Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 241/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-12-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano wynagrodzenie pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego B. C. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. M. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2009 r. p o s t a n a w i a: przyznać doradcy podatkowemu B. C. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 2.952 zł (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa złote) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego K. M. A. wykonane na zasadzie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 1 lipca 2014 r. referendarz sądowy przyznał K. M. A. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.

Krajowa Rada Doradców Podatkowych do prowadzenia niniejszej sprawy wyznaczyła doradcę podatkowego B. C.

Po rozpoznaniu sprawy w dniu 19 listopada 2014 r. na rozprawie z udziałem pełnomocnika skarżącego, WSA w Białymstoku wydał 25 listopada 2014 r. wyrok,

w którym uchylił decyzje organów obu instancji.

Postanowieniem z dnia 26 listopada 2014 r. referendarz sądowy oddalił wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, gdyż nie zawierał oświadczenia, że żądane koszty nie zostały opłacone w całości lub w części.

W sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego doradca podatkowy wskazał, że należycie wykonywał swoje obowiązki w postępowaniu przed Sądem

i powinien otrzymać przynajmniej najniższe wynagrodzenie, gdyż nigdy nie zostało ono uregulowane w całości, czy w części. Dodał, że składając wniosek o przyznanie wynagrodzenia logicznym się wydawało, że jest to równoznaczne z oświadczeniem, że opłaty nie zostały zapłacone. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części i wniósł o przyznanie minimalnego wynagrodzenia, przewidzianego w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153), w kwocie przewidzianej

w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e tego aktu powiększonej o 23% stawkę VAT.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu wniesiony został sprzeciw utraciło moc. Złożony przez doradcę podatkowego wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy podlegał zatem rozpatrzeniu przez Sąd.

Rozpatrując tenże wniosek Sąd zauważa, że pełnomocnik oświadczył

w sprzeciwie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wobec tego, że wniosek jest rozpatrywany ponownie od początku (skutek wniesienia sprzeciwu), należy stwierdzić, że aktualnie spełnia on wymogi wynikające z § 4 ust. 2 cytowanego rozporządzenia.

Zgodnie z art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do § 2 ust. 2 przywołanego rozporządzenia z dnia 31 stycznia 2011 r. podstawę zasądzenia wynagrodzenia doradcy podatkowego stanowią kwoty określone w § 3.

W postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji

w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy, którą w tej sprawie stanowi suma 36.854 zł, kwota wspomnianego wynagrodzenia wynosi 2.400 zł (§ 3 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia).

W myśl § 2 ust. 3 cytowanego aktu, w sprawach, w których strona korzysta

z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie. W rozpatrywanym przypadku stawka ta wynosi 23%.

Wobec powyższego, stosując art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 2 ust. 3, § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e oraz § 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji.