Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 577/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 § 1, art. 17 § 1a, art. 21 § 1 pkt 9, art. 32, art. 33 § 1, art. 34 § 1, § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 2 ust. 3, art. 4 ust. 1, ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych
article: § 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1140
law: Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami  abonamentowymi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędziowie WSA Grzegorz Grymuza, WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Monika Bartmińska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, dalej: "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej", "organ nadzoru", po rozpatrzeniu zażalenia J. R., dalej: "zobowiązany", "strona", "skarżący", na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. L., dalej: "Naczelnik Urzędu Skarbowego", "organ egzekucyjny", z dnia [...] w przedmiocie uznania za uzasadniony zarzut przedawnienia należności objętej tytułami wykonawczymi o nr: od [...] do nr: [...] i umorzenia w tej części postępowania egzekucyjnego, w pozostałej części, w odniesieniu do tytułów wykonawczych o nr od [...] do nr [...], uznania zarzutów za nieuzasadnione, utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o nr: od [...] do [...], którymi objęto należności z tytułu opłaty abonamentowej rtv za okres od stycznia 2008 r. do listopada 2013 r.

Pismem z [...] zobowiązany wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wskazując jako podstawę nieistnienie i przedawnienie obowiązku objętego wyżej wymienionymi tytułami wykonawczymi oraz brak uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy egzekucyjnej. Organ egzekucyjny zarzuty te przekazał Dyrektorowi Centrum Obsługi Finansowej [...] S.A., dalej także : "wierzyciel", w celu zajęcia stanowiska.

Postanowieniem z dnia [...] wierzyciel za zasadny uznał zarzut przedawnienia należności z tytułu abonamentu rtv za okres od stycznia 2008 r. do grudnia 2008 r., objęte tytułami wykonawczymi o nr: od [...] do [...] Natomiast za nieuzasadnione uznał wniesione zarzuty dotyczące należności z tytułu abonamentu rtv za okres od stycznia 2009 r. do listopada 2013 r., objęte tytułami wykonawczymi o nr: od [...] do [...]

Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie. W wyniku jego rozpatrzenia wierzyciel, postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy wskazane wyżej postanowienie z dnia [...]

Biorąc pod uwagę ostateczne stanowisko wierzyciela Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] uznał za zasadny zarzut przedawnienia należności z tytułu abonamentu rtv objętych tytułami wykonawczymi z dnia [...] o nr: od [...] do [...] oraz uznał za nieuzasadnione zarzuty nieistnienia i przedawnienia obowiązku oraz braku doręczenia upomnienia w odniesieniu do tytułów wykonawczych z dnia [...] o nr: od [...] do [...] Na to postanowienie organu egzekucyjnego zobowiązany wniósł zażalenie wraz z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu uprawomocnienia się tego postanowienia.

W uzasadnieniu postanowienia zapadłego po rozpatrzeniu tego zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej na wstępie przytoczył brzmienie art. 27 § 1 pkt 9 w zw. z art. 32, art. 33 § 1, art. 34 § 1 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Następnie organ nadzoru stwierdził, że pismem z dnia [...] strona wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wskazując na nieistnienie i przedawnienie obowiązku objętego wyżej wymienionymi tytułami wykonawczymi oraz na brak uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy egzekucyjnej. Zwrócił także uwagę, że oceniając zasadność zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 oraz 7 ustawy egzekucyjnej organ egzekucyjny związany jest wypowiedzią wierzyciela w zakresie tych zarzutów (zgodnie z art. 34 § 1 tej ustawy). Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela, o którym mowa w art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej oznacza, iż organ egzekucyjny nie ma środków prawnych do podważenia stanowiska wierzyciela i jest zobowiązany ocenić zgłoszone zarzuty w oparciu o stanowisko wierzyciela. Z tego względu organ egzekucyjny dokonuje oceny wniesionych zarzutów dopiero po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela.

W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny przed rozpatrzeniem zarzutów, wypełniając dyspozycję art. 34 § 1 i 4 ustawy egzekucyjnej, uzyskał stanowisko wierzyciela - [...] S.A. - wyrażone w ostatecznym postanowieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...]

Organ nadzoru przypomniał, iż obecnie obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiowych i telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich użytkowanie, mają swoje źródło w przepisach ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. nr 85. poz. 728 ze zm.). Zgodnie z przepisami tej ustawy, obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika i trwa do dnia poprzedzającego jego dzień wyrejestrowania. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej przestaje istnieć w sytuacji wyrejestrowania odbiornika. W tym celu abonent winien dokonać stosownego zgłoszenia placówce operatora publicznego.

Wobec faktu, iż do dnia [...] tj. do dnia wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych, strona nie dopełniła stosownych formalności w urzędzie pocztowym, posiadała ona status abonenta zobowiązanego do uiszczania opłat z tytułu abonamentu rtv. Co więcej, zdaniem wierzyciela strona nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających zwolnienie z obowiązku uiszczania abonamentu do dnia [...]

Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy egzekucyjnej, organ zauważył, że zgodnie z § 13 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137. poz. 1541 ze zm.) postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia, gdy zobowiązany ma ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania. Obowiązek uiszczenia opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych wynika wprost z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych. Jednakże, mimo braku obowiązku doręczenia upomnienia, wierzyciel przesłał do strony upomnienie z dnia [...] października 2012 r., które zostało jej doręczone dnia 5 listopada 2012 r. Z powyższych powodów zdaniem organu zarzut braku doręczenia upomnienia należało uznać za nieuzasadniony.

Odnosząc się natomiast do podniesionego zarzutu przedawnienia należności objętych tytułami wykonawczymi organ nadzoru zauważył, że należności z tytułu opłat abonamentu rtv są należnościami publicznoprawnymi analogicznymi do obciążeń podatkowych, co wynika z art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych. Organ przytoczywszy brzmienie art. 2 § 2, art. 70 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, wskazał, że w dniu [...] poborca skarbowy dokonał pobrania części należności abonamentowych w kwocie [...]zł. Czynność ta skutkowała przerwaniem biegu terminu przedawnienia dla tytułów wykonawczych nr od [...] do nr [...], dotyczących należności za okres od stycznia 2009 r. do listopada 2013 r. Organ zauważył jednocześnie, że należności objęte tytułami wykonawczymi od nr [...] do nr [...], dotyczącymi należności za okres od stycznia 2008 r. do grudnia 2008 r. uległy przedawnieniu przed dniem pobrania należności przez poborcę skarbowego.

W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej strona zarzuciła naruszenie:

- art. 123 K.p.a. polegające na wydaniu postanowienia przez Dyrektora [...] S.A. w trybie administracyjnym, jako przez organ nieuprawniony, nie będący organem administracji publicznej, a tym samym nieuprawniony w ogóle do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie, więc tym samym i wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego tytułów wykonawczych z rażącym naruszeniem prawa i bez żadnej podstawy faktycznej i prawnej;

- praw do dochodzenia słusznych racji, a zarazem obrazę przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi oraz przepisów postępowania administracyjnego polegającą na pouczeniu strony, iż od skarżonej decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, datowanej w dniu 1 marca 2017 r., nie przysługuje odwołanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego;

- podjęcie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na nowo, zawieszonego postępowania egzekucyjnego przeciwko stronie, w sytuacji gdy w sposób skuteczny złożyła ona skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej [...] S.A. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji;

- art. 34 § 2 w zw. z art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadzące wprost do ograniczenia, a wręcz pozbawienia skarżącego prawa do obrony i uniemożliwienie mu dochodzenia swoich słusznych praw poprzez wskazanie jako organu odwoławczego Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej [...] S.A., który jednocześnie ferował skarżone postanowienie z dnia [...]., co w efekcie skutkowało egzekucją bez podstawy prawnej i faktycznej prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego.

W skardze zarzucono również:

- błąd w ustaleniach faktycznych wobec nieistnienia obowiązku zapłaty jakichkolwiek sum pieniędzy z tytułu nieopłaconego abonamentu TV wobec orzeczonej grupy inwalidzkiej ze znacznym stopniem niepełnosprawności, po przebytym udarze mózgowym, przy równoczesnym stwierdzeniu przez Komisję Lekarską braku możliwości podejmowania jakiejkolwiek pracy;

- błąd w ustaleniach faktycznych wobec nieistnienia obowiązku strony do zapłaty jakichkolwiek sum pieniędzy z tytułu nieopłaconego abonamentu TV wobec ukończenia 75 roku życia;

- przedawnienie ewentualnych roszczeń.

Formułując powyższe zarzuty skarżący wniósł o uznanie wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego wszystkich tytułów egzekucyjnych za oczywiście bezzasadne i zapadłe z oczywistym naruszeniem prawa oraz o uznanie wydania postanowienia przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...] za oczywiście niesłuszne i nie pociągające za sobą jakichkolwiek skutków prawnych, jako zapadłe bez podstawy prawnej i wbrew obowiązującym przepisom administracyjnym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, wyrażając ocenę, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli postanowienie, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: P.p.s.a., może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania. Natomiast na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem jednak postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Z kolei z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem, które nie ma znaczenia w sprawie niniejszej.

Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Zaskarżone postanowienie nie narusza bowiem prawa.

W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że jak prawidłowo wskazał Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 9 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.), zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Tytuły egzekucyjne z dnia [...] obejmujące należności z tytułu opłaty abonamentowej rtv za okres od stycznia 2008 r. do listopada 2013 r. doręczone zostały dłużnikowi w dniu [...] czerwca 2014 r. Pismo datowane na [...] zatytułowane: "Skarga", zawierające zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie wskazanych wyżej tytułów egzekucyjnych, nadane zostało w placówce pocztowej przez zobowiązanego w dniu [...] czerwca 2014 r., a zatem w terminie wskazanym w powołanym wyżej przepisie.

Według treści art. 33 § 1 ustawy egzekucyjnej, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze pieniężnym może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) (...);

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (...).

Jak o tym zaś stanowi art. 34 § 1 powołanej wyżej ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Wnosząc, wskazanym wyżej pismem z dnia [...] zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zobowiązany powołał się na nieistnienie i przedawnienie obowiązku objętego wyżej wymienionymi tytułami wykonawczymi oraz brak uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy egzekucyjnej. Są to zatem zarzuty mające za podstawę art. 33 § 1 pkt 1 i 7 ustawy egzekucyjnej. Zgodnie z treścią powołanych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny, pismem z dnia [...] zwrócił się do wierzyciela – Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej [...] S.A.- o zajęcie stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów. Stanowisko to zostało wyrażone w ostatecznym postanowieniu wierzyciela z [...]

Nie ma racji skarżący zarzucając, że Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej [...] S.A., niebędący organem administracyjnym nie był uprawniony do prowadzenia postępowania administracyjnego i podjęcia postanowienia w sprawie zarzutów jako wierzyciel, co powoduje – w jego ocenie – że wydanie tytułów egzekucyjnych nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa i bez żadnej podstawy faktycznej i prawnej. Odnosząc się do tego twierdzenia skarżącego należy bowiem zauważyć, iż ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1204 ze zm.) w art. 7 ust. 1, w brzmieniu mającym zastosowane w sprawie, przewiduje, iż kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (do końca 2012 r. - operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, w którym z kolei była mowa o operatorze publicznym, w rozumieniu ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe). Zgodnie zaś z treścią art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych do tej opłaty stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. Natomiast, jak o tym stanowi ustęp 5 powołanego artykułu, uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1, t.j. m.in. uiszczania opłaty abonamentowej, są kierownicy jednostek operatora wyznaczonego (do końca 2012 r. operatora publicznego). Na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. (Dz.U. poz. 1140), wydanego na podstawie art. 7 ust. 10 ustawy o opłatach abonamentowych, jednostką [...] S.A. uprawnioną do przeprowadzania na terenie kraju kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej za ich używanie jest Centrum Obsługi Finansowej [...] (wcześniej taki sam przepis zawierał § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r., Dz.U. Nr 132, poz. 1116 ze zm.). Art. 7 ust. 10 ustawy o opłatach abonamentowych stanowi, że minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określi, w drodze rozporządzenia jednostki operatora wyznaczonego przeprowadzające kontrolę określoną w ust. 1. Oznacza to, że Dyrektor Centrum Obsługi [...] S.A. był w sprawie uprawniony do wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych oraz podjęcia postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Niezasadny jest więc zarzut naruszenia art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego, który w § 1 stanowi, że w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Trzeba ponadto zauważyć, że z treści art. 1 pkt 2 tego Kodeksu wynika, że do załatwiania spraw mogą być powołane przepisami prawa również inne podmioty niż organy administracji publicznej, o czym będzie jeszcze mowa w dalszej części uzasadnienia. Do załatwiania spraw związanych z poborem abonamentu rtv, zgodnie ze wskazanymi wyżej przepisami ustawy o opłatach abonamentowych oraz wydanego na ich podstawie rozporządzenia, jest zaś Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej [...].

Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 34 § 2 w związku z art. 17 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co – w ocenie skarżącego – miałoby prowadzić do pozbawienia go prawa do obrony i uniemożliwienia dochodzenia słusznych praw poprzez wskazanie, jako organu odwoławczego, Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej [...], który ferował skarżone postanowienie z dnia [...] Pierwszy z powołanych przez skarżącego przepisów stanowi, iż na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. Zgodnie natomiast z drugim, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, do zażaleń na postanowienia, o których mowa w art. 34 § 2, wydanych przez wierzycieli, dla których organem wyższego stopnia jest minister, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Art. 127 § 3 powołanego Kodeksu przewiduje, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Dodać należy, że jak o tym stanowi art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei na podstawie art. 144 ostatniego z powołanych aktów prawnych do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań w sprawach nie uregulowanych w rozdziale dotyczącym zażaleń. W związku z tym wskazać należy, iż art. 127 § 2 stanowi, że właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że do istoty dwuinstancyjności należy dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy przez dwa różne organy administracji. Należy przy tym zauważyć, że niejednokrotnie tok instancji ma charakter czysto procesowy, co powoduje, że środek zaskarżenia nie ma charakteru dewolutywnego i nie skutkuje przejęcia kompetencji do rozpatrzenia sprawy przez organ wyższego szczebla w znaczeniu ustrojowym. Organem odwoławczym może być zatem organ, który nie jest hierarchicznie nadrzędny nad organem pierwszej instancji. Organem odwoławczym może być również organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji. Zasada dwuinstancyjności postępowania będzie wówczas mieć charakter czysto proceduralny i będzie oznaczać konieczność rozpatrzenia sprawy przez ten sam organ, ale działający w innej obsadzie personalnej. W tym miejscu raz jeszcze podkreślić trzeba, iż – jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 - sam wybór [...] jako podmiotu odpowiedzialnego za rejestrację odbiorników i egzekwowanie wpływów z abonamentu nie wywołuje zastrzeżeń co do dopuszczalności takiego uregulowania z punktu widzenia zgodności z ustawą zasadniczą państwa. Niejednokrotnie zaś podmioty niebędące organami państwowymi mogą być włączane w procesy wykonywania administracji państwowej, co przybiera formę tzw. zlecania funkcji administracyjnych, oznaczającego przeniesienie pewnych uprawnień wykonywanych przez administrację publiczną na podmioty nienależące do sektora administracji publicznej. Podmioty te, którym zlecono funkcje z zakresu administracji publicznej, pełniąc funkcje zlecone, działają w imieniu państwa. Takie rozwiązanie zostało przyjęte w przepisach powołanego wyżej art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych. Zgodnie z treścią ustępu 5 tego artykułu uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej są bowiem kierownicy jednostek operatora wyznaczonego, czyli jak to wynika z powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji, Centrum Obsługi Finansowej [...].

Jednocześnie ustawa o opłatach abonamentowych nie wskazuje, w tym zakresie organu odwoławczego, czyli właściwego do rozpatrywania zażaleń na postanowienia wierzyciela wydane w pierwszej instancji przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej [...]. Natomiast, jak to wynika z treści art. 7 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych nadzór w stosunku do Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej [...] w zakresie wykonywania przez niego kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. Zgodnie z przepisami art. 17 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w odniesieniu do zażaleń na postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, odpowiednie (a zatem w tym przypadku nie wprost ale z pewnymi modyfikacjami) stosowanie art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że na postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej [...] w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie do tego właśnie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej [...].

W świetle powyższych uwag za prawidłowe, i nie pozbawiające skarżącego prawa do obrony, należy uznać rozpoznanie zażalenia na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela, podjętego w pierwszej instancji przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej [...], przez tegoż Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej [...], działającego wszakże w drugiej instancji w innej obsadzie personalnej. Tak w sprawie niniejszej się stało. Postanowienie z dnia [...] z upoważnienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej [...] podpisała bowiem Kierownik Działu K. M., zaś postanowienie wydane w drugiej instancji z dnia [...] Dyrektor Ośrodka Obsługi i Dystrybucji Usług S. D..

Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia praw do dochodzenia przez skarżącego słusznych racji i zarazem obrazy przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi poprzez pouczenie skarżącego, że od zaskarżonego rozstrzygnięcia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej [...], tj. postanowienia z dnia [...] nie przysługuje odwołanie do sądu administracyjnego (według skarżącego od decyzji z dnia [...], z treści skargi wynika jednak, iż zarzut ten odnosi się do ostatecznego postanowienia z dnia [...] w sprawie stanowiska wierzyciela). Zgodnie bowiem z treścią przytoczonego wyżej art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a., postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu nie mogą być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658), którą m.in. nadano wskazaną treść powołanemu wyże przepisowi 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a., podkreślono, że postanowienia te mają charakter incydentalny. Wskazano także, iż w pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, to jest postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów (zob. druki sejmowe nr 1633 i 2539, VII kadencja). Sąd administracyjny rozpoznający skargę na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne może zatem i powinien odnieść się również do treści rozstrzygnięcia wierzyciela dotyczącego jego stanowiska w sprawie zgłoszonego zarzutu. Wskazana wyżej zmiana P.p.s.a. weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r.

Dyrektor Centrum Obsługi [...] Finansowej [...] w postanowieniu z dnia [...] prawidłowo zatem pouczył skarżącego, że na to postanowienie, jako postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nie oznacza to, że takie postanowienie pozostaje poza kontrolą sądową. Sąd, tak jak w niniejszej sprawie, kontroluje je z punktu widzenia zgodności z prawem, rozpoznając skargę na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Dokonując tej kontroli Sąd stwierdza, że prawidłowo Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej [...], jako wierzyciel, uznał za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej za względu na mające przysługiwać skarżącemu zwolnienie. Odnośnie do tego zarzutu w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że ustawa o opłatach abonamentowych w art. 2 ust. 3 powstanie obowiązku uiszczania opłat wiąże z rejestracją odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Jeśli zatem dany podmiot zarejestrował odbiornik i nie dokonał jego wyrejestrowania, co w rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, to w zasadzie obowiązany jest do uiszczania, bez wezwania, opłaty abonamentowej. Powołana ustawa w art. 4 wprowadza jednak szereg zwolnień od opłat abonamentowych. W brzmieniu pierwotnym w treści art. 4 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych zwolnieniem objęto:

1) osoby, co do których orzeczono o:

a) zaliczeniu do I grupy inwalidów lub

b) całkowitej niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji, na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, lub

c) znacznym stopniu niepełnosprawności, na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, lub

d) trwałej lub okresowej całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, którym przysługuje zasiłek pielęgnacyjny;

2) osoby, które ukończyły 75 lat;

3) osoby, które otrzymują świadczenie pielęgnacyjne z właściwego organu realizującego zadania w zakresie świadczeń rodzinnych jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej lub rentę socjalną z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub innego organu emerytalno-rentowego;

4) osoby niesłyszące, u których stwierdzono całkowitą głuchotę lub obustronne upośledzenie słuchu (mierzone na częstotliwości 2.000 Hz o natężeniu od 80 dB);

5) osoby niewidome, których ostrość wzroku nie przekracza 15 %.

Z dniem 1 marca 2010 r. dodano zwolnienie osób, które ukończyły 60 lat oraz mają ustalone prawo do emerytury, której wysokość nie przekracza miesięcznie kwoty 50 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego oraz osób mających prawo do korzystania ze świadczeń pieniężnych z wskazanych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, spełniających kryteria dochodowe, określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, a także osób bezrobotnych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, posiadających prawo do zasiłku przedemerytalnego, określonego w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz posiadających prawo do świadczenia przedemerytalnego, określonego w ustawie z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych.

Skarżący powołał się na posiadanie grupy inwalidzkiej ze znacznym stopniem niepełnosprawności, po przebytym udarze mózgowym, przy równoczesnym stwierdzeniu przez Komisję Lekarską braku możliwości podejmowania jakiejkolwiek pracy, na co przedstawił niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem odbitkę kserograficzną orzeczenia Komisji Lekarskiej z dnia [...] Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej wierzyciel, odwołał się do treści art. 4 ust. 3 i 4 ustawy o opłacie abonamentowej. Stanowią one, że zwolnienia określone w ust. 1 przysługują od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono w placówce operatora publicznego (od dnia 1 stycznia 2012 r. placówce pocztowej operatora wyznaczonego), o którym mowa w art. 5 ust. 1, oświadczenie o spełnianiu warunków do korzystania z tych zwolnień i przedstawiono dokumenty potwierdzające uprawnienie do tych zwolnień oraz, że osoby korzystające ze zwolnień od opłat abonamentowych obowiązane są zgłosić placówce operatora publicznego (od dnia 1 stycznia 2012 r. placówce pocztowej operatora wyznaczonego), o której mowa w ust. 3, zmiany stanu prawnego lub faktycznego, które mają wpływ na uzyskane zwolnienia, w terminie 14 dni od dnia, w którym taka zmiana nastąpiła. Zatem – w ocenie wierzyciela - do czasu, kiedy uprawnienia do korzystania ze zwolnienia nie zostaną zgłoszone przez uprawnionego będzie on nadal obowiązany do uiszczania opłat abonamentowych. Stanowisko to, w świetle powołanych przepisów ustawy o opłacie abonamentowej, zdaniem Sądu, jest prawidłowe. Jednocześnie wierzyciel zauważył, że [...] do dnia wydania postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, nie otrzymała odpowiedniego oświadczenia zobowiązanego, do którego dołączone byłyby odpowiednie dokumenty. Dowodu na złożenie tego oświadczenia nie przedstawił również skarżący. W ocenie Sądu nie wystarcza do przyjęcia, że skarżący złożył odpowiednie oświadczenie, podniesienie przez niego w piśmie z dnia [...]., że kwestię opłat abonamentowych wyjaśniał 3 lata wcześniej, że jego wyjaśnienia zostały uwzględnione i o całej sprawie dawno już zapomniał. Zaznaczyć należy, że ustawodawca, w odniesieniu do zwolnienia ze względu na ukończenie 75 roku życia zniósł warunek jego zastosowania polegający na zgłoszeniu tego faktu w placówce pocztowej operatora wyznaczonego. Nastąpiło to jednak na podstawie art. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych (Dz.U.2015.1324), zmieniającej ustawę z dniem 9 października 2015 r. Regulacja ta nie mogła więc mieć zastosowania do oceny czy istniał obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej przypadającej za lata 2008-2013. Z tego względu, jak wyżej wskazano, zarzut nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej prawidłowo został uznany za nieuzasadniony, za niezasadne należy również uznać zarzuty skargi błędu w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej mimo orzeczonej grupy inwalidzkiej ze znacznym stopniem niepełnosprawności oraz ukończenia przez skarżącego 75 roku życia (na marginesie jedynie należy zauważyć, że na podstawie przedłożonej przez skarżącego odbitki kserograficznej orzeczenia Komisji Lekarskiej można stwierdzić, że ukończył on 75 lat z dniem 18 maja 2015 r., co nie miałoby znaczenia jako fakt uzasadniający uprawnienie do zwolnienia od uiszczania opłaty abonamentowej w okresie od stycznia 2009 r. do listopada 2013 r.).

Z kolei odnosząc się do treści wiążącego organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela, zawartego w ostatecznym postanowieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej [...] z dnia [...] w kontekście zarzutu przedawnienia roszczeń należy zauważyć, iż do przedawnienia opłat abonamentowych stosować należy przepisy art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 201 ze zm.), zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, jednym z obowiązków ciążących z mocy Konstytucji na "każdym" jest ponoszenie ciężarów i świadczeń publicznych określonych w ustawie (art. 84 ustawy zasadniczej państwa), natomiast nakładanie danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy (art. 217). Wyrażenie "ciężary i świadczenia publiczne" ma najszerszy zakres znaczeniowy, z kolei "daniny publiczne" są kategorią "świadczeń publicznych". Daniny te to świadczenia powszechne, przymusowe, bezzwrotne, ustalane jednostronnie na rzecz podmiotu prawa publicznego w celu realizacji zadań publicznych, a zaliczają się do nich podatki, rozmaite opłaty oraz cła, a także abonament rtv (patrz: pkt VI.1.4. uzasadnienia powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego). Ustalenia Trybunału pozwalają zatem przenieść rozważania dotyczące opłaty abonamentowej na grunt prawa daninowego, a konkretnie podstawowego dla tej materii aktu prawnego rangi ustawowej, jakim jest ustawa a dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Przepis art. 2 tej ustawy regulujący zakres jej stosowania przewiduje w § 2, że jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również do opłat oraz innych niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne organy, niż wymienione w §1 pkt 1 ustawy (czyli organy podatkowe).

Objęcie opłaty za abonament przepisem art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej oznacza, że do tej opłaty stosuje się przepisy działu III tej ustawy. W rozpatrywanej sprawie oznacza to, że stosuje się także art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, który odnosi się do biegu terminu przedawnienia zobowiązania powstającego z mocy prawa. Pogląd ten znajduje tym bardziej uzasadnienie, że obowiązek ponoszenia tej daniny publicznej powstaje z mocy prawa, po wystąpieniu zdarzenia, jakim jest rejestracja odbiornika. Zgodnie z powołanym przepisem zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jednocześnie powołany artykuł określa zdarzenia powodujące zawieszenie albo przerwanie biegu terminu przedawnienia, m.in. § 4 tego artykułu stanowi, iż bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Odnosząc powyższe regulacje do okoliczności rozpoznawanej sprawy, oraz uwzględniając, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, należy zauważyć, że należności z tytułu opłaty abonamentowej za okres od stycznia do grudnia 2008 r., objęte tytułami wykonawczymi o numerach od [...] do [...], uległy przedawnieniu z końcem 2013 r. W okresie do końca 2013 r. nie miały bowiem miejsca zdarzenia, które spowodowałyby przerwanie czy zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Natomiast, dokonanie przez poborcę skarbowego pobrania od zobowiązanego części należności w kwocie 30 zł, co miało miejsce w dniu [...] czerwca 2014 r. spowodowało – jako czynność egzekucyjna - zgodnie z powołanym wyżej art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania z opłacie abonamentowej za okresy od stycznia 2009 r. Zgodnie z treścią tego przepisu pięcioletni termin przedawnienia wskazanych zobowiązań rozpoczął bieg od 25 czerwca 2014 r. Zobowiązania te nie uległy więc jeszcze przedawnieniu. Prawidłowo zatem Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej [...], jako wierzyciel, uznał za zasadny zarzut przedawnienia należności z tytułu abonamentu za okres od stycznia do grudnia 2008 r. Skutkowało to umorzenie w tej części prowadzonego w stosunku do zobowiązanego postępowania egzekucyjnego, co prawidłowo znalazło wyraz w treści postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] utrzymanego w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]

Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia skarżącemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - przewidującym, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią, przy czym postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia - Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej [...], w treści postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, wskazał na dwie okoliczności. Po pierwsze, że upomnienie z dnia [...] października 2012 r. wzywające skarżącego do zapłaty należności z tytułu abonamentu zostało mu doręczone na zasadach określonych w art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten przewiduje, iż w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi, a o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Po drugie, działający jako wierzyciel Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej [...] odwołując się do treści § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137, poz.1541 ze zm.) stwierdził, iż [...] w ogóle nie musi wysyłać upomnienia, a postępowanie egzekucyjne dotyczące opłat abonamentowych może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia gdyż obowiązany ma obowiązek uiszczenia opłat abonamentowych bez wezwania. Uznał przy tym zarzut braku upomnienia za nieuzasadniony.

W ocenie Sądu stanowisko wierzyciela, uznające za nieuzasadniony zarzut w odniesieniu do braku doręczenia upomnienia, jest prawidłowe. Wprawdzie w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia upomnienia z zastosowaniem trybu uregulowanego w treści art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego. Prawidłowe jest jednak stanowisko wierzyciela, które znalazło odpowiedni wyraz w postanowieniu organu egzekucyjnego oraz w treści tytułów wykonawczych (rubryka 80), że w odniesieniu do należności z tytułu opłat abonamentowych rtv nie było obowiązku doręczenia upomnienia, a zatem możliwe było wszczęcie i prowadzenie egzekucji bez uprzedniego doręczenia skarżącemu upomnienia. Zgodnie bowiem z treścią powołanego przepisu rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (które weszło w życie z dniem 30 listopada 2001 r. i obowiązywało do dnia 22 maja 2014 r., a zatem obowiązywało w chwili wystawienia tytułów wykonawczych) postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy: (1) należność pieniężna została określona w orzeczeniu; (2) zobowiązany ma ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 3a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odniesieniu do opłaty abonamentowej zastosowanie znajduje pkt 2 przytoczonego przepisu. Analiza treści przepisów ustawy o opłatach abonamentowych prowadzi bowiem do wniosku, że podmiot posiadający odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika, natomiast używanie takiego odbiornika stanowi przesłankę warunkującą powstanie obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisów prawnych (zob. art. 2 ust. 1-3 ustawy o opłatach abonamentowych) i nie ma podstaw do wymierzenia opłaty za używanie odbiornika formalnym aktem przez podmiot sprawujący kontrolę jej uiszczania. Jednocześnie nie ma do opłaty abonamentowej zastosowania art. 3a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (opata abonamentowa nie wynika bowiem z deklaracji lub zeznania złożonego przez podatnika lub płatnika; ze zgłoszenia celnego złożonego przez zobowiązanego; z deklaracji rozliczeniowej złożonej przez płatnika składek na ubezpieczenie społeczne; z informacji o opłacie paliwowej ani z informacji o dopłatach).

W odniesieniu do zarzutu skargi podjęcia przez organ egzekucyjny zawieszonego postępowania mimo złożenia przez skarżącego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej [...] wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji prawidłowo Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił skarżącemu, w odpowiedzi na jego wniosek z dnia [...] kwietnia 2017 r. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do "czasu uprawomocnienia się skarżonego postanowienia" przypomina, iż zgodnie z art. 35 § 1 ustawy egzekucyjnej zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. W związku z tym, że wierzyciel w przedmiotowej sprawie nie wystąpił z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania, pozostawało ono zawieszone do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów. W sytuacji zatem gdy przedmiotowe postępowanie egzekucyjne pozostawało w zawieszeniu, bowiem zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej podjęte zostało w dniu [...] wniosek skarżącego z dnia [...] kwietnia 2017 r. był bezprzedmiotowy.

Odnosząc się do wyrażonego w uzasadnieniu skargi stanowiska, że długi okres oczekiwania przez skarżącego na rozpatrzenie jego odwołania musi prowadzić do uznania postępowania za oczywiście przewlekłe i do uznania, że rozstrzygnięcie nie nastąpiło w rozsądnym terminie, należy wskazać, iż zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, tj. także na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z treścią art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Niniejsze postępowanie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym obejmuje natomiast kontrolę zgodności z prawem postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, jako organu egzekucyjnego, uznającego za uzasadniony zarzut przedawnienia należności objętej tytułami wykonawczymi o nr od [...] do [...] i umorzenia w tej części postępowania egzekucyjnego, w pozostałej części, w odniesieniu do tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...], uznającego zarzuty za nieuzasadnione. Zgodnie zatem z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, Sąd zakresem rozpoznania i rozstrzygnięcia objął sprawę wyznaczoną przez zaskarżony akt, obejmując kontrolą nie tylko sam zaskarżony akt, ale także wszystkie czynności i akty, które do wydania zaskarżonego aktu doprowadziły. Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania w ocenie Sądu wyznacza nową sprawę, inną niż ta, która jest objęta niniejszym postępowaniem.

Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o wydanie skarżącemu uwierzytelnionych odpisów z akt celem zapoznania się z nimi Sąd informuje, że zgodnie z treścią art. 12a § 2 P.p.s.a. akta sprawy udostępnia się stronom postępowania. Strony mają prawo przeglądać akta sprawy i otrzymywać odpisy, kopie lub wyciągi z tych akt. Stronom przysługuje zatem uprawnienie do otrzymywania odpisów i wyciągów z akt, niezależnie od tego, że w pewnych sytuacjach sąd administracyjny doręcza im z urzędu odpisy wydanych przez siebie orzeczeń (art. 139 § 4, art. 140 § 2, art. 142 § 1, art. 163) oraz pism procesowych składanych przez inne strony postępowania. Strony mogą zwracać się o wydanie im odpisów orzeczeń w otwartym terminie do wniesienia środka zaskarżenia albo w dowolnym, innym momencie. Za wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt pobiera się opłatę kancelaryjną, jak o tym stanowi art. 234 P.p.s.a. Dysponentem akt administracyjnych jest natomiast organ administracji publicznej i w gestii tego organu pozostają kwestie związane z uzyskiwaniem przez strony odpisów, również uwierzytelnionych, z akt sprawy administracyjnej, w trybie uregulowanym przepisami art. 73 i 74 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.