Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 497/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Asesor WSA Krzysztof Targoński, Protokolant ref. Marta Lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2006 r. przy udziale - sprawy ze skargi A S.A. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na zniszczenie towaru 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w G. decyzją z dnia [...] r. nr [...] powołując się na art. 207 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 36 ustawy z 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne ( Dz. U. Nr 68, poz. 623), art. 73, art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne ( Dz. U. Nr 68, poz. 622 ), art. 182 rozporządzenia Rady ( EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu postępowania przy zniszczeniu towaru i zrzeczeniu się towaru na rzecz Skarbu Państwa ( Dz. U. Nr 167, poz. 1748 ) w związku z § 2 pkt 9 i § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie właściwości miejscowej organów celnych ( Dz. U. Nr 94, poz. 911), odmówił udzielenia pozwolenia na zniszczenie towaru – motocykla marki [...] nr [...], rok prod. [...]. Powyższa decyzja została wydana po rozpatrzeniu wniosku złożonego w dniu [...] r. przez A Spółka Akcyjna w G..

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy wspólnotowe jak i krajowe regulujące kwestię nadania przeznaczenia celnego zniszczenia towaru. Zgodnie z art. 182 Wspólnotowego Kodeksu Celnego towary niewspólnotowe mogą zostać zniszczone, przy czym zniszczenie towarów nie powinno pociągać żadnych obciążeń dla Skarbu Państwa. Z kolei z art. 842 RWKC wynika, iż dla celów stosowania art. 182 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, powiadomienie o zniszczeniu towarów musi być sporządzone na piśmie i podpisane przez osobę zainteresowaną.

Natomiast jeżeli chodzi o przepisy krajowe, to Minister Finansów, w ramach delegacji wynikającej z art. 29 ust. 2 Prawa celnego, wydał w dniu 12 lipca 2004 r. rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu postępowania przy zniszczeniu towaru i zrzeczeniu się towaru na rzecz Skarbu Państwa ( Dz. U. Nr 167, poz. 1748). Z treści § 1 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia wynika, że wniosek o wydanie pozwolenia na zniszczenie towarów powinien zawierać imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę osoby uprawnionej do dysponowania towarem.

Podkreślono, że wniosek o zniszczenie towaru został złożony przez przedsiębiorstwo składowe, działające na terenie Wolnego Obszaru Celnego w G., które chociaż posiada prawo zastawu na towarach przyjętych na skład, nie jest jednak uprawnione do dysponowania nimi w rozumieniu § 1 ust. 2 pkt 1 wyżej powołanego rozporządzenia.

Na koniec wskazano, że organ celny ma obowiązek badać, po złożeniu wniosku o likwidację towaru lub po powiadomieniu go o zamiarze zniszczenia towaru, czy osoba składająca wniosek jest osobą zainteresowaną i czy jednocześnie jest także osobą uprawnioną do dysponowania towarem. Osoba uprawniona do dysponowania towarem nie musi jednakże być właścicielem rzeczy, ale musi wykazać władztwo nad rzeczą ( posiadacz samoistny ), ustawowe lub w drodze czynności prawnej. Ponieważ wnioskodawca, pomimo pisemnego wezwania, nie przedstawił zgody właściciela towarów na jego zniszczenie lub prawomocnego wyroku sądu o nabyciu prawa własności w stosunku do przedmiotowego towaru, to organ pierwszej instancji nie znalazł podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku.

W odwołaniu od tej decyzji A S.A. w G. zarzuciło wydanie jej z naruszeniem prawa materialnego, art. 173g Wspólnotowego Kodeksu Celnego ( WKC), przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z 12 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu postępowania przy zniszczeniu towaru i zrzeczeniu się towaru na rzecz Skarbu Państwa ( Dz. U. Nr 167, poz. 1748 ) oraz art. 180 Kodeksu cywilnego. Wnosząc o jej uchylenie w szczególności wskazano, że zarówno przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego jak i rozporządzenia wykonawcze nie ograniczają grona osób uprawnionych do złożenia wniosku o zniszczenie towaru porzuconego w wolnym obszarze celnym tylko do jego właściciela. Uprawnienie takie posiada każda osoba zainteresowana, zatem również wnosząca odwołanie. Zaś uzależnienie wydania pozwolenia od udokumentowania przez wnioskodawcę prawa własności towaru jest nieuprawnione.

Podkreślono, że odwołująca się informowała organ celny o stanie prawnym towaru, w szczególności o fakcie rozwiązania umowy o składowanie towaru, a mimo tego nie zostały podjęte żadne czynności mające na celu uregulowanie statusu celnego porzuconego towaru. Organ pierwszej instancji nie przeanalizował przesłanek wynikających z Kodeksu cywilnego dotyczących wyzbycia się własności rzeczy poprzez porzucenie. Dodać należy, iż wartość księgowa motocykla w sposób istotny różni się od wartości rynkowej, a podjęte rozstrzygnięcie prowadzi do sytuacji "bez wyjścia", bowiem uniemożliwia zniszczenie bezwartościowego, porzuconego towaru. Natomiast dalsze przetrzymywanie przedmiotowego towaru na terenie A S.A. rodzi oczywiste koszty jego przechowywania, zajęcie powierzchni, ujęcie materiałów w ewidencji, a tym samym nieuzasadnione zwiększenie portfela rzeczy przyjętych na skład. Towar objęty wnioskiem zalega na terenie A S.A. od kilku lat, gdyż umowa składu wygasa w 1994 r.

Decyzją z [...] r. nr [...], powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję organu i instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji w pierwszej kolejności nawiązano do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Bezspornym jest, że towar objęty wnioskiem o zniszczenie został przyjęty do magazynu prowadzonego przez B S.A. z siedzibą w G. ( obecnie A S.A. – dalej w skrócie S.A.) na podstawie Umowy składu zawartej w dniu [...] r. przez B S.A. a C Sp. z o.o. w P.. Na mocy tej umowy B S.A. ( przyjmujący ) zobowiązał się do składowania towarów będących własnością Spółki z o.o. "C" (składający ). Umowę zawarto na czas określony do [...] r., przy czym każda ze stron mogła wystąpić z miesięcznym wypowiedzeniem złożonym w formie pisemnej. Wezwanie organu pierwszej instancji skierowane do wnioskodawcy o uzupełnienie materiału dowodowego, o pisemną zgodę właściciela towaru na jego zniszczenie, pozostało bez odpowiedzi. Również bez odpowiedzi pozostało wezwanie do właściciela towaru o wyrażenie zgody na jego zniszczenie.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ drugiej instancji wskazał, że kwestie dotyczące zniszczenia towaru, jednego z dopuszczalnych przeznaczeń celnych, uregulowane zostały w przepisach wspólnotowych, jak i krajowych. Art. 173 lit. g Wspólnotowego Kodeksu Celnego stanowi, że towary niewspólnotowe umieszczone w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym mogą – podczas ich pozostawania w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym mogą – podczas ich pozostawania w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym – zostać zniszczone pod warunkiem, że osoba zainteresowana dostarczy organom celnym wszystkich informacji, które te organy uznają za niezbędne. Następnie nawiązał do przepisów krajowych, w tym do treści § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie szczegółowych warunków i trybu postępowania przy zniszczeniu towaru i zrzeczeniu się towaru na rzecz Skarbu Państwa, gdzie ustalony został wymóg wskazania we wniosku o zniszczenie towaru osoby uprawnionej do dysponowania towarem. Nadto z § 2 cyt. rozporządzenia wynika, że organ celny może uzależnić wydanie pozwolenia na zniszczenie towaru od spełnienia wymogów wynikających z przepisów odrębnych.

W dalszej części Dyrektor Izby Celnej dokonał interpretacji przepisów Kodeksu cywilnego w zakresie roszczeń i ustawowego prawa zastawu przysługujących przedsiębiorstwu składowemu uznając, że stosunek zobowiązaniowy łączący wnioskodawcę z właścicielem towaru ( składającym ) nie uprawnia A S.A. do dysponowania przedmiotowym towarem.

Organ odwoławczy stwierdził również, iż nawet gdyby przyjąć, że towar został porzucony, to nie jest to równoznaczne z nabyciem prawa do dysponowania towarem przez przedsiębiorstwo składowe. Zwrócił także uwagę, iż zgodnie z art. 171 Wspólnotowego Kodeksu Celnego okres pozostawania towarów w wolnym obszarze celnym jest nieograniczony, a zgodnie z zapisem art.859 ze znaczkiem cztery Kodeksu cywilnego, brak żądania przedsiębiorcy składowego towaru w umówionym terminie, wysłanego do składającego listem poleconym 14 dni przed upływem terminu do odbioru składowanego towaru powoduje przedłużenie umowy na czas nieoznaczony.

Reasumując organ drugiej instancji uznał, że A S.A. nie wykazała prawa do władztwa nad przedmiotowym towarem, zatem nie jest osobą uprawnioną do dysponowania nim, mimo iż jest osobą zainteresowaną, by powierzchnia magazynowa zajmowana przez towar została zwolniona, a tym samym nie znalazł podstaw do wydania pozwolenia na zniszczenie towaru.

Decyzję tę A S.A. w G. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarga powiela zarzuty odwołania.

Podniesiono, że organy celne dokonały błędnych ustaleń, co do obowiązywania umowy składu, jak również kwestii związanych z porzuceniem towaru przez składającego. Zwrócono uwagę, że skarżąca nie występowała o zaspokojenie się z rzeczy obciążonej ustawowym zastawem, bowiem nie jest już związana umową składu, która wygasa. Nie ma też do niej zastosowania art. 859 (4) k.c., gdyż w tym czasie nie obowiązywał, a właściciel towaru nie wykazuje żadnego zainteresowania towarem mimo wielokrotnych wezwań. Tym samym przedmiotowy towar należy uznać za porzucony.

Dalej wywiedziono, że art. 173 lit. g Wspólnotowego Kodeksu Celnego nie ogranicza grona osób uprawnionych do złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na zniszczenie towaru porzuconego w wolnym obszarze celnym tylko do jego właściciela. Uprawnienie do złożenia takiego wniosku posiada bowiem każda, zainteresowana osoba.

Natomiast zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 lipca 2004 r. osoba zamierzająca nadać towarowi przeznaczenie celne zniszczenia towaru składa wniosek o udzielenie pozwolenia do organu celnego ze względu na planowane miejsce zniszczenia towarów. Taki wniosek został złożony przez skarżącą zgodnie z wymogami zawartymi w akcie wykonawczym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej od 1 maja 2004 r. wspólnotowe przepisy celne obowiązują bezpośrednio, a ich uzupełnieniem są polskie akty prawne. Są to między innymi: ustawa z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne ( Dz. U. Nr 68, poz. 622 ) i wydane na jej podstawie akty wykonawcze, ustawa z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne ( Dz. U. Nr 68, poz. 623), ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.).

Kwestie związane z nadaniem przeznaczenia celnego – zniszczenie towaru – reguluje rozporządzenie Rady (EWG ) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny ( dalej: WKC) oraz rozporządzenie Komisji ( EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady ( EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.

Natomiast jeżeli chodzi o przepisy krajowe, to Minister Finansów, w ramach delegacji wynikającej z art. 29 ust. 2 Prawa celnego, wydał w dniu 12 lipca 2004 r. rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu postępowania przy zniszczeniu towaru i zrzeczeniu się towaru na rzecz Skarbu Państwa ( Dz. U. Nr 167, poz. 1748 ).

Zgodnie z art. 173 lit. g Wspólnotowego Kodeksu Celnego towary niewspólnotowe umieszczone w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym mogą podczas ich pozostawania w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym zostać zniszczone, pod warunkiem, że osoba zainteresowana dostarczy organom celnym wszystkich informacji, które te organy uznają za niezbędne. Z kolei z art. 182 WKC wynika, że o zniszczeniu towarów niewspólnotowych należy uprzednio powiadomić w formie pisemnej organy celne

( ust. 3), a zniszczenie nie pociąga za sobą żadnych kosztów dla Skarbu Państwa

( ust. 4 ). Odpady i pozostałości pochodzące ze zniszczenia otrzymują jedno z przeznaczeń celnych przewidzianych dla towarów niewspólnotowych ( ust. 5 ).

Jednocześnie w art. 842 ust. 1 rozporządzenia Komisji ( EWG ) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady

( EWG ) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny doprecyzowano, iż "do celów art. 182 ust. 3 Kodeksu powiadomienie o zniszczeniu towarów sporządzane jest na piśmie i podpisywane przez osobę zainteresowaną. Powiadomienie musi zostać dokonane w czasie umożliwiającym organom celnym nadzorowanie zniszczenia".

Organy celne przyznają, że w świetle przedstawionych przepisów wspólnotowych strona skarżąca jest niewątpliwie osobą zainteresowaną zniszczeniem towarów. Jednak w ich ocenie skarżąca nie spełnia dodatkowego wymogu, tj. nie wykazała, że posiada prawo do dysponowania towarem. Wymóg taki zdaniem organów celnych wynika z § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów 12 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków (...). Przepis ten stanowi, że "wniosek o wydanie pozwolenia na zniszczenie towaru powinien zawierać imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę osoby uprawnionej do dysponowania towarem".

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w K. strona skarżąca nie wykazała prawa do władztwa nad przedmiotowym towarem, które wynikałoby z przepisów prawa lub z czynności prawnej ( nie uzyskała zgody od właściciela na zniszczenie ).

Stanowisko zaprezentowane przez organy odwoławczy, zdaniem Sądu, nie może zyskać aprobaty. Jak już na wstępie rozważań wskazano wspólnotowe przepisy celne obowiązują bezpośrednio, a przepisy krajowe nie mogą pozostawać z nimi w sprzeczności. Przepisy wspólnotowe nie wymagają, aby osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na zniszczenie towarów musiała posiadać władztwo nad towarem, wynikające z przepisów prawa lub czynności prawnej. Przytoczony wyżej przepis art. 842 ust. 1 rozporządzenia Komisji ( EWG ) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego (...) wspomina jedynie o tym, iż powiadomienie o zniszczeniu towarów sporządzane jest na piśmie i podpisywane przez osobę zainteresowaną, a w art. 173 lit. g przyjęto, że w przypadku towaru wprowadzonego do wolnego obszaru celnego jego zniszczenie jest możliwe pod warunkiem dostarczenia przez (osobę zainteresowaną ) wszystkich informacji, które organy celne uznają za niezbędne. Podkreślenia wymaga, że przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego, w kwestii nadania przeznaczenia celnego zniszczenie towaru, nie odsyłają do przepisów krajowych, tak jak to ma miejsce w przypadku przeznaczenia celnego zrzeczenie się towaru na rzecz Skarbu Państwa ( art. 182 ust. 3 akapit drugi WKC ).

Stanowisko organów celnych nie znajduje również wsparcia w przepisach wyżej powołanego rozporządzenia Ministra Finansów 12 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków (...). W § 1 ust. 1 cyt. rozporządzenia wskazano, że "osoba zamierzająca nadać towarowi przeznaczenie celne zniszczenie towaru składa wniosek o udzielenie pozwolenia na zniszczenie towaru do organu celnego właściwego ze względu na planowane miejsce zniszczenia towaru". Natomiast z treści ust. 1 pkt 1 wynika, że "wniosek o wydanie pozwolenia na zniszczenie towaru powinien zawierać imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę osoby uprawnionej do dysponowania towarem" dalej "w przypadku gdy wnioskodawcą ( osobą zamierzającą nadać towarowi przeznaczenie celne zniszczenia towaru ) nie jest właściciel towarów, do wniosku załącza się dodatkowo powiadomienie, że właściciel towarów został powiadomiony o zamierzonym zniszczeniu". Z treści przytoczonych przepisów nie wynika, że osoba zamierzająca nadać przeznaczenie celne zniszczenia towaru musi być jednocześnie osobą uprawnioną do dysponowania towarem i to na dodatek w takim zakresie, jak to przyjęto w zaskarżonej decyzji czy wręcz jego właścicielem.

Jak wyżej wykazano w regulacji zawartej w § 1 ust. 1 i § 1 ust. 2 pkt 1 nie ma tożsamości osoby zamierzającej nadać przeznaczenie celne zniszczenia towaru z osobą uprawnioną do dysponowania towarem, której dane należy wpisać do wniosku o wydanie pozwolenia na zniszczenie towaru, a tym bardziej właścicielem towaru. Wystarczy, że wnioskodawca załączy skuteczne powiadomienie właściciela towaru o zamiarze jego zniszczenia i wskaże osobę uprawnioną do dysponowania towarem. W przedmiotowej sprawie o zamiarze zniszczenia towaru Spółka "C" została powiadomiona przez skarżącą pismem z [...] r. ( brak w aktach zwrotnego poświadczenia odbioru ) oraz Urząd Celny w G. pismem z [...] r., doręczonym [...] r. ( dowód doręczenia w aktach sprawy ).

Reasumując dotychczasowe rozważania stwierdzić przyjdzie, że nadanie przeznaczenia celnego zniszczenia towaru może nastąpić na wniosek osoby zainteresowanej na podstawie wyżej przedstawionych, wspólnotowych przepisów celnych. Natomiast rozporządzenie Ministra Finansów 12 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków (...) w żadnej mierze nie zmienia kręgu osób wskazanych we wspólnotowych przepisach celnych, które mogą nadać towarom przeznaczenie celne zniszczenie towaru. Osoba zamierzająca nadać towarowi przeznaczenie celne zniszczenia towaru, jest niewątpliwie osobą zainteresowaną w rozumieniu przepisów wspólnotowych. Trzeba też mieć na uwadze, to co do zasady nadania towarom dopuszczalnego dla nich przeznaczenia celnego, że może dokonać tego osoba, która w szczególności przedstawi lub doprowadzi do przedstawienia towaru właściwym władzom celnym. Do takiej konkluzji prowadzi brzmienie przepisów art. 48 i art. 64 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Odnosząc te spostrzeżenia do specyficznego przeznaczenia celnego – zniszczenia towaru – należałoby stwierdzić, że osoba zainteresowana zniszczeniem towaru powinna go posiadać ( sensie fizycznym ) lub mieć uprawnienie do wydania takiej dyspozycji, która umożliwi nadanie towarowi tego przeznaczenia celnego, a właściciel został powiadomiony o takim zamiarze.

Reasumując powyższe należy stwierdzić, że wywody organu odwoławczego w zakresie obowiązywania, praw i obowiązków wynikających z umowy, która stanowiła podstawę do wprowadzenia przedmiotowego towaru na teren Wolnego Obszaru Celnego w G., z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy nie mają żadnego znaczenia. Dodać należy, że organy celne nie posiadają kompetencji do oceny istnienia lub nieistnienia stosunków zobowiązaniowych, co należy do właściwości sądów powszechnych.

Powyższe wywody jednoznacznie wskazują, że skarga okazała się zasadna. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego – art. 173 lit. g i art. 182 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w związku z art. 842 ust. 1 rozporządzenia Komisji ( EWG ) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego (...) oraz § 1 pkt 4) rozporządzenia Ministra Finansów z 12 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu postępowania przy zniszczeniu towaru (...), które miało wpływ na wynik sprawy i jako taka nie mogła pozostać w obrocie prawnym.

Stosownie do zapisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej p.p.s.a.) sąd uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Ponieważ w niniejszej sprawie zaistniała taka sytuacja Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 orzekł również o kosztach postępowania. Nie stwierdził, stosownie do art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana, bowiem nie wynikają z niej dla skarżącej jakiekolwiek obowiązki lub uprawnienia.

su.