Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 111/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tadeusz Cysek po rozpoznaniu w dniu 24 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1339/05 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a: – oddalić zażalenie– U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1339/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek M. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2005 r. nr [...] Decyzja ta nakładała na skarżącego w szczególności z powołaniem art. 167 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135) karę pieniężną w wysokości 13 642,59 zł. ,co stanowiło kwotę jednomiesięcznego wynagrodzenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podkreślił, że nie dopatrzył się we wniosku skarżącego ani w uzasadnieniu przesłanek, które zostały określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) – dalej: p.p.s.a. - które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumenty przedstawione przez skarżącego nie zostały poparte dostatecznymi dowodami. Strona skarżąca wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 194 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy p.p.s.a. zażalenie na to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że znaczną szkodą dla skarżącego jest utrata miesięcznego wynagrodzenia, m.in. niezbędnego do utrzymania skarżącego i dwu i pół letniego dziecka. Szkodę spowoduje również zapłata kwot na ubezpieczenie i zaliczki na podatek dochodowy w miesiącu, w którym egzekwowana będzie należna kwota kary. W piśmie z dnia 17 października 2005 r. skarżący podniósł, iż jest w "ciężkiej sytuacji finansowej" z uwagi na tymczasowe aresztowanie i pozbawienie wynagrodzenia za pracę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli kasacyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu zażaleniowym poddane zostało postanowienie Sądu I instancji wydane w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprowadzona w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zastosowanie wyjątkowego rozwiązania wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności. Podnieść również należy, iż wprawdzie przy rozpoznawaniu przez sąd administracyjny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (lub czynności) nie wiąże w pełni zasada skargowości, ale nie może to oznaczać zwolnienia wnioskodawcy (szczególnie reprezentowanego przez pełnomocnika zawodowego) z przedstawiania okoliczności mogących przemawiać w konkretnej sprawie za spełnieniem przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosił w szczególności, że wymierzona decyzją kara pieniężna jest równą jego miesięcznemu wynagrodzeniu, z którego utrzymuje on siebie i rodzinę. Zapłata kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi narazi zatem skarżącego na znaczny uszczerbek finansowy. Samo akcentowanie tych kwestii nie może być uznane za równoważne z powołaniem się na przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest oczywiste, że wymierzenie kary pieniężnej ze swej istoty powoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego". "Uszczerbek finansowy" ponoszony przez stronę przy wymierzaniu kary pieniężnej – nawet znaczny – nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też tym bardziej spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Również wskazanie przez skarżącego na fakt utrzymywania z wynagrodzenia za pracę siebie i rodziny i ciężką sytuację finansową nie mogło być wystarczające do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentując swój wniosek skarżący bardzo ogólnikowo bowiem nawiązywał do jego sytuacji rodzinnej i majątkowej (wypowiedź ta nie ma cech wyczerpującego przedstawienia tej sytuacji) oraz nie podjął żadnej próby skonkretyzowanego wykazania, że wymierzona kara pieniężna spowoduje zagrożenie braku możliwości zaspokojenia niezbędnych wydatków. Zwrócić przy tym wypada uwagę na fakt istnienia ograniczeń w prowadzeniu egzekucji administracyjnej (por. art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji – choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem egzekucji. Pogorszenie jednak warunków egzystencji to jeszcze nie powód aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia, oddalając je na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.


UZASADNIENIE

P O S T A N O W I E N I E

Dnia 24 października 2005 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

w składzie:

Sędzia NSA Tadeusz Cysek

po rozpoznaniu w dniu 24 października 2005 r.

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej

zażalenia M. K.

na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 9 sierpnia 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1339/05

o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

w sprawie ze skargi M. K.

na decyzję Ministra Zdrowia

z dnia 12 maja 2005 r. Nr [...]

w przedmiocie kary pieniężnej

p o s t a n a w i a:

– oddalić zażalenie–

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1339/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek M. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2005 r. nr [...]. Decyzja ta nakładała na skarżącego w szczególności z powołaniem art. 167 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135) karę pieniężną w wysokości 13 642,59 zł. ,co stanowiło kwotę jednomiesięcznego wynagrodzenia.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podkreślił, że nie dopatrzył się we wniosku skarżącego ani w uzasadnieniu przesłanek, które zostały określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) – dalej: p.p.s.a. - które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumenty przedstawione przez skarżącego nie zostały poparte dostatecznymi dowodami.

Strona skarżąca wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 194 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy p.p.s.a. zażalenie na to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że znaczną szkodą dla skarżącego jest utrata miesięcznego wynagrodzenia, m.in. niezbędnego do utrzymania skarżącego i dwu i pół letniego dziecka. Szkodę spowoduje również zapłata kwot na ubezpieczenie i zaliczki na podatek dochodowy w miesiącu, w którym egzekwowana będzie należna kwota kary.

W piśmie z dnia 17 października 2005 r. skarżący podniósł, iż jest w "ciężkiej sytuacji finansowej" z uwagi na tymczasowe aresztowanie i pozbawienie wynagrodzenia za pracę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontroli kasacyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu zażaleniowym poddane zostało postanowienie Sądu I instancji wydane w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wprowadzona w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zastosowanie wyjątkowego rozwiązania wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności.

Podnieść również należy, iż wprawdzie przy rozpoznawaniu przez sąd administracyjny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (lub czynności) nie wiąże w pełni zasada skargowości, ale nie może to oznaczać zwolnienia wnioskodawcy (szczególnie reprezentowanego przez pełnomocnika zawodowego) z przedstawiania okoliczności mogących przemawiać w konkretnej sprawie za spełnieniem przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosił w szczególności, że wymierzona decyzją kara pieniężna jest równą jego miesięcznemu wynagrodzeniu, z którego utrzymuje on siebie i rodzinę. Zapłata kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi narazi zatem skarżącego na znaczny uszczerbek finansowy.

Samo akcentowanie tych kwestii nie może być uznane za równoważne z powołaniem się na przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jest oczywiste, że wymierzenie kary pieniężnej ze swej istoty powoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego". "Uszczerbek finansowy" ponoszony przez stronę przy wymierzaniu kary pieniężnej – nawet znaczny – nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też tym bardziej spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Również wskazanie przez skarżącego na fakt utrzymywania z wynagrodzenia za pracę siebie i rodziny i ciężką sytuację finansową nie mogło być wystarczające do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Argumentując swój wniosek skarżący bardzo ogólnikowo bowiem nawiązywał do jego sytuacji rodzinnej i majątkowej (wypowiedź ta nie ma cech wyczerpującego przedstawienia tej sytuacji) oraz nie podjął żadnej próby skonkretyzowanego wykazania, że wymierzona kara pieniężna spowoduje zagrożenie braku możliwości zaspokojenia niezbędnych wydatków.

Zwrócić przy tym wypada uwagę na fakt istnienia ograniczeń w prowadzeniu egzekucji administracyjnej (por. art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji – choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem egzekucji. Pogorszenie jednak warunków egzystencji to jeszcze nie powód aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia, oddalając je na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.