Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1315/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 oraz art. 20
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia WSA del. Jacek Fronczyk /spr./ Protokolant: asystent sędziego Dorota Chromicka po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 328/09 w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od Z. C. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2009 r. o sygn. akt VI SA/Wa 328/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Z. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową, uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie decyzją z dnia [...] października 2008 r., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 3 oraz z art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), cofnął Z. C. pozwolenie na broń palną gazową, wskazując, że orzeczenie psychologiczne z dnia [...] września 2008 r. nr [...] stwierdza, że Z. C. wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią. Organ uznał, że przy tak jednoznacznym stanowisku uprawnionego psychologa, jest zobowiązany zastosować tryb przewidziany w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji. Przepis ust. 3 art. 15 powołanej ustawy stanowi, że należy przedstawić właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że zainteresowany nie należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, i potwierdzające, że może dysponować bronią. Stosownie zaś do treści art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, osoba posiadająca pozwolenie na broń palną, wydane w celu ochrony osobistej, obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne (art. 10 ust. 3 pkt 1). Zainteresowany, będąc posiadaczem pozwolenia na broń palną gazową, winien takie orzeczenia przedstawić do dnia 20 marca 2005 r. Wobec nieprzedstawienia orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia Z. C. pozwolenia na broń palną gazową. Jednocześnie wezwano uprawionego do przedstawienia w terminie 14 dni orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, uprawniony psycholog zobowiązany jest zawiadomić właściwy organ Policji o negatywnym orzeczeniu. W dniu 11 września 2008 r. do organu wpłynęło negatywne orzeczenie uprawnionego psychologa, zatem – w ocenie organu – wystąpiła podstawa do cofnięcia zainteresowanemu pozwolenia na broń palną gazową.

Z. C. od powyższej decyzji złożył odwołanie, podnosząc, że orzeczenie jest dla niego krzywdzące, gdyż nie odpowiada prawdzie. Ponadto orzeczenie to nie zostało mu doręczone, więc nie mógł się od niego odwołać. Wskazał, że jako oficer wojska umie posługiwać się bronią.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania.

Organ Policji II instancji wskazał, że ustawodawca wymaga, aby zarówno orzeczenie lekarskie, jak i orzeczenie rozstrzygające o zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią, były pozytywne. Skarżący tego warunku nie spełnił. Z kolei niedoręczenie orzeczenia psychologicznego stoi w sprzeczności z oświadczeniem psychologa z dnia 27 listopada 2008 r., z którego wynika, że już po przeprowadzonym badaniu, zainteresowany został powiadomiony o jego negatywnym wyniku. Zdaniem psychologa, Z. C. oświadczył wówczas, że nie będzie czekał na wydanie orzeczenia, ponieważ nie będzie się od niego odwoływał i pospiesznie wyszedł, nie zgłaszając się po odbiór orzeczenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę decyzję Z. C. zarzucił naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Jego zdaniem, psycholog nie wydał orzeczenia ustnego i nie słyszał od skarżącego, że nie będzie się odwoływał, bo takiego oświadczenia z jego strony nie było. Zarzucił, że z uwagi na niedoręczenie orzeczenia nie miał możliwości złożenia od niego odwołania. Uznał, że badanie odbyło się w warunkach szpitala psychiatrycznego, a z powodu braku właściwych okularów nie miał pełnych możliwości prawidłowego działania. Wskazał, iż odniósł wrażenie, że psycholog z góry określił właściwości psychofizyczne na podstawie jego wieku, a nie badania. Ponadto stwierdził, że jako posiadacz broni myśliwskiej nie musi poddawać się badaniom. Podniósł, że nowe orzeczenie psychologiczne z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] jest dla niego korzystne.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oceniając legalność zaskarżonej decyzji, uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd zaznaczył, że zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 kpa, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Decyzja administracyjna musi być oparta na obowiązującym przepisie prawa i zgodna z jego treścią. Tych wymogów – zdaniem Sądu – nie spełniają podjęte w sprawie rozstrzygnięcia.

WSA w Warszawie wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, osoba posiadająca pozwolenie m.in. na broń palną, wydane w celu ochrony osobistej, obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Organ zastosował tryb przewidziany w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, który stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń palną wydane w celu ochrony osobistej, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji. Sąd zaznaczył, że zgodnie z art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. Konsekwencją negatywnego orzeczenia psychologicznego jest cofnięcie pozwolenia na broń palną gazową.

Sąd zwrócił uwagę, że § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób biegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.) wskazuje, iż osobie ubiegającej się oraz właściwemu organowi Policji od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie, wnoszone na piśmie. W aktach sprawy brak jest informacji o doręczeniu skarżącemu orzeczenia psychologicznego i brak jest odpowiedniego poświadczenia odebrania orzeczenia.

Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 39 kpa, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Doręczenie stanowi więc czynność materialno –techniczną administracji, wywołującą określone skutki prawne przez fakty. Potwierdzenie doręczenia pisma w formie pokwitowania ma znaczenie dowodowe przy ocenie daty rozpoczęcia lub zakończenia biegu terminu oraz możliwości podjęcia określonych czynności. Pokwitowanie stwarza domniemanie doręczenia. Z braku pokwitowania doręczenia określonego pisma nie można domniemywać jego doręczenia. Organ ma obowiązek stosowania przepisów kpa, dających ochronę interesom strony, która nie powinna ponosić ujemnych konsekwencji wynikających z zaniedbań organu administracji. W tym zakresie Sąd powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 1989 r. o sygn. akt IV SA 455/89, wskazując, że ponownie rozpoznając sprawę, organ uzależniony będzie od doręczenia stronie orzeczenia psychologicznego z dnia 8 września 2008 r. nr 12/2008 r., od którego przysługuje odwołanie. Dopiero po otrzymaniu orzeczenia psychologicznego II instancji, organ podejmie właściwe działania.

Dlatego też, uznając skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił obie wydane w sprawie decyzje.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył Komendant Główny Policji, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według obowiązujących w tym zakresie norm.

Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wobec strony nie zachodzą przesłanki wynikające z dyspozycji ww. przepisów, które w takich przypadkach obligują organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń; paragrafu 3 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż to na organach Policji ciąży obowiązek doręczenia badanej stronie wyniku orzeczenia psychologicznego.

Ponadto kasator zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 3 ust. 6 oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że to organy Policji powinny doręczyć stronie orzeczenie psychologiczne, czego w sprawie nie uczyniły, udaremniając skarżącemu możliwość złożenia od niego odwołania, który to błąd Sądu doprowadził do uwzględnienia skargi i uchylenia podjętych w sprawie decyzji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Z. C. wniósł o jej oddalenie, argumentując, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest prawidłowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem zawiera usprawiedliwione podstawy, co sprawia, że zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń lub zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, i potwierdzające, że może ona dysponować bronią. Z kolei ustęp 4 tego przepisu stanowi, że osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 3 pkt 1 (w celu ochrony osobistej) obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia, lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji. W niniejszej sprawie skarżący korzystał z pozwolenia na broń palną myśliwską, jak i broń palną gazową w celu ochrony osobistej. Zatem w terminie wynikającym z cytowanego przepisu winien przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne.

Na podstawie art. 15 ust. 7 ustawy o broni i amunicji zostało wydane rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), które określa m.in. zakres badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń lub posiadająca pozwolenie na broń oraz warunki i tryb odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych (§ 1 pkt 1 i pkt 4 lit. "b").

W świetle § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, badanie psychologiczne osoby ubiegającej się obejmuje w szczególności określenie poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej tej osoby. Zakres badania psychologicznego może zostać rozszerzony, jeżeli psycholog przeprowadzający badanie, o którym mowa w ust. 1, zwany dalej "psychologiem upoważnionym", uzna to za niezbędne do prawidłowego określenia sprawności psychologicznej osoby badanej (ust. 2). Psycholog upoważniony, na podstawie wyników badań, o których mowa w ust. 1 i 2, wydaje orzeczenie psychologiczne (ust. 3). Orzeczenie psychologiczne psycholog upoważniony wystawia z kopią; oryginał orzeczenia otrzymuje osoba badana, a w przypadku negatywnego orzeczenia sporządza się drugą kopię, którą przekazuje się właściwemu organowi Policji (ust. 6). Dokumentację badań psychologicznych stanowią wyniki badań przeprowadzonych przez psychologa w zakresie określonym rozporządzeniem; kopia orzeczenia psychologicznego stanowi załącznik do dokumentacji (ust. 7).

Z przywołanego przepisu wprost wynika, że ustalenia badań psychologicznych stanowią podstawę do wydania orzeczenia psychologicznego, którego oryginał otrzymuje orzekany, a w przypadku orzeczenia negatywnego, jego drugą kopię przekazuje się właściwemu organowi Policji. Należy podkreślić, że orzeczenie psychologiczne nie kończy indywidualnej sprawy rozstrzyganej w formie decyzji administracyjnej. Artykuł 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) nie daje podstawy do stosowania w sprawach badań psychologicznych przepisów Kodeksu. Również ani ustawa o broni i amunicji, ani rozporządzenie w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń nie odsyłają nawet do odpowiedniego stosowania przepisów kpa, choćby w zakresie wydania i doręczenia orzeczenia psychologicznego. Oznacza to, że tryb postępowania w sprawach orzeczeń psychologicznych, regulowany mocą wspomnianego rozporządzenia, jest trybem odrębnym, ma charakter kompleksowy i tylko przepisy tego aktu prawnego mają w tej kwestii zastosowanie.

W myśl § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia, od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie. Odwołanie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje osobie ubiegającej się oraz właściwemu organowi Policji (ust. 2). Osoba ubiegająca się wnosi odwołanie wraz z jego uzasadnieniem w terminie 30 dni, a właściwy organ Policji w terminie 45 dni, od dnia otrzymania orzeczenia (ust. 3). Odwołanie wnoszone jest za pośrednictwem lekarza lub psychologa, którzy wydali orzeczenie, odpowiednio do:

1) jednostki badawczo-rozwojowej, wymienionej w § 5 ust. 4, najbliższej ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się lub siedzibę Policji,

2) psychologa wyznaczonego przez właściwego wojewodę, po zasięgnięciu opinii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego lub Stowarzyszenia Psychologów Sądowych w Polsce

- zwanych dalej "podmiotami odwoławczymi" (ust. 4).

Lekarz lub psycholog, za którego pośrednictwem wnoszone jest odwołanie, przekazuje je, wraz z dokumentacją badań, do podmiotu odwoławczego w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania (ust. 5). Powtórne badanie przeprowadza lekarz jednostki badawczo-rozwojowej lub psycholog, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, w terminie nie dłuższym niż 30 dni – licząc od dnia otrzymania odwołania przez podmiot odwoławczy (ust. 6). Lekarz lub psycholog przeprowadzający badanie w trybie odwołania musi posiadać upoważnienie do ich wydawania w rozumieniu przepisów rozporządzenia (ust. 7). Do badań przeprowadzanych w trybie odwołania mają zastosowanie przepisy rozporządzenia (ust. 8). Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne (ust. 9).

Osoba zainteresowana poddaje się badaniu psychologicznemu po to, by uzyskać orzeczenie psychologiczne. Chodzi zatem o otrzymanie orzeczenia psychologicznego, jako wyniku badań specjalistycznych, mającego znaczenie w sprawie pozwolenia na broń palną. Przywołane rozporządzenie stanowi, że oryginał orzeczenia psychologicznego osoba badana otrzymuje po przeprowadzeniu badań. Taka regulacja jest uzasadnioną, zważywszy na specyfikę tego rodzaju spraw. Osoba zainteresowana – z istoty rzeczy – uczestniczy w badaniu, zna zarówno jego przebieg, jak i wynik przeprowadzonego badania i – co ważne – orzeczenie odbiera (otrzymuje) bezpośrednio po badaniu, celem przedłożenia orzeczenia właściwemu organowi Policji, co leży w jej interesie.

Jeżeli osoba badana świadomie rezygnuje z otrzymania (odbioru) wystawianego dla niej oryginału orzeczenia psychologicznego, wiedząc o negatywnym wyniku przeprowadzonych badań, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, trudno przyjąć, że zostaje pozbawiona możliwości złożenia od niego odwołania. W dniu wydania orzeczenia psychologicznego (w dniu badania) skarżący de facto odmówił jego przyjęcia (otrzymania), bo było dla niego niekorzystne, na co wskazują wyjaśnienia mgr M. B. – psychologa upoważnionego, a w terminie 30 dni, licząc od dnia jego wydania, ani nie zgłosił się, by je otrzymać, ani też nie wniósł od niego odwołania, czym niewątpliwie działał na szkodę własnego interesu, bowiem kopię orzeczenia przekazuje się właściwemu organowi Policji, dla którego negatywne orzeczenie psychologiczne – zważywszy na interes publiczny – stanowi podstawę do procedowania w kierunku cofnięcia pozwolenia na broń palną. Nie oznacza to jednak, że w takiej sytuacji, przed podjęciem decyzji w sprawie pozwolenia na broń palną, właściwy organ Policji winien doręczyć stronie wydane orzeczenie psychologiczne, czy też "wymagać" od psychologa upoważnionego, by ten je zainteresowanemu doręczył, skoro żaden przepis prawa nie nakłada na organ takiego obowiązku.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Sformułowanie "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne, oznacza więc obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek, przewidzianych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. W rozpoznawanej sprawie organy Policji prawidłowo wskazały na pkt 3 ust. 1 wymienionego artykułu, odnoszący się do osób wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, gdyż orzeczenie psychologiczne z dnia [...] września 2008 r. nr [...] stwierdza, że Z. C. wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią. Orzeczenie to stało się ostateczne, albowiem strona nie poddała się badaniom w trybie odwoławczym. Wobec tego zaistniał obowiązek cofnięcia Z. C. pozwolenia na broń palną gazową.

W takim stanie sprawy, uznając trafność zarzutów skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 188 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, miał podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaś na podstawie art. 151 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – do oddalenia skargi.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.