Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2193/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 130a ust. 6
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant ref. staż. Kamil Mazański, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] na uchwałę Rady Powiatu [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdów z dróg powiatu [...] i ich przechowywania na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu z drogi w 2018 roku. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały


UZASADNIENIE

I.

Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] wywiedzioną do tutejszego Sądu skargą z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] zakwestionował uchwałę Rady Powiatu [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdów z dróg powiatu [...] i ich przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu z drogi w 2018 roku (Dz. Urz. Woj. [...] z 2017 r., poz. [...] - dalej również jako uchwała).

Zarzucił wydanie wskazanej uchwały z rażącym naruszeniem art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 128 ze zm., aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm. - dalej jako p.r.d.), ponieważ Rada Powiatu w swoim działaniu nie kierowała się ustawową przesłanką uwarunkowań rynku miejscowego, które kształtują koszty usuwania i przechowywania pojazdów na terenie powiatu [...], a potrzebą zapewnienia wpływów do budżetu powiatu.

Na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) wniósł o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej uchwały.

Zdaniem Prokuratora uchwała zapadła z naruszeniem art. 130 a ust. 6 p.r.d., ponieważ kwoty w niej wskazane ustalone zostały na podstawie innych niż ustawowe przesłanek i są niezgodne z realnymi kosztami usuwania i przechowywania pojazdów wynikającymi z uwarunkowań rynkowych na terenie powiatu [...].

Przepis art. 130a ust. 6 p.r.d. wymienia dwie przesłanki którymi rady powiatu powinny się kierować przy podejmowaniu tego rodzaju aktów prawa miejscowego a mianowicie: konieczność sprawnej realizacji zadań oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze powiatu. Ustawodawca ograniczył tym sposobem dowolność rad powiatu i warunkowanie opłat usuwania i przechowywania pojazdów ze względów na potrzeby zapewnienia jednostkom samorządu terytorialnego dochodów.

Postanowienia uchwały powinny uwzględnić rzeczywistą wysokość nakładów poniesionych przez powiat w związku z wykonywaniem przekazanych zadań, jednak nie wykraczać poza ustawowe ramy. Wysokość rzeczywistych nakładów jakie poniósł powiat można określić na podstawie umowy zawartej z zewnętrznym podmiotem, któremu zlecono usuwanie i przechowywanie pojazdów. Zgodnie z umową Nr [...] koszty, które poniósł powiat są wyraźnie niższe niż kwoty określone w zaskarżonej uchwale. Jednostkowe kwoty za poszczególne działania nie są tożsame z opłatami uchwalonymi w akcie prawa miejscowego. Kwoty złotowe przedstawione w umowie między powiatem a wykonawcą wyznaczone są na niższym poziomie niż te w uchwale. Różnice takie wskazują na działania powiatu wykraczające poza upoważnienie ustawowe.

Z uzasadnienia projektu zaskarżonej uchwały wynika, że stawki zostały ustalone na wyższym poziomie, ponieważ zgodnie z art. 130a ust. 6b i 6c p.r.d. maksymalne stawki opłat ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy, zaś stawki obowiązujące w 2018 roku zostały określone w obwieszczeniu Ministra Rozwojów i Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P. z 2017 r., poz. 772) i wzrosły w stosunku do roku poprzedniego.

Błędną wykładnią art. 130a ust. 6 p.r.d. jest także przyjęcie, że wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu, podczas gdy usunięcie to nie następuje, generuje koszty, które zostają odrębnie określone w uchwale rady powiaty i które powinien ponieść właściciel pojazdu. Naliczanie opłat za samo przyjęcie zgłoszenia dyspozycji usunięcia pojazdu jest znacznym wykroczeniem poza zakres ustawowego upoważnienia. Prawo o ruchu drogowym precyzuje, że koszty ponoszone przez rady powiatu są związane z usuwaniem i przechowywaniem pojazdów, a nie z przyjmowaniem zgłoszeń i to tego rodzaju działania powinny być wycenione w uchwale rady. W § 2 uchwały zostały wymienione koszty związane z samym przyjęciem dyspozycji, która nie została wykonana. Poprzez zawarcie takiej adnotacji Rada ponownie przekroczyła swoje uprawnienia.

II.

W odpowiedzi na skargę Rada Powiaty [...] wniosła o jej oddalenie.

Wskazała, że w związku z tym, że Powiat [...] nie posiada własnego parkingu strzeżonego dla odholowywanych pojazdów zadanie to zostało zrealizowane zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych.

Z powodu braku konkurencji, jedyny przedsiębiorca przystępujący do ogłoszonego przetargu, w złożonej ofercie zaniżył stawki za odholowywanie i przechowywanie pojazdów, których od lat nie usuwano z dróg Powiatu [...], natomiast za pojazdy, na które wydawane są dyspozycje usunięcia pojazdu ustalił bardzo wysokie stawki.

Powiat [...] nie uzyskuje dochodu z tytułu opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów. Koszty poniesione przez tę jednostkę samorządu terytorialnego w okresie luty-lipiec 2018 r. kształtują się na poziomie 10.349,70 zł zaś pozyskane od właścicieli pojazdów dochody wyniosły 10.226 zł.

Ustawodawca przesądził o maksymalnej wysokości opłat natomiast do uregulowania w drodze uchwały rady powiatu pozostawił określenie konkretnej wysokości tych opłat, w granicach opłat maksymalnych.

Błędnie wskazano w skardze, iż w § 2 uchwały wymienione są koszty związane z samym przyjęciem dyspozycji. W przepisie tym wskazano stawki w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu jedynie w przypadku jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów. Jednocześnie w § 4 pkt 4 umowy z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] z przedsiębiorcą świadczącym usługi usuwania pojazdów z dróg Powiatu [...] i prowadzenia parkingu strzeżonego, koszty powstałe w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu właściciel pojazdu ponosi bezpośrednio na rzecz przedsiębiorcy według stawek określonych w ww. uchwale. Z powyższego wynika, że w § 2 uchwały nie określono kosztów związanych z samym przyjęciem dyspozycji.

Rada Powiatu [...] podejmując uchwałę poczyniła ustalenia w zakresie kosztów usuwania pojazdów i przechowywania ich na parkingach na terenie powiatu [...]. Ponadto w uzasadnieniu przedmiotowej uchwały nie zostało zawarte jakiekolwiek stwierdzenie, iż wprowadzenie w życie proponowanych stawek w uchwale powinno skutkować utrzymaniem dochodów do budżetu Powiatu [...] z tytułu usuwania i przechowywania pojazdów na poziomie z 2017 roku, co zdaniem Rady oznacza, że nie był brany pod uwagę warunek fiskalny.

Wysokość stawek opłat w ocenie Rady nie została określana w sposób arbitralny, w oderwaniu od rzeczywistych wydatków wiązanych z holowaniem i przechowywaniem pojazdów.

Dodatkowo Rada podniosła, iż przewidziany ustawowo (w art. 130a ust. 6 p.r.d.) zakres kształtowania opłat, w szczególności kryterium sprawnej realizacji zadań przewiduje uznanie administracyjne. Rada działała w warunkach luzu decyzyjnego.

Bezsporne jest, że stawki uchwalone nie przekraczają stawek maksymalnych. Zasada kalkulacji stawki z uwzględnieniem przesłanki sprawnej realizacji zadań, została przez ustawodawcę pozostawiona swobodnemu uznaniu rady, która działa w warunkach znajomości specyfiki rynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

III.

Skarga jest zasadna, choć częściowo z innych powodów niż w niej przytoczone.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż w myśl art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Przepis ten pozostaje w pewnym związku funkcjonalnym z art. 79 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 995 ze zm.), stosownie do którego nieważna jest uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem.

Wskazana sankcja nieważności, jako następstwo naruszenia prawa, nie została przez ustawodawcę szerzej doprecyzowana co do rodzaju koniecznego naruszenia prawa, które prowadziłoby do jej zastosowania. Przepisy ustawy o samorządzie powiatowym przewidują jednak w istocie dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą wystąpić w następstwie podjętych aktów organów powiatu. Po pierwsze, mogą to być naruszenia istotne po drugie, naruszenia nieistotne (por. art. 79 ust. 4 ustawy o samorządzie powiatowym - rozumiany a contrario).

Z uwagi na brak definicji istotnego/nieistotnego naruszenia prawa Sąd zwraca uwagę, iż za "istotne" uznać należy takie uchybienie, które prowadzi do skutków, które nie mogą zostać zaakceptowane w demokratycznym państwie prawna. Do nich zalicza się więc m.in. naruszenie przepisów ustrojowych oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Za istotne naruszenie prawa uznaje się naruszenia np. w zakresie podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podjęcia uchwały. Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić zatem wówczas, gdy akt ten pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym.

Idąc dalej Sąd zauważa również, iż w myśl regulacji określonych w art. 50 § 1, art. 52 § 1 i art. 53 § 3 p.p.s.a. prokurator może zaskarżyć uchwałę jednostki samorządu terytorialnego do sądu administracyjnego. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że do skargi prokuratora nie mają zastosowania ograniczenia wynikające z art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym (zob. na zasadzie analogii orzecznictwo do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Legitymacja prokuratora do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie jest zatem ograniczona żadnymi przesłankami, byleby nie brał on udziału w postępowaniu administracyjnym (przy tworzeniu wskazanej uchwały udziału takiego niewątpliwie nie brał). Prokurator wnosi więc skargę w sprawie dotyczącej interesów innych osób (nawet generalnych) i jedyną podstawą jego legitymacji jest potrzeba ochrony obiektywnego porządku prawnego. Nie ma on zatem obowiązku kierowania wezwania do usunięcia naruszenia prawa (po nowelizacji prawa obowiązującej od dnia 1 czerwca 2017 r. wymóg ten w ogóle zniesiono) ani wykazania naruszenia interesu prawnego określonej jednostki bądź interesu społecznego.

Tym samym skarga Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] na powołaną w sentencji wyroku uchwałę jest formalnie dopuszczalna.

IV.

Zaskarżona uchwała stanowi niewątpliwie akt prawa miejscowego, określając zakres obowiązku ponoszenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów na terenie powiatu [...]. Jej adresatami są osoby określone w sposób generalny (m.in. każdy kto "spełni" przesłankę odholowania lub przechowywania pojazdu), dotyczy sytuacji powtarzalnych, a jej charakter bez wątpienia jest normatywny, ogólny i abstrakcyjny. W myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji RP akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Zgodnie natomiast z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. To ustawa określa zatem zasady, tryb i zakres wydawania aktów prawa miejscowego. Na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, organy powiatu stanowiąc akty prawa miejscowego zobowiązane są działać na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach.

Zaskarżoną uchwałę wydano na podstawie art. 12 pkt 11, art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym oraz art. 130a ust. 6 p.r.d.

Zgodnie z art. 130a ust. 6 p.r.d. stanowiącego materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały, rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z dróg oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat za usuwanie pojazdów z dróg i przechowywanie pojazdów na parkingu oraz wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu. Wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu. Wysokość opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów nie może przekraczać maksymalnej wysokości stawek kwotowych opłat, ustalonych w art. 130a ust. 6a.

Maksymalne stawki opłat ustalone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku kalendarzowym ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (art. 130a ust. 6b p.r.d.). Na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "[...]" maksymalne stawki opłat, z uwzględnieniem zasady waloryzacji, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych (art. 130a ust. 6c).

Minister Rozwoju i Finansów obwieszczeniem z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M. P. z 2017 r., poz. [...]) określił wysokość stawek maksymalnych. Niewątpliwie stawki przyjęte w kwestionowanej przez Prokuratora uchwale nie przekraczają górnych limitów wyznaczonych wskazanym obwieszczeniem.

Jak już wskazano, ustalając wysokość stawek na dany rok rada powiatu winna kierować się wyłącznie: koniecznością sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z dróg i przechowywania tych pojazdów na parkingach strzeżonych oraz kosztami usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Żadne inne przesłanki nie mogą wpłynąć na sposób realizowania upoważnienia ustawowego.

Uchwała rady powiatu regulująca wskazaną problematykę będzie więc zgodna z prawem wtedy, gdy jej treść zdeterminowana zostanie wyłącznie koniecznością sprawnej realizacji ciążących na powiecie zadań oraz kosztami usuwania i przechowywania pojazdów na jego obszarze, a nie innymi okolicznościami, przy czym nie budzi wątpliwości, iż wysokość przyjętych stawek musi być wypadkową tych dwóch elementów oraz nie może przekraczać stawek maksymalnych (nawet jeżeli analiza rynku miejscowego wskazuje na ich możliwe przekroczenie).

W ocenie Sądu zaskarżona uchwała narusza rażąco przepisy dotyczące jej podejmowania.

Po pierwsze, co wynika z nadesłanych dokumentów, brak jest przed podjęciem uchwały nie tyle rzetelnej, co jakiejkolwiek analizy stanu rynku miejscowego (na terenie powiatu [...]) w zakresie cen za usługi holowania pojazdów i ich przechowywania na parkingach strzeżonych. Z analizy nadesłanych dokumentów wynika, iż uchwałę podjęto w dniu 6 września 2017 r., zaś zapytania ofertowe w prowadzonej procedurze zamówień publicznych rozesłano do potencjalnie zainteresowanych podmiotów w grudniu 2017 r. Jest więc oczywiste, iż w dacie podejmowania uchwały organ nie rozpoznał należycie miejscowego rynku.

Za niewystarczające należy uznać samo przeprowadzenie post factum procedury przetargowej. Rada powiatu powinna była organizacyjnie zadbać o to, aby w dniu podejmowania uchwały dysponować danymi o rzeczywistych kosztach holowania i przechowywania pojazdów. Dobrą, a jednocześnie wymaganą prawem praktyką byłoby zatem podejmowanie uchwały dopiero po rozeznaniu rynku, a nadto po rozpisaniu i rozstrzygnięciu procedury zamówienia publicznego. Wówczas byłaby pewność co do właściwego zbadania rynku miejscowego. Sąd nie ma jakichkolwiek wątpliwości, iż w takiej sytuacji nawet stawki w wysokości maksymalnie określonej w obwieszczeniu mogłyby zostać zastosowane, byleby znajdowały odzwierciedlenie w przeprowadzonym wcześniej rozeznaniu rynku.

Tym samym ustalenie stawki opłat (za holowanie, przechowywanie i odstąpienie od wydanej dyspozycji) bez ustalenia cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów, narusza procedury podejmowania zaskarżonej uchwały i stanowi przekroczenie kompetencji określonej w art. 130a ust. 6 p.r.d. To, że stawki te nie pokrywają wszystkich kosztów jakie ponosi z tego tytułu powiat nie oznacza, że Rada ma dowolność w ustaleniu ich na wskazanym poziomie, bez wcześniejszej analizy rynku (w niniejszej sprawie w ogóle jej brak). W art. 130a ust. 6 p.r.d. ustawodawca przyznał radzie powiatu kompetencję do tworzenia prawa miejscowego, jednak z koniecznością uwzględnienia przytoczonych już kryteriów. Ustalane koszty muszą być odpowiednikiem cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów pobierane przez podmioty je świadczące komercyjnie na terenie powiatu.

Z przedłożonych wraz ze skargą dokumentów oraz z lakonicznego uzasadnienia uchwały (o którym w dalszej części) nie wynika, jakimi przesłankami kierowała się Rada podejmując kwestionowaną uchwałę. Stanowi to samoistne i istotne naruszenie procedury podejmowania tego aktu (brak w istocie w dacie podejmowania uchwały analizy miejscowego rynku - nastąpiło to dopiero w grudniu 2017 roku). Przed datą podjęcia uchwały organ ani nie analizował kosztów odholowania pojazdów, ani kosztów ich przechowywania. Brak jest także podania powodów określenia, na wskazanym w § 2 uchwały poziomie, kosztów odstąpienia od dyspozycji usunięcia pojazdu.

Wskazane naruszenie art. 130a ust. 6 p.r.d. skutkuje zdaniem Sądu nieważnością zaskarżonej uchwały.

Po drugie, Sąd podziela zdanie Prokuratora, że uzasadnienie projektu zaskarżonej uchwały jako motywy przyjęcia maksymalnych stawek wskazuje w istocie na chęć zapewnienia jak najwyższych wpływów do budżetu (przez takie należy także rozumieć nieuszczuplanie budżetu obowiązkami ciążącymi na powiecie). Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika bowiem, czym kierował się organ stanowiący ustalając stawki opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu, a także za odstąpienie od dyspozycji. W 2-stronicowym uzasadnieniu uchwały (jej projektu) brak jest - jak wskazano - informacji jakimi danymi o cenach z terenu powiatu [...] (bądź powiatów sąsiednich) dysponowała Rada w dacie podjęcia uchwały. Poza wymienieniem przepisów prawa określających obowiązki powiatu związane z odholowywaniem pojazdów i przyczynami takiego działania, w końcowej części sformułowano informację, o wzroście stawek określonych w obwieszczeniu Ministra Rozwoju i Finansów, a zatem o konieczności - jak należy przyjąć - podniesienia stawek określonych w uchwale na rok 2018. Takie stanowisko, w połączeniu z wcześniejszymi uwagami, słusznie traktowane jest przez Skarżącego jako chęć zabezpieczenia interesów budżetowych.

Chęć zapewnienie jak najwyższych wpływów do budżetu powiatu wykracza poza przesłanki materialne wymienione w art. 130a ust. 6 p.r.d. Z tego też powodu podjęta uchwała jest również nieważna.

Po trzecie, Sąd zwraca uwagę na okoliczność nie mającą wprawdzie wpływu na samą ważność uchwały, jednakże kierunkowo wskazującą na intencje organu wydającego ten akt prawa miejscowego. Otóż pomimo podjętej uchwały i określenia poziomu maksymalnych stawek na poziomie np. za usunięcie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5t w wysokości 480 zł, w konkretnych przypadkach (zobrazowanych stosowną dokumentacją kasową przedłożoną do sprawy), powiat pobierał kwoty wyższe (powiększone o wynikający z umowy zawartej z przedsiębiorcą podatek). O ile jest to kwestia związana z prawidłowym wykonaniem uchwały, a więc nie powiązaną wprost z przyjętymi w niej regulacjami (stawkami) o tyle działanie takie, w okolicznościach ustalonych przez Sąd, wskazuje na charakter działań rady powiatu (istotnie niezgodny z przepisami prawa).

Nie ma natomiast racji Prokurator twierdząc, iż powiat określił w § 2 uchwały stawki za samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdów. Z treści tego zapisu wprost wynika, iż chodzi o ustalenie wysokości stawek kwotowych kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu, jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie tych kosztów. Sam zapis nie jest więc wadliwy i mieści się w uprawnieniu ustawowym do określenia tego rodzaju kosztów (vide art. 130a ust. 6 w zw. z art. 130a ust. 2a p.r.d.). Jednakowoż z uwagi na wskazany już brak jakiegokolwiek uzasadnienia uchwały w tym zakresie co do przyjętej stawki, także i ta jej regulacja jest nieważna.

W powyższej sytuacji, Sąd działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości.