Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 912/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 11
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 150, art. 157
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80 w zw. z art. 15, art. 84 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi Powiatu P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz skarżącego Powiatu P. kwotę 2800 (dwa tysiące osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w punkcie 1 uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza P. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w jej punkcie 2, dotyczącym terminu uiszczenia jednorazowej opłaty w wysokości [...] złotych z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "B.". W punkcie 2 decyzji SKO orzekło, iż opłatę ustaloną w pkt 1 zaskarżonej decyzji Powiat P. zobowiązany jest wnieść w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja Kolegium stanie się ostateczna. W punkcie 3 decyzji SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P. w pozostałej części (tj. w przedmiocie wysokości wymierzonej opłaty). Wymieniona decyzja dotyczyła działki nr [...] o powierzchni [...] ha, położonej w P. - obręb 1, dla której Sąd Rejonowy w P. prowadzi księgę wieczystą [...].

Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Rzeczoznawca majątkowy na polecenie Burmistrza, przedłożył opinię o wartości nieruchomości - działki nr [...] w formie operatu szacunkowego, z którego wynikało, że w związku z wejściem w życie uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "B." (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...] lipca 2009 r.) nastąpił wzrost wartości nieruchomości. W postępowaniu administracyjnym swoje wątpliwości wobec operatu przedstawił Starosta P. Na rozprawie administracyjnej Starostwo zobowiązało się do przedstawienia wykazu nieruchomości, które należałoby poddać analizie w operacie przy określaniu wzrostu wartości zbywalnych nieruchomości i przekazania ich rzeczoznawcy, który zobowiązał się do dokonania korekty sporządzonych operatów.

Burmistrz P. dnia [...] lutego 2011 r. wydał decyzję nr [...] w której ustalił jednorazową opłatę w wysokości [...] złotych z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "B.".

Burmistrz w decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. wskazał, że Rada Miejska w uchwale z dnia [...] maja 2009 r. ustaliła na 20 % stawkę opłaty wynikającej z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie ze wskazanym przepisem, jeżeli nieruchomość zostanie zbyta w ciągu 5 lat od zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, zbywca ma obowiązek zapłacić opłatę określoną przez ułamkową część różnicy wartości nieruchomości przed i po zmianie planu zagospodarowania przestrzennego jako dochód własny gminy.

Przedmiotowa nieruchomość została sprzedana dnia [...] czerwca 2010 r., a więc przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie planu. W sporządzonym na potrzeby sprawy operacie szacunkowym oceniono wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości o kwotę [...] złotych. Zatem kwota należnej opłaty planistycznej wyniosła [...] złotych.

Od powyższej decyzji Starosta odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc o uchylenie i wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Skarżący podniósł, że wartość gruntu przed uchwaleniem planu w operacie szacunkowym została zaniżona dwukrotnie, zaś po jego uchwaleniu zawyżona o ponad 20%. Wskazano na peryferyjne położenie przedmiotowej nieruchomości oraz sąsiedztwo szeregu obiektów, które obniżają jej atrakcyjność inwestycyjną. Podkreślono, iż ujęte w tabeli transakcji pomocniczych nieruchomości nie są nieruchomościami podobnymi do wzmiankowanej, co uniemożliwia rzeczową ocenę wartości działki. Dodatkowo Starosta wskazał, iż żądanie uiszczenia opłaty w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji jest niezgodne z przepisami regulującymi terminy dokonywania podobnych czynności.

W decyzji z dnia [...] marca 2011 r. Kolegium podtrzymało stanowisko Burmistrza, wskazując jednocześnie, że przedstawiona przez Starostwo opinia [...] R. C. nie może być uznana za dowód z opinii biegłego, ponieważ ma ona charakter teoretyczny, a operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z przedstawionymi w niej postulatami.

Powiat P. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie w całości decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza, a także o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza. Skarżący zarzucił, iż Kolegium nie w pełni rozpatrzyło i oceniło zebrany materiał dowodowy w

sprawie, co dotyczyło zwłaszcza operatu szacunkowego, będącego podstawą ustalenia opłaty. Zdaniem skarżącego, dokonano zbyt pobieżnej oceny operatu pod względem formalnym, nie nastąpiła jego ocena pod względem merytorycznym oraz nie sprawdzono zgodności dokumentu ze stanem faktycznym.

Skarżący podniósł, iż podobnie jak organ I instancji, Kolegium nie uwzględniło faktu, iż większość nieruchomości przyjętych do porównania jest położona w atrakcyjnych częściach miasta, w których ceny gruntów są dwukrotnie wyższe od cen przyjętych w rejonie przedmiotowej działki, co powoduje dodatkowe zawyżenie wartości nieruchomości w operacie o 10%. Ponadto skarżący podkreślił, iż Burmistrz nie uwzględniał podnoszonych w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, stwierdzonych przez Powiat P. nieprawidłowości i uwag dotyczących ustalonej wartości szacunkowej. Skarżący poddał w wątpliwość prawidłowość sporządzonego w sprawie operatu, wskazując na jego liczne błędy, nieścisłości i niezgodność ze stanem faktycznym.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wskazało, iż operat odpowiada wymogom formalnym określonym w ustawie z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) i w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Ponadto podkreślono, iż strona skarżąca miała możliwość uczestniczenia i zgłaszania zastrzeżeń w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji, który wyjaśnił powstałe wątpliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Opierając się na przytoczonych wyżej przepisach p.p.s.a. Sąd uwzględnił skargę również z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu. Sąd stwierdził bowiem, że Kolegium orzekając na skutek odwołania Powiatu P. dopuściło się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), a w konsekwencji nieprawidłowo (przedwcześnie) uznało, że decyzja organu I instancji - ustalająca jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - odpowiada prawu.

Problematykę wzajemnych rozliczeń pomiędzy gminą a właścicielem nieruchomości w związku ze zmianą wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia planu miejscowego lub jego zmiany reguluje art. 36 u.p.z.p. Zgodnie z ust 4 tego artykułu, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego lub jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. W odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określenia tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy o gospodarce nieruchomościami (art. 37 ust. 11 u.p.z.p.).

Z art. 7 u.g.n. wynika, że jeżeli istnieje potrzeba określenia wartości nieruchomości, wartość tę określają rzeczoznawcy majątkowi, o których mowa w przepisach rozdziału 1 działu V ustawy. W wyniku wyceny nieruchomości dokonuje się określenia wartości zgodnie z art. 150 u.g.n., przy czym wartość rynkową określa się dla nieruchomości, które są lub mogą być przedmiotem obrotu (art. 150 ust. 2). Wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości, oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych (art. 154 ust. 1 u.g.n.). Uszczegółowienie zasad wyceny nieruchomości dla potrzeb ustalenia renty planistycznej zawarte zostało w rozporządzeniu wykonawczym.

Sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy stanowi dowód tego, jaką wartość miała nieruchomość przed uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego i jaką wartość ma szacowana nieruchomość po uchwaleniu lub zmianie tego planu, a różnica tych wartości jest podstawą określenia opłaty. Operat szacunkowy winien zawierać dane niezbędne do oceny jego rzetelności i jednocześnie podawać okoliczności konieczne dla oceny adekwatności operatu dla okoliczności danej sprawy. W operacie rzeczoznawca winien zawrzeć uzasadnienie wskazujące na właściwy dobór nieruchomości przeznaczonych dla celów porównawczych (m.in. położenie, dojazd, wielkość działek, odległość od ciągów komunikacyjnych) i ustalenie istotnych cech różniących nieruchomości, jak też wskazujące za właściwe ustalenie czynników korygujących.

Z treści art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji wynika, że organ administracji publicznej obowiązany jest podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w szczególności obowiązany jest do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność zastała udowodniona.

Operat rzeczoznawcy majątkowego ma moc prawną opinii biegłego (art. 84 § 1 k.p.a.), zatem podlega ocenie jako element materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), jednak swoboda ta doznaje pewnych ograniczeń, wynikających z regulacji zawartej w art. 157 ust. 1 u.g.n. Organ ma obowiązek zweryfikować operat szacunkowy w takim jego zakresie i treści, w jakim owa kontrola nie wymaga posiadania wiadomości specjalnych.

Zgodnie z art. 157 ust. 1 u.g.n. (merytorycznej) oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia zawarcia umowy o dokonanie tej oceny, mając na względzie zasady wymienione w pkt 1 - 2. Operat szacunkowy, w odniesieniu do którego została wydana ocena negatywna, od dnia wydania tej oceny traci charakter opinii o wartości nieruchomości (art. 157 ust. 1a).

Operat szacunkowy stanowi sformalizowaną prawnie opinię rzeczoznawcy wydawaną w zakresie posiadanych przez niego wiadomości specjalnych. I owo kryterium wiadomości specjalnych stanowi wskazówkę przy zastosowaniu przywoływanego art. 157 u.g.n.

Zdaniem Sądu, orzekającego w sprawie, ocena operatu szacunkowego przez organ nie jest możliwa w zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych, w tym wypadku z zakresu wyceny nieruchomości (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2009 r., I OSK 1087/09). Organ może i powinien dokonać oceny wadliwości operatu, których sprawdzenie wymaga jedynie znajomości właściwych przepisów prawa, tudzież ich wykładni, bez konieczności posiadania wiedzy specjalnej.

Uszczegółowienie zasad wyceny nieruchomości dla potrzeb ustalenia renty planistycznej zostało zawarte w rozporządzeniu wykonawczym oraz w ograniczonym zakresie w u.g.n. Jeżeli strona zarzuca, że operat wbrew przyjętej metodzie nie przyjął do analizy właśnie nieruchomości o podobnych cechach (nieruchomości podobnych), organ administracji, opierając się na przepisach k.p.a., nie jest uprawniony do całkowitego abstrahowania od tego zarzutu. Odesłanie do normy art. 157 u.g.n. jest dopuszczalne dopiero w tym przypadku, gdy organ odnosząc się do kwestii merytorycznie wskaże, iż rozstrzygnięcie danej wątpliwości wymaga wiadomości specjalnych. Ma to miejsce gdy np. właściwy dobór nieruchomości kwalifikowanych, jako podobne, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, mając na uwadze zasady doświadczenia życiowego i zasady logicznego rozumowania nie budzi oczywistych wątpliwości, co nie wyklucza dokonania następnie negatywnej oceny opracowania biegłego posiadającego wiedzę specjalistyczną.

Przenosząc powyższe uwagi na stan kontrolowanej sprawy Sąd stwierdził, iż uzasadnione są zarzuty skargi odnośnie naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 15 k.p.a. Podkreślić należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, wyrażoną w art. 15 k.p.a., dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Chodzi o to, aby "przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób poważny i rzeczowy przeanalizowano wszystkie argumenty i opinie, i w konsekwencji doprowadzono do takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznemu interesowi strony" (zob. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 1994 r., III AZP 8/94, OSNAPiVS 1995, nr 7, poz. 82).

Obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie, a nadto rozpatrzenie wszystkich żądań i zarzutów strony - w szczególności podniesionych w odwołaniu - oraz ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na ten temat wypowiedział się również NSA w wyroku z dnia 17 maja 2011 (II OSK 672/10) stwierdzając, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie tylko miało rozpoznać zarzuty podniesione w odwołaniu, ale przede wszystkim rozpoznać merytorycznie sprawę, czego nie uczyniło, ale utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie odpowiada wskazanym wyżej wymogom. Kolegium uchyliło się w istocie całkowicie od oceny operatu szacunkowego, co powoduje, iż naruszyło art. 80 i art. 15 k.p.a. Za taką ocenę nie można bowiem uznać ogólnikowego stwierdzenia, że organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zdyskwalifikowania rzeczonego operatu szacunkowego jako dowodu w sprawie. Kolegium nie tylko zaniechało uzasadnienia swojego stanowiska w tym względzie, ale również w żaden sposób nie odniosło się do zarzutów odwołania, w którym Skarżący podniósł szczegółowe argumenty odnośnie nieprawidłowości sporządzonego operatu szacunkowego i - w konsekwencji - odnośnie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w określonej w decyzji wysokości.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji można wnioskować, że - w ocenie Kolegium - zarzuty odwołania dotyczyły wiadomości specjalnych odnośnie szacowania nieruchomości, których organ nie mógł wiążąco zweryfikować we własnym zakresie. Dopiero gdyby w istocie wiedza organu odwoławczego nie była wystarczająca do oceny prawnej poprawności zarzutów odwołania, to - w myśl art. 157 ust. 1 u.g.n. - podstawą kwestionowania operatu przez Stronę mogłaby być wyłącznie oceną ww. operatu szacunkowego sporządzoną przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych. Organizacja ta jest właściwa dla oceny operatu szacunkowego w sytuacji, gdy wymagane są wiadomości specjalne, a rzeczona ocena wykracza poza zakres kontroli legalności operatu szacunkowego przypisany organowi administracji na zasadzie art. 80 kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1087/09). Wobec tego wywody odwołania winny być poddane szczegółowej analizie, ocenie czy część z nich nie może zostać zweryfikowana w ramach swobodnej oceny dowodów.

Jednocześnie w toku postępowania organy administracji uchybiły obowiązkowi właściwego informowania strony o istotnych uwarunkowaniach formalnych sprawy (art. 9 k.p.a.), co w realiach niniejszego postępowania mogło mieć wpływ na jego wynik. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, iż w przypadku, gdy pomimo wyjaśnień złożonych przez biegłego rzeczoznawcę w toku postępowania administracyjnego, strona w dalszym ciągu kwestionuje prawidłowość operatu szacunkowego, na stronę przechodzi ciężar przeprowadzenia przeciwdowodu z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych.

Sąd zauważa jednak, że wobec błędnego pouczenia Skarżącego o treści art. 157 u.g.n. w toku postępowania przed organem I instancji, uniemożliwiono Skarżącemu skorzystanie z uprawnień wymienionych w powołanym przepisie. Jak bowiem wynika z załączonego do akt sprawy protokołu z rozprawy administracyjnej z dnia [...] listopada 2010 r., przedstawiciel organu I instancji poinformował stronę, iż w przypadku wątpliwości co do prawidłowości sporządzonego operatu szacunkowego, istnieje możliwość złożenia operatu sporządzonego przez innego rzeczoznawcę zgodnie z art. 157 u.g.n. W przypadku rozbieżnych operatów określających wartość tej samej nieruchomości, oceny ich prawidłowości dokona organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych (str. 7 protokołu).

Tymczasem stosownie do art. 157 ust. 2 u.g.n., sporządzenie przez innego rzeczoznawcę majątkowego wyceny tej samej nieruchomości w formie operatu szacunkowego nie może stanowić podstawy oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego, o którym mowa w art. 157 ust. 1 u.g.n. Podstawę weryfikacji prawidłowości operatu stanowi bowiem wyłącznie ocena dokonana przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych w myśl art. 157 ust. 1 u.g.n. Na marginesie Sąd zauważa, że - jak wynika z wyjaśnień Skarżącego złożonych na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2011 r. - wbrew udzielonemu pouczeniu w toku postępowania administracyjnego obowiązujące przepisy nie pozwoliły Skarżącemu na uzyskanie kontroperatu, co skutkowało odmową jego sporządzenia przez innych rzeczoznawców majątkowych.

W konkluzji Sąd stwierdza, że wskazane powyżej uchybienia procesowe organu odwoławczego stanowiły podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji.

Jednocześnie Sąd podziela stanowisko Kolegium, że organ I instancji błędnie ustalił termin do uiszczenia nałożonej opłaty. Zgodnie przyjęto w orzecznictwie sądów administracyjnych, że w wypadku opłaty z tytułu wzrostu wartości

nieruchomości nie stosuje się przepisów ordynacji podatkowej (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1517/07 oraz z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 286/08). Skoro jednak Sąd stwierdził w sprawie niniejszej, że nałożenie opłaty pozostaje w sprzeczności z przepisami procesowymi, a pkt 2 decyzji dotyczący określenia terminu płatności opłaty jest ściśle powiązany z kwestią ustalenia tej opłaty, zaskarżona decyzja została uchylona w całości.

W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Kolegium ponownie rozpatrzy odwołanie od decyzji Burmistrza P. mając na względzie, iż decyzja organu odwoławczego musi być wydana w następstwie przeprowadzenia postępowania zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, a nadto winna spełniać wymogi wynikające z art. 107 § 3 kpa.

Mając na względzie wszystko powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji wydano w oparciu o art. 152 p.p.s.a. - jak pkt 2 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. - jak w pkt 3 sentencji wyroku.