Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1674/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
article: art. 104 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi K.J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Komendant Główny Policji wskazał, iż Komendant Powiatowy Policji w K. decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...], na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), odmówił [...] w stanie spoczynku K. J. przyznania prawa do ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji w wymiarze 96 godzin. Komendant Wojewódzki Policji w K., w wyniku rozpatrzenia odwołania zainteresowanego, decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i uzupełnił ją o art. 33 oraz art. 107 ustawy o Policji, zaś w pozostałej części rozstrzygnięcie Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] października 2011 r. utrzymał w mocy.

Na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lutego 2012 r. [...] w stanie spoczynku K. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 372/12 skargę oddalił. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 708/13 oddalił skargę kasacyjną K. J. wniesioną od powyższego wyroku Sądu I instancji.

Wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r. K. J. zwrócił się o wznowienie postępowania w przedmiocie jego prawa do ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji w wymiarze 96 godzin, zakończonego decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lutego 2012 r. Jednocześnie wskazał, że "(...) w razie występowania okoliczności wymagających przywrócenia terminu do wznowienia postępowania administracyjnego, wnoszę o uwzględnienie następujących okoliczności faktycznych i prawnych, uzasadniających przywrócenie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego i do wnioskowania o ponowne rozpoznanie mojej sprawy, bowiem podanie w tym zakresie zostało wniesione bez mojej winy, wobec ustalenia okoliczności dających podstawę wznowienia, w terminie uzasadniającym przywrócenie terminu wniesienia takiego podania (...)" tj., iż w dniu [...] kwietnia 2015 r. zapoznał się z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lutego 2015 r., natomiast w dniu 2 maja 2015 r. zapoznał się z treścią decyzji Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...].

Komendant Wojewódzki Policji w K. postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lutego 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] października 2011 r.

K. J. wniósł na ww. postanowienie zażalenie, w którym organowi I instancji zarzucił naruszenie art. 107 w zw. z art. 114 ustawy o Policji i wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt K 1/08, art. 190 Konstytucji RP, a także niewłaściwe zastosowanie "(...) wyroku WSA w Krakowie III SA/Kr 372/12 i wyroku NSA I OSK 708/13" oraz pominięcie dalszych wniosków dowodowych ze świadków. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i rozstrzygnięciem z dnia [...] września 2015 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznaczona jest zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Przywołując treść art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 145a § 1 i 2, art. 145b § 1, art. 148 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 149 § 1, 3 i 4 k.p.a., organ II instancji przybliżył instytucję wznowienia postępowania administracyjnego. Wskazał, iż do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania konieczna jest analiza treści wniosku o wznowienie i dokonanie oceny, czy z jego treści wynika oczywistość braku podstaw do wznowienia postępowania. Oczywistość braku przyczyn wznowienia postępowania może natomiast wystąpić w następujących przypadkach: gdy wniosek o wznowienie postępowania złożony został po terminie, gdy wniosek taki nie pochodzi od strony, gdy wnoszący podanie nie powołuje się na żadną podstawę wznowienia albo podstawa taka nie istnieje, bądź wskazaną we wniosku podstawą wznowienia postępowania jest wydanie decyzji w wyniku przestępstwa, a organ dysponuje prawomocnym wyrokiem uniewinniającym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1449/09, LEX nr 745025). Jeśli natomiast tak rozumiana oczywistość braku podstaw wznowienia występuje, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania.

Sytuacja taka, zdaniem organu odwoławczego, niewątpliwie ma miejsce w niniejszej sprawie. Z wniosku sierż. szt. w stanie spoczynku K. J. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lutego 2012 r. wynika jednoznacznie, iż został on złożony po terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a., bowiem argumenty na które się strona powołuje są de facto powieleniem treści twierdzeń podnoszonych przez niego w skardze na wskazane rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz skardze kasacyjnej na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 372/12.

Komendant Główny Policji podkreślił przy tym, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt K 1/08, na który powołuje się skarżący został uwzględniony przy rozpatrywaniu przez Komendanta Powiatowego Policji sprawy zakończonej w I instancji decyzją z dnia [...] października 2011 r. oraz przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. przy wydawaniu decyzji z dnia [...] lutego 2012 r., a także przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 372/12 i przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 708/13.

Jeżeli natomiast podstawą wznowienia postępowania ma być sytuacja opisana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a więc ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, to nie ulega wątpliwości: że termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania należy liczyć od dnia, w którym strona postępowania dowiedziała się o tych okolicznościach faktycznych lub dowodach. Przepis ten nie daje żadnych podstaw do tego, aby termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania liczyć od dnia, w którym strona postępowania dowiedziała się, że organ administracji/Sąd nie uwzględnił tych okoliczności lub dowodów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2083/11, publik. LEX nr 1340181).

Stwierdzenie więc wad będących przyczynami wznowienia postępowania decyzji skutkować powinno uwzględnieniem skargi, niezależnie od tego, czy dane naruszenie prawa ma wpływ na wynik sprawy. Jedynie w tych wypadkach możliwe jest uchylenie zaskarżonej decyzji w oderwaniu od faktu, czy stwierdzone naruszenie mogło albo nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Uregulowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma bowiem na względzie ochronę obiektywnego porządku prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1281/10). Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, zaś wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 170 i art. 171 powołanej ustawy procesowej).

Powyższe oznacza, iż w sytuacji oddalenia skargi następuje ograniczenie dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Dopuszczalne jest wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, co do której sąd administracyjny oddalił skargę, jeżeli po wyroku sądowym zostaną ujawnione lub wystąpią przesłanki do wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 7, 8 k.p.a. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 1988 r. sygn. akt I SA 981/87 zaś wskazano, iż brak jest przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną organu administracji państwowej, gdy skarga na tę decyzję została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny, a jako przesłanki wznowienia podano okoliczności, które temu Sądowi były znane.

Organ odwoławczy stwierdził, iż okoliczność zapadnięcia odmiennych rozstrzygnięć w sprawach dotyczących innych funkcjonariuszy oraz w innym stanie faktycznym nie może stanowić przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zaznaczył także, iż ani decyzja Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], ani wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 44/15 (orzeczenia te nie dotyczyły strony niniejszego postępowania) nie pozostawały w obrocie prawnym w dniu wydawania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. Pojawienie się natomiast nowej okoliczności po wydaniu ostatecznej decyzji może stanowić jedynie podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, a nie podstawę do wznowienia w tej sprawie. Wznowienie postępowania na podstawie okoliczności, które miały miejsce po wydaniu decyzji, stanowi natomiast rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 299/13).

Biorąc pod uwagę powyższe, a także fakt, iż [...]. w stanie spoczynku K. J. upatruje spełnienie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zawarciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 lutego 2015 r. III SA/Gd 44/15 tezy związanej z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt K 1/08 oraz wydaniem przez Komendanta Rejonowego Policji W. decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. dotyczącej innego byłego funkcjonariusza Policji, organ II instancji stwierdził, iż z wniosku wymienionego z dnia [...] maja 2015 r. w oczywisty sposób można wyprowadzić wywód o braku zaistnienia podstawy do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lutego 2012 r.

Jeżeli natomiast strona występując z żądaniem wznowienia postępowania nie wskazuje przesłanek, wznowienia postępowania, czy to poprzestając jedynie na wskazaniu przepisów k.p.a., czy też w ogóle nie uzasadniając wniosku, czy też wreszcie uzasadniając wniosek w sposób, który nawet bez głębszej analizy prowadzi do wniosku, że argumenty tam wskazane nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania, to właściwy do wznowienia postępowania organ administracji powinien odmówić wznowienia postępowania, przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II SA 686/13, publik. LEX nr 1401670).

Biorąc powyższe pod uwagę Komendant Główny Policji stwierdził brak podstaw do uwzględnienia wniosku strony i wydania postanowienia na podstawie art. 149 § 1 k.p.a.

Postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2015 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez K. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, w razie konieczności również postanowienia organu I instancji, oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ i jej załatwienie zgodnie z wymogami prawa, z uwzględnieniem przepisów ustawy zasadniczej, jak i w zw. z art. 190 Konstytucji RP wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt K 1/08, który wbrew stanowisku organu skarżonego, do chwili obecnej nie był w żadnym postępowaniu zastosowany.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż jego wniosek o wznowienie postępowania z dnia [...] maja 2015 r. zawiera dwie treści, dotyczące tej samej sprawy podmiotowej i przedmiotowej, czyli ponownego rozpoznania sprawy o przyznanie prawa do ekwiwalentu pieniężnego w zakresie pominiętym pierwotnie. Powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie był zastosowany w postępowaniu zwykłym, zatem decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., pomimo dokonania jej kontroli sądowoadministracyjnej, w związku z art. 190 Konstytucji, winna być z obiegu prawnego wyeliminowana, czy to w trybie art. 156 § 1 k.p.a., czy też innej czynności właściwego organu, albo uchylona w postępowaniu sądowoadministracyjnym na podstawie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, celem doprowadzenia do właściwego załatwienia sprawy należnego stronie ekwiwalentu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie celowości czy słuszności.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną.

Wskazać należy, iż wznowienie postępowania administracyjnego – jako szczególny rodzaj procedury umożliwiającej, w przypadkach prawem przewidzianych (art. 145 § 1, 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a.), wzruszenie ostatecznych indywidualnych aktów z zakresu administracji publicznej składa się z dwóch etapów. W pierwszym organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada przesłanki formalne niezbędne do uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych – co w przypadku wznowienia postępowania na żądanie strony – oznacza badanie, czy inicjatywa w sprawie wznowienia pochodzi od osoby mającej czynną legitymację procesową, czy wniosek złożono z zachowaniem terminów określonych w art. 148 i art. 145a § 2 k.p.a., a także czy wskazano przyczynę wznowienia postępowania z katalogu ujętego w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Jeżeli wstępne postępowanie wyjaśniające wykaże, że żądanie wznowienia pochodzi bezspornie od osoby nie mającej przymiotu strony w danym postępowaniu albo, że wniosek został złożony po upływie ustawowych terminów, albo wnioskodawca nie podał ustawowej przyczyny wznowienia postępowania, właściwy organ wydaje postanowienie odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 3 k.p.a.). Gdy nie zaistnieje żadna z wymienionych okoliczności, organ ten wznawia postępowanie administracyjne w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.), które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.).

W drugim etapie postępowania organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania przechodzi do badania przyczyn wznowienia, a po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie podejmuje jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 k.p.a., tj. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a., albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 , art. 145a lub art. 145b k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Z przywołanych unormowań wynika, że w pierwszym etapie organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania nie analizuje przyczyn wznowienia, gdyż jego kompetencje w tej fazie proceduralnej sprowadzają się jedynie do ustalenia, czy wnioskodawca wskazał przynajmniej jedną z ustawowych przyczyn uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych. Powinność zbadania przyczyn wznowienia aktualizuje się dopiero w drugim etapie postępowania, a więc po wydaniu postanowienia wznawiającego postępowanie, które stanowi podstawę do przeprowadzania postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.).

Odnosząc poczynione uwagi do rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że organy orzekające w pierwszym etapie postępowania, o którym mowa w art. 149 k.p.a. wyjaśniły i ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący swój wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywne godziny służby w Policji w K. w wymiarze 96 godzin, zakończonej decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2011 r., której prawidłowość została potwierdzona ostatecznym orzeczeniem sądowym, oparł na pojawieniu się nowych okoliczności w sprawie, którymi są wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 44/15 oraz decyzja Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] na mocy której funkcjonariuszowi Policji w stanie spoczynku przyznano ekwiwalent pieniężny za ponadnormatywny czas służby. W przedmiotowych orzeczeniach powołano się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lutego 2010 r. o sygn. akt K 1/08 i stwierdzono, iż sprawa przedmiotowego ekwiwalentu nie ulega przedawnieniu. Z tych też faktów skarżący wywodzi, iż w jego sprawie naruszono przepisy prawa.

Z treści przedmiotowego wniosku wynika, iż skarżący żąda wznowienia postępowania z uwagi na pojawienie się, jego zdaniem, istotnych dla sprawy wypłaty przedmiotowego ekwiwalentu okoliczności, które ujawnione zostały już po wydaniu decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji (z dnia [...] października 2011 r.) i choć nie dotyczyły sprawy zainteresowanego, to z zapisów powołanego wyżej wyroku i decyzji wynika, iż sprawa skarżącego została załatwiona z naruszeniem prawa. Znamienne jest w sprawie to, iż skarżący nie podał na jakiej podstawie z art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. żąda on wznowienia postępowania. Wywodząc jednak z treści wniosku, iż stronie może chodzi o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy wskazać, że przepis ten stanowi, iż wznawia się postępowanie, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Po pierwsze, okoliczności (czy też dowody), na które powołuje się skarżący, nie istniały w dacie orzekania przez organ w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, którego to wznowienia postępowania domaga się skarżący. Po drugie, wydanie w sprawie indywidualnej innego podmiotu orzeczenia o określonej treść, nie stanowi przesłanki wznowienia w rozumieniu art. 145 § 1 k.p.a. Już pobieżna analiza wniosku strony prowadzi do konstatacji, iż skarżący w istocie nie wskazał w nim ustawowej przesłanki wznowienia. Oznacza to, iż w toku czynności wstępnych organ prawidłowo przyjął, że w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zainicjowanej wnioskiem skarżącego nie zachodzi przesłanka przedmiotowa wznowienia, a to oznacza, iż był on władny wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.

Trzeba mieć na względzie, iż postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym obarczonym pewnym rygoryzmem procesowym, do którego wymogów strona powinna się zastosować. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1999/12 (publik. LEX nr 1452837), iż organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi we wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw nie wskazanych przez stronę. Skoro zatem strona nie wykazał podstawy, na jakiej domaga się wznowienia postępowania administracyjnego, to organ nie mógł jej uzupełnić "z urzędu" i wznowić postępowania zgodnie z jej wolą.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.