Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 489/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-03-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Przyznano pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu koszty nieopłaconej pomocy prawnej
*Odmówiono przyznania kosztów zastępstwa procesowego
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wiesław Jakubiec - referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. S. o zasądzenie nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Wojewody D. z dnia [....] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: 1. przyznać adwokatowi K. S. opłatę za czynności z tytułu zastępstwa prawnego w kwocie 219,60 zł (dwieście dziewiętnaście i 60/100 złotych), w tym 22% VAT; 2. odmówić przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał skarżącemu prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony w dniu 8 sierpnia 2007 r. adwokat K. S., któremu skarżący udzielił stosownego pełnomocnictwa.

Pełnomocnik w dniu 16 sierpnia 2007 r. złożył sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną oraz wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

W dniu 3 lutego 2009 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił o zasądzenie taryfowych kosztów pomocy udzielonej skarżącemu zarówno w postępowaniu przed tut. Sądem (w przedmiocie przewrócenia terminu), jak i w zakresie sporządzenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone.

Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że należy przyznać pełnomocnikowi opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 219, 60 zł (kwota ta zawiera podatek VAT) wyliczoną stosownie do § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" w zw. z pkt 1 lit. "c" oraz w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

W pozostałym zakresie wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zaznaczyć należy, że myli się pełnomocnik skarżącego twierdząc, że sporządzenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej mieści się w kategorii czynności kwalifikowanych w § 18 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia jako czynności dokonanych przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji i za której dokonanie należy mu się dodatkowo wynagrodzenie określone ww. przepisie. Postępowanie "w pierwszej instancji" kończy się z chwilą wydania przez sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowania w sprawie i wszelkie czynności dokonane przez stronę po tej chwili mogą jedynie zmierzać do zainicjowania postępowania "w drugiej instancji" lub to stronie umożliwiać. Taki charakter ma właśnie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Uwzględnienie wniosku przez Sąd (postanowienie z dnia 7.09.2008 r.) umożliwiło pełnomocnikowi skarżącego skutecznie złożyć skargę kasacyjną i wynagrodzenie za tą czynność (wniosek) mieści się w opłacie za zastępstwo prawne wskazanej w sentencji i określonej zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" w. rozporządzenia.

Z tych względów, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.