Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2441/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1 w zw. z art. 18
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca) Protokolant Aleksandra Madej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi K.L. na postanowienie Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] ([...]) I uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – S. M. Nr [...] z dnia [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz K.L. kwotę 10,00 zł (dziesięć złotych) tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. L. jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – S. M. nr [...] z dnia [...] w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku zobowiązanej dotyczącego umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] ([...]).

W uzasadnieniu tego postanowienia podano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – S. M. prowadził postępowanie egzekucyjne przeciwko zobowiązanej K. L. z tytułu nieuregulowania zobowiązania wskazanego w tytule wykonawczym nr [...] ([...]), wystawionego przez wierzyciela tj. Izbę Wytrzeźwień we W. Odpis ww. tytułu wykonawczego doręczono Stronie w dniu [...]. Następnie zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] organ egzekucyjny zajął w Urzędzie Skarbowym W. – S. M. wierzytelność K. L. przypadającą zobowiązanej z tytułu zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2002. Przekazana w dniu [...] kwota w całości zaspokoiła roszczenie objęte ww. tytułem wykonawczym. W związku z powyższym postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego zakończono, odnotowując ten fakt w stosownej rubryce tytułu wykonawczego.

W trakcie prowadzenia postępowania skargowego Dyrektor Izby Skarbowej we W. w piśmie z dnia [...] nr [...] poinformował K.L., iż w zaistniałym skomplikowanym stanie prawnym mając na celu prawidłowe rozpatrzenie sprawy, Strona powinna wnieść prawidłowo zarzuty na postępowanie egzekucyjne wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do ich rozpatrzenia. Mając na uwadze uchybienia w działaniu organu egzekucyjnego, organ nadzoru zobowiązał Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – S.M. do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów. Jak wynika z akt sprawy Strona wniosła ponownie w dniu [...] zarzuty na postępowanie egzekucyjne i w chwili obecnej toczy się postępowanie w tej sprawie przed właściwymi organami.

Po rozpatrzeniu wniosku Strony Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – S.M., wydał w dniu [...] postanowienie nr [...] na mocy którego uznał przedmiotowy wniosek za bezprzedmiotowy i umorzył postępowanie w sprawie. Organ egzekucyjny stwierdził bowiem, iż zobowiązanie objęte ww. tytułem wykonawczym zrealizowano w dniu [...] w skutek przekazania na konto organu egzekucyjnego przelewu pieniężnego od dłużnika zajętej wierzytelności, co pozwoliło na zakończenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

W dniu [...] Strona złożyła zażalenie na ww. postanowienie. W zażaleniu Strona wnosiła o uchylenie w całości postanowienia organu egzekucyjnego oraz o zwrot wyegzekwowanej kwoty podnosząc, iż wbrew twierdzeniu Urzędu Skarbowego postępowanie prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] ([...]) nie zostało zakończone w dniu [...] w następstwie zarachowania środków uzyskanych z zajęcia nadpłaty, lecz zostało wznowione postanowieniem Izby Skarbowej z dnia [...].

Dyrektor Izby Skarbowej we W. nie uwzględnił zarzutów zażalenia.

Określający formę orzeczeń wydawanych w zakresie postępowania egzekucyjnego w administracji art. 17 § 1 powoływanej na wstępie ustawy stanowi, iż o ile przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Natomiast przepis art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że w sprawach nieuregulowanych przez tę ustawę stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie, powoływany przepis art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, mający na mocy ww. przepisu zastosowanie w przedmiotowej sprawie, stanowi, iż gdy postępowanie stało się z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Po przeanalizowaniu całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej we W., nie dopatrzył się w działaniu organu egzekucyjnego nieprawidłowości proceduralnych i materialnoprawnych związanych z wydaniem zaskarżonego postanowienia, powodujących potrzebę wyeliminowania z obrotu prawnego ww. rozstrzygnięcia organu I instancji.

Jak ustalono, Strona wnioskiem z dnia [...] wszczęła postępowanie administracyjne, którego przedmiotem miało być, zgodnie z treścią precyzowanego późniejszymi pismami wniosku, umorzenie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Jednakże jak wynika z akt sprawy organ egzekucyjny zawiadomieniem nr [...] z dnia [...], zajął w Urzędzie Skarbowym W. – S. W. wierzytelność K. L. przypadającą zobowiązanej z tytułu zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2002. Przekazana w dniu [...] kwota w całości zaspokoiła roszczenie objęte w/w tytułem wykonawczym. W związku z powyższym postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego zakończono. Wypełniono jednocześnie w dniu [...] rubrykę K Zakończenie egzekucji przedmiotowego tytułu wykonawczego.

Zdaniem organu odwoławczego, w tym stanie prawnym, złożony w dniu [...] wniosek zobowiązanej o umorzenie postępowania egzekucyjnego ze względu na powyższe (zakończenie postępowania egzekucyjnego przez wyegzekwowanie należności) był bezprzedmiotowy. Aby prowadzić postępowanie administracyjne w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, postępowanie to, a także sama należność w nim dochodzona, w dniu wniesienia podania o umorzenie, winna istnieć, i być jeszcze nie wyegzekwowana. Zobowiązanie wygasa z chwilą jego zapłaty. Przedmiotowa należność została ściągnięta w trybie egzekucyjnym w dniu [...]. Wskutek tego zobowiązanie wygasło, jednocześnie zakończono także postępowanie egzekucyjne. Strona wnioskowała o umorzenie postępowania w piśmie z dnia [...], czyli po wyegzekwowaniu należności i zakończeniu prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie przepis art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że w sprawach nieuregulowanych przez tę ustawę stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku przepisem art. 105 § 1 ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, iż gdy postępowanie stało się z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

W przedmiotowej sprawie jak już wykazano, Strona wystąpiła o umorzenie postępowania po jego zakończeniu. Dlatego postępowanie było bezprzedmiotowe. Sytuacja ta jest odmienna od tej gdy Strona wnosi o umorzenie, a dopiero po złożeniu wniosku postępowanie egzekucyjne zostaje zakończone. W takich przypadkach postępowanie w chwili wszczęcia nie było bezprzedmiotowe. W tym przypadku od początku nie było jednak przedmiotu sprawy. Należność była uregulowana a postępowanie egzekucyjne zakończone. Dlatego zgodnie z normą przepisu art. 105 Kpa, skoro stwierdzono bezprzedmiotowość tego postępowania, umorzono je zasadnie.

Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10.06.1998 roku sygn. akt IV SA 1225/96, który stwierdził, iż przede wszystkim celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty. Jeżeli ten zasadniczy cel nie może zostać osiągnięty z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania, organ administracji wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, co powoduje, że nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty.

Dalej idące stanowisko zajął w podobnej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14.05.1998 roku sygn. akt I SA/Kr 1141/97, w którym stwierdził, że w myśl art. 105 § 1 Kpa gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji państwowej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Użycie przez ustawodawcę słowa "wydaje" a nie "może wydać" oznacza, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest obligatoryjne, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny. Tym bardziej należy więc tak postąpić gdy postępowanie od samego początku było bezprzedmiotowe. A jak wynika z materiału dowodowego sytuacja taka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Należy więc stwierdzić, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W.- S.M. dokonał rozstrzygnięcia w ramach, przyznanych mu przez ustawodawcę, uprawnień a dokonanym przez niego ustaleniom, w świetle materiału dowodowego, nie można zarzucić dowolności. Mając na uwadze powyższe orzecznictwo, wydaje się być słusznym pogląd reprezentowany przez organ egzekucyjny, iż merytoryczne rozpatrzenie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić jedynie przed jego zakończeniem poprzez uregulowanie dochodzonej należności przez wyegzekwowanie.

Odnosząc się natomiast do okoliczności podnoszonych przez zobowiązaną w zażaleniu, organ II instancji stwierdza, iż wszystkie inne okoliczności wskazane przez Stronę skarżącą w środku odwoławczym, nie mają znaczenia dla prawidłowości rozpatrzenia odwołania od postanowienia o umorzeniu postępowania wydanego przez organ I instancji w oparciu o art. 105 § 1 Kpa, zbadanie więc ich, nie ma znaczenia dla prawidłowego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy i w związku z tym nie będą one weryfikowane przez organ odwoławczy w tym trybie.

Jednocześnie organ odwoławczy poinformował Stronę skarżącą, iż jak już wyżej wskazano, w chwili obecnej w dalszym ciągu rozpatrywane są przez uprawnione organy zarzuty wniesione pismem Strony z dnia [...], a w przypadku pozytywnego ich rozstrzygnięcia i uznania, Strona będzie mogła wystąpić do wierzyciela posiadającego wyegzekwowane kwoty przekazane przez organ egzekucyjny tj. do Izby Wytrzeźwień we W. z wnioskiem o zwrot niesłusznie wyegzekwowanej kwoty wraz z odsetkami. Ponadto rozstrzygnięcie w sprawie zarzutów przesądzi, także kogo powinny obciążać koszty egzekucyjne powstałe w przedmiotowej sprawie.

W skardze na to postanowienie skarżąca stwierdziła, że postępowanie egzekucyjne wobec jej osoby zostało rozpoczęte [...]. wezwaniem do stawienia się w Urzędzie w sprawie wpłacenia należności skarbu państwa. W dniu [...] stawiła się osobiście w organie egzekucyjnym Urzędu gdzie poborca skarbowy zażądał wpłacenia bezpośrednio do jego rąk kwoty ponad [...]. Złożyła więc skargę do Naczelnika Urzędu oraz wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, oraz wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Korespondencja z Urzędem trwała w bezprawnie prowadzonym postępowaniem do dnia [...] - tego dnia otrzymała postanowienie z dnia [...] o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego wraz z tytułem wykonawczym, które zostało uchylone przez Dyrektora Izby Skarbowej.

Następnie otrzymała drugie już z kolei postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, na które złożyła zażalenie do Izby Skarbowej, która utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie Urzędu Skarbowego z dnia [...] postanowieniem z dnia [...].

Skarżąca wskazała, że wskutek perfidnej manipulacji przepisami prawa można dręczyć podatnika zagarniając bezprawnie jego pieniądze, prowadząc przez długi czas bezprawne postępowanie egzekucyjne, przy czym zasypując podatnika w obszernych postanowieniach paragrafami, artykułami itp. przepisami prawa wmówić, że to on właśnie jest winien i nie ma zupełnie racji, ponieważ nie zna prawa a rzeczywistość jest zupełnie inna.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W niniejszej sprawie organy podatkowe dopuściły się naruszenia art. 105 § 1 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), zwanej dalej również upea, stwierdzając, że prowadzone przez nie postępowanie jest bezprzedmiotowe, gdyż strona wystąpiła o jego umorzenie po jego zakończeniu. Do wadliwego zastosowania tych przepisów doszło w skutek naruszenia przepisów postępowania, a zwłaszcza art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 187 § 1 upea. Wadliwie bowiem organy podatkowe przyjęły, że strona o umorzenie postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie wystąpiła dopiero wnioskiem z dnia [...]. o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Jak bowiem skarżąca w piśmie tym wskazała, wniosek w tym przedmiocie złożyła już [...] (karta 24 akt administracyjnych sprawy), który był spowodowany faktycznie prowadzonymi już w stosunku do niej czynnościami egzekucyjnymi, aczkolwiek bez formalnego wszczęcia tegoż postępowania, z uwagi na brak doręczenia skarżącej tytułu wykonawczego. Skoro jednak organy miały świadomość złożenia takiego wniosku przez skarżącą, a jej wniosek z dnia [...] był jedynie – jak wynika też z jego treści - powtórzeniem jedynie (nawiązaniem) do tegoż wcześniejszego wniosku, bezpodstawnie przyjęło – z naruszeniem w tym przypadku art. 8 K.p.a. - że wniosek skarżącej jest spóźniony, a zatem postępowanie należy umorzyć jako bezprzedmiotowe.

Ponadto w niniejszej sprawie organy dopuściły się naruszenia art. 29 § 1 upea, poprzez brak zbadania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie i wywodzenie w stosunku do strony – z faktu przeprowadzenia tej egzekucji – negatywnych skutków.

Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy tytułu wykonawczego, Izba Wytrzeźwień wskazała, że aktem normatywnym stanowiącym podstawę do żądania w trybie egzekucyjnym odpłatności za pobyt w tej Izbie, było rozporządzenie Ministra zdrowia i opieki społecznej z dnia 23 października 1996 r. w sprawie trybu doprowadzania osób w stanie nietrzeźwości, organizacji izb wytrzeźwień i zakresu opieki zdrowotnej oraz zasad ustalania opłat związanych z doprowadzeniem i pobytem w izbie wytrzeźwień (Dz.U. Nr 126, poz. 611).

Tymczasem rozporządzenie to w wyniku nowelizacji ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 35, poz. 230 ze zm.) ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, ustawy o radiofonii i telewizji oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz.U. Nr 60, poz. 610), i ustanowienie nowej treści art. 42 ustawy nowelizowanej (por. art. 1 pkt 25 ustawy nowelizacyjnej z 27 kwietnia 2001 r.) – utraciło moc, poprzez utratę mocy jego ustawowej podstawy prawnej – z dniem 28 czerwca 2001 r., tzn. z dniem wejścia w życie art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, ustawy o radiofonii i telewizji oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 60, poz. 610).

Rozporządzenie Ministra zdrowia i opieki społecznej z dnia 23 października 1996 r. w sprawie trybu doprowadzania osób w stanie nietrzeźwości, organizacji izb wytrzeźwień i zakresu opieki zdrowotnej oraz zasad ustalania opłat związanych z doprowadzeniem i pobytem w izbie wytrzeźwień (Dz.U. Nr 126, poz. 611) zostało wydane na podstawie art. 42 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 35, poz. 230 ze zm.) o następującej treści: Minister - Szef Urzędu Rady Ministrów w porozumieniu z Ministrami Spraw Wewnętrznych oraz Zdrowia i Opieki Społecznej, w drodze rozporządzenia, określa tryb doprowadzania osób, o których mowa w art. 40, organizację izb wytrzeźwień i zakres opieki zdrowotnej oraz zasady ustalania opłat związanych z doprowadzeniem i pobytem w izbie wytrzeźwień lub w jednostce Policji.

Przepisem art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, ustawy o radiofonii i telewizji oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 60, poz. 610), art. 42 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 35, poz. 230 ze zm.) nadano poniższą treść:

1. Wobec osób przyjętych do izb wytrzeźwień, które stwarzają zagrożenie dla życia lub zdrowia własnego lub innej osoby, niszczą przedmioty znajdujące się w ich otoczeniu, może być zastosowany przymus bezpośredni, polegający na przytrzymywaniu lub unieruchomieniu.

2. Przytrzymywanie jest doraźnym, krótkotrwałym unieruchomieniem osoby z użyciem siły fizycznej.

3. Unieruchomienie jest dłużej trwającym obezwładnieniem osoby z użyciem pasów, uchwytów, prześcieradeł lub kaftana bezpieczeństwa.

4. Przymus bezpośredni może trwać tylko do czasu ustania przyczyn jego zastosowania.

5. Za doprowadzenie i pobyt w izbie wytrzeźwień lub jednostce Policji pobierane są opłaty.

6. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb doprowadzania i przyjmowania osób, o których mowa w art. 40, do izb wytrzeźwień, jednostek Policji, innych placówek utworzonych lub wskazanych przez jednostki samorządu terytorialnego oraz zwalniania z tych izb, jednostek i placówek, a także organizację izb wytrzeźwień oraz innych placówek, z uwzględnieniem wymagań dotyczących kwalifikacji pracowników i warunków technicznych pomieszczeń, zakres opieki zdrowotnej nad doprowadzonymi tam osobami oraz maksymalną wysokość opłat związanych z pobytem w izbie wytrzeźwień, innej placówce utworzonej lub wskazanej przez jednostkę samorządu terytorialnego lub w jednostce Policji.

Powyższa delegacja ustawowa z art. 42 ust. 6 wykonana została dopiero rozporządzeniem Ministra zdrowia z dnia 4 lutego 2004 r. w sprawie trybu doprowadzania, przyjmowania i zwalniania osób w stanie nietrzeźwości oraz organizacji izb wytrzeźwień i placówek utworzonych lub wskazanych przez jednostkę samorządu terytorialnego (Dz.U. Nr 20, poz. 192).

Taka sytuacja prawna wymagała zatem od organu egzekucyjnego zbadania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej na podstawie tak sformułowanego tytułu wykonawczego i możliwości prowadzenia o ten tytułu egzekucji wobec skarżącej.

W świetle powyższego, Sąd stwierdzając naruszenie przez organy skarbowe powyższych przepisów prawa materialnego (art. 105 § 1 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) oraz art. 29 § 1 tej ustawy przez ich błędne zastosowanie oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozważenia materiału dowodowego sprawy - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające go postanowienie organu I instancji.

Z uwagi na charakter uchylonych orzeczeń pominięto rozstrzygnięcie odnoszące się do wstrzymania ich wykonalności.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy przede wszystkim rozważyć dopuszczalność egzekucji w niniejszej sprawie i dopiero na tle poczynionych w tym zakresie ustaleń rozpoznać wniosek skarżącej w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).