podkreślili, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem wojewody, gdyż definicja miejsc dostępnych dla ludności, również w aktualnie obowiązującym stanie prawnym, nie pozwala zawęzić kategorii tych miejsc tylko do terenów zabudowanych. W ocenie skarżących aktualne zatem pozostają wyrażane dotychczas w orzecznictwie sądów administracyjnych tezy dotyczące sposobu rozumienia "miejsc dostępnych dla ludności". Mogą bowiem istnieć miejsca niezabudowane, które także będą spełniać wszystkie przypisane dla nich kryteria ustawowe. Przez miejsca dostępne dla ludności należy zatem rozumieć wszystkie te, w których mogą lub będą mogli przebywać ludzie w przyszłości, łącznie z otoczeniem niezbędnym do skorzystania z nich. Brak zabudowy nieruchomości nie oznacza, że tego rodzaju nieruchomość nie stanowi miejsca dostępnego dla ludności. Skarżący zaznaczyli, że osie głównych wiązek promieniowania będą przebiegać przez nieruchomość B. H. (działka nr [...] - pole uprawne), J. P. (działka nr [...] - ogród), jak również przez cmentarz (bez kaplicy cmentarnej) na działce nr [...]. Poza powyższymi, obszar oddziaływania, zaznaczony na mapie okręgiem, obejmuje także: działkę nr [...] na której znajduje się cmentarz; działkę nr [...] (ul. [...] - jednojezdniowy ciąg pieszy) należącą do gminy; działkę nr [...] (droga transportu rolnego) należącą do gminy; działkę nr [...] (plac parkingowo-składowy) stanowiącą własność prywatną; działkę nr [...] (ogród, sad) stanowiącą własność prywatną. Skarżący zasygnalizowali także, że poza aspektem zdrowotnym, pozostaje aspekt ekonomiczny tego rodzaju przedsięwzięcia. Usytuowanie stacji nieopodal nieruchomości skarżących wpłynie niewątpliwie na ich atrakcyjność, a w dalszej kolejności na ich wartość.

W odpowiedzi na skargę wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Pismem procesowym z dnia 10 VIII 2020 r. uczestniczka postępowania, A. sp. z o.o. z siedzibą w W., wniosła o oddalenie skargi wyjaśniając, że decyzja wojewody została wydana zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili orzekania przez wojewodę, zaś wpływ budowy stacji bazowej na wartość nieruchomości sąsiednich nie może mieć znaczenia w niniejszej sprawie.

Postanowieniem z dnia 24 VIII 2020 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania decyzji.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 30 X 2020 r. zdjęto sprawę z wokandy posiedzenia jawnego i skierowano na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 III 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja nie narusza w sposób istotny przepisów prawa.

Wojewoda, jako organ odwoławczy, zobligowany był uwzględnić zarówno stan faktyczny jak i prawny istniejący w chwili wydania decyzji odwoławczej. W zaskarżonej decyzji wojewoda zasadnie zwrócił uwagę na zmianę stanu prawnego jaka nastąpiła po wydaniu decyzji przez starostę i przeprowadził gruntowną ocenę interesu prawnego wszystkich odwołujących się osób w oparciu o aktualny stan prawny.

Sąd podkreśla, że interes prawny na każdym etapie postępowania administracyjnego musi spełniać m.in. warunek "aktualności". Jeżeli więc przed ostatecznym zakończeniem postępowania administracyjnego na skutek zmiany stanu faktycznego lub prawnego interes prawny przesiał być aktualny, organ administracji musi uwzględnić tę okoliczność i zmodyfikować podmiotowy zakres postępowania.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy zakres stron postępowania określa art. 28 ust. 2 PB, według którego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Obszarem oddziaływania obiektu jest zaś, zgodnie z art. 3 pkt 20 PB, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu.

Z zestawienia powyższych regulacji wynika więc niedwuznacznie, że oprócz inwestora stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy tych nieruchomości, które w związku z realizacją projektowanej inwestycji objęte zostaną ograniczeniami w możliwości zabudowy. Ograniczenia te muszą przy tym wynikać z przepisów prawa. Nie mogą zaś być wyprowadzane automatycznie z samego faktu bezpośredniego sąsiedztwa z inwestycją. Tym bardziej nie mogą się opierać na subiektywnych ocenach czy postulatach ochrony status quo.

W okolicznościach sprawy decyzja starosty dotyczyła inwestycji w zakresie urządzenia infrastruktury technicznej, tj. stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z wolnostojącej wieży kratowej o wysokości całkowitej 61,95 m n.p.t. wraz z zestawem anten, planowanej do budowy na działce nr [...]. Właścicielom nieruchomości sąsiednich przysługiwałby zatem w postępowaniu administracyjnym status stron, o ile realizacja stacji bazowej na działce nr [...] ograniczałaby możliwość zabudowy ich nieruchomości.

Z reguły przy tego rodzaju inwestycji ograniczenia w zabudowie nieruchomości sąsiednich wynikają z ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego emitowanego przez stację bazową. Dotychczas zakres dopuszczalnego promieniowania elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności nie mógł przekraczać wartości 0,1 W/m2, co wynikało z rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 X 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883). W konsekwencji nieruchomości znajdujące się w zasięgu promieniowania przekraczającego tę wielkość doznawały ograniczeń w zabudowie z uwagi na ponadnormatywne oddziaływanie pól elektromagnetycznych. Jak jednak zasadnie zwrócił uwagę wojewoda, w dniu 1 I 2020 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 XII 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448). Wynika z niego, że w miejscach dostępnych dla ludności maksymalne dopuszczalne promieniowanie elektromagnetyczne wynosi aktualnie 10 W/m2. Rozporządzenie to nie wprowadza przy tym regulacji przejściowych, które nakazywałyby do postępowań wszczętych przez dniem jego wejścia w życie stosować przepisy dotychczasowe.

Trafnie zatem wojewoda uwzględnił nową regulację prawną i uzupełnił postępowanie dowodowe pozyskując nową środowiskową kwalifikację przedsięwzięcia z 10 II 2020 r. wraz z mapą obrazującą zasięg promieniowania elektromagnetycznego planowanego obiektu przekraczającego dopuszczalną obecnie gęstość mocy 10 W/m2. Wynika z niej, że poszczególne anteny pracujące w pasmach 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz i 2100 MHz, będą generowały pola elektromagnetyczne o gęstości mocy odpowiednio: 4,0 W/m2, 4,6 W/m2, 9,1 W/m2 i 10 W/m2. Wielkości te nie przekraczają dopuszczalnego aktualnie poziomu pól elektromagnetycznych (przewidywanego dla zakresu częstotliwości od 2 GHz do 300 GHz) wynoszącego 10 W/m2. W konsekwencji żadna z nieruchomości sąsiednich względem działki nr [...], na której projektowana jest stacja bazowa, nie znajduje się obecnie w obszarze ponadnormatywnego odziaływania pól elektromagnetycznych emitowanych z projektowanej stacji bazowej, tak więc nie sposób już uznać, że byłyby one objęte związanymi z tym ograniczeniami w zabudowie.

Realizacja projektowanej inwestycji nie ogranicza możliwości zabudowy sąsiednich nieruchomości również w świetle wymagań wynikających z innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Zresztą, skarżący, pomimo stosownego wezwania przez wojewodę do wykazania interesu prawnego i pouczenia o treści art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 PB, nie powołali się na jakiekolwiek prawne ograniczenia w możliwości zabudowy swoich nieruchomości związane z realizacją stacji bazowej.

Zasadne są również rozważania decyzji odwoławczej dotyczące zmiany definicji legalnej "miejsc dostępnych dla ludności", w wyniku której można z całą pewnością stwierdzić, że w okolicznościach sprawy w osiach głównych wiązek promieniowania anten (EIRP) nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W świetle art. 124 ust. 2 w ustawy - Prawo ochrony środowiska (w wersji obowiązującej od 25 X 2019 r.) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego "ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości".

Wojewoda słusznie wyjaśnił, że w obecnym stanie prawnym, przy ustalaniu miejsc dostępnych dla ludności uwzględnia się jedynie stan "istniejący" zagospodarowania i zabudowy nieruchomości, a nie potencjalny stan zagospodarowania tych nieruchomości. Jakkolwiek wojewoda w ramach analizy odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny błędnie powołał się na § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c. i lit. d aktualnego rozporządzenia Rady MInistrów z 10 IX 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), to jednak nie miało to znaczenia dla wyniku sprawy. Sąd zwraca uwagę, że postepowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę zostało wszczęte w dniu 27 III 2019 r., tak więc zastosowanie powinny tu znaleźć przepisy § 3 ust. 1 pkt 8 lit.c i d rozporządzenia Rady Ministrów z 9 XI 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71), które obowiązywało do dnia 11 X 2019 r. W myśl bowiem § 4 aktualnego rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 X 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Należy jednak zwrócić uwagę, że treść § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c. i lit. d aktualnego rozporządzenia jest identyczna z treścią § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c. i lit. d poprzednio obowiązującego rozporządzenia. Powołanie się więc przez wojewodę na aktualne rozporządzenie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Należy zgodzić się z przyjętą przez wojewodę oceną, że przy uwzględnieniu planowanego zainstalowania na wszystkich azymutach projektowanych anten o największej sumarycznej mocy EIRP (wynoszącej w tym przypadku odpowiednio: 980 W, 1125 W i 1810 W, przy dopuszczalnym tilcie 0°-10°) miejsca dostępne dla ludności nie znajdą się w odległościach odpowiednio do 40 m i do 70 m, licząc od środków elektrycznych wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych (zob. projekt budowlany, k. 128; kwalifikacja przedsięwzięcia z 10 II 2020 r.). Wynika to z faktu, że tereny te są pozbawione zabudowy, a najbliższa zabudowa (kaplica cmentarna), położona wzdłuż azymutu 50°, znajduje się w odległości znacznie przekraczającym 70 m. Z tego też względu pomimo, że przez nieznaczne fragmenty terenu nieruchomości B. H. (działka nr [...]), czy J. P. (działka nr [...]), na azymutach 230° i 320° przebiegać będą osie głównych wiązek promieniowania anten (EIRP) - w odległości do 70 m od środka anten - to nie występują tu miejsca dostępne dla ludności. Z tego względu nie można tu wywodzić przymiotu strony.

Nawiązując do argumentów skargi Sąd zwraca uwagę, że pomijają one definicję legalną "miejsc dostępnych dla ludności" wynikającą z art. 124 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym od 25 X 2019 r. Uwzględnia się w niej obecnie wyłącznie "istniejący" stan zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Nowelizacja powołanego przepisu dokonana została mocą art. 8 pkt 3 ustawy z 30 VIII 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1815), zaś z zawartych w niej regulacji przejściowych nie wynika, by w okolicznościach sprawy zastosowanie mogły znaleźć przepisy dotychczasowe. W rezultacie trafna jest ocena wojewody, że przy uwzględnieniu "istniejącego" stanu zagospodarowania na żadnej z nieruchomości należących do osób odwołujących się nie występują miejsca dostępne dla ludności w osiach głównych wiązek EIRP w odległościach do 40 m i do 70 m, co jednoznacznie potwierdza kwalifikacja przedsięwzięcia. Innymi słowy, nie wystarczy, że oś główna wiązki EIRP zachodzi na czyjąś nieruchomość przeznaczoną pod zabudowę, jeśli według "istniejącego" stanu zagospodarowania miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w osi tej wiązki.

Sąd nie kwestionuje, że według projektu budowalnego (a dokładnie według projektu zagospodarowania terenu), przewidywane obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych (0,1 W/m2) objęły - obok terenu działki nr [...] - również działki nr [...] i nr [...], szczątkowe fragmenty działek nr [...] i nr [...] oraz fragmenty gminnych działek drogowych nr [...] dr, nr [...] dr i nr [...] dr (ul. [...]). Jak jednak wyżej podkreślono, po wydaniu decyzji przez starostę uległ zmianie stan prawny, co obligowało wojewodę do weryfikacji zakresu podmiotowego postępowania. Weryfikacji tej wojewoda dokonał w ramach przysługujących mu uprawnień dowodowych (art. 136 kpa) i przy uwzględnieniu obowiązku przeprowadzenia samodzielnej oceny aspektów faktycznych i prawnych sprawy. Zarazem wojewoda zapewnił odwołującym się możliwość czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności wykazania indywidualnego i aktualnego interesu prawnego w sprawie. Wszystkie ustalenia przyjęte przez wojewodę znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, zaś skarżący nie powoływali jakichkolwiek dowodów, które mogłyby wskazywać na ograniczenia możliwości zabudowy ich nieruchomości wynikające z planowanej inwestycji. Nie można w takich warunkach uznać, że naruszono przepisy dotyczące postępowania dowodowego. Oczywiście w świetle art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 PB dla oceny statusu skarżących jako stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie mogą mieć żadnego znaczenia kwestie dotyczące wpływu inwestycji na wartość sąsiednich nieruchomości oraz potencjalne oddziaływanie tego rodzaju inwestycji na zdrowie mieszkańców.

Jak wynika z art. 138 § 1 kpa, organ odwoławczy uprawniony jest m.in. do wydania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze. W ocenie Sądu wydanie tego rodzaju decyzji jest niezbędne w przypadku, gdy na skutek przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego organ odwoławczy ustali, że osoba odwołująca się nie jest stroną postępowania.

Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ppsa.