Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 22/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 43a ust. 1 i 2, art. 43 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 43 poz 226
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na akt Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do nieodpłatnego udostępniania programu oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Aktem z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, stosując art. 43a ust. 2 w związku z art. 43a ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 ze zm.), wezwał T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. do nieodpłatnego udostępniania programów "[...]" oraz "[...]" Spółce N. Sp. z o.o. z siedzibą w W., rozprowadzającej programy w ramach usługi świadczonej w serwisie [...] w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wyjaśnił, że zgodnie z art. 43 ust. 2 ww. ustawy o radiofonii i telewizji, nadawca, który rozpowszechnia program wymieniony w ust. 1, nie może odmówić operatorowi rozprowadzającemu program w sieci telekomunikacyjnej, o której mowa w ust. 1, zgody na rozprowadzanie tego programu, ani też uzależnić udzielenia takiej zgody od uiszczenia jakiegokolwiek wynagrodzenia, w tym w szczególności z tytułu udzielenia koncesji za korzystanie z nadania. Przepis art. 43a ust. 1 ww. ustawy wskazuje, że nadawca, który rozpowszechnia program wymieniony w art. 43 ust. 1, jest obowiązany do nieodpłatnego udostępniania tego programu na wniosek operatora rozprowadzającego program, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Artykuł 4 pkt 29 ww. ustawy o radiofonii i telewizji odsyła w zakresie pojęcia "system teleinformatyczny" do ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1422 ze zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 3 tej ustawy, system teleinformatyczny to zespół współpracujących ze sobą urządzeń informatycznych i oprogramowania, zapewniający przetwarzanie i przechowywanie, a także wysyłanie i odbieranie danych poprzez sieci telekomunikacyjne za pomocą właściwego dla danego rodzaju sieci telekomunikacyjnego urządzenia końcowego, w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 243 ze zm.). Rozprowadzanie programów w ramach usługi świadczonej w serwisie [...] przez Spółkę N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. spełnia kryterium sieci telekomunikacyjnej, a testy oferowanej przez Spółkę usługi wykazały, iż podmiot zagwarantował, że programy rozprowadzane będą w sposób nienaruszający udzielonego prawa, tzn. na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

Powyższy akt został doręczony T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w dniu [...] września 2015 r.

Pismem z dnia [...] października 2015 r. T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wezwała Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji do usunięcia naruszenia prawa, podnosząc, że KRRiT powinna podjąć działania uniemożliwiające funkcjonowanie podmiotom rozprowadzającym w sieci internetowej programy telewizyjne bez posiadania do nich jakichkolwiek praw autorskich lub pokrewnych, a tym samym powinna przeciwdziałać próbom pozornej legalizacji powyższego procederu. Zdaniem T., brak jest zatem podstaw do nieodpłatnego udostępniania programów "[...]" i "[...]" Spółce N. Sp. z o.o. z siedzibą w W., a tym samym nie ma także podstaw do kierowania wobec T. wezwania w trybie art. 43a ust. 2 ww. ustawy o radiofonii i telewizji.

Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji poinformował T. Sp. z o.o. z siedzibą w W., że wezwanie, jakie zostało skierowane do Spółki nie ma charakteru aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), lecz jest jedynie czynnością faktyczną, podejmowaną po stwierdzeniu przez Przewodniczącego KRRiT, że obowiązek udostępniania programów ma zastosowanie w konkretnym przypadku. Nadawcy nie przysługuje żaden środek prawny przeciwko takiemu wezwaniu, co oznacza, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest prawnie skuteczne.

W dniu [...] grudnia 2015 r. T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. sformułowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na akt Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] września 2015 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Spółka wskazała, że przedmiotowe wezwanie jest aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, toteż podlega zaskarżeniu do Sądu. Ponieważ organ pozostawił wezwanie do usunięcia naruszenia prawa bez odpowiedzi, toteż wydany akt powinien zostać wyeliminowany z obrotu prawnego jako rażąco naruszający prawo. Skarżąca podniosła zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, w tym: art. 43 ust. 1 i art. 43a ust. 2 ww. ustawy o radiofonii i telewizji, poprzez wydanie wezwania przez Wicedyrektora Departamentu Regulacji KRRiT – K. Z., zamiast przez Przewodniczącego KRRiT, co narusza zasadę praworządności, zawartą w art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.); art. 7, art. 10 i art. 11 kpa, poprzez nieprzeprowadzenie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy.

Zdaniem Spółki, zobowiązanie jej do udostępniania programów "[...]" oraz "[...]" Spółce N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. za pośrednictwem internetowego serwisu [...] jest zmuszaniem nadawcy, pod rygorem wielomilionowych kar, przewidzianych w art. 53 ust. 1 ww. ustawy o radiofonii i telewizji, do łamania praw autorskich nie tylko wobec podmiotów krajowych, lecz także wobec największych światowych koncernów medialnych, biorąc pod uwagę fakt, że T. Sp. z o.o. nie posiada do wszystkich audycji wchodzących w skład programów "[...]" oraz "[...]" praw pozwalających na korzystanie z nich w Internecie. Tym samym - w ocenie skarżącej Spółki - wezwanie rażąco narusza prawo, toteż zaskarżony akt powinien zostać wyeliminowany z obrotu prawnego.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wniósł o jej odrzucenie, argumentując, że zaskarżone wezwanie nie jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, i z tego względu nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Zaskarżone wezwanie jest bowiem czynnością faktyczną, jaką organ podejmuje w celu wykonania przez nadawcę względem operatora obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 15 marca 2016 r. strona skarżąca podtrzymała stanowisko zawarte w skardze, natomiast organ zgłosił alternatywny wniosek o oddalenie skargi, zaś Spółka N. Sp. z o.o. z siedzibą w W., będąca uczestnikiem niniejszego postępowania, podobnie jak organ, wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wprawdzie wnioski organu i uczestnika o odrzucenie skargi zostały zgłoszone w alternatywie z wnioskami o jej oddalenie, niemniej jednak w takiej sytuacji Sąd nie może przejść do merytorycznych rozważań bez dokonania oceny pod kątem dopuszczalności skargi. W pierwszej kolejności konieczne jest bowiem wykazanie, że poddane kontroli sądowej wezwanie jest aktem (lub czynnością) z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o czym stanowi art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Zgodnie z brzmieniem art. 43a ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1531 ze zm.), jeżeli nadawca nie wykonał obowiązku polegającego na nieodpłatnym udostępnianiu programu, Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, na wniosek operatora rozprowadzającego program, wzywa nadawcę do udostępnienia tego programu temu operatorowi, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Z powołanego przepisu wynika, że wezwanie podejmowane jest w sytuacji, gdy nadawca nie wykonał obowiązku polegającego na nieodpłatnym udostępnianiu programu. Zatem wezwanie w istocie zmierza do zrealizowania obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jako że art. 43a ust. 1 powyższej ustawy nakłada tenże obowiązek. Nadawca, który rozpowszechnia program, wymieniony w art. 43 ust. 1, jest bowiem obowiązany do nieodpłatnego udostępniania tego programu na wniosek operatora rozprowadzającego program, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli więc nadawca nie wykonuje wskazanego obowiązku, wezwanie Przewodniczącego KRRiT ma służyć jego realizacji. Wezwanie nie nakłada więc żadnych obowiązków, lecz zmierza jedynie do wykonania wskazanego w ustawie obowiązku.

W art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrolą sądów administracyjnych objęto inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. "Wynikanie" uprawnień lub obowiązków z "przepisów prawa", w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obejmuje zarówno pośrednie, jak i bezpośrednie oparcie uprawnienia lub obowiązku na przepisie prawa. Co do zasady - chodzi wszak o takie przejawy działalności administracji publicznej, które dotyczą uprawnień lub obowiązków zawartych w obowiązujących przepisach.

Skoro zatem omawiane wezwanie dotyczy realizacji obowiązku wynikającego z przepisu prawa z zakresu administracji publicznej, to tym samym spełnione jest zarówno kryterium przedmiotowe, jak i podmiotowe, objęte treścią art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy, które to kryteria pozwalają uznać, iż wezwanie to jest aktem, o którym mowa w tym przepisie. Nie powinno bowiem budzić wątpliwości, że wezwanie to wynika z zakresu działania administracji publicznej i jest adresowane względem konkretnego nadawcy w celu wypełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, polegającego na nieodpłatnym udostępnianiu programu.

Z art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że wymienione akty i czynności muszą mieć charakter publicznoprawny. Zaskarżony akt ma charakter publicznoprawny, przy czym istotne jest, że nie jest on kwalifikowanym aktem administracyjnym (decyzją, postanowieniem), bowiem nie rozstrzyga w sposób władczy o prawach lub obowiązkach strony, lecz jedynie zmierza do zrealizowania przez nadawcę określonego obowiązku ustawowego. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają akty i czynności inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc niemające charakteru decyzji lub postanowień. Zaskarżony akt nie ma charakteru decyzji, gdyż nie rozstrzyga o prawach lub obowiązkach strony, a jedynie zmierza do zrealizowania określonego w samej ustawie obowiązku, czyli wynikającego z przepisu prawa.

Akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Konieczne więc jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Akty i czynności podejmowane są na podstawie przepisów prawa, które nie wymagają autorytatywnej konkretyzacji, lecz jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W odróżnieniu od decyzji administracyjnej, zaskarżony akt nie ma charakteru oświadczenia woli organu administracji publicznej, a jedynie stanowi jego oświadczenie wiedzy o niewykonaniu obowiązku, który powinien być zrealizowany. Z kolei treścią takiego oświadczenia wiedzy jest wezwanie służące realizacji ustawowego obowiązku, polegającego na nieodpłatnym udostępnianiu programu, wobec niewykonania tegoż obowiązku, czyli niezrealizowania ustawowej powinności - art. 43a ust. 1 ww. ustawy o radiofonii i telewizji.

Przyjąć zatem należy, że zaskarżone wezwanie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] jest aktem z zakresu administracji publicznej, dotyczącym obowiązku wynikającego z treści powyższego przepisu prawa, a zatem podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Toteż - wbrew stanowisku organu i uczestnika postępowania - skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna. Oceny tej nie może zmieniać prezentowana w odpowiedzi na skargę argumentacja organu dotycząca zaleceń pokontrolnych, jako tych, które nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, bowiem przedmiot zaleceń pokontrolnych, w odróżnieniu od zaskarżonego aktu, nie dotyczy praw lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zalecenia pokontrolne formułowane są tylko na podstawie ustaleń kontroli i określają jedynie uchybienia, jakich kontrolowany podmiot się dopuścił.

Przechodząc do merytorycznych rozważań, należy zaznaczyć, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność aktu administracyjnego z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Najdalej idącym zarzutem skargi jest zarzut bezskuteczności zaskarżonego aktu, wywodzony z faktu, że akt ten został wydany i podpisany przez Wicedyrektora Departamentu Regulacji w Biurze Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji – K. Z., zamiast przez Przewodniczącego KRRiT. Jednakże nie można przyjąć, by zarzut ten był trafny. Ze złożonego do akt sądowych upoważnienia z dnia 4 grudnia 2014 r. wynika bowiem, że Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji upoważnił Wicedyrektora Departamentu Regulacji w Biurze Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji – K. Z., w punkcie 7 tego upoważnienia do wzywania nadawców na podstawie art. 43a ust. 2 ww. ustawy o radiofonii i telewizji. Toteż uznać należy, że podpisane przez Wicedyrektora Departamentu Regulacji w Biurze Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji – K. Z., wezwanie, podjęte w trybie tego przepisu, zostało prawidłowo wydane w imieniu Przewodniczącego KRRiT. Nie można wobec tego zgodzić się z zarzutem, że zaskarżony akt jest bezskuteczny.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 ww. ustawy o radiofonii i telewizji, operator rozprowadzający program, z wyłączeniem podmiotu rozprowadzającego program w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną w multipleksie, jest obowiązany do rozprowadzania programów "Telewizja Polska I", "Telewizja Polska II" i jednego regionalnego programu telewizyjnego rozpowszechnianego przez Telewizję Polską S.A. oraz programów rozpowszechnianych w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej (Dz. U. Nr 153, poz. 903 oraz z 2012 r. poz. 1456) na podstawie koncesji na rozpowszechnianie tych programów w sposób analogowy drogą rozsiewczą naziemną przez Telewizję Polsat S.A., TVN S.A., Polskie Media S.A., Telewizję Puls Sp. z o.o. W przypadku operatora rozprowadzającego programy w sieciach telekomunikacyjnych innych niż wykorzystywane do rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub rozsiewczego satelitarnego obowiązek rozprowadzania regionalnego programu telewizyjnego dotyczy regionalnego programu telewizyjnego właściwego dla danego obszaru. Nadawca, który rozpowszechnia program, wymieniony w ust. 1, nie może odmówić operatorowi rozprowadzającemu program w sieci telekomunikacyjnej, o której mowa w ust. 1, zgody na rozprowadzanie tego programu, ani też nie może uzależnić udzielenia takiej zgody od uiszczania jakiegokolwiek wynagrodzenia, w tym w szczególności z tytułu udzielenia licencji za korzystanie z nadania (ust. 2). Przewodniczący Krajowej Rady przeprowadza ocenę realizacji obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie rzadziej niż raz na dwa lata, kierując się interesem społecznym w zakresie dostarczania informacji, udostępniania dóbr kultury i sztuki, ułatwiania korzystania z oświaty, sportu i dorobku nauki i upowszechniania edukacji obywatelskiej (ust. 3).

Z kolei stosownie do treści art. 43a ust. 1 i 2 powyższej ustawy, nadawca, który rozpowszechnia program, wymieniony w art. 43 ust. 1, jest obowiązany do nieodpłatnego udostępniania tego programu na wniosek operatora rozprowadzającego program, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli nadawca nie wykonał obowiązku polegającego na nieodpłatnym udostępnianiu programu, Przewodniczący Krajowej Rady, na wniosek operatora rozprowadzającego program, wzywa nadawcę do udostępnienia tego programu temu operatorowi, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

Skarżąca Spółka sama przyznaje, że nie zrealizowała ciążącego na niej obowiązku wynikającego z art. 43a ust. 1 ww. ustawy o radiofonii i telewizji. Jak już zostało zaznaczone wyżej, zaskarżone wezwanie jest aktem zmierzającym do zrealizowania obowiązku, który nie został wykonany przez nadawcę. Wprawdzie skarżąca twierdzi, że niezrealizowanie przez nią ustawowego obowiązku wynika z okoliczności, które - w jej ocenie - uniemożliwiają rozpowszechnianie programów w sieci telekomunikacyjnej, niemniej jednak powoływane przez stronę okoliczności nie mogą być kwalifikowane w kategoriach przeszkody w realizacji tegoż obowiązku. Kontrola Sądu w niniejszej sprawie obejmuje tylko legalność zaskarżonego aktu, natomiast jej przedmiotem nie może być jego celowość, jako że Sąd nie orzeka według reguł słusznościowych, lecz ocenia, czy wezwanie na moment jego wydania było prawnie uzasadnione w świetle art. 43a ust. 2 ww. ustawy o radiofonii i telewizji. Innymi słowy, Sąd w tym postępowaniu bada tylko, czy spełnione zostały przesłanki uprawniające Przewodniczącego KRRiT do podjęcia zaskarżonego aktu.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo zastosował art. 43a ust. 2 w związku z art. 43a ust. 1 ww. ustawy o radiofonii i telewizji, w pełni zasadnie uznając, że skarżąca nie wykonała spoczywającego na niej obowiązku. Nadawca, który rozpowszechnia program, wymieniony w art. 43 ust. 1, ma obowiązek nieodpłatnie udostępnić program na wniosek operatora rozprowadzającego program, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Skoro Spółka, będąc nadawcą, nie wykonała obowiązku polegającego na nieodpłatnym udostępnianiu programu, to Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji miał podstawy, by na wniosek uczestnika, a więc operatora rozprowadzającego program, wezwać skarżącą do udostępnienia tego programu temu operatorowi, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Sąd podziela przy tym stanowisko organu, że rozprowadzanie programów w ramach usługi świadczonej w serwisie [...] przez Spółkę N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. spełnia kryterium sieci telekomunikacyjnej. Z kolei jeśli testy oferowanej przez skarżącą Spółkę usługi wykazały, iż operator zagwarantował, że programy rozprowadzane będą w sposób nienaruszający udzielonego prawa, tzn. na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, to również i w tym zakresie brak jest podstaw do kwestionowania zaskarżonego aktu.

W takim stanie rzeczy, zaskarżony akt należy uznać za prawidłowy, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Zupełnie nietrafne są zarzuty naruszenia przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), ponieważ przepisy tego Kodeksu mają zastosowanie jedynie w indywidualnych sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, natomiast nie mają zastosowania do aktów (lub czynności) z zakresu administracji publicznej dotyczących praw lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.