Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 494/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 133 par 1, art. 134 par 1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 28 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 266
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - t.j.
article: par 3 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Sędzia WSA Ewa Rojek Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności składkowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: Zakład, organ) utrzymał w mocy decyzję tego organu z 1 kwietnia 2021 r. nr [...] wydaną dla K. W. o odmowie umorzenia należności składkowych z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność gospodarczą w łącznej kwocie 710,74 zł.

Wyjaśnił, że 17 grudnia 2020 r. do organu wpłynął wniosek, w którym K. W. zwrócił się o umorzenie należności z tytułu składek, argumentując go trudną sytuację finansową oraz zdrowotną.

Decyzją z [...]. nr [...] organ odmówił umorzenia należności. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K. W. zarzucił, że Zakład powołał się na nieprawdziwe informacje zawarte w analizie dokumentacji zgormadzonej w aktach sprawy oraz na podstawie własnych ustaleń ZUS. Podniósł, że środki transportu, które posiada są zajęte przez komornika, więc nie może nimi dysponować dowolnie. Wyjaśnił, że w wykazie Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych figuruje jako właściciel działki, lecz w rzeczywistości nie posiada żadnej działki, co jest błędem urzędników, zaś obecnie sprawa w tym przedmiocie jest prostowana. Zakład błędnie wskazał, że nie jest w stosunku do jego osoby prowadzone żadne postępowanie, gdyż postępowanie takie prowadzi Urząd Skarbowy. Zdaniem strony przedstawione wyroki sądów nie mogą być usprawiedliwieniem dla braku umorzenia, gdyż każda sprawa ma inny wątek co do meritum spray. Nadto podniósł, że córka [...] nie jest jego utrzymaniu - jest studentką studiów stacjonarnych i dlatego nie może podjąć pracy, utrzymuje się ze stypendium socjalnego. Końcowo podniósł, ż sytuacja na runku pracy związana z pandemią COVID-19 jest trudna, zaś pracodawcy raczej zwalniają pracowników. Dodał, że może się przebranżowić, ale z uwagi na wiek zadał i problemy z Urzędem Skarbowym może napotkać problemy w zatrudnieniu. Zdaniem strony materiał zgromadzony w sprawie został przedstawiony tylko pod kątem odmowy umorzenia należności z tytułu składek. Do wniosku o ponowne umorzenie należności z tytułu składek strona nie dołączyła żadnych nowych dokumentów.

Utrzymując w mocy ww. decyzję Zakład ustalił, że wnioskodawca 1 września 2017 r. dokonał zwieszenia działalności gospodarczej. Z uwagi, że zgodnie z Centralną Ewidencją i Informacją o Działalności Gospodarczej zaprzestanie prowadzenia działalności nastąpiło 15 marca 2021 r. K.. W. przedłożył oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej osoby fizycznej, która nie prowadzi pełnej księgowości (z 2 lutego 2021 r.), z którego wynika, że pozostaje w związku małżeńskim prowadząc gospodarstwo domowe z żoną - E. W., która otrzymuje dochód w wysokości 1.046,30 zł netto. Ustalił, że strona jest mikroprzedsiębiorcą i od 1 września 2017 r. jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy, natomiast od 1 września 2018 r. nie posiada prawa do zasiłku. Strona przedstawiła tylko informacje dotyczące posiadanych zobowiązań finansowych w wysokości 30.000 zł oraz zobowiązań prywatnych w wysokości 30.000 zł. Wnioskodawca nie pracuje zarobkowo, nie pobiera renty czy emerytury oraz nie posiada z innych źródeł. Pobiera zaś zasiłek z pomocy społecznej w wysokości 20 zł netto miesięcznie i nie korzysta z innych form pomocy. Wnioskodawca ponosi stałe wydatki: z tytułu opłat eksploatacyjnych w wysokości 220 zł, koszty związane z leczeniem w wysokości 120 zł oraz inne w wysokości 700 zł. Strona ponosi zobowiązania finansowe z tytułu podatków za 2013 r. w wysokości 30.000 zł, które nie są spłacane wobec czego prowadzona jest egzekucja.

Wnioskodawca jest właścicielem samochodów [...] z 2005r.; [...] z 2006 r.; przyczepki lekkiej [...] z 2008 r. oraz motocykla [...] z 2001 r. Ustalono, wobec treści notatki służbowej sporządzonej w trakcie przeprowadzonej rozmowy telefonicznej pomiędzy wnioskodawcą, a doradcą ds. ulg i umorzeń z 17 lutego 2021 r. - na wszystkich ruchomościach figurujących w bazie CEP został dokonany zastaw przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, w związku z czym nie wykazał ich w oświadczeniu. Strona jest właścicielem nieruchomości o powierzchni 0,0279 ha, dla której Sąd Rejonowy prowadzi KW [...], która została przepisana na innego właściciela.

Powołując art. 28 ust. 3 i wymienione w nim punkty od 1 do 6 ustawy

z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 432, zwanej dalej: "u.s.u.s."), Zakład podniósł, że z przyczyn oczywistych przesłanka wymieniona w pkt 1 nie wystąpiła. Wnioskodawca nie przedłożył żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości lub umorzył postępowania upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 oraz art. 361 ust. 1 pkt 1 ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe. Nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym, ani nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym. Wysokość nieopłaconych składek, o których umorzenie wniosła strona, przekracza kwotę kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym. Przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. nie zachodzi - nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, jednocześnie nie wystąpiło kryterium brak następców prawnych (żony, dzieci). Nie został ustalony brak możliwości dochodzenia egzekucyjnego przez uprawnione w tym zakresie organy, brak jest też podstaw do stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Na tej podstawie organ uznał, że w sprawie brak jest przesłanki całkowitej nieściągalności zdefiniowanej w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., której istnienie mogłoby uzasadnić podjęcie decyzji zgodnie z wnioskiem. Brak jest zatem podstaw do umorzenia należności z tytułu składek.

Dalej organ przeszedł do analizy przesłanek zawartych w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca

2003 r. (Dz. U. z 2003 r. nr 141 poz. 1365) w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oraz art. 28 ust. 3a u.s.u.s. Podniósł, że zgromadzone dowody nie wskazują na to, że zadłużenie powstało na skutek nadzwyczajnych zdarzeń losowych. Było natomiast wynikiem nieopłacania w ustawowym terminie płatności składek w czasie prowadzonej działalności gospodarczej. Za ryzyko związane z prowadzoną działalnością, jak również negatywnymi skutkami oraz za wszelkie rozliczenia odpowiada podmiot prowadzący działalność. Brak płynności finansowej nie powinien być równoważony ze środków stanowiących przychody Zakładu. Priorytetem dla przedsiębiorcy winno być gromadzenie dostatecznych środków na pokrycie kosztów działalności gospodarczej, a tym samym obowiązkowych składek. Składki są publicznym świadczeniem

o charakterze powszechnym i powyższego obowiązku ustawodawca nie uzależnił od osiąganego wyniku finansowego płatnika.

Umorzenie należności jest zastrzeżone dla sytuacji szczególnie trudnych, gdy ze względu na stan zdrowia, inne względy społeczne i brak szans na uzyskiwanie dochodów nie jest możliwe wywiązywanie się ze zobowiązań wobec Zakładu.

W sprawie ustalono zaś, że wobec wnioskodawcy nie orzeczono trwałej i całkowitej niezdolność do wykonywania czynności zawodowych. Tym bardziej, że na chwilę obecną jest w wieku przedemerytalnym (62 lata). Do wieku emerytalnego pozostało 3 lata aktywności zawodowej, co daje organowi podstawę do przypuszczeń, że wnioskodawca może być na przestrzeni kilku lat aktywny zawodowo i tym samym osiągać dochody na spłatę zadłużenia w kwocie 710,74 zł.

Z przedłożonych do sprawy dokumentów nie wynika, że przeszkodą

w podjęciu zajęcia zarobkowego jest wiek lub stan zdrowia. Wobec braku przeciwwskazań zawodowych czy trwałych i całkowitych przeciwwskazań zdrowotnych do pracy zarobkowej, możliwa jest poprawa sytuacji finansowej. Wnioskodawca nie udowodnił, że sytuacja materialna, rodzinna i zdrowotna całkowicie, a przede wszystkim trwale, uniemożliwiała spłatę zaległych należności. Orzeczony lekki stopień niepełnosprawności wobec wnioskodawcy został ustalony na czas określony, tj. do 31 października 2021 r. Zgodnie z powołanym orzeczeniem, został zakwalifikowany do osób z obniżoną zdolnością do wykonywania pracy, co oznacza, że może podjąć zatrudnienie . Nadto organ ustalił, że z zebranych informacji nie wynika, aby niezbędna była konieczność sprawowania stałej opieki wobec żony. Ponadto dzięki przyznanej rencie żona nie pozostaje bez środków do życia. Zadaniem przyznania świadczenia jest bowiem wyrównanie korzyści utraconych przez osobę poszkodowaną i stanowi rekompensatę z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej.

Wobec powyższego uznać należy, że powołana sytuacja zdrowotna nie pozbawia wnioskodawcy możliwości zarobkowania. Tym samym nie udowodnił, że nie może uzyskiwać dochodów ze względu na własny stan zdrowia lub w związku z koniecznością sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny.

Powołując § 3 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia organ podniósł, że powstanie zadłużenia nie było wynikiem klęski żywiołowej bądź szczególnego zdarzenia.

Zakład dalej podkreślił, że na podstawie dostępnych materiałów wnioskodawca nie udowodnił, że sytuacja materialno-bytowa, rodzinna oraz zdrowotna całkowicie i trwale uniemożliwia spłatę zaległych należności wobec ZUS. Każda osoba przejściowo może wykazać, że znajduje się w trudnej sytuacji, lecz ZUS jest obowiązany w sposób dokładny i racjonalny ocenić sytuację i podjąć decyzję, czy uznaje ją za przesłankę do zastosowania umorzenia należności, czy też nie. W konsekwencji stwierdził, że nie znalazł podstaw do zrezygnowania z dochodzenia należności publicznoprawnych w kwocie 710,74 zł. Podjęcie więc decyzji o umorzeniu zaległości biorąc pod uwagę powyższą argumentację na chwilę obecną byłoby przedwczesne i nieuzasadnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach K. W. zarzucił, że decyzja narusza jego prawo. Wskazał, że ze względu na sytuację finansową, rodzinną, a także zdrowotną spełnia przesłanki do umorzenia należności w kwocie 710,74 zł. Podniósł, że od 2 lat jest niezdolny do pracy z powodu choroby kręgosłupa i braku. Wyjaśnił, że jest po dwóch operacjach kręgosłupa i oczekuje na rehabilitacje, a w późniejszym terminie będzie operowany na bark. Podał, że nie wie czy wróci do pracy, albowiem będzie to zależne od jego stanu zdrowia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 20121 r., poz. 137) sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym – t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.".

Rozpatrując sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Skarżący podkreślał okoliczność pomocy ojcu w kontekście sytuacji, w której opłacenie należności pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Organ nie znalazł podstaw do umorzenia należności i odmówił umorzenia należności z tytułu składek. W ocenie Sądu, proces decyzyjny organu jest prawidłowy.

Rozważania należy rozpocząć od przytoczenia treści art. 28 ust. 3 u.s.u.s., który stanowi, że całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2, zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1228 i 2320);

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym;

4c) 41 ogłoszono upadłość, o której mowa w części III w tytule V ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

W zakresie powyższych przesłanek organ dokonał prawidłowych ustaleń, ponieważ materiał dowody zgromadzony w sprawie nie przysporzył żadnych informacji, aby w sprawie prowadzone było postępowanie na podstawie ustawy Prawo upadłościowe, lub postępowanie egzekucyjne, co wyklucza ziszczenie się przesłanek z punktów 2, 4, 4b, 5 i 6. Nie zaszła też przesłanka z pkt 1 (z przyczyn oczywistych), ani z pkt 4a (zadłużenie wynosi kwotę ponad 700 zł, natomiast koszty upomnienia to 11,60 zł). Działalność gospodarcza została wykreślona, lecz biorąc pod uwagę majątek ruchomy, nie można mówić o spełnieniu przesłanki

z art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s.

Ze względu na powyższe, że organ nie stwierdził przesłanek wynikających

z art. 28 ust. 3 u.s.u.s., dokonał analizy sytuacji skarżącego pod kątem przesłanek zawartych w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. Stanowi on, że należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Przepis ten został uszczegółowiony

w § 3 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia i stanowi, że Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny,

w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Zatem w świetle powyżej przytoczonych przepisów w pierwszym etapie postępowania z wniosku o umorzenie należności składkowych organ bada, czy w ogóle występują przesłanki do umorzenia należności. Jeśli żadna z tych przesłanek nie zostanie spełniona organ bezwzględnie zobowiązany jest odmówić przyznania ulgi.

W przypadku zaś ustalenia zaistnienia którejś z wymienionych w przepisach prawa przesłanek umorzenia należności, postępowanie wchodzi w drugi etap – uznania administracyjnego, tj. możliwości wyboru określonego kierunku rozstrzygnięcia. Z treści wyżej zacytowanych przepisów wynika bowiem, że dopiero na tym etapie postępowania organ korzysta ze swobody uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ ma prawo wyboru rozstrzygnięcia, może zatem w przypadku stwierdzenia przesłanki uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia.

Konsekwencją takiego modelu postępowania organu jest kontrola sądu sprawowana zasadniczo na trzech poziomach: 1. kontrola prawidłowości przeprowadzonego postępowania, w tym postępowania dowodowego (zwłaszcza kompletności materiału dowodowego); 2. kontrola prawidłowości oceny przesłanek umorzenia oraz w przypadku ich zaistnienia: 3. kontrola granic przyznanego organowi uznania administracyjnego.

W celu ustalenia istnienia przesłanek umorzenia należności składkowych niezbędne jest zbadanie sytuacji finansowej, określenie dochodów i wydatków, relacji pomiędzy tymi wielkościami oraz sytuacji rodzinnej i zdrowotnej osoby zobowiązanej. Ustalając istnienie przesłanek organ bierze przy tym pod uwagę aktualną sytuację życiową i majątkową osoby wnoszącej o umorzenie zaległości.

Sąd stwierdził, że Zakład sprostał stawianym mu wymaganiom. Prawidłowo w pierwszej kolejności dokonał ustalenia czy w sprawie zachodzi całkowita nieściągalność należności, a zatem przesłanka wyrażona w art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s. W wyniku tych zabiegów zasadnie stwierdził, że w odniesieniu do zobowiązanego warunek ten nie zachodzi. Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną, która osiąga, dochód. Wnioskodawca mimo wieku przedemerytalnego może podjąć zatrudnienie, co nie wyklucza jego stan zdrowia.

Prawidłowe są również ustalenia ZUS w zakresie braku przesłanek wymienionych w rozporządzeniu, tj. takiego stanu majątkowego i sytuacji rodzinnej zobowiązanej, które powodują, że nie jest on w stanie opłacić należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niego i jego rodziny. Organ przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniające w wyniku którego ustalił sytuację finansową i rodzinną skarżącego przedstawiając ją w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającej wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Oparł się w tym zakresie między innymi na oświadczeniu skarżącego o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej, dołączonych przez niego dokumentach, danych z Kompleksowego Systemu Informatycznego ZUS oraz danych elektronicznej księgi wieczystej.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ dokonał również prawidłowej oceny uznając, że sytuacja finansowa skarżącego nie odpowiada przesłance określonej w § 3 pkt 1 rozporządzenia. Sytuacji materialno - bytowej skarżącego nie można bowiem rozpatrywać w kategoriach ubóstwa; żona skarżącego uzyskuje dochód z tytułu renty, zaś niełatwa sytuacja materialna wywołana jest brakiem zatrudnienia przez wnioskodawcę. Jak trafnie zauważa organ stan ten może ulec zmianie przy odpowiednim zaangażowaniu i woli podjęcia działań zmierzających do poprawy swojej sytuacji finansowej.

Powyższe ustalenia prawidłowo doprowadziły ZUS do wniosku, że brak jest podstawy do umorzenia zobowiązań skarżącej zarówno na podstawie art. 28 ust. 2,3 u.s.u.s., jak i art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w zw. z § 3 rozporządzenia. Sąd stwierdził, że dokonana przez organ ocena zebranego materiału dowodowego nie jest dowolna i nie wychodzi poza granice zakreślone w art. 80 k.p.a.

Ocena okoliczności, które determinuje konstrukcja normatywna przesłanek prawnych umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, została dokonana na podstawie całego ujawnionego przez skarżącego i uzyskanego w miarę obiektywnych możliwości organu z urzędu materiału dowodowego sprawy i nie narusza granic tzw. swobodnej oceny dowodów. Jest ona prawidłowa, logiczna i konsekwentna. Organ nie pominął żadnej podnoszonej przez skarżącego okoliczności faktycznej. Zakład przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami prawa, a wyciągnięte wnioski nie wychodzą poza granice zakreślone w art. 80 k.p.a. i znajdują odzwierciedlenie w uzasadnieniach obu decyzji.

Na marginesie wskazać należy, że stosownie do treści art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które wynikają z akt i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Tym samym, Sąd dokonuje kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia na datę jego podjęcia przez organ i w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym. Przy czym dodać należy, że jakiekolwiek zmiany w sytuacji życiowej wnioskodawcy, mogą być podstawą ponownego ubiegania się o udzielenie ulgi w spłacie zaległości wobec ZUS. Wniosek w tym zakresie może być bowiem ponawiany i każdorazowo podlega ocenie organu, w szczególności w przypadku zmiany stanu faktycznego lub uzyskania nowych dowodów. Wydanie decyzji w przedmiocie umorzenia należności nie korzysta z tzw. powagi rzeczy osądzonej.

Reasumując należało zatem uznać, że sytuacja wnioskodawcy została oceniona w sposób prawidłowy, a wyciągnięte wnioski nie wychodzą poza granice zakreślone w art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy zbadały sprawę wszechstronnie, w oparciu o należycie zgromadzony materiał dowodowy. Odniosły się przy tym do wszystkich podnoszonych przez zobowiązanego argumentów, szczegółowo uzasadniając rozstrzygnięcie. Swoje stanowisko uzasadniły stosownie do wymogów zawartych w art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.