Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1756/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 2 pkt 35a, 64 ust. 1-3, 140aa ust. 4 pkt 1 i pkt 2, 140ab ust. 1 pkt 2, ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1996 nr 235 poz 59 art. art. 1 ust. 1 lit. b), 3 ust. 1 tiret pierwszy, 7
law: Dyrektywa Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiająca dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty  maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu  międzynarodowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako GITD) decyzją z dnia

[...] lutego 2016 r" nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa., art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 260; dalej jako "udp."), art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.; dalej "Prd."), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r. o nałożeniu na [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: spółka, skarżąca), kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii IV.

Wydaniu decyzji GITD towarzyszył następujący stan faktyczny i prawny.

W dniu [...] sierpnia 2015 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...], zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował L. N., który wykonywał przejazd na trasie [...] - [...] z ładunkiem mielonki wieprzowej w puszkach umieszczonych na paletach w imieniu skarżącej. Pojazd wraz z ładunkiem poddano ważeniu, na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do ważenia pojazdów, przenośnymi wagami do pomiarów statycznych typu SAW 10C o numerach fabrycznych [...] oraz [...], posiadającymi aktualne świadectwa legalizacji ponownej. W wyniku przeprowadzonego ważenia stwierdzono (po odjęciu możliwych błędów pomiarowych) rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego wynoszący 10,4t, zatem przekraczający wartość dopuszczalną przewidzianą dla drogi, na której stwierdzono przejazd i dokonano zatrzymania do kontroli, o wartość 0,4 tony.

Powyższe ustalenia odnotowano w protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2015 r" nr [...].

Jak wynika z protokołu przesłuchania kierowcy z dnia kontroli, wykonywał on krajowy przewóz drogowy rzeczy, tj. mielonki wieprzowej w puszkach, na rzecz spółki. Załadunku całego zespołu pojazdów dokonali pracownicy firmy [...] S.A., kierowca był obecny przy załadunku, ale nie miał w nim czynnego udziału. Kierowca zeznał, że po załadunku nie doładowywał nigdzie pojazdu ani też nie rozładowywał ładunku, wskazał na pierwszy rozładunek w [...]. Kierowca dodał, że pojazd wraz z naczepą po załadunku nie był ważony na wadze całopojazdowej oraz osiowej. Oświadczył, że nie ma żadnych uwag do sposobu kontroli i jej wyników.

Spółka pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz umorzenie stwierdzonego naruszenia. Wniosła również o wydanie i przekazanie kserokopii świadectw homologacji wag oraz kserokopii instrukcji obsługi wag wydanych przez producenta. Spółka stwierdziła, że dochowała wszelkich starań, aby przewóz odbył się zgodnie z przepisami. Uznała, że stwierdzone naruszenie powstało na skutek okoliczności, których przy zachowaniu należytej staranności, nie można było przewidzieć i nie wynikało z zaniedbania spółki.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako Inspektor Wojewódzki) decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych z tytułu przewozu ładunku innego niż ładunek niepodzielny pojazdem nienormatywnym o parametrach odpowiadających zezwoleniu kategorii IV, z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 Prd.

Inspektor Wojewódzki wskazał między innymi, że kontrola ww. pojazdu wykazała przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu o 0,4t. Stwierdził, że nie widzi podstaw do umorzenia postępowania w sprawie stwierdzonego naruszenia. Jak podał, w związku z występującym po raz kolejny przypadkiem braku wymaganego zezwolenia dla pojazdu nienormatywnego, uznać należy, że przedsiębiorca w sposób świadomy łamie zapisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a jego działania mają na celu ominięcie przepisów prawnych. Zdaniem Inspektora Wojewódzkiego, kolejny przypadek zaistnienia tego samego naruszenia potwierdza, że przedsiębiorca nie dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem.

W odwołaniu od powyższej decyzji spółka poinformowała, że nie powinna ponosić żadnej odpowiedzialności, gdyż ujawnione podczas kontroli naruszenie wystąpiło w wyniku samodzielnego, nieodpowiedzialnego, nieprawidłowego działania ze strony załadowcy. Załadunek odbywał się bez nadzoru kierowcy, który był przekonany, że dopuszczalne naciski osi nie zostały przekroczone. Spółka podała, że dochowała należytej staranności, nie miała nic wspólnego ze stwierdzonym naruszeniem, nie miała wpływu na jego powstanie. Jednocześnie wniosła o wydanie i przekazanie kserokopii świadectw homologacji wag oraz instrukcji obsługi wag.

W jej ocenie, organ I instancji naruszył zasadę praworządności i prawdy obiektywnej, które zostały zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zdaniem spółki, organ I instancji nie przeprowadził postępowania celem zebrania wszelkich dowodów, a ona podjęła wszelkie środki celem zapobieżenia powstania naruszenia. Spółka zwróciła uwagę na wytyczne Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczące odstępowania od nakładania kar pieniężnych za przekroczenie nacisków osi przy spełnieniu warunków w nich zawartych. Mając na uwadze zawartą w treści odwołania argumentację spółka wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji.

GITD wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

GITD cytując powołane przepisy wskazał, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] kwietnia 2015 r. Ważenie odbyło się za pomocą wag do pomiarów statycznych typu SA W 10C o numerach fabrycznych [...] i [...], które legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z terminem ważności do [...] października 2016 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzenia pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach.

GITD, mając na uwadze odnotowane w dniu kontroli naruszenia, stwierdził, że kontrolowany kierowca powinien był legitymować się zezwoleniem kategorii IV.

GITD nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 140aa ust. 4 Prd. GITD podał, że spółka nie dostarczyła takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację zawartą w powyższym przepisie.

GITD cytując przepis art. 140aa ust. 4 Prd., wskazał, że w niniejszej sprawie przewożono arbuzy, które nie stanowią ładunku sypkiego ani drewna, stąd w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 tej ustawy, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna.

GITD wskazał, że obowiązujące przepisy prawne obciążają podmiot wykonujący przejazd obowiązkiem takiego załadowania pojazdu, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych norm, a co za tym idzie, to podmiot wykonujący przejazd ma obowiązek podjęcia odpowiednich starań, w tym zapewnić sobie środki do tego, aby móc weryfikować wielkość załadunku przed rozpoczęciem przewozu tak, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych parametrów bądź wystąpić i uzyskać stosowne zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego.

Nadto GITD wskazał, że skarżąca w toku postępowania nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia.

GITD wyjaśnił, że wytyczne zawarte w piśmie z dnia [...] października 2015 r. dotyczą wykonywania przejazdu w ruchu międzynarodowym, podczas gdy przedmiotem kontroli był przejazd krajowy na trasie [...] - [...]. Wskazał, że przepis art. 41 ust. 2 udp. wprowadza delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw transportu do ustalenia w drodze rozporządzenia wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10t i dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8t - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego. Kontrolowany przejazd odbywał się wyłącznie na terenie RP i nie był to międzynarodowy przejazd drogowy. Tym samym, jak podał GITD, nie została spełniona stosowna przesłanka, a zatem bez znaczenia pozostaje kwestia minimalnego wykorzystania odcinka drugorzędnej sieci drogowej, celem wyjazdu z miejsca załadunku, dojazdu do miejsca rozładunku.

W skardze na powyższą decyzję GITD złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca wniosła o uchylenie tej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Skarżąca, odnosząc się do orzecznictwa sądów administracyjnych w kwestii dopuszczalności użycia wag typu SAW 10C/II do określania masy pojazdów, stwierdziła między innymi, że organy kontrolne używają wag przenośnych do pomiarów statycznych niezgodnie z warunkami homologacji oraz producenckimi instrukcjami obsługi. Podała, że zgodnie z treścią świadectw legalizacji maksymalne obciążenie wag użytych do ważenia pojazdu wynosi 10.000 kg, tymczasem na gruncie niniejszej sprawy posłużyły one do stwierdzenia nacisku wielkość tę przekraczającą. W ocenie skarżącej, organy nie dostrzegły tej kwestii i nie ustosunkowały się do niej.

Zdaniem skarżącej, organy obu instancji uchybiły podstawowej zasadzie postępowania, tj. zasadzie praworządności i prawdy obiektywnej, nie zbadały i nie odniosły się do przedstawianych w trakcie prowadzonego postępowania argumentów. Skarżąca zarzuciła organom, że wydane przez nich decyzje są niezgodne ze stanem faktycznym, dopuszczają się rażącego łamania przepisów prawa. Postawiła w związku z tym zarzuty naruszenia następujących przepisów postępowania, a mianowicie, art. 6, art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1 Kpa.

Skarżąca stanęła na stanowisku, że dochowała wszelkich starań, aby przewóz odbył się zgodnie z przepisami. W jej ocenie, stwierdzone naruszenie powstało na skutek okoliczności, których przy zachowaniu należytej staranności, nie można było przewidzieć i nie wynikało z zaniedbania spółki, tylko nieprawidłowego działania organów.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych.

Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] sierpnia 2015 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...], zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...]. W wyniku kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej ww.pojazdu o 0,4t, gdyż w miejscowości [...] na drodze krajowej dopuszczalny jest nacisk pojedynczej osi napędowej do 10 ton.

Jak wynika z protokołu kontroli kierowca nie wnioskował o ponowny pomiar ważenia. Kierowcy okazano świadectwa legalizacji wag i przymiaru wstęgowego oraz protokół pomiaru pochylenia terenu w miejscu ważenia. Protokół został podpisany bez uwag.

Protokół kontroli jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 Kpa., sporządzony w przepisanej formie przez powołany organ stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 378/09). Innymi słowy, prawidłowo sporządzony protokół obrazuje rzeczywisty stan faktyczny ustalony podczas czynności kontrolnych. W tym miejscu Sąd zauważa, że skarżący nie przeciwstawił protokołowi kontroli żadnego skutecznego kontrdowodu.

Jak wynika z akt sprawy skarżący - kierowca kontrolowanego pojazdu, został przesłuchany w charakterze świadka, zeznając, że załadunku dokonali pracownicy firmy [...] S.A. .kierowca był obecny podczas załadunku, po załadunku pojazd nie był ważony, nie ma zastrzeżeń do sposobu kontroli oraz samej kontroli.

Definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 ust. 35a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Pojazd nienormatywny według ustawowej definicji to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Poruszanie się po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych zostało obwarowane licznymi obostrzeniami wymienionymi w art. 64 ust. 1-3 Prd. Zalicza się do nich wymóg uzyskania zezwolenia. Przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny jest możliwy tylko na podstawie zezwoleń kategorii I lub II (art. 64 Prd.) Stosownie do art. 140ab ust. 2 Prd. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Przepis art. 64 ust. 2 Prd. ustanawia zakaz przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Z treści art. 140ab ust. 2 Prd. wynika, że przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii

zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej niemożności uzyskania zezwolenia kategorii I-VII nie ma żadnego znaczenia. Ustawodawca przyjął bowiem, że w takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy obu instancji w sposób prawidłowy nałożyły na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.000 zł (art. 140ab ust. 1 pkt 2 Prd). Kara ta została zdeterminowana przekroczeniem nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu ciężarowego, gdzie w wyniku kontroli wykazano przekroczenie nacisku o wartość 0,4t w stosunku do wartości dopuszczalnej na drodze wojewódzkiej nr [...] -10 ton.

Jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych wagi typu SAW 10C nadają się do wyznaczenia nacisku pojedynczej osi napędowej.

Jeżeli chodzi o zarzuty skarżącego dotyczące użycia w czasie kontroli niewłaściwych wag, Sąd doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do zakwestionowania w niniejszej sprawie wyników ważenia należącego do skarżącego pojazdu nieautomatycznymi wagami elektronicznymi typu SAW 10C. Mogły one bowiem służyć do pomiaru nacisków osi wielokrotnej oraz masy całkowitej pojazdu (DMC). Wagi wykorzystane w sprawie legitymowały się w dacie kontroli aktualnymi świadectwami legalizacji ponownej.

Podkreślenie wymaga, że przepisy dopuszczają wagi o klasie dokładności MII do ważeń wykorzystywanych dla ustalenia masy do obliczania kary (art. 1 ust. 2 lit. a) pkt 2 w zw. z załącznikiem I "wymogi metrologiczne" Ip. 2.1). Podobnie § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. stanowi, że przepisy tego rozporządzenia stosuje się do wag nieautomatycznych służących do określania masy będącej podstawą obliczania m.in. kar lub podobnych typów opłat. Również obowiązująca dyrektywa 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r., której normy aktualnie stosuje się do wszystkich wag nieautomatycznych w art. 1 ust. 2 lit. a) pkt (II) wyraźnie określa wykorzystanie wag nieautomatycznych do określenia m.in. masy do obliczania kary. Stwierdzić zatem należy, że wagi o klasie dokładności llll, czyli takie jak użyte w niniejszej sprawie przez organ kontrolny, mogą służyć do ustalenia masy całkowitej pojazdu (DMC). Zgodnie natomiast z dokumentem homologacji tych wag (załączonym do ich instrukcji obsługi), można było dokonać także pomiarów nacisków osi, w tym osi wielokrotnych, na drogę.

Jeśli chodzi natomiast o kwestię wartości obciążenia maksymalnego wag typu SAW 10C wynoszącego 10.000 kg, zawartego w każdym ze świadectw legalizacji wag użytych do kontroli, to warto zwrócić uwagę, iż ważenie wagami przenośnymi odbywa się zawsze na dwóch wagach przenośnych (każda waga pod jedno koło na oś pojazdu), a zatem maksymalne obciążenie wagi na jedno koło wynosi 10.000 kg, a na oś 20.000 kg. Ważenie pojazdu odbyło się dwiema wagami przenośnymi SAW 10C o łącznym obciążeniu na oś pojazdu 20.000 kg. W związku z powyższym argumentację skarżącego i w tym zakresie należy uznać za chybioną.

Ponieważ, jak wynika z treści protokołu kontroli i zeznań kierowcy, nie zgłosił on żadnych zastrzeżeń do sposobu ważenia, należy uznać, że wyznaczenie nacisku pojedynczej osi napędowej nastąpiło w sposób prawidłowy.

Wskazać nadto należy, że w art. 140aa ust. 4 pkt 1 i 2 Prd. ustawodawca przewidział możliwość uwolnienia się od odpowiedzialności za przejazd pojazdem nienormatywnym. Cytowany wyżej art. 140aa ust. 4 pkt 1 Prd. przewiduje wprawdzie możliwość zwolnienia przedsiębiorcy od wskazania, że dołożył on należytej staranności, to znaczy uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Co istotne, ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki, przewidywane w przepisach prawa, do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne (zob. w tej materii: wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/8; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się do twierdzeń skarżącego jakoby prowadzone przez niego przedsiębiorstwo dochowało wszelkich starań, aby przewóz odbył się zgodnie z przepisami, a odnotowane naruszenie było wynikiem nieprawidłowego działania organu kontrolnego, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał okoliczności wynikających z art. 140aa ust. 4 Prd., uwalniających go od odpowiedzialności. Zwrócić należy uwagę, że skarżący jako profesjonalny podmiot przyjmując określony towar do przewozu- mielonkę w puszkach- zobowiązany jest pozyskać wiedzę odnośnie nie tylko jego ciężaru, ale i właściwości, a także jego wpływu na obciążenie osi transportującego pojazdu. Bazą do wspomnianych informacji winny być dokumenty dotyczące przewożonego towaru, jak i dokumenty dotyczące dopuszczalnej maksymalnej masy całkowitej. Zauważyć przy tym należy, że w przypadku przewozu towarów podzielnych, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, skarżący mógł go podzielić na mniejsze partie.

W ocenie Sądu, w zaistniałych okolicznościach sprawy nie można uznać, że skarżący uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać przy organizacji przewozów, tak aby uniknąć naruszenia prawa. Przyjęcie do przewozu bez żadnych dodatkowych sprawdzeń ładunku, co do zasady naraża dokonującego takiego przewozu na obciążenie skutkami niewłaściwie dokonanego załadunku. Natomiast podjęcie ryzyka wynikającego z takiej sytuacji, jest decyzją biznesową, którą podejmuje przedsiębiorca i której skutki winien brać pod uwagę.

Także w kontekście oceny zachowania należytej staranności skarżący nie wykazał jakie konkretnie przedsięwziął działania, aby zapobiec powstaniu naruszeń prawa w przedmiotowym zakresie. W szczególności nie przedstawił dowodów ważenia pojazdu wraz z ładunkami ani dokonania jego oględzin, co istotne, jak wynika z jego zeznań, pojazd po załadunku nie był ważony.

W niniejszej sprawie nie mógł mieć również zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 Prd., gdyż skarżący nie przewoził towaru sypkiego ani drewna.

Za niezasadne, w ocenie Sądu, należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. W przeprowadzonym postępowaniu organ ustalił bowiem istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzając postępowanie dowodowe, w uzasadnieniu decyzji dał wyraz swemu stanowisku i ocenie materiału dowodowego, czyniąc prawidłowe ustalenia faktyczne i wskazując dowody, na których się oparł.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia zatem wymogi art. 107 § 3 Kpa. Nie doszło również do naruszenia art. 77 § 1 Kpa., bowiem decyzję podjęto na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu i miał zagwarantowane prawo wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz prawo zgłaszania żądań na każdym etapie postępowania.

W ocenie Sądu, organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że w sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki przemawiające za nałożeniem kary pieniężnej. Prawidłowa była również decyzja wydana przez organ odwoławczy, który ponownie rozstrzygał sprawę w świetle zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. art. 15 Kpa ).

W konsekwencji zarzuty podniesione w skardze uznać należy za nieuzasadnione.

Jeżeli chodzi o wytyczne Głównego Inspektora Transportu Drogowego na które powołuje się w skardze skarżący należy wskazać ,ze nie są to przepisy prawa powszechnie obowiązujące, a tylko takimi przepisami związany jest Sad przy orzekaniu. Po wtóre dotyczą one przewozów międzynarodowych a w niniejszej sprawie mamy do czynienia z przewozem krajowym.

Dodatkowo Sąd wskazuje ,że nie doszło do naruszenia art. 1 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady nr 96/53/WE, podkreślić należy, że obowiązek państw członkowskich wynikający z art. 3 ust. 1 tiret pierwszy tej dyrektywy w zakresie masy pojazdów, dotyczy ruchu międzynarodowego. Nie dotyczy on zatem całej sieci dróg publicznych na terytorium Polski. Należy także dodać, że obowiązek nałożony na państwa członkowskie treścią art. 3 ww. dyrektywy został wdrożony w Polsce poprzez wprowadzenie art. 41 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, stosownie do którego po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Natomiast przepis art. 41 ust. 2 udp. wprowadza delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw transportu do ustalenia w drodze rozporządzenia wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t i dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego. Zaś drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

Warto jednocześnie zauważyć, że zgodne z art. 7 dyrektywy 96/53/WE, dyrektywa ta nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych, niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów. Obejmuje to również możliwość nakładania lokalnych ograniczeń na maksymalne dopuszczalne wymiary i/lub ciężary pojazdów, które mogą być używane, w przypadku gdy infrastruktura nie jest przystosowana do długich i ciężkich pojazdów, w określonych obszarach lub na określonych drogach, takich jak centra miast, małe wioski lub miejsca o szczególnym znaczeniu przyrodniczym.

Ubocznie wskazać należy, że w krajach Unii Europejskiej nie wszystkie drogi mają nośność osi wynoszącą do 11,5 t, jednak ruch po nich jest możliwy na podstawie odpowiednich zezwoleń. Nie sposób zatem przyjąć stanowiska o sprzeczności prawodawstwa polskiego ze wspólnotowym, gdyż każdy pojazd jest dopuszczony do ruchu, jednak ze względu na nienormatywne parametry niektóre pojazdy wymagają dodatkowych zezwoleń na niektórych drogach. Podkreślenia wymaga, że ruch międzynarodowy koncentruje się na transeuropejskiej sieci transportu drogowego, a zatem priorytetem jest nienakładanie ograniczeń na drogach tej sieci. W niniejszej sprawie do zatrzymania pojazdu należącego do skarżącego doszło na drodze krajowej nr [...], w miejscowości [...] która nie należy do wspomnianej wyżej sieci dróg. Jest zatem drogą, na której zgodnie z obowiązującym w Polsce prawem wewnątrzkrajowym funkcjonuje ograniczanie w zakresie dopuszczalnego nacisku osi do 10 t. Jak wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wprowadzenie dodatkowego elementu w prawie krajowym w postaci rozróżnienia dróg, nie stanowi naruszenia przepisu art. 7 wskazanej wyżej dyrektywy.

Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia z urzędu, że zapadłe w niniejszej sprawie decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzekł, jak w sentencji wyroku.