Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2342/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21  art. 7d pkt 1 art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Nowecki, sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant referent stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. [...] stycznia 2016 r. w sprawie ustalenia M.M. (dalej: Skarżący) i M.M. wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 rok w kwocie 164,00 zł.

Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta O. w decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. ustalającej M. i M.M. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. przyjął za podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości budynek mieszkalny o powierzchni 104 m2 według stawki 0,53 zł za 1 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 749 m2 według stawki 0,13 zł za 1 m2, podatkiem rolnym opodatkowano 1,5995 ha fizycznych (0,2537 ha przeliczeniowych), zaś podatkiem leśnym las o pow. 0,2766 ha.

M.M. wniosła odwołanie od ww. decyzji, wskazując że zgadza się ze stawką wymierzonego podatku rolnego. Zakwestionowała natomiast podstawę wymiaru podatku, ponieważ w jej ocenie bezprawnie zmniejszonopowierzchnię działki o nr ew. [...], która powinna wynosić 1,8240 ha. Na poparcie swojego twierdzenia M.M. złożyła zawiadomienie O. sp. z o.o. w O. z 6 grudnia 1993 r.

W uzasadnieniu M.M. wskazała, że w 2014 roku zwróciła się do Urzędu Miasta z prośbą o podział działki rolnej o nr ew. [...] na działki budowlane. Geodeta dokonał podziału ww. działki, który nie został przyjęty w zasobach geodezyjnych a podział działki wstrzymano. M.M. wniosła o odblokowanie wskazanych przeszkód oraz aktualizację ewidencji gruntów na wniosek Prezydenta Miasta z wykluczeniem geodetów [...], ze względu na prowadzone postępowania karne.

Prezydent Miasta O., przekazującodwołanie do SKO wyjaśnił, że wymiaru podatkudokonano na podstawie danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z którymi stan przedmiotów opodatkowania nie uległ zmianie w stosunku do poprzednich lat podatkowych tj. 2015 roku. Określając podstawę wymiaru podatku organ działał na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 143 poz. 1287 ze zm., dalej: u.p.g.k.), który stanowi, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

SKO decyzją z dnia [...] maja 2016 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z [...] stycznia 2016 r.

W uzasadnieniu wskazano, że M.M. kwestionuje przyjętą jako podstawę opodatkowania powierzchnię działki o nr ew. [...], która w jej ocenie powinna wynosić 1,8240 ha. SKO podało, że organ podatkowy wymiaru podatku powinien dokonać na podstawie otrzymanej od podatnika informacji, której M. i M.M. nie złożyli. SKO uznało zatem, że prawidłowo ustalono wymiar łącznego zobowiązania podatkowego na 2016 rok, biorąc pod uwagę dane wynikające z ewidencji gruntów.

Zgodnie z danymi wynikającymi z zapisów w rejestrze gruntów i budynków dla jednostek rejestrowych położonych w mieście O. nr [...], aktualnych na dzień wydania decyzji, M. i M.M. posiadają następujące nieruchomości gruntowe:

1. działka nr [...] o pow. 0.0378 ha (B);

2. działka nr [...] o pow. 0.0371 ha (Bp);

3. działka nr [...] o pow. 0.0852 ha (R VI);

4. działka nr [...] o pow. 0.0854 ha (R VI);

5. działka nr [...] o pow. 1.7055 ha w tym:

-0.0913 ha (LsVI)

-0.1853 ha(Lz);

-0.1500 ha (PsV);

-0.0415 ha(RV);

-1.2374 ha (RVI).

Z ewidencji wynika więc, że łączny obszar gruntów, będących w posiadaniu M. i M.M. wynosi 1,9510 ha (w tym: grunty rolne o pow. 1,5995 ha, las o pow. 0,2766 ha oraz działka budowlana o pow. 0.0749 ha) i nie zmienił się od 2015 roku.

SKO wskazało, że zmiana danych zamieszczonych w ewidencji gruntów i budynków następuje w ramach odrębnego postępowania. W związku z tym jeżeli M.M. uważa, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są sprzeczne ze stanem faktycznym powinna zmierzać do odpowiedniej, zgodnej z jej oczekiwaniami, zmiany danych w tej ewidencji. Nie można bowiem osiągnąć tego celu w postępowaniu podatkowym, które zmierza do ustalenia we właściwej wysokości zobowiązania podatkowego, w wydanej w określonym stanie prawnym i faktycznym decyzji.

SKO podkreśliło również, że na wynik obecnego postępowania podatkowego nie mogą mieć wpływu toczące się sprawy cywilne, administracyjne czy karne, na które powołano się w odwołaniu. Zaskarżona decyzja zawiera bowiem wskazanie faktów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie, wraz z podaniem źródła tych informacji (art. 21u.p.g.k.) oraz wskazuje przepisy, stanowiące jego podstawę. Przepisy te, w zestawieniu ze stanem faktycznym nie wywołują wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby ich dalszego szczegółowego wyjaśnienia.

SKO uznało, że zaskarżona decyzja w sprawie wymiaru podatku na 2016 rok wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a zatem brak jest podstaw prawnych do zakwestionowania jej legalności.

Skarżący reprezentowany przez M.M. i syna złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów procesu.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 8 i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej k.p.a.) przez błędne ustalenie wielkości ww. działki oraz art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.

Zdaniem Skarżącego organ administracji powinien stwierdzić wygaśnięcie decyzji, gdy doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa i gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. W ocenie Skarżącego pracownikUrzędu Miasta popełnił przestępstwo przez fałszywe zmniejszenie wielkości nieruchomości. Ponadto Skarżący wskazał, że Prokuratura prowadzi postępowanie w przedmiocie dokonywanych fałszerstw. Skarżący potwierdził, że nie ma zastrzeżeń w zakresie stawki naliczonego podatku, natomiast kwestionuje podstawę jego wymiaru tj. określoną wielkość działki o nr ew. [...] położonej w O. przy ul. L.

Ponadto Skarżący podniósł, że w zaskarżonej decyzji wskazano okoliczności sprzeczne ze stanem faktycznym w zakresie powierzchni działek.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zarzuty podniesione w skardze są bezzasadne, gdyż organ pierwszej instancji ustalił podatek od nieruchomości, podatek rolny oraz podatek leśny według danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. W decyzji organu pierwszej instancji wykazane zostały grunty, których powierzchnię i klasyfikacje organ przyjął według stanu wynikającego z ewidencji gruntów i budynków na podstawie wypisu z tej ewidencji. Oparcie decyzji wymiarowej z dnia [...] stycznia 2016 r. w zakresie gruntów na wypisie z ewidencji gruntów i budynków było działaniem prawidłowym, gdyż organ przy wymiarze podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnegobył związany treścią zapisów w ewidencji gruntów i budynków. Związanie to wynika z treści art. 21 ust. 1 u.p.g.k., który stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Związanie organu w zakresie klasyfikacji gruntów, zapisami w ewidencji gruntów i budynków wynika także z treści art. 1a ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.), który stanowi, że przez użyte w ustawie określenia:

1) użytki rolne,

2) lasy,

3) nieużytki,

4) użytki ekologiczne,

5) grunty zadrzewione i zakrzewione,

6) (uchylony),

7) grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi oraz grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi,

8) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi;

- rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków.

Naczelny Sąd Administracyjny w dotychczasowym orzecznictwie wielokrotnie podkreślał, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji (por. wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 2013 r., II FSK 1950/2011, z dnia 11 lipca 2012 r., II FSK 2632/2010, z dnia 20 czerwca 2012 r., II FSK 2511/2010, z dnia 5 listopada 2009 r., II FSK 836/2008, z dnia 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/2007, z dnia 12 marca 2009 r., II FSK 49/2008, z dnia 2 kwietnia 2009 r., II FSK 1949/2007; wszystkie powołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Oznacza to, że dane znajdujące się ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. dalej powoływanej, jako O.p.) i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym.

Podważenie zapisów w ewidencji gruntów i budynków bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi starostami, którzy na podstawie art. 7d pkt 1 i art. 22 ust. 1 u.p.g.k. są organami właściwymi do prowadzenia ewidencji gruntów i budynków (zob. wyroki NSA: z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2043/11 i z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1571/14). W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione, jako uprawnione do tych działań w treści przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz wydanego na jego podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454).

Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Zainteresowany podmiot nie zgadzający się ze stanem ujawnionym w ewidencji powinien wystąpić do organu ewidencyjno z wnioskiem o uzgodnienie stanu w ewidencji ze stanem rzeczywistym. Dopiero po zmianie zapisów w ewidencji możliwe jest przyjęcie do opodatkowania danych uznawanych przez podatnika za prawidłowe, jednakże dotychczas nieujawnionych w ewidencji. Organ ewidencyjny po otrzymaniu wniosku o zmianę zapisów w ewidencji ma obowiązek załatwić sprawę stosując przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Ot.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.). Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym - pełnioną przezeń funkcję. Posługiwanie się dokumentem urzędowym ma bowiem uprościć i przyspieszyć postępowania, w żadnym zaś wypadku komplikować jego bieg.

Zdaniem Sądu występujące w niniejszej sprawie związanie organu danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków powodowało, że organy podatkowe nie mogły przyjąć innych danych niż wynikające z tej ewidencji. Dotyczy to klasyfikacji gruntów będących własnością M. i M.M. oraz ich powierzchni. Związanie organów podatkowych ewidencją gruntów i budynków powodowało, że w sprawie do ustalenia zobowiązania podatkowego nie można było przyjąć okoliczności faktycznych wynikających z zawiadomienia O. sp. z o.o. w O. z 6 grudnia 1993 r.Jeżeli Skarżący uważa, że stan nieruchomości w zakresie powierzchni działki jest niezgodny z zapisami w ewidencji gruntów i budynków to powinien wystąpić do starosty prowadzącego ewidencję o uzgodnienie zapisów w ewidencji ze stanem rzeczywistym.

Przyznać należy rację SKO, że na wynik niniejszego postępowania podatkowego nie mogą mieć wpływu toczące się sprawy cywilne, administracyjne czy karne. Zaskarżona decyzja zawiera bowiem wskazanie faktów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie, wraz z podaniem źródła tych informacji (art. 21 u.p.g.k.) oraz wskazuje przepisy, stanowiące jego podstawę.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że SKO zaskarżoną decyzją zasadnie na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W rozpoznanej sprawie nie miały zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i w związku z tym nie można było uznać za zasadne zarzuty naruszenia art. 8, 9 i 162 § 1 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) oddalił skargę.