Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1692/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49, art. 58 § 1 pkt 3. art. 276, art. 279, art. 280
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 6 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.F. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1137/15 zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 maja 2016 r. oddalającym skargę S.F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych - postanawia - odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1137/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi S.F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Wyrok uprawomocnił się w dniu 10 czerwca 2016 r.

W dniu 7 grudnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powołanym wyżej wyrokiem. S.F. w skardze powołał szereg przepisów nie podając jednak aktu prawnego w jakim się znajdują. W jego ocenie sędziowie wydający wyrok dopuścili się przemocy zmieniającej konstytucyjny ustrój Rzeczypospolitej Polskiej.

Wobec niewskazania ustawowej podstawy wznowienia pismem z dnia 2 stycznia 2017 r. stosownie do treści art. 279 w zw. z art. 280 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej P.p.s.a.) Sąd wezwał skarżącego do wskazania podstawy wznowienia, uzasadnienia wskazanej podstawy wznowienia oraz do uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi z odniesieniem się do wskazanej podstawy wznowienia. Do wezwania dołączono pouczenie o konieczności jego wykonania w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

W terminie otwartym do wykonania wezwania skarżący wyjaśnił, że podstawą prawną do wznowienia postępowania jest art. 7 w zw. z art. 8 pkt 2 Konstytucji RP. Podał, że nie jest w stanie określić czy w składzie orzekającym nie było osób nieuprawnionych, ponieważ nie doręczono mu wyroku. Wskazał, że podstawą wznowienia jest art. 271 pkt 2 P.p.s.a., bowiem nie był on należycie reprezentowany. Należytej reprezentacji odmówiła mu ORA w [...]. Nie został powiadomiony o terminie rozprawy, jak również o treści wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 270 P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 279 P.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Podstawy wznowienia postępowania określają przepisy art. 271, 272 i 273 P.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 271 tej ustawy można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1. jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzeka sędzia wyłączony z mocy ustawy a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2. jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Ponadto można żądać wznowienia postępowania przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 P.p.s.a.), jeżeli orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). Można również żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 P.p.s.a.) oraz w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 P.p.s.a.).

Zgodnie natomiast z art. 277 P.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym liczonym się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

W myśl art. 280 § 1 P.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Badanie, o którym mowa w tym przepisie, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a zatem na obecnym etapie postępowania Sąd nie bada czy podnoszone podstawy wznowienia są merytorycznie uzasadnione. Stwierdzając zatem, że wskazane przez stronę okoliczności w sposób formalny odpowiadają podstawie wznowienia wymienionej w ustawie w art. 271 pkt 2 P.p.s.a. należy jedynie zbadać, czy skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie trzymiesięcznym od dnia, w którym skarżący, w jego ocenie nienależycie reprezentowany dowiedział się o orzeczeniu. Dokonawszy takiej oceny Sąd stwierdza, że w piśmie z dnia 16 stycznia 2017 r. skarżący wprawdzie sprecyzował, że podstawą wznowienia jest art. 271 pkt 2 P.p.s.a., bowiem w jego ocenie nie był on należycie reprezentowany w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jednak mimo precyzyjnie i szczegółowo sformułowanego wezwania z dnia 2 stycznia 2017 r. nie uprawdopodobnił okoliczności świadczących o zachowaniu trzymiesięcznego terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Nie wskazał bowiem kiedy dowiedział się o wyroku z dnia 10 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1137/15.

Wobec powyższego na skutek nieuzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w trybie art. 49 w zw. z art. 279 i art. 280 P.p.s.a., Sąd zobligowany był do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 276 P.p.s.a.