Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 147/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 6 ust. 6
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący, A.P., wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2014 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z [...] czerwca 2014 r. ustalającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. w wysokości 3.887,00 zł.

Rozstrzygnięcia organów podatkowych zapadły na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Burmistrz ustalił skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości za 2013 r. w następujący sposób: od gruntów pozostałych - 1.400 m² x 0,20 zł = 280,00 zł, od budynków pozostałych - 251,90 m² x 7,27 zł = 1.831,00 zł, od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 88.8 m2 x 20 zł = 1.776,00 zł. Ogółem podatek za 2013 r. ustalono na kwotę 3.887,00 zł

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że skarżący w dniu [...] października 2009 r. nabył aktem notarialnym nr [...] zabudowaną nieruchomość składającą się z działki oznaczonej nr [...] o powierzchni 1.400 m2 oraz usytuowany na niej budynek (pawilon handlowy) o powierzchni 360 m2. Z wypisu z ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] kwietnia 2011 r. wynikało, że działalność gospodarcza prowadzona jest na terenie wskazanej nieruchomości przez żonę skarżącego, która zarejestrowała działalność gospodarczą pod numerem [...] w dniu [...] stycznia 2002 r. Jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej wskazała miejscowość [...]. Informacja ta została potwierdzona wypisem z ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] kwietnia 2011r.

Dalej organ ustalił, że w dniu [...] sierpnia 2001 r. skarżący oraz W.P. uzyskali od Starostwa Powiatowego decyzję Nr [...] - pozwolenie na adaptację istniejącego obiektu handlowego na obiekt mieszkalno-usługowy, gdzie powierzchnia użytkowa części handlowej budynku wynosi 88,80 m2, a powierzchnia przeznaczona na cele mieszkalne wynosi 251,9 m2. Z decyzji wynika również, że Starostwo Powiatowe nałożyło obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku.

Skarżący przedstawił organowi postanowienie z [...] grudnia 2013 r. nr [...] oraz decyzje z dnia [...] listopada 2013 r. [...]. Z treści tych dokumentów wynika, iż Starosta zmienił sentencje decyzji z dnia [...] sierpnia 2001 r. Nr [...] dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na adaptację istniejącego obiektu handlowego na obiekt mieszkalno-usługowy położonego na działce ewidencyjnej nr [...] (...) Treść zmiany dotyczy sentencji decyzji a mianowicie w miejsce "...na adaptację istniejącego obiektu handlowego na obiekt mieszkalno-usługowy..." Starosta wprowadził zmianę "...na częściową rozbiórkę i odbudowę oraz zmianę sposobu użytkowania budynku handlowego na budynek mieszkalno-usługowy (obiekt kat. XVII)...".

Organ wskazał, że sentencja decyzji została wprawdzie zmieniona, ale nie miało to znaczenia przy naliczaniu podatku od nieruchomości dotyczących poszczególnych składników, ponieważ obiekt istniał już a podatnik prowadzi prace budowlane polegające na wymianie stolarki okien drzwiowej, położeniu instalacji kanalizacyjnej i sanitarnej oraz zmianę pokrycia dachowego i postawieniu nowych ścianek działowych wewnątrz budynku, inwestor nie wyburza istniejącego budynku tylko go modernizuje i wprowadza przeróbki.

Z informacji zebranych przez organ wynika, że działalność gospodarcza jest prowadzona na powierzchni obiektu handlowego o powierzchni 88,80 m2. Z informacji złożonej przez A.P. w dniu 14 lipca 2006 r. wynika, że pozostała część budynku handlowego jest remontowana, a zatem nie może być w tej części prowadzona działalność gospodarcza. Organ wskazał, że istotą problemu jest opodatkowanie części budynku adaptowanego na cele mieszkalne, którego właścicielem jest już skarżący. Przy rozstrzygnięciu tego zagadnienia organ podatkowy zwrócił uwagę na dwie kwestie. Po pierwsze, w sprawie mamy do czynienia z budynkiem w części o charakterze niemieszkalnym (który jest adaptowany na cele mieszkalne), co jednoznacznie wynika z decyzji organu administracji budowlanej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. Decyzja ta nakłada obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku, w którym zakończone zostaną prace budowlane. Zgodnie z pismem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o sygn. [...] z dnia [...] maja 2012 r., część mieszkalna nadal nie została zgłoszona do użytkowania. Część usługowo-handlowa jest użytkowana, zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie z dnia [...] grudnia 2008 r. Co więcej, grunt i budynek są w posiadaniu osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą.

Organ stwierdził, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 Nr 121 poz. 844 ze zm.) przez pojęcie gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty i budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. Z definicji tej jednoznacznie wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku i gruntu świadczy, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W przypadku przedsiębiorców będących osobami fizycznymi nie sposób przyjąć, że wszystko co posiadają należy traktować jak związane z działalnością gospodarczą i w tym wypadku należy kierować się informacją składaną przez podatnika, zweryfikowaną poprzez zbadanie stanu faktycznego. Zgodnie z informacją oraz stanem faktycznym ustalonym przez organ administracji publicznej, na terenie wskazanej nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza.

Organ podatkowy w dniu [...] lipca 2011 r. przeprowadził oględziny nieruchomości położonej we wsi [...], na dz. nr [...]. Ze sporządzonego protokołu oględzin wynikało, że na części nieruchomości o powierzchni użytkowej 88,77 m2 prowadzona jest działalność gospodarcza, co zostało potwierdzone również przez skarżącego w informacji złożonej w dniu 7 lipca 2006, natomiast na części o powierzchni użytkowej 251,91 m2 prowadzone są prace związane z adaptacją obiektu na budynek mieszkalny. Zgodnie z procesem zaawansowania prac budowlanych do wykonania pozostał jeszcze montaż drzwi wewnętrznych i zewnętrznych, malowanie ścian oraz założenie podłóg. Stwierdzono również, że podatnicy do dnia wydania decyzji nie przedstawili organowi podatkowemu pozwolenia na użytkowanie części mieszkalnej, co skutkowałoby zmianą sposobu opodatkowania. Organ pierwszej instancji podkreślił, że sporna część budynku jest remontowana przez podatników i przerabiana na cele mieszkalne, w związku z czym nie nabyła jeszcze statusu budynku mieszkalnego i może być zaliczana jedynie do kategorii budynków pozostałych. Z wypis z rejestru gruntów z dnia [...] czerwca 2006r. wynika, że dz. nr [...] zakwalifikowana jest jako Bi tzn. inne tereny zabudowane, a nie tereny B tzn. tereny mieszkaniowe. W miejscowości [...] nie jest prowadzona ewidencja budynków i lokali mieszkalnych a jedynie ewidencja gruntów.

Biorąc pod uwagę powyższe, organ podatkowy pierwszej instancji ustalił podatek od nieruchomości dla budynków niemieszkalnych jako budynków pozostałych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c i b pkt 2 lit. e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Wskazał jednocześnie, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 grudnia 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawą wymiaru podatków, w tym przypadku podatku od nieruchomości, są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Na terenie Gminy nie jest jeszcze prowadzona ewidencja budynków, dlatego organ podatkowy wziął pod uwagę przy wydawaniu decyzji dane zawarte w decyzji z [...] sierpnia 2001 roku, którą to decyzję wydał organ budowlany. Art. 29 ustawy Prawa budowlanego wymaga od właściwego organu budowlanego pozwolenia na rozpoczęcie robót a zgodnie z art. 3 pkt 12 tej ustawy wydanie decyzji administracyjnej zezwala na rozpoczęcie i prowadzenie wykonanie robót budowlanych. W decyzji tej wskazuje się m.in. nazwę i rodzaj zamierzenia budowlanego oraz kategorię obiektu. Istnienie decyzji organu administracji, w której stwierdza się określone fakty, między innymi rodzaj budynku, skutkuje tym, że dane z tego dokumentu nie mogą być pominięte przy wymiarze podatku od nieruchomości (dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone - art. 194 Ordynacji podatkowej).

Organ podkreślił, że jeżeli z decyzji administracyjnej wynika, iż dany obiekt jest budynkiem innym niż mieszkalnym opodatkowuje się go wg stawek jak za budynki pozostałe (z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l ). Zmiana sposobu opodatkowania budynku ze stawki budynków pozostałych na mieszkalne będzie możliwa dopiero po uzyskaniu decyzji o zmianie sposobu użytkowania tego obiektu. Decyzja ta jest wymagana zawsze wtedy, gdy w obiekcie prowadzone są roboty budowlane.

Organ wskazał również, że skarżący w dniu 16 sierpnia 2011 r. złożył korektę za 2006 r. w której wskazał: 1400 m2 jako grunty pozostałe, 88,80 m2 jako budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podatkowy po przeanalizowaniu złożonej korekty stwierdził, że podatnik w ogóle nie wykazał pozostałej części budynku o powierzchni 251,91 m2, wykazanej pierwotnie w pierwszej złożonej przez siebie informacji z dnia [...] lipca 2006 r., skarżący nie przedłożył również dokumentu poświadczającego, iż ta część budynku nie istniała w owym czasie lub została rozebrana, o czym powinien świadczyć wpis np. w dzienniku budowy. Z posiadanego przez organ podatkowy pierwszej instancji kserokopii Dziennika Budowy nr [...] wynika, iż pierwszy wpis o treści: "Przystąpienie do wymiany pokrycia dachowego...." został dokonany z datą [...] lipca 2003 r. Z przytoczonego wpisu wynika, że wymieniono pokrycie dachowe na istniejącym budynku, czyli budynek istniał już w 2003 r., co również potwierdza fakt uzyskania, pozwolenia na adaptację(przebudowę) w 2001 r. a nie budowę "nowego budynku". Organ podatkowy pierwszej instancji, przy określeniu powierzchni przeznaczonej na działalność gospodarczą postanowił kierować się decyzją Starostwa Powiatowego o Nr [...] z dnia [...].08.2001 r., w której na działalność gospodarczą wskazana została powierzchnia 88,8 m2 i taką powierzchnię przyjął do opodatkowania.

Organ wskazał również, że w specyficzny sposób należy traktować opodatkowanie gruntu pod budynkami mieszkalnymi. Grunt ten zawsze należy obciążyć według stawek właściwych dla gruntów "pozostałych", nawet wówczas gdy część budynku mieszkalnego jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej.

Skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu i wniósł odwołanie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części wymierzającej podatek od budynków pozostałych o pow. 251.91 m².

W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził, że w decyzji Burmistrza bezpodstawnie przyjęto pow. 251,91 m² obiektu w budowie, przeznaczonego na mieszkanie, do kategorii budynków pozostałych i od tej powierzchni dokonano wymiaru podatku. Istniejąca sytuacja jest natomiast uregulowana w art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wskazany przepis stanowi, że jeżeli obowiązek podatkowy jest uzależniony od istnienia budowli lub budynku lub ich części, to obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ostatecznym wykończeniem. Skarżącemu trudno jest zrozumieć, jak budynek mieszkalny mógł się przerodzić w budynek o nieokreślonym przeznaczeniu, który został zakwalifikowany jako budynki pozostałe?

Powierzchnia 88,8 m² była przeznaczona w projekcie na działalność gospodarczą i na tej powierzchni jest ona prowadzona od 2009 r., po wydaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Powierzchnia 251,91 m² jest natomiast przewidziana jako obiekt mieszkaniowy, którego odbiór nastąpi w najbliższych tygodniach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] sierpnia 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ stwierdził, że jest bezspornym, iż w 2013 r. skarżący był jedynym użytkownikiem wieczystym gruntu położonego w [...] działka nr ewidencyjny [...] o pow. 1400 m2 oraz jedynym właścicielem położonego tam obiektu tj. pawilonu handlowego o pow. 360 m2.

Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowla została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek.

Wskazał również, że stosownie do treści art. 6 ust. 6 ustawy osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3.

W ocenie organu kwestią sporną jest w istocie prawidłowość naliczenia podatku od części pawilonu handlowego, będącego w przebudowie.

Organ wskazał, że jest bezspornym, iż będąca w użytkowaniu wieczystym podatnika w okresie objętym opodatkowaniem nieruchomość gruntowa posiada powierzchnię 1400 m2. W jego ocenie organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż winna ona zostać opodatkowana stawką podatkową przyjętą dla tzw. gruntów pozostałych, ponieważ jak to zostało bezspornie ustalono w toku postępowania podatkowego, część budynku o pow. 88,8 m2 była w roku 2013 wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, którą to działalność prowadziła w tym czasie małżonka skarżącego. Bezsporne jest również, że w 2013 roku właściwy organ administracyjny nie wydał decyzji o dopuszczeniu części przedmiotowego obiektu o powierzchni 251,91 m2 do użytkowania jako mieszkalnej.

Organ podkreślił, że zasadniczą okolicznością decydującą o powstaniu obowiązku podatkowego jest nabycie prawa własności budynku, a w niektórych przypadkach - ich posiadania. Osoba fizyczna kupująca budynek jest zobowiązana do zgłoszenia obowiązku podatkowego w ciągu 14 dni od dnia nabycia prawa własności przez złożenie stosownej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (art. 6 ust. 6 u.p.o.l.). Drugą okolicznością decydującą o powstaniu obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości jest istnienie budynku lub budowli. Ta okoliczność powstaje wraz z wybudowaniem budynku. Obiekty te zaczynają "istnieć" po ich wybudowaniu, co pośrednio wynika z brzmienia analizowanego artykułu, gdzie mówi się o zakończeniu budowy. W wyniku zakończenia budowy powstaje nowy przedmiot podatku od nieruchomości. Uzależnienie obowiązku podatkowego od istnienia budynku sprowadza się zatem do tego, że musi powstać nieistniejący wcześniej budynek. Oznacza to w ocenie organu, że o momencie powstania obowiązku podatkowego decydują dwie okoliczności, tj.: nabycie władania istniejącego budynku albo jego istnienie bądź wybudowanie. Nie ulega wątpliwości, że czym innym jest nabycie władania nad istniejącym budynkiem, a czym innym jest wybudowanie nowego budynku. Jeżeli ktoś kupuje istniejący budynek, o powstaniu obowiązku podatkowego decyduje nabycie prawa do władania tym obiektem. Obowiązek powstaje w tej sytuacji, zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., od początku miesiąca następującego po miesiącu, w którym nabyta została własność budynku. Natomiast w przypadku budowy budynku, okolicznością decydującą o powstaniu obowiązku jest istnienie tego budynku. Wówczas obowiązek podatkowy powstaje, co wynika z art. 6 ust. 2 u.p.o.l., od początku roku następującego po roku, w którym wybudowano budynek (budowlę) lub rozpoczęto użytkowanie budynku.

Podsumowując organ stwierdził, że w tym stanie rzeczy przyjąć należy, iż skoro podatnik nabył prawo użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu oraz własność posadowionego na tym gruncie budynku, to wymiar podatku dokonany przez organ podatkowy w zakresie spornego budynku jest prawidłowy. Natomiast możliwość zmiany sposobu wykorzystywania budynku w trakcie roku podatkowego przewiduje art. 6 ust. 3 u.p.o.l. Wówczas obniżenie lub podwyższenie podatku następuje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym ta zmiana nastąpiła.

Skarżący nie zgodził się z decyzją organu odwoławczego i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżył decyzję w całości, zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 233 §1 pkt 1 w zw. z art. 120, art. 187§1 i art.. 191 Ordynacji podatkowej – poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji na skutek uznania podniesionej w odwołaniu argumentacji skarżącego za błędną, co wynika z zaniechania wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz dokonania wyczerpującej oceny wszystkich zgromadzonych w jej toku dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia przez o5rgany podatkowe wadliwych ustaleń faktycznych;

2) naruszenie przepisów postępowania poprzez zaniechanie zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego w celu ustalenia wszelkich, istotnych okoliczności sprawy, zwłaszcza poprzez niedopuszczenie z urzędu oraz na wniosek strony dowodów, zmierzających do wykazania zasadności jej stanowiska;

3) naruszenie przepisów postępowania poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji, w którym nie odniesiono się do wszystkich twierdzeń i zarzutów skarżącego, jak również nie wskazano przyczyn, dla których powołanym przez niego dowodom odmówił wiarygodności;

4) naruszenie prawa materialnego , które miało istotny wpływ na wynik sprawy, art. 1a ust. 1 pkt 21 oraz art. 6 ust. 1,2,3 i 4 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości może wynikać wyłącznie z faktu całkowitej rozbiórki istniejącego dotychczas budynku, a ponowne powstanie tego obowiązku wymaga wzniesienia budynku zupełnie nowego, co stoi w sprzeczności z ratio legis tych regulacji oraz poglądami wyrażonymi w piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło od oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art.1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art.145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270 ze zm.), zwanej dalej również p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji - w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami, stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podkreślić należy, że trafnie wskazał organ odwoławczy, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest prawidłowość naliczenia podatku od części pawilonu handlowego, będącego w przebudowie, przeznaczonego ostatecznie na cele mieszkaniowe.

Z bezspornych ustaleń organów podatkowych wynika, że w 2013 r. skarżący był jedynym użytkownikiem wieczystym gruntu położonego w [...] działka nr ewidencyjny [...] o pow. 1400 m2 oraz jedynym właścicielem położonego tam obiektu tj. pawilonu handlowego o pow. 360 m2.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowla została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek.

Stosownie zaś do treści art. 6 ust. 6 wskazanej ustawy osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3.

Prawidłowo ustaliły organy, będąca w użytkowaniu wieczystym podatnika w okresie objętym opodatkowaniem nieruchomość gruntowa posiada powierzchnię 1400 m2. Zasadnie uznały również, że winna ona zostać opodatkowana stawką podatkową przyjętą dla tzw. gruntów pozostałych ponieważ, jak to zostało bezspornie ustalono w toku postępowania podatkowego, część budynku o pow. 88,8 m2 była w roku 2013 wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, którą to działalność prowadziła w tym czasie małżonka skarżącego. Bezsporne jest również, że w 2013 roku właściwy organ administracyjny nie wydał decyzji o dopuszczeniu części przedmiotowego obiektu o powierzchni 251,91 m2 do użytkowania jako mieszkalnej.

Strona skarżąca twierdzi, że prace na nabytej przez niego nieruchomość wbrew temu na co wskazuje organ nie były "adaptacją istniejącego obiektu handlowego". Strona wskazuje, że prace polegały na rozbiórce i odbudowie, a nie na przebudowie jak przyjął organ. Jako dowód na swoje twierdzenia skarżący przedłożył kserokopię decyzji Starosty z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] oraz postanowienie tego organu z [...] grudnia 2013r. wydane w przedmiocie sprostowania decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. Z przedłożonej decyzji wynika, że organ w decyzji z dnia [...] sierpnia 2001r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na adaptację istniejącego obiektu handlowego na obiekt mieszkalno- usługowy (...) wprowadził zmianę: "w sentencji decyzji w miejsce "... na adaptację istniejącego obiektu handlowego na obiekt mieszkalno-usługowy..." wprowadza się "...na częściową rozbiórkę i odbudowę oraz zmianę sposobu użytkowania budynku handlowego na budynek mieszkalno-usługowy (obiekt kat. XVII)...". W uzasadnieniu organ wskazał, ze zakres robót budowlanych przewidzianych w projekcie budowlanym należy zakwalifikować jako częściową rozbiórkę i odbudowę oraz zmianę sposobu użytkowania budynku handlowego na budynek mieszkalno-usługowy. Powołując się również na zapisy w Dzienniku Budowy strona wskazała, że analiza dalszych chronologicznych wpisów dziennika budowy potwierdza stanowisko skarżącego co do tego, że budynek, który istniał jeszcze na początku 2003 r. i mógł wówczas stanowić przedmiot opodatkowania, utracił swój status na skutek przeprowadzonych sukcesywnie prac rozbiórkowych. I tak z dziennika budowy wynika, że w budynku już w latach 2005-2007 doszło do kompletnego demontażu wewnętrznych instalacji, drzwi oraz okien, a także rozbiórki istniejących ścian, wylanie nowych fundamentów, odbudowanie nowych ścian, a następnie odbudowaniu nowych ścian wewnętrznych oraz ułożeniu nowych instalacji.

Organ oparł się na wpisach do Dziennika Budowy nr [...]. Jak wskazał organ, pierwszy wpis został dokonany w tym dokumencie w dniu [...] lipca 2003 r. Z treści tego wpisu wynika, że wymieniono pokrycie dachowe na istniejącym budynku. Słusznie organ przyjął, że budynek w 2003 r. istniał, a decyzja z dnia [...] sierpnia 2001r. wskazywała na adaptację istniejącego budynku, a nie na budowę nowego budynku. Skoro pierwszy wpis w dzienniku budowy pochodził z 2003 r. i wskazywał na wymianę pokrycia dachowego to zasadne jest stanowisko organu, że obiekt ten istniał. Żadne inne dowody natomiast nie wskazywały, że obiekt ten po 2001 r. tj. po uzyskaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2001 r. przestał istnieć – został rozebrany a następnie dokonano całkowitej jego odbudowy.

Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że od 2002 r. obiekt ten jest wskazywany jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez małżonkę skarżącego. Skoro od 1 stycznia 2002 r. we wskazanym obiekcie prowadzona jest działalność gospodarcza to oznacza, że obiekt ten istniał.

Przedkładana w toku postępowania decyzja z dnia [...] listopada 2013 r., nie potwierdza w stanowiska strony. W decyzji tej wskazano na częściową rozbiórkę obiektu, co nie oznacza, że obiekt przestał istnieć. Nie ulega wątpliwości Sadu, że skoro we wskazanym obiekcie prowadzona była działalność gospodarcza to obiekt istniał. Nie można w takich okolicznościach uznać za zasadne stanowisko strony, że argumentacja Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowana w orzeczeniu z 9 kwietnia 2008 r. OSK 525/08 ma odniesienie do stanu faktycznego w niniejszej sprawi. W toku postępowania organy nie kwestionowały zakresu prac (oczywiście za wyjątkiem twierdzenia, że obiekt uległ rozbiórce a następnie nastąpiła jego odbudowa). Przedłożone dokumenty nie potwierdziły twierdzenia strony dążącego do wykazania, że obiekt przestał istnieć. Wskazane przez stronę dokumenty świadczą o częściowej rozbiórce, co nie oznacza, że obiekt przestał istnieć w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego czy też u.p.o.l. Demontaż okien i drzwi o tym nie świadczy. Nie można również uznać, że obiekt przestał istnieć skoro w obiekcie tym prowadzona była działalność gospodarcza. Wymiana okien i drzwi, przebudowa ścian z płyt paździerzowych na ściany z bloczków, wymiana instalacji, świadczy o szerokim zakresie prac, mających na celu częściową zmianę przeznaczenia obiektu, jednakże nie stanowi o jego rozbiórce i jego odbudowie.

Prawidłowo ustaliły również organy podatkowe, że zasadniczą okolicznością decydującą o powstaniu obowiązku podatkowego jest nabycie prawa własności budynku, a w niektórych przypadkach - ich posiadanie. Osoba fizyczna nabywająca nieruchomość (budynku) jest zobowiązana do zgłoszenia obowiązku podatkowego w ciągu 14 dni od dnia nabycia prawa własności przez złożenie stosownej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (art. 6 ust. 6 u.p.o.l.). Drugą okolicznością decydującą o powstaniu obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości jest istnienie budynku lub budowli.

Zasadnie przyjęto zatem, że o powstaniu obowiązku podatkowego decydują dwie okoliczności, tj.: nabycie władania istniejącego budynku albo jego istnienie bądź wybudowanie. Nie ulega wątpliwości, że czym innym jest nabycie władania nad istniejącym budynkiem, a czym innym jest wybudowanie nowego budynku.

Trafnie podkreślił organ, że jeżeli ktoś kupuje istniejący budynek, o powstaniu obowiązku podatkowego decyduje nabycie prawa do władania tym obiektem, ponieważ obowiązek powstaje w tej sytuacji, zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., od początku miesiąca następującego po miesiącu, w którym nabyta została własność budynku. Natomiast w przypadku budowy budynku, okolicznością decydującą o powstaniu obowiązku jest istnienie tego budynku. Wówczas obowiązek podatkowy powstaje, co wynika z art. 6 ust. 2 u.p.o.l., od początku roku następującego po roku, w którym wybudowano budynek (budowlę) lub rozpoczęto użytkowanie budynku.

Tym samym przyjąć należy, że w bezspornym stanie faktycznym sprawy, zasadnie przyjęły organy podatkowe, iż skoro podatnik nabył prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz własność posadowionego na tym gruncie budynku, to wymiar podatku dokonany przez organ podatkowy w zakresie spornego budynku jest prawidłowy.

Jednocześnie podkreślić należy, że sytuację zmiany sposobu wykorzystywania budynku w trakcie roku podatkowego przewiduje art. 6 ust. 3 u.p.o.l. Wówczas możliwe będzie ewentualne obniżenie lub podwyższenie podatku, które następuje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym ta zmiana nastąpiła.

Mając powyższe na uwadze niezasadne są zarzuty powołane w skardze w zakresie naruszenia przepisów postępowania jak i naruszenie przepisów prawa materialnego. Organ prawidłowo przeprowadził postępowanie, w wystarczający sposób odniósł się do przedłożonych przez stronę dowodów.

Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.