Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 254/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 63 ust. 1i 2, art. 64 ust. 1, art. 71 ust. 2, art. 84, art. 85
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Maria Flisikowska, po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

R. M. i J. F. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 12 marca 2012 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 19 października 2011 r. nr [...], stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia polegającego na budowie garaży i parkingów dla samochodów osobowych w związku z realizacją budynku mieszkalnego wielorodzinnego w G. przy ul. [...] na środowisko. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym ustalonym przez organ.

Prezydent Miasta decyzją z 19 października 2011 r. nr [...] (poprzedzoną postanowieniem z 20 września 2011 r. nr [...], którym nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko), powołując się na art.104 kpa oraz art. 71, art. 72, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.); § 3 ust.1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397), po rozpatrzeniu wniosku z 29 lipca 2011 r. Spółdzielni Mieszkaniowej "A" z siedzibą w G. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie garaży i parkingów dla samochodów osobowych w związku z realizacją budynku mieszkalnego wielorodzinnego w G. przy ul. [...] na terenie działek nr [...], [...] w obrębie [...] wraz z infrastrukturą drogową i techniczną na terenie działek nr [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Na podstawie przedłożonej karty informacyjnej przedsięwzięcia organ ustalił, ze w ramach inwestycji zaprojektowano m.in. budynek mieszkalny wielorodzinny o 5 kondygnacjach nadziemnych i drogę dojazdową na działce [...] oraz częściowo na działce [...] od zjazdu z ulicy [...]. Na potrzeby budynku przewidziano dwie wielostanowiskowe hale garażowe wbudowane w kondygnacje podziemne budynku na poziomach -1 oraz -2 oraz przebudowę i budowę nowych zatok parkingowych przy drogach osiedlowych:

- hala garażowa na poziomie -1: powierzchnia: 3260 m2 ilość stanowisk postojowych: -121,

- hala garażowa na poziomie -2: powierzchnia: 3340 m2, ilość stanowisk postojowych: -121,

- zatoki postojowe przy drogach wewnętrznych: suma powierzchni: 940 m2, ilość stanowisk po realizacji przedsięwzięcia: 80.

Łączna powierzchnia garaży i parkingów samochodowych wynosi 0,75 ha. Suma miejsc postojowych w ramach inwestycji wynosi 322. Odległości planowanego budynku od sąsiadującej zabudowy wynosi odpowiednio 26 m od budynku mieszkalnego [...] 19,27 m od budynku mieszkalnego przy ul. [...] 17,38 m od budynku przedszkola na działce [...], 51 m od budynku mieszkalnego [...]. Odległości planowanych miejsc parkingowych od istniejących budynków wynoszą 32 m od budynku [...] do skrajnych stanowisk przy projektowanej drodze na działce [...], 58 m od budynku [...] do skrajnych stanowisk przy projektowanej drodze na działce [...], 16 m od budynku [...] do zgrupowania 11 stanowisk przy istniejącej stacji trafo. Dla działek nr [...], [...] zaprojektowano powierzchnię biologicznie czynną (niezabudowaną i nieutwardzoną) na powierzchni min. 3,8 tys. m2 (45% powierzchni dziatek nr [...], [...]), w tym 1,9 tys. w postaci stropodachu zielonego nad halą garażową. Wyrzutnie wentylacji z garażu zlokalizowane będą na dachu projektowanego budynku (ok. 16 m n.p.t.), a zastosowane w budynku dachowe urządzenia wentylacyjne wyposażone będą w tłumiki.

Organ uznał, że przedsięwzięcie należy do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej można stwierdzić obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wyraziły opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (postanowienie RDOŚ nr [...] z dnia 22 sierpnia 2011 r.; opinia PPIS nr [...] z dnia 22 sierpnia 2011 r.).

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji zgodził się ze stanowiskiem wyrażonym przez wskazane organy opiniujące i uznał, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ wskazał, że realizacja przedsięwzięcia wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Następnie, na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, uznano, że dla przedmiotowej inwestycji nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że przedstawiona przez inwestora propozycja dotycząca zapewnienia dojazdu do inwestycji polegająca na budowie drogi wewnętrznej łączącej ulicę [...] i zakończenie ulicy [...] przy budynku [...] jest spośród wszystkich przedstawionych, korzystniejszy pod względem połączenia z drogami publicznymi, a także wygodniejszy i bezpieczniejszy. Dojazd do skrzyżowania z ulicą [...] zapewniony będzie drogą o szerokości min. 5,5 m, umożliwiającą bezkolizyjne i bezpieczne mijanie się samochodów. Krawędź jezdni znajduje się min. 14,5 m od okien mieszkań parterowych budynków [...] oraz [...], zaprojektowano także na skrzyżowaniach z istniejącymi chodnikami przejścia dla pieszych w postaci progów zwalniających. Dla tego wariantu sporządzona została prognoza ruchu z określeniem wpływu planowanej inwestycji na istniejący układ komunikacyjny oraz koncepcją obsługi komunikacyjnej, które zostały pozytywnie zaopiniowane przez Zarząd Dróg i Zieleni.

Co do kwestii nawierzchni miejsc postojowych zewnętrznych organ uznał, że przedstawiony przez inwestora wariant przewidujący zastosowanie nawierzchni ekologicznej, umożliwiającej naturalną wegetację roślin w postaci ażurowych płyt betonowych typu Meba umożliwia zachowanie znacznej ilości terenów biologicznie czynnych i zmniejsza ilość wód opadowych kierowanych do kanalizacji deszczowej.

W odniesieniu do sposobu wentylowania hal garażowych uznano, że lokalizacja wyrzutni wentylacyjnych na dachu budynku. eliminuje potencjalny problem zanieczyszczenia powietrza na poziomie kondygnacji mieszkalnych.

W ocenie organu przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko opisanych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, wariant przyjęty do realizacji nie będzie źródłem istotnego, niekorzystnego oddziaływania na środowisko, ponieważ:

- nie przewiduje się znacznego wzrostu oddziaływania na środowisko na skutek ewentualnego kumulowania się oddziaływań planowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami w sąsiedztwie;

- zakładana działalność nie będzie powodować emisji substancji niebezpiecznych lub szkodliwych. Nie przewiduje się emisji energii cieplnej, promieniowania elektromagnetycznego;

- z uwagi na specyfikę inwestycji nie przewiduje się, aby realizacja czy eksploatacja przyczyniły się do wystąpienia znaczących awarii mogących oddziaływać na zdrowie ludzi bądź środowisko.

W ocenie organu planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na obszary Natura 2000. Z uwagi na znaczną odległość od obszarów Natura 2000 planowane przedsięwzięcie nie spowoduje utraty powierzchni, ani fragmentacji siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, chronionych w granicach w/w obszarów Natura 2000. Lokalizacja inwestycji na terenie zabudowanym oraz silnie przekształconym antropogenicznie wyklucza również pośrednie oddziaływanie na warunki ekologiczne ostoi. Tym samym nie pogorszy stanu ochrony siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, nie zaburzy integralności poszczególnych obszarów Natura 2000, ani sieci Natura 2000 jako całości. Z tych powodów nie ma konieczności przeprowadzanie oceny w trybie art. 6.3. Dyrektywy Siedliskowej (Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory). Dodatkowo zważywszy na położenie przedsięwzięcia poza granicami obszarów chronionych objętych ochroną na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz przy uwzględnieniu charakteru i skali inwestycji, przedsięwzięcie nie narusza przepisów również w tym zakresie.

Organ wskazał, że zastrzeżenia zgłaszane przez mieszkańców okolicznych budynków w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji, zostały przekazane przez organ inwestorowi, który szczegółowo się do nich ustosunkował. Organ ustalił również, że dnia 19 września 2011 r. wpłynął wniosek R. M. i J. F. o stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji.

W ocenie skarżących, wyrażonej w odwołaniu od tej decyzji, inwestor realizuje inwestycję według projektu innego niż ten, który zatwierdził powołany do tego organ, a potrzebę sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko uzasadnia lokalizacja garaży w budowanym już obiekcie. Wskazali, że budynek został zlokalizowany w środku niewielkiego obszaru otoczonego wysokimi blokami, gęstość zaludnienia na tym obszarze wynosi ok. 80.000 osób na km2 i to stwarza obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, stosownie do art. 63 pkt 2h ustawy. Inwestycja nie ma alternatywnego racjonalnego wariantu, zamiast garaży podziemnych można wybudować garaże wielopoziomowe na obrzeżu osiedla kilkadziesiąt metrów od planowanej inwestycji, co pozwoliłoby na uniknięcie konfliktów związanych ze zniszczeniem małej architektury i wyeliminowałoby dodatkowy ruch samochodów na istniejących zatłoczonych drogach dojazdowych. Natomiast w odwołaniu mieszkańców ul. [...] w G. zarzucono organowi brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i, w rezultacie, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach niezgodnych z warunkami zabudowy określonej dla przedmiotowej inwestycji, niespełniającej wymogu odpowiedniej liczby miejsc parkingowych, zawartego w decyzji o warunkach zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 12 marca 2012 r. nr [...] powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 i art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Odnosząc się do zarzutów odwołań Kolegium stwierdziło, że decyzja w sprawie uwarunkowań środowiskowych nie jest decyzją ustalającą warunki zabudowy ani pozwoleniem na budowę. Odwołanie mieszkańców ul. [...] w G. zawiera zarzuty skierowane przeciwko decyzji o warunkach zabudowy, a zatem odrębnej decyzji, wydanej w innym postępowaniu. Niniejsze postępowanie dotyczy wyłącznie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, zatem zarzuty skierowane przeciwko innej decyzji są, zdaniem organu, bezprzedmiotowe. Organ, powołując się na przepisy ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stwierdził, że nie znajduje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Postanowienie o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zostało podjęte zgodnie z powołanymi wyżej przepisami prawa. W odniesieniu do zarzutu odwołania wskazano także, że sama gęstość zaludnienia nie jest czynnikiem wystarczającym do nałożenia obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, zaś dane wskazane w odwołaniu nie są do końca wiarygodne. Całe osiedle administrowane przez Spółdzielnię Mieszkaniową "A" liczy 14.260 mieszkańców, a na terenach przyległych do terenu inwestycji mieszka niewielka część tej grupy. Obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje całości osiedla Z. Kwestia braku rozsądnego wariantu inwestycji nie jest przedmiotem zainteresowania organu w sytuacji, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko. Opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru są elementami raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, natomiast w tej sprawie raport taki nie został sporządzony. Brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wynikający z postanowienia właściwego organu skutkuje wydaniem decyzji, o której mowa w art. 84 ustawy. Chybione są zarzuty naruszenia przez organ art. 7 i art. 107 § 3 Kpa. W świetle art. 84 ustawy organ wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach ustala jedynie, czy została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, natomiast analiza uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy następuje przed wydaniem postanowienia w sprawie obowiązku przeprowadzenia tej oceny. W postępowaniu dotyczącym wydania decyzji, o której mowa w art. 84 ustawy organ właściwy nie bada, w jaki sposób ustalono warunki zabudowy terenu, temu przedmiotowi było poświęcone odrębne postępowanie administracyjne. Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji jest zdaniem Kolegium obszerne, wyczerpujące i bardzo dokładne, zgodne z wymogami stawianymi mu przez art. 107 § 3 Kpa i przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 12 marca 2012 r. R. M. i J. F. wnieśli o jej uchylenie. Zarzucili organowi niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, w tym dotyczących gęstości zaludnienia i ilości mieszkańców terenu sąsiadującego z przedmiotową inwestycją oraz niewłaściwy tryb powiadomienia o jej wydaniu, polegający na jej ogłoszeniu, zamiast doręczenia pocztą.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji wskazano także, że informację i liczbie mieszkańców osiedla Zaspa organ powziął z pisma procesowego inwestora. Gęstość zaludnienia jest tylko jednym z czynników, jakie bierze pod uwagę organ wydając postanowienie, o którym mowa w art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Prawomocnym postanowieniem z 16 sierpnia 2012 r. skarga R. M. została odrzucona z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego, wobec tego dalszemu procedowaniu podlega skarga wniesiona przez J. F.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny bada zatem jedynie legalność zaskarżonej decyzji, oceniając, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji. Na podstawie art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle przedstawionych kryteriów sąd uznał, że nie narusza ona prawa, a skarga J. F. nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Co do zasady postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych przedsięwzięcia przeprowadza się przed wydaniem decyzji zezwalającej na inwestycję. Postępowanie to dotyczy planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 696/09; z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 988/09, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wynika z prawidłowych ustaleń organów obu instancji, postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w G. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie garaży i parkingów dla samochodów osobowych w związku z realizacją budynku mieszkalnego wielorodzinnego w G. przy ul. [...] na terenie działek nr [...], [...] w obrębie [...] wraz z infrastrukturą drogową i techniczną na terenie działek nr [...], [...], [...], [...] obręb [...].

Z treści art. 71 ust. 2 ustawy wynika, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane jest dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zważywszy na ustalony prawidłowo opis i zakres inwestycji, oba organy słusznie uznały, że planowane przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397), które wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 60 ustawy. Prawidłowo ustaliły organy obu instancji, że przedmiotowa inwestycja mieści się w dyspozycji § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b tego rozporządzenia, z uwagi na łączną powierzchnię garaży i parkingów wynoszącą ok. 0,74 ha. Stosownie zaś do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się, zgodnie z pkt 56, garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż: a) 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a (podkreślenie sądu) - przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego.

Rozważając dalej należy zauważyć, że w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy.

Zgodnie zaś z art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: pkt 1 rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia; pkt 2 usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, wśród podpunktów określających szczegółowe uwarunkowania wymienia się (pod lit. h) gęstość zaludnienia; pkt 3 rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w punktach 1 i 2. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy). Ponadto, stosownie do treści art. 64 ust. 1 ustawy, przed wydaniem postanowienia, organ zobowiązany jest, do zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego.

Jak prawidłowo ustalono w zaskarżonej decyzji, Prezydent Miasta zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wydanie opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jak wynika z ustaleń organu i akt sprawy, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem z dnia 22 sierpnia 2011 r. wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Uznał organ sanitarny, że oddziaływanie przedsięwzięcia (z punktu widzenia zdrowia publicznego) wystąpi na etapie budowy i będzie miało charakter czasowy, na etapie eksploatacji związane będzie z powstawaniem ścieków, odpadów komunalnych, ruchem samochodowym powodującym hałas oraz zorganizowaną i niezorganizowaną emisję zanieczyszczeń do powietrza. Opracowanie projektu zgodnego z wymogami przepisów, według tego organu, pozwoli w wystarczającym stopniu na ocenę ewentualnych zagrożeń dla środowiska i zastosowanie środków technicznych ograniczających te uciążliwości do wartości negatywnych. Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2012 r. wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia (obie opinie w aktach administracyjnych pierwszej instancji). Wskazany organ opiniujący uznał w ramach swych kompetencji, że planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, z uwagi na znaczną odległość od tych obszarów oraz przy uwzględnieniu charakteru i skali inwestycji. Uznano również, że inwestycja ta nie pogorszy stanu ochrony siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, nie zaburzy integralności poszczególnych obszarów Natura 2000, ani sieci Natura 2000 jako całości, jak również planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na obszary położone poza granicami Polski. Wskazuje się w opinii, że lokalizacja inwestycji w terenie zabudowanym oraz silnie przekształconym antropogenicznie wyklucza również pośrednie oddziaływanie na warunki ekologiczne ostoi. Uznano brak konieczności przeprowadzenia oceny w trybie art. 6.3 Dyrektywy Siedliskowej.

Następnie, jak wynika z akt sprawy i prawidłowych ustaleń organów, po uzyskaniu wymaganych treścią art. 64 ust. 1 ustawy opinii Prezydent Miasta wydał w dniu 20 września 2011 r. postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 2 ustawy (w aktach administracyjnych pierwszej instancji). W postanowieniu tym stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Treść tego postanowienia odpowiada wymogom określonym w art. 63 ust. 1 ustawy, albowiem określa: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia; usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego; rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2. W postanowieniu szczegółowo odniesiono się do lokalizacji przedsięwzięcia, zwracając uwagę na jego położenie poza obszarami Natura 2000 oraz na charakter inwestycji uzasadniający ocenę braku nawet pośredniego oddziaływania na siedliska przyrodnicze i siedliska gatunków stanowiących przedmiot ochrony w ich granicach. W postanowieniu przedstawiono warianty dotyczące zapewnienia dojazdu do inwestycji, zastosowania nawierzchni miejsc postojowych zewnętrznych, zastosowania sposobu wentylowania hal garażowych oraz wariant "0" polegający na budowie budynku o identycznej kubaturze części nadziemnej ale mniejszych powierzchniach podziemnych hal garażowych. Po analizie rozważanych wariantów organ zajął stanowisko, że przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko opisanych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wariant przyjęty do realizacji nie będzie źródłem istotnego, niekorzystnego oddziaływania na środowisko.

W następstwie prawidłowo przeprowadzonego postępowania, jak trafnie oceniło Kolegium, Prezydent Miasta wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zachowując tryb określony w art. 84 ustawy, w której stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, czyniąc charakterystykę przedsięwzięcia załącznikiem do tej decyzji (vide: decyzja w aktach administracyjnych pierwszej instancji).

Zgodnie z treścią art. 84 ustawy w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Niemniej, jak stanowi o tym art. 85 ustawy, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Wymagania tego przepisu, zdaniem sądu, również zostały w niniejszej sprawie spełnione. W przedstawionych okolicznościach uprawnione jest stanowisko, że decyzja organu pierwszej instancji w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 84 i art. 85 ustawy. Uzasadnienie decyzji zawiera rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, a także rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do powyższych uwarunkowań. Uzasadniając wydaną decyzję organ szczegółowo wyjaśnił, z jakich przyczyn realizacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje zagrożenia dla siedlisk przyrodniczych, czy też modyfikacji warunków ekologicznych. W decyzji zostało także obszernie wyjaśnione, z uwagi na jakie przesłanki (usytuowanie terenu inwestycji), jej oddziaływanie na środowisko oraz jego komponenty będzie ograniczone do minimum. Nie ma także podstaw do podważenia oceny, że przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko opisanych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, wariant przyjęty do realizacji nie będzie źródłem istotnego, niekorzystnego oddziaływania na środowisko, a przedsięwzięcie będzie spełniało wymagania w zakresie ochrony środowiska. Uzasadnienie decyzji, zarówno faktyczne jak i prawne, w pełni odpowiada również wymaganiom określonym w art. 107 Kpa.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie wyjaśnia przy tym, że wydanie na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy postanowienia stwierdzającego brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zasadzie przesądza o tym, że przedsięwzięcie nie będzie wywierało znaczącego oddziaływania na środowisko, co oznacza brak przeciwwskazań do jego realizacji. W kontrolowanej sprawie uznanie, że skala, charakter, rodzaj i zakres oddziaływania na środowisko, przyjęte rozwiązania, które mają na celu jego ochronę, brak negatywnego oddziaływania na obszary wymagające specjalnej ochrony oraz brak zagrożeń powodujących konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, przesądziło o odstąpieniu przez organ prowadzący postępowanie od nakładania na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (postanowieniem z dnia 20 września 2011 r.). Skutkiem tego prezydent wydał następnie decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie przewidzianym w art. 84 i z uwzględnieniem wymogów art. 85 ustawy, stwierdzając brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi zaś bezspornie załącznik do decyzji z dnia 19 października 2011 r.

Wymaga także podkreślenia, że w sytuacji braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie było potrzeby dokonywać oceny z takim planem, o której mowa w art. 80 ust. 2 ustawy.

Nietrafny jest zarzut skarżącego (wcześniej występujący w odwołaniu), odnoszący się do naruszenia art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy, a dotyczący nieustalenia gęstości zaludnienia, przy czym skarżący samodzielnie wyliczył ten wskaźnik podając w odwołaniu wielkość 80.000 osób na km2, a w skardze zarzucając niepowołanie na tę okoliczność biegłego. Zdaniem sądu słuszne jest stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji co do tego, że sama gęstość zaludnienia nie jest czynnikiem wystarczającym do nałożenia obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Wskazuje się w tej decyzji, że całe osiedle Z. administrowane przez Spółdzielnię Mieszkaniową "A" liczy 14 260 mieszkańców, a na terenach przyległych do terenu inwestycji zamieszkuje niewielka część tej grupy. Ustalenie takie zostało dokonane na podstawie informacji uzyskanej od inwestora w piśmie z dnia 6 grudnia 2011 r. (w aktach organu drugiej instancji), w którym podaje się między innymi, że na terenie osiedla, w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowego przedsięwzięcia znajdują się rozległe tereny zielone. Na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. (k. 66) przedstawiciel inwestora podał, że powierzchnia osiedla Zaspa administrowana przez Spółdzielnię wynosi 60 ha. Usytuowanie planowanego przedsięwzięcia względem terenu Spółdzielni obrazuje zdjęcie dołączone do wniosku inwestora (w aktach administracyjnych pierwszej instancji), zdaniem sądu potwierdza ono zarówno stanowisko zajęte w tej kwestii przez inwestora jak i ustalenie oraz ocenę Kolegium. Również sąd ocenia wyliczenie skarżącego jako całkowicie dowolne. Niemniej nie ma ono istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem gęstość zaludnienia nie jest czynnikiem dominującym, lecz jednym wielu wymienionych w ustawie. Tym samym zarzut niepowołania biegłego na okoliczność ustalenia gęstości zaludnienia jest całkowicie chybiony.

Nietrafny jest także zarzut dotyczący liczby stron postępowania, według skarżącego mniejszy niż 20, co powoduje konieczność doręczania decyzji "metodą tradycyjną", z czego skarżący wywodzi, że decyzja Kolegium nie weszła do obrotu prawnego. Niewątpliwie liczba stron niniejszego postępowania administracyjnego przekracza liczbę 20, co wynika z dołączonego do wniosku Spółdzielni wypisu z ewidencji gruntów, obejmującego sąsiadujących z terenem inwestycji właścicieli lokali mieszkalnych (obowiązek wynikający z art. 74 ust. 1b ustawy). Nie zmienia tej oceny liczba podmiotów (9 osób), które złożyły odwołanie od decyzji pierwszej instancji i wymienione zostały imiennie w decyzji Kolegium, nie można bowiem z faktu, że odwołanie złożyło mniej niż 20 osób wywodzić stanowiska, że tylko wnoszący odwołanie są stronami niniejszego postępowania administracyjnego. Tym samym prawidłowo oba rozstrzygające sprawę organy przeprowadziły postępowanie stosując art. 74 ust. 3 ustawy przewidujący, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że zawiadomienie o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej następuje generalnie poprzez obwieszczenia.

Nietrafny jest zarzut dotyczący wydanego wcześniej pozwolenia na budowę i rozpoczęcia w związku z tym robót budowlanych. Jak bowiem wynika z okoliczności sprawy i wyjaśnień inwestora (vide: pismo z dnia 30 sierpnia 2011 r., w aktach administracyjnych pierwszej instancji) decyzja o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na tych samych działkach, z dnia 22 czerwca 2011 r., na podstawie której rozpoczęto roboty budowlane, nie wymagała uprzedniej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponieważ jednak zaplanowano powiększenie hal garażowych przy zmniejszeniu powierzchni parkingów naziemnych, przy czym w wyniku tych zmian łączna powierzchnia garaży i parkingów przekracza 0,5 ha, przed uzyskaniem decyzji o zmianę pozwolenia na budowę w trybie art. 36 a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623, ze zm.) zaistniał dla inwestora, na podstawie art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy, obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Takie też ustalenie znalazło się w decyzji organu pierwszej instancji, stąd zdaniem sądu wskazana okoliczność nie budzi wątpliwości, a wątpliwości skarżącego są niezrozumiałe. Sąd zwraca przy tym uwagę, że samo niezadowolenie niektórych mieszkańców osiedla Z. z planowanej inwestycji nie jest wystarczające dla oceny jej niezgodności z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Opisane okoliczności sprawy uprawniały do uznania, że nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Postępowanie obu organów przeprowadzone zostało prawidłowo, zastosowano właściwe normy prawa materialnego, a uzasadnienia decyzji odpowiadają zarówno przepisom ustawy jak i przepisowi art. 107 § 3 Kpa. Nadto Kolegium odniosło się w zaskarżonej decyzji do zarzutów odwołań, zachowując obowiązki określone w art. 8 i 9 Kpa.

Sąd oceniając zaskarżoną decyzję w stanie prawnym i faktycznym z daty jej podjęcia uznał, że zarówno decyzja Prezydenta Miasta z dnia 19 października 2011 r. jak i postępowanie poprzedzające jej wydanie w pełni odpowiadają wymogom określonym w ustawie. Także analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji Kolegium, dokonana w kontekście zarzutów skargi oraz stanu faktycznego ustalonego w tej decyzji, znajdującego oparcie w materiale dowodowym zebranym w sprawie administracyjnej, pozwala na stwierdzenie braku naruszeń prawa materialnego i procesowego. Decyzje obu instancji w sposób wyczerpujący wyjaśniały, z jakich przyczyn realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a zdaniem sądu argumentacja ta w świetle prawidłowych ustaleń organów jest przekonywająca.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.