Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1315/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-08-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. z siedzibą w S. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

K. z siedzibą w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego.

W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem w sytuacji ustanowienia zarządcy komisarycznego, zgodnie z art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. w spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1450 ze zm. – dalej ustawa o skok) przyjmuje on na zasadach pełnej substytucji komisarycznej kompetencje wszystkich organów kasy (z wyjątkiem zmiany jej statutu), może więc – w szerokich granicach Statutu – dowolnie kształtować działalność kasy. Skarżąca podkreśliła, że zarządca komisaryczny nie jest reprezentantem członków K, lecz wykonuje jedyne kompetencje powierzone przez organ nadzoru, nie będąc właściwie ograniczony w podejmowaniu decyzji dotyczących przyszłości K. Kolejnym etapem ingerencji organu nadzoru (po ustanowieniu zarządcy komisarycznego) staje się przejęcie K. przez bank, a decyzja wydana w tym zakresie wywołuje ze swej istoty nieodwracalne skutki prawne (art. 74c ust. 9 ustawy o skok).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718

ze zm.; dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o czym stanowi art. 61 § 3 tej ustawy. Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona, dążąc

do wstrzymania wykonania decyzji, składając stosowny wniosek, jest zobowiązana uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego

(por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko

po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja Komisji Nadzoru Finansowego (dalej KNF), ustanawiająca zarządcę komisarycznego, na którego KNF nałożyła obowiązki informacyjno-organizacyjne w zakresie sporządzenia sprawozdania finansowego K. W literaturze przedmiotu podnosi się, że decyzja o ustanowieniu zarządcy komisarycznego nie ma wpływu na organizację i sposób działania kasy. Oznacza to, że kasa nadal prowadzi działalność na rzecz członków. Z kolei zasadniczym zadaniem zarządcy komisarycznego jest opracowanie, przy aktywnym udziale KNF, programu postępowania naprawczego, a następnie jego realizacja oraz bieżące informowanie KNF, Rady Nadzorczej Kasy lub Kasy Krajowej o kolejnych etapach jego wdrażania. Może on również realizować wszystkie zadania, którymi obciążyła go KNF (patrz Piotr Zakrzewski w: A. Herbert, S. Pawłowski, P. Zakrzewski Spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe. Komentarz Warszawa 2014 r. Wydawnictwo Prawnicze C.H. Beck str. 418-419).

Argumentacja wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji nakierowana została na uzasadnienie zarzutów stawianych samej decyzji, a co za tym idzie wskazanie negatywnych konsekwencji dla K., które mogą wystąpić w wyniku działania zarządcy komisarycznego, w tym sporządzenia przez niego sprawozdania finansowego, nie zaś na uzasadnienie wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., niezbędnych dla wstrzymania wykonania skarżonego aktu.

We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie można z góry zakładać, że ewentualne przyszłe przejęcie K. przez bank może stanowić uzasadnienie dla tego wniosku. Poczynione przez skarżącą założenie dotyczy hipotetycznych działań zarządcy komisarycznego niekorzystnych dla przyszłości Kasy zakończonych jej likwidacją. Tymczasem zarządca komisaryczny zgodnie z art. 73 ust. 3 ustawy o skok ustanawiany jest na czas nie dłuższy niż do końca realizacji programu postępowania naprawczego. Ponadto, przejęcie K. przez bank jest kolejnym etapem nadzoru nad kasami, wymagającym jednak wydania odrębnej decyzji, ta zaś jest wydawana w ściśle określonej sytuacji uregulowanej w art. 74c ust. 1-4 ustawy skok.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.