Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 35/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176, art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędziowie NSA Jan Bała Joanna Kabat – Rembelska (spr.) Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. P., D. M. - "T." s.c. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 września 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1255/06 w sprawie ze skargi M. P., D. M. - "T." s.c. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 26 września 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1255/06, oddalił skargę M. P. i D. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji S Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2004 r..

Sąd orzekał w następującym stanie sprawie:

M. P. i D. M. w dniu [...] stycznia 2005 r., złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji S. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...], nakładającej na skarżących karę pieniężną w wysokości 23.760 zł z tytułu przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu podali, że decyzja organu dotknięta jest kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k. p. a., polegającą na wskazaniu jako strony postępowania jednostki nie posiadającej osobowości prawnej. Według skarżących kwestionowana decyzja została skierowana do spółki cywilnej – "T.-D." - na co wskazuje między innymi podanie w decyzji numer REGON i NIP spółki. Tymczasem spółka cywilna nie ma osobowości prawnej, jak również nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy prawo działalności gospodarczej.

Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu wniosku skarżących, decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji S. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2004 r..

W uzasadnieniu organ stwierdził, że oznaczenie w kwestionowanej decyzji jako adresata – "T. – D." s.c.– M. P. D. M. spełnia wymóg prawidłowego oznaczenia stron - osób fizycznych i firmy pod jaką osoby te prowadziły działalność gospodarczą.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli M. P. i D. M

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2005 r..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że Główny Inspektor Transportu Drogowego trafnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r. Zdaniem Sądu I instancji, organ nadzoru słusznie przyjął, że S. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego określając adresata decyzji posłużył się nazwą pod jaką D. M. i M. P. prowadzą działalność gospodarczą. W nazwie tej znajdują się nazwiska i pierwsze litery imion wspólników tej spółki i dlatego identyfikacja strony postępowania, którą byli wspólnicy spółki cywilnej "T.-D." nie stwarza trudności. W związku z tym Sąd I instancji za bezzasadny uznał zarzut strony skarżącej dotyczący skierowania decyzji S. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do niewłaściwego podmiotu – spółki cywilnej "T.-D.". W ocenie WSA, organowi można zarzucić jedynie niedbalstwo przy określaniu stron postępowania, które powinny być oznaczane nie tylko przez podanie nazwiska, ale także pełnego imienia.

Skarżący zaskarżyli w całości powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W..

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili:

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przez zachowanie w obrocie prawnym decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. mimo wydania jej z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 4 i pkt 2 k.p.a. w związku z art. 29 k.p.a.;

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przez zachowanie w obrocie prawnym decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. mimo wydania jej z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a.

Zdaniem skarżących decyzja S. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nie była kierowana do osób fizycznych, lecz do podmiotu nie będącego stroną w sprawie – spółki cywilnej. Poprzestanie na oznaczeniu strony przez wskazanie firmy, pod którą osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą, bez wymienienia pełnego imienia i nazwiska tej osoby, prowadzić musi do wniosku, że doszło do bezwzględnego naruszenia wymogu, jakiemu powinna odpowiadać decyzja, to jest wymogu oznaczenia strony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, stosownie do art. 176 p.p.s.a., musi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przy czym oba te elementy muszą ze sobą ściśle korespondować. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w wypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej M. P. i D. M. zwalczali zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji odmowy stwierdzenia przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r., poprzez sformułowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Powyższe uchybienie polegało, według skarżących, na zachowaniu w obrocie prawnym decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r., mimo wydania jej z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 4 i pkt 2 k.p.a. w związku z art. 29 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a.. Uzasadnienie tak sformułowanych zarzutów dotyczyło natomiast kwalifikowanej wady decyzji S. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2004 r.

W tym miejscu wypada przypomnieć, że jednym ze szczególnych wymagań jakie ustawodawca stawia skardze kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na jednoznacznym wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które - zdaniem skarżącego - zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji, z jednoczesnym oznaczeniem formy tego naruszenia określonej w art. 174 pkt 1 lub 2 p.p.s.a.. Konieczne jest więc podanie przepisu z dokładnym oznaczeniem jednostki redakcyjnej tekstu aktu normatywnego.

Z kolei uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej. W związku z tym w uzasadnieniu należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale również sprecyzować własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu. (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04 Lex nr 186863; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04 Lex nr 238593; 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05 Lex nr 173263; 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06 Lex nr 236385; 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 Lex nr 281385).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia sformułowanych w niej zarzutów. Autor skargi kasacyjnej skoncentrował się na wykazaniu trafności (słuszności) zarzutów dotyczących kwalifikowanej wady decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r., które w rozpoznawanej sprawie nie zostały postawione. Brak jest natomiast jakichkolwiek argumentów, które odnosiłyby się do tych zarzutów, które w skardze kasacyjnej zostały sformułowane. W szczególności nie wykazano, by zaskarżona decyzja została dotknięta wadami uzasadniającymi stwierdzenie jej nieważności, czego nie dostrzegł Sąd I instancji.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że samo wskazanie przepisu prawa, który miał zostać naruszony zaskarżonym wyrokiem, bez podania w tym zakresie uzasadnienia i odniesienie całej argumentacji do kwestii dotyczącej naruszeń zaistniałych przy wydaniu decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności, czyni skargę kasacyjną pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.