Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 763/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77, art. 17, art. 134
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 40 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej E. P. kwotę 714 zł /słownie: siedemset czternaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], Wójt Gminy [...] odmówił udzielenia EP (dalej: "skarżącej") zezwolenia na zajęcie obszaru o powierzchni 19,17 m2 pasa drogowego drogi gminnej nr [...], zlokalizowanej na działce nr 203, pod stoisko handlowe w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r.

W podstawie prawnej organ powołał art. 20 pkt 8, art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm.) – dalej: "u.d.p.".

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji podniósł, że jednym z podstawowych obowiązków Gminy [...], będącej zarządcą drogi nr [...], jest utrzymywanie jej w należytym stanie. Podstawowym celem utrzymania pasa drogowego jest natomiast umożliwienie ruchu pojazdów i pieszych, a nie zapewnienie działki do prowadzenia działalności gospodarczej skarżącej. Zdaniem Wójta, w realiach opisywanej sprawy zachodzi konieczność zbadania pasa drogowego pod obiektami służącymi do prowadzenia działalności handlowej, oraz wykonania konserwacji rowu, na którym skarżąca ustawiła swój obiekt budowlany. Ponadto Gmina planuje wykonanie oświetlenia i zleciła, po uprzednim uzyskaniu stosownego zezwolenia, prace związane z wycinką drzew i krzewów znajdujących się w pasie drogowym i jego pobliżu. Tego rodzaju działania nie są zaś możliwe do wykonania w sytuacji, gdy na drodze znajdują się obiekty handlowe. Co nie mniej istotne, sama wnioskodawczyni nie wykazała, aby zachodził szczególnie uzasadniony przypadek, przemawiający za udzieleniem jej wnioskowanego zezwolenia. Tym samym, w ocenie organu I instancji, nie można było udzielić skarżącej wnioskowanego zezwolenia, gdyż sprzeciwia się temu zarówno interes lokalnej społeczności, jak i nie występują inne szczególne względy.

Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji, zarzucając rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. Zdaniem odwołującej się, organ I instancji winien przeprowadzić jedno postępowanie z udziałem wszystkim zainteresowanych stron – podmiotów prowadzących działalność handlową w stoiskach zlokalizowanych w pasie drogowym na działce nr 203. Tymczasem Wójt wniosek każdego z takich podmiotów rozpoznał w ramach odrębnych postępowań. Doprowadziło to do sytuacji, w której skarżącej odmówiono udzielenia wnioskowanego zezwolenia, przy jednoczesnym udzieleniu zgody innemu podmiotowi. Zdaniem skarżącej, taki sposób procedowania organu stanowi naruszenie art. 32 i art. 45 § 1 Konstytucji RP oraz art. 7, art. 7a § 1 i art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) – dalej: "K.p.a.".

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...].

Organ odwoławczy podkreślił, że pozwolenie na zajęcie pasa drogowego, wydane na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p., ma charakter czasowy. Oznacza to, że po upływie czasu na jaki zostało udzielone, dalsze pozostawienie w pasie drogowym urządzenia lub obiektu, na które udzielone zostało zezwolenie, uzależnione jest od wydania kolejnego zezwolenia. Co istotne, ustawodawca nie przyznaje podmiotowi korzystającemu z zezwolenia na zajęcie pasa drogowego roszczenia o wydanie kolejnego zezwolenia. Nie nakłada również na zarządcę drogi obowiązku udzielenia takiego zezwolenia. Tym samym, prowadzenie działalności gospodarczej wyłącznie w oparciu o czasowe zezwolenie na zajęcie pasa drogowego obarczone jest ryzykiem konieczności jej zakończenia, w przypadku nieuzyskania zgody na dalszy okres.

Niezależnie od powyższego organ odwoławczy podał, że podmiot wnioskujący o wydanie zezwolenia winien natomiast wykazać, że umieszczenie obiektu w pasie drogowym jest szczególnie uzasadnione i że nie będzie miało wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Zdaniem Kolegium, w opisywanej sprawie wnioskodawca nie wykazał w jakimkolwiek aspekcie, aby za zajęciem pasa drogowego pod prowadzoną działalność gospodarczą przemawiał "szczególnie uzasadniony przypadek". Skarżąca nie wskazała, jakie szczególne okoliczności przemawiałyby i uzasadniałyby odstąpienie od ustawowej zasady priorytetu bezpieczeństwa w ruchu drogowym i bezwzględnej ochrony pasa drogowego. Tego rodzaju okolicznością nie jest natomiast prowadzenie działalności gospodarczej od dłuższego czasu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, EP wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

I. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji pomimo iż orzeczenie to dotknięte jest wadą kwalifikowaną określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa;

II. art. 80 w związku z art. 7, art. 8 i art. 15 K.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ II instancji do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, podniesionych w treści odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] oraz pominięcie dowodu z dokumentu urzędowego, tj. pisma Wójta Gminy [...] z dnia 26 lutego 2019 r. nr [...];

III. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 11 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego w sposób chaotyczny oraz uniemożliwiający odtworzenie procesu decyzyjnego organów obu instancji i merytoryczne odniesienie się do zapadłych rozstrzygnięć a w szczególności brak wskazania okoliczności dotyczących postępowania administracyjnego, jego stron, daty wydania i uprawomocnienia się decyzji w sprawie wydania innym podmiotom decyzji zezwalających na zajęcie w 2019 r. pasa drogi gminnej publicznej nr [...], jak również rzeczywistych przyczyn braku zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, którymi wobec wydania pozytywnych decyzji innym podmiotom, z pewnością nie są inwestycje planowane przez Wójta Gminy [...];

IV. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie granicy swobodnego uznania administracyjnego co do możliwości zajęcia przez skarżącą pasa drogowego oraz brak poczynienia w powyższym zakresie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych, a więc dokonanie ich w sposób zupełnie dowolny - poza zebranym w sprawie materiałem dowodowym,

V. art. 28 w związku z art. 6, art. 7, 8 § 1, art. 9, art.10 art. 11 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez prowadzenie kilku postępowań, których przedmiotem jest ten sam fragment pasa drogowego drogi gminnej w sytuacji, gdy organ I instancji winien przeprowadzić jedno postępowanie i wydać jedną decyzję wszystkim stronom, które ubiegają się o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, a w efekcie również naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady prawdy obiektywnej, informowania stron i pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej, co oznacza, że zaskarżone decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa,

VI. art. 62 w związku z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie jednego postępowania z udziałem wszystkich zainteresowanych stron, a w konsekwencji naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego;

VII. art. 32 i art. 45 § 1 Konstytucji RP w związku z art, 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1 K.p.a. poprzez brak zezwolenia skarżącej na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej nr [...] w miejscowości [...] pod stoisko handlowe na działce nr 203 w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. oraz przyznanie takiego uprawnienia innemu podmiotowi w sytuacji tożsamości stanu faktycznego i prawnego, bez merytorycznego uzasadnienia różnic w podjętej decyzji, co doprowadziło do naruszenia zasady równości obywateli oraz ich jednakowego traktowania przez władze publicznej, a przez to rozstrzyganie spraw administracyjnych w sposób dowolny,

VIII. art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 w z związku z art. 7, art. 8 § 1, art. 9 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak rozpoznania sprawy w sposób całościowy, brak działania organów obu instancji w sposób wnikliwy oraz niezebranie dowodów w postępowaniu, a przez to naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego;

IX. art. 77 § 1 i § 4 w związku z art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez zaakceptowanie przez Kolegium pominięcia przez Wójta Gminy [...] znanych mu z urzędu decyzji zezwalających na zajęcie części pasa drogowego drogi gminnej nr [...], w bezpośrednim sąsiedztwie części pasa drogowego, o zezwolenie na zajęcie której ubiegała się skarżąca, a w konsekwencji uznanie, że wydanie skarżącej zezwolenia uniemożliwi realizację zamierzeń Gminy, gdy zezwolenia wydane innym podmiotom wyłączają możliwość realizacji tych zamierzeń;

X. art. 81 w związku z art. 10 § 1 K.p.a, poprzez uznanie okoliczności sprawy za udowodnione bez zapewnienia stronie możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów pomimo, że z treści uzasadnienia decyzji wynika, iż dowody takie były gromadzone przez organ odwoławczy, a przez to pozbawienie strony prawa czynnego udziału w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga okazała się zasadna.

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania ( art 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Stosownie zaś do art 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji naruszają przepisy postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] odmawiającą skarżącej udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej nr [...] w miejscowości [...], pod stoisko handlowe na działce nr 203 na okres od stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r.

Z uzasadnienia decyzji organu I, jak i II instancji wynika, że podstawą odmowy udzielenia zezwolenia była potrzeba przeprowadzenie w obrębie pasa drogowego, o którego zajęcie wystąpił skarżący, prac konserwacyjnych i inwestycyjnych, które kolidowałyby ze stoiskiem handlowym umieszczonym w pasie drogowym drogi gminnej nr [...] w miejscowości [...]. Na dowód powyższego organ dołączył decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] zezwalającą Gminie [...] na usunięcie drzew rosnących w pasie drogowym publicznej drogi gminnej nr [...] na działce ewidencyjnej 203 położonej w miejscowości [...].

Z kolei z pisma Wójta Gminy [...] z dnia 11 kwietnia 2019 r. przekazującego odwołanie skarżącej wynika, że organ I instancji wydał w formie decyzji na ten sam okres i na ten sam fragment drogi zgody na zajęcie pasa drogowego innym podmiotom. W aktach znajduje się również pismo Wójta Gminy [...] z dnia 26 lutego 2019 r. nr [...] ( dołączone do odwołania) stanowiące odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia wykazu decyzji zezwalających na zajęcie pasa drogowego w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. Wynika z niego, że wpłynęło 33 wnioski, a w stosunku do 17 osób wydano w dniu 18 października 2018 r. decyzje pozytywne.

Podstawowym zarzutem skarżącej było prowadzenie przez organ I instancji kilku postępowań z wniosku różnych osób o udzielenie zezwolenia na ten sam okres i na ten sam fragment drogi i w konsekwencji wydanie odrębnych decyzji oraz zatajenie tego faktu przed skarżącą, co skutkowało naruszeniem art 28 K.p.a. w zw. z art 6, 7, 8 § 1, 9, 10, 11 w zw. z art 156 K.p.a., a także art 62 K.p.a.

Sąd stwierdza, że wszystkie podniesione w skardze zarzuty okazały się słuszne.

Zasadą wyartykułowaną w przepisie art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. jest zakaz umieszczania w pasie drogowym m.in. urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W drodze wyjątku w art. 39 ust. 3 cyt. ustawy, ustawodawca przewidział, że w szczególnie uzasadnionych wypadkach lokalizowanie w pasie drogowym wspomnianych urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej.

Z art. 40 ust. 1 u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Według art. 40 ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy, zezwolenie takie dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam.

Z powyższego wynika i co w zasadzie nie jest kwestionowane, że decyzja o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ma charakter uznaniowy. Uznaniowość decyzji nie może jednak oznaczać dowolności, a przeprowadzone przez organy obu instancji postępowania skłania do wniosku, że są one tą wadą obarczone.

Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być dowolny. Musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda 1996, Nr 6, s. 32; podobnie (w:) wyrok NSA z dnia 19 lipca 1982 r., II SA 883/82, PiP 1983, Nr 6, s. 141).

Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności.

Ponadto w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli- art 7 K.p.a. W świetle art. 8 K.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Na podstawie art. 61 § 4 K.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. W sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony – art 62 K.p.a.

I tak: jeżeli o przydział tej samej części lokalu występują dwie strony o zbieżnych interesach, z powołaniem się jednak na odmienne podstawy prawne żądania, organ administracji powinien - jakkolwiek art. 62 K.p.a. nie ma w takim wypadku bezpośredniego zastosowania - obie sprawy rozpatrywać łącznie, kierując się zasadami interesu stron oraz szybkości i ekonomiczności działania (art. 7 i art. 12 k.p.a.). Tak wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 lipca 1982 r., sygn. akt I SA 438/82. Z kolei w wyroku z dnia 20 marca 1998 r., I SA 684/97, NSA wskazał, że "Jeżeli o tę samą nieruchomość ubiegają się dwa podmioty w tym samym czasie i przed tym samym organem administracji, ale na innej podstawie prawnej, co wyłącza zastosowanie art. 62 K.p.a., organ ma obowiązek prowadzić równolegle oba postępowania i oba zakończyć decyzjami administracyjnymi w tym samym czasie, doręczając nawzajem stronom o sprzecznych interesach wydane decyzje. Taki obowiązek wynika z art. 7, art. 8, art. 11 i art. 12 § 1, a zwłaszcza z art. 9 K.p.a."

Uzasadnieniem dla takiego stanowiska jest fakt, że łączne rozpatrzenie kilku spraw w jednym postępowaniu umożliwia dokładniejsze zbadanie wszystkich istotnych dla treści rozstrzygnięć okoliczności, zastosowanie jednolitych kryteriów przeprowadzanych ocen oraz udostępnienie stronom pełnej informacji o dokonanych przez organ ustaleniach oraz przyjętych przez niego preferencjach.

W ocenie Sądu uwagi te należy odnieść do niniejszego postępowania.

Analiza przeprowadzonego przez organy postępowania wykazała, że w sprawie o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogi na ten sam okres zostały wydane, poza zaskarżoną do Sądu, także decyzje, którymi udzielono zezwolenia innym podmiotom. Informacja ta została przyznana przez organ I instancji w piśmie przekazującym odwołanie organowi II instancji, jak też wynika z dołączonego przez odwołującą pisma – odpowiedzi na udzielenie informacji publicznej z wniosku T.J.

Rodzi to uzasadnione wątpliwości co do zastosowania przez organ jednolitych kryteriów oceny wniosku, jak również wywiązania się przez organ z obowiązku informowania stron o wszystkich podjętych w sprawie czynnościach i jednocześnie uzasadnia przekonanie o zasadności prowadzenia jednego postępowania w sprawie z wniosków różnych osób dotyczących udzielenia tego samego zezwolenia. Uwagi te wydają się tym bardziej uzasadnione, że informacji tej organ nie ujawnił w uzasadnieniu decyzji kierowanym do stron, a wyłącznie w piśmie przekazującym odwołanie, kierowanym bezpośrednio do organu II instancji.

Pomimo podniesionych w tym zakresie zarzutów i spoczywającego na organie II instancji obowiązku ponownego wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania ( art 136 K.p.a.) a także nie odnosząc się w żaden sposób do podniesionych zarzutów, utrzymało obarczoną tymi wadami decyzję organu I instancji w mocy.

Z tych przyczyn i na podstawie art 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], a kierując się treścią art 135 P.p.s.a. z obrotu prawnego wyeliminował również decyzję organu I instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art 200 i 205 § 2 P.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ).

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu zadaniem organu I instancji będzie przeprowadzenie postępowania z udziałem wszystkich zainteresowanych stron i wydanie jednej decyzji ( opartej na tej samej podstawie prawnej) przy zastosowaniu jednolitych kryteriów oceny. Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, że upłynął okres, na który zostało wydane zezwolenie, albowiem posiadanie takiego zezwolenia przez dany podmiot związane jest z określonymi konsekwencjami, choćby z karą za nielegalne zajmowanie pasa drogowego wymierzoną decyzją z dnia 30 [...] 2019 r., nr [...], stanowiąca z kolei przedmiot skargi w sprawie II SA/Rz 876/19.