Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 533/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant: st.sekr.sąd. B. Krztoń po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. M. i A. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2003r. Nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów skargi oddala


UZASADNIENIE

SA/Rz 533/03

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego .utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu Rz. odmawiającą wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów wsi K.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że wnioskiem z dnia 12.07.2002 roku Z. M. wystąpiła do Starosty Powiatu Rz. o sprostowanie w operacie ewidencji gruntów wsi K. błędu w odniesieniu do działki nr 2236. Wskazała, że działka ta odpowiada dawnej parceli gruntowej 1585 objętej Lwh 75 stanowiącej współwłasność osób fizycznych i bez podstawy prawnej wykazana jest w operacie ewidencyjnym na rzecz Gminy K. Wnioskodawczyni podała, że zgodnie w wpisem w tej księdze F. i A. Sz. są współwłaścicielami 12/120 części działki, wniosła o ustalenie wszystkich stron postępowania i przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Wskazała też, że na mocy postanowienia sądowego jest jedną z następców prawnych po właścicielach działki. W piśmie z dnia 12.08.2002 r. wyjaśniła, że jej wniosek dotyczy sprostowania błędu w operacie ewidencyjnym i wyraziła pogląd, że postępowanie powinno być prowadzone z urzędu, żądając jednocześnie powołania na koszt Skarbu Państwa geodety.

Starosta Powiatu Rz. decyzją z [...].08.2002 odmówił wprowadzenia zmiany podmiotowej w operacie ewidencji w odniesieniu do działki 2236 uzasadniając to tym, że przedmiotowa droga od założenia ewidencji wykazana była na rzecz Powiatowego Zarządu Dróg Lokalnych, a następnie Gminy K.

Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania Z. M., w dniu [...].10.2002 uchylił tę decyzję i wskazał, że zachodzi konieczność ustalenia wszystkich następców prawnych po F. i A. Sz., celem umożliwienia im udziału w postępowaniu.

Starosta Rz., decyzją nr [...] z dnia [...].12.2002, prowadząc ponownie postępowanie uzupełnił je zgodnie ze wskazaniami organu odwoławczego, a następnie odmówił wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów wsi Krasne polegającej na zmianie wpisu dotyczącego właścicieli działki nr 2236. Organ wskazał, że po analizie zgromadzonych akt, stanu ewidencyjnego i ksiąg wieczystych nie stwierdza błędu w operacie ewidencji gruntów, a wnioskowana zmiana nie znajduje prawnego uzasadnienia. Wskazał też, że wnioskodawczyni nie przedstawiła żadnego dowodu, który miał by stanowić podstawę do zmiany stanu ewidencyjnego. Organ powołał się na wyrok NSA z 5 lutego 1997 roku SA/Rz 1087/96, w którym sąd ten stwierdził, że "skoro ewidencja gruntów jest jedynie zbiorem informacji o gruntach i budynkach oraz osobach nimi władającymi, to konsekwencją powyższego jest teza, iż zmian w istniejących w niej zapisach dokonywać można jedynie w oparciu o dokumenty urzędowe i to ilustrujące aktualny stan prawny nieruchomości. Nie można natomiast czynić tego bazując na dokumentach powstałych przed wielu laty i przedstawiających stan prawny wówczas istniejący, a tym bardziej nie można w ten sposób rozstrzygać kwestii związanej z ustaleniem tytułu własności".

Starosta stwierdził, że przeprowadzone postępowanie w sposób definitywny daje podstawę do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w formie decyzji, dlatego też nie uwzględnił wniosków dowodowych Z. M. /opinia Zarządu Gminy K., biegłego geodety, przesłuchanie Wójta Gminy/ uznając przeprowadzenie tych dowodów za zbędne. Natomiast odnosząc się do zarzutu, że postępowanie winno toczyć się z urzędu, wyjaśnił, że toczy się ono na wniosek złożony przez Z. M., która pismo z dnia 12.07.2002 roku zatytułowała "wniosek o sprostowanie rażącego błędu w ewidencji...". Stąd postępowanie zostało wszczęte i prowadzone na jej wniosek

Odwołanie od tej decyzji wnieśli S. Sz. i Z. M.

S. S. zarzucił, że organ I instancji uniemożliwił mu czynny udział w postępowaniu i nie dopuścił do przedstawienia przez niego dowodów, czym naruszył przepisy art. 7, 8, 9, 10, 11, 77, 80 i 81 k.p.a.

Z. M. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania przez nie odniesienie się przez organ do podnoszonych przez nią zarzutów. Jej zdaniem, strony zostały pozbawione prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, przez co organ naruszył przepisy art. 10 k.p.a. Stronom uniemożliwiono powołanie środków dowodowych, ujawnienia faktów i okoliczności oraz składania wyjaśnień. Nadto zarzuciła, że nie żądała wprowadzenia zmian w operacie ewidencyjnym, lecz występowała o sprostowanie błędu w odniesieniu do podmiotu i przedmiotu sprawy. Nadto organ nie ustosunkował się do jej pytań zawartych w odwołaniu z 6.09.2002 dotyczących przyczyny wykazania w operacie ewidencji drogi na rzecz Prezydium Powiatowej Rady Narodowej, a następnie Urzędu Gminy K. ani nie przeprowadził zawnioskowanych przez nią dowodów.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w decyzją [...] z dnia [...].03.2003 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt.1 k.p.a. oraz art. 20 ust. 1 i 2, art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z 17 maja 1989 – Prawo geodezyjne i kartograficzne / Dz. U. nr 100 z 2000 r. poz. 1096 ze zm.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w założonym w 1969 operacie ewidencji gruntów wsi K. działka 1585 o pow. 0,37 ha została wykazana na rzecz Prezydium Powiatowej Rady Narodowej – Powiatowy Zarząd Dróg Lokalnych w Rz. jako osoby władającego. Po przeprowadzeniu w 1974 roku kompleksowego uwłaszczenia gospodarstw rolnych wsi K. działka ta została wykazana w operacie ewidencyjnym na rzecz Urzędu Gminy K. /drogi dojazdowe/ jako władającego, a wpis taki istniej do chwili obecnej.

W 1983 roku podczas odnowienia operatu ewidencyjnego działka nr 1585 zmieniła oznaczenie na działkę 2236 o pow. 0,29 ha, a w aktualnym operacie ewidencji gruntów wsi K. wykazana jest jako droga we władaniu Urzędu Gminy K. Wnioskodawczyni powołując się na wpis w księdze gruntowej Lwh 75 kwestionuje stan wykazany w operacie ewidencyjnym i wywodzi, że działka jest nieprawidłowo wykazana jako droga we władaniu Gminy K.

Ewidencję gruntów wsi K. założono w 1969 w oparciu o przepisy dekretu z 1955 r. o ewidencji gruntów... zgodnie ze stanem władania na gruncie. Obowiązujące wówczas przepisy nie nakładały obowiązku badania stanu prawnego wynikającego z ksiąg hipotecznych lub wieczystych. Zgodnie z przepisem art. 51 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w ewidencji gruntów założonej na podstawie tego dekretu, do czasu uregulowania tytułu własności wykazuje się osobę władającego.

W myśl przepisu § 45 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Zmiany w operacie ewidencyjnym w odniesieniu do osoby właściciela dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych.

Wnioskodawczyni powołując się na wpis Lwh 75 pochodzący sprzed kilkudziesięciu lat żąda wprowadzenia zmian i wykazanie zgodnie z tą księgą właścicieli działki 2236. Żądanie to nie mogło być uwzględnione, a organy prowadzące ewidencję nie są uprawnione do ustalania kto jest właścicielem danej nieruchomości. Zarzut, że sprawa nie została szczegółowo wyjaśniona nie znajduje uzasadnienia, bowiem organ I instancji zebrał materiały z założenia i prowadzenia operatu ewidencyjnego. Nadto strony zostały powiadomione o toczącym się postępowaniu oraz o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem., zatem miały zapewniony czynny udział w całym toku postępowania.

Organ nie przeprowadził dowodu z opinii Zarządu Gminy K. ani geodety, bowiem sprawa została szczegółowo zbadana, a Gmina brała udział w każdym stadium postępowania i nie wnosiła zastrzeżeń.

Skargi do NSA wniosły Z. M. i A. K..

Z. M. wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji /I i II/, szybkie rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy poza normalną kolejnością rozpatrywania spraw ze względu na słuszny interes indywidualny skarżącej i interes społeczny, przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów wydanych skarżącej przez organ I instancji i załączonych do skargi, zasądzenie kosztów i zarzuciła:

1/ naruszenie prawa materialnego, a to:

- art. 20 ust. 1 pkt.1 i ust. 2 pkt 1, oraz art. 21 ustawy prawo geodezyjne...,

- § 44 pkt 2, § 45, 46 ust. 1, 47 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001,

2/ prawa postępowania administracyjnego, a to:

- art. 7, 8, 9, 10 § 1 k.p.a.,

- art. 75 § 1, 76 § 1,art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, 81, 84, 86 zd. 1 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi zarzuciła, że rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji nie zastosował się do zaleceń organu odwoławczego i nie zapewnił następcom prawnym F. i A. Sz. udziału w każdym stadium postępowania, m. in. skarżąca i S. Sz. nie brali udziału w stadium postępowania mającym na celu zebranie dowodów i ustalenie faktów o istotnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym strony pozbawione zostały nie z własnej winy, fundamentalnego i elementarnego uprawnienia do wskazywania dowodów i żądania ich przeprowadzenia, ujawniania faktów i okoliczności, składania wyjaśnień, zgłaszania i modyfikowania żądań – w przewidzianym na to czasie i etapie postępowania, m. in. postępowaniu wyjaśniającym.

A. K. działając przez swojego pełnomocnika W. K. zarzuciła:

1/ naruszenie prawa materialnego, tj. ustawy z 17 maja 1989 Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez:

- błędną ich wykładnię,

- niewłaściwe zastosowanie,

- błędną ocenę pojęcia nieokreślonego /błędu w ewidencji gruntów i budynków/ na tle stanu faktycznego występującego w sprawie,

- błędną ocenę pojęcia władanie.

2/ naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, nie wyjaśnienie wszystkich faktów i okoliczności, przyjęcie za podstawę decyzji stanu faktycznego sprzecznego z materiałem dowodowym, ogólnikowe, wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie, nie powiązane z ustalonym stanem faktycznym.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, bezzwłoczne rozpatrzenie sprawy poza normalna kolejnością wpływu spraw oraz o zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie. W uzasadnieniu podał argumentację analogiczną do użytej w zaskarżonej decyzji.

Odnośnie zarzutów A. K., że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia prawnego, oraz że uzasadnienie jest sprzeczne z materiałem dowodowym, organ zaprzeczył i wskazał, że w treści uzasadnienia przywołano przepis art. 51 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepis § 45 rozporządzenia z 29 marca 2001 w sprawie ewidencji gruntów, na podstawie których odmówiono wprowadzenia zmian w ewidencji.

Odnośnie zarzutów Z. M. organ stwierdził, że wpisy w Lwh 75 gminy katastralnej K. dotyczące własności odnoszą się do stanu sprzed kilkudziesięciu lat /1909 – 1969/ i nie posiadają znamion aktualności w związku z czym w oparciu o dane w nich zawarte nie można dokonywać zmian w operacie ewidencyjnym. Natomiast zarzut, że w toku postępowania administracyjnego powinna zostać opracowana stosowna dokumentacja geodezyjna nie znajduje uzasadnienia, bowiem materiał sprawy wskazuje, że obecna działka 2236 odpowiada parceli gruntowej 1585. Postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po F. i A. Sz. nie mogą stanowić podstawy do dokonania w operacie ewidencyjnym żądanej zmiany w zakresie własności działki 2236.

W piśmie skierowanym do Sądu z dnia 24 października 2003 roku, organ odwoławczy powiadomił, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Rzeszowie z 24.06.2003 roku sygn. I Ns [...] udział w 12/120 części działki 2236 przypadł Z. M. i J. Sz., w wyniku działu spadku po A. Sz. i Z. Sz.. W związku z tym dokonano z urzędu zmian w operacie ewidencyjnym wsi K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do przepisu art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/, sprawy, w których skargi zostały wniesione przed dniem 1 stycznia 2004 roku do Naczelnego Sądu Administracyjnego i postępowanie nie zostało zakończone /a do takich należy niniejsza sprawa/, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ .

Dokonując w ramach postępowania sądowo administracyjnego kontroli zaskarżonego aktu, sąd bada jego zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. W związku z tym, usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo.

Kontroli legalności w badanej sprawie podlega decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymująca decyzję Starosty Powiatu Rz. odmawiającą dokonania zmiany w operacie ewidencji gruntów wsi K..

Główną kwestią w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy tytuł prawny, na który powołują się skarżące domagając się wprowadzenia zmian w ewidencji upoważnia do takich zmian. Tytułem tym jest wpis w księdze gruntowej Lwh 75, pochodzący z 1946 roku, zgodnie z którym parcela gruntowa nr 1585, stanowiąca drogę polną, wpisana jest m. in. na rzecz F. i A. Sz., każdy po 6/120 części /k. 19/. Organy orzekające w sprawie odmówiły dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów wsi K. na podstawie tego wpisu, uzasadniając odmowę tym, że nie można dokonywać zmian w operacie ewidencyjnym bazując na nieaktualnym dokumencie, bowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zmian w operacie ewidencyjnym dokonuje się na podstawie dokumentów ilustrujących aktualny stan prawny nieruchomości.

W założonym w 1969 roku operacie ewidencji gruntów parcela gruntowa nr 1585 wykazana została na rzecz Prezydium Powiatowej Rady Narodowej – Powiatowy Zarząd Dróg Lokalnych jako władającego, a w 1983 roku, podczas odnowienia operatu ewidencyjnego zmieniła oznaczenie na działkę nr 2236 wykazaną we władaniu Urzędu Gminy K.. Należy tu wskazać, że wpis ten dokonany został w oparciu o obowiązujący wówczas dekret z dnia 2 lutego 1955 roku /Dz. U. 55.6.32/ o ewidencji gruntów i budynków, który w art. 2 ust. 2 stanowił, ze w ewidencji podaje się osobę właściciela oraz inne osoby, w których władaniu grunt lub budynek znajduje się.

W obowiązującym od 1 lipca 1989 roku stanie prawnym, sprawy dotyczące krajowego systemu informacji o terenie, a także aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków regulują przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne z dnia 17 maja 1989 roku /Dz. U. 00.100.1086 ze zm./, zwanej dalej ustawą oraz wydane z jej upoważnienia rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz. U. 01.38.454 ze zm./ zwane dalej rozporządzeniem. Prawo geodezyjne i kartograficzne wprowadza zasadę wpisywania do rejestru gruntów jedynie właściciela nieruchomości, a wpis ten ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości.

Stosownie do treści przepisu art. 20 ust. 1 w/w ustawy ewidencja gruntów i budynków jest specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach, ich położeniu, granicach, powierzchni itp. Zgodnie z ust. 2 pkt. 1 tego przepisu w ewidencji tej wykazuje się właściciela gruntu, a w odniesieniu do gruntów państwowych i komunalnych inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części. Zgodnie z przepisem art. 22 ustawy ewidencję gruntów prowadzą starostowie /ust. 1/. Osoby wymienione w przepisie art. 20 ust. 2, a także władający gruntem wpisani do ewidencji gruntów na podstawie dekretu z 2 lutego 1955 roku, zobowiązani są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Stosownie do przepisów ustawy, zmiany w operacie ewidencji gruntów wprowadza się tylko na podstawie dokumentów geodezyjnych i prawnych ilustrujących aktualny stan prawny nieruchomości, a właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne przesyłają staroście odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją /art.23/.

Również orzecznictwo NSA jest zgodne, że ewidencja powinna być utrzymywana w stanie aktualności nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego, a zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych.

Natomiast w/w rozporządzenie reguluje w rozdziale 3, noszącym tytuł "Prowadzenie ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych" sprawy dotyczące aktualizacji danych zawartych w ewidencji zarówno z urzędu, jak i na wniosek upoważnionych podmiotów. Zgodnie z tymi przepisami, starosta dokonuje zmian w ewidencji, jeżeli przedłożona przez wnioskodawcę dokumentacja jest wystarczająca do wprowadzenia zmian w ewidencji i nie budzi wątpliwości /§ 45/.

Sąd podziela stanowisko organów orzekających w sprawie, że dokumentacja przedłożona przez wnioskodawczynię, przedstawiająca wpisy sprzed kilkudziesięciu lat nie mogła być, w świetle przytoczonych wyżej przepisów ustawy, podstawą do dokonania zmian w ewidencji. Z tego powodu Starosta, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wydał decyzję odmawiającą dokonania zmian w ewidencji, a organ odwoławczy ten pogląd podzielił.

Należy w tym miejscu wskazać, że przedłożone przez organ odwoławczy w postępowaniu sądowym postanowienie Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 24 czerwca 2003 roku nosi sygnaturę I.Ns [...], co świadczy o tym, że sprawa ta zawisła przed tym Sądem przed dniem złożenia wniosku do Starosty w niniejszej sprawie /12.07.2002/. Sąd Rejonowy ustalił przedmiot działu spadku po A. Sz. i Z. Sz. – następcach prawnych F.i A. Sz. Prawomocne od dnia 12 września 2003 roku postanowienie, stało się podstawą do wprowadzenia z urzędu zmian w operacie ewidencyjnym, obejmującym przedmiotową działkę, a jako właścicielkę wpisano m. in. skarżącą Z. M. Wynika z tego, że organ dysponując aktualną dokumentacją, dokonał wpisu zgodnie z rozporządzeniem, w szczególności z § 44, 45, 46 i 47, o czym świadczy wypis z rejestru gruntów z dnia 27 października 2003 roku dołączony do akt sprawy. Wynika z tego również, że skarżące domagając się wprowadzenia zmian w ewidencji na podstawie księgi gruntowej z 1946 roku, w tym samym czasie były uczestniczkami postępowania spadkowego przed sądem powszechnym, którego przedmiotem była m.in. przedmiotowa działka.

Sąd nie podziela poglądu skarżących, że organy naruszyły zasady postępowania administracyjnego. Kodeks postępowania administracyjnego szczególnie w przepisach art. 7, 10 i 77 k.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek podejmowania wszelkich kroków do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji oraz do wskazania w uzasadnieniu faktycznym okoliczności, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Jednak stosownie do przepisu art. 78 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli jego przedmiotem jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. A zatem, mimo uprawnienia strony do czynnego udziału w postępowaniu wynikającego z przepisu art. 10 k.p.a. i uprawnienia do składania wniosków dowodowych, skuteczność żądania do przeprowadzenia dowodu uzależniona jest od tego, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a więc dotycząca przedmiotu sprawy i mająca znaczenie prawne.

W przedmiotowej sprawie strony domagały się dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z pisemnej opinii Gminy K., powołania biegłego geodety i przesłuchania Wójta Gminy. Organy uznały, że przeprowadzone postępowanie i zebrana dokumentacja dały wystarczającą podstawę do wydania decyzji, dlatego odmówiły przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów. Organ administracji publicznej, zgodnie z art. 86 k.p.a. zwraca się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii, jeżeli w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Należy zgodzić się z poglądem organów administracji, że rozpatrywana sprawa nie wymagała powołania biegłego. Wnioskodawczyni żądała zmiany wpisu w ewidencji na podstawie nieaktualnych dokumentów, a tylko aktualna dokumentacja może być podstawą wpisu, wobec tego zawnioskowane dowody nie wnosiły żadnych nowych okoliczności w sprawie i prowadziły do zbędnej przewlekłości postępowania. Również opracowanie nowej dokumentacji geodezyjnej nie miało w sprawie znaczenia wobec oczywistych dowodów, że działka ewid. nr 2236 odpowiada parceli gruntowej 1385. Wskazane przez skarżące naruszenia przepisów postępowania nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe ,Sad uznał skargi za nieuzasadnione i na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.