Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 569/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 259 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 27 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia [...] "A." sp. j. w likwidacji z siedzibą w R. (dawniej: [...] "A."sp. j. z siedzibą w R.) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 1211/15 w zakresie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi [...] "A." sp. j. w likwidacji z siedzibą w R. (dawniej: [...] "A."sp. j. z siedzibą w R.) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 1211/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: "WSA") odrzucił sprzeciw [...] A. spółka jawna z siedzibą w R. (dalej: "Spółka") od postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 14 marca 2016 r. Podstawą prawną wydanego orzeczenia był art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a.").

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia WSA wynika, że w dniu 14 marca 2016 r. referendarz sądowy odmówił Spółce przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 21 marca 2016 r. przesyłkę z odpisem powyższego orzeczenia złożono w placówce pocztowej. Równolegle w oddawczej skrzynce pocztowej adresata umieszczono zawiadomienie o pozostawieniu tej przesyłki w placówce pocztowej i o możliwości jej odbioru. Powtórnie uczyniono to w dniu 30 marca 2016 r., natomiast w dniu 5 kwietnia 2016 r. przesyłkę wydano wspólnikowi Spółki uprawnionemu do jej reprezentacji. W piśmie datowanym na 9 kwietnia 2016 r., a wniesionym w dniu 12 kwietnia 2016 r. Spółka sformułowała sprzeciw od powyższego postanowienia.

W uzasadnieniu postanowienia WSA stwierdził, że w niniejszej sprawie ostateczny termin do złożenia sprzeciwu przypadał w dniu 11 kwietnia 2016 r., a zatem Spółka złożyła sprzeciw po upływie siedmiodniowego terminu określonego w art. 259 § 1 p.p.s.a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wskazano, że doręczenie orzeczenia następowało poprzez pocztę polską, która awizowała przesyłkę dnia 21 marca oraz 30 marca 2016 r. Od dnia 30 marca Spółka miała 7 dni aby odebrać przesyłkę (zasada podwójnego awiza, od każdego jest 7 dni na odbiór przesyłki). Spółka mogła zatem odebrać przesyłkę do dnia 6 kwietnia 2016 r. Odebrano ją natomiast przed tym terminem tj. 5 kwietnia 2016 r. Od tego czasu Spółka miała 7 dni na złożenie sprzeciwu, co też uczyniła ostatniego dnia (12 kwietnia 2016 r.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (w tym od postanowień referendarza sądowego co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy), strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Stosownie do treści § 2 art. 259 p.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się i w pełni podziela stanowisko WSA, że Spółka nie dochowała ustawowego terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 marca 2016 r. Nie ulega bowiem wątpliwości, że składając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w dniu 12 kwietnia 2016 r., Spółka nie dochowała siedmiodniowego terminu przewidzianego na jego wniesienie, ponieważ termin ten upłynął z dniem 11 kwietnia 2016 r.

W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA nie mógł w takiej sytuacji postąpić inaczej, jak tylko odrzucić sprzeciw Spółki.

Powyższej oceny nie zmienia również argumentacja zawarta w zażaleniu. Przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie przesyłka była dwukrotnie awizowana: po raz pierwszy – w dniu 21 marca 2016 r., powtórnie – w dniu 30 marca 2016 r., a w dniu 5 kwietnia 2016 r. wydano ją wspólnikowi Spółki uprawnionemu do jej reprezentacji. Oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 4 kwietnia 2016 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Zatem Spółka mogła wnieść swój sprzeciw najpóźniej w poniedziałek 11 kwietnia 2016 r.

Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.