Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1556/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 2 pkt 16, art. 4  ust. 1, ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 195
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.
article: Art. 58 par. 1, par. 1a, art. 61  par. 1, art. 107  par. 1, par. 2
journal: Dz.U. 1964 nr 9 poz 59
law: Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy.
article: Art. 365 par. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 101
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Janusz Bociąga Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U.2016.195) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2016. 23) decyzją z dnia 24 sierpnia 2016 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 11 lipca 2016 r. nr [...] o odmowie przyznania M. I. – dalej skarżący, świadczenia wychowawczego na córkę M.I. urodzoną w dniu 25 kwietnia 2012 r.

Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny ustalony przez organy:

Wnioskiem z dnia 19 kwietnia 2016 r. skarżący zwrócił się o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na córkę M.I.

Wójt Gminy odmawiając skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia stwierdził , że rodzice dziecka są rozwiedzeni, a Sąd Okręgowy Wydział XI Cywilny – Rodzinny w wyroku z dnia 18 września 2014r., sygn.akt [...] powierzył prawo wykonywania władzy rodzicielskiej nad małoletnią córka obojgu rodzicom, ustalając jednocześnie, że miejscem zamieszkania dziecka będzie miejsce zamieszkania matki.

W związku z informacjami zawartymi we wniosku, że w skład rodziny skarżącego wchodzi córka, mając na uwadze orzeczenie sądu opiekuńczego ustalającego miejsce zamieszkania córki z matką, organ przeprowadził w miejscu zamieszkania skarżącego wywiad środowiskowy. Z ustaleń pracownika socjalnego wynikało, że w miejscu zamieszkania skarżącego córka ma swój pokój, łóżko, rzeczy osobiste oraz zabawki. Dziecko przebywa z ojcem w terminach wyznaczonych zgodnie z wyrokiem sądu rozwiązującego małżeństwo skarżącego oraz w terminach uzgodnionych z matką dziecka. Okoliczności te zostały potwierdzone przez matkę dziecka .

Organ I instancji wskazując na przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące miejsca zmieszania dziecka, jak również mając na uwadze treść wyroku sądu wydanego w sprawie rozwodowej skarżącego stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie nie jest możliwe uznanie, że rodzice małoletniej córki wykonują władzę naprzemiennie w rozumieniu przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. W ocenie organu, sama okoliczność wykonywania władzy rodzicielskiej przez oboje rodziców oraz możliwość przebywania dziecka u ojca przy jednoczesnym ustaleniu miejsca zamieszkania dziecka przy matce, nie wypełnia definicji władzy naprzemiennej.

Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją i stwierdził, że jeżeli rodzice sprawują zgodnie z planem wychowawczym orzeczonym przez sąd opiekę naprzemienną nad dzieckiem, wówczas świadczenie przysługuje im proporcjonalnie do czasu sprawowanej opieki. Skarżący oświadczył, że złożył wniosek do Sądu Rodzinnego Wydział Rodziny i Nieletnich "o doprecyzowanie wyroku w temacie opieki naprzemiennej nad małoletnią" córką.

Do odwołania skarżący dołączył wydruk internetowy dotyczący interpretacji przepisów ww. ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję podzieliło stanowisko organu I instancji przedstawione w uzasadnieniu tej decyzji.

Organ odwoławczy na wstępie streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz wskazał na przepisy znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie. Powołał treść art. 4 ww. ustawy, zgodnie z którym celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie wychowawcze przysługuje: matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka do dnia ukończenia przez dziecko 18 roku życia.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 pkt 16 ww. ustawy, do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców.

Organ odwoławczy podniósł, że małżeństwo skarżącego z matką dziecka zostało rozwiązane przez rozwód w dniu 19 września 2014 r. W wyroku rozwodowym Sąd stwierdził, że prawo wykonywania władzy rodzicielskiej nad dzieckiem powierza obojgu rodzicom, ustalając że miejscem zamieszkania małoletniej jest miejsce zamieszkania matki. Skarżący, zgodnie z tym wyrokiem, ma prawo do kontaktów z córką w każdy poniedziałek od godz. 9:00 do wtorku do godz. 19:00 oraz w pierwszą i trzecią sobotę miesiąca od godz. 10:00 do wtorku do godz. 19:00. Kosztami utrzymania i wychowania małoletniej sąd obciążył obydwoje rodziców i tytułem udziału w tych kosztach zasądził od skarżącego na rzecz córki kwotę po 400 zł miesięcznie płatną do rąk jej matki .

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego przyznanie skarżącemu świadczenia wychowawczego na córkę mogłoby mieć miejsce tylko w przypadku ustalenia, że rodzice dziecka sprawują nad nim opiekę naprzemienną. Ustalenie w tym zakresie, stosownie do art.2 pkt.16 ww. ustawy, możliwe jest na podstawie orzeczenia sądu w tym zakresie.

Z akt sprawy wynika, że skarżący nie dysponuje takim dokumentem.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że wyrok rozwodowy w sprawie skarżącego został wydany w stanie prawnym, w którym Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie przewidywał rozstrzygania przez sąd o opiece naprzemiennej nad dzieckiem. Ponadto żaden przepis nie definiuje opieki naprzemiennej. Natomiast zgodnie ze stanowiskiem doktryny, wykonywanie opieki równoważnej, naprzemiennej, polega na tym, iż w określonych, powtarzających się okresach czasu dziecko mieszka z jednym z rodziców.

W ocenie organu odwoławczego nawet zakładając, że wobec braku stosownych uregulowań dotyczących opieki naprzemiennej w dacie orzekania przez sąd o rozwiązaniu małżeństwa skarżącego przez rozwód, to z zawartego w wyroku sposobu ustalenia kontaktów ojca z dzieckiem nie wynika, iż rodzice sprawują nad córka opiekę naprzemienną. Jak wynika z oświadczenia skarżącego zawartego w odwołaniu od decyzji organu I instancji , skarżący złożył do sądu wniosek "o doprecyzowanie wyroku w zakresie sprawowania przez rodziców dziecka władzy naprzemiennej". Po uzyskaniu stosowanego orzeczenia o opiece naprzemiennej skarżący będzie mógł złożyć wniosek o nabycie prawa do świadczenia wychowawczego.

Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię.

W ocenie skarżącego, organ odwoławczy nie wziął pod uwagę wyników przeprowadzonego w niniejszej sprawie wywiadu środowiskowego oraz oświadczeń rodziców dziecka "o stanie faktycznym zamieszkiwania dziecka u Skarżącego". Ponadto skarżący wyjaśnił, że w okresie przebywania córki u niego, ponosi on koszty utrzymania dziecka, a także dokonuje niezbędnych zakupów ubrań, leków, itp.

Wskazując na powyższe okoliczności skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji organu II instancji poprzez przyznanie skarżącemu prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko córkę i jego wypłatę wraz z należnymi odsetkami oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego , nie zaś według kryterium słuszności .

Na podstawie art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że mimo rozważenia w toku dokonanych czynności przepisu art.134 § 1 ww. ustawy, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy o odmowie przyznania świadczenia wychowawczego na córkę skarżącego. Powodem odmowy przyznania wnioskowanego przez skarżącego świadczenia było przyjęcie, iż skarżący nie sprawuje opieki naprzemiennej nad swoją córką , której miejscem zamieszkania jest miejsce zamieszkania jej matki.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U.2016.195) ..

Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ww. ustawy, celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka.

W niniejszej sprawie kwestią sporną była możliwość zaliczenia córki do rodziny skarżącego w rozumieniu przepisów ww. ustawy .

W celu rozstrzygnięcia powyższego sporu należy wskazać, że w myśl art. 2 pkt 16 ww. ustawy, rodzina oznacza odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25 rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz.U.2016.162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców.

Definicja ustawowa " rodziny" w sposób istotny różni się od pojęcia " rodziny" rozumianego tradycyjnie. Oczywistym bowiem jest , że dziecko w tradycyjnym ujęciu "rodziny" zawsze należy do rodziny obojga rodziców. Tymczasem w ustawie o pomocy państwa w wychowaniu dzieci ustawodawca jako zasadę przyjął , że dziecko uznawane jest za członka tylko jednej rodziny, wyjątkowo zaś można zaliczyć dziecko jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. O tym, do której rodziny należy zaliczyć dziecko, decyduje, który z uprawnionych podmiotów wymienionych w art.4 ust.2 wspólnie zamieszkuje z dzieckiem, a w konsekwencji który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem.

Za powyższym stanowiskiem przemawia użyty w art.2 pkt.16 ustawy zwrot, że rodzinę stanowią osoby wspólnie zamieszkujące z dziećmi pozostającymi na ich utrzymaniu. Wspólne zamieszkiwanie - co do zasady – wiążę się z faktycznie sprawowaną opieką nad dzieckiem. Ustawodawca w art.22 ww. ustawy, w przypadku zbiegu prawa do świadczenia wychowawczego, przyznał prawo do tego świadczenia podmiotowi, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem.

Analiza przepisów ww. ustawy pozwala na przyjęcie stanowiska , zgodnie z którym – co do zasady - dziecko należy do rodziny rodzica, z którym wspólnie zamieszkuje i który sprawuje nad tym dzieckiem faktyczną opiekę.

Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, w której zgodnie z orzeczeniem sądu opiekuńczego, dziecko jest pod opieką naprzemienną rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu. Art.2 pkt.16 ww. ustawy, we wskazanym zakresie jest jasny i nie wymaga zabiegów interpretacyjnych. Opieka naprzemienna wynika z orzeczenia sądu .

Pojęcie "opieki naprzemiennej" wprowadzone zostało z dniem 1 kwietnia 2016r. wraz z wejściem w życie ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci. Natomiast z dniem 29 sierpnia 2015r. weszła w życie ustawa z dnia 25 czerwca 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2015.1062) wprowadzająca instytucję opieki naprzemiennej do polskiego porządku prawnego. Jednakże zarówno ustawa o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, jak i ww. ustawa z dnia 25 czerwca 2015r. nie zawierają definicji pojęcia "opieka naprzemienna". Należy jednak zauważyć, że ustawa z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2016.1822) posługuje się pojęciem "orzeczenie, w którym sąd określił, że dziecko będzie mieszkać z każdym z rodziców w powtarzających się okresach". Z kolei zgodnie z art. 107 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lutego 1964r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. 2015.2082) "jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom żyjącym w rozłączeniu, sąd opiekuńczy może ze względu na dobro dziecka określić sposób jej wykonywania i utrzymywania kontaktów z dzieckiem. Sąd pozostawia władzę rodzicielską obojgu rodzicom, jeżeli przedstawili zgodne z dobrem dziecka pisemne porozumienie o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem. Rodzeństwo powinno wychowywać się wspólnie, chyba że dobro dziecka wymaga innego rozstrzygnięcia. W braku porozumienia, o którym mowa w § 1, sąd, uwzględniając prawo dziecka do wychowania przez oboje rodziców, rozstrzyga o sposobie wspólnego wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem. Sąd może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka, jeżeli dobro dziecka za tym przemawia.

Podobne unormowanie zawarte jest w art. 58 § 1 i § 1a Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgodnie z którymi w wyroku orzekającym rozwód sąd rozstrzyga o władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków i kontaktach rodziców z dzieckiem oraz orzeka, w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka. Sąd uwzględnia pisemne porozumienie małżonków o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie, jeżeli jest ono zgodne z dobrem dziecka. Rodzeństwo powinno wychowywać się wspólnie, chyba że dobro dziecka wymaga innego rozstrzygnięcia. W braku powyższego porozumienia sąd, uwzględniając prawo dziecka do wychowania przez oboje rodziców, rozstrzyga o sposobie wspólnego wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie. Sąd może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka, jeżeli dobro dziecka za tym przemawia. Regulację tą stosuje się także przy orzekaniu separacji (art. 613 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego).

Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, iż w sytuacji braku orzeczenia o władzy naprzemiennej, o którym mowa w art. 2 pkt 16 ww. ustawy, opieka naprzemienna może wynikać także z pisemnego porozumienia, jeżeli z jego treści wynikać będzie, że rodzice rozwiedzeni, żyjący w separacji lub w rozłączeniu sprawują opiekę nad wspólnym dzieckiem na przemian w następujących po sobie okresach. Nieracjonalne jest bowiem przyjęcie, że opieka naprzemienna musi wynikać wyłącznie z wyroku sądu, skoro rodzice dziecka mogą sami ustalić taki sposób sprawowania opieki nad wspólnym dzieckiem. Odmienna wykładnia art.2 pkt.16 ww. ustawy prowadzi do wniosku, że premiowani byliby rodzice dziecka, którzy nie mogą się porozumieć między sobą co do sposobu wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem, a jednocześnie wykładnia taka jest niesprawiedliwą wobec rodziców, którzy są w stanie to uczynić bez ingerencji sądu.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, podmioty realizujące zadania w zakresie świadczenia wychowawczego nie są uprawnione do ustalania stanu faktycznego w zakresie istnienia bądź nie istnienia opieki naprzemiennej ,a to z wobec wyraźnego brzemienia art. 2 pkt 16 ww. ustawy, posługującego się pojęciem "orzeczenia". Ustalenie rzeczywistych intencji rodziców dziecka jest często trudne, stąd racjonalny ustawodawca przewidział dla spraw dotyczących ustalenia opieki nad dzieckiem szczególny tryb postępowania prowadzonego przez sądy rodzinne. Sprawowanie opieki nad dzieckiem należy do istotnych spraw dziecka i wymaga szczególnej ostrożności w rozstrzyganiu tych kwestii . Nie jest rolą organów pomocy społecznej wkraczanie w zakres materii zastrzeżonej dla innych organów i omijanie w ten sposób ustawowych regulacji dotyczących opieki nad dzieckiem.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że rodzice córki skarżącego są rozwiedzeni, a zgodnie z wyrokiem orzekającym o rozwiązaniu małżeństwa pomiędzy skarżącym a matką córki , władza rodzicielska została powierzona obojgu rodzicom przy czym, miejscem zamieszkania małoletniej będzie miejsce zamieszkania matki dziecka. Obowiązkiem utrzymania i wychowania małoletniej córki sąd obciążył oboje rodziców zasądzając od skarżącego tytułem alimentów stosowną kwotę płatną do rąk matki córki.

Ustalenie miejsca zamieszkania córki skarżącego w prawomocnym wyroku Sądu Okręgowego Wydział XI Cywilny – Rodzinny z dnia 18 września 2014r. , sygn.akt [...] jest wiążące dla organów administracyjnych, co wynika z art.365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964r (Dz.U.2014.101) – Kodeks postepowania cywilnego. Przepis ten stanowi , że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Podkreślić należy ,m że ani Kodeks postępowania cywilnego , ani ww. ustawa o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, nie wyłączają związania prawomocnym orzeczeniem organów państwowych, organów administracji publicznej, czy sądów. Istnienie zatem prawomocnego orzeczenia sądowego w przedmiocie ustalenia miejsca pobytu dziecka przy matce, w ocenie Sądu rozstrzygającego niniejszą sprawę , oznacza , że córka skarżącego należy do rodziny matki, a nie do rodziny jej ojca, przy czym pojęcie "rodziny" oznacza rodzinę w rozumieniu art.2 pkt.16 ww. ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci.

Ponadto należy zauważyć, że ustalenie przez Sąd miejsca pobytu dziecka przy matce oznacza, że dziecko w miejscu zamieszkania matki ma pobyt stały. W związku z tym każdorazowy pobyt dziecka w innym miejscu należy traktować jak pobyt tymczasowy, gdyż zgodnie z art.28 Kodeksu cywilnego można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania. Szczególnym przykładem pobytu tymczasowego jest przykładowo pobyt dziecka w internacie, pomimo iż dziecko przebywa tam w dzień i w nocy i nie musi na weekend wyjeżdżać do rodziców.

Jak wyżej podniesiono, nie jest rzeczą organów administracyjnych ustalanie charakteru pobytu dziecka u ojca w sytuacji, gdy istnieje prawomocny wyrok Sądu ustalający miejsce zamieszkania dziecka przy matce.

Sąd podzielił stanowisko organów orzekających, że z wyroku Sądu Okręgowego Wydział XI Cywilny – Rodzinny z dnia 18 września 2014r., sygn. akt [...] nie wynika naprzemienna opieka nad córką obojga rodziców rozwiedzionych.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że organy administracyjne zasadnie uznały, że córka nie jest członkiem rodziny skarżącego w rozumieniu ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci. Sam fakt wykonywania władzy rodzicielskiej poprzez wspólne spędzania czasu z córką nie jest tożsame ze sprawowaniem opieki naprzemiennej, która to okoliczność – jak wyżej podniesiono - musi wynikać – co do zasady - z "orzeczenia", o którym mowa w art.2 pkt.16 ustawy lub z pisemnego porozumienia rodziców dziecka, o którym wyżej była mowa.

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić , że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016.718), orzekł jak w sentencji.