Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 288/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.37 ust. 1, art. 40
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art.28, art. 48, art. 103 ust.2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 152, art. 205
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 6 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2013 roku sprawy ze skargi B. S. i A. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...] z dnia [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. solidarnie na rzecz skarżących B. S. i A. B. kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie K.p.a.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r., nr [...], nakazującą B.S. oraz A.B. rozbiórkę garażu dwustanowiskowego, usytuowanego na działce o nr ewid. 2423/1, położonej w Ł. przy ul. A., oznaczonego na załączniku graficznym do decyzji kolorem żółtym.

W toku postępowania ustalono, iż właścicielem działki o nr ewid. 2423/1 jest Bank Spółdzielczy B. w Ł.. Z załączonego do pisma Banku z dnia 23 lutego 2011r. wykazu wynikało, że dzierżawcami części ww. działki są m.innymi B. S. oraz A. B., będący jednocześnie właścicielami usytuowanego na tej działce budynku garażowego. Na podstawie oględzin z dnia 11 kwietnia 2011r., 24 lutego 2012 r. oraz 3 października 2012 r. organ ustalił, że przedmiotowy garaż jest trwale związany z gruntem, wykonany jest z betonowych prefabrykowanych płyt ogrodzeniowych wsuniętych w słupki ogrodzeniowe, osadzone w gruncie i zalane betonem. Dach garażu jest jednospadowy o konstrukcji drewnianej, kryty eternitem. W okapie dachu nie ma rynien i rur spustowych. Znajdują się w nim dwa pomieszczenia garażowe jednostanowiskowe, oddzielone ścianą wewnętrzną z płyt betonowych prefabrykowanych. W budynku wykonana jest instalacja elektryczna, brak jest wentylacji. Garaż ma długość 5,40 m, szerokość 6,20 m i wysokość od 2,15 m do 2,54 m. Z pomieszczenia garażowego po lewej stronie korzysta A. B., a z pomieszczenia po prawej stronie B. S.. B. S. oraz A. B. zgodnie oświadczyli do protokołu oględzin z dnia 11 kwietnia 2011r., że garaż wybudowali 1994 r. i nie posiadają żadnych dokumentów związanych z jego budową, natomiast teren pod garaż dzierżawią od Banku Spółdzielczego B. na podstawie umów z dnia 23 września 1998r.

W związku z powyższym organ I instancji organ przyjął zatem, że przedmiotowy budynek powstał w warunkach samowoli budowlanej, o której mowa w art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r.,nr 243, poz. 1623), jednakże z uwagi na to, że garaż został wybudowany przed dniem 1 stycznia 1995 r.,tj. przed dniem wejścia w życie ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w przedmiotowej sprawie zastosowanie będą miały przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r.

Następnie ustalono, iż z pisma Starostwa Powiatowego w Ł. z dnia 13 marca 2012r. wynika, że w 1994r. nie zostało wydane zarówno dla Banku Spółdzielczego w Ł., ani dla B. S., jak również dla A. B. pozwolenie na budowę garażu, usytuowanego na działce nr ewid. 2423/1, położonej w Ł. przy ul. A.. Nie zostało również dokonane zgłoszenie zamiaru postawienia tego garażu.

Dalej ustalono, iż z wypisu i wyrysu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Ł. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Ł. nr [...] z dnia [..]r. (obowiązującego do 2003r.) wynika, że działki nr ewid. 2422, 2420 i 2423/1, położone były w terenie urbanistycznym oznaczonym symbolem A16U, KP, ZP, TT. Ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Ł. w zakresie terenu o symbolu A16U, KP, ZP, TT, dotyczące przedmiotowej dziatki to: tereny usług ogólnomiejskich, tereny parkingów i zieleni urządzonej (izolacyjnej) oraz tereny urządzeń komunikacji. Lokalizacja miejsc postojowych w odległości min. 50 m od zabudowy mieszkaniowej. Obszar w strefie ochrony konserwatorskiej.

Z kolei z załączonego przy piśmie Burmistrza Miasta Ł. z dnia 31 marca 2011r. wypisu i wyrysu z planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego Miasta Ł., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Ł. nr [..] z dnia [...]r., obowiązującego obecnie wynika, że garaż będący przedmiotem niniejszego postępowania znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 8.139.MWN.UU, przewidzianym pod zabudowę mieszkaniową usługową użyteczności publicznej, gdzie dopuszcza się realizację garaży jedynie jako obiektów niezbędnych do funkcjonowania budynków o funkcji mieszkalnej lub o funkcji usługowej użyteczności publicznej. Plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego Miasta Ł. nie przewiduje zatem na działce o nr ewid. 2423/1 wyłącznie zabudowy garażowej, a w związku z tym sporny garaż w żaden sposób nie pełni funkcji uzupełniającej, bowiem na działce o nr ewid. 2423/1 nie ma żadnych obiektów budowlanych poza indywidualnymi garażami.

Organ I instancji wskazał również, iż Burmistrz Miasta Ł. w piśmie z dnia 26 stycznia 2012r. uznał, iż lokalizacja przedmiotowego garażu na działce o nr ewid. 2423/1, położonej w Ł. przy ul. A. jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Ł., obowiązującego od dnia 6 grudnia 2004 r.

Wobec powyższego organ I instancji decyzją z dnia [...] r., nr [....], na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974r.,nr 38, poz. 229 ze zm.) oraz art. 104 K.p.a. nakazał inwestorom rozbiórkę przedmiotowego garażu.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli B. S. oraz A. B. podnosząc, iż sporny garaż postawiony został przed rokiem 1995 na terenie poprzednika prawnego obecnego właściciela Banku Spółdzielczego B., na podstawie ustnego zezwolenia prezesa tegoż banku, a następnie pisemnej umowy z dnia 23 września 1998 roku, z uwzględnieniem zapłaty za dzierżawę wstecz do roku 1994. Umowa zakładała dzierżawę gruntu oraz własność obiektu dzierżawcy, nie wspominając o pozwoleniach związanych z postawieniem obiektu.

Następnie odwołujący się podnieśli, iż na terenie, o którym mowa, znajdują się garaże, których właściciele mimo założeń obecnie obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego uzyskali pozwolenie na ich postawienie. Ponadto garaż jest w dobrym stanie technicznym i nie zagraża bezpieczeństwu.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uznał je za niezasadne i wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że postępowanie w przedmiocie nielegalnie zrealizowanego dwustanowiskowego budynku garażowego zlokalizowanego w Ł. przy ul. A., na działce o nr ewid. 2423/1 zasadnie prowadzone było na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974r., ponieważ obiekt stanowiący przedmiot niniejszego postępowania został wykonany przed 1 stycznia 1995 r., a okoliczność ta nie była kwestionowana w toku prowadzonego postępowania przez żadną ze stron postępowania. Następnie organ II instancji przytoczył treść art. 2 ust. 1, 2 i 3, art. 3, art. 28 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., a także przepis § 44 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975r.,nr 8, poz. 48 ze zm.) i na tej podstawie stwierdził, iż sporny obiekt stanowi budynek, a zatem jego budowa w 1994r. wymagała uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponieważ inwestorzy wskazali, że wykonując sporny budynek nie dopełnili obowiązku wynikającego z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r., to legalizacja obiektu zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej przed 1 stycznia 1995r. jest możliwa, o ile nie zachodzą negatywne przesłanki do jej wdrożenia określone w art. 37 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r.

Organ odwoławczy wskazał, iż badanie zgodności usytuowania obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym należy dokonywać w odniesieniu do tych przepisów, które obowiązują w dacie orzekania przez organ administracji publicznej, a zatem w sprawie zastosowanie znajdą właściwe przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ II instancji wyjaśnił, iż inwestor nie może oczekiwać legalizacji obiektu, który nie jest zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi planowania przestrzennego. Doprowadzenie zatem danej inwestycji do stanu zgodnego z prawem zmierza do usunięcia skutków naruszenia prawa. Niemożliwe jednakże jest uzyskanie takiego stanu, jeżeli pod uwagę brane będą nieobowiązujące już przepisy. Przedmiotowy budynek jest usytuowany na działce, która zgodnie z zapisami obowiązującego planu miejscowego leży na terenie oznaczonym symbolem 8.139.MWN.UU przeznaczonym pod tereny zabudowy mieszkaniowej i zabudowy usługowej użyteczności publicznej, w których garaże są obiektami niezbędnymi do funkcjonowania budynków mieszkalnych wielorodzinnych, jednorodzinnych i zamieszkania zbiorowego oraz budynków usługowych użyteczności publicznej. Zgodnie ze stanowiskiem Burmistrza Miasta Ł. lokalizacja przedmiotowego obiektu jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ budynek ten nie został wybudowany jako obiekt niezbędny do funkcjonowania zabudowy wskazanej planem. Jednocześnie w niniejszej sprawie niemożliwe jest zastosowanie punktu 19.2. ww. planu miejscowego, który dotyczy możliwości tymczasowego zachowania istniejących budynków, ponieważ obiekt stanowiący przedmiot niniejszego postępowania powstał w warunkach samowoli budowlanej, podczas gdy ww. zapis planu miejscowego dotyczy obiektów zrealizowanych legalnie. Sporny budynek jest natomiast obiektem istniejącym w sensie fizycznym, lecz nie w sensie prawnym. Powyższe oznacza, że budynek garażu należy traktować pod względem prawnym jako nowy obiekt, który mógłby zaistnieć w obrocie prawnym dopiero po jego ewentualnej legalizacji. Wobec powyższych ustaleń do spornego obiektu niemożliwe jest zastosowanie zapisu punktu 19 omawianego planu miejscowego, gdyż zapis ten odnosić się może wyłącznie do budynków istniejących w sensie prawnym, nie zaś fizycznym.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż zaistnienie choćby jednej z przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. uniemożliwia przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego i stanowi podstawę do obligatoryjnego wydania decyzji rozbiórkowej.

Na ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. skargę do sądu administracyjnego wnieśli: B. S. i A. B. podnosząc, iż organy nadzoru budowlanego dokonały niczym nieuzasadnionej, rozszerzającej wykładni przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem zarówno ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, jak i ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w żadnym przepisie nie odnoszą się do problematyki samowoli budowlanych, natomiast będący podstawą prawną nakazanej rozbiórki art.37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. stanowi jednoznacznie, iż obiekty budowlane lub ich części będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie budowy, podlegają rozbiórce lub przejęciu na własność Skarbu Państwa. Takie sformułowanie oznacza zdaniem skarżących, iż organ nadzoru budowlanego oceniając zgodność samowolnie wniesionego obiektu budowlanego pod kątem zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego winien odnieść się do zapisów w planie zagospodarowania obowiązujących w dacie budowy samowolnie wybudowanego obiektu. W przedmiotowej sprawie organ powinien skonfrontować samowolną budowę garażu dokonaną w 1994r. z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. obowiązującego w roku 1994 i dopiero wówczas podjąć decyzję odnośnie dalszych czynności dotyczących przedmiotowego garażu. Natomiast odniesienie się do aktualnie obowiązujących zapisów planu zagospodarowania przestrzennego co do działki nr 2423/1 łamie konstytucyjną normę wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012r. Nr 270, powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Mając na uwadze, że przedmiotowy obiekt wzniesiono bez stosownego pozwolenia (co jest faktem bezspornym) przed dniem 1 stycznia 1995 r., tj. przed dniem wejścia w życie obowiązującej aktualnie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz przepis art. 28, art. 48 i art. 103 ust. 2 tej ustawy - niniejszą sprawę należało rozpatrzyć w oparciu o przepisy ustawy poprzedniej, tj. ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.).

Przepis art. 37 ust. 1 ww. ustawy z 24 października 1974 r. stanowi natomiast, że obiekty budowlane lub ich części będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania, w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałoby niebezpieczeństwo dla ludzi mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Tak więc, aby nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego muszą być spełnione przesłanki określone treścią tego przepisu. Rzeczą organu było więc przeprowadzenie w tym kierunku odpowiedniego postępowania dowodowego przy zastosowaniu reguł Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności przepisów art. 7, 75, 77 i 80 K.p.a. Dopiero po ustaleniu braku przesłanki z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. mógłby mieć zastosowanie przepis art. 40 tej ustawy stanowiący, że w przypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

W przypadku zaś niespełnienia którejkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 37 ust. 1 powołanej ustawy organ nadzoru budowlanego uprawniony byłby do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie było jednolitości poglądów co do interpretacji art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Istniała rozbieżność, czy ocena przeznaczenia obiektu wybudowanego bez pozwolenia na budowę w trakcie obowiązywania ustawy z 1974 r., odbywająca się w czasie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 1994 r. - powinna być dokonywana w całości na podstawie przepisów o planowaniu przestrzennym z okresu jego budowy (zaistnienia zdarzenia samowoli), czy mają w takim przypadku zastosowanie przepisy o planowaniu przestrzennym z daty orzekania przez organ nadzoru budowlanego. Prezentowany był pogląd, że przedmiotowa ocena powinna nastąpić na podstawie przepisów o planowaniu przestrzennym, które obowiązywały w czasie dokonania samowoli budowlanej (vide wyroki NSA z 20 maja 2004 r., OSK 281-282/04, z 16 grudnia 2005 r., II OSK 354/05, z 14 lutego 2006 r., II OSK 522/05, z 19.12.2005, II OSK 119/06 - dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Obecnie obserwuje się umacnianie drugiego kierunku orzecznictwa, w którym zdecydowano, iż istotne przy stosowaniu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. są przepisy o planowaniu przestrzennym, w tym ustalenia planu miejscowego, obowiązujące w dacie rozstrzygania sprawy przez organ nadzoru budowlanego. W argumentacji przytoczonej dla uzasadnienia tego poglądu prawnego podkreśla się, że art. 37 ust. 1 pkt 1 powinien być tak interpretowany, by na jego podstawie możliwa była eliminacja samowoli budowlanej powstałej przed laty, ale pozostającej w kolizji z obecnie obowiązującymi przepisami o planowaniu przestrzennym. Zawarte w art. 103 ust. 2 ustawy z 1994 r. odesłanie do przepisów dotychczasowych odnosi się wyłącznie do ustawy Prawo budowlane z 1974 r., nie zaś do poprzednio obowiązujących przepisów z zakresu planowania przestrzennego. Zawarte w art. 37 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy sformułowanie, ujęte w czasie teraźniejszym, może być rozumiane jako wymóg dokonania oceny zgodności obiektu z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w dacie wydawania decyzji. Organ powinien zatem badać zgodność budowy z przepisami budowlanymi z okresu realizacji budowy, natomiast zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym z daty podejmowania decyzji. Przez przepisy o planowaniu przestrzennym należy obecnie rozumieć aktualnie obowiązujący plan miejscowy, a w razie jego braku, decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Taki pogląd zaprezentowano w wyrokach NSA z 8 października 2007 r., II OSK 1318/06, z 23 kwietnia 2010 r., II OSK 708/09, z 11 maja 2010 r., II OSK 810/09 oraz 22.11.2012 r. - II OSK 1329/11 - dostępnych na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przedstawiony pogląd wraz z powołaną na jego poparcie argumentacją skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela.

W związku z powyższym w sprawie niniejszej istotne było ustalenie, czy pozostawienie przedmiotowego garażu pozostaje w zgodzie z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub - jeżeli takiego nie uchwalono - z dotyczącą tej działki decyzją o ustaleniu warunków zabudowy.

Wydając decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowego garażu organ stwierdził, że jego lokalizacja pozostaje w sprzeczności z obowiązującym obecnie dla tego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z załączonego bowiem przy piśmie Burmistrza Miasta Ł. z dnia 31 marca 2011r. wypisu i wyrysu z planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego Miasta Ł., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Ł. nr [...] z dnia [...] r. wynika, że garaż będący przedmiotem niniejszego postępowania znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 8.139.MWN.UU, przewidzianym pod zabudowę mieszkaniową oraz usługową użyteczności publicznej, gdzie dopuszcza się realizację garaży jedynie jako obiektów niezbędnych do funkcjonowania budynków o funkcji mieszkalnej lub o funkcji usługowej użyteczności publicznej. Plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego Miasta Ł. nie przewiduje zatem na działce o nr ewid. 2423/1 wyłącznie zabudowy garażowej, a w związku z tym sporny garaż w żaden sposób nie pełni funkcji uzupełniającej, bowiem na działce o nr ewid. 2423/1 nie ma żadnych obiektów budowlanych poza indywidualnymi garażami.

W ocenie Sądu organy dokonały interpretacji zapisów planu w sposób odbiegający od rzeczywistej jego treści. Nie ulega wszak wątpliwości, że sporny garaż usytuowany jest na terenie oznaczonym symbolem 8.139.MWN,UU. § 2 ust. 3 pkt 1 i 2 części tekstowej planu należy zatem odnosić do całego obszaru oznaczonego tym symbolem, a nie wyłącznie do jednej działki. Przepis ten stanowi wyraźnie, że poprzez "tereny zabudowy mieszkaniowej", oznaczonej symbolem "MWN" należy rozumieć funkcję służącą działaniom ograniczonym do zachowania istniejących oraz realizowania projektowanych budynków mieszkalnych wielorodzinnych, jednorodzinnych i zamieszkania zbiorowego z niezbędnymi do ich funkcjonowania budynkami o pomieszczeniach technicznych i gospodarczych, garażami oraz terenami zieleni, dojściami, dojazdami, miejscami postojowymi i obiektami infrastruktury technicznej. Plan dopuszcza zatem istnienie m. innymi garaży związanych funkcjonalnie z budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi, jednorodzinnymi i zamieszkania zbiorowego na całym terenie oznaczonym symbolem 8.139.MWN, nie zaś wyłącznie na jednej konkretnej działce. Wymóg niezbędności garaży do użytkowania budynku należy zatem rozpatrywać w kontekście całego terenu o przeznaczeniu "MWN" , a nie tylko jednej, konkretnej działki znajdującej się na tym terenie.

Na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2013 r. skarżący oświadczyli, że zamieszkują w bloku mieszkalnym wybudowanym w drugiej połowie XX wieku przy ul. A., garaż usytuowany jest zaś po drugiej stronie tej ulicy i podobnie jak inne znajdujące się tam garaże służy mieszkańcom tego bloku oraz innych budynków zamieszkania zbiorowego. Nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotowy garaż stanowi element infrastruktury technicznej i pełni funkcję uzupełniającą do istniejącej zabudowy mieszkaniowej. W aktach sprawy brak jest jednak rysunku planu, z którego jednoznacznie wynikałoby przeznaczenie terenu, na którym usytuowany jest blok mieszkalny, w którym zamieszkują skarżący. Jeśli byłby to teren także o przeznaczeniu "MWN", to usytuowanie garaży znajdujących się po przeciwnej stronie ulicy A., oznaczonej symbolem 8135.KDD w obszarze 8139.MWN,UU w żaden sposób nie pozostawałoby w sprzeczności z obowiązującym obecnie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ winien zatem uzupełnić materiał dowodowy o wyrys z planu obejmujący teren, na którym znajduje się budynek, w którym zamieszkują skarżący, a następnie dokonać oceny zgodności usytuowania przedmiotowego garażu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w sposób wskazany przez Sąd.

Z przytoczonych powyżej względów, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, w związku z art. 135 p.p.s.a. decyzje organów obu instancji podlegały uchyleniu.

W trybie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku, zaś na podstawie art. 205 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania należnych skarżącym od organu.

m.ch.