Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 105/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-03-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Sprostowano omyłkę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn - postanawia - sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 105/16 w ten sposób, że w dziewiątym wierszu od góry w miejsce imienia "R." wpisać imię "T.".


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 105/16 odrzucił skargę R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.

W sentencji postanowienia wystąpiła omyłka w imieniu strony skarżącej, którą określono jako "R." zamiast "T.".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Na mocy art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach.

Wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.

O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, LEX nr 837885, i z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II OSK 990/12, LEX nr 1613413). Jednak sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (por. wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16). Co więcej, błędy pisarskie należy rozumieć jako widoczne, wbrew zamierzeniom sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Przedmiotem sprostowania może być zatem np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu.

W sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 105/16 omyłkowo wpisano w dziewiątym wierszu od góry imię strony skarżącej jako "R." zamiast "T.".

Jak wynika z akt sprawy do Sądu została zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn dotycząca T. M.

Skargę na powyższą decyzję wniósł i podpisał R. M., działając jako pełnomocnik T. M.

Z akt administracyjnych sprawy bezspornie wynika, że adresatem przedmiotowej decyzji jest T. M., dlatego też należało odrzucić skargę T. M. a nie R. M., który wystąpił w sprawie jako pełnomocnik.

Wobec powyższego dostrzeżoną oczywistą omyłkę należało sprostować z urzędu zgodnie z treścią art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a.