Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 250/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono bezskuteczność czynności
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 3a pkt 1, art. 71b ust. 1, 1b i 3
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant St. sekretarz sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi A. D. i S. D. na czynność (pismo) Burmistrza G. z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] w przedmiocie dowozu dzieci do szkoły; I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, II. zasądza od Burmistrza G. na rzecz skarżących kwotę 200zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. A. D. zwróciła się do Burmistrza Miasta G. o zapewnienie dla jej niepełnosprawnego syna M. D., legitymującego się orzeczeniem o kształceniu specjalnym, od dnia [...] września 2015 r. bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do Szkoły Podstawowej nr [...] w K.. Następnie pismem z dnia [...] września 2015 r. A. D. wskazała na niewywiązywanie się przez Gminę z obowiązku wynikającego z art. 17 ust. 3a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty i wniosła o wyjaśnienie tej kwestii.

Pismem z dnia [...] września 2015 r. Anna i S. D. wezwali Burmistrza Miasta G. do usunięcia naruszenia prawa przez zapewnienie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do szkoły dla ich niepełnosprawnego syna M. D., powołując się na art. 17 ust. 3a pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., nr 256, poz. 2572 z późn. zm., dalej: "u.s.o.").

Pismem z dnia [...] października 2015 r., nr [...], Burmistrz Miasta G. wyjaśnił, że art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. nakłada na gminę obowiązek zapewnienia transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły lub ewentualnie obowiązek zwrotu kosztów przejazdu ucznia i jego opiekuna. Z orzeczenia Miejskiej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w G. z dnia [...] sierpnia 2015 r. o potrzebie kształcenia specjalnego, nr [...]/15, wynika, że M. D. powinien realizować obowiązek szkolny przez kształcenie specjalne w oddziale integracyjnym. Na terenie gminy G. funkcjonuje Szkoła Podstawowa im. J. S. w G., która od wielu lat prowadzi kształcenie osób niepełnosprawnych i zatrudnia wykwalifikowaną kadrę. Placówka ta posiada warunki umożliwiające kształcenie dzieci z konkretnym rodzajem niepełnosprawności, w tym także warunki pozwalające na edukację syna skarżących. Aktualnie M. D. uczęszcza do Szkoły Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi nr [...] w K.. Szkoła ta nie jest jednak szkołą najbliższą w rozumieniu art. 17 ust. 3a u.s.o. Dlatego z uwagi na czas pracy kierowców i możliwości organizacyjne gminy nie jest możliwe zorganizowanie przewozu syna skarżących w pełnym zakresie.

Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. Anna i S. D. wnieśli skargę na czynność Burmistrza Miasta G. w przedmiocie odmowy zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w czasie dowozu do szkoły ich niepełnosprawnego syna. Skarga ta została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Po [...].

Postanowieniem z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Po 1140/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił powyższą skargę.

W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] września 2015 r. zostało skierowane przedwcześnie, gdyż negatywne dla skarżących stanowisko organu administracji publicznej zostało zawarte dopiero w piśmie z dnia [...] października 2015 r. Skarga okazała się zatem niedopuszczalna. Jednocześnie Sąd pouczył skarżących o trybie wnoszenia skargi na akt lub czynność wymienione w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).

Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. Anna i S. D. ponownie wezwali Burmistrza Miasta G. do usunięcia naruszenia prawa przez zapewnienie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do szkoły dla ich niepełnosprawnego syna M. D., powołując się na art. 17 ust. 3a u.s.o.

W uzasadnieniu skarżący wskazali, że obowiązek szkolny ich syna realizowany jest przez udział w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych. Zgodnie z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego z dnia [...] sierpnia 2015 r. M. D. powinien uczęszczać do klasy integracyjnej z dostosowaniem wymagań edukacyjnych do jego potrzeb psychofizycznych wynikających z niepełnosprawności ruchowej i neurologicznej. Najbliższą szkołą spełniającą wszystkie wymogi opisane we wspomnianym orzeczeniu jest Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi nr [...] w K.. Syn skarżących ma stwierdzone zaburzenia integracji sensorycznej (SI) i wymaga określonej terapii oraz opieki ze strony specjalisty SI. W odpowiedzi na pismo skierowane do Dyrektora Szkoły Podstawowej w G. skarżący uzyskali informację, że placówka ta nie spełnia wszystkich wymogów, o jakich mowa w orzeczeniu z dnia [...] sierpnia 2015 r. Wymieniona szkoła nie dysponuje bowiem odpowiednio przystosowaną salą terapeutyczną i na chwilę obecną nie może zapewnić opieki ze strony specjalisty SI. Nie można zatem uznać, że placówka ta jest najbliższą szkołą.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] lutego 2016 r. Burmistrz Miasta G. w piśmie z dnia [...] marca 2016 r., nr ZE [...]/2016, odmówił zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu M. D. do Szkoły Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi nr [...] w K..

W uzasadnieniu organ administracji publicznej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wskazując, że wymieniona placówka w K. nie jest najbliższą szkołą w rozumieniu art. 17 ust. 3a u.s.o. Burmistrz Miasta G. wyjaśnił ponadto, że Szkoła Podstawowa im. J. S. w G. pozwala na kształcenie osób niepełnosprawnych. Placówka ta jest odpowiednio doposażona, a zatrudniona w niej kadra ma niezbędne kwalifikacje pedagogiczne, zaś dyrektor wspomnianej szkoły zapewnił, że w razie potrzeby istnieje możliwość zatrudnienia specjalisty IS oraz przystosowania sali do terapii IS.

Pismem z dnia [...] marca 2016 r. Anna i S. D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na czynność Burmistrza Miasta G. z dnia [...] października 2015 r., polegającą na nieuwzględnieniu wniosku skarżących o zapewnienie dla ich niepełnosprawnego syna bezpłatnego transportu i opieki w trakcie dowozu do Szkoły Podstawowej nr [...] w K. w roku szkolnym [...].

W uzasadnieniu skarżący wskazali, że Szkoła Podstawowa im. J. S. w G. nie dysponuje salą przystosowaną do terapii SI i nie zatrudnia specjalisty z zakresu SI. Tym samym wspomniana placówka nie może być uznana za najbliższą szkołę w rozumieniu art. 17 ust. 3a u.s.o., skoro nie pozwala ona na realizację wszystkich zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjanego M. D.. W pozostałym zakresie skarżący powtórzyli swoją wcześniejszą argumentację zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] lutego 2016 r.

W odpowiedzi na skargę Burmistrza Miasta G. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się zasadna.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., nr 256, poz. 2572 z późn. zm., dalej: "u.s.o."). Zgodnie z art. 17 ust. 3a u.s.o., obowiązkiem gminy jest (1) zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 71b u.s.o., bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej i gimnazjum, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym – także do najbliższej szkoły ponadgimnazjalnej, nie dłużej jednak niż do ukończenia 21 roku życia; (2) zapewnienie dzieciom i młodzieży, o których mowa w art. 16 ust. 7 u.s.o., a także dzieciom z upośledzeniem umysłowym i niepełnosprawnościami sprzężonymi, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do ośrodka umożliwiającego tym dzieciom i młodzieży realizację obowiązku szkolnego i obowiązku nauki, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25 roku życia; (3) zwrot kosztów przejazdu ucznia, o których mowa w art. 17 ust. 3a pkt 1 i 2 u.s.o., oraz jego opiekuna do szkoły lub ośrodka, wymienionych w art. 17 ust. 3a pkt 1 i 2 u.s.o., na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta a rodzicami, jeżeli dowożenie i opiekę zapewniają rodzice.

Nie ulega zarazem wątpliwości, że opisany wyżej obowiązek wynika z przepisów prawa, a jego niewykonanie przez gminę może stanowić przedmiot skargi na mocy art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Takie stanowisko znalazło swoje odzwierciedlenie także w orzecznictwie (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 1065/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 1138/15, tamże; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 369/15, tamże).

Zgodnie z ogólną regulacją z art. 52 § 1 p.p.s.a., skarga na akt lub czynność wymienione w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. powinna być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jak wynika przy tym z art. 52 § 2 p.p.s.a, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy z kolei rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Niemniej w myśl art. 52 § 3 p.p.s.a., jeśli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Realizacja tego wymogu skutkuje wyczerpaniem środków zaskarżenia. W przytoczonym przepisie ustawodawca wskazuje ponadto, że sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie terminu do dokonania wymienionego wezwania nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

Jak wynika przy tym z art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o jakich mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu administracji publicznej na wezwanie do usunięcia prawa, a jeżeli organ ten nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy najpierw wskazać, że pismami z dnia [...] sierpnia 2015 r. i [...] września 2015 r. A. D. zwróciła się do Burmistrza Miasta G. z wnioskiem o zapewnienie bezpłatnego transportu i opieki w trakcie przewozu jej niepełnosprawnego syna, M. D., do Szkoły Podstawowej nr [...] w K. w roku szkolnym [...] (k. 1, 6 akt adm.). Następnie pismem z dnia [...] września 2015 r. Anna i S. D. wezwali wymieniony organ administracji publicznej do usunięcia naruszenia prawa przez zapewnienie wspomnianego transportu i opieki (k. 8-10 akt adm.). W piśmie z dnia [...] października 2015 r., nr [...], Burmistrz Miasta G. odmówił przychylenia się do wniosku skarżącej (k. 17 akt adm.). Następnie pismem z dnia [...] listopada 2015 r. Anna i S. D. wnieśli skargę na czynność Burmistrza Miasta G. w przedmiocie dowozu dzieci do szkoły. Skarga za została jednak odrzucona postanowieniem z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Po 1140/15, jako złożona przedwcześnie. Sąd uznał bowiem, że dopiero wspomniane pismo z dnia [...] października 2015 r. można uznać za czynność podlegającą zaskarżeniu, a zatem pismo skarżących z dnia [...] września 2015 r. nie stanowi skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd jednocześnie zaznaczył, że Anna i S. D. mogą ponownie zaskarżyć opisaną czynność Burmistrza Miasta G. po wyczerpaniu środków zaskarżenia. W dniu [...] lutego 2016 r. Anna i S. D. dokonali ponownego wezwania Burmistrza Miasta G. do usunięcia naruszenia prawa, a następnie – po uzyskaniu negatywnego stanowiska organu zawartego w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. – wnieśli w dniu [...] marca 2016 r. skargę do Sądu.

Uwzględniając powyższe okoliczności należy zatem stwierdzić, że termin z art. 52 § 3 p.p.s.a. do złożenia przez skarżących wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczął swój bieg w dniu doręczenia opisanego wyżej pisma Burmistrza z dnia [...] października 2015 r., tj. w dniu [...] października 2015 r. (k. 19 akt adm.). Tym samym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powinno być w niniejszej sprawie złożone do dnia [...] października 2015 r. Nie ulega wątpliwości, że powyższy termin został przekroczony przez skarżących. Niemniej Sąd na podstawie art. 52 § 3 zdanie 2 p.p.s.a. uznał, że rozważane uchybienie terminu nastąpiło bez winy Anny i S. D. i postanowił rozpoznać skargę z dnia [...] marca 2016 r. (k. 3-8 akt sądowych). Za brakiem winy skarżących przemawia fakt, że pismo z dnia [...] października 2015 r. nie zawierało żadnego pouczenia co do środków zaskarżenia, jakie przysługują w takim przypadku wnioskodawcy, jak i co do trybu ich wnoszenia. Ponadto z materiału dowodowego wynika, że skarżący dołożyli należytej staranności przy ponownym wzywaniu Burmistrza Miasta G. do usunięcia naruszenia prawa. Postanowienie Sądu z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. II SA/Po 1140/15, - w którym pouczono skarżących o terminie i sposobie wyczerpania środków zaskarżenia w niniejszej sprawie – zostało bowiem doręczone Annie i S. D. w dniu [...] lutego 2016 r. (k. 54, 55 akt sądowych o sygn. II SA/Po 1140/15). Skarżący wezwali natomiast ponownie organ administracji publicznej do usunięcia naruszenia prawa już w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. (k. 21-23 akt adm.). Wobec tego zasadne było przyjęcie skargi z dnia [...] marca 2016 r. do rozpoznania, mimo uchybienia terminu z art. 52 § 3 p.p.s.a.

Przechodząc do merytorycznej analizy skargi, należy zauważyć, że zgodnie z art. 71b ust. 1 u.s.o., kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i młodzież niepełnosprawne, niedostosowane społecznie i zagrożone niedostosowaniem społeczny, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Jak wynika przy tym z art. 71b ust. 1b u.s.o., uczniowi objętemu kształceniem specjalnym dostosowuje się odpowiednio program wychowania przedszkolnego i program nauczania do indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych ucznia. Dostosowanie następuje na podstawie opracowanego dla ucznia indywidualnego programu edukacyjno-terapeutycznego uwzględniającego zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego.

Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 71b ust. 3 u.s.o., że opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego albo indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego i indywidualnego nauczania, a także o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych zgodnie z przepisami odrębnymi, wydają zespoły orzekające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym w poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym upośledzenia umysłowego.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że M. D. dysponuje orzeczeniem nr [...]/15 Miejskiej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w K. z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak [...] (k. 2-4 akt adm.). Konsekwentnie zatem należy przyjąć, że Gmina G. jest na mocy art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. zobowiązana do zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w trakcie przewozu syna skarżących do najbliższej szkoły. Wniosek ten nie był co do zasady kwestionowany przez żadną ze stron postępowania. Wątpliwości, jakie wyłoniły się na tle rozpatrywanej sprawy dotyczą natomiast pytania, czy Szkoła Podstawowa nr [...] w K. jest szkoła najbliższą, skoro Szkoła Podstawowa im. J. S. w G. również kształci osoby niepełnosprawne. Anna i S. D. konsekwentnie udzielali w tej mierze odpowiedzi pozytywnej. Z kolei burmistrz Miasta G. nie zgadzał się z tym stanowiskiem. Trafny zdaniem Sądu okazał się jednak pogląd skarżących.

Należy przede wszystkim zauważyć, że ustawodawca nie definiuje na potrzeby art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. pojęcia "najbliższa szkoła". Nie ulega jednak wątpliwości, że zwrot ten nie odwołuje się wyłącznie do prostego kryterium geograficznego, tj. do odległości placówki od miejsca zamieszkania ucznia. Bliskość geograficzna szkoły stanowi bowiem tylko jeden z czynników, które powinny determinować pod względem terytorialnym zakres rozważanego obowiązku gminy. Jak wynika bowiem z art. 71b ust. 1b u.s.o., szkoła ma obowiązek zapewniać niepełnosprawnemu uczniowi odpowiednie warunki edukacji, pozwalające w szczególności na realizację zaleceń sformułowanych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. W konsekwencji przez pojęcie "najbliższa szkoła" należy rozumieć szkołę, która dysponuje infrastrukturą niezbędną do prawidłowej realizacji procesu nauczania, a nadto znajduje się w pobliżu miejsca zamieszkania ucznia. Jeżeli natomiast dana placówka jest wprawdzie położona w niewielkiej odległości od miejsca zamieszkania osoby niepełnosprawnej, ale nie dysponuje kadrą, warunkami lokalowymi lub sprzętem koniecznym do optymalnego przebiegu edukacji, to placówka ta nie ma statusu najbliższej szkoły w rozumieniu art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o.

Zaprezentowane powyżej stanowisko spotkało się także z aprobatą w orzecznictwie (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 1065/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 649/15, tamże; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Po 1047/15, tamże; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1961/14, tamże).

Z powołanego wcześniej orzeczenia z dnia [...] sierpnia 2015 r. o potrzebie kształcenia specjalnego M. D. wynika, że syn skarżących powinien skorzystać z kształcenia specjalnego w oddziale integracyjnym. Ponadto w orzeczeniu tym sformułowano szereg zaleceń szczegółowych dotyczących realizacji procesu nauczania, w tym m.in. zalecenie prowadzenia zajęć rewalidacyjnych z zakresu integracji sensorycznej (SI). Okoliczność ta jest istotna, gdyż w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], Dyrektor Szkoły Podstawowej im. J. S. w G. oświadczyła, że prowadzona przez nią placówka spełnia jedynie większość wymogów opisanych w orzeczeniu z dnia [...] sierpnia 2015 r. (k. 25 akt adm.). Dyrektor tej szkoły wskazała zarazem, że obecnie specjalista SI nie jest zatrudniony i brakuje sali przystosowanej do terapii SI. Zaznaczono jednak przy tym, że w niedługim czasie potrzeby te zostaną zabezpieczone.

Mając na względzie dotychczasowe ustalenia, należy zatem stwierdzić, że obecnie Szkoła Podstawowa im. J. S. w G. nie stanowi najbliższej szkoły w rozumieniu art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. Placówka ta nie zapewnia bowiem realizacji wszystkich zaleceń wskazanych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego z dnia [...] sierpnia 2015 r., a w szczególności nie pozwala aktualnie na skuteczne prowadzenie terapii w zakresie integracji sensorycznej. Trzeba jednocześnie zaznaczyć, że celem powołanego przepisu jest ograniczenie lub nawet likwidacja trudności, na jakie może napotykać niepełnosprawny uczeń w trakcie kształcenia. Konsekwentnie zatem istotna na tle art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. jest kadra i infrastruktura, jaką dana szkoła już dysponuje, a nie jaką zamierza dopiero dysponować. Bez znaczenia pozostają zatem zapewnienia Dyrektora Szkoły Podstawowej im. J. S. w G., że specjalista z zakresu terapii SI zostanie w niedługim czasie zatrudniony, a odpowiednia sala do tej terapii – przygotowana. Niemniej, jeżeli takie działania zakończą się powodzeniem, wymieniona szkoła może stać się najbliższą szkołą w rozumieniu art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. Aktualnie nie posiada ona natomiast tego statusu.

Tym samym wadliwie Burmistrz Miasta G. odmówił realizacji obowiązku, do którego Gmina G. jest zobowiązana na mocy ustawy, na co trafnie zwrócili uwagę skarżący. W konsekwencji czynność Burmistrza dokonana w piśmie z dnia [...] października 2015 r. narusza prawo i jako taka jest bezskuteczna.

W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności z uwagi na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o.

Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.