Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1508/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Ewa Kwiecińska, Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi K. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] zwalniający K. P. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.).

W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] grudnia 2016 r. Komendant Powiatowy Policji w O. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o zwolnienie K. P. - policjanta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w B. Komendy Powiatowej Policji w O. - ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wniosku Komendant Powiatowy Policji w O. powołał się na okoliczności zdarzenia zaistniałego w dniu [...] grudnia 2016 r. z udziałem wymienionego policjanta oraz jego skutki dla interesu służby.

Po dokonaniu analizy stanu faktycznego Komendant Wojewódzki Policji w K. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia K. P. ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji oraz realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pismem z dnia [...] stycznia 2017 r., wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] z prośbą o wydanie opinii w tej sprawie.

Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] poinformował, że Zarząd na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2017 r., po zapoznaniu się z treścią materiałów, a także treścią pisma z dnia [...] lutego 2017 r. postanowił wnieść zastrzeżenie co do trybu zwolnienia K. P. ze służby w Policji. W podjętej uchwale zdecydowano, że zwolnienie ze służby w Policji K. P. bez ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w Sądzie jest naruszeniem zasady domniemania niewinności (art. 5 § 1 i 2 k.p.k.).

W dniu [...] marca 2017 r. do Komendy Powiatowej Policji w O. wpłynęło postanowienie o umorzeniu śledztwa w sprawie prowadzenia w ruchu lądowym w dniu [...] grudnia 2016 r. w B. woj. [...], w stanie nietrzeźwości, samochodu osobowego marki Audi A4 o nr rej. [...] przez funkcjonariusza K. P. z Komisariatu Policji w B. (sygn. akt [...]) wobec stwierdzenia braku znamion czynu zabronionego, tj. na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. Jednocześnie prokurator wskazał, że ustalenia w powyższej sprawie wskazują, iż wynik badania przeprowadzonego w dniu [...] grudnia 2016 r. w Komisariacie Policji w B. wobec K. P. urządzeniem "AlcoBlow", wyrażający się zapaleniem diody w kolorze czerwonym wskazywał, iż stan stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu przekraczał wartość 0,2 promila, a więc na stan po użyciu alkoholu, co rodzi odpowiedzialność sprawcy za wykroczenie drogowe z art. 87 § 1 k.w., natomiast przekreśla jego odpowiedzialność karną z art. 178a § 1 k.k.

Wobec powyższego Komendant Powiatowy Policji w O. wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2017 r. skierowanym do Sądu Rejonowego w O. Wydział II Kamy wniósł o ukaranie K. P. za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy PRD i art. 70 § 2 k.w.

Biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny sprawy Komendant Wojewódzki Policji w K. rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2017 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, zwolnił K. P. ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2017 r. i decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a.

W terminie ustawowym pełnomocnik policjanta złożył odwołanie od wskazanego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., zarzucając tej decyzji naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., obrazę art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a także naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. Pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. do ponownego rozpoznania w celu wydania nowej decyzji w oparciu o wszechstronnie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, względnie o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy odpowiedzialności skarżącego za wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. i art. 70 § 2 k.w. toczącej się przed Sądem Rejonowym w O. w sprawie do sygn. akt [...].

Komendant Główny Policji, uznawszy zarzuty odwołania za niezasadne, powołanym na wstępie rozstrzygnięciem orzekł o utrzymaniu zaskarżonego rozkazu personalnego w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy, powołując się na poglądy orzecznictwa i doktryny, przybliżył instytucje zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Podkreślił przy tym, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Funkcjonariusz Policji ma zatem obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych. W wielu zawodach, zwłaszcza wymagających zaufania społecznego - a do takich należy zaliczyć zawód policjanta - pewne zachowania, nawet niezwiązane ze służbą, powodują, że policjant traci przymiot nieposzlakowanej opinii i nie można pozostawić takiego funkcjonariusza w służbie.

Wskazał, że ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, iż w dniu [...] grudnia 2016 r. o godz. 6:58 na parking pod budynkiem Komisariatu Policji w B. podjechał samochód marki AUDI, którego kierującym był policjant Zespołu Patrolowo Interwencyjnego Komisariatu Policji w B. – K. P. Funkcjonariusz ten miał pełnić służbę we wskazanym wyżej dniu w godzinach od 7.00 do 19.00. Po wejściu do budynku i przywitaniu się z dyżurnym, policjant udał się do szatni założyć mundur i przygotował się do służby. Kilka minut po godzinie 7.00 wymieniony stawił się w pomieszczeniu dyżurki na odprawę służbową w stosownym umundurowaniu. Dyżurny Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji w B. poddał go badaniu stanu trzeźwości na urządzeniu AlcoBlow uzyskując czerwony kolor lampki urządzenia wskazujący, że badany jest pod wpływem działania alkoholu - bez wskazania zawartości. W związku z powyższym dyżurny poinformował K. P., że w tej sytuacji zmuszony jest wdrożyć odpowiednią procedurę oraz powiadomić Komendanta Komisariatu. Po tych słowach wymieniony oddalił się z Komisariatu Policji w B., pozostawiając na parkingu wewnętrznym komisariatu samochód, którym przyjechał do pracy. Dyżurny pomimo podjętej próby nie zdołał zatrzymać policjanta, a następnie poinformował o zaistniałym zdarzeniu Komendanta Komisariatu w B. oraz dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w O. Podjęte czynności służbowe między innymi w postaci skierowania dodatkowych patroli Policji oraz dokonanej penetracji terenu za wymienionym, rozesłania komunikatu do wszystkich jednostek Policji garnizonu [...], nie doprowadziły do zatrzymania K. P. bezpośrednio po zaistniałym zdarzeniu.

Z dalszych ustaleń wynika, że w dniu [...] grudnia 2016 r. w godzinach popołudniowych K. P. przybył do Komendy Powiatowej Policji w O., gdzie doręczono mu postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego oraz zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych. Wymieniony w obecności świadków został ustnie zapoznany z treścią dokumentów, z uwagi na fakt, iż odmówił ich pokwitowania. Jednocześnie oświadczył, że zrozumiał treść pism, ale ich nie podpisze, bowiem lekarz, który wystawił mu zwolnienie lekarskie pouczył go, aby nie podpisywał żadnych dokumentów. Ponadto poinformował, że w dniu [...] grudnia 2016 r. zostanie przyjęty do Centrum [...] w K., ul. [...].

Uwzględniając przedstawione powyżej okoliczności organ II instancji zgodził się z Komendantem Wojewódzkim Policji w K., że K. P. utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, a tym samym nie można pozostawić wymienionego w służbie. Sam fakt stawienia się K. P. do służby w Komisariacie Policji w B. w stanie po użyciu alkoholu, co potwierdzone zostało urządzeniem "AlcoBlow" (czerwony kolor lampki wskazujący na wysokie stężenie alkoholu), a także samowolne opuszczenie miejsca pełnienia służby uniemożliwiające podjęcie działań zmierzających do precyzyjnego ustalenia stężenia alkoholu w organizmie, jak również w konsekwencji podejrzenie m.in. o prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie po użyciu alkoholu (art. 87 § 1 k.w.) stanowią zdaniem Komendanta Głównego Policji wystarczającą przesłankę do stwierdzenia, że wymieniony, poprzez swoje własne zachowanie, utracił przymiot nieskazitelności charakteru, a tym samym nie powinien dalej pełnić służby w Policji. Takie zachowanie K. P. stanowi bowiem wyraz skrajnej nieodpowiedzialności, a także świadczy o całkowitym lekceważeniu obowiązujących norm prawnych oraz społecznych.

Pozostałe okoliczności omawianej sprawy (np. podjęte próby ustalenia miejsca pobytu K. P. oraz nawiązania z nim kontaktu zarówno osobistego, jak i telefonicznego w dniach [...] i [...] grudnia 2016 r. nie dały rezultatu, dostarczenie przez siostrę wymienionego zwolnienia lekarskiego potwierdzającego niezdolność do pracy K. P. za okres od dnia [...] grudnia 2016 r. do dnia [...] grudnia 2016 r. czy też treść zeznań policjantów będących świadkami zdarzenia na Komisariacie Policji w B. w dniu [...] grudnia 2016 r. z udziałem wymienionego) również nie przemawiają za pozostawieniem policjanta w służbie.

W ocenie Komendanta Głównego Policji opisane zachowania K. P. były naganne w stopniu, który wpływa na wiarygodność Policji. Odbiór społeczny takiego zachowania może być tylko jeden - dezaprobata i w konsekwencji podważenie zaufania do Policji jako służby mającej za zadanie stać na straży porządku i bezpieczeństwa obywateli. K.P. utracił autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa.

Policjant bowiem powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji w służbie i poza służbą, które godziłyby w dobre imię Policji. Ponadto osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą tego prawa ściśle przestrzegać. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Ponadto osoby te muszą znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 314/13).

W odniesieniu do zarzutu odwołania mówiącego, że w omawianej sprawie nie mamy do czynienia z przesłanką ważnego interesu służby, Komendant Główny Policji podkreślił, iż od osoby pełniącej służbę w Policji wymagany jest taki stopień ostrożności życiowej, który nie pozwala na doprowadzenie do sytuacji, w której policjant stawia się do służby w stanie wskazującym na spożycie alkoholu oraz ucieka z miejsca jej pełnienia, a także jest podejrzewany o zachowania karalne, w tym o prowadzenie pojazdu po spożyciu alkoholu. Policjantem nie może być osoba, która nie rozumie, że funkcjonariuszem — tak jak i sędzią, czy prokuratorem — jest się zarówno w pracy, jak i poza pracą (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 242/12).

Za niezasadny w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania.

Organ Policji dokonał wnikliwej analizy materiału dowodowego, a na podstawie zebranej dokumentacji bezsprzecznie można ustalić stan faktyczny i prawny na potrzeby niniejszej sprawy. Zaskarżony rozkaz personalny poprzedzony był wystąpieniem organu I instancji o wymaganą opinię do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Negatywne odniesienie się organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów do kwestii zwolnienia policjanta ze służby w Policji nie ma mocy wiążącej dla organów administracji rozstrzygających w przedmiocie zwolnienia ze służby. Komendant Wojewódzki Policji w K. w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, zapewniając stronie możliwość czynnego udziału w tymże postępowaniu na każdym jego etapie oraz należycie informując o wszelkich istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Uzasadnił także podjęte rozstrzygnięcie respektując art. 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem Komendanta Głównego Policji organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, bowiem miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Decyzja pierwszoinstancyjna spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Komendant Wojewódzki Policji w K. mógł i powinien był użyć wszelkich przewidzianych prawem środków, aby jak najszybciej rozwiązać stosunek służbowy z osobą, której pozostawanie w służbie jest sprzeczne z ważnym interesem tejże służby. W praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych ugruntował się pogląd dopuszczający wykonywanie bez zbędnej zwłoki czynności dotyczących stosunku służbowego policjantów.

Komendant Główny Policji podkreślił, iż organ administracji nie ma obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych policjantowi w toku postępowania w sprawie o wykroczenie. W szczególności nie musi wykazać winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu wykroczeń. Udowodnienie faktu popełnienia przez obwinionego zarzucanego mu czynu następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania.

Odnosząc się do kwestii umorzenia w dniu [...] marca 2017 r. śledztwa w sprawie o sygn. akt [...], wobec braku znamion czynu zabronionego, tj. na podstawie art. 17 § 1 kt 2 k.p.k. organ II instancji stwierdził, iż fakt ten sam w sobie nie stanowi przesłanki do uznania, że K. P. w chwili obecnej nadal posiada przymiot nieposzlakowanej opinii. O ile celem postępowania karnego (ale też w sprawie o wkroczenie) jest, aby sprawca przestępstwa (wykroczenia) został wykryty i pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a osoba niewinna nie poniosła tej odpowiedzialności, o tyle celem postępowania administracyjnego jest ustalenie, czy w aktualnym stanie faktycznym, policjant może dalej pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby". Poszczególne instytucje i zasady postępowania karnego (w sprawie o wykroczenie) nie mogą być przenoszone do postępowania administracyjnego, gdyż rządzi się ono własnymi zasadami i regułami wynikającymi z odpowiednich przepisów ustawy o Policji oraz z Kodeksu postępowania administracyjnego. O ile zatem wątpliwości w zakresie odpowiedzialności karnej winny być rozstrzygane na korzyść podejrzanego (obwinionego), o tyle te same wątpliwości mogą stanowić podstawę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji, ze względu na jej ważny interes, co też nastąpiło w omawianej sprawie.

Zgromadzone w powyższym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności zwolnienia K. P. ze służby ze względu na ważny jej interes. Pozostawienie wymienionego w służbie w Policji jest niemożliwe, gdyż mogłoby pozbawić tę formację wiarygodności w oczach opinii publicznej oraz wpłynąć demoralizująco na innych policjantów.

Odnosząc się do wniosku o zawieszenie przedmiotowego postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed Sądem [...] w O. w sprawie sygn. akt [...] Komendant Główny Policji wskazał, iż zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Art. 98 § 1 k.p.a. stanowi natomiast, że organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. W przedmiotowej sprawie nie zaistniała powołana przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania, bowiem postępowanie w przedmiocie zwolnienia K. P. ze służby w Policji jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od toczącego się w sprawie postępowania o wykroczenie. Rozstrzygnięcie w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby, nie jest przy tym uzależnione od ukarania zwalnianego policjanta w sprawie za wykroczenie.

Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. stał się przedmiotem skargi wniesionej przez K. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżając powyższą decyzję w całości pełnomocnik strony zarzucił jej naruszenie:

1) prawa procesowego, a to art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., które miało wpływa na wynik sprawy, poprzez zaniechanie wykonania ustawowego obowiązku pełnego i niebudzącego żadnych wątpliwości wyjaśnienia wszystkich, istotnych i niezbędnych dla wydania zaskarżonej decyzji okoliczności warunkujących wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie wyłącznie fakultatywnej przesłanki zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, jaką jest przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji;

2) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez:

a) bezzasadne przyjęcie, iż w sprawie zachodzą przesłanki do fakultatywnego zwolnienia skarżącego ze służby, podczas gdy w sprawie nie przeprowadzono wszystkich koniecznych dowodów celem ustalenia, czy istotnie skarżący znajdował się w stanie po użyciu alkoholu ani nawet nie wstrzymano się z decyzją o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji do czasu zakończenia wszczętego przed Sądem [...] w O. postępowania w przedmiocie odpowiedzialności za wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. i z art. 70 § 2 k.w. do sygn. akt [...],

b) bezpodstawne i bezkrytyczne przyjęcie, iż na gruncie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji oraz w realiach faktycznych i dowodowych sprawy, wzgląd na interes społeczny ma przewagę nad interesem prywatnym, podczas gdy wniosek ten oczywiście przekracza granice uznania administracyjnego organu,

3) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez niezawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie do czasu zakończenia wszczętego przed Sądem [...] w O. postępowania w przedmiocie odpowiedzialności za wykroczenia z art. 87 § k.w. i z art. 70 § 2 k.w. do sygn. akt [...],

4) art. 108 § 1 k.p.a., poprzez bezzasadne nadanie zaskarżonej decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności w szczególności, że wobec skarżącego wydano wcześniej decyzję o zawieszeniu go w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego również z nadaniem tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Mając na względzie podniesione zarzuty pełnomocnik strony wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. do ponownego rozpoznania w celu wydania nowej, zgodnej z ustawą decyzji, w oparciu o wszechstronnie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy,

2) względnie zawieszenie postępowania w sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia odpowiedzialności skarżącego za wykroczenia toczącej się obecnie przed Sądem [...] w O. w sprawie do sygn. akt [...].

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł m.in., iż decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji zapadła w oparciu o wniosek i materiały postępowania przesłane Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. przez Komendanta Powiatowego Policji w O.. Materiały, które przesłano Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K., bazowały na oczywiście nieuzasadnionych i niewykazanych w zgodzie z ustawą dwóch zarzutach jakie postawiono skarżącemu w toku wszczętego przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego. Pierwszy z nich zarzucał, iż skarżący w dniu [...] grudnia 2016 r. stawił się na wyznaczoną służbę do Komisariatu Policji w B. w stanie nietrzeźwości, a drugi, że tego samego dnia prowadził swój samochód prywatny w stanie nietrzeźwości przyjeżdżając nim do miejsca pełnionej służby. Wydanie przez Prokuraturę Rejonową w O. postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego prowadzonego przeciwko skarżącemu w sprawie z art. 178a § 1 k.k. wykluczyło w istniejącym stanie faktycznym sprawy przyjęcie u skarżącego stanu nietrzeźwości, ale i co istotne wskazało, iż nie da się ustalić stopnia stężenia alkoholu u skarżącego w oparciu o przeprowadzone badania urządzeniem typu "AlcoBlow". Urządzenie tego typu, którym dokonano badania skarżącego nie posiada świadectwa legalizacji (atestu) ani wymaganej przepisami kalibracji niezbędnej nie tylko dla przyjęcia miarodajności wyniku, ale w ogóle niezbędnej dla prawnej możliwości użycia tego rodzaju urządzenia. Nadto urządzenie to, co do samej zasady, nie jest urządzeniem dopuszczonym w obowiązującym porządku prawnym do miarodajnego przyjęcia stopnia zawartości alkoholu w organizmie człowieka. Samo zapalenie się światełka czerwonego w tym urządzeniu w istniejących okolicznościach towarzyszących dokonanemu pomiarowi nie może przesądzać nie tylko o stanie nietrzeźwości, ale i także o stanie po użyciu alkoholu, który zupełnie bezkrytycznie i bezpodstawnie imputuje skarżącemu zaskarżona decyzja w jej uzasadnieniu. Zapalenie się światełka czerwonego w tego rodzaju konkretnym urządzeniu typu "AlcoBlow" najprawdopodobniej nastąpiło wskutek zastosowania przez skarżącego tuż przed wejściem na teren Komendy Powiatowej Policji w O. wody kolońskiej o znacznym nasyceniu alkoholem w połączeniu z faktem, iż skarżący przed badaniem zażywał krople żołądkowe i płukał usta płynem do jamy ustnej. Oznacza to, iż organ I instancji nie podjął wszystkich niezbędnych czynności zmierzających do ustalenia rzeczywistego stężenia alkoholu u skarżącego w wydychanym powietrzu. Tym samym zajęte przez Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów stanowisko, iż zwolnienie skarżącego ze służby w Policji bez prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy w Sądzie Rejonowym w O. jest naruszeniem zasady domniemania niewinności w myśl art. 5 § 1 i 2 k.p.k.

Zdaniem strony skarżącej, w tych okolicznościach sprawy ważny interes służby nie może brać przewagi nad słusznym interesem strony. Organ II instancji wprawdzie wywodzi, iż nie musi on czekać na rozstrzygniecie sprawy o wykroczenie, która zawisła przed Sądem [...] w O. do sygn. akt [...], powinien jednak wziąć pod uwagę ustalenia tam zawarte, w których jednoznacznie dotąd wykazano, iż badania na zawartość alkoholu dokonane na skarżącym było nielegalne i niemiarodajne, ponieważ użyte urządzenie nie miało wymaganego prawem atestu i kalibracji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz w całości podtrzymał argumentację wyczerpująco przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.), który stanowił materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, policjanta można zwolnić ze służby gdy wymaga tego ważny interes służby. Użyte w powyżej cytowanym przepisie określenie "można zwolnić" wskazuje, iż organ w tym zakresie podejmuje decyzję uznaniową, a samo zwolnienie ze służby ma charakter fakultatywny. Stąd też rozstrzygnięcie podejmowane na podstawie tego przepisu powinno uwzględnić zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego, o czym mowa w ogólnej zasadzie procesowej zawartej w art. 7 k.p.a. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa tzw. wyrażeń nieostrych, jakim w niniejszej sprawie jest określenie "ważny interes służby". Przy zwolnieniu policjanta ze służby z powołaniem się na wskazany już wyżej przepis ustawy o Policji, organ powinien wobec tego uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku, dotyczące zachowania się policjanta w służbie i w życiu prywatnym, bądź zdarzenia, które uniemożliwiają lub utrudniają pełnienie służby. Ponadto decyzja podejmowana w ramach uznania administracyjnego wprawdzie pozostaje pod kontrolą Sądu, to jednak – co należy zaakcentować – zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem badaniu podlega wyłącznie zgodność rozstrzygnięcia z prawem, bez wnikania w jego celowość. Z tego zatem względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami i to w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy przede wszystkim od ustalenia, czy w świetle odnośnych przepisów prawa materialnego stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony. Wskazać również należy, że w przypadku decyzji uznaniowych szczególny nacisk kładzie się na ich należyte uzasadnienie. Organ ma wprawdzie swobodę wyboru rozstrzygnięcia w sprawie, jednak aby rozstrzygnięcie to nie miało charakteru niedopuszczalnej decyzji arbitralnej, obowiązkiem organu jest pełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz właściwe ustalenie podstaw prawnych rozstrzygnięcia, jak również ich wykładnia. Innymi słowy, rozważania, które doprowadziły organ do wyboru takiego, a nie innego rozstrzygnięcia muszą znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Podkreślić należy, że uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. Zadaniem uzasadnienia, zwłaszcza decyzji uznaniowej, jest bowiem przekonanie strony o prawidłowości rozstrzygnięcia. Motywy podjętego przez organ rozstrzygnięcia powinny być zatem tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Brak prawidłowego uzasadnienia decyzji uniemożliwia ustalenie, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Ponadto, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 1998 r. sygn. akt II SA 96/98, publ. LEX nr 41681).

Jak wskazano powyżej "ważny interes służby" jest pojęciem nieostrym, niezdefiniowanym w ustawie o Policji, jednak w judykaturze, jak i w doktrynie oraz w praktyce przyjęto, że na podstawie cytowanego przepisu można dokonać zwolnienia tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, ale nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy, zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy, może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, a w myśl art. 25 ustawy, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych.

Natomiast w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów woj. [...] pismem z dnia [...] lutego 2017 r. poinformował organ, iż zwolnienie policjanta ze służby w Policji na tym etapie postępowania jest przedwczesne z uwagi na toczące się postępowanie sądowe i zasadę domniemania niewinności z art. 5 § 1 i 2 k.p.k. Jednakże w tym miejscu należy stwierdzić kategorycznie, że opinia organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów nie jest wiążąca dla organu.

W sprawie zaś nie jest kwestionowane, iż skarżący w dniu [...] grudnia 2016 r. przybył do miejsca pełnienia służby prowadząc samochód osobowy, przebrał się w mundur policyjny, stawił się na odprawę nie zgłaszając przeszkód do jej podjęcia. Następnie został poddany badaniu na obecność alkoholu w organizmie skarżącego urządzeniem "AlcoBlow", które wskazało stan po spożyciu alkoholu. Dyżurny Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji w B. poinformował skarżącego o wdrożeniu odpowiedniej procedury i konieczności poinformowania o zaistniałym stanie rzeczy Komendanta Komisariatu. Nie jest w sprawie sporne, co ustalono choćby na podstawie zeznań świadków, iż skarżący samowolnie oddalił się z komisariatu. Zarządzone odnalezienie skarżącego przez patrole Policji, jak też próby kontaktu ze skarżącym, nie przyniosły zamierzonego rezultatu. Następnego dnia sirota wymienionego dostarczyła do komisariatu zwolnienie lekarskie potwierdzające niezdolność do pracy K. P. w dniach 25 – 28 grudnia 2016 r.

W ocenie Sądu, okoliczności na które powołuje się strona skarżąca, a dotyczące użycia do badania spożycia przez skarżącego alkoholu urządzenia bez wymaganego świadectwa legalizacji i zwolnienie z tego względu skarżącego z odpowiedzialności za popełnienie wykroczenia, nie może mieć w sprawie decydującego znaczenia w kontekście przesłanek z art. 41 § 2 pkt 5 ustawy o Policji. Istotna jest natomiast postawa jaką przyjął policjant zgłaszający gotowość podjęcia służby, w stosunku do którego powstało podejrzenie, iż przybył on do służby i przystąpił do niej w stanie po spożyciu alkoholu. Biorąc pod uwagę, iż wszyscy policjanci stawiający się w drugim dniu świąt do służby zostali poddani badaniom na obecność alkoholu w organizmie i u innych policjantów wynik badania był ujemny a u skarżącego dodatni, należy przyjąć, iż wdrożenie procedury wyjaśniającej było uzasadnione. W interesie skarżącego było też oczyszczenie się z zarzutu, który jego zdaniem był bezpodstawny i poddanie się procedurze, o której wdrożeniu został on poinformowany. Takiej postawy należałoby oczekiwać od obywatela przestrzegającego zasad praworządności. Od policjanta należy wręcz żądać zastosowania się do wydanego polecenia podporządkowania się procedurze sprawdzającej. Skarżący jednak nie tylko nie przyjął postawy obywatelskiej, lecz wręcz sprzeniewierzył się zasadom i wartościom, których ślubował przestrzegać i bronić. Oddalił się z miejsca służby i przedsięwziął środki uniemożliwiające organom Policji dokonanie wymaganych w tych okolicznościach ustaleń i zgromadzenie dowodów. Mając to na względzie jako niezrozumiały jawi się zarzut skargi mówiący o niewyjaśnieniu przez organ Policji istotnych w sprawie okoliczności, a mianowicie tego, że odczyt na urządzeniu choć niewiarygodny, mógł też zostać zafałszowany przez użycie przez skarżącego płynu do płukania ust, wody kolońskiej, czy preparatu żołądkowego na bazie alkoholu. O ile takie wyjaśnienie kierowcy zatrzymanego do kontroli drogowej może spotkać się ze zrozumiem w odbiorze społecznym, to jednak w przypadku funkcjonariusza Policji z wieloletnim stażem jest to tłumaczenie karygodne, a jedynym sposobem uwolnienia się od bezpodstawnego zarzutu byłoby poddanie się szczegółowym badaniom na zawartość alkoholu we krwi lub wydychanym powietrzu. Znamienne w sprawie jest to, iż skarżący – będący funkcjonariuszem Policji z wieloletnim stażem, który przeszedł pozytywnie szereg testów kwalifikacyjnych, po kursach specjalistycznych - świadomie podjął decyzję o uniknięciu ewentualnej odpowiedzialności za swoje czyny. Taka postawa z pewnością nie licuje z wizerunkiem Policjanta, sprzeniewierza się wartościom określonym w rocie ślubowania i zasługuje na napiętnowanie w formacji powołanej do sprawowania bezpieczeństwa i ochrony porządku publicznego. W oczach opinii publicznej nie jest bowiem wiarygodny funkcjonariusz, który pełniąc służbę egzekwuje przestrzeganie prawa od innych, a w stosunku do siebie norm prawnych i etycznych nie respektuje i czyni starania, aby uniknąć odpowiedzialności za popełnione czyny. Tej oceny, zdaniem Sądu, nie może zmienić fakt późniejszego dostarczenia zwolnienia lekarskiego wskazującego na niezdolność skarżącego do służby począwszy od dnia [...] grudnia 2016 r. i podjęcie leczenia szpitalnego, bowiem zaświadczenie to zostało wystawione z mocą wsteczną, stanowi przyjętą "linie obrony" strony w sprawie, a przede wszystkim nie przedstawia okoliczności sprawy w innym świetle, niż to zostało dokonane w postępowaniu wyjaśniającym organu.

Powyższe oznacza bezspornie, że skarżący swą postawą nielicującą z wizerunkiem policjanta dowiódł, iż nie spełnia on – w ocenie Sądu – wszystkich niezbędnych, wymienionych w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji cech, którymi powinien legitymować się funkcjonariusz Policji. Dotychczasowy przebieg służby skarżącego w Policji nie może bowiem zniwelować nieakceptowanego w szeregach tej formacji, zachowania sprzecznego z porządkiem prawnym. Policja w odbiorze społecznym nie jest wiarygodna, gdy z jednej strony domaga się zaostrzenia kar dla kierowców prowadzących pojazdy w stanie nietrzeźwości, gdyż jest to najczęstsza przyczyna wypadków drogowych i rygorystycznie egzekwuje obowiązujące w tym zakresie przepisy, a z drugiej strony toleruje w swych szeregach policjantów którzy mogą być posądzeni o stawianie się do służby w stanie po spożyciu alkoholu, czy też pozostaje bierna wobec unikania przez policjantów odpowiedzialności za swe czyny. Powyższe niewątpliwie rodzi ogólnie negatywny wydźwięk społeczny, jak też w samym policyjnym środowisku, gdyż godzi w dobro służby i podważa zaufanie społeczne do całej formacji. Zatem zgodzić się należy z organem, że każde naruszenie prawa przez funkcjonariusza Policji, którego podstawowym obowiązkiem jest ochrona praworządności oraz ochrona obywateli przed działaniem sprzecznym z obowiązującym porządkiem prawnym, siłą rzeczy budzi opór i sprzeciw społeczny.

W tym miejscu jeszcze raz należy zaakcentować, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji, gdzie w art. 58 stanowi się, że każdy policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania z której wynika powinność pilnego przestrzegania prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywania rozkazów i poleceń przełożonych, a także strzeżenie honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzeganie zasad etyki zawodowej. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji i w konsekwencji unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Negatywny wydźwięk tej sprawy podważa interes służby i godzi w dobre imię formacji i z tego powodu znajduje pełne uzasadnienie decyzja organu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Zatem należy podzielić stanowisko organu, że opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zdarzenia, odbierają skarżącemu rękojmię niezbędną do wykonywania obowiązków funkcjonariusza Policji, ponieważ trudno sobie wyobrazić, aby osoba nierespektująca norm prawnych i etycznych, mogła skutecznie pilnować przestrzegania przepisów prawa. Podkreślić bowiem należy, że sprawne działanie Policji opiera się na zaufaniu społecznym, podbudowanym szczególnymi wymogami, jakim musi sprostać każdy funkcjonariusz Policji. Są nimi w szczególności: niekaralność, nieposzlakowana opinia, zdyscyplinowanie, praworządność, gotowość do przestrzegania ustanowionych standardów etycznych oraz dbałość o honor, godność i dobre imię Policji. Policja, jako uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywatela środkami realizacji władztwa państwowego. Jej szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga od funkcjonariuszy szczególnej dyscypliny, a także bezwzględnego przestrzegania prawa oraz innych norm i zasad obowiązujących w życiu społecznym. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich. Ocena taka jest tożsama ze stanowiskiem judykatury, gdzie np. w wyroku z dnia 13 kwietnia 2011 r. o sygn. akt I OSK 1886/10, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż: "funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. (...) Policja ma gwarantować każdemu człowiekowi ochronę przed przemocą, brutalnością i innymi zachowaniami naruszającymi chronione przez prawo dobra. Podejrzenia wobec funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, narażają dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść ważnego interesu służby".

Ustosunkowując się zaś do zarzutów skarżącego wskazać należy, iż organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne, zapewniając skarżącemu czynny udział w tymże postępowaniu. Przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego, organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. Analiza uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego w żadnym stopniu nie wskazuje – w ocenie Sądu – aby organ przekroczył granice swobodnej oceny dowodów.

Poza tym zasadnym było – zdaniem Sądu – nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, a to z uwagi na ważny interes służby, tożsamy z interesem społecznym, polegający na konieczności niezwłocznego zapewnienia ciągłości wykonywania zadań Policji, a także ochrony honoru, godności i dobrego imienia służby. Przyznać zatem należy rację organowi, że powyższe okoliczności wymagały niezwłocznego wprowadzenia zaskarżonego rozkazu w życie, podobnie jak i okoliczności wymienione już wyżej, a dotyczące charakteru służby w Policji.

Sąd podziela także stanowisko Komendanta Głównego Policji w kwestii braku podstaw do zawieszenia postępowania o zwolnienie policjanta ze służby z uwagi na jej ważny interes do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie sądowej o popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 k.w., o co pełnomocnik skarżącego postulował także w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podkreślenia wymaga fakt, że przepis stanowiący podstawę zaskarżonego rozkazu personalnego nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta od wyniku postępowania karnego, czy wykroczeniowego. W takim też duchu wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 października 2008 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 1738/07, stwierdzając, iż: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia". Tak więc w sytuacji, gdy wynik sprawy karnej nie stanowi zagadnienia wstępnego, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie zachodziła podstawa prawna i faktyczna do uwzględnienia wniosku strony o zawieszenie postępowania, a więc brak rozpoznania tego wniosku nie wpłynął na skarżone rozstrzygnięcie.

Reasumując - w ocenie Sądu - organy orzekające nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów prawa, lecz dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo je oceniły, czemu dały wyraz w uzasadnieniach zaskarżonych rozkazów personalnych stwierdzając, iż w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.