Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 879/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 30  ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 118 poz 1015
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania  dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska Matusiak, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sławomir Fularski, Protokolant Specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2010 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej uznał [...] P. B. winnym tego, że w dniu [...] lutego 2009 r. od godz. 8:00 do 20:00, pełniąc służbę jako Kierownik [...] SG w [...] nieprawidłowo wykonał ciążące na nim obowiązki służbowe w zakresie organizacji przebiegu odprawy granicznej w drogowym przejściu granicznym w [...] , dopuszczając do zamknięcia jednego z pasów odpraw na wyjazd z terytorium RP pomimo, iż liczba wyznaczonych do służby w tym dniu kontrolerów pozwalała na dokonywanie odprawy granicznej na obu pasach ruchu, tj. o czyn z art. 135 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.), oraz wymierzył wymienionemu funkcjonariuszowi karę upomnienia.

P. B. zapoznał się z tym z orzeczeniem w dniu 8 lutego 2010 r.

W dniu 17 lutego 2010 r. do Kancelarii Jawnej [...] Oddziału Straży Granicznej wpłynęło odwołanie P. B. W odwołaniu tym skarżący wniósł o uchylenie orzeczenia dyscyplinarnego.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., wydanym na podstawie art. 134 kpa w związku z § 30 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 118, poz. 1015 ze zm.), Komendant Główny Straży Granicznej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zgodnie z § 30 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej, obwiniony może wnieść na piśmie odwołanie od orzeczenia dyscyplinarnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem przełożonego właściwego w sprawach dyscyplinarnych. Organ podał, że takim przełożonym dyscyplinarnym jest Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej. Wskazał, że zgodnie z tym przepisem odwołanie funkcjonariusza od ww. orzeczenia winno być skierowane do Komendanta Głównego Straży Granicznej za pośrednictwem Komendanta Oddziału [...] . Organ wskazał też, że jak wynika z akt postępowania P. B. złożył odwołanie w dniu 15 lutego 2010 r. w Kancelarii Jawnej Placówki Straży Granicznej w [...] , nie zaś do komendy oddziału, do której odwołanie wpłynęło dopiero dnia 17 lutego 2010 r.

Reasumując organ stwierdził, że niewłaściwe stosowanie przez P. B. przepisów rozporządzenia spowodowało, że jego odwołanie od orzeczenia dyscyplinarnego wpłynęło z naruszeniem terminu do jego wniesienia, tj. w dniu 17 lutego 2010 r.

Postanowienie to stało się przedmiotem skargi, wniesionej przez pełnomocnika skarżącego – radcę prawnego P. U. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnosząc o stwierdzenie jego nieważności i zasądzenie od organu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 150% stawki minimalnej oraz niezbędnych udokumentowanych wydatków pełnomocnika, zarzucił mu obrazę art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z § 30 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej, poprzez rażące naruszenie prawa, tj. stwierdzenie uchybienia terminu z uwagi na złożenie odwołania przez skarżącego w Kancelarii Jawnej Placówki Straży Granicznej w [...] .

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że skarżący prawidłowo i w terminie złożył odwołanie, gdyż z treści art. 57 § 5 ust. 4 kpa, art. 45 kpa oraz art. 65 § 2 kpa, jednoznacznie wynika, że złożenie za pośrednictwem jednostki organizacyjnej podległej przełożonemu wymienionemu w § 30 ust. 1 powołanego rozporządzenia jest skuteczne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę zaskarżonej decyzji administracyjnej pod względem jej zgodności z prawem i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonego postanowienia nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. jest przepis art. 134 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "organ odwoławczy stwierdza", oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione po jego upływie.

Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia ogranicza się zatem do oceny, czy istotnie doszło do uchybienia terminu oraz do ustalenia, czy w sprawie nie został wniesiony wniosek strony o przywrócenie terminu, bowiem taki wniosek wyłączyłaby czasowo możliwość wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Rozpoznając niniejszą sprawę wskazać należy, że z zestawienia dat doręczenia P. B. orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. i złożenia przez niego odwołania od tego orzeczenia wynika, że złożenie tego odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 134 kpa. Doręczenie bowiem przedmiotowego orzeczenia nastąpiło w dniu 8 lutego 2010 r. (dowód: podpis skarżącego złożony w tym dniu na egzemplarzu orzeczenia, karta nr 188), odwołanie zaś od tego orzeczenia wpłynęło do organu właściwego w dniu 17 lutego 2010 r. (dowód: stempel Kancelarii Jawnej [...] Oddziału Straży Granicznej, karta nr 196). Wskazać należy, że zgodnie z § 30 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 118, poz. 1015 ze zm.), obwiniony może wnieść na piśmie odwołanie od orzeczenia dyscyplinarnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem przełożonego właściwego w sprawach dyscyplinarnych, do organów, o których mowa w art. 136 b ust. 3 i 4 ustawy o Straży Granicznej. W rozpoznawanej sprawie przełożonym dyscyplinarnym był Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej i to za jego pośrednictwem winien skarżący wnieść odwołanie od orzeczenia dyscyplinarnego organu I instancji do Komendanta Głównego Straży Granicznej. Dodać ponadto należy, że skarżący został prawidłowo pouczony o przysługującym mu środku odwoławczym od orzeczenia dyscyplinarnego w końcowej jego części.

Podkreślić należy, że na tle przepisu § 30 ust. 1 powołanego rozporządzenia, dla zachowania terminu istotna jest data złożenia pisma osobiście w siedzibie właściwego organu – a więc w u Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej lub data równoważnego ze złożeniem odwołania osobiście nadania pisma na poczcie. Aby jednak termin został zachowany, adresat pisma musi być wskazany prawidłowo. Jeżeli strona wadliwie zaadresuje przesyłkę i mylnie ją skieruje, a przesyłka dotrze po terminie do organu właściwego, skutek w postaci zachowania terminu nie zachodzi.

W niniejszej sprawie pismo skarżącego, zostało przekazane Komendantowi [...] Oddziału Straży Granicznej w dniu 17 lutego 2010 r. i ta data nie zaś data 15 lutego 2010 r., jest miarodajna przy ocenie kwestii zachowania terminu.

Termin zatem do zaskarżenia orzeczenia dyscyplinarnego jest zachowany tylko wówczas, gdy środek odwoławczy zostanie przed upływem tego terminu przekazany do właściwego organu. Złożenie zatem odwołania do organu niewłaściwego (Placówka Straży Granicznej w [...] ), spowodowało, że dopiero dnia 17 lutego 2010 r. wpłynęło ono do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, co oznacza, że wpłynęło z upływem terminu, o jakim mowa w § 30 ust. 1.

Wniesienie zatem przez skarżącego odwołania z dwudniowym opóźnieniem przesądza w ocenie Sądu, że zaskarżone postanowienie, stwierdzające uchybienie terminu jest zgodne z prawem.

Odnosząc się zaś do stwierdzenia pełnomocnika skarżącego, zawartego w skardze, o zachowaniu przez P. B. terminu do wniesienia odwołania z powodu złożenia tego odwołania w dniu 15 lutego 2010 r., w Placówce Straży Granicznej w [...] i zarzucające Komendantowi Głównemu Straży Granicznej rażące naruszenie prawa poprzez wydanie postanowienia o złożeniu odwołania z naruszeniem terminu do jego wniesienia, to wskazać należy, że Sąd tego poglądu nie podziela. Zgodnie bowiem z unormowaniem § 42 powołanego rozporządzenia, tylko w sprawach nieuregulowanych rozporządzeniem stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Niewątpliwie przepis § 30 ust. 1 rozporządzenia wyraźnie wskazuje zarówno termin do wniesienia odwołania, organ właściwy do jego rozpatrzenia jak również organ, za pośrednictwem którego należy to odwołanie wnieść. W sytuacji zatem kompleksowego unormowania kwestii odwołań od orzeczeń dyscyplinarnych, przepis art. 65 ust. 2 kpa, nie ma w sprawie zastosowania.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.