Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 751/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 54 § 3; art. 161 § 1 pkt 3; art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka po rozpoznaniu w dniu 23 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 9 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia I. umorzyć postępowanie; II. zasądzić od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego A. W. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W przedmiotowej sprawie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 9 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby wniósł A. W. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.

Decyzją z dnia 23 września 2014 r. oznaczoną numerem [...] Komendant Wojewódzki Policji uchylił własny rozkaz personalny z dnia 9 lipca 2014 r. nr [...] oraz poprzedzający rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia 21 maja 2014 r. nr [...].

Ww. rozstrzygnięcie zostało zakwalifikowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku jako rozstrzygnięcie autokontrolne wskazane w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Należy zauważyć, iż celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem. Celem ustanowienia w tym przepisie prawa do autokontroli organu, którego działanie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego jest zapewnienie szybszego załatwienia sprawy, i to zgodnie z żądaniem skarżącego.

Autokontrola z istoty swej prowadzi w związku z tym do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego. Tym samym autokontrola służy realizacji zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje, że warunkiem skorzystania z uprawnienia do autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości.

W przedmiotowej sprawie taka sytuacja miała bezsprzecznie miejsce, gdyż Komendant Wojewódzki Policji uchylił własny rozkaz personalny z dnia 9 lipca 2014 r. nr [...] oraz poprzedzający rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia 21 maja 2014 r. nr [...].

Ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określa jednakże czynności, które powinien podjąć sąd administracyjny w sytuacji gdy organ uwzględni skargę w całości w trybie autokontroli.

Mając na uwadze to, że prawidłowe uwzględnienie skargi w trybie autokontroli z reguły powoduje, iż postępowanie sądowe w sprawie staje się bezprzedmiotowe, należy uznać, że podlega ono umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.

Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim sentencji postanowienia znajduje swoją podstawę w treści art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 ww. ustawy.

Na zasądzoną od organu kwotę 257 złotych składają się wynagrodzenie adwokata w kwocie 240 zł (zob. § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 461) oraz kwota 17 zł uiszczona przez skarżącego tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.