Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1442/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 28,  art. 33  ust. 1,  art. 34  ust. 4,  art. 36,  art. 82  ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 r. sprawy ze skarg A. O. i Z. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. O. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r., Nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia

7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późniejszymi zmianami, zwana dalej Prawem budowlanym) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, z późniejszymi zmianami, zwana dalej k.p.a.) oraz na podstawie art. 19 Prawa budowlanego w związku z § 2 ust. 1 pkt 3a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. z 2001r. Nr 138, poz. 1554), po rozpatrzeniu wniosku inwestora – Z. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (kategoria obiektu budowlanego - XIII) z garażem podziemnym wraz z dojściami, dojazdami, terenami zieleni na działkach ew. nr [...] i [...] obr. [...] położonych w [...] przy ul. [...].

Decyzją z dnia [...] lipca 2009r., Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania A. O., A. i T. I., I. J., B. J., A. J., B. S. i K. G. oraz M. i A. B. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu Wojewoda [...] wskazał, że sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

Zdaniem organu odwoławczego inwestor nie rozwiązał problemu przyłączenia budynku do sieci wodociągowej i do sieci elektroenergetycznej w dacie wydania pozwolenia na budowę.

Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z treścią § 26 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002r. (tekst jednolity: Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) działka budowlana, przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej;

W ocenie organu II instancji zapis zawarty w decyzji Starosty [...] pkt 1 lit. 1 "przed przystąpieniem do użytkowania obiektu należy przyłączyć obiekt do sieci wodnokanalizacyjnej, gazowej, elektroenergetycznej zgodnie z posiadanymi warunkami przyłączenia" nie wypełnia treści § 26 w/w Rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniach Wojewoda [...] wskazał, iż planowana inwestycja nie narusza § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki

i ich usytuowanie, zgodnie, z którym budynki niskie to budynki do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie. Organ II instancji stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. nie narusza również Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, co potwierdza opinia Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2009r.

Wojewoda [...] nie podzielił również stanowiskaodwołujących się, iż przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z w/w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...].

Skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. P. oraz A. O.

Z. P., w uzasadnieniu swojej skargi wskazał, że przedmiotowy projekt budowlany zawiera wymagane prawem, art. 34 ust 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane, oświadczenia o zapewnieniu dostaw energii, a inwestycja ma zapewnioną możliwość przyłączenia mediów. Skarżący wskazał, że w projekcie budowlanym zamieszczono: warunki techniczne przyłączenia nieruchomości do sieci wodno-kanalizacyjnej wydane przez Miejski Zakład Komunalny [...] w dniu 10 lipca 2008r. oraz warunki przyłączenia do elektroenergetycznej sieci dystrybucyjnej WR/1521/1/08 wydane przez Rejon Energetyczny Wołomin w dniu 5 sierpnia 2008r.

Zdaniem Z.P. powyższe warunki techniczne są wystarczające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a uchylenie decyzji przez Wojewodę [...] uważa za niezgodne z prawem.

A. O. zaskarżyła decyzję w części dotyczącej uzasadnienia, zarzucając jej naruszenie:

-art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji,

-art. 15 k.p.a. poprzez brak ponownego rozpatrzenia sprawy,

-§ 7 ust. 3 pkt 6 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 19 grudnia 2003r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ząbki poprzez błędne uznanie, że rozpatrywany budynek nie obniży standardu warunków mieszkaniowych dla mieszkańców sąsiednich budynków mieszkaniowych,

-§ 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie

warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie

poprzez przyjęcie, iż inwestor nie jest obowiązany do zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych.

Skarżąca wskazała, mimo iż rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie jest dla niej korzystne,postanowiła je zaskarżyć ze względu na wadliwe uzasadnienie..

Skarżąca stwierdziła ponadto, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie , wskazuje, w jakim kierunku mają zmierzać działania podejmowane przez organ I instancji przy ponownym rozstrzyganiu sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zasadą postępowania administracyjnego jest jego dwuinstancyjność. Organ odwoławczy zobowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzeć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji w jej całokształcie. Wynika to z przepisu art. 138 k.p.a., który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a tylko w ograniczonym zakresie kompetencje kasacyjne.

Przepis art. 138 § 2 k.p.a. daje możliwość organowi odwoławczemu uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Chodzi tu o sytuację, gdy postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a zatem gdy organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego (w takim przypadku organ odwoławczy ma tylko kompetencje kasacyjne), postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe (organ odwoławczy musiałby przeprowadzić całe lub w znacznej części postępowanie wyjaśniające).

Zgodnie z dyspozycją art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe (zob. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 1997 r., SA/Po 1237/96, POP 1998, Nr 3, poz. 92).

Konieczność przeprowadzenia dowodu uzupełniającego lub kilku dowodów mieści się w kompetencji organu odwoławczego, co do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, wyłączając tym samym dopuszczalność kasacji decyzji.

Często wystarczającym do ustalenia nieznanej, a ważnej dla rozstrzygnięcia okoliczności, jest podjęcie we własnym zakresie przez organ odwoławczy czynności zmierzających do ustalenia tego faktu, i zwrócenie się o tę informację do organu I instancji, lub innego podmiotu, a zakres tych działań niewątpliwie nie wykracza poza ramy postępowania wyjaśniającego.

Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 22 września 1981 r., II SA 400/81, ONSA 1981, Nr 2, poz.).

Odnosząc powyższe uwagi do zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 17 lipca 2009r. należy stwierdzić, że organ odwoławczy bezzasadnie, z naruszeniem dyspozycji przepisu art. 138 § 2 k.p.a., przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, uchylając się tym samym od merytorycznego załatwienia sprawy. Należy, bowiem zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie zawarł żadnych wytycznych dla Starosty [...]. Uuzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wskazują, w jakim kierunku mają zmierzać działania podejmowane przez organ I instancji przy ponownym rozstrzyganiu sprawy.

Podstawą przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, jak zdaje się wynikać z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, była ustalona i oceniona przez organ II instancji kwestia, przyłączenia przedmiotowego budynku do sieci wodociągowej i podłączenia budynku do sieci elektroenergetycznej w dacie wydania pozwolenia na budowę.

W ocenie Sądu, nie była to w żadnym przypadku kwestia, która wymagałaby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części.

Mając na uwadze powyższą argumentacje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.)