Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1755/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 2 pkt 10, art. 6a ust. 1 pkt 2, art. 7b ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 7d pkt 1, art. 40
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: Art. 217, art. 219
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 6 ust. 4
journal: Dz.U. 2000 nr 101 poz 1092
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Tadeusz Wołek (Spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi Z. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 8 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania mapy skargę oddala


UZASADNIENIE

Starosta postanowieniem z dnia [...] 2012 r. Nr [...] odmówił wydania Z. G. uwierzytelnionej kserokopii mapy ewidencyjnej dla działek nr [...] i nr [...] położonych w obrębie S I, jednostka ewidencyjna S, przedstawiających stan w latach 1908-1958.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej "K.p.a.".

Organ wskazał, że Z. G. złożyła wniosek o wydanie uwierzytelnionych kserokopii map ewidencyjnych dla obrębu S I, jednostka ewidencyjna S, z okresu od 1908 do 1958 r. z uwzględnieniem działek oznaczonych nr [...] i nr [...]. Najstarsze opracowania kartograficzne z obrębu S I znajdujące się w zasobie archiwalnym Starostwa Powiatowego zostały sporządzone w latach 1958 - 1959 i przyjęte do zasobu pod numerem [...].

Organ dodał, iż w dniu 18 sierpnia 2011r. udostępnił Z. G. uwierzytelnione kserokopie mapy ewidencyjnej z lat 1958-1959 dla wskazanych działek, zaznaczając jednocześnie, że są to najstarsze mapy ewidencyjne dla obrębu S I, będące w jego posiadaniu.

W związku z brakiem w zasobie żądanej dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej dla obrębu S I, jednostka ewidencyjna S, organ odmówił wydania kserokopii wskazanego we wniosku dokumentu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Z. G. wniosła o jego uchylenie i nakazanie wydania jej żądanych map.

Zarzuciła, że postanowienie zostało oparte na błędnie ustalonym stanie faktycznym przez przyjęcie, że w zasobie Urzędu nie znajdują się mapy dla S I z okresu od 1908 do 1958 r. Podniosła, iż w czasie jej wizyty w Starostwie Powiatowym w 2011 r. pracownik wydziału Geodezji, Kartografii i Katastru w obecności towarzyszącej jej J. K. oświadczyła, że w zasobach organu znajdują się wszystkie żądane przez nią mapy i jeśli tylko opłaci wniosek, to zostaną wydane. Pomimo tego, że opłaciła wniosek i tak odmawia się jej po wielu latach wydania map, gdyż podobno ich nie ma.

Podniosła również, iż wydana jej kserokopia mapy z rzekomo roku 1958-1959 przedstawia budynki powstałe w latach sześćdziesiątych XX wieku i drogę wytyczoną w 2005 r., a więc nie może być to mapa z 1958 r.

Nadmieniła także, iż jako dowód potwierdzający słuszność posiadanej przez nią wiedzy na temat map znajdujących się w zasobie posłużyć może przesłuchanie konkretnych osób oraz przeprowadzenie " oględzin miejsca ".

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia 8 listopada 2012 r. Nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji - na podstawie art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a.

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji podał, iż pismem z dnia 7 czerwca 2011 r. Z. G. zwróciła się do Starosty z wnioskiem o wydanie "map działek nr ewidencyjny [...] i [...] w S I, które oddawały by ich stan prawny i faktyczny na podstawie danych zbieranych w latach 1908 do 1958r." oraz o "udzielenie (...) informacji kto jest wpisany jako właściciel działki [...] i na jakiej podstawie oraz jaka jest dla tej działki prowadzona Księga Wieczysta".

W związku z brakiem odpowiedzi ze strony Starosty pismem z dnia 8 lipca 2011 r. powołując się na art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Z. G. wezwała Starostę "do usunięcia stanu niezgodności z prawem".

Starosta w odpowiedzi 12 lipca 2011 r. poinformował Z. G., iż Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej nie posiada map z okresu wskazanego we wniosku z 7 czerwca 2011 r. Jednocześnie przesłał skarżącej najstarsze posiadane mapy ewidencyjne, które sporządzono w latach 1958-1959 oraz przedstawił dla tych działek stan prawny ujawniony w obecnej ewidencji gruntów i budynków. Dokumenty te zostały wysłane do Z. G. 24 sierpnia 2011 r. wraz z pismem Starosty z 18 sierpnia 2011 r., zawierającym wyjaśnienia wobec nieudzielenia informacji na w/w wniosek w terminie wcześniejszym.

W kolejnym wniosku z 5 września 2011 r. Z. G. zwróciła się do Starostwa Powiatowego z prośbą o ponowne wydanie "map z lat 1958 i 1959", gdyż jej zdaniem mapy przesłane pismem z 18 sierpnia 2011 r. odzwierciedlały stan działki nr [...] i nr [...] na rok 1965, a nie na lata 1958 - 1959.

Starosta w odpowiedzi z 20 września 2011 r. (wysłanej do strony 21 września 2011 r.) poinformował, iż mapy, których kopie przesłał są najstarszymi dokumentami w zasobie geodezyjnym, obejmującymi obszar działek nr [...] i [...] położonych w S I.

Wnioskodawczyni pismem z 10 października 2011 r. wystąpiła do Starosty o "przesłanie (...) map oddających stan faktyczny z (...) lat" 1958 i 1959. W odpowiedzi z 2 listopada 2011 r. (wysłanej 4 listopada 2011 r.) organ poinformował stronę o pozostawieniu pisma z 10 października 2011 r. bez rozpatrzenia ze względu na przesłanie całości akt przedmiotowej sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Krakowie w związku ze skargą złożoną pismem z 17 sierpnia 2011 r. na bezczynność Starosty. Sąd postanowieniem z 8 lutego 2012 r. sygn. akt III SAB/Kr 54/11 skargę Z. G. odrzucił z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym.

Z. G. pismem z 20 marca 2012 r. złożyła do Wojewódzkiej Inspekcji Geodezyjnej i Kartograficznej "skargę na bezczynność" Starosty.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia [...] 2012 r. znak: [...] skargę tę uznał za zasadną ze względu na brak rozpoznania przez Starostę wniosku Z. G. z 7 czerwca 2012 r. niezwłocznie, nakazał pozostawienie wniosku z 10 października 2011 r. bez rozpoznania oraz poinformowanie Z. G. o odmowie wydania dokumentów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pismem z 12 lipca 2012 r. a nie w formie przewidzianej przez prawo procesowe. Jednocześnie wyznaczył Staroście dodatkowy termin załatwienia sprawy.

W związku z tym 27 lipca 2012 r. Starosta wydał zaskarżone postanowienie. Na w/w postanowienie Z. G. złożyła zażalenie wskazując, że jest niezadowolona z rozstrzygnięcia.

Organ II instancji stwierdził, iż Z. G. zwróciła się do Starosty z wnioskiem o wydanie map z lat 1908 -- 1958, które w czasie złożenia wniosku, tj. 7 czerwca 2011 r. powinny stanowić materiał źródłowy państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, ze względu na sporządzenie w ich miejsce nowej mapy ewidencji gruntów i budynków w ramach pracy [...] przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 3 listopada 1977 r. Z tego powodu wniosek powinien być rozpoznany na zasadach uregulowanych przepisami ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, z których wynika prawo obywatela do dostępu do zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Do prowadzenia powiatowego zasobu geodezyjnego oraz udostępniania materiałów w nim zgromadzonych ustawą zobowiązany został starosta. W myśl tej ustawy każdy może żądać udostępnienia informacji zawartych w tym zasobie. Dlatego też Z. G. z tego prawa skorzystała, składając wnioski o udostępnienie map z konkretnych lat. W odpowiedzi każda informacja Starosty sprowadzała się jednak do przekazania, że żądanych materiałów w zasobie geodezyjnym brak.

Jeśli zatem Starosta podjął działania w sprawie zaspokojenia żądań strony i w wyniku tych działań stwierdził postanowieniem odmowę wydania materiału z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego ze względu na jego brak w zasobie, działanie Starosty było słuszne. Aktem tym umożliwił bowiem stronie zaskarżenie orzeczenia do organu wyższej instancji. Przyjęta zatem forma postanowienia do rozstrzygnięcia sprawy wydania materiału z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nie miała wpływu na rozwiązanie sprawy, do załatwienia której licznymi pismami Z. G. zobowiązywała Starostę.

Pozyskanie dowodów do sprawy w postaci przesłuchań czy oględzin na miejscu, zaproponowane przez Z. G. w zażaleniu, w tym przypadku nie może mieć miejsca. Wydawanie dokumentu z zasobu jest bowiem czynnością materialno - techniczną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie postępowaniem administracyjnym, o którym mowa w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego. W pismach wielokrotnie informowano o tym stronę, a także pouczano o terminach, jakie obowiązują w przypadku chęci skorzystania z wniesienia skargi na niewykonanie żądanej od Starosty czynności polegającej na wydaniu mapy z lat 1908 - 1958, bądź na wydaniu mapy przedstawiającej stan działek nr [...], [...] na 1958 r.

Jednakże skarżąca nie skorzystała z przysługujących jej praw. Występowała natomiast z kolejnym żądaniem, które swą treścią było tożsame z poprzednim. Każde takie żądanie inicjowało kolejne pismo, kończące się przekazaniem tej samej informacji przez Starostę.

W odniesieniu do zarzutu, że mapa wydana nie odzwierciedla stanu działki nr [...] i nr [...] z roku 1958 Starostwo w piśmie z 17 sierpnia 2012 r. znak: [...] wskazało, że mapa ewidencyjna sporządzona w latach 1958 - 1959 do momentu założenia nowej mapy ewidencyjnej dla obrębu S I, tj. do roku 1977 podlegała ciągłej aktualizacji.

Zgodnie, bowiem z wówczas obowiązującą instrukcją Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 8 września 1956 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów, zasad sporządzania wykazów gruntów oraz opłat za odrysy map i za odpisy i wyciągi z rejestrów i dokumentów stanowiących część operatu ewidencyjnego na obszarze m. st. Warszawy, m. Łodzi i miast stanowiących powiaty, wydanej na podstawie art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 3 i art. 11 ust. 4 dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 6, poz. 32), prowadzenie ewidencji gruntów i budynków polegało na utrzymaniu operatu ewidencji gruntów i budynków w stałej aktualności tj. w zgodności ze stanem faktycznym, co następowało poprzez wprowadzanie zmian do ww. operatu. Dlatego też nie jest możliwe wydanie kopii mapy ewidencyjnej bez elementów wniesionych na skutek aktualizacji jej treści.

W skardze na powyższe postanowienie Z. G. wniosła o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem Starosty.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła, że zostało wydane z naruszeniem prawa a w szczególności:

- art. 7 K.p.a. i 77 § 1 K.p.a. przez zaniechanie przez organy ustalenia stanu faktycznego w sprawie w oparciu o zebrany materiał dowodowy;

- art. 10 § 1 i 78 § 1 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie przez organ odwoławczy dowodów wnioskowanych w sprawie;

- art. 144 K.p.a., art. 140 K.p.a. i art. 136 K.p.a. przez przyjęcie przez organ odwoławczy, iż w ramach postępowania odwoławczego nie ma on kompetencji do przeprowadzenia postępowania dowodowego.

Zdaniem skarżącej, w wyniku tych naruszeń organ błędnie ustalił stan faktyczny w sprawie, a co za tym idzie wydał błędne rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła podniesione w zażaleniu argumenty, iż podczas jej wizyty w Starostwie Powiatowym w 2011 r. powiedziano jej, że w zasobach organu znajdują się wszystkie żądane przez nią mapy oraz że wydana jej kserokopia mapy nie może być mapą z 1958 r. Zdaniem skarżącej, organ sam potwierdził ten fakt w piśmie z dnia 17 sierpnia 2012 r. znak: [...].

Skarżąca podniosła, iż rozpatrując zażalenie organ odwoławczy odmówił sprawdzenia ustaleń faktycznych Starosty oraz przeprowadzenia wnioskowanych przez nią dowodów z uwagi na brak jakoby uprawnień do ich przeprowadzania. W ocenie skarżącej, brak przeprowadzenia wnioskowanych dowodów prowadzi do podtrzymania nieprawdziwej tezy Starosty o rzekomym braku żądanych przez nią map (gdy wcześniej zapewniano ją, że takowe są do otrzymania). Skarżąca uważa, iż organ odwoławczy rozpatrując zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 219 K.p.a. ma na podstawie art. 140, 144, i 136 K.p.a. prawo prowadzenia postępowania dowodowego jeśli jest ono niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Jak bowiem organ II instancji mógł się odnieść do faktu ukrywania map przez organ I instancji skoro nie chciał nawet sprawdzić czy organ ten ma te mapy.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi.

Wskazał, że w sprawie Starosta odmówił skarżącej wydania żądanych map z uwagi na ich brak w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W związku z licznymi wnioskami skarżącej, informacja ta była udzielana jej kilkakrotnie w formie pisemnej.

Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, skoro Starosta nie posiada w prowadzonym przez siebie zasobie geodezyjnym i kartograficznym map, których domaga się skarżąca, to tym samym nie może wydać z tych map kopii.

Odnosząc się natomiast do zarzutów związanych z brakiem przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą środków dowodowych w postaci przesłuchań stron, czy też oględzin, organ II instancji stwierdził, iż uznano je za niezasadne wobec faktu, że wydanie dokumentów z zasobu jest czynnością materialno – techniczną i nie wymaga prowadzenia postępowania dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Sąd dokonuje kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jej zgodności z prawem uwzględniając stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Skarga nie mogła zostać uwzględniona, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie są zasadne.

Wniosek o udostępnienie materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego podlegał rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne zwanej dalej "P.g.k.", z których wynika prawo obywatela do dostępu do zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz obowiązek starosty, jako organu prowadzącego państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny na szczeblu powiatowym, udostępnienia materiałów zgromadzonych w tym zasobie.

Podstawowe regulacje w zakresie udostępniania danych z zasobu geodezyjnego kartograficznego znajdują się w art. 40 P.g.k. Zgodnie z art. 40 ust. 1 P.g.k., państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny służy gospodarce narodowej, obronności państwa, nauce, kulturze, ochronie przyrody i potrzebom obywateli. Państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, składający się z zasobu centralnego, zasobów wojewódzkich i zasobów powiatowych, stanowi własność Skarbu Państwa i jest gromadzony w ośrodkach dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej (art. 40 ust. 2 P.g.k.). Gromadzenie i prowadzenie państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, kontrola opracowań przyjmowanych do zasobu oraz udostępnianie tego zasobu zainteresowanym jednostkom oraz osobom prawnym i fizycznym należy do starostów w zakresie zasobów powiatowych (art. 40 ust. 3 pkt 3 P.g.k.).

Do zadań starosty należy w szczególności: prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów i budynków, gleboznawczej klasyfikacji gruntów i geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu (art. 7d pkt 1 P.g.k. zmieniony przez art. 8 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych - Dz.U.2009 r., nr 157, poz. 1241- z dniem 1 stycznia 2011 r.).

Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 2 pkt 10 P.g.k.: ilekroć w ustawie jest mowa o państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym - rozumie się przez to zbiór map oraz materiałów fotogrametrycznych, teledetekcyjnych, rejestrów, wykazów, informatycznych baz danych, katalogów danych geodezyjnych i innych opracowań powstałych w wyniku wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych.

Trafnie zatem organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, iż w sprawie Starosta odmówił skarżącej wydania żądanych map z uwagi na ich brak w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W związku z licznymi wnioskami skarżącej, informacja ta była udzielana jej kilkakrotnie w formie pisemnej.

Zdaniem Sądu, skoro Starosta nie posiada w prowadzonym przez siebie zasobie geodezyjnym i kartograficznym map, których domaga się skarżąca, to tym samym nie może wydać z tych map kopii.

Ponadto, skoro staroście zostały zlecone zadania administracji rządowej z zakresu prowadzenia powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów i budynków oraz udostępnianie tego zasobu, to starosta jest organem administracji geodezyjnej i kartograficznej dla którego organem wyższego stopnia jest w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego (art. 7 b ust. 2 pkt 2 P.g.k.). W tym też trybie odbywa się weryfikacja rozstrzygnięć starosty w przedmiocie udostępniania dokumentacji z tego zasobu.

Wypowiedzi pracowników Starostwa Powiatowego nawet błędnie informujące o zawartości zasobu nie wywołują żadnych skutków i nie zastępują rozstrzygnięcia Starosty jako organu administracji geodezyjnej i kartograficznej w odniesieniu do żądania strony dotyczącego udostępnienia z zasobu dokumentów.

Zastrzeżenia co do kompletności czy prawidłowości prowadzonego zasobu geodezyjnego i kartograficznego które skarżąca podnosi w sprawie, nie mogą być jednak kontrolowane przy rozpatrywania wniosku strony o wydanie kopii dokumentów z tego zasobu.

Zgodnie z ust. 1 pkt 2 art. 7b P.g.k., wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego działający w imieniu wojewody wykonuje zadania niezastrzeżone na rzecz organów administracji geodezyjnej i kartograficznej, a w szczególności: kontroluje działania administracji geodezyjnej i kartograficznej.

Kontrolowanie działania administracji geodezyjnej i kartograficznej, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 art. 7b P.g.k., odbywa się na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej (Dz.U. z 2011 r., nr 185, poz.1092). Zgodnie z art. 6 ust. 4 tej ustawy wojewoda (a więc także działający w jego imieniu i pod jego zwierzchnictwem wojewódzki inspektor) kontroluje m.in. organy samorządu terytorialnego, czyli organy administracji geodezyjnej i kartograficznej, o których mowa w art. 6a ust. 1 pkt 2 P.g.k. w tym starostę.

Do kwestii powyższej odniósł się NSA, który w wyroku z dnia 25 maja 2011 r., I OSK 1103/10, LEX nr 990145, stwierdził, iż "zgłoszenie staroście uchybień w ramach prowadzonej ewidencji gruntów i budynków odbywa się w ramach kompetencji kontrolnych wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego, i rozpatrywanie każdego zalecenia w kontekście niedopuszczalnej ingerencji organu odwoławczego w treść rozstrzygnięcia wypaczałaby sens współdziałania obydwu organów w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawach ewidencyjnych".

Nie mogły, zatem przynieść zamierzonego skutku zarzuty związane z brakiem przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą środków dowodowych w postaci przesłuchań stron, czy też oględzin. Trafnie zdaniem Sądu, organ II instancji stwierdził, iż uznano je za niezasadne wobec faktu, że wydanie dokumentów z zasobu jest czynnością materialno – techniczną i nie wymaga prowadzenia postępowania dowodowego.

W tym miejscu zwrócić należy uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 189/09 (orzeczenia.nsa.gov.pl/), w którym wskazano, że regulacja zawarta w ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne ma charakter szczególny w stosunku do regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie zaświadczeń, a zatem przepisy art. 217 § 1 i 2 k.p.a. w zakresie uregulowanym w Prawie geodezyjnym i kartograficznym nie mają zastosowania do wydawania wypisów i wyrysów z ewidencji.

Podobne stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 27 lipca 2011 r. sygn. I OSK 1354/10 (LEX nr 1082638): Wypis i wyrys z operatu ewidencyjnego nie stanowią zaświadczeń w rozumieniu art. 217 § 1 k.p.a.

W konsekwencji wskazano, że uznanie przepisów tej ustawy za mające charakter szczególny wobec przepisów K.p.a., dotyczących wydawania zaświadczeń nie ma wpływu na ocenę postanowienia wydanego z powołaniem się na art. 217 § 2 K.p.a. - skoro słuszna była ocena, że brak było wnioskowanych do wydania dokumentów w zasobie.

Podzielając powyższe stanowisko w odniesieniu do sprawy poddanej kontroli Sądu należy jedynie zauważyć, że jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał art. 219 K.p.a. określający, że odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, które to stanowisko zaakceptował organ odwoławczy w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Sąd uchyla zaskarżone postanowienie na podstawie art.145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.