Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 931/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3, art. 8 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 41 pkt 2, art. 107 ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
article: art. 7, art. 10, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Protokolant Referent Paulina Nagajek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 marca 2014 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) na rzecz [...] M.T. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N. – działając z upoważnienia Wójta Gminy N. – odmówił Z. W. przyznania zasiłku okresowego na opłacenie pomocy osób drugich.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że z wnioskiem o przyznanie przedmiotowego świadczenia Z. W. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w N. w dniu 12 kwietnia 2013 r. W dniu16 kwietnia 2013 r. oraz w dniu 29 kwietnia 2013 r. pracownicy socjalni w asyście policji podjęli próbę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego z wnioskodawcą. W obu tych terminach nie zastali jednak nikogo w miejscu zamieszkania Z. W., zaś brama wejściowa na jego posesję zamknięta była na klucz i kłódkę. Organ podkreślił, że za każdym razem informował wnioskodawcę o wyznaczonym terminie wizyty, lecz ten odmawiał przyjęcia korespondencji.

Ponadto organ wskazał, że w piśmie z dnia 16 kwietnia 2013 r. wezwał Z. W. do przedłożenia niezbędnych dokumentów. Przesyłka zawierająca to wezwanie nie została jednak przez stronę odebrana w terminie.

Z uwagi na brak współpracy Z. W. z pracownikami socjalnymi organ I instancji na potrzeby niniejszej sprawy ustalił stan faktyczny w oparciu o wiedzę oraz dokumentację zgromadzoną dotychczas w Ośrodku Pomocy Społecznej w N. Na podstawie posiadanych informacji stwierdził, że Z. W. samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jego żona wprawdzie mieszka w tym samym domu, jednak małżonkowie pozostają w separacji. Z. W. zajmuje dwa pomieszczenia - pokój i kuchnię. Przedpokój i łazienka są wspólnie użytkowane. Strona korzysta z kuchni węglowej. Mieszkanie jest wyposażone w podstawowy sprzęt gospodarstwa domowego.

Na podstawie posiadanego odcinka emerytury z grudnia 2012 r. (strona nie przedłożyła bowiem takiego odcinka z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku) organ ustalił natomiast, że źródłem utrzymania Z. W. jest emerytura w wysokości 852,88 zł brutto (735,12 zł netto) miesięcznie. Z uwagi na zajęcia komornicze jest ona wypłacana w wysokości 521,90 zł miesięcznie.

W ocenie organu, jakkolwiek współdziałanie Z. W. z Ośrodkiem przybiera szczególną postać z uwagi na jego stan zdrowia jako osoby chorej psychicznie, jest on jednak osobą sprawną fizycznie, porusza się sam po miejscowości N., jeździ rowerem i samochodem, sam prowadzi sprawy swoje i żony w Ośrodku Pomocy Społecznej w N., w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w L. oraz w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie. Utrzymuje on kontakty z żoną (o czym świadczą ich wspólne wyjazdy do lekarza i na zakupy) oraz z innymi osobami. Z uwagi na to, iż w orzeczeniu z dnia [...] czerwca 2002 r. zaliczającym wnioskodawcę – w związku z chorobą psychiczną – do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności stwierdzono, iż wskazana jest częściowa opieka nad nim osób drugich w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, decyzją organu I instancji z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] zostały mu przyznane specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób z zaburzeniami psychicznymi, które są realizowane w wymiarze 2 dni w tygodniu po 3 godziny dziennie z wyłączeniem sobót, niedziel i dni świątecznych.

Organ I instancji stwierdził zatem, że sytuacja życiowa Z. W. nie daje podstaw do przyznania mu specjalnego zasiłku okresowego na opłacenie pomocy osób drugich na podstawie art. 41 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, w szczególności jeżeli wziąć pod uwagę okoliczność, iż jest on objęty pomocą w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych. Organ podkreślił, że specjalny zasiłek okresowy ma charakter wyjątkowy i może być przyznany jedynie w "szczególnie uzasadnionych przypadkach". Jednocześnie zaznaczył, że Z. W. nie jest jedyną osobą potrzebującą wsparcia na terenie Gminy N., a Ośrodek Pomocy Społecznej dysponuje ograniczonymi środkami finansowymi. Ponadto wnioskodawca otrzymuje stały dochód, a więc – w ocenie organu – powinien samodzielnie wygospodarować środki na opłacenie osoby, która udzieli mu pomocy, jeżeli wystąpi taka potrzeba. Zadaniem pomocy społecznej nie jest bowiem utrzymywanie osób, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej oraz zaspokajanie ich wszystkich potrzeb i oczekiwań.

Z. W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, w którym podniósł, że w stosunku do pracowników socjalnych Ośrodka Pomocy Społecznej w N. – E. W. i H. L. ma zastosowanie art. 24 k.p.a. Odwołujący wskazał również, że Ośrodek zna z urzędu jego sytuację życiową, a "zmian nie zgłaszano". Stwierdził jednocześnie, że w jego sprawie wywiad powinien być przeprowadzony z żoną.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] – zaskarżoną w niniejszej sprawie – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium stwierdziło, że organ I instancji trafnie ocenił sytuację odwołującego i podjął w sprawie właściwą decyzję. Wobec braku możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego oraz nieprzedłożenia przez skarżącego odcinka emerytury z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku, jego dochód ustalono na podstawie posiadanego przez organ I instancji odcinka emerytury z grudnia 2012 r. Organ II instancji podkreślił, że na wysokość tego dochodu, który wynosi 852,88 zł brutto (735,12 zł netto), nie mają wpływu zajęcia komornicze, które nie mają charakteru alimentacyjnego, lecz wynikają z zaciągniętych kredytów i kosztów egzekucji. Z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego Z. W. nie przysługuje natomiast bezzwrotne świadczenie pieniężne w postaci zasiłku okresowego, o którym mowa w art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Wprawdzie - jak wskazał organ odwoławczy – art. 41 pkt 2 tej ustawy w szczególnie uzasadnionych przypadkach przewiduje możliwość przyznania osobie lub rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe zasiłku okresowego, zasiłku celowego lub pomocy rzeczowej, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową, jednak w sytuacji życiowej odwołującego brak jest szczególnych okoliczności umożliwiających przyznanie mu tej formy pomocy. Z. W. jest osobą legitymującą się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności "P" i z tego powodu ma przyznane specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób z zaburzeniami psychicznymi, które zaspokajają jego niezbędne potrzeby wynikające ze stanu zdrowia. Nie legitymuje się on natomiast stosownymi dokumentami medycznymi wskazującymi na potrzebę przyznania innych usług. Zdaniem Kolegium, tym bardziej nie jest uzasadnione przyznanie mu pomocy w postaci zasiłku okresowego z przeznaczeniem na finansowanie pomocy osób drugich. O ile natomiast w sporadycznych przypadkach zaistniałby potrzeba takiej pomocy, odwołujący może ją sfinansować z własnych środków, skoro posiada stały dochód.

Odnosząc się do treści odwołania organ II instancji wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie nie było możliwe przeprowadzenie wywiadu środowiskowego z żoną odwołującego T. W., skoro – jak wynika z ustaleń organu I instancji – od stycznia 2013 r. nie udaje się z nią przeprowadzić wywiadu środowiskowego nawet w jej sprawach. Wskazał również, że wniosek strony o wyłączenie od udziału w niniejszej sprawie pracowników socjalnych E. W. i H. L. został negatywnie rozpatrzony postanowieniem organu I instancji z dnia [...] maja 2013 r., nr [...]. Kolegium nie znalazło natomiast podstaw do zakwestionowania tego rozstrzygnięcia.

Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej niezgodność z prawem. Skarżący wskazał na brak udziału w postępowaniu w I instancji. Podtrzymał ponadto twierdzenie, iż w stosunku do pracowników socjalnych organu I instancji – E. W. i H. L. ma zastosowanie art. 24 k.p.a. Dodatkowo stwierdził, że unormowanie to winno mieć zastosowanie również do członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. – Z. C. i K. A. Zdaniem skarżącego zajęcia komornicze jego emerytury mają miejsce "z winy OPS, SKO, WSA". Strona podniosła również, że specjalistyczne usługi opiekuńcze "nie są świadczone, są dla chorych umysłowo".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do argumentów skargi Kolegium podniosło, iż przekonanie skarżącego, jakoby specjalistyczne usługi opiekuńcze nie były właściwą dla niego formą pomocy, pozostaje w sprzeczności z faktem stwierdzonej u niego choroby psychicznej, na który to fakt skarżący w innych sprawach się powoływał. Jako niezasadne organ ocenił także odwoływanie się przez stronę do przepisu art. 24 k.p.a., uznając, że nie ma on zastosowania zarówno do pracowników socjalnych Ośrodka Pomocy Społecznej w N. – E. W. i H. L., jak i do członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. – Z. C. i K. A.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie stwierdzić należy, iż organy administracji w sposób prawidłowy dokonały interpretacji wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2013 r., uznając, że stanowi on żądanie przyznania zasiłku okresowego. Skarżący bowiem w piśmie tym w wyraźny sposób domagał się przyznania pomocy finansowej, a nie rzeczowej. Wprawdzie wnioskodawca wskazał na konkretny cel żądanej pomocy, co sugerowałoby formę zasiłku celowego, jednak skoro celem tym miało być opłacanie codziennej opieki osób drugich, co niewątpliwie miałoby charakter powtarzalny i regularny, słusznym było uznanie, iż jedyną adekwatną formą pomocy dla tego żądania może być zasiłek o charakterze okresowym.

Z uwagi na przedmiot żądania skarżącego zastosowanie w niniejszej sprawie znajdują natomiast przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 182 ze zm.), dalej "u.p.s.".

Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 u.p.s.). Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s.). Jedną z form pomocy społecznej jest właśnie żądane przez skarżącego świadczenie pieniężne w postaci zasiłku okresowego.

Zgodnie z art. 38 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 u.p.s. zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego:

1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kwoty 542 zł;

2) osobie w rodzinie, której dochód jest niższy od kwoty 456 zł;

3) rodzinie, której dochód w przeliczeniu na osoby w rodzinie nie przekracza kwoty 456 zł.

Z niewadliwych ustaleń organów administracji wynika, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Wprawdzie mieszka on w tym samym budynku co jego żona, jednak pozostaje z nią w separacji. Zatem w przypadku skarżącego, przyznanie powyższego świadczenia uwarunkowane jest zachowaniem kryterium dochodowego w wysokości 542 zł.

W ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie uznały, że dochód skarżącego kryterium to przekracza.

W myśl art. 8 ust. 3 u.p.s. za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o:

1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych;

2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;

3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

Wprawdzie w niniejszej sprawie nie ustalono, ile dokładnie wynosił dochód Z. W. w miesiącu poprzedzającym złożenie jego wniosku, jednak wymaga podkreślenia, że brak ustaleń w tym zakresie nie wynikał z zaniedbania organów, lecz jedynie z braku współdziałania ze strony skarżącego, które uniemożliwiło precyzyjne ustalenie tej kwestii. Skoro jednak z urzędu jest wiadome, że dochód skarżącego stanowi stałe świadczenie emerytalne, które w grudniu 2012 r. wynosiło 852,88 zł brutto (735,12 zł netto), a skarżący sam w odwołaniu podkreślił, iż nie było zmian w jego sytuacji życiowej, brak jest podstaw by przyjąć, że dochód ten mógłby się znacząco różnić w marcu 2013 r. Zatem przekonanie organów, że również w tym miesiącu dochód skarżącego przekroczył kryterium dochodowe, uznać należy za w pełni uzasadnione. Okoliczność ta nie była zresztą przez skarżącego kwestionowana. Ponadto na wysokość przedmiotowego dochodu przyjętą w niniejszej sprawie nie mogły mieć wpływu zajęcia komornicze części emerytury skarżącego, skoro nie są one związane z należnościami określonymi w pkt 1-3 powołanego wyżej przepisu.

Nie budzi zatem wątpliwości, że skarżący nie spełnia warunków do przyznania mu zasiłku okresowego na podstawie art. 38 u.p.s. W związku z tym należy uznać, że organy administracji prawidłowo, już na etapie subsumcji, przyjęły jako podstawę orzekania w niniejszej sprawie przepis art. 41 pkt 2 u.p.s. Zgodnie z tym unormowaniem, w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany m.in. zasiłek okresowy, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie wnioskowanego przez skarżącego zasiłku, w sytuacji przekroczenia kryterium dochodowego, zależy jednak od uznania organu, który nie będąc związany ścisłymi kryteriami przyznania tego świadczenia ustala, czy w danej sprawie ma miejsce szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 41 u.p.s.

Wskazać należy, że kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona i sprowadza się do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Kontrola sądu dotyczy więc prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności polega ona na sprawdzeniu, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, do czego zobowiązane są organy obu instancji na podstawie art. 7, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt SA/Sz 2548/00, LEX nr 78302).

W ocenie Sądu organy administracji w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i zasadnie uznały, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym stanowi art. 41 u.p.s. Wprawdzie w niniejszej sprawie - z przyczyn niezależnych od organu - nie doszło do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ani z samym skarżącym, ani z jego żoną, jednak nie sposób tego traktować w kategoriach uchybienia, skoro rzetelne ustalenie stanu faktycznego było możliwe w oparciu o dokumentację zgromadzoną wcześniej w Ośrodku Pomocy Społecznej w N. Skarżący jest bowiem osobą, która stale, od wielu lat korzysta ze wsparcia tego Ośrodka. Zakładając natomiast domniemanie racjonalności prawodawcy należy przyjąć, iż wolą ustawodawcy było - o czym świadczy treść zdania drugiego art. 107 ust. 4 u.p.s. - by wniosek złożony przez osobę będącą pod stałą opieką organu pomocy społecznej, nie wiązał się za każdym razem z obowiązkową, kolejną aktualizacją wywiadu. O niecelowości przeprowadzania wywiadu środowiskowego przy okazji każdego odrębnego wniosku w tym zakresie, jeżeli pochodzi on od tej samej osoby, przesądza rezultat wykładni funkcjonalnej. Takie działanie byłoby bowiem nieefektywne nie tylko dla pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej, jako przysparzające większą ilość obowiązków bez uzyskania zadowalającego rezultatu, lecz także niezrozumiałe dla wnioskodawców, którzy w ten sposób obligowani byliby do potwierdzania przekazanych już organowi administracji informacji oraz dowodów. Taka wykładnia przepisów u.p.s. prowadziłaby więc do trudnych do zaakceptowania konsekwencji z punktu widzenia osoby wnioskującej o przyznanie pomocy, od której wymagana byłaby aktywność podczas przeprowadzanych niekiedy parokrotnie w ciągu tego samego miesiąca aktualizacji wywiadu (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 stycznia 2008 r., II SA/Go 705/07, LEX nr 501088; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 marca 2011 r., IV SA/Po 66/11, LEX nr 1127954 oraz wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 519/12, LEX nr 1241001).

W ocenie Sądu należy podzielić przekonanie organów, że o braku szczególnych okoliczności, które uzasadniałyby przyznanie Z. W. wnioskowanej pomocy, świadczy m.in. fakt, iż posiada on stały dochód. Istotne znaczenie dla tej oceny mają również ustalenia, z których wynika, iż skarżący jest osobą sprawną fizycznie, zdolną do samodzielnego załatwiania swoich spraw. Ponadto Sądowi z urzędu jest wiadome, że skarżący od lat regularnie uzyskuje w szerokim zakresie pomoc w formie różnorodnych świadczeń z pomocy społecznej, pomimo, że jego dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe.

Nie bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku skarżącego (przede wszystkim z uwagi na wskazany w nim cel żądanej pomocy) pozostawała niewątpliwie również okoliczność, iż decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N. przyznał skarżącemu specjalistyczne usługi opiekuńcze w wymiarze 2 dni w tygodniu po 3 godziny dziennie, z wyłączeniem sobót, niedziel i dni świątecznych, w okresie od dnia 14 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. Wprawdzie w tym miejscu należy wskazać, że decyzja ta została uchylona wyrokiem tut. Sądu z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 388/13, lecz powodem jej uchylenia nie było zakwestionowanie przez Sąd samego objęcia skarżącego tą formą pomocy, a niedostateczne uzasadnienie przez organy, dlaczego wymiar tej pomocy został ograniczony w stosunku do jej wymiaru z lat poprzednich. Przede wszystkim jednak należy podkreślić, że w dacie wydania decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie, powyższa decyzja dotycząca specjalistycznych usług opiekuńczych i utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] marca 2013 r. funkcjonowały w obrocie prawnym. Stan istniejący w dacie orzekania przez organ administracji jest zaś miarodajny dla oceny legalności zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny.

Zdaniem Sądu, dokonana przez organy obu instancji ocena sytuacji życiowej skarżącego nie nosi zatem cech dowolności oraz nie przekracza granic uznania administracyjnego, przy czym prowadząc postępowanie wyjaśniające organy nie naruszyły zasad wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W związku z tym również odmowa przyznania mu świadczenia na podstawie art. 41 pkt 2 u.p.s. jest zasadna. Pomimo, iż organ nie miał możliwości przeprowadzenia ze skarżącym wywiadu środowiskowego, ustalenie jego sytuacji życiowej, w tym zdrowotnej, było możliwe dzięki dokumentacji zgromadzonej przez organ w innych sprawach, w których skarżący jest stroną.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że bezpodstawne są twierdzenia skarżącego dotyczące konieczności wyłączenia z urzędu od rozpoznania niniejszej sprawy wskazanych w skardze członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego: K. A. i Z. C. oraz pracownic Ośrodka Pomocy Społecznej w N.: E. W. i H. L.. Podejmowanie czynności w innych sprawach z udziałem skarżącego nie stanowi bowiem przesłanki wyłączenia pracownika organu administracji. Ponadto złożony przez skarżącego w postępowaniu w I instancji wniosek o wyłączenie E. W. i H. L. został rozpoznany postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], a Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania tego rozstrzygnięcia. Odnośnie członków SKO skarżący nie składał zaś w toku postępowania wniosku o wyłączenie.

Końcowo wskazać należy, że wobec prawidłowości orzeczonej w niniejszej sprawie odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanego zasiłku, bez wpływu na jej wynik pozostaje uchybienie organu I instancji, polegające na niedoręczeniu skarżącemu przed wydaniem decyzji zawiadomienia w trybie art. 10 k.p.a. Ponadto skarżący – podnosząc w tym zakresie zarzut w skardze – w żaden sposób nie wykazał, by naruszenie przez organ I instancji art. 10 k.p.a. uniemożliwiło mu przeprowadzenie jakichkolwiek czynności w sprawie. Podkreślić należy, że sam zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., bez wykazania związku tego naruszenia z treścią rozstrzygnięcia, nie daje wystarczających podstaw do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Ponadto zarzut taki może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. m.in. wyroki NSA: dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1142/11, Lex nr 1270072 oraz z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11, Lex nr 1286271). Ubocznie należy zauważyć, że już na etapie postępowania odwoławczego, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, skarżącemu doręczono zawiadomienie o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Skarżący nie skorzystał jednak z tego uprawnienia.

Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku.

Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zawarte w pkt II sentencji, znajduje uzasadnienie w art. 250 powołanej wyżej ustawy oraz § 15 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 490).