Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 635/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka- Ostrowska Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska- Ilków Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz- Sass po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 30 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], którą po rozpatrzeniu odwołania M. C. (dalej: skarżący) utrzymało w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w W. działającego z upoważnienia Wójta Gminy W. z dnia [...] czerwca 2015r., nr [...] o przyznaniu zasiłku celowego w kwocie 50 zł w miesiącu czerwcu 2015r. z przeznaczeniem na zakup żywności.

W motywach rozstrzygnięcia podano, że organ I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2015r., nr [...] przyznał skarżącemu zasiłek celowy z przeznaczeniem na żywność w miesiącu czerwcu 2015r. w kwocie 50 zł. W uzasadnieniu wskazano, że spełnione zostały warunki do wnioskowanej pomocy.

Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie podając, że przyznana kwota jest zbyt niska na jego potrzeby.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że skarżący w dniu 2 czerwca 2015 r. złożył wniosek o przyznanie pomocy w formie: "zasiłku wieloletniego 2014-2020 Pomoc państwa w dożywianiu". Z akt sprawy wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, orzeczeniem z dnia [...] marca 2015r. został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności do 31 marca 2017r. Na łączny dochód skarżącego w maju 2015r. w kwocie 541,73 zł składał się zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł, zasiłek stały w kwocie 324,80 zł, dodatek mieszkaniowy w kwocie 52,84 zł oraz dodatek energetyczny w kwocie 11,36 zł.

Podstawę materialno-prawną stanowiła ustawa z dnia 12 marca 2004 r o pomocy społecznej (t.j. z 2015r. Dz.U. poz. 163 ze zm. dalej ustawa).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł.

Pojęcie dochodu zostało zdefiniowane w art 8 ust. 3 ustawy - za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o:

1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych;

2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;

3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

4. Do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się:

1) jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego;

2) zasiłku celowego;

3) pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty;

4) wartości świadczenia w naturze;

5) świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych;

5a) świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej, o których mowa w ustawie z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. poz. 693);

6) dochodu z powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha przeliczeniowego;

7) świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. poz. 195), oraz dodatku wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 332, ze zm.).

Jak wynika z akt sprawy administracyjnej łączna wysokość dochodu to 541,73 zł. Dochód ten jest bez wątpienia dochodem po myśli definicji zawartej w art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, a nie jest wymieniony w art. 8 ust. 4.

Łączny dochód skarżącego w maju 2015r.wyniósł 541,73 zł i jest on niższy niż kryterium dochodowe ustalone dla osoby samotnie gospodarującej- 542 zł.

Zgodnie z treścią art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy.

Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Organ odwoławczy uznał udzieloną pomocy w kwocie 50 zł za prawidłową, ponieważ skarżący, choć ma skromne dochody to są stałe, a opłaty ponoszone w związku z najmem mieszkania to kwota 54 zł miesięcznie.

Dalej Kolegium Odwoławcze wskazało, że organ udzielający pomocy musi miarkować potrzeby podopiecznych, gdyż dysponuje szczupłymi środkami finansowymi.

Organ odwoławczy stwierdził następnie, że postępowanie administracyjne przeprowadzono prawidłowo, a wydana decyzja ma oparcie w obowiązujących przepisach i posiada należyte uzasadnienie, stąd nie istnieją podstawy do jej uchylenia. Podał dalej, że z treści pism skarżącego wynika, że oczekiwał on pomocy na podstawie uchwały nr 221 Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014- 2020 (M.P. z dnia 17 grudnia 2013 r.)

Uchwała ta została wydana na podstawie art. 136 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 i 938) nie może stanowić materialnoprawnej podstawy ubiegania się o świadczenia z pomocy społecznej, gdyż ustanowiła jedynie wieloletni program wspierania finansowego gmin w realizacji zadania dożywiania dzieci i zapewnienia posiłku osobom tego pozbawionym finansowany ze środków budżetu państwa. Wieloletni program rządowy "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", jest programem wspierania finansowego gmin w zakresie realizacji zadań własnych o charakterze obowiązkowym określonych w art. 17 ust. 1 pkt 3 i pkt 14 ustawy.

Ponadto wskazano, że zgodnie z uchwałą nr 221 Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013 r. ze środków przekazanych w ramach Programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" gminy udzielają wsparcia osobom spełniającym warunki otrzymania pomocy określone w ustawie o pomocy społecznej oraz spełniającym kryterium dochodowe w wysokości 150% kryterium o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Pomoc w tym zakresie udzielana jest w szczególności dzieciom do czasu podjęcia nauki w szkole podstawowej, uczniom do czasu ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej oraz osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy o pomocy społecznej, w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym i niepełnosprawnym – w formie posiłku świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Wsparcie finansowe dla gmin z Programu udziela się na podstawie art. 115 ustawy o pomocy społecznej.

Dalej Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że słusznie organ I instancji uznał, iż skarżący spełnia kryterium dochodowe określone w art. 8 ustawy o pomocy społecznej, a tym samym mógł wystąpić o zasiłek celowy w oparciu o art. 39 ustawy. Organ I instancji nie musiał zatem sięgać po środki w ramach Programu. Podkreślił przy tym, że w ramach Programu finansowane mogą być tylko świadczenia wymienione w art. 36 ustawy o pomocy społecznej, nie jest to odrębna kategoria świadczeń pomocowych, mająca oparcie w cytowanej Uchwale nr 221 Rady Ministrów. Dla wnioskodawcy winno pozostawać bez znaczenia, że został mu w miejsce żądanego świadczenie w ramach programu Pomoc Państwa w zakresie dożywiania na lata 2014-2020 przyznany zasiłek celowy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił, że przyznana kwota jest niewystarczająca. Ponadto podał, że ubiegał się o udzielenie pomocy w zakresie programu Pomoc Państwa w zakresie dożywiania na lata 2014-2020, a nie o zasiłek celowy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy, sądy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], którą po rozpatrzeniu odwołania skarżącego utrzymało w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w W. o przyznaniu zasiłku celowego w kwocie 50 zł w miesiącu czerwcu 2015r. z przeznaczeniem na zakup żywność.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 163 ze zm.), dalej jako ustawa

Przepis art. 2 ust. 1 tej ustawy stanowi, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, pomoc społeczna służy wspieraniu osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwieniu im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być jednak odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy). W myśl art. 3 ust. 2 ustawy, zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Na zasadzie art. 7 ustawy, pomocy udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby, przemocy w rodzinie, potrzeby ochrony ofiar handlu ludźmi, macierzyństwa lub wielodzietności, bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, trudności w integracji cudzoziemców (...), trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, alkoholizmu lub narkomanii, zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej, klęski żywiołowej lub ekologicznej.

Z powołanych przepisów, określających ogólne zasady pomocy wynika, że przyznanie pomocy społecznej jest zależne od całokształtu sytuacji życiowej osoby bądź rodziny, a także od zakresu środków publicznych przeznaczanych na ten cel. Oznacza to, że przyznanie świadczenia z pomocy społecznej dla osoby znajdującej się w trudnej sytuacji życiowej, nawet jeśli jest ona związana z okolicznością mieszczącą się w katalogu określonym w art. 7 ustawy, nie jest prawem bezwarunkowym i nie wiąże się z przerzuceniem wszelkich kosztów utrzymania na organy pomocy społecznej, będące dysponentami środków publicznych, przeznaczonych na realizację zadań pomocy społecznej. Zaakcentowania ponadto wymaga, na co trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji, że omawiana pomoc przewidziana jest w ustawie o pomocy społecznej jako wsparcie o charakterze subsydiarnym (pomocniczym), co wynika jednoznacznie z treści art. 2 ust. 1 tej ustawy, w którym sformułowana została podstawowa zasada, zgodnie z którą każda osoba ma obowiązek pełnego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej. Dopiero gdy środki te są niewystarczające, zachodzi przesłanka udzielenia pomocy ze środków publicznych. Oparcie pomocy społecznej na zasadzie pomocniczości powoduje, że nawet w sytuacji, gdy istnieją podstawy do udzielenia pomocy osoba uprawniona musi liczyć się z tym, że organ może odmówić przyznania jej żądanego świadczenia, albo że zostanie ono przyznane w rodzaju innym od tej, jaką wnioskodawca określił we wniosku i którą uważa za odpowiednią.

Badając natomiast legalność kwestionowanej decyzji w zakresie wysokości przyznanego skarżącemu zasiłku celowego Sąd miał na uwadze, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania zasiłku celowego wydawane jest w ramach uznania administracyjnego, co pozwala organowi na wybór pomocy, którą uzna za najwłaściwszą w świetle celów określonych ustawą o pomocy społecznej, przy jednoczesnym uwzględnieniu możliwości finansowych Ośrodka. Działanie organu w sferze uznania administracyjnego powoduje również, że dokonywana przez Sąd kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów. Kontrola sądowa w takich przypadkach obejmuje proces wydania decyzji (spełnienie przez organ wymogów proceduralnych), ustalanie stanu faktycznego jako elementu tego procesu czy wszechstronność oceny faktów. Dotyczy ona zatem jedynie tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z kryteriami prawnymi, natomiast nie obejmuje tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (rozumienia celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach. Należy podkreślić, że celem pomocy społecznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, jest zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin oraz umożliwianie im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc społeczna powinna w miarę możliwości doprowadzić do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Z przepisu tego wynika ograniczenie zakresu działania organów pomocy społecznej, gdyż mają one jedynie pomagać w działaniu osób zmierzających do poprawy swej sytuacji życiowej, a nie gwarantować źródła utrzymania (art. 3 ust. 2 ustawy). Podkreślić też trzeba, że w myśl art. 3 ust. 4 ustawy potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej.

W myśl art. 36 pkt 1 lit. c ustawy świadczeniami z pomocy społecznej są m.in. świadczenia pieniężne w postaci zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego. O ile zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu to w przypadku osoby samotnie gospodarującej, a taką - co pozostaje poza sporem - skarżący, przyznanie powyższego świadczenia uwarunkowane jest zachowaniem kryterium dochodowego, określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, które w dniu orzekania przez organy obu instancji wynosiło 542 zł. Sądowa kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do oceny prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności polega ona na sprawdzeniu, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie wymogi te zostały spełnione. Organy poczyniły rzetelne ustalenia co do sytuacji bytowej skarżącego, które znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym w treści zawartego w aktach sprawy protokołu aktualizacji wywiadu środowiskowego i zostały prawidłowo ocenione w kontekście uzasadnienia wysokości przyznanej pomocy. Organ odwoławczy trafnie wskazał także, odwołując się do ugruntowanego w orzecznictwie stanowiska, na leżący po stronie organów pomocowych obowiązek gradacji potrzeb osób występujących o pomoc materialną czyli potrzeb osób spełniających kryterium przyznania zasiłku celowego.

Rozpatrzenie powyższych okoliczności sprawia, że nie sposób przypisać ustalonemu w tym kształcie świadczeniu cech dowolności, choć oczywistym jest, że kwota ta nie zaspokaja w całości potrzeb strony. Należy jednak raz jeszcze podkreślić, że w świetle przepisów ustawy pomoc społeczna ma charakter subsydiarny. Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego osoby i rodziny powinny przezwyciężać trudne sytuacje życiowe wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia. Dopiero niemożność samodzielnego ich pokonania stanowi przesłankę włączenia się instytucji państwa. Pomoc społeczna ma bowiem charakter uzupełniający. Z kolei zakres tej pomocy uzależniony jest od możliwości organu administracyjnego i osobistej aktywności zainteresowanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2008 r., I OSK 887/07, LEX nr 499747).

Odnosząc się dalej do zarzutów skargi, wskazać trzeba, że treści wniosku skarżącego wynika, że domagał się on pomocy na podstawie uchwały nr 221 Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020 (M.P. z dnia 17 grudnia 2013 r.).

Uchwała ta wydana na podstawie art. 136 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 i 938) nie może stanowić materialnoprawnej podstawy ubiegania się o świadczenia z pomocy społecznej, gdyż ukonstytuowała wyłącznie wieloletni program wspierania finansowego gmin w celu wykonania zadania dożywiania dzieci i zapewnienia posiłku osobom tego pozbawionym finansowany ze środków budżetu państwa. Wieloletni program rządowy "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", jest programem wspierania finansowego gmin w zakresie realizacji zadań własnych o charakterze obowiązkowym określonych w art. 17 ust. 1 pkt 3 i pkt 14 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

Ze środków przekazywanych w ramach Programu gminy udzielają wsparcia osobom spełniającym warunki otrzymania pomocy wskazane w ustawie o pomocy społecznej oraz spełniającym kryterium dochodowe w wysokości 150% kryterium, o którym mowa w art. 8 ww. ustawy. Ze środków przekazanych gminom z Programu udziela się wsparcia w szczególności:

1) dzieciom do czasu podjęcia nauki w szkole podstawowej,

2) uczniom do czasu ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej,

3) osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym - w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Wsparcie finansowe dla gmin z Programu udziela się na podstawie art. 115 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

Trafnie organy administracji oceniły, że skarżący spełnia kryterium dochodowe określone w art. 8 ustawy, a tym samym mógł ubiegać się o zasiłek celowy na podstawie art. 39 ustawy, stąd nie było konieczności zatem sięgania po środki w ramach powyższego Programu. Podkreślenia wymaga, to że w ramach Programu finansowane mogą być wyłącznie świadczenia wskazane w art. 36 ustawy o pomocy społecznej, jest to odrębna kategoria świadczeń pomocowych, mająca oparcie w cytowanej Uchwale nr 221 Rady Ministrów. Dla strony nie ma znaczenia, czy zasiłek celowy przyznany jest ze środków własnych gminy, czy uzyskanych w ramach Programu, zwłaszcza że udział w Programie nie jest obowiązkowy.

Kolegium słusznie uwzględniło również fakt, że skarżący posiada niewielkie, ale stałe dochody w wysokości 541,73zł. Także wzięto pod uwagę, że w kwietniu 2015 r. w związku z wyrównaniem zasiłku pielęgnacyjnego i zasiłku stałego skarżący uzyskał łącznie kwotę 1.564,60 zł. Organ pomocy społecznej zasadnie wówczas w związku z przekroczeniem w kwietniu kryterium dochodowego przyznał Panu M. C. specjalny zasiłek celowy w kwocie 50 zł -decyzją z dnia [...] maja 2015 r.

Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy w swym kształcie decyzja pierwszoinstancyjna nie przekraczają granic uznania administracyjnego. Rozstrzygnięcia ta zostały poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, w toku którego organy nie naruszyły zasad wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia także wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.