Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 720/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 71 ust 2 art. 72, 173 ust2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 4 ust 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: arrt. 97 par 1 pkt 4 art. 7, art. 77 art. 107 par 3 art. 11
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 2 ust 2 pkt 1 lit b, par 2 ust 1 pkt 7 par. 3 ust 1 pkt 8 i par 4
journal: Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej P. Sp. z o.o. w W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 720/10

UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].02.2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia po uchyleniu decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...].12.2009 r., odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej złożonej z wieży o konstrukcji stalowej, o wys. 42 m n.p.t., urządzeń zasilających, sterujących i nadawczo-odbiorczych oraz 4 anten radiolinii i 6 anten sektorowych usytuowanych na wysokości ponad 39 m n.p.t., na działce o nr. ew. [...], położonej w miejscowości K., gmina K..

Podstawą odmowy Wójta Gminy K. było istnienie już na tym terenie innych trzech stacji bazowych, w tym jednej usytuowanej w odległości 70 m od miejsca projektowanej stacji. Z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257 poz. 2573 ze zm.) Wójt wyprowadził nakaz sumowania oddziaływań na środowisko tych stacji. Nadmienił jednocześnie, że cyt. rozporządzenie stanowi, iż wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia niewymienione w ust. 1 § 2 lub w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, jeżeli ich realizacja spowoduje wzrost emisji o nie mniej niż 20 %. Mając zatem na uwadze, że istniejąca stacja bazowa emituje pole elektromagnetyczne z zakresu częstotliwości 0.03-300.000 MHz przez anteny stacji bazowej, których równoważna moc promieniowana izotopowo wynosi 13836 W, a wartość ta dla projektowanej stacji będzie wynosiła 48439,78 W - na co wskazuje tabela nr 1 dokumentacji charakteryzującej wpływ tej inwestycji na środowisko, dołączonej do wniosku - przyjął, iż raport winien być przez inwestora dołączony do wniosku wraz z decyzją środowiskową. Uznał zatem zamierzoną inwestycję za spełniającą zapisy § 2 ust. 2 pkt 1 cyt. rozporządzenia. Na tej podstawie Wójt przyjął, że zamierzone przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska

oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227), określanej dalej ustawą o udostępnianiu informacji. Wydanie zatem dla niej decyzji lokalizacyjnej bez uprzedniego posiadania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach naruszałoby art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji.

We wniesionym odwołaniu inwestor przede wszystkim zarzucił Wójtowi bezpodstawne postawienie tezy o sumowaniu się oddziaływań już istniejących stacji bazowych i stacji projektowanej, bez przeprowadzenia w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego. W wyniku tego błędne przyjęcie, iż jest to inwestycja wymagająca sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji środowiskowej.

Organ odwoławczy dokonując kontroli zakwestionowanego rozstrzygnięcia, uznał wydanie decyzji odmownej za przedwczesne. Uchylając decyzję organu I instancji nakazał mu rozważenie możliwości zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, z uwagi na to, iż wynik lokalizacji inwestycji celu publicznego zależny jest od uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i to rozstrzygnięcie ma walor zagadnienia wstępnego. Decyzja środowiskowa zaś jest załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji). Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nadmieniło, iż w myśl art. 72 ust. 1 pkt. 1-13 cyt. ustawy uzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych co do zasady ma charakter obligatoryjny. Jednakże lista przedsięwzięć wymienionych w art. 71 ust. 2 tej ustawy ma charakter zamknięty, zawęża tę grupę do wymienionych w rozporządzeniu wykonawczym. Organ odwoławczy podzielił przy tym stanowisko Wójta, iż może zachodzić konieczność przeprowadzenia oceny środowiskowej, jeżeli istotnie planowana inwestycja miałaby być zlokalizowana w sąsiedztwie kilku już istniejących obiektów, stanowiących źródło uciążliwości dla środowiska.

We wniesionej skardze pełnomocnik inwestora – P. spółki z o. o. zarzucił bezpodstawność twierdzeń organu odwoławczego, iż uzyskanie decyzji środowiskowej może okazać się niezbędne w rozpatrywanej sprawie, co pozwoliło na rozważenie zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Wskazał, iż wnioski takie zostały wyprowadzone na skutek naruszenia artykułów 7 i 77 § 1 Kpa, a więc w wyniku zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. W uzasadnieniu organ odwoławczy zaniechał zaś wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej i

faktycznej wydanego rozstrzygnięcia. Spółka wywiodła, że zamierzona inwestycja nie zalicza się do żadnej z kategorii przedsięwzięć wymienionych w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - w aktualnym brzmieniu. Jeżeli zatem inwestycja ta nie została zakwalifikowana do inwestycji oddziałujących na środowisko w myśl wskazanego rozporządzenia, to nie powstawał dla niej obowiązek wydania decyzji środowiskowej. Strona skarżąca nadmieniła nadto, że wskazane rozporządzenie nadal obowiązuje, o czym przesądził art. 173 ustawy o udostępnianiu informacji, a w nim zawarty jest zamknięty katalog przedsięwzięć wymagających wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie pełnomocnika skarżącej Wójt w swym rozstrzygnięciu bezpodstawnie wskazał § 4 cyt. rozporządzenia jako podstawę do nałożenia obowiązku sporządzenia raportu. Dla jego zastosowania konieczne jest występowanie istniejących lub planowanych przedsięwzięć tego samego rodzaju, położonych na terenie tego samego zakładu lub obiektu, a taka sytuacja nie miała m miejsca w rozpatrywanej sprawie. Organy nie prowadziły ustaleń, w wyniku których stwierdzono by, że w obszarze objętym planowaną inwestycją istniały jakiekolwiek urządzenia tego samego rodzaju, co planowane. Nadto przeznaczona do instalacji tej stacji bazowej działka o pow. 0,7512 ha stanowi odrębną własność H. i K. J. i jest wolna od urządzeń "tego samego rodzaju". Nie stanowi więc tego samego zakładu lub obiektu w myśl § 4 rozporządzenia i nie zalicza się do terenów należących do Gminnej Spółdzielni "S." w K.. W skardze podniesiono nadto, iż to organ odwoławczy winien dokonać oceny w zakresie tego, czy uzyskanie decyzji środowiskowej jest wymagane w niniejszej sprawie, bez konieczności przekazywania sprawy do ponownego rozpoznania. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia nie stanowi bowiem zagadnienia wstępnego, które uzasadniałoby zawieszenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153,

poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. naruszyła zarówno przepisy prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, jak i przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie podkreślenia wymaga, iż w rozpatrywanej sprawie zastosowanie znalazły przepisy ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stanowi ona w art. 71 ust. 2, iż uzyskanie decyzji środowiskowej wymagane jest dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jednocześnie jej art. 173 ust. 2 definiuje, iż pierwsze z wymienionych przedsięwzięć to dotychczasowe przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, a drugie z nich to dotychczasowe przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko może być stwierdzony. Te zaś w dalszym ciągu w sposób wyczerpujący wymienia obowiązujące do dnia 16.11.2010 r. znowelizowane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Jeśli zatem określone przedsięwzięcie nie mieści się w wynikającym z niego katalogu, brak jest podstaw do stwierdzenia, iż zamierzenie to wymaga wydania decyzji środowiskowej.

Jednocześnie należy zauważyć, że art. 72 cyt. ustawy stanowi, iż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy mieć na względzie, iż jest to pojecie zbiorcze obejmujące zarówno decyzje lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i inwestycji wymagających ustalenia warunków zabudowy, o czym stanowi art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej uznana została w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego za inwestycję celu publicznego. Nie oznacza to jednakże, iż każda inwestycja celu publicznego wymaga wydania decyzji środowiskowej, która winna być dołączona do wniosku przez inwestora. Treść art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji należy bowiem czytać łącznie z jej art. 71 ust. 2 w zw. z art. 173 ust. 2 cyt. ustawy. Zatem organy orzekające winny dokonać oceny w tym zakresie w oparciu o postanowienia znowelizowanego w 2007 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004 r.

Znowelizowane rozporządzenie w § 2 ust. 1 pkt 7 stanowi, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

1. nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

2. nie mniej niż 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

3. nie mniej niż 10000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

4. niemniej niż 20 000 W.

Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w brzmieniu po nowelizacji sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola

elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) nie mniej niż 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) nie mniej niż 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) nie mniej niż 10000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Od czasu wejścia w życie owej zmiany, a więc od dnia 31.08.2007 r. kryteria, na podstawie których kwalifikuje się inwestycję jako wymagającą sporządzenia raportu uległy zmianie. Obecnie kryterium wymagającym sporządzenia raportu nie jest już tylko wartość równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla anten oraz częstotliwość i wartość emisji pola elektromagnetycznego, ale także odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. Inwestor do wniosku dołączył dokumentację techniczną szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia zgodnie z cyt. rozporządzeniem (wraz z obliczeniami poziomu pól elektromagnetycznych), sporządzoną przez specjalistę, mgr inż. systemów ochrony

atmosfery. Wobec tego organy obu instancji dysponując podanymi konkretnie parametrami tego zamierzenia wraz załącznikami graficznymi rozkładów owego oddziaływania zobowiązane były do ustalenia, czy jest to tego rodzaju inwestycja, która wymaga uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej. Ustalenia takie mogły zostać dokonane po uznaniu przedłożonej dokumentacji za wystarczającą. Przy tym rozważania te winny być prowadzone pod katem ewentualnej możliwości zakwalifikowania zamierzonej inwestycji jako jednego z przedsięwzięć objętych wskazanym rozporządzeniem, a więc wymagających sporządzenia raportu lub mogących wymagać jego sporządzenia.

Ze wskazanej dokumentacji przedstawionej przez inwestora wynika, że:

* dla projektowanych anten sektorowych A B i C równoważna moc promieniowana izotopowo zawiera się w przedziale 2000 - 5000 W. Załączone rysunki ilustrowały występowanie miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 150 m od środka elektrycznego anten dla kierunku głównej wiązki promieniowania (dla minimalnych i maksymalnych projektowanych pochyleń wiązek). Na podstawie owej części graficznej ustalono w przedłożonej dokumentacji, iż w azymutach 100°, 220° i 340° zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek 0° jak i maksymalnych - 6° w odległości do 150 m od środka elektrycznego anten na kierunku głównej wiązki promieniowania brak jest występowania miejsc dostępnych dla ludności;

* dla projektowanych anten sektorowych G H i I równoważna moc promieniowana izotopowo zawiera się w przedziale 1000 - 2000 W. Załączone rysunki ilustrowały występowanie miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 70 m od środka elektrycznego anten dla kierunku głównej wiązki promieniowania (dla minimalnych i maksymalnych projektowanych pochyleń wiązek). Na podstawie owej części graficznej ustalono w przedłożonej dokumentacji, iż w azymutach 100°, 220° i 340° zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek 0° jak i maksymalnych - 8° w odległości do 70 m od środka elektrycznego anten na kierunku głównej wiązki promieniowania również brak jest występowania miejsc dostępnych dla ludności.

Organy obu instancji nie zakwestionowały tych ustaleń. Wójt Gminy K.przyjął natomiast, iż zamierzone przedsięwzięcie mimo, iż nie spełnia przesłanek do zakwalifikowania go pod § 2 ust. 1 pkt 7, czy też § 3 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia, wymaga sporządzenia raportu, jako spełniające przesłanki z § 4 tego rozporządzenia. Stanowisko takie jest nieuprawnione i w tym zakresie trafne są wywody skargi. Nie został bowiem spełniony konieczny warunek zastosowania tego

przepisu, a mianowicie usytuowanie zamierzonego przedsięwzięcia na terenie tego samego zakładu lub obiektu, co podlegające sumowaniu przedsięwzięcia już zrealizowane lub planowane do realizacji. Nadto mając na uwadze regulację zawartą w cyt. rozporządzeniu, zarzut nieuwzględnienia istniejącego już promieniowania wywołanego pracą innej stacji bazowej telefonii komórkowej jest chybiony i z innej przyczyny. Stosownie bowiem zarówno do § 2 ust. 1 pkt 7, jak i § 3 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymagającego sporządzenia raportu, jak i mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu może być wymagane jest równoważna moc promieniowana izotopowo wyznaczona dla pojedynczej anteny. Dla kwalifikacji tej nie ma więc znaczenia obecność w pobliżu innych anten.

Podkreślenia wymaga także, iż w orzecznictwie NSA prezentowany jest pogląd, że "oś głównej wiązki promieniowania" to linia prosta wykreślona od środka elektrycznego, która musi znajdować się w głównej wiązce promieniowania i tylko to oddziaływanie, z woli ustawodawcy, ma znaczenie w sprawie. Nie ma więc podstaw do badania oddziaływania inwestycji również pod osią głównej wiązki promieniowania (por. wyrok NSA z dnia 12.02.2010 r., sygn. akt II OSK 297/09).

Jak już podkreślono, organ odwoławczy zobowiązany był do rozpoznania sprawy ponownie w jej całokształcie w myśl art. 15 Kpa. Wbrew temu obowiązkowi nie przeprowadził żadnej analizy odnośnie prawidłowości decyzji wydanej w I instancji. Wydanie swej decyzji kasatoryjnej uzasadnił jedynie potencjalną możliwością kumulowania się oddziaływań projektowanej stacji bazowej z oddziaływaniami stacji już istniejących w okolicy. Jak uprzednio wykazano, uwzględnianie tych wątpliwości nie znajduje oparcia w przepisach obecnie obowiązującego rozporządzenia. Obawy te nie mogły prowadzić do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji tej inwestycji, organ odwoławczy błędnie wskazał zatem konieczność rozważenia zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Stosownie do poczynionych ustaleń, w oparciu o przedłożoną przez inwestora dokumentację, obowiązany był wydać decyzję reformatoryjną lub też utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy K.. Nadto winien był wyczerpująco stanowisko swe uzasadnić, z zachowaniem wymogów wynikających z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa, a także czyniąc zadość zasadzie przekonywania wynikającej z art. 11 Kpa. Wymogów tych nie spełnia uzasadnienie decyzji Samorządowego Kolegium, a

nadto narusza przepisy prawa materialnego. Organ odwoławczy błędnie zinterpretował bowiem przepisy cyt. rozporządzenia, jako dające podstawę do odmowy wydania owej decyzji lokalizacyjnej, z uwagi na spełnienie przesłanki z jego § 4.

Nadmienić należy, że decyzja I instancji dotknięta jest odpowiednio tożsamymi wadami procesowymi. Wójt Gminy K. naruszył także przepisy prawa materialnego. Odmówił bowiem ustalenia lokalizacji zamierzonej stacji bazowej telefonii komórkowej w powołaniu na błędnie zastosowany zarówno § 4 cyt. rozporządzenia, jak i jego § 2 ust. 2 pkt 1 lit. b. Z przepisu § 2 ust. 2 pkt 1 lit. b tego rozporządzenia wynika, że uwzględniony w nim wzrost emisji o nie mniej niż 20 % odnosi się tylko do przedsięwzięć realizowanych na terenie zakładu lub obiektu zaliczonego do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu. Akta administracyjne niniejszej sprawy wskazują, iż sytuacja ta nie zachodzi w rozważanym przypadku. Przepis ten zatem błędnie został zastosowany jako podstawa odmowy wydania decyzji lokalizacyjnej dla przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej.

Ze wskazanych przyczyn, decyzje obu instancji, jako wadliwe w stopniu skutkującym koniecznością ich uchylenia, zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Sąd nie poprzestał na uchyleniu jedynie zaskarżonej decyzji, mając na uwadze zakaz reformationis in peius, wynikający z art. 134 § 2 P.p.s.a. Dostrzegając jednocześnie, iż z punktu widzenia procesowego skutki niniejszego wyroku są zbieżne ze skutkami, które wywoływałaby zaskarżona decyzja (sprawa wraca do organu I instancji do ponownego rozpatrzenia wniosku inwestora), Sąd nie zastosował art. 152 P.p.s.a.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) -orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, przy ponownym rozpatrzeniu odwołania należy zastosować się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu tego wyroku.