Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 217/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska Protokolant starszy inspektor sądowy Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 lipca 2017 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Zarządu W. Mieszkań Sp. z o. o. z/s we W. z dnia [...] lutego 2017 r. bez numeru w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zarząd [...] Spółka z o.o. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (tj. z dnia 13 października 2016 r., Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 z późn. zm.), zwana dalej "udip", po rozpatrzeniu wniosku P. M., o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie udzielenia informacji w postaci wskazania adresów lokali, których mieszkańcy w ciągu ostatnich 3 miesięcy zostali pozwani w związku z niezapłaconymi należnościami oraz w celu eksmisji/wymeldowania oraz wskazania wysokości miesięcznych opłat czynszowych od tych lokali, odmówił udostępnienia informacji publicznej w żądanym zakresie.

W uzasadnieniu decyzji podano, że P. M. w dniu 27 kwietnia 2016 r. zwrócił się do Gminy W. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie informacji o zadłużeniu z tytułu czynszów za lokale mieszkalne oraz w sprawie działań windykacyjnych prowadzonych przez służby miejskie. Departament Nieruchomości i Eksploatacji Gminy W. wystosował do wnioskodawcy pismo z dnia 10 maja 2016 r., w którym poinformował go, iż wszelkie informacje dotyczące złożonego zapytania znajdują się w sprawozdaniu umieszczonym w Biuletynie Informacji Publicznej. Ponadto, przekazana została informacja, która wskazywała, iż zasób gminny zarządzany jest przez dwa podmioty: Zarząd Zasobu Komunalnego (jednostkę budżetową Gminy W.) oraz przez gminną spółkę, [...] Sp. z o.o.

W ślad za odpowiedzią Gminy W., wnioskodawca zwrócił się do spółki [...] pismem z dnia 2 sierpnia 2016 r. z podaniem o udzielenie informacji w zakresie:

1) "Jaka jest kwota nieściągniętych na chwilę obecną czynszów i innych opłat (za media itp.) od mieszkań, które należą do miasta.

2) Czy miasto podejmuje stosowne kroki w celu odzyskania tych należności. Dlatego proszę o wskazanie adresów lokali, których mieszkańcy w ciągu ostatnich 3 miesięcy zostali podani do sądu o niezapłacone należności (nie interesują mnie personalia tych osób, chcę tylko wiedzieć, czy miasto coś ze sprawami robi).

3) Czy miasto oddając sprawę do sądu domaga się całości zadłużenia czy zadłużenie to jest anulowane i nie jest ściągane w całości, Jeśli tak to proszę o podanie przepisu prawnego, z którego wynika, że miasto może anulować takie należności. Informację tą proszę podać odnośnie do mieszkań do których lokatorów wystąpiliście do sądu w ciągu ostatnich 3 miesięcy (tych z punktu powyżej).

4) Jakiej wysokości jest miesięczna opłata czynszowa od tych lokali, o których pisałem w dwóch powyższych punktach i jaka jest kwota, o którą podliście lokatorów tych mieszkań do sądu.

5) Czy oprócz podania niepłacących lokatorów do sądu stosowane są do nich inne metody w celu ściągnięcia ich zaległości np. czy ich sprawy są oddawane do komornika.

6) Czy miasto w stosunku do osób, które nagminnie nie płacą należności za wynajem lokalu podejmuje odpowiednie kroki w celu ich wymeldowania/wyeksmitowania. Dlatego proszę o podanie adresów mieszkań, których wynajmujący zostali w ciągu ostatnich 3 miesięcy podani do sądu o eksmisję/wymeldowanie."

Pismem z dnia 22 sierpnia 2016 r. Spółka wystosowała do nioskodawcy odpowiedź na złożone podanie. Udzielona została informacja na żądane wnioskiem zapytania, jednakże wskazano na brak możliwości udzielenia pełnej informacji ze wskazaniem konkretnych adresów dłużników.

W konsekwencji podaniem z dnia 2 listopada 2016 r. Wnioskodawca wniósł o odpowiedź na zapytania w zakresie dotyczącym wskazania adresów lokali, których mieszkańcy w ciągu ostatnich 3 miesięcy zostali pozwani w związku z niezapłaconymi należnościami oraz wysokości opłaty czynszowej od tych lokali.

Dalej organ wskazał, że spółka [...] to spółka prawa handlowego, w której Gmina W. posiada 100% udziałów i na podstawie otrzymanego od Gminy pełnomocnictwa prowadzi m.in. działania windykacyjne wobec najemców oraz innych osób zajmujących lokale komunalne. W myśl art. 4 ust. 1 udip odpowiedzialnym za udostępnienie informacji publicznej oraz odmowę jej udostępnienia jest Zarząd Spółki, jako organ uprawniony do jej reprezentacji. Rozpoznając wniosek rozwadze poddane zostało, czy wystosowane w nim zapytania stanowią informację publiczną. Organ rozważając tę kwestię przywołał art. 1 ust. 1 udip oraz orzecznictwo.

Podał, że stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy udip prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa.

Zgodnie z ukształtowaną linią orzeczniczą w sytuacji, gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu. Ustawa z 1997 r. o ochronie danych osobowych stanowi lex specialis w stosunku do udip, przesądzając, że imię i nazwisko osoby fizycznej podlega ochronie danych osobowych. Tym samym organ nie może udostępnić danych, które umożliwiałyby zidentyfikowanie osoby fizycznej (art. 6 ust. 1 ustawy z 1997 r. o ochronie danych osobowych). Zgodnie z cytowanym art. 6 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych tj. z dnia 13 czerwca 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 922) w rozumieniu ustawy za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Dalej wskazać należy, że osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne.

Ponadto, kwestie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej regulowane są również przez inne akty prawne. W tym miejscu odesłać należy do przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tj. z dnia 8 kwietnia 2015 r., Dz.U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.), zwaną dalej "Ordynacją podatkową". Normy wynikające z tego aktu prawnego stosuje się m.in. do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe.

Ustawa ta w zakresie udostępniania informacji z akt podatkowych nakłada na organy podatkowe, pracowników urzędów ich obsługujących, a także inne osoby, którym udostępniono informacje objęte tajemnicą, szereg ograniczeń związanych z przestrzeganiem tajemnicy skarbowej. Indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Dotyczy to również akt dokumentujących czynności sprawdzające, akt postępowania podatkowego, czy dokumentacji rachunkowej organu podatkowego, co reguluje art. 293 Ordynacji podatkowej. Tym samym - udostępnienie tych informacji możliwe jest podmiotom wymienionym w ustawie z zastrzeżeniem, że przepisy ustawy nie dopuszczają przekazania danych objętych tajemnicą osobom fizycznym, tj. podmiotowi, którym jest wnioskodawca.

W analizowanym stanie faktycznym wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczy wskazania konkretnych adresów lokali, których mieszkańcy w ciągu ostatnich 3 miesięcy zostali pozwani w związku z niezapłaconymi należnościami oraz w celu eksmisji/wymeldowania oraz wskazania wysokości miesięcznych opłat czynszowych od tych lokali. Wprawdzie wnioskodawca w zapytaniu twierdzi, że "nie interesują go personalia osób, chce tylko wiedzieć czy miasto coś ze sprawami robi", jednakże udzielenie informacji wskazującej na konkretny adres byłoby udostępnieniem danych, które umożliwiałyby zidentyfikowanie osoby fizycznej nie tylko pośrednio ale również bezpośrednio. Tym samym podlegają one ochronie określonej art. 5 ust. 2 ustawy udip. Informacja o wysokości czynszów jest informacją publicznie udostępnioną, co zostało oznaczone wnioskodawcy w odpowiedzi. Dodatkowo wskazać należy, iż wnioskodawca twierdząc, że adresy są mu potrzebne wyłącznie w celu stwierdzenia aktywności miasta bądź jego zaniechania w tym zakresie, został zaopatrzony zarówno wcześniej przez Gminę W., jak i przez spółkę [...] w ogólne dane dające wyczerpującą odpowiedź na wątpliwości wnioskodawcy. Uznać tym samym należy, iż cel zapytania został osiągnięty udzieleniem ogólnej informacji zbiorczej o stanie spraw oraz sposobie ich załatwiania, a także odesłaniem do informacji zawartych w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta W. zaś wskazanie konkretnych adresów lokali podlega ochronie z art. 5 ust 2 udip.

Po otrzymaniu powyższej decyzji wnioskodawca wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy. Doręczonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie art. 23 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, poprzez błędne przyjęcie, iż udzielenie informacji w zakresie adresów lokali, których mieszkańcy w ciągu ostatnich 3 miesięcy zostali podani do sądu stanowi udostępnienie danych osobowych, pomimo że na podstawie tych danych nie można w żaden sposób zidentyfikować żadnej osoby fizycznej,

2) naruszenie art. 2 § 1 w zw. z art. 298 i 299 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r . Ordynacja podatkowa poprzez błędne przyjęcie, iż przepisy tej ustawy mają zastosowanie do należności czynszowych lokatorów wynajmujących lokale należące do mieszkaniowego zasobu Gminy W., lub wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z tych lokali, pomimo że należności te mają charakter cywilnoprawny i nie stosuje się do nich przepisów ordynacji podatkowej.

Decyzją Zarządu [...] Spółka z o.o. z dnia 24 lutego 2017 r. na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 udip po rozpatrzeniu wniosku P. M. z dnia 2 lutego 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z odwołaniem od decyzji [...] Mieszkania Spółki z o.o. z dnia 13 stycznia 2017 r. w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzję tę podpisał samoistny Prokurent Spółki.

W pierwszej kolejności organ odniósł się do wątpliwości wnioskodawcy w zakresie zasadności zastosowanego trybu odwoławczego. Wnioskodawca wskazał na "przypuszczalny błąd organu w określeniu trybu odwoławczego". Stąd też wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy przesłane zostało odwołanie zgodnie z procedurą wynikająca z Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej "k.p.a.".

Podał, że jak zostało wskazane w decyzji, sposób procedowania został ustanowiony w art. 17 udip. Zgodnie z jego brzmieniem do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. [...] Spółka z o.o. nie będąc organem władzy publicznej zobligowana była do zastosowania reguły wynikającej z tego przepisu, również w zakresie postępowania odwoławczego. Tym samym nie można uznać za wnioskodawcą, że w przypadku rozstrzygnięcia opartego o przepisy udip wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje jedynie od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów wskazał, że właściwa była wykładnia dokonana przez [...] Spółkę z o.o. w decyzji. Przypomniał, że stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy udip prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa.

Zgodnie z ukształtowaną linią orzeczniczą w sytuacji, gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu. Ustawa z 1997 r. o ochronie danych osobowych stanowi lex specialis w stosunku do udip, przesądzając, że imię i nazwisko osoby fizycznej podlega ochronie danych osobowych. Tym samym organ nie może udostępnić danych, które umożliwiałyby zidentyfikowanie osoby fizycznej.

Zarzut wnioskodawcy, że sam adres nie jest informacją, na podstawie której można określić tożsamość danej osoby fizycznej bezpośrednio czy pośrednio nie zasługuje na uwzględnienie. Błędną jest również interpretacja, na podstawie której wnioskodawca przyjmuje, że podanie adresu lokalu nie może być daną osobową, a w związku z tym nie należy mu się ochrona wynikająca z zapisów ustawy o ochronie danych osobowych. Podał, że szeroki wywód w tej kwestii dokonany został w zaskarżonej decyzji. Należy uzupełnić go o interpretację Generalnego Inspektora Danych Osobowych.

Dodatkowo wskazano, że wnioskodawca w uzasadnieniu swych twierdzeń opisuje możliwy sposób działania osoby bądź podmiotu będącej w posiadaniu adresu lokalu. Tym samym wnioskodawca wskazuje sposób działania mogący doprowadzić do ujawnienia konkretnej osoby, a tym samym jej danych osobowych. Przy rozpatrywaniu czy zachodzi okoliczność mogąca prowadzić do ujawnienia chronionych danych osobowych nie można posiłkować się domniemaniem braku gwarancji ustalenia rzeczywistych danych dłużnika.

Dalej wnioskodawca powołuje się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odnoszące się do udostępnienia numerów ewidencyjnych działek, dla których wydano decyzje o warunkach zabudowy. Nie wydaje się za zasadne posiłkowanie się takim orzeczeniem gdyż rozpatrywany w nim stan faktyczny nie jest może być uznany za tożsamy z niniejszą sprawą. Niezmiernie ważnym jest również, że sąd administracyjny nie wskazał, iż bezwzględnie dane takie nie są informacjami dotyczącymi zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej lub prawnej, ale nie będą nimi jeżeli określenie osoby wymagałoby nadmiernych kosztów, czasu lub działań.

Kolejny z zarzutów dotyczący braku zasadności powołania się na przepisy dotyczące tajemnicy podatkowej również nie zasługuje na uwzględnienie. Aktualna pozostaje wykładnia zastosowana w decyzji. Nie można się zgodzić z twierdzeniem wnioskodawcy, że stosunek łączący Gminę W., której danymi dysponuje we określonym zakresie [...] Spółka z o.o., i każdego zobowiązanego to stosunek prywatnoprawny.

Skargę na powyższą decyzję złożył wnioskodawca, zarzucając jej:

1) naruszenie art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) zwanej dalej "k.p.a." poprzez brak podpisania decyzji przez upoważnioną osobę co skutkowało tym. że decyzja ta w istocie nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu k.p.a., a jedynie jej projektem,

2) naruszenie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w zw. z art. 23 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922). zwanej dalej "u.o.d.o", poprzez błędne przyjęcie, iż udzielenie informacji w zakresie adresów lokali, których mieszkańcy w ciągu ostatnich 3 miesięcy zostali podani do sądu stanowi udostępnienie danych osobowych, pomimo że na podstawie tych danych nie można w żaden sposób zidentyfikować żadnej osoby fizycznej i w konsekwencji utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy,

3) naruszenie art. 2 § 1 w zw. z art. 298 i 299 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613). zwanej dalej "o.p". poprzez błędne przyjęcie, iż przepisy tej ustawy mają zastosowanie do należności czynszowych lokatorów wynajmujących lokale należące do mieszkaniowego zasobu Gminy W., lub wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z tych lokali, pomimo że należności te mają charakter cywilnoprawny i nie stosuje się do nich przepisów o.p. oraz przyjęcie, że stosunek najmu charakteryzuje się nierówną pozycją stron tego stosunku i w konsekwencji utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniósł:

1) na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej ewentualnie

2) na podstawie art. 145 § 2 p.p.s.a. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości ewentualnie

3) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości

4) zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podał:

Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zostać podpisana przez uprawnioną do działania w imieniu organu osobę. Wskazana decyzja została podpisana przez prokurenta, który nie jest uprawniony do działania w sferze publicznoprawnej w imieniu zarządu [...] sp. z o.o. Z tego powodu doręczona stronie decyzja nie ma cech konstytutywnych decyzji, a jest jedynie jej projektem. Z tego względu nie przysługuje na nią skarga na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Jeśli [...] sp. z o.o. podzielają ten pogląd, wnosi o wydanie decyzji kończącej postępowanie. Jeśli jednak w ocenie [...] sp. z o.o. doręczony stronie dokument z 24 lutego 2017 r. stanowi decyzję administracyjną wnosi o nadanie skardze biegu.

Uzasadniając ten zarzut skarżący wskazał na art. 1091 § 1 i następne ustawy kodeks cywilny. Prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa.

Art. 1 k.c. stanowi, że k.c. reguluje stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami prawnymi. Kompetencja do wydawania decyzji administracyjnej nie należy do sfery prawa prywatnego lecz publicznego. Z tego względu nie ma możliwości scedowania uprawnień do wydawania decyzji administracyjnej, jeżeli możliwość taka nie została przewidziana wprost przez przepisy prawa. Przepisem takim nie może być art. 1091 k.c., gdyż odnosi się tylko do czynności cywilnoprawnych. Dlatego uprawnionymi do podpisania decyzji w imieniu Spółki są wyłącznie osoby reprezentujące tę spółkę zgodnie z treścią umowy spółki.

Odnośnie drugiego zarzutu skarżący wskazał na treść art. 6 ust. 3 ustawy o ochronie danych osobowych zgodnie z którym informacji nie uważa się za umożliwiającą określenie tożsamości osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu, działań. Wnioskodawca podkreślał, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Gdyby nawet usiłował uzyskać informację co do osoby zamieszkałej pod wskazanym adresem to niewątpliwie spotkałby się z sytuacjami opisanymi w skardze, które uniemożliwiłyby uzyskanie takich danych.

Wskazał też na orzecznictwo sądowe, które według oceny zainteresowanego daje podstawy do uzyskania adresów osób, o których mowa we wniosku.

Odnoście trzeciego zarzutu skarżący podnosił, że nie jest dla niego zrozumiały argument strony przeciwnej dotyczący charakteru stosunku prawnego łączącego Gminę W. z najemcami lokali, dlaczego dane dotyczące należności czynszowych stanowią tajemnicę skarbową. Zakres przedmiotowy informacji objętych tajemnicą skarbową został uregulowany w art. 293 o.p. Nie wskazano tam należności czynszowych przysługujących jednostkom samorządu terytorialnego z tytułu najmu lokali komunalnych. Według wnioskodawcy z tego względu bezzasadny jest argument, jakoby przekazanie wnioskowanych danych mogło prowadzić do naruszenia tajemnicy skarbowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że w całości podtrzymuje wnioski i twierdzenia zawarte w wydanych w sprawie decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: p.p.s.a. Z powyższego wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Wskazana regulacja nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając okoliczności niniejszej sprawy Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem rozpoznający sprawę organ wydając swe rozstrzygnięcia nie naruszył przepisów prawa materialnego – ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), dalej powoływanej w skrócie u.d.i.p. oraz przepisy postępowania administracyjnego.

Przedmiotem skargi stanowiącej przedmiot rozpoznania jest decyzja Zarządu [...] Sp. z o.o. we W. z dnia 24 lutego 2017 r. utrzymująca stanowisko tego organu zawarte w decyzji z dnia 13 stycznia 2017 r.

Organ uznał, że żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a adresat wniosku należy do podmiotów zobowiązanych do jej udostępnienia na gruncie tejże ustawy. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. stanowi bowiem, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności (...) osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Jedynym wspólnikiem organu zobowiązanego jest Gmina W. Nie ulega zatem wątpliwości, że jest on podmiotem wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy zauważyć należy, że odmowa udzielenia informacji mającej charakter informacji publicznej, w której posiadaniu podmiot się znajduje oraz umorzenie postępowania, zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. następuje w trybie wydania decyzji administracyjnej, do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem szczególnych wymogów określonych w art. 16 ust. 2 pkt 1 i 2 u.d.i.p. W myśl art. 17 ust. 1 powoływanej ustawy, do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji niebędących organami władzy publicznej przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że od decyzji wydanej na podstawie art. 17 w związku z art. 16 u.d.i.p. przysługuje zgodnie z art. 17 ust. 2 wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy do tego samego podmiotu, który wydał decyzję.

Biorąc pod uwagę cel u.d.i.p. jakim jest zagwarantowanie obywatelom realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej oczywistym jest, iż przepisy tej ustawy winny być tak wykładane, by zapewnić obywatelom możliwie szeroki dostęp do informacji publicznej, a w przypadku niezbędnego niekiedy ograniczenia tego dostępu ze względu na potrzebę zabezpieczania innych podlegających ochronie prawnej interesów, zapewnić obywatelom możliwość poznania i zrozumienia przesłanek odmowy udostępnienia im informacji publicznej oraz możliwość poddania tej odmowy kontroli sądowej.

Przypomnieć należy, że przedmiotem rozpoznania Spółki był wniosek skarżącego z dnia 2 sierpnia 2016 r. o udzielenie informacji publicznej, dokładnie określony w stanie faktycznym sprawy, ale tylko w zakresie wskazania adresów najemców niepłacących czynszu i innych opłat. W pozostałym zakresie wniosek z 2 sierpnia 2016 r. został zrealizowany. Organ swoje rozstrzygnięcie w zakresie odmowy udzielenia informacji oparł na art. 5 ust. 2 udip. Przepis ten stanowi, między innymi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej.

Zgodzić się należy, że z taką sytuacją mamy miejsce w niniejszej sprawie.

Art. 5 ust. 1 udip ogranicza prawo do informacji publicznej ze względu na inne akty prawne chroniące wskazane w nich tajemnice. Jednym z takich aktów, na który wskazuje organ jest ustawa o ochronie danych osobowych – z dnia 29 sierpnia 1997 r. (tj. Dz.U. z 2002 r., Nr 101 ze zm.) – dalej o.d.o. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych. Przetworzenie tych danych może mieć miejsce tylko w sytuacjach określonych w ust. 2 art. 1 ustawy o.d.o.

W myśl art. 6 ust. 1 w/w ustawy za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowania lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Powołany wyżej art. 6 w ustępie 3 stanowi: informacji nie uważa się za umożliwiającą określenie tożsamości osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu, lub działań.

Zgodzić się należ z organem, że w przypadku uzyskania adresu istnieje ogromna szansa na uzyskanie danych dotyczących osoby zamieszkałej pod wskazanym adresem. Potencjalnie jest to łatwe i możliwe choćby przez rozpytanie sąsiadów. Potencjalna możliwość łatwości dokonania ustalenia imienia i nazwiska najemcy, w ocenie Sądu jest wystarczającą okolicznością dającą podstawę do ochrony danych osobowych. Ewentualne przeszkody, o których mowa między innymi w skardze w uzyskaniu informacji, które mogą powstać w każdej sytuacji, nie uzasadnia w ocenie Sądu zastosowanie ust. 3 art. 6 o.d.o.

Nie można również zgodzić się ze skarżącym, że prokurent nie jest podmiotem uprawnionym do działania w imieniu Zarządu.

Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 – pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.

Taką sytuację mamy w niniejszej sprawie w związku z wydaniem decyzji z dnia

13 stycznia 2017 r. W tych okolicznościach uzasadnione jest aby decyzja była wydana przez – w tym przypadku – prokurenta. Jest to szczególny pełnomocnik, uprawniony do samodzielnego działania w przedsiębiorstwie. Pojęcie prokury określa art. 1091 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 380 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę (...), które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa.

Według Sądu przedstawiona definicja prokury daje możliwość do działania prokurenta w szerokim zakresie, o czym świadczy stwierdzenie, że może wykonywać czynności sądowe i pozasądowe związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Prowadzenie przedsiębiorstwa to działanie publicznoprawne jak również sfera działalności w zakresie prawa prywatnego.

W tych okolicznościach zarzuty skargi należy uznać za niezasadne i dlatego w oparciu o art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak wyżej.