Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2278/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6204 Środki farmaceutyczne i  materiały medyczne oraz nadzór farmaceutyczny
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3 i § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 10.02.2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. z siedzibą w P. Republika Czeska na decyzję Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu i używania wyrobów medycznych postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

"(...)" s.r.o. z siedzibą w "(...)" u Kravine Republika Czeska (dalej "skarżąca", "spółka"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "WSA") skargę na decyzję Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia "(...)" lipca 2020 r. nr "(...)" w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu i używania wyroków medycznych.

W związku z ujawnionymi brakami formalnymi skargi, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI WSA, spółka została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie przez złożenie dokumentu potwierdzającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii wypisu z urzędowego rejestru, z którego wynikałby sposób i osoby upoważnione do reprezentacji strony skarżącej, wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd, 7 dniowego terminu, skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi. Korespondencja zwierając niniejsze wezwanie została zwrócona do Sądu z adnotacją "nie podjęta w terminie".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza ustalenie, czy skarga została wniesiona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Obowiązkiem przedstawiciela lub organu osoby prawnej albo osoby uprawnionej do działania w imieniu osoby prawnej jest wykazanie swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu, stosownie do przepisów art. 28 § 1 p.p.s.a. i art. 29 p.p.s.a.

W ocenie Sądu, z przywołanych wyżej unormowań prawnych wynika jednoznacznie, że w niniejszym postępowaniu sądowym obowiązkiem osoby, która powołuje się na legitymację do reprezentowania strony skarżącej, było przedstawienie żądanych dokumentów, z których wynikałby aktualny sposób reprezentacji strony skarżącej i osoby uprawnione do jej sprawowania. Do dokumentów tych zalicza się m.in. wypisu z urzędowego rejestru, z którego wynikałby sposób i osoby upoważnione do reprezentacji strony skarżącej, wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski.

W niniejszej sprawie skarżąca została wezwana (na adres do korespondencji) do usunięcia braków formalnych złożonej skargi poprzez nadesłanie wypisu z urzędowego rejestru, z którego wynikałby sposób i osoby upoważnione do reprezentacji strony skarżącej, wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski. Spółka została także pouczona o skutkach prawnych niezastosowania się do tego wezwania w zakreślonym terminie. Ostatnim dniem na wykonanie wezwania przez spółkę był 11 stycznia 2021 r. Mimo upływu terminu skarżąca braku formalnego skargi nie uzupełniła.

W myśl art. 73 § 1 i 2 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w wyżej wskazanym siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (§ 3 ww. przepisu). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia ww. czternastodniowego okresu (§ 4 ww. przepisu).

Na gruncie sprawy niniejszej, pismo prawidłowo doręczone w trybie art. 44 § 2-4 k.p.a. było dwukrotnie awizowane w dniach 21 i 29 grudnia 2020 r. i zostało zwrócone przez Urząd Pocztowy w dniu 13 stycznia 2021 r. Oznacza to, że spełnia wymóg dwukrotnego awizowania. Tym samym należało uznać, że wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 4 stycznia 2021 r. W konsekwencji, skarżąca obowiązana była do wykonania przedmiotowego wezwania w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, którego pierwszym dniem był dzień 5 stycznia 2021 r., a ostatnim 11 stycznia 2021 r. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi.

Brak formalny skargi w postaci niedołączenia do złożonej skargi wypisu z urzędowego rejestru, z którego wynikałby sposób i osoby upoważnione do reprezentacji strony skarżącej, wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski podlegał uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie takiego braku formalnego, poprzez nieprzedłożenie stosownego dokumentu w wyznaczonym terminie, obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobligowany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. – o czym orzeczono w sentencji postanowienia.