Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1574/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 190
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3 pkt 3,  art. 29
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. sprawy ze skargi C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 2009 r. nr (...) w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru instalacji nośnika reklamowego skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 3 grudnia 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 1574/09, po rozpoznaniu skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 2009r., nr (...) w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru instalacji nośnika reklamowego, uchylił zaskarżoną decyzję.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 maja 2011r., w sprawie o sygnaturze akt II OSK 839/10, opisany wyżej wyrok uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w sprawie. Wskazał, że Prezydent (...) decyzją z dnia (...) lutego 2008r., wniósł sprzeciw do zgłoszenia spółki C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zamiaru zainstalowania nośnika reklamowego na działce nr ew. (...) przy ul. (...) w W.

Wojewoda (...) decyzją nr (...) z dnia (...) sierpnia 2009r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta (...) z dnia (...) lutego 2008 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe zgłoszenie dotyczy budowy nośnika reklamowego o znacznej wysokości ok. 8 m, trwale związanego z gruntem, (fundament 2,40 x 3,60 x 0,40 m), a z opisu technicznego wynika, że prace budowlane będą polegały na wykonaniu nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu, nie zaś tylko jego instalacji czy remontu. To powoduje, iż nie ma zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego dotyczący instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach. Organ odwołał się też do stanowiska prezentowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny a odwołującego się do art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, wyjaśniającego pojęcie "instalowania" a także podkreślającego aktualny stan techniki, który pozwala na różnorodny sposób wykonania fundamentu przy czym najistotniejsze jest, aby konstrukcja z fundamentem była na tyle trwała, aby uniemożliwić jej przesunięcie czy zniszczenie przez siły przyrody.

Skargę na powyższą decyzję wniósł inwestor, C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., domagając się jej uchylenia wraz z decyzją poprzedzającą. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa budowlanego art. 29 ust. 2 pkt 6 a także art. 3 pkt 3 poprzez ich błędną wykładnię a także naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 138 § 1 pkt 1, art. 77 § 1 i 7 oraz art. 107 § 1 i 3 kpa.

W obszernym opracowaniu skarżący przeprowadził analizę pojęć budowli, trwałego związania z gruntem, urządzenia reklamowego, instalowania i budowy i zarzucił organowi nie odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania, a jedynie ogólnikowe stwierdzenie, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

W ocenie skarżącego organy obu instancji nie przeprowadziły w ogóle postępowania dowodowego i oparły się wyłącznie na dokumentach dołączonych do zgłoszenia bez przeprowadzania dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Organy założyły, że zakwalifikowanie nośnika reklamowego jako budowli automatycznie powoduje przejście reżimu budowlanego ze zgłoszenia na wymóg pozwolenia budowlanego.

Z punktu widzenia wskazanych przepisów obojętna jest okoliczność czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, zaś stanowisko przeciwne nie ma poparcia w obowiązujących przepisach. Zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy instalacji wszystkich urządzeń reklamowych. Co do przedmiotowego zgłoszenia skarżąca spółka zwróciła uwagę, iż jest to obiekt nietrwale związany z gruntem, który może być w każdej chwili rozmontowany i zmontowany w innym miejscu, zaś zgłoszenie dotyczyło właśnie instalacji urządzenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdziłł, że z analizy przedłożonego projektu wynika, że przedstawia on projektowane urządzenie jako mogące być ustawione na gruntach mineralnych zaliczanych do budowlanych, bądź też na gruntach nasypowych, ale z koniecznością ich mechanicznego zagęszczenia. W projekcie wskazane też jest, że ostateczną decyzję podejmie projektant wykonujący akceptację projektu powtarzalnego dla konkretnej lokalizacji.

Sąd podniósł, że kluczowym zagadnieniem jest to, czy zgłoszone roboty stanowią "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 207/03 poz. 2016), czy też stanowią "budowlę" w rozumieniu przepisów tej ustawy, objętą obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiane w licznych orzeczeniach, że jeżeli do budowli z art. 3 pkt 3 prawa budowlanego zalicza się wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, a budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami jest w myśl art. 3 ust. 1 b prawa budowlanego obiektem budowlanym, to w konsekwencji stwierdzić należy, iż urządzenie reklamowe wolno stojące, trwale związane z gruntem stanowi obiekt budowlany.

Ponadto Sąd wyjaśnił, że pojęcie instalowania bliskoznaczne pojęciu montowania (składanie, zespolenie części lub zespołów w dalszy wyrób) odnosi się do pewnego sposobu, rodzaju działania w wyniku którego powstaje nowy twór. Jeżeli więc w wyniku instalowania ma powstać nowe urządzenie reklamowe, to zakres prac będzie wynikał ze ściśle zindywidualizowanych sytuacji kreujących wielkość tego urządzenia jak i miejsca jego posadowienia (inne prace będą wykonywane przy realizacji urządzenia wolnostojącego o wadze kilku kilogramów a inne o wadze kilku ton, podobnie przy wysokości 1 m i wysokości kilkunastu metrów).

Wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa są wyznacznikami tego czy może to być obiekt wolnostojący trwale związany z gruntem, czy też nie trwale związany z gruntem czy też instalowany na innym obiekcie budowlanym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 października 2009 r., II OSK 1461/08).

Zważywszy, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego jest normą szczególną względem art. 28 ust. 1 prawa budowlanego, konieczne jest ustalenie czy planowane prace ujęte w zgłoszeniu nie mieszczą się w zakresie robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę.

Zdaniem Sądu analiza przedmiotowego projektu nie pozwala ustalić czy dotyczyć on będzie robót budowlanych związanych z budową, czy też instalowania, bowiem jest to projekt powtarzalny nie wskazujący na jakim gruncie będzie posadowione to konkretne urządzenie, ani nie określający dokładnie sposobu posadowienia nośnika w ściśle oznaczonym miejscu, a zatem zgłoszenie dokonane przez inwestora nie zostało ściśle zindywidualizowane (brak przystosowania projektu do konkretnej lokalizacji).

Sąd uznał, że organ oceniając powyższe zgłoszenie nie zażądał od strony wyjaśnień i ewentualnych dokumentów, które umożliwiłyby pełną ocenę, a tym samym nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego i nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, naruszając tym samym zapis art. 7 i 77 § 1 kpa w związku z art. 138 § 1 kpa co mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia i stanowi podstawę uchylenia decyzji organu odwoławczego w świetle art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 dalej zwanej "p.p.s.a.").

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wojewoda (...) zaskarżając tenże wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I. instancji, ewentualnie uchylenie w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono błędną wykładnię art. 3 pkt 1, 3, 6 i 7 oraz art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego polegającą na przyjęciu, że budowa wolnostojącej tablicy reklamowej może być realizowana poprzez instalację.

Ponadto zarzucono naruszenie - art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy bez oparcia się na całości akt sprawy, a wyłącznie na treści decyzji będących przedmiotem skargi; - art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie decyzji Wojewody (...) jako nie odpowiadającej przepisom postępowania administracyjnego; - art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego - art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie, w jaki sposób Wojewoda (...) naruszył przepisy postępowania administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku – uwzględniając ww. skargę kasacyjną stwierdził, że nie dopatrzył się żadnej z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto żadnej z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji. Tym samym dokonano kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Niezasadnie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji wskazał na konieczność wyjaśnienia na jakim gruncie będzie posadowione przedmiotowe urządzenie reklamowe, uznając, że od tego zależy, czy obiekt ma być budowany, czy też instalowany, ponieważ trzeba mieć na uwadze, że przepisy ustawy Prawo budowlane kwestie urządzeń reklamowych regulują w art. 3 pkt 3 i w art. 29 ust. 2 pkt 6. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle powyższych przepisów można wyróżnić dwa rodzaje urządzeń reklamowych. Do pierwszej należy zaliczyć wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawo budowlane "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie na budowę, bowiem ich budowa nie została wymieniona jako niewymagająca pozwolenia na budowę w art. 29 ust. 1 cytowanej ustawy. Do drugiej grupy należy zaliczyć tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których jest wymagane jedynie, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, dokonanie zgłoszeń właściwemu organowi.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd wyrażony w wyroku tego Sadu z dnia 3 września 2009r., sygn. akt II OSK 1931/08, zgodnie z którym użycie zwrotu "instalacja" w kontekście art. 29 ust. 2 pkt 6, 14 i 15 Prawa budowlanego wskazuje, iż odnosi się on do robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych. Kwalifikacja prawna tego z jakim rodzajem (typem) urządzeń reklamowych mamy do czynienia w danej sprawie, należy do organu architektoniczno – budowlanego, który jest właściwy do wydania pozwolenia na budowę, jak i do wniesienia sprzeciwu. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma więc wyłącznie zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Z faktu, że przedmiotowe urządzenie ma charakter rozbieralny i składa się z typowych elementów składowych montowanych ze sobą w jedną całość, nie wynika jeszcze, iż niniejszy obiekt jest urządzeniem reklamowym, do którego odnosi się art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z przepisów ustawy Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektów od metody, techniki i technologii jego wykonania, czy od tego, że w każdej chwili może być rozmontowany i przeniesiony w inne miejsce. Natomiast wyznacznikami tego, czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem są : wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji - orzekając jak w zaskarżonym wyroku - zamiast rozważenia czy prawidłowe są ustalenia organów orzekających w sprawie, że przedmiotowe urządzenie reklamowe ze względu na jego konstrukcję, wielkość i sposób połączenia z gruntem stanowi obiekt budowlany na realizację którego wymagane jest pozwolenie na budowę, zajął się kwestią uboczną tj. okolicznością rodzaju gruntu na którym obiekt ten ma być posadowiony, jako przesłanką wymagającą zindywidualizowania, której nie ustalenie czyni niemożliwą skuteczną kontrolę zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zarzucił Sądowi I instancji oparcie się na niewłaściwej interpretacji omówionych wyżej przepisów Prawa budowlanego, w konsekwencji niezasadne przyjęcie, że zaistniała podstawa uchylenia zaskarżonej decyzji celem ponownego rozpoznania sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zebrany materiał dowodowy był wystarczający do oceny w zakresie kwalifikacji prawnej obiektu budowlanego objętego zgłoszeniem.

Rozpoznając sprawę po ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 190, ustawy z dnia 30 sierpnia 2003r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kierując się wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartymi w opisanym wyżej wyroku – stwierdza, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja nie narusza przepisów prawa.

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane możemy wyróżnić dwa rodzaje urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należy zaliczyć, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, na które wymagane jest pozwolenie na budowę, bowiem ich budowa nie została wymieniona jako nie wymagająca pozwolenia na budowę w art. 29 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Do drugiej zaś grupy należy zaliczyć tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których jest wymagane jedynie, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi.

Przedmiotowa sprawa dotyczy wykonania urządzenia reklamowego na gruncie, dlatego też kluczowym zagadnieniem jest to, czy zgłoszone roboty stanowią "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, czy też stanowią "budowlę" w rozumieniu przepisów tejże ustawy, objętą obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi; iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z treści powyższej normy wynika, że ustawodawca wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych uzależnił tylko od "instalacji", natomiast faktycznie bez znaczenia dla tejże instalacji pozostaje miejsce, w jakim ma to nastąpić, a więc czy będzie to na budynku czy też na gruncie. Przenosząc te uwagi na grunt przedmiotowej sprawy i Prawa budowlanego należy stwierdzić, że w wyniku czynności instalowania ma powstać nowe urządzenie reklamowe, zakres jednak prac, jakie winny być wykonane przy realizacji tegoż urządzenia zawsze będzie wynikał z konkretnej ściśle zindywidualizowanej sytuacji, którą będzie z kolei kreowała wielkość tegoż urządzenia, jak i miejsce jego posadowienia. Inne będą bowiem prace wykonywane przy realizacji urządzenia wolnostojącego o wadze kilku kilogramów, a inne o wadze kilku ton, inne przy urządzeniu o wysokości jednego metra, a inne przy urządzeniu o wysokości kilkunastu metrów. To, że ustawodawca wprost w przepisach ustawy nie wprowadza takiej klasyfikacji urządzeń reklamowych, nie oznacza, że nie wynika to z przepisów ogólnych, jak np. art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego oraz z regulacji zawartych w przepisach o warunkach techniczno-budowlanych, czy też z elementarnych zasad projektowania obiektów budowlanych. Wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa są wyznacznikami tego, czy może to być obiekt wolnostojący trwale związany z gruntem, czy też wolnostojący nie trwale związany z gruntem, czy też instalowany na innym obiekcie budowlanym.

W myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (...) wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 pkt b ustawy Prawo budowlane obiektem budowlanym jest budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W konsekwencji stwierdzić trzeba, iż urządzenie reklamowe, wolno stojące, trwale związane z gruntem stanowi obiekt budowlany, o jakim mowa w art. 3 pkt 1 pkt b ustawy Prawo budowlane.

Dokonując kwalifikacji prawnej, czy dane urządzenie reklamowe wymaga pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, powinno brać się pod uwagę również przepis art. 5 ustawy Prawo budowlane w świetle, którego nie jest obojętna jego wielkość i cechy konstrukcyjne.

W związku z powyższym dla przyjęcia, czy dokonane zgłoszenie wyczerpuje dyspozycję art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane istotne znaczenie ma zakres prac poprzedzających wykonanie robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego poprzez ustalenie czy planowane prace nie mieszczą się w zakresie robót budowlanych dla realizacji, których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, bowiem przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego jest normą szczególną w stosunku do regulacji o charakterze ogólnym, jaką stanowi art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.

Powyższe stanowisko zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08.

Należy podzielić także pogląd, powołany przez Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie, a wyrażony w wyroku z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1331/08, zgodnie z którym kwalifikacja prawna tego z jakim rodzajem (typem) urządzeń reklamowych mamy do czynienia w danej sprawie, należy do organu architektoniczno – budowlanego, który jest właściwy do wydania pozwolenia na budowę, jak i do wniesienia sprzeciwu. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma więc wyłącznie zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że wielkość przedmiotowego nośnika reklamowego (powierzchnia reklamowa o wymiarach 3 x 6 m, wysokość - 8 m) jak i sposób osadzenia (stopa o wymiarach 2,40 x 3,60 m, wysokość 0,4 mw kształcie prostokątnej żelbetonowej płyty ze skosami, a więc fundament trwale związany z gruntem) świadczą o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Tym samym do tego typu budowli nie może mieć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Przedmiotowe urządzenie reklamowe niewątpliwie posiada trwałe związanie z gruntem, albowiem jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych np. wiatru. Nazwanie określonych czynności robotami budowlanymi nie oznacza, iż muszą być wykonywane tylko i wyłącznie przy wykorzystaniu materiałów budowlanych, albowiem mogą polegać także na składaniu, zespalaniu części zespołów w dalsze zespoły lub gotowy wyrób, zakładaniu instalacji, czy łączeniu oddzielnych części w jedną całość jak to ma mieć miejsce przy projektowanej tablicy reklamowej. Jak to wskazał Naczelny Sąd Administracyjny ustawa Prawo budowlane nie uzależnia kwalifikacji obiektów od metody, techniki i technologii jego wykonania, czy od tego, że w każdej chwili może być rozmontowany i przeniesiony w inne miejsce. Natomiast wyznacznikami tego, czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem są: wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa. Ponadto umieszczenie reklamy w konkretnym miejscu wiąże się z użyciem urządzeń budowlanych i stanowi roboty budowlane z uwagi na jej ciężar i wymiary.

Zdaniem Sądu, organy administracji, dokonały prawidłowej kwalifikacji prawnej tego z jakim rodzajem (typem) urządzeń reklamowych mamy do czynienia w niniejszej sprawie dokonały, uznając iż jest to budowla w postaci wolno stojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem i w konsekwencji zasadnie wniosły sprzeciw do zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na budowie urządzenia reklamowego. Z opisu technicznego konstrukcji wynika bowiem, iż posadowienie przedmiotowego obiektu wymagało przygotowania określonego nośnika (słupa posadowionego na podstawie fundamentowej żelbetonowej) i wiązało się z koniecznością zadziałania w określony sposób na istniejący w miejscu jego ustawienia grunt, aby zapewnić wystarczająco stabilną podstawę dla słupa z tablicą uniemożliwiającą łatwe przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru.

Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.