Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 261/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6462 Wzory użytkowe
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1 i  §  3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2018/16 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na wzór użytkowy postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. pismem z dnia [...] września 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na wzór użytkowy.

W skardze A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. (dalej: skarżąca, spółka) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wskazała, że wygaśniecie prawa ochronnego na profil montażowy, będący istotnym elementów prowadzonej przez spółkę działalności, rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody zarówno majątkowej, jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Zdaniem skarżącej, mając na uwadze istniejącą w branży instalacyjnej konkurencję, utrata gwarancji wyłączności produkcji nie będzie możliwa do przywrócenia. Do swojego wniosku skarżąca nie dołączyła żadnych dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2018/16, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

WSA wskazał, że zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Sądu I instancji, argumentacja skarżącej nie pozwalała na przyjęcie, że wykazała ona zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie sprowadzało się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że jej wykonanie wpłynie na pozycję rynkową skarżącej jako przedsiębiorcy. Sąd nie wykluczył, że stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na wzór użytkowy może mieć wpływ na osiągane przez skarżącą przychody i może skutkować utratą gwarancji wyłączności produkcji, jednakże w świetle zaprezentowanych przez skarżącą okoliczności brak jest podstaw do twierdzenia, że szkoda ta będzie znaczna, a tylko taka – stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. – uzasadniałaby zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie stanowi o znacznej szkodzie, a nie o szkodzie jakiejkolwiek.

Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Sądu I instancji, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że w sprawie nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo iż jak wynika z uzasadnienia postanowienia stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na wzór użytkowy może mieć wpływ na osiągane przez skarżącą przychody (może skutkować utratą gwarancji wyłączności produkcji).

W zażaleniu wskazała między innymi szacowane przychody ze sprzedaży, których zostanie pozbawiona w latach 2017–2021 oraz koszty poniesione na opracowanie oraz przygotowanie do wdrożenia produktu (profilów montażowych jedno- i dwuskrzydełkowych). Do zażalenia nie dołączyła żadnych dokumentów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotne jest zatem, aby strona należycie uzasadniła swój wniosek, poprzez wykazanie istnienia przesłanek unormowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd zależy od spełnienia istnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie sprecyzował co należy rozumieć pod tymi pojęciami, dlatego ocena wystąpienia tych przesłanek za każdym razem zależy od sądu. Ocena ta jest swobodna, ale nie dowolna. Zatem sąd rozpoznając wniosek o udzielenie tymczasowej ochrony ma obowiązek za każdym razem wskazać podstawę uwzględnienia bądź odmowy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Natomiast obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz. Zakamycze 2005, s. 168).

Podkreślenia również wymaga, że przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności zostały określone przy użyciu zwrotów nieostrych. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia w tym zakresie powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej, zmierzającymi do wykazania istnienia przesłanek. Wniosek nieuzasadniony w ten sposób uniemożliwia sądowi dokonania jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 694/13; z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 466/09).

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji zasadnie oddalił wniosek skarżącej uznając, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Trafnie wskazał, że argumentacja skarżącej ogranicza się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie przedmiotowej decyzji wpłynie na pozycję rynkową skarżącej jako przedsiębiorcy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego informacje, którymi dysponował Sąd I instancji, wynikające z pisma procesowego zawierającego w swej treści zarówno skargę jak również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, nie uprawniały do udzielenia skarżącej spółce ochrony tymczasowej.

Dokonanej przez Sąd I instancji oceny nie podważyła również argumentacja powołana w zażaleniu. Skarżąca podała, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji istnieje obawa zaistnienia dla niej nieodwracalnych skutków. W formie tabeli wskazywała potencjalne straty w latach 2017–2021 oraz podnosiła, że utraci wyłączność na produkcję profilów montażowych jedno- i dwuskrzydełkowych (których opracowanie oraz przygotowanie do wdrożenia wiązało się z licznymi kosztami). Nie starała się jednak poprzeć tych twierdzeń jakimikolwiek dokumentami.

Z tych powodów nie sposób było stwierdzić, czy niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji rodziłoby rzeczywiście niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącej lub trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego ocena wniosku skarżącej dokonana przez WSA w Warszawie była prawidłowa.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.