Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 202/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 496 ust.1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Grzegorz Antas, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2020 r. sprawy ze skargi B. C. i H. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a.") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm., dalej jako: "Prawo budowlane") po rozpatrzeniu odwołania Pani B. C. i Pani H. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] września 2019 r. nr [...], nakazującej B. C. i H. G. rozbiórkę dobudowanego ganku do budynku letniskowego na działce o nr ew. [...]położonej w miejscowości [...] , gm. [...] – utrzymał w mocy ww. decyzję organu powiatowego.

Do wydania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "organ odwoławczy" bądź "[...] WINB") doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu 7 sierpnia 2017 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "organ I instancji" lub "PINB w [...]") wpłynęło pismo E. i T. B. w sprawie wybudowanego wejścia do budynku letniskowego oraz studni znajdujących w drodze dojazdowej oznaczonej nr ew. [...]położonej w miejscowości [...] w gm. [...].

Wobec powyższego PINB w [...] przeprowadził w dniu 8 września 2017r. czynności kontrolne, w trakcie których stwierdzono istnienie ganku murowanego jednokondygnacyjnego o wymiarach ok. 2,05 m x 5,19 m. Ganek dobudowany został do budynku letniskowego usytuowanego na działkach o nr ew. [...] i [...]. Nie przedstawiono dokumentów związanych z legalnością budynku letniskowego oraz ganku. Sporny ganek usytuowany jest w odległości 5,50 m od istniejącego ogrodzenia z działką skarżącego. B. C. oświadczyła, że budynek letniskowy został wybudowany ok. 1979 r. i następnie w 1988 r. rozbudowany. Ganek został dobudowany w 1997 r. Studnia na działce o nr ew. [...]została wykopana ok. 40 lat temu.

Zawiadomieniem z dnia 1 lutego 2018 r. organ I instancji poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie realizacji ganku budynku letniskowego na działce o nr ew. [...]położonej w m. [...] w gm. [...].

W dalszej kolejności organ powiatowy wydał w dniu [...] maja 2018r. postanowienie nr [...], którym nakazał B. C. i H. G. wstrzymanie robót budowlanych oraz przedstawienie, w terminie 90 dni licząc od dnia doręczenia ww. orzeczenia, następujących dokumentów:

- zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności w/w obiektu z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź decyzji o warunkach zabudowy,

- 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, aktualnym na dzień opracowania projektu,

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Decyzją z [...] września 2019 r., nr [...], na podstawie art. 49b ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego, PINB w [...] nakazał B. C. i H. G. rozbiórkę dobudowanego ganku do budynku letniskowego na działce o nr ewid. [...]położonej w m. [...] , gm. [...].

W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji wskazał, że skarżące nie przedłożyły w terminie dokumentacji wymienionej w postanowieniu z [...] maja 2018 r., nr [...]. Ponadto, z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w [...] wynika, że działka [...]jest działką drogową. W tym stanie rzeczy organ I instancji uznał, że brak jest przesłanek określonych w art. 49b ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego, umożliwiających legalizację zaistniałej samowoli budowlanej. Jedynym sposobem na przywrócenie sytuacji na gruncie do stanu zgodnego z prawem jest orzeczenie rozbiórki samowolnie dobudowanego ganku.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia w ustawowym terminie złożyły B. C. i H. G..

[...] WINB rozpatrując sprawę przypomniał, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane na podstawie art. 49b ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że ocena prawna samowoli budowlanej musi być w pierwszej kolejności poprzedzona dokonaniem przez organ nadzoru budowlanego prawidłowej kwalifikacji przedmiotowych robót budowlanych. Ustalenie takie stanowi warunek konieczny zgodnego z prawem dalszego procedowania, obejmującego obowiązek organu doboru właściwego reżimu prawnego dla likwidacji skutków samowoli budowlanej (art. 48, art. 49b, art. 50-51 Prawa budowlanego), gdzie podstawowym kryterium rozróżnienia tych trybów jest właśnie kwalifikacja robót budowlanych zgodnie z podziałem przyjętym przez ustawodawcę w treści przepisów Prawa budowlanego. Na gruncie obowiązujących przepisów, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Natomiast w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, budowa przydomowego ganku o powierzchni zabudowy do 35 m2 wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Sporny ganek dobudowany do budynku letniskowego ma powierzchnię ok. 10,63 m2, a więc jego samowolna budowa winna skutkować przeprowadzeniem procedury legalizacyjnej w trybie art. 49b ustawy - Prawo budowlane.

[...] WINB przypomniał też, że organ powiatowy w toku postępowania wydał w dniu [...] maja 2018 r. postanowienie nr [...], wstrzymujące roboty budowlane oraz nakazujące skarżącym przedstawienie wymaganych dokumentów. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w trybie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, a więc w trybie odnoszącym się do budowy obiektu bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy zauważył, że choć tryby postępowania wskazane w art. 48 i 49b odnoszą się do samowoli budowlanych, tak w tym pierwszym mamy do czynienia z samowolą budowlaną zrealizowaną bez pozwolenia na budowę, zaś art. 49b służy legalizacji samowoli budowlanej wybudowanej bez zgłoszenia zamiaru jej budowy właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Powyższe tryby postępowania są odrębne i nie można ich łączyć, tak jak to zrobił PINB w [...].

Niemniej jednak, w ocenie [...] WINB powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy i dlatego nie mogło stanowić podstawy do uchylenia decyzji z [...] września 2019 r. Powodem wydania orzeczenia nakazującego rozbiórkę spornego obiektu budowlanego jest bowiem ustalenie, że działka o nr ew. [...]położona w m. [...] gm. [...] jest działką drogową, co wynika z akt sprawy. Nie jest zatem dopuszczalne przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego (zarówno w trybie art. 48 Prawa budowlanego, jak też art. 49b tej ustawy) wobec obiektu, który nie jest usytuowany na działce budowlanej (tylko na działce drogowej). Ponadto prowadząc postępowanie w trybie art. 48 Prawa budowlanego lub art. 49b ww. ustawy, organ I instancji winien był zbadać zgodność obiektu m.in. z przepisami planistycznymi. Z wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy [...] wynika, że działka o nr ew. [...]położona w m. [...] gm. [...] położona jest w strefie mieszkaniowo-usługowej o podstawowym przeznaczeniu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne (M). Dla zabudowy tej plan ustala m.in. nieprzekraczalną linię zabudowy od dróg wewnętrznych i gminnych, która wynosi 5,0 m od linii rozgraniczającej. Sporny ganek znajduje się na drodze dojazdowej (wewnętrznej), a więc zapisy ww. planu zostały naruszone.

Ponadto [...] WINB uznał, że usytuowanie spornego ganku narusza warunki techniczno-budowlane (a to również podlega ocenie w trybie art. 48 i art. 49b Prawa budowlanego). Wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w omawianej sprawie złożyli E. i T. B., którzy jako współwłaściciele drogi dojazdowej - działki o nr ew. [...]wskazali, że samowolna zabudowa skutkuje zmniejszeniem szerokości drogi dojazdowej i brakiem możliwości swobodnego poruszania się na tej drodze. Organ odwoławczy wskazał, że skoro działka o nr ew. [...]służy do komunikacji z drogą publiczną, to usytuowanie na niej ganku narusza wymagania dla dróg dojazdowych określone w "§ 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 lutego 2004 r."

W świetle powyższego organ II instancji stwierdził, że brak jest podstaw do legalizacji spornej samowoli budowlanej z uwagi na naruszenie przepisów planistycznych i przepisów techniczno-budowlanych.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących zbadania przez organ, czy "działka nr ewid. [...]w miejscowości [...] gmina [...] została wyznaczona prawidłowo i czy granica działki z posesją P.P. B. nie została samowolnie przez nich przesunięta", [...] WINB wyjaśnił, że organy nadzoru budowlanego nie są organami właściwymi do badania prawidłowości wyznaczenia granic nieruchomości. O ile skarżące kwestionują granice nieruchomości winny podjąć odpowiednie działania w celu ich ponownego wyznaczenia.

Mając na uwadze powyższe stanowisko, [...] WINB uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji PINB w [...] orzekającej nakaz rozbiórki spornego ganku.

Z takim rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodziły się B. C. i H. G. (zwanej dalej także "skarżącymi"), wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze zarzucono, że organy nadzoru budowlanego nie wzięły pod uwagę sytuacji, jaka towarzyszyła powstaniu zarówno budynku letniskowego, jak i studni oraz ganku, a także samej działki nr [..]. Skarżące wskazują, że sporna studnia powstała w latach 70-tych XX wieku, kiedy nie istniał obecny podział nieruchomości. Wówczas plany zagospodarowania terenu nie przewidywały ani istnienia drogi dojazdowej ani nawet ulic, które istnieją obecnie. Dlatego też działki można było wyznaczać tylko w stosunku do drogi głównej, która obecnie istnieje jako ul. D. Nie mogło być mowy o działkach budowlanych lecz tylko o rekreacyjnych. Budynek letniskowy powstał w latach 1979-1980 i były to właściwie dwa budynki połączone ścianą, która była też granicą pomiędzy działkami [...] i [...]. Wejście do budynku letniskowego należącego do H. G. znajdowało się od strony południowej, znalazło się więc później na drodze, o którą teraz powstał spór. Ganek w obecnej postaci został dobudowany w latach późniejszych, tylko po to aby "wykręcić" wyjście z budynku letniskowego, tak żeby nie stwarzało zagrożenia wypadkiem. Działka nr [...](drogowa) powstała w roku 1991, kiedy formalnie podzielono własność W. G.. Wtedy też powstał problem dojazdu do działek nr [...] i [...], który według ustnych poleceń W. G. miał prowadzić od drogi głównej (dzisiejszej ul. [...]) poprzez teren działki [...] należącej wówczas do K. B. - matki T. Ponieważ nie istniało pisemne polecenie takiego przeprowadzenia drogi, K. B. sprzeciwiła się takiemu rozwiązaniu. Właściciele działek [...] i [...]zgodzili się więc, aby wjazd był od ich strony. T. B. ma natomiast wygodny dojazd do swojej posesji od ul. [...] i nie musi korzystać z drogi skarżących na działce [..]. Nawet gdyby chciał podzielić swoją działkę, może podzielić ją tak, aby wjazd był od strony drogi głównej.

Skarżące nie rozumieją zatem dlaczego teraz, gdy wyszły na jaw błędy popełnione przez osoby, które prawnie się tym zajmowały i źle wyznaczyły drogę, One mają ponosić tego konsekwencje.

Dalej skarżące wyjaśniły, że działki o nr [...] i [...] powstały w 2007 r., sytuacja po za tym nie uległa zmianie, poza lekkim powiększeniem ganku przy budynku letniskowym na działce [...]. Jak już wskazano powyżej, ganek ten "wykręca" wyjście z budynku na stronę wschodnią i jest potrzebny dla bezpieczeństwa. W chwili jego powstawania wyrazili na to zgodę wszyscy ówcześni współwłaściciele drogi, bo od ściany ganku pozostawało dosyć miejsca zarówno na jezdnię 3 m, jak i na chodnik 1,5 m. Według skarżących od ściany ganku do płotu – jak stwierdziła komisja – jest 5,50 m, tak więc jest dość miejsca zarówno na jezdnię, jak i na chodnik.

Wobec powyższego skarżące nie zgadzają się z decyzją nakazującą rozbiórkę przedmiotowego ganku.

W dniu [...] listopada 2020 r. do tutejszego Sądu wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżących, w którym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu podniesione zostało, że nakaz rozbiórki nie jest uzasadniony, gdyż obiekt nikomu nie przeszkadza i jest wystarczająco dużo miejsca na jezdnię. Poza tym organ nie zbadał, czy częściowa rozbiórka obiektu jest możliwa.

W odpowiedzi na skargę [...] WINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Biorąc pod uwagę powyższe, tutejszy Sąd uznał, że kontrolowana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja PINB w [...] z [...] września 2019 r., nr [...], nie naruszają prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31 ww. ustawy, które określają jakich obiektów budowa i wykonanie jakich robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę oraz które spośród wymienionych można rozpocząć, dokonując zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru ich wykonania, a ten w terminie 21 dni od dnia doręczenia nie zgłosi sprzeciwu.

W świetle art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym na dzień orzekania przez organy), zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.

Z ustaleń dokonanych w sprawie przez PINB w [...] wynika, że sporny obiekt o wymiarach ok. 2,05 m x 5,19 m został dobudowany do budynku letniskowego położonego na działkach o nr ew. [...] i [...] około 1997 r. (według oświadczenia złożonego przez B. C. do protokołu z kontroli z dnia 8 września 2017 r.). Obiekt ten pełni zatem funkcję przydomowego ganku, na wybudowanie którego inwestor nie uzyskał stosownego pozwolenia właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, ani też nie zgłosił temu organowi zamiaru wykonania przedmiotowych robót budowlanych. Nie jest również kwestionowany fakt, że aktualnie działka o nr ew. [...]w m. [...] , na której znajduje się ww. ganek, stanowi działkę drogową.

Wobec powyższego, jak słusznie wskazał [...] WINB, samowolne zrealizowanie ww. robót budowlanych powinno skutkować przeprowadzeniem procedury określonej w art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, w myśl którego organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.

W sprawie nie mógł natomiast znaleźć zastosowania przepis art. 49b ust. 2 ww. ustawy, albowiem norma ta przewiduje możliwość legalizacji samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego wyłącznie pod warunkiem, że budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

W rozpatrywanym przypadku zastosowanie znajdują przepisy Uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części gminy [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2020 Nr [...], poz. [...], dalej także "m.p.z.p.") – zgodnie z którą, działka drogowa o nr ew. [...] w m. [...] gm. [...] położona jest w strefie mieszkaniowo-usługowej o podstawowym przeznaczeniu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne (M). Dla tego terenu w m.p.z.p. ustalono m.in. nieprzekraczalną linię zabudowy od dróg lokalnych i dojazdowych, która wynosi 5,0 m od linii rozgraniczającej (zob. art. 19 ust. 3 pkt 5).

W świetle nie podważonych przez skarżące ustaleń faktycznych w sprawie, sporny ganek został usytuowany w całości w ustalonym tym planem pasie wyłączonym spod zabudowy (poza nieprzekraczalną linią zabudowy). Nie ulega zatem wątpliwości, że skoro znajduje się on na działce o nr ew. [..], przeznaczonej w ww. planie pod drogę dojazdową (wewnętrzną), to tym samym w sposób oczywisty naruszone zostały przepisy tego aktu prawa miejscowego, zaś możliwość jego legalizacji w trybie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego jest wykluczona.

W orzecznictwie sądowym wyraźnie dominuje pogląd, że wprawdzie wydanie nakazu rozbiórki powinno być poprzedzone postępowaniem legalizacyjnym, ale w przypadku, gdy postępowanie legalizacyjne nie może doprowadzić do zalegalizowania danego obiektu (np. jako niezgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego), to nie ma wtedy innej możliwości, jak bezwzględnie orzec o nakazie rozbiórki (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 418/14; zob. też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 892/16, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – "CBOSA").

W tym stanie rzeczy, PINB w [...] zobowiązany był orzec nakaz rozbiórki przedmiotowego obiektu i takie rozstrzygnięcie było w pełni prawidłowe, pomimo, co dostrzegł organ odwoławczy, wadliwego przeprowadzenia postępowania przez organ I instancji. PINB w [...] błędnie wydał bowiem postanowienie wstrzymujące roboty budowlane i nakazujące skarżącym przedłożenie dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, w sytuacji, gdy w sprawie zastosowanie ma wyłącznie art. 49b ust. 1 przywołanej ustawy.

W ocenie tutejszego Sądu, w sprawie nie zostało jednoznacznie wykazane, aby wskutek samowolnego wybudowania spornego ganku naruszony został przepis § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (a nie jak błędnie wskazał organ odwoławczy – z 12 lutego 2004 r.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.). Przepis ten określa minimalne parametry (szerokość) dojść i dojazdów (także w postaci ciągów pieszo-jezdnych) do działek budowlanych. Tym niemniej, z ustaleń organów nadzoru budowlanego nie wynika, ażeby wskutek wzniesienia ww. ganku normy te nie były spełnione w przypadku drogi dojazdowej stanowiącej działkę o nr ew. [..].

Trzeba zauważyć, że nielegalne posadowienie obiektu na działce drogowej, która nie stanowi działki budowlanej, już samo w sobie może stanowić naruszenie szeregu przepisów, zarówno ustawy - Prawo budowlane (art. 5) oraz ww. rozporządzenia określającego warunki techniczne budynków (zob. m.in. § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 - zgodnie z którym budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, takich jak np. hałas i drgania /wibracje/), jak i przepisów odrębnych.

Organy nadzoru budowlanego nie uczyniły przedmiotem swoich rozważań powyższych zagadnień, co jednak nie oznacza, że decyzje organów obu instancji powinny być wyeliminowane z obrotu. Jak bowiem wyjaśniono we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, decyzja o nakazie rozbiórki była uzasadniona już tylko z tego powodu, że usytuowanie obiektu narusza przepisy prawa miejscowego, tj. przywołanej Uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części gminy [...].

Biorąc pod uwagę zarzuty zawarte w skardze, dotyczące nieustalenia przez organy nadzoru budowlanego rzeczywistego przebiegu granic działki drogowej o nr ew. [..], Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że są one nieuzasadnione. W toku oględzin przeprowadzonych przez przedstawicieli PINB w [...] w dniu 8 września 2017 r. dokonano pomiarów ww. nieruchomości wedle wytyczonych granic, co znalazło odzwierciedlenie w protokole z przedmiotowej kontroli. Rację ma zatem [...] WINB wskazując stronom, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż obecny przebieg granic działek jest nieprawidłowy, natomiast jeśli skarżące kwestionują tę okoliczność, to powinny podjąć w tym zakresie odpowiednie działania, które nie leżą w kompetencjach organów nadzoru budowlanego.

Odnośnie zarzutu niewyjaśnienia przez organ technicznej możliwości rozbiórki ganku należy zauważyć, że budynek letniskowy przez wiele lat istniał bez spornej dobudowy, wobec czego nie sposób przyjąć, ażeby jego rozebranie nastręczało techniczne trudności. Okoliczność ta nie była zresztą kwestionowana przez skarżące w toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego.

Zdaniem Sądu należy wobec tego uznać, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował w sprawie przepisy prawa materialnego, a ponadto wyczerpująco ustalił i zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i postępowania administracyjnego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.