Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 674/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48, art. 49
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant ref. staż. Patryk Wernio, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa Transportowo–Handlowego "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...], zwanego dalej również "skarżącym", od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ pierwszej instancji w ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. nakazał skarżącemu rozbiórkę rozbudowanej części budynku garażowo-biurowego wykonanej w warunkach samowoli budowlanej, zlokalizowanej na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] i obejmującej działkę nr ewid. [...] obręb [...], stanowiącą współwłasność [...] i Przedsiębiorstwa Transportowo–Handlowego "[...]" sp. z o.o. oraz na nieruchomości obejmującej działkę nr ewid. [...] obręb [...] stanowiącą własność miasta [...].

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Od dnia 24 października 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prowadzi postępowanie w przedmiocie legalności robót budowlanych wykonanych przez skarżącego na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Roboty te polegały na rozbudowie istniejącego budynku garażowo-biurowego poprzez wybudowanie nowych fundamentów betonowych, ścian z betonu komórkowego oraz stropów. Powstały w ten sposób budynek ma wymiary: długość 31,81 m i szerokość 7,24 m (elewacja południowa) oraz 7,02 m (elewacja północna). W rozbudowanej części znajdują się dwa pomieszczenia jedno bez stropu natomiast drugie od strony północnej ze stropem konstrukcji żelbetowej. Wysokość pomieszczenia ze stropem mierzona od istniejącego podkładu betonowego do przyklejonego od spodu styropianu wynosi 4,53 m, natomiast szerokość wewnętrzna pomieszczenia ze stropem wynosi 8,94 m.

Po wszczęciu przez powiatowy organ nadzoru budowlanego w dniu [...] grudnia 2012 r. postępowania administracyjnego w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych ustalono, że prace były prowadzone bez uzyskania pozwolenia na budowę. Stwierdzono również, że w stosunku do ww. działek nr ewid. [...] i [...] obręb [...] zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, inwestorom były także przekazywane dokumenty potwierdzające wyrażenie zgody na wykonanie budynku garażowego w granicy z działką nr ewid. [...] będącą własnością miasta [...], a niektóre kwestie własnościowe zostały uregulowane orzeczeniami sądów powszechnych w przedmiocie zasiedzenia. Stwierdzono jednak, że częściowa lokalizacja obiektu na działce nr ewid. [...] narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzono również niezgodność rozbudowy z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. nr 75, poz.690 z późn. zm.), zwanego dalej "Rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych".

Z uwagi na powyższe, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że nie ma możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem poprzez czynności prawne i na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nakazał skarżącemu dokonanie rozbiórki wykonanej w warunkach samowoli budowlanej rozbudowanej części budynku garażowo-biurowego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W latach 2013-2014 postępowanie w przedmiocie legalności ww. rozbudowy było zawieszone ze względu na toczące się postępowanie przed Sądem Rejonowym w [...] w sprawie faktycznego przebiegu granicy między działką nr [...] a działką nr [...] obręb [...] oraz stwierdzenia zasiedzenia części działki nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., sygn. akt I Ns [...] Sąd Rejonowy w [...] oddalił wnioski Przedsiębiorstwa Transportowo–Handlowego "[...]" sp. z o.o., [...] oraz [...] o zasiedzenie, a Sąd Okręgowy w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., sygn. akt V Ca [...] oddalił apelację od postanowienia Sądu Rejonowego.

Mając na uwadze poczynione ustalenia oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie organ pierwszej instancji stwierdzono, że:

1) rozbudowa budynku garażowo-biurowego dokonana w czwartym kwartale 2012 r. w warunkach samowoli budowlanej, tj.: bez wymaganego przepisami prawa budowlanego pozwolenia na budowę na terenie działek nr ewid. [...] i [...] obręb [...];

2) rozbudowa prowadzona w warunkach samowoli budowlanej nie była połączona konstrukcyjnie z istniejącą częścią obiektu;

3) częściowa lokalizacja obiektu na działce o nr geod. [...] narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2012 r.;

4) rozbudowana część budynku na całej długości i jednocześnie o szerokości 1,02 m - 1,24 m znajduje się na działce o nr geod. [...], czym narusza prawo własności, bowiem działka ta jest własnością miasta [...];

5) doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem wymagałoby dokonania rozbiórki części obiektu wybudowanego na terenie działki nr ewid. [...] stanowiącej własność miasta [...], która zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego posiada inne przeznaczenie

6) rozbiórka części obiektu byłaby też niezbędna dla doprowadzenia części budynku zlokalizowanej na terenie działki nr ewid. [...] do stanu zgodnego z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W wyniku rozbiórki pozostałaby część obiektu o szerokości ok. 3 m.

W związku z powyższym organ nadzoru budowlanego podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, że nie ma możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. W konsekwencji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał skarżącemu rozbiórkę rozbudowanej części budynku garażowo-biurowego zlokalizowanej na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], na działce nr ewid. [...] obręb [...], stanowiącej współwłasność [...] i skarżącego oraz działce nr ewid. [...] obręb [...] stanowiącej własność miasta [...].

Organ pierwszej instancji wydał wskazaną decyzję na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 48 ust. 4 oraz art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., zwanej dalej "pr.bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a.".

W dniu 19 grudnia 2015 r. skarżący złożył odwołanie od powyżej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

Skarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj.:

a) wyrażonej w art. 6 k.p.a. zasady praworządności stanowiącej odzwierciedlenie art. 7 Konstytucji RP;

b) wyrażonych w art. 7 k.p.a. zasad: kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu, prawdy obiektywnej oraz uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli w związku z art. 77 i nast. k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do ponownego orzeczenia nakazu rozbiórki mimo że istniała i istnieje możliwość wdrożenia przez organ procedury postępowania legalizacyjnego;

c) wyrażonych w art. 8 k.p.a. zasad: pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz oddziaływania państwa na świadomość i kulturę prawa obywateli oraz

d) art. 107 § 1 k.p.a. poprzez m.in. wydanie skarżonej decyzji bez przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego w sprawie, jak również podjęcia przez organ czynności, bez podania w uzasadnieniu skarżonej decyzji podstaw prawnych, w tym: przeprowadzenia ponownej kontroli w terenie przy udziale biegłego geodety oraz przedstawiciela Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Wydziału Geodezji Urzędu Miasta na okoliczność zmniejszenia powierzchni działki [...], biegłego rzeczoznawcy budowlanego w zakresie ustalenia, czy rozbudowa pomieszczeń garażowo-biurowych jest na stałe konstrukcyjnie związana ze starym budynkiem oraz ustalenia, czy rozbudowa była wykonana na starym fundamencie zbudowanym w latach 1960-tych przez poprzednich użytkowników działki nr ewid. [...] na granicy z działką Urzędu Miasta [...], a także ustaleń odnośnie braku możliwości doprowadzenia przedmiotowej rozbudowy do stanu zgodnego z prawem oraz jej niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

2. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

a) art. 48 ust. 1 pr.bud. poprzez jego zastosowanie oraz art. 48 ust. 2 pr.bud. poprzez jego niezastosowanie w sprawie w zw. z § 12 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w związku z przyjęciem przez organ, że doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem wymaga rozbiórki części obiektu (18 m2) wybudowanego na terenie działki nr [...];

b) art. 48 ust. 2 pr.bud. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu przez organ błędnej oceny zgodności dokonanej rozbudowy z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

c) art. 48 ust. 1 pr.bud. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu tego przepisu w aktualnym brzmieniu w sytuacji, podczas gdy część robót, które organ zakwalifikował jako samowolną rozbudowę (fundament na granicy działek [...] i [...]) została wykonana przed 1996 r., a więc do oceny skutków tej samowoli winny być zastosowane przepisy uprzednio obowiązujące;

d) art. 48 ust. 1 pr.bud. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na oznaczeniu przedmiotu rozbiórki w sposób nieprecyzyjny, co czyni skarżoną decyzję praktycznie niewykonalną.

Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powołaną na wstępie decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego. Decyzja organu drugiej instancji została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 pr.bud.

W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżona decyzja organu powiatowego jest prawidłowa.

Organ drugiej instancji zwrócił uwagę, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta [...] postanowieniem nr [...] nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia odpowiednich dokumentów celem legalizacji przedmiotowego obiektu. Do dnia wydania skarżonej decyzji zobowiązany nie przedłożył stosownych dokumentów. W związku z tym organ powiatowy zobligowany był do zastosowania trybu przewidzianego w art. 48 ust. 4 pr.bud. Organ administracji nie może bowiem wyręczać inwestora, który dopuścił się samowoli budowlanej, z obowiązku przygotowania dokumentacji dla potrzeb postępowania legalizacyjnego.

W opinii organu wojewódzkiego argumenty podnoszone w odwołaniu nie wskazują wnoszą nowych okoliczności, które mogłyby stanowić usprawiedliwienie dla niewykonania obowiązku nałożonego postanowieniem nr [...]. Bezzasadne są również zarzuty naruszenia przez organ art. 7 i 77 k.p.a.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji skarżący złożył w dniu [...] marca 2016 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...]. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżonej decyzji organu drugiej instancji skarżący zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, w tym podstawowych zasad procedury administracyjnej, a mianowicie:

a) art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 i nast., art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez wydanie skarżonej decyzji bez rozpatrzenia w sposób należyty materiału dowodowego, co doprowadziło do poczynienia przez organ ustaleń w sposób sprzeczny ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a w konsekwencji do orzeczenia nakazu rozbiórki;

b) art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak rozważenia przez organ drugiej instancji zarzutów podniesionych w odwołaniu i brak odniesienia się do nich w uzasadnieniu skarżonej decyzji;

c) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy nakaz rozbiórki w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji nie wykonał wskazań organu odwoławczego zawartych w uzasadnieniu poprzednio wydanej w sprawie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] maja 2013 r.;

2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów:

a) art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 pr.bud. poprzez jego zastosowanie w sprawie oraz art. 49 ust. 1 i 3 w zw. z art. 48 ust. 2 tej ustawy poprzez jego niezastosowanie i orzeczenie nakazu rozbiórki wykonanej rozbudowy w całości, w sytuacji, gdy brak było podstaw do takiego rozstrzygnięcia, m.in. dlatego, że fundamenty zostały wykonane przed 1996 r.;

b) art. 48 ust. 1 pr.bud. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie polegające na oznaczeniu w sentencji decyzji przedmiotu rozbiórki w sposób nieprecyzyjny, co czyni skarżoną decyzję praktycznie niewykonalną;

c) art. 48 ust. 2 pr.bud. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu przez organ oceny zgodności dokonanej rozbudowy z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (przyjętym uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2012 r., która weszła w życie dopiero w grudniu 2012 r.) w sytuacji, gdy ocena taka winna być dokonana w świetle postanowień planu obowiązującego w momencie wykonywania robót budowlanych związanych z przedmiotową rozbudową.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 133 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), kontrola sądu administracyjnego polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy.

Oznacza to, że sąd administracyjny z zasady nie bada wszystkich aspektów wydania określonego aktu administracyjnego, w tym zasadności i celowości jego wydania, stopnia realizacji określonych wartości i trafności przyjętych w nim rozwiązań, jeśli nie przesądzają one bezpośrednio o interesach konkretnej strony, ani też skutków społecznych danego aktu. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organowi administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdza, że skarga na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nakazującą rozbiórkę samowolnie dokonanej rozbudowy garaży, jest bezzasadna.

Sąd stwierdził, że kluczową okolicznością w sprawie było przeprowadzenie w drugiej połowie 2012 r. robót budowlanych i rozbudowa istniejących garaży bez zatwierdzenia projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę. Okoliczność ta jest bezsporna. Nie może też jej podważać oświadczenie skarżącego złożone na rozprawie, że niezbędne dokumenty były "prawie gotowe". W ówczesnym stanie rzeczy nie było oczywiste, czy decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2008 r. o warunkach zabudowy jest ostateczna, czy nie. Zostało to potwierdzone dopiero w początku 2013 r. Równocześnie inwestor wiedział, bądź choćby powinien wiedzieć, że w dniu [...] października 2012 r., a więc gdy prace nad rozbudową były już podjęte, ale niezakończone, Rada Miasta [...] uchwałą nr [...] przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z którego wynikało, że istnieje co najmniej wątpliwość odnosząca się do dopuszczalności prowadzenia prac budowlanych na terenie (choćby o szerokości 1 m.) stanowiącym działkę nr ewid. [...] stanowiącą własność miasta [...] i przeznaczoną pod infrastrukturę komunalną, a nie pod zabudowę przemysłowo-usługową, np. garaże.

W tym okresie nie były też rozstrzygnięte dwie sprawy sądowe o zasiedzenie przez skarżącą (i inne osoby) nieruchomości pozostających w zarządzie komunalnym. Później okazało się, że w jednej z tych spraw sąd powszechny stwierdził zasiedzenie określonej nieruchomości będącej przedmiotem posiadania (współposiadania) przez skarżącego, ale w drugiej właściwy sąd wniosek oddalił.

Skarżący jako inwestor powinien być świadom tych istotnych wątpliwości prawnych i nie powinien podejmować robót budowlanych. Wątpliwości te były przedmiotem późniejszego postępowania prowadzącego m.in. do nałożenia na skarżącego obowiązku wstrzymania prac budowlanych, a następnie nakazu rozbiórki (decyzja PINB nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r.). Nawet uchylenie przez [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nakazu rozbiórki i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji nie uzasadniało twierdzenia skarżącego, że postępuje zgodnie z prawem. Podobnie nie mógł być skuteczny argument, że ściany rozbudowanego garażu zostały zbudowane na istniejących od kilku czy kilkunastu lat fundamentach. Sam fakt istnienia fundamentów nie przesądzał bowiem o legalności ich wybudowania i dopuszczalności kontynuowania rozbudowy.

Należy też zwrócić uwagę, że wskazany nakaz rozbiórki z 2013 r. został wydany na podstawie art. 48 pr.bud., a zatem skarżący powinien podjęć działania mające na celu doprowadzenie podjętej inwestycji do stanu zgodnego z prawem. W szczególności skarżący nie potrafi wykazać, że w 2013 r. i później dokonał wszystkich możliwych czynności, które składałyby się na postępowanie legalizacyjne wszczęte przez powiatowy organ nadzoru budowlanego. Nie bez przyczyny organ drugiej instancji zwraca uwagę, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia określonych dokumentów celem legalizacji przedmiotowej rozbudowy budynków garażowych. Do dnia wydania decyzji organu powiatowego jako organu pierwszej instancji skarżący nie przedłożył stosownych dokumentów.

W tym ostatnim przypadku argumenty skarżącego uzasadniające jego zaniechanie nie mogą być uznane za zasługujące na uwzględnienie. Nie przemawia na rzecz skarżącego fakt, że już wówczas legalizacja rozbudowy wymagałaby rozbiórki części dokonanej rozbudowy (w zakresie zajęcia przez skarżącego wąskiego pasa działki nr ewid. [...] będącego własnością miasta [...]). Rozbiórka fragmentu pozwalałby na legalizację tej części rozbudowy, która mieści się na działce nr ewid. [...]. Podobnie nie może być uznany za przekonujący argument, że obowiązek zapłacenia przez skarżącego opłaty legalizacyjnej jest trudny (niemożliwy) do wykonania ze względu na złą sytuację finansową skarżącego. Nie można wreszcie uznać argumentu, że pełna legalizacja rozbudowy nie była możliwa lub że organ powiatowy administracji nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, gdyż w tym czasie toczyły się postępowania administracyjne i spory sądowe między skarżącym (i innymi osobami) a miastem [...] o granice działek nr ewid. [...] i [...]. Rozstrzyganie o prawie własności poszczególnych nieruchomości bądź ich części nie leży w kompetencji organów nadzoru budowlanego, które co do zasady są zobowiązane uznawać stan prawny przyjęty w danym momencie bez względu na ewentualne roszczenia bądź zarzuty. Orzecznictwo sądów administracyjnych oraz nauka prawa zgodnie przyjmują pogląd, że samowoli budowlanej nie może sanować wcześniejsza zgoda właściciela terenu, na którym został zrealizowany obiekt budowlany bez wymaganego pozwolenia na budowę (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2001 r., sygn. akt SA/Bk 889/01). Również wytoczenie powództwa przed sądem powszechnym na podstawie przepisów prawa cywilnego nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2002 r., II SA/Łd 1832/98; także: A. Gliniecki, Komentarz do art. 48, w: Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, Wydanie 1., Warszawa 2012, s. 431).

W świetle powyższych ustaleń znajdujących zresztą swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że bezzasadny jest zarzut skarżącego, że decyzja ta została oparta na naruszeniu art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 pr.bud. poprzez jego zastosowanie w sprawie oraz art. 49 ust. 1 i 3 w zw. z art. 48 ust. 2 pr.bud. poprzez jego niezastosowanie, gdyż organ pierwszej instancji nie miał podstaw, aby kierować się zarysem fundamentów wykonanych przed 1996 r., ale miał obowiązek wydać decyzję na podstawie przepisów obowiązujących w chwili rozstrzygania sprawy. Brak pozwolenia na budowę oraz niewykonanie przez skarżącego obowiązków nałożonych na niego w procesie legalizacji sprawiało, że organ nie miał podstaw do wydania innej treści.

Analogicznie, skarżący nie wykazał, że doszło do naruszenia art. 48 ust. 2 pr.bud. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie polegające na dokonaniu przez organ oceny zgodności dokonanej rozbudowy z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (przyjętym uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2012 r., a nie planem obowiązującym w momencie wykonywania robót budowlanych związanych z przedmiotową rozbudową. W orzecznictwie sądów administracyjnych bez zastrzeżeń przyjmowany jest pogląd, że art. 48 ust. 1 pkt 1 pr.bud. nie dotyczy planu obowiązującego w dacie budowy, ale planu obowiązującego w dacie podejmowania decyzji legalizacyjnej bądź decyzji o rozbiórce (patrz np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 2319/15, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 854/15.

Skarżący nie ma zatem racji zarzucając organowi drugiej instancji naruszenie art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 i nast., art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez wydanie skarżonej decyzji bez rozpatrzenia w sposób należyty materiału dowodowego, jak również że błędnie zinterpretował i zastosował przepisy o charakterze materialnoprawnym.

Sąd nie może również podzielić opinii skarżącego, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia art. 48 ust. 1 pr.bud. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na oznaczeniu w sentencji decyzji przedmiotu rozbiórki w sposób nieprecyzyjny, co czyni skarżoną decyzję praktycznie niewykonalną. Zarówno z językowego brzmienia sentencji decyzji, jak i wcześniejszego przebiegu postępowania, w tym niedokonania przez skarżącego częściowej rozbiórki, wynika jasno, że obowiązkiem skarżącego jest obecnie dokonanie rozbiórki całej rozbudowy zrealizowanej samowolnie na terenie działki ewid. [...], jak i na ternie działki nr ewid. [...], należącej do skarżącego.

Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga całkowicie niezasadna.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1259, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji