Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2367/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 260
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym z wniosku T. B. z dnia 30 listopada 2011 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia zwolnić T. B. od kosztów sądowych


UZASADNIENIE

T. B. (dalej jako skarżący) pismem z 8 lutego 2012 r. wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2367/11 o odmowie przyznania prawa pomocy.

Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej "ppsa"), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zaskarżone postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ppsa).

Nadesłany przez skarżącego formularz nie zawierał informacji dotyczących jego stanu majątkowego oraz dochodów. W związku z tymi brakami, Sąd pismami z 13 grudnia 2011 r. oraz 2 lutego 2012 r. wezwał skarżącego do złożenia dokumentów źródłowych potwierdzających jego sytuację majątkową, dochody oraz możliwości płatnicze, tj. wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy, dokumentów potwierdzających wysokość miesięcznych wydatków w prowadzonym gospodarstwie domowym, dokumentów potwierdzających okoliczność przyznania świadczeń socjalnych (o ile świadczenia tego rodzaju zostały przyznane), dokumentów urzędowych, które wskazywałyby na przyczynę nieosiągania dochodu (np. przyznany status bezrobotnego, orzeczona niezdolność do pracy), odpisów zeznań podatkowych za ostatnie dwa lata kalendarzowe (2009 i 2010 r.) – ewentualnie zaświadczenia o nieosiąganiu dochodu przez ten okres, a także oświadczenia lub dokumentu potwierdzającego wysokość dochodu brutto matki za okres ostatnich trzech miesięcy.

W odpowiedzi skarżący nadesłał oświadczenie, w którym stwierdził, że nie posiada wyciągów kont bankowych i nie dokonuje żadnych czynności bankowych oraz, że z prowadzonej działalności nie uzyskuje dochodów ze względu na brak zamówień i światowy kryzys. Podał też, że nie otrzymuje żadnych świadczeń socjalnych. Do pisma załączył kopie zeznań podatkowych za 2009 i 2010 r., z których wynika, że w latach tych, z prowadzonej działalności gospodarczej, osiągnął dochód w wysokości, odpowiednio: 10.249, 22 zł oraz 1.494 zł. Dodatkowo skarżący przedstawił kopię decyzji o wysokości zwaloryzowanej emerytury R. B., z której wynika, że otrzymuje ona kwotę 605,23 zł oraz przedstawił kopię rachunku za elektryczność w kwocie 219, 81 zł. Oznacza to, że po odliczeniu wykazanych wydatków, wysokość środków pieniężnych wolnych do dyspozycji dwóch osób pozostających w tym gospodarstwie każdorazowo wynosi 385, 42 zł.

W niniejszej sprawie wpis od skargi wynosi 200 zł, a zatem jego uiszczenie będzie dla skarżącego znacznym obciążeniem, co w zestawieniu ze środkami, którymi dysponuje skarżący, daje podstawy do zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych.

Skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. W związku z tym należy uznać, że zostały spełnione określone w art. 246 § 1 pkt 2 ppsa przesłanki obligujące Sąd do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Z tych względów Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 260 ppsa, postanowił jak w sentencji.