Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 114/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi P. G. redaktora naczelnego dziennika "[...]" na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku[...]w [...] w przedmiocie udzielenia informacji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt sprawy w dniu ... 2014r. do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w B., wpłynęło pismo z dnia ... 2014r. z wnioskiem o udzielenie, w trybie art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984r. Prawo prasowe informacji poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania: Kto jest obecnie przewodniczącym Zarządu Okręgowego i od jakiego dnia zajmuje tę funkcję, licząc od pierwszej jego kadencji na tym stanowisku? Ile dni przewodniczący Zarządu Okręgowego przebywał na urlopie wypoczynkowym, urlopie bezpłatnym lub okolicznościowym, na zwolnieniu lekarskim, urlopie zdrowotnym, w sanatorium etc. w roku 2013? Ile dni w roku 2013 przebywał na delegacjach służbowych oraz jakie sumaryczne koszty delegacji służbowych poniósł PZŁ z tytułu delegacji służbowych przewodniczącego Zarządu. Z treści wniosku wynika, że złożył go dziennikarz dziennika "A" K. M., który powołując się na upoważnienie redaktora naczelnego, w przypadku odmowy udzielenia informacji wniósł o złożenie odmowy w ciągu 3 dni, w trybie art. 4 ust. 3 ustawy Prawo prasowe.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia ... 2014 r., Przewodniczący Zarządu Okręgowego PZŁ w B. zwrócił się do dziennika "A" o informację, czy K. M., który zwrócił się z pytaniami w trybie Prawa prasowego, jest dziennikarzem tego dziennika. Jednocześnie organ poinformował, że do pisma wnioskującego o udzielenie informacji z 5 sierpnia 2014 r., osoba ta nie dołączyła ani upoważnienia, na które się powołuje, ani jakiegokolwiek potwierdzenia, że występuje w imieniu dziennika "A". Organ wezwał do udokumentowania w stosowny sposób, iż wymieniona osoba pozostaje w stosunku pracy z redakcją albo zajmuje się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych na rzecz i z upoważnienia redakcji (zgodnie z art. 11 prawa prasowego), co umożliwi udzielenie odpowiedzi na zadane pytania w trybie prawa prasowego.

P. G. – redaktor naczelny dziennika "A" (wpisanego do Rej. Pr. SO w G. nr ...), reprezentowany przez radcę prawnego M. T., wniósł skargę na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w B. w udzieleniu informacji publicznej prasie, na wniosek z dnia ... 2014r. w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, w zw. z art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe, zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez bezczynność w udzieleniu informacji publicznej prasie.

Skarżący wniósł o nakazanie udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia ... 2014r. w ciągu 3 dni (art. 149 § 1 P.p.s.a.) oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podał, że wniosek z dnia ... 2014r. dziennikarza dziennika "A", na podstawie art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy Prawo prasowe o udzielenie informacji nie został do momentu złożenia skargi rozpatrzony Organ nie wykonał żadnej czynności w sprawie, o których mówi ustawa o dostępie do informacji publicznej, jedynie dopytując się o legitymację i upoważnienie dziennikarza, co w świetle przepisów przywołanej ustawy pozostaje bez znaczenia dla udzielenia wnioskowanej informacji. Skarżący wywodzi, że zgodnie z art. 3 u.p.p., w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy u.d.i.p., co oznacza, że udostępnienie informacji publicznej prasie odbywa się w trybie tej ustawy. W świetle art. 3a u.p.p. dla wskazania właściwego trybu dostępu do określonej informacji, w sytuacji gdy wnioskuje o nią prasa, decydujące znaczenie ma ocena charakteru tej informacji oraz charakteru adresata wniosku. Gdy wniosek dotyczył informacji publicznej i zostanie skierowany do podmiotu zobowiązanego na mocy art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznych, właściwym dla jego załatwienia będzie tryb określony w przepisach udup, co zachodzi w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. PZŁ jest podmiotem wykonującym zadania publiczne a przez to objętym regulacją powyższego unormowania. Zadania nałożone na Związek mają na celu charakter publiczny, dlatego informacja o działalności jego organów powinna być udzielona na wniosek prasy jak i każdego obywatela RP, zgodnie z u.d.i.p. Skoro zatem wniosek dziennikarza K. M. dotyczył udzielenia informacji publicznej i skierowany został do podmiotu wykonującego zadania publiczne powinien zostać rozpatrzony w trybie u.d.i.p. a nie u.p.p., mimo, że pochodził od przedstawiciela prasy. Brak odpowiedzi organu jest bezczynnością lub przewlekłym prowadzeniem postępowania w tym przedmiocie.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w B. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że mając na uwadze zapis art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 5 u.p.p. wezwał zainteresowanego do wykazania, iż posiada uprawnienie do uzyskania wzmiankowanej informacji, bowiem nie zna K. M. i nie posiadał żadnej wiedzy, że jest on dziennikarzem albo posiada upoważnienie redakcji. Zdaniem Zarządu Okręgowego PZŁ do momentu potwierdzenia, iż ww. jest dziennikarzem dziennika brak jest podstaw do udzielenia informacji prasowej. Wnioskodawca jasno sprecyzował podstawę swojego żądania, wskazując na art. 11 ust. 1 u.p.p., zatem żądał on informacji prasowej. Art. 3a u.p.p. nakazuje stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie prawa dostępu do informacji publicznej zarówno organowi jak i wnioskodawcy. Jednocześnie skarżony organ wskazuje, że autor pisma z ... 2014 r. nie występował we własnym imieniu, jako osoba fizyczna, ale powołał się na upoważnienie, którego nie dołączył, czyli występował w imieniu dziennika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.), stanowiąc, że sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga na bezczynność wniesiona w niniejszej sprawie przez redaktora naczelnego dziennika "A" okazała się niezasadna, zatem podlegała oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż na mocy art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r. poz. 782 zwana dalej "u.d.i.p."), udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W świetle ugruntowanego stanowiska Sądów Administracyjnych pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w wyżej przytoczonym przepisie stosownych czynności. Do tych czynności należy albo udostępnienie informacji co odbywa się w drodze czynności materialno – technicznej, albo też wydanie decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania. Na równi z niepodjęciem tego rodzaju czynności orzecznictwo traktuje przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co może powodować uzasadnione wątpliwości adresata odpowiedzi co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi na jego wniosek (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 51/12). Udostępnienie informacji jest czynnością materialno-techniczną, podobnie jak poinformowanie wnioskodawcy, że podmiot, do którego skierował on żądanie, nie posiada informacji wskazanej we wniosku lub, że została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 2 lutego 2004 r., o sygn. II SA/Ka 2502/05, niepubl.). Niepodjęcie tej czynności w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku uzasadnia ocenę zachowania organu w kategorii bezczynności. Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej (por. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012 r., s. 92 i nast.). Stwierdzenie stanu bezczynności zobowiązuje sąd administracyjny do zastosowania art. 149 § 1 P.p.s.a. Stosownie do tej regulacji, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

P. G. – redaktor naczelny dziennika "A", niesłusznie zarzuca Zarządowi Okręgowemu Polskiego Związku Łowieckiego w B. bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej prasie na wniosek K. M. z dnia ... 2014r.

Nie podlega kwestii, iż Organy Polskiego Związku Łowieckiego, w tym Zarządy Okręgowe PZŁ są organami, które wykonują określone ustawowo i przekazane im zadania publiczne, są w posiadaniu informacji publicznej, przez co z mocy przepisów u.d.i.p., obowiązane są do jej stosowania, w tym również w odniesieniu do wniosków składanych przez przedstawicieli prasy. Analizując kompetencje Polskiego Związku Łowieckiego wynikające z przepisów ustawy stwierdzić trzeba, że ustawodawca przekazał mu do realizacji zadania z zakresu administracji publicznej. Zadania te wynikają m. in. z art. 34 ustawy Prawo łowieckie. Tymi zadaniami są m.in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troska o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Związek realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Wymienione zadania nałożone na związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny (patrz. R. Stec, "Uprawianie łowiectwa i prowadzenie gospodarki łowieckiej. Uwarunkowania administracyjnoprawne, cywilnoprawne i organizacyjne.", Lex 2012). Kwestia ta nie pozostaje sporna pomiędzy stronami a o publicznym charakterze działalności Związku przekonuje orzecznictwo sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., o sygn. akt I OSK 89/13).

Jeżeli więc dziennikarz żąda od określonego organu PZŁ dostępu do informacji publicznej, to na podstawie art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz.U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 ze zm.; zwana dalej u.P.p.), stosować należy względem tego wniosku tryb udostępniania informacji publicznej określony w regulacjach u.d.i.p. Wypada przyznać rację stronie skarżącej, iż o tym trybie decyduje przede wszystkim charakter informacji oraz cechy podmiotu, który nią dysponuje. Prowadzi to do konkluzji, że art. 4 u.P.p. może mieć zastosowanie wyłącznie względem przedsiębiorcy i podmiotów niezaliczonych do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku w zakresie informacji niebędącej informacją publiczną.

Sąd podziela stanowisko Zarządu Okręgowego PZŁ, iż do momentu potwierdzenia posiadania przez wnioskującego o dostęp do informacji publicznej K. M. statusu dziennikarza brak było możliwości udzielenia "prasie" odpowiedzi na wniosek z dnia 1 sierpnia 2014 r. poprzez zastosowanie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 3a u.P.p. Kierując się treścią art. 3a u.P.p. nie sposób poddawać w wątpliwość, że przepis ten wyposaża przedstawicieli prasy w prawo dostępu do informacji publicznej. Prasa to w myśl definicji ustawowej publikacje periodyczne, które nie tworzą zamkniętej, jednorodnej całości, ukazujące się nie rzadziej niż raz do roku, opatrzone stałym tytułem albo nazwą, numerem bieżącym i datą, a w szczególności: dzienniki i czasopisma, serwisy agencyjne, stałe przekazy teleksowe, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe; prasą są także wszelkie istniejące i powstające w wyniku postępu technicznego środki masowego przekazywania, w tym także rozgłośnie oraz tele- i radiowęzły zakładowe, upowszechniające publikacje periodyczne za pomocą druku, wizji, fonii lub innej techniki rozpowszechniania; prasa obejmuje również zespoły ludzi i poszczególne osoby zajmujące się działalnością dziennikarską (art. 7 ust. 2 pkt 1 u.P.p.). Natomiast dziennikarzem jest według art. 7 ust. 2 pkt 5 u.P.p. osoba zajmująca się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych, pozostająca w stosunku pracy z redakcją albo zajmująca się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji.

Dziennikarzem jest osoba zajmująca się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych, pozostająca w stosunku pracy z redakcją albo zajmująca się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji, redaktorem jest dziennikarz decydujący lub współdecydujący o publikacji materiałów prasowych, a redaktorem naczelnym jest osoba posiadająca uprawnienia do decydowania o całokształcie działalności redakcji, czyli jednostki organizującej proces przygotowywania (zbierania, oceniania i opracowywania) materiałów do publikacji w prasie (art. 7 ust. 2 pkt 5- 8). Zgodnie z art. 11 ust. 1 Prawa prasowego, dziennikarz jest uprawniony do uzyskiwania informacji w zakresie, o którym mowa w art. 4.

Aby zatem wniosek o udzielenie informacji prasie składany w trybie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r., Prawo prasowe, mógł być rozpoznany zgodnie z przepisami tej ustawy nie jest wystarczające powołanie się przez kogokolwiek na fakt bycia dziennikarzem nawet konkretnego tytułu prasowego i upoważnienie jego redaktora naczelnego. Konieczne jest wykazania, że wniosek pochodzi od "prasy" w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa prasowego. W sytuacji zatem gdy wnosi go osoba niebędąca redaktorem naczelnym i powołująca się na fakt bycia dziennikarzem konkretnego dziennika, winna tę okoliczność udokumentować stosownymi dokumentami (tj. wykazać, że jest osobą zajmująca się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych, pozostającą w stosunku pracy z redakcją albo zajmującą się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji) oraz upoważnieniem redaktora naczelnego, na które się powołuje.

Warunku tego, jak zasadnie podnosi Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w B., nie spełniał wniosek "o udzielenie informacji" z ... 2014r. złożony przez K. M. Podkreślenia wymaga, że wnioskodawca jednoznacznie powołał się na szczególne uprawnienia przyznane prasie mocą przepisów ustawy Prawo prasowe, i podając się za dziennikarza dziennika "A" w tym szczególnym trybie domagał się udzielenia żądanej informacji bądź odmowy (w terminie 3 dni). Nie wystąpił o udostępnienie żądanych informacji w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, do której jedynie odsyła ustawa Prawo prasowe. Bezsprzecznie osoba, która w celach dziennikarskich (jako prasa) chce otrzymać informację publiczną ma takie same uprawnienia w tym zakresie jak osoba działająca na podstawie u.d.i.p., a co za tym idzie, stosuje się w przypadku tej osoby zapisy tej ustawy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w sposób kompleksowy reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, określa zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

Wobec powyższego w/w osoba już w chwili złożenia tego wniosku winna wykazać, stosownie do treści art. 7 ust. 2 pkt. 5 u.P.p., że pozostaje w stosunku pracy z redakcją albo zajmuje się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji. Wystąpienie o informację publiczną nie zwalnia osoby tytułującej się dziennikarzem, od obowiązku potwierdzenia, iż jest ona przedstawicielem prasy. Ten wniosek opiera się na ogólnej zasadzie wymagającej od osób działających w imieniu innego podmiotu prawa, wykazania stosownego umocowania. W sprawach z udziałem prasy obowiązek udokumentowania działania w imieniu prasy wynika z art. 3a u.P.p. oraz art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 tej ustawy. Zawarte w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. sformułowanie "każdemu", nie oznacza zwolnienia dziennikarza ze stosowania regulacji definiujących pojęcie pracy i dziennikarza. Warto też zauważyć, iż także art. 2 ust. 2 u.d.i.p. nie zawiera takiego wyłączenia.

Z tych przyczyn jako zasadne, a więc znajdujące oparcie w przytoczonych regulacjach u.d.i.p. i u.P.p., Sąd uznał wezwanie Zarządu Okręgowego PZŁ wyrażone w piśmie z dnia ... 2014 r., o nr L.dz...., do dziennika "A" o udokumentowanie w stosowny sposób, że K. M. pozostaje w stosunku pracy z redakcją albo zajmuje się jej redagowaniem, tworzeniem lub przygotowaniem materiałów prasowych na rzecz i z upoważnienia redakcji. Nie ustosunkowanie się do tego wezwania, którego wykonanie nie powinno redakcji oraz jej dziennikarzowi nastręczyć większych trudności, uniemożliwiało udostępnienie przez Związek Okręgowy PZŁ żądanej w imieniu prasy informacji. Dlatego też nie ma racji strona skarżąca podnosząc w uzasadnieniu swej skargi, że dopytywanie się o legitymację dziennikarza i upoważnienie redakcji nie ma w świetle przepisów u.d.i.p. znaczenia. Otóż niewątpliwie takie znaczenie ma, co wynika z sensu obowiązywania przytoczonych wyżej unormowań u.P.p.

Wskazać przyjdzie, iż ani redakcja ani podający się wobec organu za jej dziennikarza K. M., nie uzupełnili wniosku przedkładając stosowne dokumenty, lecz redaktor naczelny dziennika ograniczył się do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność Zarządu Okręgowego PZŁ. W skardze redaktor naczelny również jedynie twierdził, że K. M. składał wniosek jako dziennikarz tego dziennika z upoważnienia redaktora. Dopiero na wezwanie Sądu w dniu ... 2014r. strona skarżąca przedłożyła dokumenty potwierdzające, że K. M. od dnia ... 2014r. (dzień złożenia wniosku), był dziennikarzem dziennika "A", upoważnionym przez redaktora naczelnego P. G. do występowania wobec podmiotów, do których wnioskować będzie o informację prasową i publiczną oraz do reprezentowania przed sądami administracyjnymi w sprawach informacji prasowej, informacji publicznej lub bezczynności osób i organów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej prasie.

Nie wynika jednakże z akt sprawy, aby stosowne dokumenty w tym zakresie czy to przed wniesieniem skargi, czy nawet do chwili wyrokowania, zostały przekazane Zarządowi Okręgowemu PZŁ w ślad za przedmiotowym wnioskiem z ... 2014r. o udzielenie informacji publicznej prasie.

Gdy zatem okaże się, tak jak w niniejszej sprawie, że wnioskodawca (K. M.) powołując się jednoznacznie na tryb i prawo żądania informacji jako prasa, nie wykazał, że jego wniosek pochodzi od prasy, a dotyczy on w istocie informacji publicznej będącej w posiadaniu organu (podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji) w pierwszej kolejności organ winien wezwać do wykazania tej okoliczności w określonym terminie, a jeżeli ten szczególny przymiot nie zostanie wykazany przez redakcję, lub osobę wnioskującą rozpoznać go w trybie określonym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie co wymaga podkreślenia, w tej drugiej sytuacji wyłącznie podmiot wnioskujący (tu K. M.), może kwestionować ewentualną bezczynność organu polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku o udostępnienie informacji stanowiącej w jego ocenie informację publiczną. Brak bowiem w takiej sytuacji podstaw, aby redaktor naczelny kwestionował fakt nieudzielenia informacji "prasie", w rozumieniu przepisów Prawa prasowego. Brak jest również podstaw, aby mógł on skutecznie wnosić skargę na bezczynność w udzieleniu informacji prasowej podmiotu, do którego ani on, ani żaden z upoważnionych przez niego w tym zakresie dziennikarzy w jego imieniu, nie wnosił skutecznie o udzielenie informacji prasowej (w tym informacji publicznej).

W ocenie Sądu, nie można bowiem aprobować nadużycia prawa, poprzez powoływanie się na szczególne uprawnienia przyznane prasie, w tym redaktorom naczelnym i dziennikarzom, przez podmioty nieposiadające takich uprawnień, czy też niedopełniające obowiązku ich wykazania. Stąd też oczywisty brak wniosku o udzielenie informacji w trybie prawa prasowego, pochodzącego od prasy, który nie został konwalidowany mimo wezwania organu, nie daje obecnie redaktorowi naczelnemu dziennika "A" prawa do wywodzenia, że w jego imieniu dziennikarz tego dziennika złożył wniosek, w rozpoznaniu którego Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w B. pozostaje bezczynny.

W niniejszej sprawie to nie K. M. złożył skargę na bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku z dnia ... 2014r. o udzielenie informacji poprzez udzielenie odpowiedzi na wskazane tam pytania, w trybie art. 4 ust. 1 i 4 oraz art. 11 Prawa Prasowego, w której zarzucałby czy to bezczynność w udzieleniu informacji prasie, czy też bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Skoro skarżący P. G. redaktor naczelny dziennika "A", twierdzi, że organ pozostaje bezczynny w udzieleniu informacji prasie, winien wykazać, że przedmiotowy wniosek pochodził od reprezentowanej przez niego "prasy", którą w tej sprawie reprezentuje.

W tych okolicznościach sprawy przedwczesne zatem byłoby dokonywanie oceny, czy objęte wnioskiem żądanie stanowi informację publiczną, w rozumieniu art. 4 u.d.i.p., a tym bardziej nakazanie udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia ... 2014r. w ciągu 3 dni, czyli w trybie art. 4 Prawa prasowego.

Reasumując, Zarząd Okręgowy PZŁ nie pozostaje w niniejszej sprawie bezczynny w udzieleniu informacji publicznej prasie – dziennikowi "A" lub jego dziennikarzowi.

Z powyższych przyczyn orzeczono o oddaleniu skargi w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania nie orzekano z uwagi na treść art. 200 P.p.s.a.