Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1504/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 228  par. 1  i  par. 2  w  zw.  z  art.  169  par. 1,  art. 235, 168,  222,  121,  194a par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie: Sędzia NSA Halina Betta – sprawozdawca, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant: Anna Kruś, po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale I w dniu 31 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 16 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 23 maja 2011 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 357,00 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi "A" jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w W. z dnia [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia 23 maja 2011r. nr [...] , wydane na podstawie art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, pozostawiające bez rozpatrzenia odwołanie strony skarżącej z dnia 22 marca 2011 r. z powodu nie uzupełnienia w terminie braków formalnych odwołania.

Z przyjętego w sprawie stanu faktycznego wynika, że pismem z dnia 22 marca 2011 r. "A" (zwany dalej: "A", Związek, strona lub skarżący) w imieniu którego działał Przewodniczący Zarządu M. M., złożył odwołanie od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] r. określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r. Do odwołania dołączono kserokopię uchwały o wyborze M. M. na Przewodniczącego Zarządu "A", potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez Zastępcę Dyrektora – Z. D..

Uznając, że strona nie wykazała należycie umocowania osoby podpisanej pod odwołaniem do jego wniesienia, SKO w W. pismem z dnia 26 kwietnia 2011 r. wezwało stronę skarżącą do:

- uzupełnienia odwołania o oryginał aktu powołania na Przewodniczącego Zarządu osoby podpisanej pod odwołaniem lub urzędowo bądź notarialnie poświadczoną kopię tego aktu;

- uzupełnienia akt sprawy o oryginał Statutu Związku lub urzędowo bądź notarialnie poświadczoną jego kopię.

W wezwaniu zawarto pouczenie, że nieuzupełnienie ww. braków w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia na podstawie art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), dalej: "Ordynacja podatkowa" lub "OP".

W odpowiedzi, strona w zakreślonym przez organ terminie przesłała: kserokopię Uchwały Nr [...] Zgromadzenia "A" z dnia 7 marca 2011 r. w sprawie wyboru Przewodniczącego Zarządu ww. Związku oraz kserokopię Statutu "A". Kopie ww. dokumentów były potwierdzone za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego W. D. – zgodnie z figurującą na nich pieczątką w dniu 10 maja 2011 r.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wydanym na podstawie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej – SKO w W. pozostawiło odwołanie "A" z dnia 22 marca 2011 r. bez rozpatrzenia. Z jego uzasadnienia wynika, że przesłanką takiego rozstrzygnięcia był fakt, że wraz z dokumentami, o które strona została wezwana, nie przedłożono organowi do dnia wydania postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia (tj. do dnia 23 maja 2011r.) stosownego dokumentu pełnomocnictwa dla radcy prawnego W. D. do działania w sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącej. Zgodnie z przepisami natomiast tylko pełnomocnik występujący w sprawie, ma prawo uwierzytelnić składane w sprawie odpisy dokumentów.

Żaląc się na ww. postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania, strona zastępowana przez pełnomocnika, pismem z dnia 10 czerwca 2011 r. wniosła o jego uchylenie, podnosząc w zarzutach, że:

- w oparciu o art. 194a Ordynacji podatkowej należy uznać prawo związku międzygminnego do poświadczenia za zgodność z oryginałem uchwał Zgromadzenia "A" i Statutu tego Związku przyjętego uchwałami gmin - członków Związku;

- organ prowadzący postępowanie powinien wezwać pełnomocnika w trybie przepisu art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej do uzupełnienia braku formalnego poprzez przedłożenie dokumentu pełnomocnictwa z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie sprawy bez rozpatrzenia. Zdaniem strony skarżącej, zaniechanie tego obowiązku stanowi naruszenie przepisu art. 137 § 3 i art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Po rozpatrzeniu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia [...] r.

W skardze na wskazane postanowienie, wniesionej do WSA we Wrocławiu, strona skarżąca podniosła że:

- zgodnie z art. 194a § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, przy czym zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika ma charakter dokumentu urzędowego. Strona zarzuciła, że organ bezpodstawnie nie uznał za uzupełnienie braków formalnych odwołania, złożonych przy piśmie z dnia 11 maja 2011r. kopii uchwały z dnia 7 marca 2011r. w sprawie wyboru Przewodniczącego Zarządu oraz kopii Statutu Związku - potwierdzonych przez radcę prawnego W. D.;

- w ocenie skarżącej nieuprawniony jest zarzut organu, że przedłożone przez skarżącą do akt sprawy kopie dokumentów żądanych przez organ, nie są urzędowo poświadczonymi odpisami z uwagi na to, że radca prawny W. D., potwierdzając te dokumenty za zgodność z oryginałem w dniu 10 maja 2011r. nie był pełnomocnikiem strony skarżącej, gdyż pełnomocnictwo złożone do akt, opatrzone jest datą 25 maja 2011r. Zdaniem skarżącej, w przypadku usunięcia braku formalnego poprzez złożenie pełnomocnictwa nie ma znaczenia, jaką datą pełnomocnictwo zostało oznaczone (mogłoby nie posiadać daty). Istotne jest tylko, czy pełnomocnictwo w rzeczywistości udzielone zostało dla sprawy, do której zostało dołączone i jaki jest jego zakres;

- pełnomocnik skarżącej złożył stosowne pełnomocnictwo, a jego zakres nie był przez organ kwestionowany. Z tych względów w ocenie strony skarżącej uznać zatem należy, że skarżąca usunęła brak formalny pełnomocnictwa.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając skargę wskazał, że brak jednoczesnego wykazania wraz ze składanym podaniem (odwołaniem), iż osoba fizyczna podpisująca podanie może reprezentować podmiot, którego dotyczy podanie, skutkuje koniecznością żądania uzupełnienia istniejącego w tym zakresie braku formalnego (art. 169 § 1 OP). W razie nie usunięcia braków formalnych podania (między innymi odwołania i zażalenia) organ odwoławczy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania (odwołania) bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie (art. 169 § 4 OP).

Brak wykazania należytej reprezentacji jest więc brakiem formalnym pisma podlegającym uzupełnieniu. Sytuacja taka zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Strona przesłała na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych kserokopie wskazanych w wezwaniu dokumentów. Organ podkreślił jednak, że kserokopie dokumentów zostały przesłane przy piśmie z dnia 11 maja 2011 r. przez stronę, a nie przez rzekomego pełnomocnika strony radcę prawnego W. D.. Ani strona ani radca prawny W. D. nie przedłożyli organowi do dnia wydania postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia tj. do dnia 23 maja 2011 r. stosownego dokumentu pełnomocnictwa dla radcy do działania za stronę w przedmiotowej sprawie. Samo odwołanie strony z dnia 22 marca 2011r. nie było dotknięte - wbrew temu o czym pisze strona w skardze - brakiem formalnym w postaci braku pełnomocnictwa. Z odwołania tego, podpisanego przez Przewodniczącego Zarządu skarżącej nie wynikało aby strona była reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego W. D.. Z tego powodu nie wezwano strony do usunięcia braku formalnego odwołania w postaci braku pełnomocnictwa. Stosowne pełnomocnictwo (datowane na dzień 25 maja 2011r.) złożono dopiero w dniu 16 czerwca 2011 r. wraz z zażaleniem na postanowienie Kolegium z dnia [...] r. Organ podkreślił, że radca prawny, który potwierdził zgodność z oryginałem przedłożonych na wezwanie organu dokumentów, w dniu dokonania tej czynności, tj. w dniu 10 maja 2011r. nie był pełnomocnikiem strony skarżącej w tym postępowaniu. Nie mógł więc w świetle obowiązujących przepisów, tj. w świetle art. art. 194a § 2 OP, skutecznie dokonać tej czynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz 1270 ze zm.- P.p.s.a.), sąd uwzględnia skargę i uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę Sąd uznał, że w sprawie objętej sporem doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W ocenie Sądu - już sam tryb procedowania organu budzi zastrzeżenia, bowiem w przypadku nie usunięcia na wezwanie organu braków formalnych odwołania, organ właściwy do jego rozpatrzenia, powinien pozostawić odwołanie bez rozpoznania na podstawie art. 228 § 1 i § 2 w związku z art. 169 § 1 i art. 235 Ordynacji podatkowej. Wskazać bowiem należy, że odwołanie od decyzji, jako jedno z podań w rozumieniu art. 168 OP, aby spowodowało zamierzony skutek prawny, powinno odpowiadać warunkom formalnym określonym w tym przepisie oraz wymienionym w art. 222 OP. Nie budzi wątpliwości, że osoba wnosząca odwołanie lub składająca inne dokumenty do akt sprawy, powinna wykazać swoje umocowanie do działania w imieniu strony. W sytuacji, gdy wniesione odwołanie lub dołączone do niego dokumenty – w ocenie organu - nie zawierają wymaganych prawem elementów, organ podatkowy, zgodnie z art. 169 § 1 OP, wzywa wnoszącego do usunięcia braków formalnych w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje, że organ odwoławczy wyda postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. W przypadku nie usunięcia braków formalnych odwołania, podstawę pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia stanowi przepis art. 228 § 1 pkt 3 w związku z art. 169 § 1, art. 168 § 1 oraz art. 235 Ordynacji podatkowej. Przyjęty przez organ tryb – pozostawienia odwołania bez rozpoznania, na podstawie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej, właściwy jest zasadniczo dla wniosków innych niż odwołanie. Ponieważ jednak przyjęty przez organ tryb, nie wywołał dla strony skutków niekorzystniejszych od trybu określonego w art. 228 OP – uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie.

W ocenie Sądu – w spornej sprawie naruszone zostały jednak w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynika sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.) dwie podstawowe zasady postępowania podatkowego, określone w art. 121 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi podstawę dla powiązanej z zasadą zaufania do organów, zasady informowania oraz czuwania organu nad tym, aby strony i inni uczestnicy postępowania nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości prawa. Uchybienie tym obowiązkom organu ma szczególne znaczenie w sytuacji, gdy jak w przedmiotowej sprawie – strona (na tym etapie postępowania) nie była zastępowana przez pełnomocnika.

Analiza akt sprawy potwierdza, że organy naruszyły przede wszystkim zasadę informowania określoną w art. 121 § 2 OP, zgodnie z którą, organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Skutkiem uchybień popełnionych w tym zakresie, było podważenie zaufania do organów, wyrażonego zasadą postępowania określoną w art. 121 § 1 OP, zgodnie z którą, postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Normy te, choć ujęte ogólnie, nie mogą być traktowane jedynie jako postulat odnoszący się do sposobu prowadzenia postępowania. Są to bowiem przepisy, do przestrzegania których organy są zobowiązane na równi z innymi przepisami zawierającymi wytyczne co do ich działań. Źródłem tych zasad jest art. 2 Konstytucji RP, statuujący zasadę demokratycznego państwa prawnego. W świetle tych norm, organy są zobowiązane do takiego zachowania, które nie będzie powodowało ujemnych skutków dla strony postępowania, która działa w dobrej wierze i zaufaniu do organów. W przypadku wzywania strony do usunięcia braków formalnych, istotnym jest przede wszystkim to, aby treść tego wezwania nie nastręczała trudności w jego zrozumieniu, była precyzyjna i w razie potrzeby zawierała także wyjaśnienia i informacje, które zwłaszcza dla osób niemających wykształcenia prawniczego i niekorzystających w postępowaniu z usług fachowego pełnomocnika, pozwoliło na prawidłowe wykonanie wezwania organu do usunięcia braków.

Nie do zaakceptowania jest w demokratycznym państwie prawa, które urzeczywistnia zasady sprawiedliwości społecznej i realizuje zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych, takie procedowanie, które na skutek wadliwego poinformowania strony działającej bez profesjonalnego pełnomocnika, skutkuje pozbawieniem strony możliwości uzyskania merytorycznego załatwienia środka zaskarżenia.

W ocenie Sądu, w sprawie której dotyczy spór, skierowane do strony wezwanie było wadliwe, a zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem zasad ogólnych postępowania podatkowego, tj. art. 121 § 1 i § 2 (w związku z art. 169 § 1 i § 4 oraz art. 228) Ordynacji podatkowej. W wyniku naruszenia tych zasad strona została pozbawiona możliwości merytorycznej weryfikacji decyzji nakładającej na nią obowiązki podatkowe.

Strona, działając bez pełnomocnika, złożyła organowi odwołanie, do którego dołączyła kserokopię uchwały o wyborze M. M. na Przewodniczącego Zarządu "A". Uchwała ta, potwierdzona była za zgodność z oryginałem przez Z. D. – Zastępcę Dyrektora Biura "A" ds. Organizacyjno – Administracyjnych, który jak wynikało z pełnomocnictwa z dnia 14 marca 2011 r. załączonego do zażalenia (z dnia 10.06.2011r. na postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia), upoważniony był do potwierdzania za zgodność z oryginałem dokumentów wytworzonych przez Związek oraz oryginałów będących w posiadaniu Związku. Organ odwoławczy – uznając odwołanie wraz ze złożonymi z nim dokumentami za niekompletne - powołując się na art. 169 § 1 OP - wezwał stronę do uzupełnienia odwołania nie tylko o oryginał lub urzędowo bądź notarialnie poświadczony akt powołania M. M. na Przewodniczącego Zarządu ale zażądał też przedłożenia uwiarygodnionego w ten sam sposób Statutu Związku. Wezwanie to (poza ogólnym przepisem art. 169 § 1 OP dotyczącym uzupełnienia braków) nie wskazywało przepisów określających sposób potwierdzania wiarygodności dokumentów w postępowaniu administracyjnym. Kwestionując uchwałę uwierzytelnioną przez Z. D., organ nie wyjaśnił stronie, kto jego zdaniem powinien "urzędowo" potwierdzić uchwałę podjętą przez Związek. Zamiast zamieścić w wezwaniu informację o treści przepisów tak istotnych dla prawidłowego uzupełnienia przez stronę braków formalnych odwołania, organ wskazał jedynie klauzulę o sankcji, informując, że w przypadku nie uzupełnienia braków w zakreślonym terminie, organ zgodnie z art. 169 § 1 i § 4 OP pozostawi odwołanie bez rozpatrzenia.

Na żądanie organu strona dołączyła zarówno uchwałę jak i Statut, oba dokumenty potwierdzone za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego W. D. nie dołączając do akt sprawy jego pełnomocnictwa do występowania w sprawie w charakterze pełnomocnika. Z treści Statutu "A" wynika, że zgodnie z § 20 Zarząd jest organem wykonawczym Związku, kieruje całokształtem jego działalności i reprezentuje Związek na zewnątrz, natomiast z § 22 wynika, że Zarząd działa kolegialnie (pkt 1), zaś do kompetencji Przewodniczącego należy miedzy innymi reprezentowanie Zarządu na zewnątrz (§ 22 pkt 3 ppkt 3). Z kolei z § 23 pkt 1 stanowi, że do składania oświadczeń woli w imieniu Związku upoważniony jest samodzielnie Przewodniczący Zarządu. Zatem załączona do odwołania uchwała potwierdzała umocowanie M. M. do reprezentowania Związku na zewnątrz, w tym złożenia odwołania od decyzji, określającej Związkowi zobowiązanie podatkowe. Mimo podjętych przez stronę starań i uzupełnienia dokumentów , organ właściwy do rozpoznania odwołania uznał, że strona nie uzupełniła braków formalnych i pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia.

W ocenie Sądu - już tylko ten etap postępowania wskazuje na wadliwe działanie organu, nakierowane nie na merytoryczne załatwienie sprawy w poszanowaniu praw strony i w zaufaniu do organu, ale na nieuzasadnione utrudnianie stronie korzystania z jej praw procesowych, co w rezultacie skutkowało pozostawieniem odwołania bez rozpoznania (art. 169 § 4 OP). Niekorzystny dla strony skutek spowodowało wadliwie sformułowane wezwanie organu, które było dla strony niejasne.

Podkreślić należy, że zasady postępowania określone w Ordynacji podatkowej skierowane są głównie do organu. Zatem to organ, jako gospodarz postępowania, kierując do strony działającej bez profesjonalnego pełnomocnika żądanie usunięcia uchybień formalnych, powinien dla skutków procesowych nie tylko wskazać przepis art. 169 § 1 OP, w oparciu o który żądał określonego zachowania strony (uzupełnienia dokumentów) ale wyjaśnić też stronie z jakich przepisów wywodzi swoje żądanie i wskazać w sposób jasny i zrozumiały dla strony, jak skutecznie zadośćuczynić wezwaniu organu.

Wadliwość działania organu polegała na tym, że skoro strona, składając odwołanie załączyła potwierdzoną za zgodność kserokopię uchwały, wykazując w swoim przekonaniu umocowanie M. M. do działania w imieniu Związku, to organ, uznając ten dokument za niewystarczający dla celów prowadzonego postępowania, obowiązany był przytoczyć treść przepisu art. 194a OP lub choćby wskazać ten przepis, tak aby strona działająca bez profesjonalnego pełnomocnika wiedziała, dlaczego załączony do odwołania dokument jest niewystarczający i czym uzasadnione jest żądanie organu. Standardem działania administracji, właściwie realizującej zasady postępowania (w tym zasadę informowania i zaufania do organu),powinno być takie formułowanie kierowanych do strony wezwań do usunięcia braków, aby formalna wadliwość odwołania nie uniemożliwiła jego merytorycznego rozpatrzenia.

W rozpoznawanej sprawie, właśnie formalna wadliwość dokumentu (brak pełnomocnictwa radcy prawnego uwierzytelniającego złożone do organu dokumenty) i fakt, że strona na tym etapie postępowania działała bez profesjonalnego pełnomocnika, obligowały organ do precyzyjnego sformułowania żądania, zgodnie z zasadą informowania strony z art. 121 OP. Organ natomiast groził stronie sankcją pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia (art. 169 § 4 OP), zamiast wskazać stronie, co należy rozumieć przez "urzędowo poświadczony odpis" oraz wskazać na treść art. 194a § 2 OP, z którego wynika, że dla celów postępowania administracyjnego niewystarczające jest potwierdzenie dokumentu przez radcę prawnego lub inny podmiot uprawniony do potwierdzenia wiarygodności dokumentów ale, że w tym postępowaniu uwiarygodnić dokumenty może jedynie radca prawny (lub inny podmiot uprawniony) występujący w sprawie w charakterze pełnomocnika

(podkreślenie Sądu). Pouczenia zrozumiałego dla strony, odwołującego się do treści art. 194a § 2 OP nie zawiera ani wezwanie SKO z dnia 26 kwietnia 2011 r. ani wezwanie tego organu z dnia 5 lipca 2011 r. Wskazanie tego przepisu i jego treści w wezwaniu do usunięcia braków było istotne dla prawidłowej realizacji wezwania, w szczególności, że przepis art. 194a OP został dodany do Ordynacji podatkowej dopiero od 1 stycznia 2010 r. i mógł nie być dobrze znany stronie działającej bez pełnomocnika. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy, mimo podjętych przez stronę wszechstronnych działań dla prawidłowego wykonania wezwania, właśnie nieprecyzyjne i niejasne sformułowanie wezwania było przyczyną wykonaniem go w sposób wadliwy.

Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, że nieprecyzyjne a tym samym niezrozumiałe dla strony wezwanie, było powodem nie usunięcia formalnej wadliwości dokumentów. Skoro bowiem organ uznał, że radca prawny potwierdzający za zgodność złożone organowi dokumenty nie wykazał umocowania do występowania w tym postępowaniu w charakterze pełnomocnika strony, to kwalifikując to uchybienie jako brak formalny, należało wezwać pełnomocnika w trybie art. 169 § 1 OP do uzupełnienia tego braku poprzez przedłożenie do akt sprawy dokumentu pełnomocnictwa z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku skutkować będzie pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia (art.228 w związku z 169 § 1 OP). Zaniechanie tego obowiązku przez organ stanowi naruszenie zasad postępowania z art. 121 OP.

Za nieuzasadnione należy uznać wzywanie strony do urzędowego lub notarialnego uwiarygodnienia Statutu "A", który został opublikowany w oficjalnym organie promulgacyjnym prawa miejscowego - wydawanego wówczas Dziennika Urzędowego Województwa [...] (z dnia 4 grudnia 1995 r. w nr 19, zmiany z dnia 4 lipca 1997 r. w nr 21), ponieważ akty prawa miejscowego są dokumentami powszechnie znanymi i dostępnymi organom administracji racji urzędu.

Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie strona nie powinna ponosić negatywnych dla niej skutków procesowych nieprecyzyjnie sformułowanego przez organ wezwania, gdyż jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego, zawartą w art. 121 § 1 i § 2 OP jest wyjaśnienie stronie zawiłości proceduralnych, konsekwencji podjętych czynności czy wskazanie trybu właściwego dla załatwienia wniosku podatnika. Wyrażona w tym przepisie zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz udzielania niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego oznacza, że na organie ciąży obowiązek prowadzenia postępowania staranne i merytorycznie poprawnego, w którym traktuje się równo interesy podatnika i Skarbu Państwa. Naruszenie zaś tej zasady, w opisanym stanie faktycznym, stanowiło, w ocenie Sądu, wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego.

Organ odwoławczy przedwcześnie pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie skarżącej, nie dostrzegając powyższych uchybień i zbyt formalistycznie traktując wykonanie przez stronę wadliwego wezwania.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy wyjaśni zatem ostatecznie kwestię pełnomocnictwa, dopełniając obowiązku ponownego wezwania strony do wypowiedzenia się, czy radca prawny potwierdzający za zgodność z oryginałem przedłożone dokumenty, jest legitymowany do występowania w tej sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącej strony i do działania w jej imieniu (zgodnie z zasadami wynikającymi z treści art. 137 § 3 OP w związku z art. 121 § 1 i § 2 OP).

Stwierdzając wskazane powyżej uchybienia procesowe popełnione przez organ, Sąd uznał, że organ odwoławczy wydał zaskarżone postanowienie z naruszeniem przepisów postępowania (art. 121 § 1 i § 2 OP w związku z art. 169 § 1 OP), w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.) orzekł o jego uchyleniu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wynika z art. 152 P.p.s.a., zaś w kwestii kosztów postanowiono na podstawie art. 200 P.p.s.a.