Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 474/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 par. 3, art. 133 par. 1, art. 134 par. 1, art. 135, art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 213 par. 1, art, art. 233 par. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędziowie NSA Jan Rudowski, WSA del. Ludmiła Jajkiewicz (sprawozdawca), Protokolant Joanna Drapczyńska, po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 października 2007 r. sygn. akt I SA/Go 735/07 w sprawie ze skargi R. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 8 maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt I SA/Go 735/07, oddalił skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 8 maja 2007 r., nr [...], utrzymujące w mocy wcześniejsze postanowienie z dnia 14 marca 2007 r. odmawiające uzupełnienia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 29 stycznia 2007 r.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd, uznając skargę za bezzasadną, przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

R. G. (dalej: skarżący), na podstawie art. 213 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. z 2005 r. Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej: O.p.), wystąpił (pismo z dnia 14 lutego 2007 r.) o uzupełnienie rozstrzygnięcia wskazanej na wstępie decyzji.

Dyrektor Izby Skarbowej w Z. uznał wniosek za bezzasadny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skarżący wniósł o uchylenie postanowień obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniósł, iż wniosek dotyczy rozstrzygnięcia.

Dyrektor Izby Skarbowej w Z. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalając skargę uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia.

Sąd wskazał, iż w art. 213 O.p. chodzi o uzupełnienie lub sprostowanie decyzji przez usunięcie z niej jedynie takich wad, które są nieistotne, bo nie dają podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji.

Ponadto Sąd wskazał, iż decyzja z dnia 29 stycznia 2007 r. zawiera wszystkie elementy, w tym rozstrzygnięcie i pouczenie, co do prawa wniesienia środka odwoławczego. Zatem prawidłowo, zdaniem Sądu, organ podatkowy przyjął, że wniosek skarżącego o uzupełnienie decyzji w zakresie wyłączenia pracownika był niezasadny, wykraczał poza elementy wskazane w art. 213 O.p.

W skardze kasacyjnej z dnia 14 stycznia 2008 r. pełnomocnik skarżącego zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, zarzucając naruszenie:

- prawa procesowego, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 213 § 1, art. 237 i art. 210 § 1 pkt 5 O.p., poprzez oddalenie skargi skarżącego w przypadku, kiedy powinna ona zostać uwzględniona, w związku z nieuzasadnionym uznaniem przez skład orzekający w sprawie, że organy podatkowe w swoich decyzjach wymiarowych zawarły kompletne rozstrzygnięcie oraz że brak rozstrzygnięcia zażalenia na postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika, zawartego w odwołaniu od decyzji, nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 213 § 1 O.p.; art. 133 § 1, w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez brak przeprowadzenia wskazanych przez skarżącego w skardze wniosków dowodowych, a tym samym wydanie przez Sąd wyroku na podstawie niekompletnych akt; art. 141 § 4 p.p.s.a., a także art. 106 § 3, w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez przyjęcie błędnego stanu faktycznego sprawy oraz brak uwzględnienia akt wymiarowych postępowania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r.

Ponadto pełnomocnik skarżącego wniósł o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim oraz

- zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, iż w tym stanie rzeczy niezbędne jest przeprowadzenie dowodu z akt sprawy w sprawie wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. z tytułu dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, na okoliczność składanych wniosków o wyłączenie pracownika organu kontroli skarbowej, składania zażaleń zawartych w odwołaniach od decyzji tego organu oraz braku podjęcia rozstrzygnięć w tym zakresie. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, z treści uzasadnienia decyzji z dnia 29 stycznia 2007 r. wynika, że wszystkie zarzuty dotyczące braku obiektywizmu inspektora prowadzącego postępowanie zostały potwierdzone.

Pełnomocnik skarżącego podniósł nadto, iż kolejne zażalenie na postanowienie odmawiające wyłączenia pracownika organu, stanowiące integralną część odwołania, powinno być jednym z elementów rozstrzygnięcia decyzji, a nie jak wywodzi organ jedynie poszerzeniem uzasadnienia tego orzeczenia.

Dyrektor Izby Skarbowej w Z. w odpowiedzi na skargę kasacyjną z dnia 7 marca 2008 r. (wniesionej po terminie), podtrzymując dotychczasową argumentację, wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Pełnomocnik skarżącego, w podstawie skargi kasacyjnej postawił zarzut naruszenia prawa procesowego.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), o ile stwierdzone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe wskazanie podstawy prawnej, wymaga zawsze oprócz podania konkretnych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego (numeru artykułu, paragrafu, ustępu), ewentualnie w połączeniu z odpowiednimi przepisami postępowania podatkowego, które zdaniem skarżącego zostały naruszone, także podania, stosownie do art. 176 p.p.s.a., uzasadnienia, na czym to naruszenie polegało i jaki wpływ wywarło na treść kwestionowanego wyroku.

Z przedstawionej przez autora skargi kasacyjnej argumentacji wynika, że Sąd pierwszej instancji naruszył wskazane przepisy postępowania sądowoadministracyjnego (art. 106 § 3, art. 133 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a.), w związku z dokonywaną kontrolą postanowienia, wydanego w trybie art. 213 § 1 O.p.

Z powyższym poglądem nie sposób się zgodzić.

Przede wszystkim należy wskazać, iż sąd administracyjny dokonuje kontroli pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) zaskarżonego aktu, w granicach danej sprawy, w której skarga została wniesiona (art. 134 § 1 p.p.s.a.), co oznacza, że jest on związany aspektami prawnymi i faktycznymi tylko tego stosunku prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W stanie sprawy podstawą orzekania przez Sąd pierwszej instancji był materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu z wniosku o uzupełnienie rozstrzygnięcia decyzji w zakresie wyłączenia pracownika organu kontroli skarbowej.

Dodatkowo należy zauważyć, iż wniosek skarżącego dotyczył decyzji kasacyjnej, podjętej w trybie art. 233 § 2 O.p., która co do istoty nie rozstrzyga o uprawnieniach lub obowiązkach strony postępowania, a jedynie powoduje, iż sprawa "wraca" do organu pierwszej instancji, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, w tym ponownego rozważenia potrzeby wyłączenia pracownika.

Sąd pierwszej instancji dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia, słusznie zatem ograniczył się do zbadania czy w zaistniałej sytuacji odpowiada ono prawu. Stosownie do art. 213 § 1 O.p. strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W tym kontekście rozstrzygnięcie organu odwoławczego było kompletne. Zawierało rozstrzygniecie, o jakim mowa w art. 233 § 2 O.p. oraz pouczenie o przysługującym środku odwoławczym.

Tym samym Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez wydanie wyroku na podstawie niekompletnych akt sprawy oraz art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez brak przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu.

Sąd pierwszej instancji nie naruszył też art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymaganiom wskazanym w tym przepisie, to jest w sposób zwięzły przedstawia stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowisko organu, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Również w sposób prawidłowy został zastosowany art. 151 p.p.s.a.

Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. ma zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi wadliwość zaskarżonego aktu, z czym nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skoro tak, to brak było również podstaw do zastosowania art. 135 p.p.s.a. Przesłanką zastosowania tego unormowania jest stwierdzenie naruszenia prawa procesowego lub materialnego w zaskarżonym akcie lub czynności lub też w aktach lub czynnościach je poprzedzających, podjętych w granicach danej sprawy.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.