Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 272/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 43 ust 1 pkt 12 lit a-b
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1  art. 135 ust 1 lit g
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 272/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 kwietnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędziowie: WSA Grażyna Firek (spr.), WSA Waldemar Michaldo, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r., sprawy ze skargi M. S.A. w K., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 14 października 2015 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług, , , I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną,, II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej koszty, postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych)., , ,


UZASADNIENIE

W interpretacji z dnia 14 października 2015 r. nr [...] na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 2 i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy M. S.A. w K. przedstawione we wniosku z 17 lipca 2015 r. (data złożenia 21 lipca 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia, czy usługa świadczona przez wnioskodawcę na rzecz TFI. korzysta ze zwolnienia z podatku od towarów i usług - jest nieprawidłowe.

W jej uzasadnieniu organ wskazał, że w przedmiotowym wniosku wnioskodawca przedstawił stan faktyczny, z którego wynikało, iż jest spółką akcyjną z siedzibą na terytorium RP (dalej także Spółka). Przedmiotem działalności wnioskodawcy jest m.in. pozostała finansowa działalność usługowa, gdzie indziej niesklasyfikowana, z wyłączeniem - ubezpieczeń i funduszów emerytalnych ([...]), działalność maklerska związana z rynkiem papierów wartościowych i towarów giełdowych ([...]), pozostała działalność wspomagająca usługi finansowe, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalnych [...] ([...]), pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania [...] ([...]). Wnioskodawca zawarł z T. (dalej TFI) umowę o współpracy dotyczącą przejęcia przez TFI zarządzania i administrowania funduszem inwestycyjnym (dalej Fundusz). Ponadto, TFI zawarło z osobą fizyczną będącą Prezesem Zarządu wnioskodawcy umowę, na podstawie, której jest on Zarządzającym Funduszem z ramienia TFI. Dokumentem regulującym ustrój funduszu inwestycyjnego jest statut. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Statutu Funduszu "Fundusz realizuje politykę aktywnego zarządzania, w związku z czym stopień zaangażowania Funduszu w poszczególne kategorie lokat będzie zmienny i zależny od relacji pomiędzy oczekiwanymi stopami zwrotu a ryzykiem związanym z lokatą. Alokacja w poszczególne lokaty będzie wynikiem wskazań modeli numerycznych określających moment otwarcia lub zamknięcia pozycji na poszczególnych instrumentach finansowych". Oznacza to, że moment otwarcia albo zamknięcia pozycji w odniesieniu do danego instrumentu finansowego czyli zagadnienie nabycia albo zbycia danego instrumentu finansowego oraz moment dokonania takiej transakcji określać będą wskazania modeli numerycznych (dalej Modele). Wnioskodawca posiada system informatyczny (dalej System), który obsługuje Modele jak również posiada wiedzę i doświadczenie w zakresie obsługi Systemu. Oznacza to, że na podstawie wskazań systemu komputerowego stworzonego i obsługiwanego przez wnioskodawcę Fundusz będzie nabywał albo zbywał instrumenty finansowe.

Wnioskodawca zawarł z TFI umowę (dalej Umowa), na podstawie której będzie świadczył odpłatnie na rzecz TFI następujące usługi (dalej Usługi):

-udostępnianie Systemu, który będzie wspomagał zarządzanie Funduszem;

-doradztwo w zakresie obsługi korzystania z Systemu,

-wsparcie techniczne w zakresie korzystania z Systemu, w szczególności instalację i konfigurację Systemu, serwis oraz aktualizację Systemu.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy usługi świadczone przez wnioskodawcę na rzecz TFI na podstawie umowy korzystają ze zwolnienia z podatku VAT ...

Zdaniem wnioskodawcy usługi świadczone na podstawie wskazanej wyżej Umowy stanowią usługi w zakresie zarządzania funduszami i niewątpliwie mieszczą się w zakresie czynności wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a ustawy o VAT, a zatem objęte są na mocy tego przepisu zwolnieniem od podatku. Uzasadniając swoje stanowisko wnioskodawca przywołał treść art. 43 ust.1 pkt 12 lit. a-b ustawy o VAT, a także treść art. 135 ust.1 lit.g Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 . w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE. L. Nr 347, s. 1 ze zm.) , a także art.6 ust.2 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.Urz. UE L Nr 302, str. 32 z późn. zm.) oraz stwierdził, że jego stanowisko znajduje potwierdzenie także w orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 4 maja 2006 r. w sprawie C-169/04 Abbey National pic, Inscape Investment Fund przeciwko Commissioners of Customs Excise, w którym TSUE dokonał interpretacji pojęcia zarządzanie funduszami powierniczymi, o których mowa w art. 13 część B lit. d pkt 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.Urz. L Nr 145, str. 1, z późn. zm.), który to przepis znalazł powtórzenie w obowiązującej obecnie Dyrektywie 2006/112/WE Rady (art. 135 ust. 1 lit. g).

Zd. wnioskodawcy nie budzi wątpliwości że opisane w niniejszym wniosku Usługi związane bezpośrednio z inwestycjami planowanymi i prowadzonymi przez Fundusz podlegają zwolnieniu od podatku VAT gdyż stanowią "zarządzanie inwestycjami", o którym mowa w załączniku nr II do Dyrektywy 2009/65/WE (wcześniej w załączniku nr II do Dyrektywy 85/611/EWG). W ocenie wnioskodawcy, na możliwość zastosowania zwolnienia w stosunku do Usług wskazuje również cel wprowadzenia przedmiotowego zwolnienia. Należy podkreślić, że celem wprowadzenia zwolnienia od podatku od wartości dodanej dla transakcji zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi było umożliwienie inwestorom nabywania papierów wartościowych za pośrednictwem przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania (funduszy inwestycyjnych) bez ponoszenia obciążeń z tytułu podatku VAT. Powyższe miało na celu zapewnienie neutralności podatkowej systemu VAT, tj. nie różnicowanie czynności inwestowania w papiery wartościowe w sposób bezpośredni od czynności inwestowania w papiery wartościowe za pośrednictwem przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania.

Wnioskodawca podkreślił, że brak objęcia zwolnieniem od podatku VAT usług prowadziłby do naruszenia zasady neutralności podatkowej, gdyż de facto skutkowałby koniecznością "przerzucania" kosztów podatku przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania na inwestorów. Fundusze inwestycyjne, ze względu na profil prowadzonej działalności, nie są bowiem uprawnione do odliczenia podatku VAT naliczonego związanego z nabywaniem usług od podmiotów zewnętrznych. W tej sytuacji inwestorzy nabywający papiery wartościowe za pośrednictwem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, w przeciwieństwie od inwestorów nabywających papiery wartościowe w sposób bezpośredni, byliby obciążani podatkiem VAT zawartym w cenie nabywanych usług. Co więcej, uznanie Usług Doradczych za nie podlegające zwolnieniu od podatku VAT prowadziłoby do uprzywilejowania sytuacji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, które nie nabywają usług takich jak Usługi od podmiotów zewnętrznych, lecz korzystają z wewnętrznych zasobów do wykonywania tych samych czynności. W ocenie Wnioskodawcy, takie różnicowanie sytuacji podatników w zależności od dokonanego przez nich wyboru modelu biznesowego prowadzonej działalności gospodarczej jest niedopuszczalne. Na ten aspekt zagadnienia zwrócił też uwagę Trybunał w orzeczeniu w sprawie C-275/11 GfBk Gesellschaft fur Bórsenkommunikation mbH.

Zdaniem organu interpretującego w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Organ , po przywołaniu tych samych przepisów co wnioskodawca, tych samych Dyrektyw, a także orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a nadto stanowiska Rzecznika Generalnego zawartego w orzeczeniu Trybunału z dnia 21 października 2004 r. w sprawie C-8/03 (Banque Bruxelles Lambert S.A. (BBL) v. Państwo Belgijskie , stwierdził, że jakkolwiek usługi świadczone przez wnioskodawcę stanowią odrębną całość, to trudno uznać, że wypełniają funkcje specyficzne i istotne dla zarządzania funduszami, mimo że kontrahent wnioskodawcy wykorzystuje je w procesie zarządzania funduszami inwestycyjnymi. Świadczone usługi nie mają charakteru istotnych i specyficznych wyłącznie dla zarządzania funduszami inwestycyjnymi. Takiego rodzaju usługi mogą być wykorzystywane również przez podmioty w innych dziedzinach działalności (np. w branży ubezpieczeniowej, bankowej).Świadczone usługi mają charakter usług pomocniczych, technicznych. Wnioskodawca tj. Spółka nie pełni żadnej z funkcji zarządczych na rzecz Funduszu jedynie prowadzi wsparcie techniczne w zakresie systemu, który udostępnia. Funkcję Zarządzającego Funduszem z ramienia TFI na podstawie odrębnej umowy zawartej z osobą fizyczną przejął Prezes Zarządu wnioskodawcy. Powyższe stanowi jednak odrębną usługę (świadczoną przez osobę fizyczną) od usług świadczonych przez wnioskodawcę (Spółkę) na rzecz TFI.

W świetle wniosków wynikających z orzecznictwa TSUE wnioskodawca nie spełnia warunków uprawniających go do zastosowania zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT świadczonych przez niego usług. Wnioskodawca nie dokonuje zarządzania funduszem tylko udostępnia system informatyczny. W konsekwencji, zd. organu, usługi opisane we wniosku świadczone przez wnioskodawcę stanowią usługi o charakterze technicznym (udostępnianie systemu informatycznego), nie noszą znamion usług w zakresie zarządzania funduszami, wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy, a zatem nie są objęte na mocy tego przepisu zwolnieniem od podatku.

M. S.A. nie zgodziła się z powyższą interpretacją i po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając, że zaskarżona interpretacja narusza art. 43 ust.1 pkt 12 lit.a-b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177 poz.1054 ze zm.) w zw. z art. 135 ust.1 lit g) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 . w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE. L. Nr 347, s. 1 ze zm.) oraz art. 6ust.2 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.Urz. UE L Nr 302, str. 32 z późn. zm.) poprzez uznanie, że ww. przepisy nie znajdują zastosowania w sprawie tj. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawya także narusznie art. 14b § 1,2,3,4 w zw. z art. 14c§1,2, art. 14g §1 i art. 14h w zw. z art. 120, art. 121 §1 , art. 125, art.126, art.129, art.130, art. 135=137, art.140, art. 143, art. 165 §3b, art. 165a, art.168, art. 169 § 1-2, art.. 170 i art. 171 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez błędną ocenę stanu faktycznego i przyjęcie założeń dotyczących stanu faktycznego, które nie zostały przedstawione przez podatnika we wniosku o interpretację tj. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca wniosło o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i ponownie przytoczył argumenty uprzednio zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji i odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270 - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Stosownie do treści art. 146 §1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności.

Ponadto trzeba podnieść, że zgodnie z treścią art. 57a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując zatem kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej zasady orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten narusza prawo w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszym rzędzie przypomnieć należy, że zgodnie z przepisem art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3251/12: "Przepis ten stanowi o obowiązku wyczerpującego przedstawienia przez zainteresowanego zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wynika stąd, że zarówno obowiązek przedstawienia zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero nastąpić w przyszłości cechować musi duży stopień precyzji i jednoznaczności. Przewidziana w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej alternatywa powoduje, że opis zdarzenia przyszłego musi być równoważny opisowi zdarzenia, które miało już miejsce w przeszłości. Musi je zatem także charakteryzować przesłanka wyczerpującego przedstawienia takiego zdarzenia. W judykaturze zaś wyczerpujący postrzegany jest jako taki, który wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Jeżeli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ udzielający interpretacji nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji, tj. nie chroni podatnika (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 863/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno zatem oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle stanu faktycznego opisanego we wniosku, jak również to że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób, który je właściwie konkretyzuje. Bez niego mogłaby bowiem zostać zrealizowana wyłącznie funkcja informacyjna i to w znacznym uproszczeniu, a nie funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej. Użyte w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej ustawowe określenie "wyczerpująco" należy rozumieć, jako przedstawienie danego zagadnienia wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, a zatem w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi, co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Po 1124/09, publ. http://orzezcenia.nsa.gov.pl). Przez użyte w tym przepisie sformułowanie "wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego" należy rozumieć taki jego opis, który zawiera wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji. Chodzi zatem o podanie istotnych aspektów przyszłych czynności dokonywanych przez podatnika (analogicznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku w sprawie III SA/Wa 1707/08, publ. http://orzezcenia.nsa.gov.pl). Również w literaturze podnosi się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (por. J. Brolik w Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Lexis Nexis 2013, str. 125).

Należy także podkreślić charakter indywidualnych interpretacji prawa podatkowego, które nie są aktami stosowania prawa. Tym samym pojęcie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, którym posługują się przepisy Ordynacji podatkowej, nie jest tożsame z pojęciem wykładni prawa ani też nawet interpretacji rozumianej jako wynik przeprowadzonej wykładni. Postępowanie, które jest prowadzone w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego jest postępowaniem, w którym organ uprawiony do jej wydania ma udzielić podatnikowi informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym sprawy. To, że przedstawiony stan faktyczny może odnosić się do przyszłości i zdarzeń przyszłych powoduje, że każdorazowo jest stanem hipotetycznym. Podatnik zadaje pytanie, jakie konsekwencje podatkowe miałoby jego działanie, gdyby takowego się podjął. W związku z powyższym organy podatkowe w istocie nie stosują przepisów prawa podatkowego, których wyjaśnienia treści domaga się wnioskodawca, a jedynie wskazują czy dany przepis znajduje lub nie zastosowanie w opisanych we wniosku okolicznościach. Prócz tego orzeczenie takie ma charakter informacyjny także dlatego, że nie jest ono wiążące dla podatnika i zawiera jedynie ocenę jego stanowiska (art. 14c § 1 zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej). Interpretacja indywidualna, pełniąc funkcję informacyjną, powinna zatem udzielać odpowiedzi konkretnych, a nie warunkowych. Tym samym musi być ono osadzone w ściśle określonym stanie faktycznym lub równie kategorycznie przedstawionym zdarzeniu przyszłym. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu tym organ nie dokonuje żadnych własnych ustaleń faktycznych (por. A. Hanusz, Działanie organów budzące zaufanie, "Prawo i Podatki", nr 8, 2013, s. 18-19). W sprawach dotyczących indywidualnych interpretacji stan faktyczny wynika z wniosku podmiotu, który o jej udzielenie się ubiega, a organy podatkowe nie są uprawnione do jego modyfikacji, rekonstrukcji, czy też jakichkolwiek domniemań tak w zakresie stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego. Jest to postępowanie autonomiczne, do którego stosuje się jedynie niektóre przepisy Ordynacji podatkowej i to odpowiednio. Jego celem jest ocena stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia, a nie rozstrzyganie sytuacji prawnopodatkowej strony składającej wniosek".NSA zwraca więc uwagę, że z omawianego przepisu wynika, iż po pierwsze - wnioskodawca ma obowiązek wyczerpującego i pełnego przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, po drugie zaś - organ jest bezwzględnie związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym i nie ma ani uprawnień, ani środków prawnych do tego, aby przedstawiony mu stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe ustalać, zmieniać, czy doprecyzowywać, bądź czynić względem nich jakichkolwiek domniemań. Innymi słowy, organ nie jest uprawniony do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych, które nie zostały przedstawione w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego. Nie może odnosić się do okoliczności, które nie należą do stanu faktycznego, ani dokonywać oceny stanowiska, którego sam wnioskujący o udzielenie interpretacji nie wyraził. Wreszcie po trzecie – interpretacja musi być jednoznaczna i nie może mieć charakteru warunkowego. Powyższe stanowisko ma charakter powszechny i jest silnie osadzone zarówno na gruncie orzecznictwa sądowego, jak i w doktrynie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej wydana interpretacja nie wychodzi poza granice przedstawionego zdarzenia we wniosku i dokonuje oceny zdarzenia, które było przedmiotem wniosku o interpretację. Organ wydając interpretację wygłosił odmienny od strony skarżącej pogląd, co jednak nie oznacza, iż błędnie ocenił stan faktyczny i przyjął założenia dotyczące stanu faktycznego, które nie zostały przedstawione we wniosku o interpretację. Odmienna ocena prawna stanowiska pytającego nie dowodzi, że naruszono przepisy postępowania wynikające z ustawy Ordynacja podatkowa. Dlatego też Sąd uznał zawarty w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania za nieuzasadniony.

Uzasadnionym natomiast okazał się drugi zarzut zawarty w skardze , dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.

Sporną między stronami była kwestia, czy wskazane we wniosku o interpretację usługi świadczone przez stronę skarżącą na rzecz TFI tworzą odrębną całość oraz są specyficzne i istotne dla zarządzania funduszami inwestycyjnymi , a w konsekwencji są zwolnione z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 12 a-b ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 135 ust.1 lit g) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 . w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, jak twierdziła strona skarżąca, czy też usługi świadczone przez stronę skarżącą na rzecz TFI takiego charakteru nie mają, a konsekwencji nie korzystają ze zwolnienia na podstawie wskazanych wyżej przepisów, jak wskazał organ interpretujący.

Zd. Sądu uprawnionym jest stanowisko prezentowane przez stronę skarżącą. Dokonując oceny tego stanowiska w pierwszym rzedzie należy wskazać , że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.-dalej ustawa o VAT), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zakres tych czynności został zdefiniowany odpowiednio w art. 7 i art. 8 ww. ustawy. I tak, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...), Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...) - art. 8 ust. 1 ww. ustawy. W myśl art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże, w art. 146a pkt 1 cyt. ustawy postanowiono, że w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Stosownie jednak do treści art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a-b ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi zarządzania:

a)funduszami inwestycyjnymi i zbiorczymi portfelami papierów wartościowych – w rozumieniu przepisów o funduszach inwestycyjnych,

b)portfelami inwestycyjnymi funduszy inwestycyjnych, o których mowa w lit. a, lub ich częścią.

Zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L Nr 347, str. 1, z późn. zm.), państwa członkowskie zwalniają m.in. następujące transakcje: zarządzanie specjalnymi funduszami inwestycyjnymi, określonymi przez państwa członkowskie.

Analiza powyższych regulacji dotyczących zwolnień prowadzi do wniosku, że użyte w art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy o VAT, pojęcie usługi zarządzania funduszami odpowiada określeniom wskazanym w cyt. art. 135(1)(g) Dyrektywy 2006/112/WE - "zarządzanie specjalnymi funduszami inwestycyjnymi, określonymi przez państwa członkowskie". Należy zauważyć, że pojęcia używane do oznaczania zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy o VAT winny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu podatku VAT i które należy sytuować w ogólnym kontekście wspólnego systemu podatku VAT. W tym miejscu trzeba przywołać orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 4 maja 2006 r. w sprawie C-169/04 Abbey National pic, Inscape Investment Fund przeciwko Commissioners of Customs Excise, w którym TSUE dokonał interpretacji pojęcia zarządzanie funduszami powierniczymi, o których mowa w art. 13 część B lit. d pkt 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.Urz. L Nr 145, str. 1, z późn. zm.). W uzasadnieniu ww. orzeczenia TSUE wskazał, że pojęcie zarządzania funduszami powierniczymi jest autonomicznym pojęciem prawa wspólnotowego, którego treść nie może być zmieniona przez państwa członkowskie. Trybunał wskazał też, że pojęcie zarządzania funduszami powierniczymi, o którym mowa w ww. przepisie obejmuje usługi w zakresie administracyjnego zarządzania i prowadzenia rachunkowości funduszy świadczone przez podmiot zarządzający będący osobą trzecią, jeżeli tworzą one odrębną całość i - jeśli je oceniać globalnie - są specyficzne i istotne dla zarządzania tymi funduszami. TSUE zaznaczył, że: "odnosząc się do usług w zakresie zarządzania administracyjnego i prowadzenia rachunkowości funduszy świadczonych przez podmiot zarządzający będący osobą trzecią, należy najpierw zaznaczyć, że tak jak w przypadku transakcji zwolnionych z opodatkowania na mocy art. 13 część B lit. d pkt 3 i 5 Szóstej Dyrektywy (...), zarządzanie funduszami powierniczymi, o którym mowa w pkt 6 tego artykułu, jest określane w zależności od rodzaju świadczonych usług, a nie w zależności od osoby świadczącej lub odbiorcy usług" oraz "(...) usługi świadczone przez podmiot zarządzający będący osobą trzecią są co do zasady objęte zakresem stosowania art. 13 część B lit, d pkt 6 szóstej dyrektywy. Jednakże aby móc zakwalifikować jako transakcje zwolnione z opodatkowania w rozumieniu art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy, usługi w zakresie zarządzania administracyjnego i prowadzenia rachunkowości funduszy świadczone przez podmiot zarządzający będący osobą trzecią powinny tworzyć odrębną całość, która - jeśli ją oceniać globalnie - w konsekwencji wypełnia specyficzne i istotne funkcje usługi opisanej w owym pkt 6 (...). Świadczone usługi powinny zatem dotyczyć specyficznych i istotnych elementów związanych z zarządzaniem funduszami powierniczymi. Samo świadczenie usług o charakterze materialnym czy też technicznym, takie jak udostępnianie systemu informatycznego, nie jest objęte zakresem art. 13 część B lit. d pkt 6 szóstej dyrektywy (...)".

Analizowany w ww. wyroku TSUE art. 13 część B lit. d pkt 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.Urz. UE L Nr-145, str. 1, z późn. zm.) stanowi, że nie naruszając innych przepisów Wspólnoty, Państwa Członkowskie zwalniają, na warunkach, które ustalają w celu zapewnienia właściwego i prostego zastosowania zwolnień od podatku i zapobieżenia oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania lub nadużyciom następujące transakcje: zarządzanie specjalnymi funduszami inwestycyjnymi, określonymi przez Państwa Członkowskie. Tu należy zaznaczyć,ż e przepis ten znalazł powtórzenie w obowiązującej obecnie Dyrektywie 2006/112/WE Rady (art. 135 ust. 1 lit. g). Powołana Dyrektywa 2006/112/WE Rady nie definiuje pojęcia "zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi". W powyższym zakresie zasadnym jest więc odniesienie się do Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.Urz. UE L Nr 302, str. 32 z późn. zm.).

Zgodnie zaś z art. 6 ust. 2 ww. Dyrektywy 2009/95/WE, działalność związana z zarządzaniem (UCITS) obejmuje, do celów niniejszej dyrektywy, obowiązki, o których mowa w załączniku II. Powołany załącznik II wymienia zaś następujące funkcje wchodzące w skład zbiorowego. zarządzania portfelem:

-zarządzanie inwestycjami,

-administrację:

A. obsługa prawna i obsługa rachunkowo-księgowa w zakresie zarządzania funduszem;

B. zapytania klientów;

C. wycena i wyznaczanie ceny (w tym zwroty podatkowe);

D. monitorowanie przestrzegania uregulowań;

E. prowadzenie rejestru posiadaczy jednostek uczestnictwa;

F. wypłata zysków;

G emisja i umarzanie jednostek uczestnictwa;

H. rozliczanie umów (w tym wysyłanie potwierdzeń);

I. prowadzenie ksiąg,

-wprowadzanie do obrotu.

Bez znaczenia pozostaje również fakt, że usługi zarządzania takie jak Usługi nie są wykonywane bezpośrednio przez Fundusz albo TFI, lecz przez Wnioskodawcę - jako podmiot trzeci.

Jak bowiem stwierdził Trybunał we wspomnianym wyżej wyroku w sprawie C-169/04 Abbey National pic: "Odnosząc się do usług w zakresie zarządzania administracyjnego i prowadzenia rachunkowości funduszy świadczonych przez podmiot zarządzający będący osobą trzecią, należy najpierw zaznaczyć, że tak jak w przypadku transakcji zwolnionych z opodatkowania na mocy art. 13 część B lit. d) pkt 3 i 5 szóstej dyrektywy (zob. wyrok z dnia 5 czerwca 1997 r. w sprawie C-2/95 SDC, Rec. str. 1-3017, pkt 32), zarządzanie funduszami powierniczymi, o którym mowa w pkt 6 tego artykułu, jest określane w zależności od rodzaju świadczonych usług, a nie w zależności od osoby świadczącej lub odbiorcy usług (...). Treść art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy nie wyklucza co do zasady, by na zarządzanie funduszami powierniczymi składały się różne odrębne usługi wchodzące w zakres pojęcia "zarządzanie specjalnymi funduszami inwestycyjnymi" w rozumieniu tego przepisu oraz by korzystały one z przewidzianego w nim zwolnienia z opodatkowania, nawet wówczas gdy świadczący te usługi jest podmiotem zarządzającym będącym osobą trzecią (zob. podobnie - w kontekście art, 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy - ww. wyrok w sprawie SDC, pkt 64 oraz - w kontekście art. 13 część B lit. d) pkt 5 tej dyrektywy - wyrok z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 CSC Financial Services, Rec. str. l-l 0237, pkt 23). (...) pojęcie "zarządzania specjalnymi funduszami powierniczym, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje usługi w zakresie administracyjnego zarządzania i prowadzenia rachunkowości funduszy świadczone przez podmiot zarządzający będący osobą trzecią, jeżeli tworzą one odrębną całość i jeśli je oceniać globalnie - są specyficzne i istotne dla zarządzania tymi funduszami." Na pojęcie "zarządzanie funduszami" składa się zatem szereg czynności, które mogą być wykonywane również przez podmioty inne niż towarzystwa funduszy inwestycyjnych. W tym przypadku kryterium decydującym o możliwości zaliczenia danej czynności do katalogu czynności "zarządzania funduszem" jest jej odrębność oraz istotność dla zarządzania funduszami. Będące przedmiotem niniejszej sprawy usługi świadczone są przez podmiot inny niż Fundusz, stanowią one jednak odrębną całość i są właściwe oraz istotne do prawidłowego zarządzania Funduszem. Fundusz opiera swe decyzje inwestycyjne o wskazania Modelu co oznacza, że zarządzanie Funduszem oparte jest o wskazania Modelu. Model jest obsługiwany przez System, który z kolei jest udostępniany Funduszowi przez stronę skarżącą w ramach świadczonych Usług. Strona skarżąca zajmuje się także jego serwisowaniem, aktualizacją oraz doradztwem dla Funduszu w zakresie korzystania z Systemu. Wszystkie świadczone przez stronę skarżącą na rzecz Funduszu usługi służą jednemu celowi, tj. skutecznemu i efektywnemu zarządzaniu Funduszem. Bez nabycia tych usług Fundusz nie byłby w stanie prowadzić działalności i realizować swojej polityki inwestycyjnej. Dla Funduszu usługi są zatem właściwe i istotne dla zarządzania funduszem inwestycyjnym. Nie jest bowiem możliwe dokonanie pełnej realizacji działalności Funduszu bez wykorzystania opisanych usług. Wypełniają one specyficzne i ważne funkcje zarządzania Funduszem i stanowią nieodzowny element tego zarządzania. Bez korzystania ze wskazań Modelu obsługiwanego przez System, który udostępnia i serwisuje strona skarżąca, Fundusz nie mógłby być zarządzany w sposób efektywny. Co więcej, nabywane usługi mają specyficzny charakter i są dopasowane właśnie do działalności prowadzonej przez Fundusz, w szczególności do jego działalności inwestycyjnej. Bez działalności inwestycyjnej Funduszu świadczone usługi byłyby całkowicie bezprzedmiotowe i odpadłby cel ich istnienia.

W konsekwencji, zd. Sądu, usługi te spełniają kryteria pozwalające na uznanie ich za transakcje zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 112, a tym samym stanowią usługi zarządzania funduszami inwestycyjnymi i zbiorczymi portfelami papierów wartościowych, bądź portfelami inwestycyjnymi funduszy inwestycyjnych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a) i b) ustawy o VAT.

Kwalifikacji takiej nie stoi na przeszkodzie fakt, iż usługi zawierają również elementy doradztwa. Kwestię tę rozstrzygnął TSUE w wyroku w sprawie C-275/11 GfBk Gesellschaft fur Borsenkommunikation mbH, w którym podkreślił konieczność szerokiego interpretowania pojęcia czynności "zarządzania specjalnym funduszem inwestycyjnym". Jak stwierdził Trybunał: okoliczność, że usługi doradcze i informacyjne nie zostały wymienione w załączniku II do dyrektywy 85/611 zmienionej dyrektywą 2001/107, nie stanowi przeszkody w zaliczeniu ich do kategorii specyficznych usług objętych zakresem czynności "zarządzania" specjalnym funduszem inwestycyjnym w rozumieniu art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy (...). Fakt, iż usługi doradcze i informacyjne świadczone przez osobę trzecią nie wiążą się z dokonaniem zmian w sytuacji prawnej lub finansowej funduszu również nie stoi na przeszkodzie objęciu ich pojęciem "zarządzania" specjalnym funduszem inwestycyjnym w rozumieniu art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy (...). Należy bowiem przypomnieć, że w (...) wyroku w sprawie Abbey National Trybunał orzekł, iż nie tylko zarządzanie inwestycjami, wiążące się z wyborem i zbywaniem aktywów będących przedmiotem takiego zarządzania, lecz również usługi administracyjne i rachunkowe, takie jak obliczanie kwoty dochodów i ceny jednostek uczestnictwa lub udziałów funduszu, wycena aktywów, rachunkowość, przygotowywanie deklaracji w celu podziału dochodów, dostarczanie informacji i dokumentacji na temat rachunków okresowych i deklaracji podatkowych, statystyk i podatku VAT, a także opracowywanie prognoz przychodów wchodzą w zakres pojęcia "zarządzania" specjalnym funduszem inwestycyjnym. Nie ma więc większego znaczenia fakt, że - jak to miało miejsce w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego - zadanie wykonywania udzielanych przez GfBk zaleceń kupna i sprzedaży aktywów, po weryfikacji ich zgodności z ograniczeniami w zakresie inwestowania, należało do wspomnianego TFI."

Mając na uwadze powyższe stanowisko TSUE, zd. Sądu, nie może budzić wątpliwości że przedmiotowe usługi związane są bezpośrednio z inwestycjami planowanymi i prowadzonymi przez Fundusz i podlegają zwolnieniu od podatku VAT gdyż stanowią "zarządzanie inwestycjami", o którym mowa w załączniku nr II do Dyrektywy 2009/65/WE (wcześniej w załączniku nr II do Dyrektywy 85/611/EWG).

Za stroną skarżącą należy wskazać, że na możliwość zastosowania zwolnienia w stosunku do opisanych usług wskazuje również cel wprowadzenia przedmiotowego zwolnienia. Należy bowiem podkreślić, że celem wprowadzenia zwolnienia od podatku od wartości dodanej dla transakcji zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi było umożliwienie inwestorom nabywania papierów wartościowych za pośrednictwem przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania (funduszy inwestycyjnych) bez ponoszenia obciążeń z tytułu podatku VAT. Powyższe miało na celu zapewnienie neutralności podatkowej systemu VAT, tj. nie różnicowanie czynności inwestowania w papiery wartościowe w sposób bezpośredni od czynności inwestowania w papiery wartościowe za pośrednictwem przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania. Za strona skarżącą należy też wskazać, że brak objęcia zwolnieniem od podatku VAT usług prowadziłby do naruszenia zasady neutralności podatkowej, gdyż de facto skutkowałby koniecznością "przerzucania" kosztów podatku przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania na inwestorów. Fundusze inwestycyjne, ze względu na profil prowadzonej działalności, nie są bowiem uprawnione do odliczenia podatku VAT naliczonego związanego z nabywaniem usług od podmiotów zewnętrznych. W tej sytuacji inwestorzy nabywający papiery wartościowe za pośrednictwem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, w przeciwieństwie od inwestorów nabywających papiery wartościowe w sposób bezpośredni, byliby obciążani podatkiem VAT zawartym w cenie nabywanych usług. Co więcej, uznanie Usług Doradczych za nie podlegające zwolnieniu od podatku VAT prowadziłoby do uprzywilejowania sytuacji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, które nie nabywają usług takich jak Usługi od podmiotów zewnętrznych, lecz korzystają z wewnętrznych zasobów do wykonywania tych samych czynności. W ocenie Sądu takie różnicowanie sytuacji podatników w zależności od dokonanego przez nich wyboru modelu biznesowego prowadzonej działalności gospodarczej jest niedopuszczalne. Na ten aspekt zagadnienia Trybunał zwrócił uwagę w powołanym wyżej orzeczeniu w sprawie C-275/11 GfBk Gesellschaft fur Bórsenkommunikation mbH, w którym stwierdził, iż:"zasada neutralności podatkowej nie stoi na przeszkodzie włączeniu usług doradczych i informacyjnych do kategorii specyficznych usług objętych zakresem czynności "zarządzania" specjalnym funduszem inwestycyjnym w rozumieniu art. 13 część A lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy, ze względu na to, że usługi doradcze świadczone osobom fizycznym lub prawnym inwestującym bezpośrednio pieniądze w papiery wartościowe są objęte podatkiem VAT. Należy bowiem przypomnieć, że inwestorzy inwestujący swoje środki bezpośrednio w papiery wartościowe nie są objęci podatkiem VAT i że celem zwolnienia transakcji związanych z zarządzaniem specjalnymi funduszami inwestycyjnymi ustanowionego w art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy jest ułatwienie drobnym inwestorom inwestowania w papiery wartościowe za pośrednictwem przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, bez ponoszenia kosztów podatku VAT, w celu zapewnienia neutralności podatkowej wspólnego systemu podatku VAT w kwestii wyboru między bezpośrednim inwestowaniem w papiery wartościowe a inwestowaniem w nie za pośrednictwem przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania (...). Ponadto objęcie podatkiem VAT usług doradztwa inwestycyjnego świadczonych przez osobę trzecią skutkowałoby uprzywilejowaniem TFI mających własnych doradców inwestycyjnych, ze szkodą dla TFI, które zdecydowałyby się korzystać z usług osób trzecich. Tymczasem z zasady neutralności podatkowej wynika, że podmioty gospodarcze powinny mieć możliwość wyboru modelu organizacyjnego, który z czysto gospodarczego punktu widzenia jest dla nich najbardziej odpowiedni, nie narażając się na to, że dokonywane przez nie czynności nie będą objęte zwolnieniem z opodatkowania przewidzianym w art. 13 część B lit d) pkt 6 szóstej dyrektywy".

Reasumując, zd. Sądu, usługi świadczone, w okolicznościach stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację, przez stronę skarżącą stanowią usługi w zakresie zarządzania funduszami i niewątpliwie mieszczą się w zakresie czynności wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a ustawy o VAT, a zatem objęte są na mocy tego przepisu zwolnieniem od podatku.

Stanowisko przedstawione przez organ Sąd uznał za nieprzekonywujące. Jak wskazał organ usługi świadczone przez stronę skarżącą stanowią odrębną całość, ale nie mają charakteru istotnych i specyficznych wyłącznie dla zarządzania funduszami inwestycyjnymi, ale mają charakter usług pomocniczych, technicznych, a tego rodzaju usługi mogą być wykorzystywane również przez podmioty w innych dziedzinach działalności np. w branży ubezpieczeniowej, bankowej. Takiego stanowiska i oceny organ z żaden jednak sposób nie uzasadnił. Tymczasem, jak już wyżej przedstawiono, analiza usług strony skarżącej wskazuje ,że Fundusz opiera swe decyzje inwestycyjne o wskazania Modelu, co oznacza, że zarządzanie Funduszem oparte jest o wskazania Modelu. Model zaś jest obsługiwany przez System, który z kolei jest udostępniany Funduszowi przez stronę skarżącą w ramach świadczonych usług. Strona skarżąca zajmuje się także jego serwisowaniem, aktualizacją oraz doradztwem dla Funduszu w zakresie korzystania z Systemu, w ten też sposób wszystkie świadczone przez stronę skarżącą na rzecz Funduszu usługi służą jednemu celowi, tj. skutecznemu i efektywnemu zarządzaniu Funduszem, a bez nabycia tych usług Fundusz nie byłby w stanie prowadzić działalności i realizować swojej polityki inwestycyjnej. Nabywane usługi mają specyficzny charakter i są dopasowane właśnie do działalności prowadzonej przez Fundusz, w szczególności do jego działalności inwestycyjnej, bez działalności inwestycyjnej Funduszu świadczone usługi byłyby całkowicie bezprzedmiotowe i odpadłby cel ich istnienia. Poza stwierdzeniem o możliwości wykorzystania tego rodzaju usług przez inne podmioty organ nie przedstawił jak tego rodzaju usługi, które były przedmiotem wniosku o interpretację , mogą być wykorzystane w innych dziedzinach np. w branży ubezpieczeniowej czy bankowej.

Mając na uwadze przytoczone wyżej względy Sąd uznał , że zaskarżona interpretacja narusza przepisy prawa materialnego tj.art. 43 ust.1 pkt 12 lit.a-b ustawy VAT w zw. z art. 135 ust.1 lit g) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r . oraz art. 6 ust.2 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. i dlatego na zasadzie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając na względzie art. 205 § 2 cyt. ustawy Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę w wysokości 457 zł, na którą składają się: uiszczony wpis w wysokości 200,00 zł., wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240,00 zł, ustalone zgodnie z § 3 ust.1 pkt 2) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. września 2002 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31 poz.153) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł