Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2231/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 26 pkt 2, art 32 ust 1, oraz 34
journal: Dz.U. 2007 nr 124 poz 859
law: Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Paweł Groński (spr.), sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2015 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: "kpa") oraz art. 32 ust. 1 oraz art. 34 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania "O." S.A. z siedzibą w P., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...] o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej za nielegalne przemieszczanie odpadów.

Z akt sprawy wynika, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska w dniu 24 czerwca 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nielegalnego wwozu do [...] ołowiu w postaci zbrylonego proszku (płatków) koloru szarego z widocznymi wtrąceniami (strzępy sznurków, tkanin elementów plastikowych), wysłanego przez [...] przedsiębiorstwo H., którego odbiorcą była skarżąca Spółka "O." S.A. z siedzibą w P. Zdaniem organu zbrylony proszek koloru szarego z widocznymi wtrąceniami, stanowi odpad niebezpieczny (kod A 1010 - załącznik VIII do Konwencji Bazylejskiej). Organ ustalił, że odpowiedzialność za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów ponosi firma [...] wysyłająca odpady, która nie dokonała wymaganego uprzedniego pisemnego zgłoszenia tej wysyłki i nie uzyskała zgody wszystkich zainteresowanych organów. Dlatego decyzją z dnia [...] września 2013 r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 26 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. nr 24, poz. 859 ze zm.) w związku z art. art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1), zobowiązał spółkę O. - odbiorcę odpadów i skarżącą, do zagospodarowania odpadów na terenie [...] przez przekazanie do krajowej instalacji odzysku odpadów o kodzie 19 12 11.

W uzasadnieniu tej decyzji organ podał, że w kontenerach poddanych kontroli znajdował się zbrylony proszek ołowiu koloru szarego z widocznymi wtrąceniami (strzępy sznurków, tkanin elementów plastikowych), nie stwierdzono natomiast obecności złomu ołowiu (arkuszy, płyt, belek, prętów). Nie było więc podstaw prawnych do zakwalifikowania tego ołowiu do kodu B 1020 (czysty niezanieczyszczony złom metali, łącznie ze stopami metali, w ostatecznej postaci luzem – arkusze, płyty, belki, pręty itp.).

Spółka "O." wykonała decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2013 r. nie kwestionując ustaleń faktycznych w niej zawartych.

W tych okolicznościach faktycznych, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia 16 października 2013 r. wszczął postępowanie w sprawie nałożenia na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, kary pieniężnej i decyzją z dnia [...] maja 2014 r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 50.000 zł.

Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podkreślił, że kwalifikacja spornego towaru jako odpadu ołowiu lub odpadu składającego się ze stopów ołowiu (kod A 1010 według załącznika VIII do Konwencji Bazylejskiej) oraz to, czy skarżąca jest odbiorcą tego odpadu, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, zostało rozstrzygnięte ostateczną decyzją z dnia [...] września 2013 r. wydaną na podstawie art. 26 tej ustawy. Tym rozstrzygnięciem organ jest związany, dlatego też nie może ponownie ustalać, czy nastąpiło nielegalne przemieszczanie odpadów. Organ nie może więc badać, czy wwieziony ołów stanowił odpad, którego przywóz z [...] do [...] wymagał dokonania przez wysyłającego uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych organów zgodnie z art. 3 ust 1 rozporządzenia 1013/2006, jak również czy skarżąca spełnia określone w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, przesłanki do uznania jej za odbiorcę odpadów. W tej sytuacji zarzuty Spółki, że masa zawierająca ołów, jest odpadem o kodzie B 1020 zgodnie z załącznikiem IX do Konwencji Bazylejskiej, a więc została niewłaściwie zakwalifikowana, a skarżąca nie jest odbiorcą odpadów, nie mogą być rozpatrywane w niniejszym postępowaniu.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska podkreślił, że ustalając wysokość kary uwzględnił ilość, rodzaj i charakter odpadów oraz możliwe zagrożenia dla ludzi i środowiska powodowane przez te odpady. Według organu, powszechnie wiadomo, że ołów w postaci metalicznej nie jest klasyfikowany jako niebezpieczny dla zdrowia i życia człowieka, niemniej jednak istnieje niebezpieczeństwo zatrucia ołowiem przy jego przetwarzaniu. Związki ołowiu, takie jak tlenki i stopy, mają działanie trujące i mutagenne. Posiadają więc właściwości powodujące, że odpady tego rodzaju są odpadami niebezpiecznymi, o których mowa w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21). Są ponadto odpadami niebezpiecznymi dla środowiska poprzez ich bardzo toksyczne oddziaływanie na organizmy wodne i wywoływanie długo utrzymujących się niekorzystnych zmian w środowisku wodnym. Jednocześnie organ wziął pod uwagę, że Spółka właściwie eksploatuje dwie instalacje do przetwarzania odpadów w postaci złomu ołowiu oraz złomu akumulatorowego i dotychczas nie dopuściła się naruszenia przepisów ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka "O." S.A. z siedzibą w P., zarzuciła organowi pierwszej instancji rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa przez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy oraz naruszenie przepisu art. 32 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

Zdaniem strony organ nie miał podstaw prawnych do uchylenia się od ustalenia czy przemieszczane odpady były w istocie niezanieczyszczonym ołowiem (o kodzie B 1020), czy też mieszaniną ołowiu (o kodzie A 1010) i przyjęcia, że jest związany decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o stwierdzeniu nielegalnego przemieszczania odpadów.

Według Spółki za nielegalne przywiezienie odpadów na terytorium kraju odpowiedzialność powinien ponieść jedynie ten podmiot, który taki transport wykonywał umyślnie. Tymczasem skarżąca nie przywiozła nielegalnie odpadów, a jedynie odebrała odpady zatrzymane przez [...]. Uczyniła to w celu ich przechowania zgodnie z decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Później, wykonując decyzję Głównego Inspektora zagospodarowała je we własnej instalacji na terenie kraju. Zdaniem strony, skoro Główny Inspektor Ochrony Środowiska uznał, że odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie odpadów ponosi wysyłający, to co najwyżej doszło do nielegalnego wysłania odpadów, nie zaś do ich nielegalnego przywiezienia przez Spółkę.

W tej sytuacji nie było podstaw do nałożenia kary pieniężnej na skarżącą, będącą odbiorcą odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po rozpoznaniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie nie można podzielić stanowiska Spółki co do naruszenia przepisów k.p.a. przez nieprawidłowe prowadzenie postępowania wyjaśniającego. Organy administracji orzekające w postępowaniu o wymierzenie kary pieniężnej za nielegalne przemieszczanie odpadów są związane ustaleniami zawartymi w ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2013 r. W decyzji tej organ stwierdził, że przywóz spornych odpadów ołowiu z [...] do [...] wymagał uprzedniego pisemnego zgłoszenia przez wysyłającego odpady i uzyskania zezwolenia właściwych władz. Ponieważ wysyłka odpadów ołowiu odbywała się bez uprzedniego zgłoszenia i uzyskania zezwolenia, należało ją uznać za nielegalne transgraniczne przemieszczanie odpadów w rozumieniu art. 2 ust. 35 a) rozporządzenia nr 1013/2006.

Ponadto Główny Inspektor Ochrony Środowiska przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentację prawną przemawiającą za zasadnością dokonanej klasyfikacji odpadów ołowiu przywiezionych z [...] do [...]. Organ podkreślił, że sporny odpad ołowiu nie miał formy czystych płatków ołowiu, lecz zbrylonego proszku z widocznymi wtrąceniami (strzępy sznurków, tkanin, elementów plastikowych), a więc nie wypełniał kryterium odpadu określonego kodem B 1020 tj. złomu metali, łącznie ze stopami metali w postaci ostatecznej luzem (arkusze, pręty, belki, płyty itp.). Ten odpad nie jest klasyfikowany jako niebezpieczny dla zdrowia ludzkiego, ale istnieje niebezpieczeństwo zatrucia ołowiem przy jego przetwarzaniu.

Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że dołączone do transportu dokumenty tj. załącznik VII do rozporządzenia nr 1013/2006 oraz zgłoszenie celne dowodzą, ze skarżąca jest odbiorcą odpadów wysłanych z [...] firmy H. Zgodnie z art. 2 pkt 14 rozporządzenia nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, odbiorcą odpadów jest każda osoba lub przedsiębiorstwo podlegające jurysdykcji państwa przeznaczenia, do których odpady są przesyłane w celu ich odzysku lub unieszkodliwienia. Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, za odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady. Dodatkowo domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się nielegalnie przemieszczone odpady, jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie. Zatem odbiorcą odpadów jest nie tylko ten, który fizycznie odebrał odpady i przetransportował je do swojej siedziby, lecz także ten, do którego odpady zostały wysłane.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, że dla nałożenia na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia kary pieniężnej nie ma znaczenia, czy odbiorca tych odpadów działał w sposób umyślny, czy też nieumyślny. Ponadto podkreślił, że fakt, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w decyzji z dnia [...] września 2013 r. uznał firmę [...] za odpowiedzialną za nielegalną wysyłkę odpadów niebezpiecznych do [...] nie oznacza, że odbiorca tych odpadów jest zwolniony z odpowiedzialności o której mowa w art. 32 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Kara pieniężna, o której mowa w tym przepisie nie jest nakładana na podmiot odpowiedzialny za nielegalne transgraniczne przemieszczanie odpadów do [...], lecz na odbiorcę odpadów, które zostały przysłane do [...] bez dokonania wymaganego przepisami zgłoszenia.

Powyższa decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez "O." S.A. z siedzibą w P. (dalej również jako: "skarżąca" lub "Spółka"), która zarzuciła organowi:

- naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 8, art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa poprzez niewyjaśnienie przez organ w sposób wyczerpujący okoliczności sprawy, a w szczególności istoty zagadnienia tj. czy odpady były w istocie odpadem niebezpiecznym, co powinno rozstrzygnąć o zastosowaniu kodu B 1020 z tzw. Listy Zielonej lub kodu A1010 z tzw. Listy Bursztynowej – mimo wskazania przez organ, że nie były to odpady niebezpieczne. Zdaniem skarżącej organ niezasadnie przyjął, że jest związany decyzją o stwierdzeniu nielegalnego przemieszczenia odpadów i w konsekwencji samodzielnie, na podstawie akt sprawy i dowodów przedstawionych przez stronę, nie wyjaśnił czy przemieszczane odpady były w istocie odpadem niebezpiecznym;

- rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 8 kpa poprzez wydanie decyzji niezgodnej z wcześniej prezentowanym stanowiskiem właściwych organów administracji publicznej i obciążenie Spółki skutkami zmiany tego stanowiska;

- naruszenie prawa materialnego tj. art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w zw. z postanowieniami załącznika III i IV do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1013/2006 oraz załącznika VIII i IX do Konwencji Bazylejskiej i art. 26 pkt 2 powołanej ustawy poprzez uznanie, że sprowadzony przez Spółkę odpad miał charakter niebezpieczny oraz uznanie, że za odpad nie będący niebezpiecznym może zostać uznany wyłącznie ołów w postaci arkuszy, belek i prętów. Według skarżącej z okoliczności faktycznych sprawy nie wynika, że doszło do nielegalnego przemieszczania odpadów.

Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 2 kpa.

W obszernym uzasadnieniu skargi Spółka rozwinęła ww. zarzuty, starając się wykazać, że nie jest odbiorcą odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania wymaganego zgłoszenia i dlatego nie ponosi odpowiedzialności przewidzianej w art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgoda z prawem.

Przypomnieć należy, że zaskarżoną decyzją organ nałożył na skarżącą – odbiorcę odpadów wwiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia karę pieniężną w wysokości 50.000 zł. Podstawą materialnoprawną decyzji stanowił art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, zgodnie z którym Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nakłada na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 300.000 zł. W świetle powołanego przepisu nie ulega wątpliwości, że odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów nielegalnie przywiezionych bez wymaganego zgłoszenia. Ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów służy wykonaniu zadań z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów wynikających z rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190). Ten akt prawny zawiera zarówno definicję odbiorcy odpadów jak i definicję nielegalnego przemieszczania odpadów. Według art. 2 pkt 14 rozporządzenia, odbiorcą odpadów jest każda osoba lub przedsiębiorstwo podlegające jurysdykcji państwa przeznaczenia, do których odpady są przesyłane w celu ich odzysku lub unieszkodliwienia. Przepis art. 2 pkt 35 stanowi natomiast, że nielegalne przemieszczanie oznacza m.in. przemieszczanie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem (pkt a niniejszego przepisu). A zatem na użytek stosowania art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów należy odwoływać się do wspomnianych definicji zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1013/2006.

Pojęciem nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów w wyżej przedstawionym znaczeniu posługuje się również art. 26 ust. 2 tej ustawy, na podstawie którego skarżąca, uznana za odbiorcę spornych odpadów, została zobowiązana wspomnianą, ostateczną decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2013 r. do ich zagospodarowania w określony sposób. Przepisy art. 26 ust. 2 i art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów pozostają ze sobą w związku w tym znaczeniu, że posługują się równoważnymi pojęciami, odnoszącymi się do takich samych stanów faktycznych – odbiorców odpadów przywiezionych (przemieszczonych) nielegalnie. Przewidują jednakże różne, niezależne od siebie sankcje prawne. Nie sposób zatem przyjąć, że podmiot uznany za odbiorcę odpadów nielegalnie przywiezionych, do którego zastosowano sankcję przewidzianą w art. 26 ust. 2 ustawy nie jest jednocześnie odbiorcą odpadów w rozumieniu art. 32 ust. 1 tej ustawy.

W związku z powyższym za całkowicie niezasadny należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, który został podniesiony przez Spółkę w skardze i rozwinięty w jej uzasadnieniu, a która usiłuje wywieźć, że odpowiedzialność w tym przypadku ponosi firma H.

Jako niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 8, art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa poprzez niewyjaśnienie istoty zagadnienia tj. czy odpady były w istocie odpadem niebezpiecznym.

W decyzji z dnia [...] września 2013 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska ostatecznie rozstrzygnął, że przywóz do [...] odpadów ołowiu, za odbiór których skarżąca Spółka została obecnie ukarana karą pieniężną na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, wymagał uprzedniego, pisemnego zgłoszenia przez wysyłającego odpady i uzyskania zezwolenia właściwych władz. Ustalił również, i to ustalenie nie jest kwestionowane przez skarżącą, że wysyłający tych wymagań nie dopełnił, w związku z tym przywóz (przemieszczenie) tych odpadów do [...] nosi znamiona przywozu nielegalnego, dokonanego bez wymaganego zgłoszenia. Skarżąca nie zaskarżyła tej decyzji. W istocie kwestionuje zawarte w niej ustalenia w skardze na decyzję o ukaraniu karą pieniężną, wydaną w oparciu o ten sam stan faktyczny – odbiór odpadów przywiezionych nielegalne, bez wymaganego zezwolenia.

Decyzja z dnia [...] września 2013 r. jest ostateczna i prawomocna. Ten przymiot odnosi się do całego rozstrzygnięcia, łącznie z ustaleniami faktycznymi, stanowiącymi podstawę zastosowania sankcji przewidzianej w art. 26 pkt 2 ustawy. Nie jest zatem dopuszczalne weryfikowanie w innym postępowaniu (dotyczącym nałożenia kary pieniężnej) ustaleń faktycznych, uzasadniających nałożenie na skarżącą obowiązków przewidzianych w art. 26 pkt 2 ustawy, prowadzące w istocie do zakwestionowania prawomocnego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie tego przepisu ustawy.

Wobec powyższego Sąd nie podzielił argumentacji Spółki wskazującej, że organ nie jest związany decyzją o stwierdzeniu nielegalnego przemieszczenia odpadów. Jak słusznie podniósł Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzje i postanowienia tego organu rozstrzygające co do istoty, czy doszło do naruszenia przepisów ustawy o międzynarodowym przemieszczeniu odpadów mają znaczenie prejudycjalne dla innych postępowań wynikających ze stwierdzonego, tożsamego stanu faktycznego (por. wyroki: NSA z dnia 31 lipca 2013 r., sygn.. akt II OSK 1677/12, WSA w Warszawie z dnia 11 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2888/12). Ponowne rozstrzyganie tej samej kwestii – czego domaga się skarżąca – prowadziłoby w ocenie Sądu do naruszenia res iudicata narażając organ na działanie wypełniające przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa.

Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia art. 8 kpa należy zauważyć, że Spółka całkowicie błędnie identyfikuje możliwe naruszenie art. 8 kpa. Czym innym jest bowiem prowadzenie postępowania w sposób, który może narazić stronę na niekorzystne rozstrzygnięcie np. poprzez wprowadzanie strony w błąd, niedopełnienie warunku informacji stosownie do treści art. 9 kpa i wreszcie prezentowanie wobec strony sprzecznych stanowisk w toku postępowania, a czym innym zajęcie przez organ w wydanej decyzji stanowiska odmiennego od prezentowanego w innych postępowaniach lub w formie nieprocesowej (np. poprzez publikacje na stronie internetowej). Dodatkowo należy podkreślić, że skuteczny zarzut naruszenia art. 8 kpa, jako przepisem postępowania, musi wiązać się z istotnym wpływem na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie ogólnej zasady postepowania administracyjnego powoduje konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego. Wręcz przeciwnie – wyłącznie takie, które w powiazaniu z konkretnymi naruszenia procesowymi wynikłymi w toku postępowania, mają zasadnicze znaczenie dla jego rezultatu. Tym bardziej Sąd nie dopatrzył się kwalifikowanej wadliwości w działaniu organu w kontrolowanej sprawie, na co wskazała Spółka sugerując "rażące naruszenie" powołanego przepisu.

Dodatkowo, Sąd wypełniając określony w art. 134 § 1 ppsa obowiązek kontroli z urzędu sprawy w zakresie innym, niż określony w skardze, stwierdził brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności. W szczególności Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7 i 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa. Zdaniem Sądu organ dołożył wszelkich starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz przeanalizował wnikliwie sprawę we wszelkich jej aspektach. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 107 § 3 kpa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji.