Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 644/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Andrzej Wieczorek, Protokolant referent stażysta Monika Duma-Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. - wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 K.p.a. oraz art. w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1907 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku O. z dnia [...] listopada 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] listopada 2017 r., którą odmówiono Spółce udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] lipca 2017 r., uzupełniony pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. oraz pismem z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie przekazania informacji w sprawie warunków zapewnienia dostępu do infrastruktury technicznej, o którym mowa w art. 17 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2062 ze zm.), przekazanych Prezesowi UKE w 2017 r. m. in. przez: N. oraz M. w zakresie, w jakim wniosek dotyczył udostępnienia informacji, stanowiących tajemnicę przedsiębiorstw: M. i N.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. O. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej m.in. poprzez przekazanie informacji w sprawie warunków zapewnienia dostępu do infrastruktury technicznej przekazanych Prezesowi UKE w 2017 r. przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych, innych niż O.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Spółka uzupełniła wniosek wskazując, iż dotyczył on również ofert zastrzeżonych, jako tajemnice przedsiębiorstwa, przez poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych.

Prezes UKE decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., odmówił udostępnienia żądanych przez stronę informacji w zakresie, w jakim wniosek dotyczył udostępnienia informacji, stanowiących tajemnicę przedsiębiorstw: M. i N.

Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. O. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, że przedsiębiorstwa nie miały podstaw do zastrzeżenia klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa informacji przekazanych Prezesowi UKE, co organ powinien dostrzec przy weryfikacji przesłanek uprawniających do udostępnienia informacji publicznej. Wskazała, że żądane informacje powinny mieć postać oferty, która z założenia jest adresowana na zewnątrz do przedsiębiorców telekomunikacyjnych. W ocenie strony, z art. 17 i 19 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, operator sieci, dysponujący infrastrukturą techniczną jest zobowiązany do udostępnienia przedsiębiorcom telekomunikacyjnym, w ramach negocjacji prowadzonych do zawarcia umowy o dostęp do infrastruktury technicznej, informacji o które wnosi strona. Zdaniem O., nie może być przedmiotem tajemnicy przedsiębiorstwa oferta, której przygotowanie, posiadanie i oferowanie na rynku jest obowiązkiem ustawowym.

Prezes UKE decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję, uznając że żądane informacje stanowią informację publiczną, która zgodnie z art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podlega ograniczeniu z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. Wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. W szczególności, zgodnie z przepisem art. 5 ust. 2 zd. 1 ustawy o dostępie, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

W ocenie organu tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 zd. 1 ustawy o dostępie, należy utożsamiać z tajemnicą przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2003 r., nr 153, poz. 1503 ze zm., dalej uznk).

Organ wskazał, że zgodnie z art. 11 ust. 4 uznk, tajemnicą przedsiębiorstwa są nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje, posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Stwierdził, że z przywołanego wyżej przepisu wynika, iż określone dane stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa tylko wtedy, gdy spełniają łącznie następujące przesłanki:

— stanowią informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne

przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą,

— nie są ujawnione do wiadomości publicznej,

— przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Wyjaśnił, iż informacje N. i M. nieudostępnione przez Prezesa UKE na wniosek strony zawierają dane dotyczące przedsiębiorstwa prowadzonego przez: N. i M., które są ściśle związane z prowadzoną przez te podmioty działalnością gospodarczą i mają dla nich niewątpliwą wartość gospodarczą w zakresie informacji

finansowych, technologicznych i organizacyjnych przedsiębiorstw M. i N., związanych z charakterystyką sieci M. i N., ich strukturą oraz kosztami, jakie operatorzy ci przedstawili Prezesowi UKE.

Prezes UKE wskazał, że informacje, o których udostępnienie zwróciła się Spółka, dotyczą nie tylko wysokości przewidzianych przez N. i M. stawek, jak mogłoby wynikać z argumentacji podniesionej przez stronę w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale również informacji o technicznych i organizacyjnych aspektach prowadzonej przez M. i N. działalności. Organ podniósł, że przedmiotowe informacje przedstawiają strukturę sieci M. i N., sposoby komunikacji z kontrahentami, warunki rozliczeń oraz opracowane przez N. i M. procedury, w tym terminy usuwania awarii i prac planowych. Przypuszczenie, podniesione przez O., zgodnie z którym M. oraz N., opracowując swoje warunki dostępu mogły wzorować się na ofercie przygotowanej i udostępnianej przez O., w żaden sposób nie czyni nieaktualnym argumentu, że opracowanie przez M. i N. przedłożonych informacji (nawet wzorowanych na informacjach przygotowanych przez Spółkę) wymagało od M. i N. pewnego nakładu środków i pracy. Co więcej, dane stanowiące schemat procesów i procedur, obowiązujących w N. oraz M. stanowią informacje, które mogą umożliwić innym operatorom pozyskanie w sposób bezkosztowy informacji, umożliwiających im podjęcie decyzji biznesowych nakierowanych na pozyskanie przychodów. Przedsiębiorca telekomunikacyjny dąży bowiem do optymalizacji swych korzyści poprzez minimalizację kosztów działalności. W tym celu wprowadzane są rozwiązania efektywnościowe, których zastosowanie wymaga specjalistycznej wiedzy, przeprowadzenia testów, analiz i modeli pozwalających na stworzenie procesów obsługi zamówień w sposób efektywny. Bez znaczenia pozostaje przy tym pozycja O., jako najbardziej doświadczonego operatora z najbardziej rozbudowanymi zasadami i procedurami, bowiem nawet obiektywnie mniejsze doświadczenie danego przedsiębiorcy nie wyklucza możliwości opracowania przez niego

procedur efektywniejszych niż te przyjęte przez konkurenta. W ocenie organu, informacje przekazane przez M. i N. mogą mieć zatem znaczenie oraz wartość gospodarczą, a ich wykorzystanie może dać możliwość redukcji kosztów wnioskującej Spółce.

Prezes UKE uznał, że dane kosztowe przekazane przez M. i N. posiadają wartość gospodarczą dla M. i N. jako dane dotyczące procesów oraz modeli opłat za usługi związane z zapewnieniem dostępu infrastruktury technicznej (kanalizacji kablowej) M. i N. Wskazał, że w dokumentach M. i N. znajdują się m.in. informacje dotyczące modelu rozliczeń za udostępnienie kanalizacji kablowej M. i N. (stanowią więc know - how usługowe i know—how handlowe). Nadto informacje te są związane z prowadzoną przez M. i N. działalnością gospodarczą i mają dla nich niewątpliwie wartość gospodarczą, niezależnie od tego, w jakim stosunku pozostają do opłat ustalonych przez O.

Reasumując organ stwierdził, że informacje, których udostępnienia zażądała Spółka we wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. zawierają dane technologiczne, techniczne i organizacyjne, które posiadają wartość gospodarczą zarówno z punktu widzenia M. i N., jak i z punktu widzenia O., a co za tym idzie spełniają pierwszą przesłankę wskazaną w art. 11 ust. 4 uznk.

Odnosząc się do drugiej z przesłanek, warunkujących uznanie danej informacji

za tajemnicę przedsiębiorstwa organ wskazał, iż żądane informacje M. i N. nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej. Zaznaczył, że informacje nieujawnione do wiadomości publicznej tracą ochronę prawną, gdy każdy przedsiębiorca (konkurent) dowiedzieć się o niej może drogą zwykłą i dozwoloną, ale jednocześnie, że "tajemnica" nie traci swego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób, zobowiązanych do dyskrecji w tej sprawie, jak pracownicy przedsiębiorstwa lub inne osoby, które przedsiębiorca wtajemnicza. Za takie osoby uznać należałoby przedsiębiorców telekomunikacyjnych, z którymi na ich wniosek M. i N. prowadziłyby negocjacje w sprawie zawarcia umowy o dostępie do infrastruktury technicznej. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju, N. i M. miałyby ustawowy obowiązek podjąć negocjacje z wnioskującym przedsiębiorcą i ujawnić stronie negocjacji wszelkie informacje stanowiące ofertę, również te, które w niniejszym postępowaniu zostały uznane za tajemnicę przedsiębiorstwa. Organ podkreślił, że informacje te w dalszym ciągu nie utraciłyby ochrony prawnej przed ich nieuprawnionym ujawnieniem — zgodnie bowiem z art. 19 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju, informacje uzyskane w związku z negocjacjami mogą być wykorzystane wyłącznie zgodnie ich przeznaczeniem i nadal podlegają obowiązkowi zachowania poufności.

Ponieważ w analizowanym stanie faktycznym O. nie wystąpiła do M. i N. z wnioskiem o wszczęcie negocjacji w sprawie zawarcia umowy o dostępie, a informacje stanowiące przedmiot niniejszego postępowania nie zostały przekazane Spółce w toku takich negocjacji, a Prezesowi UKE w związku z realizacją jego ustawowych kompetencji, o których mowa w art. 192 ust. 1 pkt 5 Pt oraz w art. 18 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju, informacje te w ocenie Prezesa UKE nie mogą podlegać ujawnieniu.

A zatem, zdaniem organu, druga przesłanka wskazana w art. 11 ust. 4 uznk, tj. przesłanka nieujawnienia nieudostępnionych informacji do wiadomości publicznej w celu zachowania ich poufności, została spełniona.

Organ, odnosząc się do trzeciej przesłanki uznania danej informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa, tj. podjęcia przez przedsiębiorcę niezbędnych działań w celu zachowania poufności nieudostępnionych informacji, wskazał, że złożone dokumenty opatrzone zostały klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa", a więc N. i M. podjęły działania zabezpieczające wgląd do informacji stanowiących tajemnicę ich przedsiębiorstw. A zatem, w ocenie organu, również trzecia przesłanka, wskazana w art. 11 ust. 4 uznk, została spełniona.

Prezes UKE stwierdził też, że posiada narzędzia do badania, czy nie dochodzi do zachowań dyskryminujących innych przedsiębiorców telekomunikacyjnych. A zgodnie z art. 24 ust. 4, na wniosek zainteresowanego podmiotu Prezes UKE nieodpłatnie udostępnia przekazane mu umowy o dostępie do infrastruktury technicznej. Wskazał nadto, że zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju O. może samodzielnie wystąpić do N. i M. z wnioskiem w sprawie zawarcia umowy o dostępie do infrastruktury technicznej, na skutek czego zarówno N., jaki M. będą zobligowane do ujawnienia Spółce w toku negocjacji

proponowanych przez siebie warunków.

Organ uznał zatem, że wnioskowane informacje spełniają wszystkie przesłanki niezbędne do uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa N. i M., a tym samym ich udostępnienie stanowiłoby ujawnienie tajemnicy przedsiębiorstwa M.

i N. W związku z powyższym Prezes UKE, działając na podstawie art. 16 ust. 1 i ust. 2 stawy o dostępie do informacji publicznej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

W skardze na powyższą decyzję, oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2017 r., odmawiającą udostępnienia informacji w trybie dostępu do informacji publicznej, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, O. zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że żądana informacja, w zakresie w jakim odmówiono jej udostępnienia, jest tajemnicą przedsiębiorstwa N. i M. i wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Skarżący podniósł, że skoro żądane informacje mogą być pozyskane w zwykłej i dozwolonej drodze, a obowiązek ich udostępnienia wynika z przepisów prawa, to powyższe informacje nie mogły zostać skutecznie zastrzeżone klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa i w konsekwencji nie mogły nabyć statusu tajemnicy przedsiębiorstwa, a wiec powinny być przekazane w trybie dostępu do informacji publicznej. Odmawiając udostępnienia informacji publicznej, Prezes UKE błędnie określił charakter tych informacji, dokonując jedynie powierzchownej oceny w oparciu o nadanie przez N. i M. klauzuli tajemnicy przedsiębiorstwa. Tymczasem w orzecznictwie wskazuje się, że "Złożone zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, pozytywnie przesądzie, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 17 ust. 4 u.z.n.k. Jeżeli w wyniku weryfikacji okaże się, że zastrzeżona informacja nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa, to zadeklarowane zastrzeżenie staje się bezskuteczne.

Prezes UKE w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Odnosząc się do argumentacji Skarżącej, wskazał, że nie zgadza się z dokonaną przez Spółkę interpretacją art. 11 ust. 4 u.z.n.k. w zw. z art. 19

ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2026 z późn. zm.), zgodnie, z którą skoro przedsiębiorca telekomunikacyjny w ramach negocjacji prowadzących do zawarcia umowy o dostępie do infrastruktury technicznej jest zobowiązany do udostępnienia informacji o warunkach dostępu do tejże infrastruktury, to automatycznie oznacza to, że tego rodzaju informacje nie mogą być traktowane w kategoriach tajemnicy przedsiębiorstwa. Podniósł po pierwsze, że do tego rodzaju informacji nie może uzyskać dostępu każdy, ale tylko i wyłącznie przedsiębiorca telekomunikacyjny, na którego wniosek zostały zainicjowane negocjacje w sprawie zawarcia umowy o dostępie do infrastruktury technicznej. A więc nie mogą dotrzeć one do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony. Po drugie, z art. 19 ust. 2 u.w.r.u.s.t. w sposób jednoznaczny wynika, że informacje uzyskane w związku z negocjacjami mogą być wykorzystane wyłącznie zgodnie z ich przeznaczeniem i podlegają obowiązkowi zachowania poufności.

Organ podkreślił, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż informacje o infrastrukturze telekomunikacyjnej, czy też sposobie jej wykorzystywania, mogą być traktowane w kategoriach tajemnicy przedsiębiorstwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).

W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Prezesa UKE nie narusza prawa.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz.1330 ze zm.), pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W świetle ww. przepisu informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przy wykładni powołanego przepisu należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej, uznając za informację publiczną każdą wiadomość, dotyczącą faktów i danych, wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. W taki sam sposób kwalifikowane są wiadomości niewytworzone przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów w obszarze wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, publ.: LEX nr 78062, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1774/10, publ.: https://orzeczenia. nsa.gov.pl).

Przedmiot informacji publicznej konkretyzuje przepis art. 6 u.d.i.p., przy czym zawarte w nim wyliczenie nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji publicznej. Określa on przedmiotowo, jakie informacje podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy. O zakwalifikowaniu informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji, a nie forma jaką owa informacja przybiera. Informacja publiczna obejmuje bowiem swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów urzędowych. Informacją publiczną są bowiem nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te dokumenty, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przepis art. 4 ust. 1 U.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Obowiązek informacyjny nie musi być przy tym adekwatny do ustalonego zakresu działania danego podmiotu. Obowiązuje tutaj ogólna zasada wynikająca z art. 4 ust. 3 U.d.i.p, iż do udostępnienia informacji zobowiązane są podmioty będące w posiadaniu takiej informacji.

W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że wniosek O. z dnia [...] lipca 2017 r. został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 U.d.i.p. - Prezesa UKE i organ ten jest w posiadaniu wnioskowanej informacji.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest natomiast kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej, w sprawie warunków zapewnienia dostępu do infrastruktury technicznej, z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa N. i M.

Przepis art. 5 ust. 2 U.d.i.p. wskazuje wyjątki od zasady udostępniania informacji publicznej, stanowiąc między innymi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Przewidziany w U.d.i.p. tryb dotyczący rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej polega na tym, że organ winien udostępnić danemu podmiotowi żądaną informację (art. 10), albo też - w formie decyzji administracyjnej - odmówić takiego udostępnienia, ale tylko wtedy, gdy żądana informacja jest informacją publiczną i korzysta z ww. ochrony prawnej (art. 16).

W niniejszej sprawie nie jest sporne i nie budzi wątpliwości, iż powyżej wskazana informacja, która została przekazana Prezesowi UKE w ramach realizacji jego ustawowych zadań wynikających z art. 57 Prawa pocztowego, posiada przymiot informacji publicznej.

Tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 U.d.i.p., wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa o której stanowi art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej.

Przepis art. 11 ust. 4 U.z.n.k. stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Z treści powołanego przepisu wynika, iż aby objąć prawną ochroną pewien zakres informacji istotnej dla przedsiębiorcy niezbędne jest jej wyłączenie z jawności publicznej, poprzez podjęcie niezbędnych działań zmierzających do zachowania poufności tej informacji. Informacja stanowiąca tajemnicę przedsiębiorstwa musi mieć też obiektywnie ocenioną wartość gospodarczą. Przyjmuje się jednak, że ta wartość gospodarcza nie musi być znacząca, może być też aktualna lub potencjalna.

Na tajemnicę przedsiębiorstwa składają się takie informacje należące do tegoż podmiotu, których przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie albo nabycie od osoby nieuprawnionej zagraża lub narusza interes przedsiębiorcy. Warunkiem respektowania tej tajemnicy jest uprzednie złożenie w odniesieniu do konkretnych informacji zastrzeżenia, że nie mogą być one ogólnie udostępnione.

Jednocześnie w sprawie znaczenie posiada art. 9 ust.1-3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. –Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2018 r., poz. 1954 ze zm.) Zgodnie z art. 9 ust. 1 P.t., przedsiębiorca telekomunikacyjny może zastrzec informacje, dokumenty lub ich części zawierające tajemnicę przedsiębiorstwa, dostarczane na żądanie Prezesa UKE lub na podstawie przepisów ustawy. Przepis ten stanowiąc implementację art. 5 ust. 1 i 3 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. U.UE-sp.13-29-349 ze zm.), zwalnia przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, pragnącego zachować poufność określonych informacji lub dokumentów przekazywanych Prezesowi UKE, z konieczności wykazania, iż zastrzeżone przez niego informacje są tego rodzaju, iż wpisują się w definicję tajemnicy przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. i pozwala temuż przedsiębiorcy arbitralnie zastrzec ich poufność. Powyższe zastrzeżenie zobowiązany jest uwzględnić Prezes UKE zarówno przy ogłaszaniu informacji lub dokumentów, jak i podczas udzielenia dostępu do informacji publicznej (art. 9 ust. 3 P.t.). Dokonane zastrzeżenie może być uchylone przez Prezesa UKE na podstawie art. 9 ust. 2 P.t. W realiach niniejszej sprawy takie zwolnienie jednak nie nastąpiło, a stanowisko Prezesa UKE prezentowane w toku niniejszego postępowania jednoznacznie wskazuje na wolę tegoż organu uszanowania dokonanego zastrzeżenia. Tym samym wypada uznać, iż zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorstwa dokonane przez przedsiębiorstwa telekomunikacyjne w odniesieniu do informacji lub dokumentów przekazywanych Prezesowi UKE związane z przedłożonymi przez N. i M. informacjami o warunkach zapewnienia dostępu do infrastruktury technicznej stanowi tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wbrew zarzutom skargi nie zwalnia Prezesa UKE od obowiązku przestrzegania zastrzeżenia dokonanego przez ww. przedsiębiorców treść art. 17-19 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Przepisy te bowiem dotyczą sytuacji, w której przedsiębiorcy z branży telekomunikacyjnej w ramach prowadzonych przez siebie negocjacji związanych z zapewnieniem innym równych warunków w zakresie rozbudowy i wykorzystania istniejącej infrastruktury technicznej mają zapewnić dostęp do zbudowanej przez siebie infrastruktury. Jednak ujawnienia danych w ramach takich negocjacji odbywa się w ramach postępowania negocjacyjnych, posiadającego charaktery prywatnoprawny. Natomiast Prezes UKE zbiera żądane przez skarżącego informacje w ramach postępowania nadzorczego mającego charakter publicznoprawny, w którym treść art. 9 Prawa telekomunikacyjnego ma zapewnić przedsiębiorcom bezpieczeństwo poufności przekazywanych podmiotowi publicznemu danych – w tym zapewnić aby te dane nie zostały ujawnione przedwcześnie innym przedsiębiorcom konkurującym z nimi na rynku usług telekomunikacyjnych. Stąd rozstrzygnięcie organu należy uznać za zgodne z prawem.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.