Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1106/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par.3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "strona". "spółka") zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji odbije się na jej kondycji finansowej i nie pozostanie bez wpływu na płynność finansową spółki. Strona podkreśliła, iż ewentualne uwzględnienie skargi skutkować będzie koniecznością przywrócenia przez organ stanu poprzedniego poprzez dokonanie zwrotu wymierzonej skarżącej kary pieniężnej. W takim zaś stanie rzeczy skarżąca zostanie pozbawiona możliwości dysponowania sumą uiszczonej kary pieniężnej na czas trwania postępowań w przedmiocie zwrotu tych należności, co w ocenie skarżącej świadczy o tym, iż w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ponadto Spółka wywodząc zasadność swojego wniosku wskazała, iż WSA w Gdańsku i WSA w Kielcach w sprawach o tożsamym przedmiocie podzielają jej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Oceniając wniosek skarżącej, w pierwszej kolejności zauważyć należy, że w świetle ww. przepisu, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Stąd też przekonanie skarżącej o zasadności podniesionych zarzutów, nie może stanowić skutecznego argumentu w kwestii wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej na czas trwania postępowania sądowego.

Zaznaczyć również trzeba, że w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poza podkreśleniem wysokiego prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonej decyzji na skutek podniesionych zarzutów, których Sąd na tym etapie rozpoznawania sprawy nie bierze pod rozwagę, strona skarżąca powołała się wyłącznie na fakt, iż nie będzie mogła dysponować kwotą uiszczoną na poczet kary pieniężnej do czasu jej zwrotu przez organ, co nastąpi w przypadku uwzględnienia skargi. Okoliczność tego typu nie może zaś stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.

W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że obowiązek uregulowania należności w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu, co może niewątpliwie pogorszyć jego sytuację finansową, ale nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków. Następstwa te pojawiają się dopiero wtedy, jeżeli powstała szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, jak również gdy nie będzie możliwe przywrócenie wcześniejszego stanu rzeczy lub przywrócenie do stanu poprzedniego będzie możliwe, ale po długim czasie oraz przy dużych nakładach. Warto również przypomnieć prezentowany w orzecznictwie pogląd, iż rodzaj nałożonego przez zaskarżoną decyzję obowiązku, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy odwracalne. W przypadku zaś ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt. GZ 138/04).

Tymczasem skarżąca wnosząc przedmiotowy wniosek, nie wykazała iż brak udzielenia ochrony tymczasowej przyczyni się do powstania nieodwracalnego uszczerbku w majątku spółki lub takiej szkody, której skompensowanie będzie wymagało znacznego nakładu sił i środków. Argumentacja spółki opierała się bowiem wyłącznie na twierdzeniach niepopartych żadnymi danymi na temat sytuacji finansowej spółki, czy też odpowiednimi dokumentami źródłowymi.

W takim stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji postanowienia.