Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 558/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 221 w zw. z  art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy W. na decyzję Wojewody D. z dnia 14 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 15 września 2009 r. Gmina W. reprezentowana przez radcę prawnego M. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...] 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości. Pełnomocnik wymagany w sprawie wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł, ustalony w oparciu o § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 21, poz. 2193 ze zm.) opłacił w formie znaczków opłaty sądowej (k. 12 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie z uwagi na nieprawidłowe uiszczenie wpisu.

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny sygn. akt I OZ 21/10 oddalił zażalenie strony skarżącej na postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 16 maja 2009 r. odmawiające przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. powoływanej dalej jako ,,p.p.s.a.") - od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl § 2 przywołanego przepisu, pismami o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.

Zgodnie z przyjętymi zasadami proceduralnymi nieuiszczenie wpisu traktowane jest jako szczególny rodzaj braku formalnego skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania skarżącego do jego usunięcia przez zapłatę wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przedstawiona zasada doznaje jednak częściowego ograniczenia w przypadku, gdy pismo wnoszone jest przez profesjonalnego pełnomocnika. W myśl art. 221 przywołanej wyżej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wpis stały pobiera się zaś we wszystkich sprawach w których przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne (art. 231 powoływanego aktu).

Wyjaśniać również należy, że do dnia 17 marca 2006 r. obowiązywała zasada, zgodnie z którą, w przypadku skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczano na wezwanie (..) po przekazaniu skargi sądowi (§ 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniach sądowych - Dz.U. Nr 221, poz. 2193). Od dnia 17 marca 2006 r. w związku z ogłoszeniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. , SK 11/05 (Dz.U. Nr 45, poz. 322) sytuacja uległa jednak istotnej zmianie. Trybunał Konstytucyjny orzekł bowiem, że przepis § 5 ust. 2 przywołanego rozporządzenia jest niezgodny z art. 2 Konstytucji oraz z art. 221 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji z dniem ogłoszenia tego orzeczenia, a więc z dniem 17 marca 2006 r., stracił moc wiążącą § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. i z tą datą obowiązek uiszczania należnej opłaty stałej, bez wezwania, dotyczy również skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego do sądu pierwszej instancji.

Rozpoznawana obecnie skarga sporządzona i podpisana została przez profesjonalnego pełnomocnika. Przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne a zatem podlega ona opłacie stałej. Po myśli § 2 ust. 3 pkt 5 przywołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. skarga podlegała wpisowi stałemu w wysokości 200 zł. Skarga nie została jednak w należyty sposób opłacona, ponieważ nie uiszczono opłaty sądowej zgodnie z dyspozycją art. 219 § 2 p.p.s.a, według którego opłatę uiszcza się gotówką lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Przepis ten nie przewiduje natomiast uiszczenia opłaty sądowej poprzez naklejenie znaków opłaty sądowej na piśmie. Powyższe oznacza, że wymagana opłata nie została skutecznie wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika, bez wezwania sądu, w terminie jaki dopuszczalny jest dla złożenia danego pisma. W konsekwencji należało przyjąć, że zawodowy pełnomocnik nie opłacił skargi w sposób należyty (podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w postanowieniach z dnia 8 stycznia 2008 r., II OZ 1363/07; z dnia 9 stycznia 2008 r. I OSK 1859/07; z dnia 14 lutego 2008 r. II FSK 1954/07).

Wobec przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych, a także odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia wpis Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje przedstawiony wyżej przepis art. 221 p.p.s.a. Przepis ten, z jednej strony, zwalnia przewodniczącego od obowiązku wzywania do uiszczenia opłaty sądowej, z drugiej strony, obliguje profesjonalnego pełnomocnika do uiszczenia należnej opłaty w sposób odpowiadający obowiązującym przepisom.

W rezultacie uwzględniając, że przedmiotowa skarga nie została należycie opłacona w terminie właściwym do wniesienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny stosując przepis art. 221 w związku z art. 220 § 3 powołanej wcześniej ustawy, postanowił o jej odrzuceniu.