Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 379/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 85aa ust. 1 pkt 18; art. 46 ust.3 pkt 1, pkt 8, pkt 8b, pkt 8c, pkt 10; art. 47a ust.1-1a
journal: Dz.U. 2018 poz 1967
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.
article: at. 153; art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c; art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2021 r. sprawy ze skargi Koła Łowieckiego Nr [...] "K. " w R. P. na decyzję Lekarz Weterynarii z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...](5) w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie odstrzału sanitarnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. P. z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...]; II. zasądza od L. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w L. na rzecz Koła Łowieckiego Nr [...] "K. " w R. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., znak: [...](5) Lekarz Weterynarii, po rozpatrzeniu odwołania K. P. (dalej także jako: "skarżący" lub "Koło Ł."), utrzymał w mocy decyzję nr [...], znak: [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. P. z dnia [...] listopada 2020 r. w przedmiocie wymierzenia K. P. kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za niewykonanie odstrzału sanitarnego w obwodzie łowieckim nr [...] na terenie województwa [...] zgodnie z Rozporządzeniem nr 8 Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r. (z późniejszymi zmianami).

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

Dnia [...] lutego 2020 r. na stronie internetowej Dziennika Urzędowego Województwa L. opublikowano rozporządzenie Nr 8 Wojewody L. z dnia 6 lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa l[...] (Dz. Urz. Województwa [...] z 2020 r., poz. [...]). Na podstawie art. 46 ust. 3 pkt 1, pkt 8, pkt 8b, pkt 8c, pkt 10 oraz art. 47a ust. 1 - 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1967 i Dz. U. z 2020 r. poz. 148), zarządcom i dzierżawcom obwodów łowieckich lub ich części położonych na terenie województwa [...], ustalonych zgodnie z uchwałą Nr VI/88/2015 Sejmiku Województwa L. z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie podziału województwa [...] na obwody łowieckie (Dz. Urz. Województwa L. z 2015 r. poz. [...]), a także dyrektorowi [...] Parku Narodowego oraz dyrektorowi [...] Parku Narodowego, nakazano w terminie od [...] lutego 2020 r. do [...] maja 2020 r. przeprowadzenie odstrzału sanitarnego dzików, z czego 20 dzików w obwodzie łowieckim nr [...] przypadło do odstrzału K. Łowieckiemu nr [...] "[...]" w [...].

Rozporządzenie podlegało podaniu do publicznej wiadomości przez właściwych Powiatowych Lekarzy Weterynarii w sposób zwyczajowo przyjęty na terenie obwodów.

Rozporządzenie Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego było kilkukrotnie zmieniane następującymi rozporządzeniami Wojewody L.:

1) nr [...] z [...] lutego 2020 r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. [...]);

2) nr [...] z [...] marca 2020 r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. [...]);

3) nr [...] z [...] kwietnia 2020 r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. [...]);

4) nr [...] z [...] maja 2020 r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. [...]);

5) nr [...] z [...] maja 2020 r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. [...]);

6) nr [...] z [...] czerwca 2020 r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. [...]);

7) nr [...] z [...] lipca 2020 r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. [...]).

Finalnie na mocy rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa [...] (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. [...]) ustalono, że w ramach odstrzału sanitarnego na terenie obwodu łowieckiego nr [...] należało odstrzelić 20 sztuk dzików do dnia [...] lipca 2020 r.

Ze złożonej przez K. P. dokumentacji, wynikało, iż dokonano odstrzału sanitarnego w ilości 2 sztuk dzików w obwodzie łowieckim nr [...]. Koło łowieckie nie zrealizowało nałożonego obowiązku w zakresie odstrzału 18 sztuk dzików na terenie obwodu łowieckiego nr [...].

W dniu [...] listopada 2020 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w R. P. wydał decyzję nr [...] znak: [...] wymierzającą K. P. karę pieniężną w wysokości [...] zł za niewykonanie odstrzału sanitarnego w obwodzie łowieckim nr [...] na terenie województwa lubelskiego zgodnie z Rozporządzeniem nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r. (z późniejszymi zmianami).

W wyniku odwołania wniesionego przez K. Ł. w sprawie orzekał Lekarz Weterynarii, który decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygniecie wymierzające karę pieniężną za niewykonanie odstrzału sanitarnego w obwodzie łowieckim.

Uznając odwołanie za niezasadne organ odwoławczy wskazał, że realizacja odstrzału sanitarnego zwierząt wynika z art. 46 ust. 3 pkt 8, 8b, 8c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. W myśl przepisów tej ustawy nakaz wykonania odstrzału sanitarnego, przez stosowne rozporządzenie w postaci aktu prawa miejscowego, może wydać wojewoda na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii.

Wedle art. 46 ust. 3 cytowanej ustawy wojewoda w przypadku, o którym mowa w ust. 1, na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, w drodze rozporządzenia:

8) nakazuje odstrzał sanitarny zwierząt na określonym obszarze, w tym nakazuje dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich odstrzał sanitarny zwierząt wolno żyjących (dzikich).

Obszar obwodu łowieckiego określa Uchwała Sejmiku Województwa L. numer [...] z dnia [...] marca 2015 roku w sprawie podziału województwa [...] na obwody łowieckie (Dz. Urz. Województwa L. z 2015 r. poz. [...]).

W oparciu o powyższe w dniu [...] lutego 2020 r. na stronie internetowej Dziennika Urzędowego Województwa L. opublikowano rozporządzenie Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa [...]. Zgodnie z powyższym rozporządzeniem K. Ł. nr [...] "[...]" zostało zobligowane do przeprowadzenia odstrzału sanitarnego dzików w ilości 20 dzików w obwodzie łowieckim nr [...].

Rozporządzenie Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego było kilkukrotnie zmieniane. Finalnie na mocy rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa [...] ustalono, że w ramach odstrzału sanitarnego na terenie obwodu łowieckiego nr [...] należało odstrzelić nadal 20 sztuk dzików do dnia [...] lipca 2020 r.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Powiatowy Lekarz Weterynarii w R. P. stwierdził, że adresat decyzji nie wykonał obowiązku w zakresie odstrzału sanitarnego dzików. Zamiast nakazanego wyżej wymienionymi regulacjami odstrzału 20 sztuk dzików na terenie obwodu numer [...] odstrzelono 2 sztuki dzików.

Zgodnie z art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt kto będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3 kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Stosownie do treści cytowanego przepisu organ nie ma możliwości ustalenia kary w wysokości innej aniżeli w przedziale przewidzianym w powołanym przepisie. Z kolei zgodnie z art. 85b Ustawy karę pieniężną wymierza powiatowy lekarz weterynarii w drodze decyzji administracyjnej.

Kara pieniężna w sprawie w wysokości [...] zł została ustalona w dolnej granicy jej wymiaru, to jest w wysokości 0.25 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, przy czym wymierzając wysokość kary pieniężnej Powiatowy Lekarz Weterynarii w R. P. kierował się dyrektywami wymiaru kary wskazanymi w art. 189d kodeksu postępowania administracyjnego.

Końcowo organ wskazał, że charakteru działalności koła łowieckiego, jak również możliwych skutków polegających na rozprzestrzenianiu się wirusa afrykańskiego pomoru świń nie sposób uznać zaniechania koła łowieckiego za naruszenie, którego waga jest znikoma. Z doświadczenia życiowego płynie zaś wniosek, że wymierzona kwota kary pieniężnej nie jest znacząca biorąc pod uwagę liczbę członków koła łowieckiego, uzyskiwane wpływy oraz obszar działania. Jednocześnie z uwagi na charakter nałożonych na koło łowieckie obowiązków wynikających z działań zmierzających do zmniejszenia ryzyka przeniesienia czynnika zakaźnego do gospodarstw rolnych oraz rozprzestrzeniania się wirusa afrykańskiego pomoru świń organ nie znalazł przesłanek do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej w art. 189f kodeksu postępowania administracyjnego.

Decyzja organu II instancji została zaskarżona przez K. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. P. z dnia [...] listopada 2020 r. w całości, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Strona skarżąca kwestionując legalność zaskarżonej decyzji, wskazała, że organ, wydając decyzję oparł się jedynie na samej powierzchownej ocenie formalnej i przyjął, że skoro Rozporządzenie nakłada określony obowiązek, a ten nie został wykonany, to należy wymierzyć karę pieniężną z tego tytułu.

W ocenie skarżącego, organ wydający zaskarżoną decyzję nie przedstawił w toku toczącego się postępowania jakichkolwiek dokumentów potwierdzających inwentaryzację dzików na terenie obwodu nr [...], ani jakichkolwiek innych okoliczności z których można byłoby choćby pośrednio wywnioskować, że zwierzęta te w wymienionym odstrzałem okresie tam bytują. Skarżący zwrócił uwagę, że koło łowieckie dwukrotnie, w okresie nałożonego na nie obowiązku odstrzału sanitarnego, informowało powiatowego lekarza weterynarii o niewystępowaniu dzików na tym terenie. Zostało to dokonane pismami z dnia [...] kwietnia 2020 r. i [...] września 2020 r. W pismach tych informowano jednocześnie o bardzo niewielkiej ilości (dwóch sztuk) pozyskanych dzików w ubiegłym sezonie łowieckim oraz o braku szkód w uprawach wyrządzonych przez te zwierzęta.

Ponadto skarżący, podniósł, że w przedstawionych okolicznościach pojawia się pytanie, na jakiej podstawie organ wydający decyzję ustalił ilość zwierząt bytujących na danym terenie, jeśli nie przestawił dowodów na powyższe ustalenia własne, kwestionując jednocześnie, najbardziej wiarygodną i dokładną bardzo niską ocenę pogłowia dzików dokonaną przez myśliwych skarżącego Koła Łowieckiego.

Strona skarżąca polemizuje także z przypisywaną przez organ biernością członków Koła Łowieckiego w wykonywaniu nałożonego na nich obowiązku odstrzału. Wskazuje, że o dużym zaangażowaniu myśliwych świadczy ilość wyjść w łowisko, ujawnionych w dostarczonej organowi "kserokopii wyjść myśliwych w łowisko objętych obowiązkiem odstrzału sanitarnego". Tym samym, w ocenie skarżącego Koła nie można zgodzić się z argumentacją organu i przypisać kołu faktu nieprowadzenia odstrzału sanitarnego, a w konsekwencji zastosować sankcję wynikającą z art. 85a ust.1 pkt 8 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, poprzez nałożenie kary pieniężnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej uchylenie, gdyż przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem wymierzono Kołu Łowieckiemu karę pieniężną za niewykonanie odstrzału sanitarnego w obwodzie łowieckim, przy czym materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 1421 - dalej jako: "ustawa o ochronie zdrowia zwierząt" lub " u.o.z.z.").

Zgodnie z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. kto, wbrew wydanym w celu zwalczania choroby zakaźnej zwierząt lub zapobiegania takiej chorobie nakazom, zakazom lub ograniczeniom, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 8 i art. 46 ust. 3 pkt 8, będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3.

Z literalnego brzmienia art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. wynika, że karze pieniężnej, o której mowa w przepisie podlega ten, kto nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze.

Jest to okoliczność istotna albowiem tego rodzaju przepisów o charakterze represyjnym nie można wykładać rozszerzająco. Przeciwnie należy interpretować je ściśle, odwołując się przede wszystkim do wąskiej, literalnej wykładni prawa. W przypadku regulacji dotyczących kar pieniężnych nie jest dopuszczalna rozszerzająca i pozajęzykowa wykładnia przepisów.

W art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. posłużono się czasownikiem w formie niedokonanej, a karze podlega ten kto nie prowadzi odstrzału sanitarnego.

W przepisie tym nie odwołano się do wyniku, czy też rezultatu odstrzału. W szczególności w przepisie tym nie ma mowy o niewykonaniu odstrzału sanitarnego, co faktycznie przyjął organ wymierzając karę pieniężną za "niewykonanie" odstrzału w obwodzie łowieckim.

Dlatego też, kierując się dyrektywami wykładni językowej i koniecznością ścisłego interpretowania przepisu o charakterze represyjnym, stwierdzić należy, że karze pieniężnej z art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt podlega tylko ten dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego, który w ogóle nie podjął działań w postaci prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich).

W konsekwencji też nie prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich), o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. nie można w sposób mechaniczny utożsamiać jedynie z faktem nie wykonania przez koło łowieckie limitu odstrzału zwierząt dzikich ustalonego w rozporządzeniu wojewody z art. 46 ust. 3 pkt 8 u.o.z.z.

Czym innym bowiem jest nie prowadzenie odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, a czym innym niewykonanie założonych w rozporządzeniu limitów odstrzału zwierząt. Ukaraniu sankcją z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. podlega podmiot, który nie prowadzi odstrzału sanitarnego. Kara ta nie jest wymierzana za niewykonanie zaplanowanego limitu odstrzału.

W ocenie Sądu do takich wniosków prowadzi także odwołanie się do reguł wykładni celowościowej.

Oczywiste bowiem jest, że choć limity zwierząt do odstrzału ustalane są w akcie mającym charakter prawa miejscowego, to także i one opierają się jedynie na pewnych szacunkach i przypuszczeniach, co do liczby zwierzyny dzikiej utrzymującej się na danym obszarze. Wynika to z istoty i charakteru zwierząt dziko, a więc wolno żyjących, których bytowanie nie ogranicza się wyłącznie do granic danego obwodu łowieckiego. Nawet więc jeśli trafnie ustalono w rozporządzeniu liczbę zwierząt do odstrzału to i tak nie ma żadnej gwarancji tego, że zwierzęta te będą nadal przebywać na terenie danego obwodu łowieckiego także i w okresie późniejszym, tj. w czasie wykonywania zaplanowanego odstrzału. Możliwa jest więc sytuacja, w której mimo podjęcia przez koło łowieckie wszelkich możliwych działań łowieckich, nie będzie możliwe wykonanie założonego limitu odstrzału zwierząt z uwagi na brak na danym terenie wystarczającej liczby zwierząt.

W takich sytuacji, wzgląd na racjonalność ustawodawcy, uzasadnia przyjęcie, że jego celem było nałożenie sankcji pieniężnej jedynie na zachowania cechujące się szczególnym lekceważeniem prawa, tj. nie prowadzenie w ogóle nakazanego odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, a nie karanie za zachowania nie w pełni zależne i nie zawsze możliwe do wykonania przez adresata obowiązku, w postaci wykonania założonego limitu odstrzału zwierząt.

Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni art. art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z., nieprawidłowo utożsamiając fakt nie wykonania przez koło łowieckie limitu odstrzału określonego w rozporządzeniu z nie prowadzeniem odstrzału sanitarnego, o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z.

Organ odwoławczy orzekając w sprawie nie rozpatrzył także i nie wyjaśnił należycie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, czym naruszył art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.

Skoro bowiem karze pieniężnej z art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt podlega tylko ten dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego, który w ogóle nie podjął działań w postaci prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) to tym samym istniała konieczność rozpatrzenia całości zgromadzonego materiału dowodowego i dokonania oceny czy działania łowieckie podejmowane przez skarżącego miały charakter prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt, czy też nie.

W celu dokonania takich ustaleń organ powinien ocenić, czy wskazywane przez skarżącego działania łowieckie ze względu na swój rodzaj, charakter i częstotliwość można było kwalifikować jako prowadzenie odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. W tym kontekście uwzględnić należało także liczbę zwierząt faktycznie odstrzelonych przez koło łowieckie, przy czym okoliczność ta nie ma wcale charakteru rozstrzygającego. Możliwa do zaistnienia jest bowiem sytuacja, gdy kołu łowieckiemu, pomimo podjęcia wszelkich możliwych i wymaganych działań łowieckich, nie uda się dokonać odstrzału nawet jednej sztuki zwierzyny. Jeżeli stan taki będzie wynikać z przyczyn niezależnych od koła łowieckiego, np. z braku zwierzyny na danym terenie, to i taka sytuacja będzie mogła być kwalifikowana jako prowadzenie odstrzału z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z.

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie dokonał tego rodzaju ustaleń i ocen. Co oczywiste tych samych uchybień dopuścił się również organ pierwszej instancji, na którym to w pierwszym rzędzie spoczywał obowiązek przeprowadzenia prawidłowego i wnikliwego postępowania dowodowego oraz należytego i dokładnego wyjaśnienia oraz rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy.

Stwierdzone naruszenia zakwalifikować należało jako naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Jako, że identycznych uchybień dopuścił się również organ pierwszej instancji, na podstawie art. 135 p.p.s.a., uchyleniu podlega również i jego rozstrzygnięcie. Naruszenia przepisów dotyczyły kwestii związanych bezpośrednio z wymierzeniem kary pieniężnej, a zatem były to naruszenia, które kwalifikować należało jako mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że uwadze organów uszło to, że w dacie wydania przedmiotowych decyzji nie obowiązywało już rozporządzenie Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa [...], które zostało uchylone z dniem [...] sierpnia 2020 r. § 2 rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] sierpnia 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa l[...] (Dz.Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. [...]).

Przepisy rozporządzenie Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r., w których określono limit i terminy odstrzału dzików, miały charakter przepisów epizodycznych w tym znaczeniu, że zawierały one regulacje obowiązujące przez ściśle określony czas. Z przepisów tych wynikał więc wprost ich okres obowiązywania.

W konsekwencji też nie jest jasnym, czy uchylenie w § 2 rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] sierpnia 2020 r. rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r. powoduje, że rozporządzenie Nr [...] Wojewody L. zastąpiło rozporządzenia Nr [...] i tym samym, wydłużyło termin końcowy do przeprowadzenia nakazanego odstrzału dzików. Dodatkowe trudności w interpretacji rozporządzenie Nr [...] powoduje też to, że w rozporządzeniu tym nie podano terminu początkowego do podjęcia nakazywanych nim działań. Niewątpliwie natomiast rozporządzenie Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r. zostało uchylone i w ten sposób usunięte z porządku prawnego.

Skutkiem wyroku Sądu będzie powrót sprawy do etapu postępowania przed organem pierwszej instancji, celem ponownego rozpatrzenia. Obowiązkiem organów rozpoznających sprawę będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej (art. 153 p.p.s.a.), w tym w szczególności z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej dotyczącej interpretacji pojęcia nie prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich), o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z.

Organ w tym celu rozpatrzy cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i uwzględni przy rozstrzyganiu sprawy wszystkie przeprowadzone dowody, dbając o to, by dokonane ustalenia faktyczne wynikały z przeprowadzonych w postępowaniu środków dowodowych.

Organ w pierwszej kolejności zbada czy podejmowane przez skarżącego działania łowieckie ze względu na swój rodzaj, charakter i częstotliwość można kwalifikować jako prowadzenie odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z.

Organ oceni także czy i jaki wpływ na możność wymierzenia kary pieniężnej miało uchylenie rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r. § 2 rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] sierpnia 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa [...]

Sporządzając uzasadnienie decyzji organy zadbają o to, by należycie i wyczerpująco wyjaśnić podstawę faktyczna i prawną rozstrzygnięcia, wskazując w sposób jednoznaczny te ustalenia faktyczne, które zadecydowały o ewentualnym wymierzeniu skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej oraz ustaleniu jej wysokości.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., na który składała się kwota 100 zł uiszczonego wpisu od skargi (k. 24 akt sądowych).