Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1771/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold - Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lutego 2021 r. sprawy ze skargi B. Handelsgesellschaft MBH z siedzibą w Niemczech na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie kosztów postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej zwany również Dyrektorem) z dnia [...] lipca 2020 r., [...] , na mocy którego Dyrektor uchylił w całości postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. w przedmiocie określenia kosztów postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. w kwocie 139.803,60 zł i obciążenia nimi w całości B. MBH (dalej zwana "Strona", "Spółka", "Skarżąca") i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości.

Jak wynika z akt sprawy Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. prowadzi wobec Strony postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 11/2016 w kwocie należności głównej 2.100.000,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę na dzień wystawienia tytułu wykonawczego w kwocie 229.216,40 zł.

Na podstawie ww. tytułu wykonawczego w dniu [...] lipca 2019 r. organ egzekucyjny skierował do [...] S.A. zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...] .

Przedmiotowe zajęcie doręczono do banku w dniu [...] lipca 2019 r. natomiast Spółce wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 5 sierpnia 2019 r.

Dnia 2 sierpnia 2019 r. [...] S.A. dokonał częściowej realizacji zajęcia przekazując na rachunek Urzędu kwotę w wysokości 2.194.109,31 zł.

W dniu 21 stycznia 2020 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. wpłynął wniosek Spółki reprezentowanej przez Pana M.G. opatrzony datą 10 stycznia 2019 r., w którym pełnomocnik Spółki działając na podstawie art. 64c § 6a pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 z późn. zm.) – dalej "u.p.e.a." wniósł o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych w związku z prowadzonym postępowaniem na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. zawiadomieniem z dnia 21 lutego 2020 r. nr [...] zawiadomił Spółkę o kosztach postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego w łącznej kwocie 139.803,60 zł, w tym opłata za czynność 116.506,80 zł oraz opłata manipulacyjna 23.296,80 zł. Powyższe zawiadomienie zostało doręczone pełnomocnikowi Strony w dniu 6 marca 2020 r.

Pismem z dnia 16 marca 2020 r. pełnomocnik Spółki Pan M.G. na podstawie art. 64c § 7 ustawy egzekucyjnej wniósł w terminie o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych wyegzekwowanych na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. określił koszty postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. w kwocie 139.803,60 zł i obciążył nimi w całości Spółkę. W uzasadnieniu, organ egzekucyjny wyjaśnił, iż na przedmiotowe koszty egzekucyjne składa się opłata manipulacyjna w kwocie 23.296,80 zł oraz opłata za czynność egzekucyjną w kwocie 116.506,80 zł. Powyższe postanowienie doręczono pełnomocnikowi Spółki w dniu 22 kwietnia 2020 r.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem pismem z dnia 29 kwietnia 2020 r. Pełnomocnik Spółki złożył w terminie zażalenie na przedmiotowe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem określenia kosztów postępowania egzekucyjnego przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt. SK 31/14.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r Dyrektor uchylił w całości ww. postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2020 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu swoje rozstrzygnięcia Dyrektor wskazał, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji szczegółowo określa tryb wydawania zawiadomień o wysokości kosztów egzekucyjnych. Po przywołaniu treści art. 64c § 6a pkt 1 u.p.e.a. Dyrektor wskazał, że ze wskazanego przepisu jednoznacznie wynika, że dla wydania zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych muszą być spełnione konkretne przesłanki.

Następnie Dyrektor wskazał, że jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, żadna z powyższych przesłanek nie została spełniona. Nie zostało bowiem wydane postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, jak również obowiązek dochodzony na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nie został w pełni wyegzekwowany (do wyegzekwowania na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] pozostała jeszcze należność główna w kwocie 227.696,39 zł wraz z odsetkami za zwłokę na dzień 22 czerwca 2020 r. w kwocie 41.621,70 zł). W sprawie poza sporem jest zatem, że postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki na podstawie ww. tytułu wykonawczego nie zostało jeszcze zakończone.

Dyrektor podkreślił, że postanowienie z art. 64c § 7 u.p.e.a. może zostać wydane dopiero po zakończeniu postępowania egzekucyjnego poprzez wyegzekwowanie wykonania obowiązku lub umorzenie postępowania egzekucyjnego. Z treści art. 64c § 7 wprost wynika, że zobowiązany ma 14 dni na złożenie wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości tych kosztów. Z kolei sześciomiesięczny termin do złożenia przez zobowiązanego wniosku o wydanie zawiadomienia, o którym mowa w § 6a, liczony jest od dnia wyegzekwowania wykonania obowiązku bądź dnia, w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne.

Zatem co do zasady postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych może być wydane po zakończeniu postępowania egzekucyjnego a nie w jego toku gdyż podejmowane w toku czynności mogą wpłynąć na ostateczną wysokość kosztów egzekucyjnych.

Wobec tego wniosek Spółki opatrzony datą 10 stycznia 2019 r. (wpływ do organu w dniu 21 stycznia 2020 r.), o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów, o którym mowa w art. 64c § 6a pkt 1 u.p.e.a., na tym etapie postępowania nie mógł stanowić podstawy do procedowania w trybie przewidzianym w powyższym przepisie.

Przedwczesnym było, zdaniem Dyrektora, tym samym żądanie wydania postanowienia w sprawie kosztów, jako aktu administracyjnego o charakterze następczym wobec zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych. Brak jest bowiem uregulowań prawnych, które nakładałyby na organy egzekucyjny obowiązek wydawania postanowienia w sprawie kosztów postępowania egzekucyjnego przed jego zakończeniem.

Wskazał również, iż przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie I instancji w całości albo w części. Co prawda przywołany przepis, nie precyzuje przyczyn umorzenia w postępowaniu odwoławczym postępowania I instancji, to jednak w doktrynie i utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że umarzając postępowanie organu I instancji, organ odwoławczy kieruje się przesłankami określonymi w art. 105 § 1 k.p.a. Decyzję o umorzeniu postępowania wydaje się zatem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 948/10, LEX nr 755501; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt IIGSK 17/06, LEX nr 212147).

Dyrektor wyjaśnił, że ograniczenie swobody organu odwoławczego w wyborze zakończenia postępowania odwoławczego wydaniem decyzji określonej w art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., związane jest z naruszeniem przepisów prawa przez organ pierwszej instancji i łączącą się z tym wadliwością jego decyzji oraz z przesłanką umorzenia postępowania, o jakiej mowa w art. 105 § 1 k.p.a., tj. bezprzedmiotowością postępowania. Podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie tego przepisu jest zasadne wówczas, gdy organ pierwszej instancji podjął - po dokonaniu błędnej oceny - nieprawidłowe rozstrzygnięcie merytoryczne w sytuacji, gdy są podstawy do umorzenia postępowania.

Z takim właśnie przypadkiem bezprzedmiotowości z powodu braku podstawy prawnej do rozpatrzenia wniosku Strony, według Dyrektora, mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Dyrektor ponownie wskazał, że brak było podstaw prawnych do wszczęcia określonej w art. 64c § 6a i § 7 u.p.e.a. procedury w sprawie ustalenia kosztów egzekucyjnych przed zakończeniem postępowania egzekucyjnego. Wobec powyższego, w ocenie Dyrektora, z uwagi na to, iż wydany został akt administracyjny z naruszeniem powyższej procedury, zaskarżone postanowienie należało uchylić w całości na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. a postępowanie organu pierwszej instancji w sprawie wniosku Strony opatrzonego datą 10 stycznia 2019 r. umorzyć w całości.

Jednocześnie z uwagi na umorzenie postępowania w sprawie wniosku Strony z dnia opatrzonego datą 10 stycznia 2019 r., wobec stwierdzenia jego bezprzedmiotowości, brak było podstaw do merytorycznej oceny zarzutów przedstawionych przez Zobowiązaną w zażaleniu z dnia 29 kwietnia 2020 r.

W skardze z dnia 31 sierpnia 2020 r. Spółka zaskarżyła przedmiotowe postanowienie w całości i na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a.", zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.

a) art. 64c § 6a pkt 1 u.p.e.a. poprzez uznanie wbrew literalnemu brzmieniu przedmiotowego przepisu, że organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych na wniosek złożony w terminie 6 miesięcy od dnia pełnego wyegzekwowania wykonania obowiązku;

b) art. 64c § 7 u.p.e.a. poprzez uznanie wbrew literalnemu brzmieniu przedmiotowego przepisu, że postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych może być wydane dopiero po zakończeniu postępowania egzekucyjnego;

c) art. 11 i art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej oraz zasady przekonywania, polegającym na dokonaniu procesu wykładni prawnej z pominięciem zasad prymatu wykładni językowej oraz racjonalności ustawodawcy.

i wobec wskazanych zarzutów wniosła o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz zasądzenie od Dyrektora na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, na podstawie art. 200 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy organ egzekucyjny jest uprawniony do wydania na podstawie art. 64c §7 w zw. z §6a u.p.e.a. postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych w sytuacji, gdy organ ten wyegzekwował obowiązek (należność pieniężna) w części, co skutkowało powstaniem z tego tytułu kosztów egzekucyjnych (opłata manipulacyjna oraz opłata za czynność egzekucyjną), jednak w dalszym ciągu prowadzi egzekucję (w związku z brakiem wyegzekwowania obowiązku w pozostałej części). Skarżąca uważa, że w sytuacji częściowego wyegzekwowania obowiązku organ uprawniony jest (po zawiadomieniu zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych) do wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, Organ natomiast uważa, że przedmiotowe postanowienie może zostać wydane dopiero po wyegzekwowaniu obowiązku (w całości) lub umorzeniu postępowania, a co za tym idzie zanim to nastąpi nie ma podstaw do wydania postanowienia, co czyni postępowanie w tym zakresie bezprzedmiotowe. Na tle tak zarysowanego przedmiotu sporu rację należy, w ocenie Sądu, przyznać Organowi.

Podstawą do wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych jest art. 64c § 7 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na wniosek wierzyciela lub zobowiązanego, złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, o którym mowa w § 6a. Na postanowienie to przysługuje zażalenie.

W myśl art. 64c § 6a u.p.e.a., organ egzekucyjny zawiadamia:

1) zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych na wniosek złożony w terminie 6 miesięcy od dnia:

a) wyegzekwowania wykonania obowiązku, a w przypadku wyegzekwowania obowiązku w egzekucji z nieruchomości - od dnia, w którym postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości stało się ostateczne,

b) w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne;

2) wierzyciela o wysokości kosztów egzekucyjnych w terminie miesiąca od dnia doręczenia wierzycielowi ostatecznego postanowienia umarzającego postępowanie egzekucyjne, jeżeli koszty egzekucyjne obciążają wierzyciela.

Ze wskazanych przepisów art. 64c §6a i §7 u.p.e.a. wynika zatem, że dla powstania po stronie organu egzekucyjnego obowiązku rozstrzygnięcia w drodze postanowienia o kosztach egzekucyjnych konieczne jest zaistnienie łącznie poniższych okoliczności:

- wyegzekwowanie obowiązku lub umorzenie postępowania egzekucyjnego (w tym drugim przypadku postanowienie umarzające postępowanie musi nabrać waloru ostateczności);

- złożenie przez zobowiązanego w terminie 6 miesięcy od zaistnienia ww. okoliczności wniosku o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych;

- wydanie przez organ egzekucyjny zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych;

- złożenie przez zobowiązanego lub wierzyciela wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych.

Wskazane przepisy w sposób szczegółowy określają kiedy i na jakich zasadach organ egzekucyjny wydaje postanowienie o kosztach egzekucyjnych, co oznacza, że w braku wystąpienia którejkolwiek z ww. okoliczności brak jest możliwości wydania przedmiotowego postanowienia, w szczególności dotyczy to sytuacji braku spełnienia przesłanki "wyegzekwowania wykonania obowiązku". Jeżeli wskazana przesłanka nie jest spełniona nie ma możliwości wydania postanowienia o kosztach egzekucyjnych.

Skarżąca powołując się na literalne brzmienie art. 64c §6a pkt 1 lit. a u.p.e.a. uważa, że także w sytuacji częściowego wyegzekwowania obowiązku organ egzekucyjny uprawniony jest zawiadomić zobowiązanego o wysokości kosztów, a następnie na tej podstawie wydać postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych. Zdaniem Skarżącej, gdyby wolą ustawodawcy było takie uregulowanie zasad wydawania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych jak uznał Organ, to art. 64c §6a pkt 1 lit. a u.p.e.a. brzmiałby "organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych na wniosek złożony w terminie 6 miesięcy od dnia [pełnego] wyegzekwowania wykonania obowiązku (...)" (w treści przepisu w jego obecnym brzmieniu brak wyrażenia "pełnego"), natomiast art. 64c §7 u.p.e.a. brzmiałby "organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na wniosek wierzyciela lub zobowiązanego, złożony w terminie 14 dni od dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego (...)" (w treści przepisu w jego obecnym brzmieniu początkiem 14-to dniowego terminu na złożenie wniosku jest doręczenie "zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, o którym mowa w § 6a"). Nie można się z tą ocenę zgodzić.

Otóż, w ocenie Sądu, ze sformułowania "wyegzekwowanie wykonania [danego] obowiązku" wynika, że dany obowiązek został wykonany (w następstwie jego wyegzekwowania), co oznacza, że ten obowiązek (do wykonania) już nie istnieje (skoro został wykonany). Tym samym z brzmienia samego przepisu art. 64c §6a pkt 1 lit. a u.p.e.a. w zakresie, w jakim stanowi on o "wyegzekwowaniu wykonania obowiązku", wynika, że chodzi o pełne (całkowite) wykonanie danego obowiązku (który w następstwie jego wykonania już nie istnieje, nawet w części).

Dla przyjęcia wskazanej przez Organ wykładni rzeczonego przepisu brak jest zatem konieczności jego uzupełniania w sposób wskazany w skardze. W ocenie Sądu tego rodzaju zmiana brzmienia przepisu byłaby zbędna, a co za tym idzie obecne brzmienie przepisu wskazuje, że znajduje on zastosowanie (a co za tym idzie postanowienie o kosztach egzekucyjnych może zostać wydane) wówczas, gdy nastąpiło wyegzekwowanie danego obowiązku w całości (a nie w części). W tym miejscu należy zwrócić uwagę na to, że dotyczący wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych art. 64c §7 u.p.e.a. referuje do zdarzenia prawnego, jakim jest doręczenie "zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, o którym mowa w § 6a", które to zawiadomienie jest wydawane (...) na wniosek złożony w terminie 6 miesięcy od dnia (...) wyegzekwowania wykonania obowiązku. Oznacza to, że "wyegzekwowanie wykonania obowiązku" (obok umorzenia postępowania egzekucyjnego, która to odrębna przesłanka z art. 64c §1 lit. b u.p.e.a w niniejszej sprawie nie zachodzi), oznaczające wykonanie tego obowiązku "w całości" (a nie jedynie w części), stanowi warunek konieczny wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych.

Sąd nie zgadza się również ze Skarżącą, że wskazana wykładnia prowadzi do wniosku o nieracjonalności działania ustawodawcy, który nie dokonał całościowej regulacji norm prawnych zawartych w przedmiotowych przepisach. Otóż jak wskazuje się w doktrynie "Wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych złożony w trakcie postępowania egzekucyjnego jest przedwczesny – postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych może być wydane dopiero po zakończeniu egzekucji (wykonaniu obowiązku lub umorzeniu postępowania), ponieważ dopiero wówczas zostanie zamknięta możliwość dokonywania czynności egzekucyjnych i będzie można ustalić wysokość kosztów egzekucyjnych. Nie ma podstaw do wydania takiego postanowienia również w sytuacji, gdy postępowanie zostało zawieszone (por. tezę 1 wyroku WSA w Warszawie z 19 lutego 2007 r., III SA/Wa 3046/06)."( P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VIII, Warszawa 2018, art. 64(c).). Nie można uznać, że wyłączenie możliwości wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych w trakcie postępowania egzekucyjnego (przed zakończeniem egzekucji) jest działaniem nieracjonalnym – dopiero po zakończeniu egzekucji (wykonaniu obowiązku lub umorzeniu postępowania) zostaje zamknięta możliwość dokonywania czynności egzekucyjnych i można ustalić wysokość kosztów egzekucyjnych.

W tym miejscu Sąd zauważa, że stanowisko co do braku możliwości wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych mimo braku wyegzekwowania obowiązku w całości nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, na co wskazał Organ w zaskarżonym postanowieniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2103/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I SAB/Go 15/16 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/G1 1163/19). Stanowisko to jest również prezentowane w doktrynie (P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VIII, Warszawa 2018, art. 64(c) – patrz wyżej).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że jak wynika z informacji otrzymanych od organu egzekucyjnego (pismo z dnia 22 czerwca 2020 r. nr [...] ) w prowadzonym przeciwko Spółce postępowaniu egzekucyjnym do wyegzekwowania na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] od Spółki pozostała jeszcze należność główna w kwocie 227.696,39 zł wraz z odsetkami za zwłokę na dzień 22 czerwca 2020 r. w kwocie 41.621,70 zł. Z powyższego wynika zatem, że skoro przeciwko Spółce jest prowadzone postępowanie egzekucyjne (nie zostało wyegzekwowane wykonanie obowiązku stwierdzonego ww. tytułem wykonawczym) – nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 64c §1 lit. a u.p.e.a. (w sprawie nie zachodzi również przesłanka, o której mowa w lit. b) u.p.e.a.), nie ma podstaw do wydania postanowienia o kosztach egzekucyjnych. W konsekwencji zasadne było uchylenie przez Dyrektora postanowienia organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia kosztów postępowania egzekucyjnego oraz umorzenie (w tym zakresie) postępowania pierwszej instancji.

Mając na uwadze powyższe Sąd za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 64c § 6a pkt 1 u.p.e.a. poprzez uznanie wbrew literalnemu brzmieniu przedmiotowego przepisu, że organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych na wniosek złożony w terminie 6 miesięcy od dnia pełnego wyegzekwowania wykonania obowiązku.

W konsekwencji również za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 64c § 7 u.p.e.a. poprzez uznanie wbrew literalnemu brzmieniu przedmiotowego przepisu, że postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych może być wydane dopiero po zakończeniu postępowania egzekucyjnego (egzekucji) poprzez wyegzekwowanie wykonania obowiązku (w całości) lub umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 11 i art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej oraz zasady przekonywania, polegającym na dokonaniu procesu wykładni prawnej z pominięciem zasad prymatu wykładni językowej oraz racjonalności ustawodawcy. Dyrektor dokonał prawidłowej wykładni przepisów u.p.e.a., w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia szczegółowo wyjaśnił swojej stanowisko. W konsekwencji nie może być mowy o naruszeniu zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 k.p.a.) oraz zasady wyjaśniania stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu (art. 11 k.p.a.).

Mając na uwadze powyższe, uznając, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.