Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 286/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-06-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. i K. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. M. i K. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2005 p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący złożyli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2005, wnosząc m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając ów wniosek podnieśli, że K. M. prowadzi przedsiębiorstwo transportu samochodowego. Wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi, zdaniem wnioskodawców do zajęcia rachunku bankowego podatników oraz środków transportu. W konsekwencji wykonanie zaskarżonej decyzji oznaczałoby likwidację działalności gospodarczej.

Wnioskodawcy podnieśli również że podatnik jest jedynym żywicielem rodziny, zaś jego żona nie pracuje. Wskazali także na kryzys panujący obecnie w branży transportowej.

Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do § 3 zdanie pierwsze powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Treść przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje z mocy prawa wykonalności zaskarżonego aktu. Oznacza to, iż organ podatkowy może domagać się od podatnika wykonania decyzji – zapłaty należności podatkowej, zaś w razie odmowy jej dobrowolnego wykonania, wszcząć postępowanie egzekucyjne. Podatnik może się bronić przed wykonaniem decyzji zaskarżonej, wnosząc o wstrzymanie jej wykonania. Adresatem tego wniosku może być zarówno organ podatkowy jak i sąd.

Po przekazaniu sądowi akt sprawy, sąd może, na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie decyzji, wydając w tym przedmiocie postanowienie, jeśli wystąpi co najmniej jedna z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie żądania zależy przede wszystkim od rzeczowego uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia24 czerwca 2008 r. sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877).

W ocenie Sądu zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nie został należycie uzasadniony. Przedstawione przez wnioskodawców okoliczności faktyczne, tj. obawa, że wykonanie decyzji będzie oznaczać zajęcie rachunku bankowego i środków transportu, nie wyczerpują zdaniem Sądu przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.

Po pierwsze z wniosku wynika, że podatnik przewiduje, że organ podatkowy może podjąć działania zmierzające do wyegzekwowania należności z rachunku bankowego lub z ruchomości w postaci samochodów. Przewidywania podatnika, co do możliwości zastosowania powyższych środków egzekucyjnych, nawet jeśli są prawdopodobne, nie są równoznaczne z niebezpieczeństwem wyrządzenia szkody znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków.

Należy również zwrócić uwagę, że zajęcie rachunku bankowego nie wiąże się, co do zasady z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, bowiem w przypadku uwzględnienia skargi, podatnik może oczekiwać zwrotu wyegzekwowanych należności podatkowych od organu egzekucyjnego. Wprawdzie nie można wykluczyć, że w konkretnych sytuacjach na skutek egzekucji z rachunku bankowego wystąpią okoliczności, które będą groziły powstaniem szkody znacznych rozmiarów lub innych skutków, które trudno odwrócić, jednak takich okoliczności we wniosku nie wskazano.

W ocenie Sądu również potencjalne zajęcie środków transportu nie jest równoznaczne ze spełnieniem przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Stosownie do art. 1a pkt 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) pod pojęciem zajęcia egzekucyjnego rozumie się czynność organu egzekucyjnego, w wyniku której organ egzekucyjny nabywa prawo rozporządzania składnikiem majątkowym zobowiązanego w zakresie niezbędnym do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z art. 98 § 1 i § 4 w/w ustawy wynika, że zajęcie ruchomości następuje przez wpisanie jej do protokołu zajęcia i podpisanie protokołu przez poborcę skarbowego. Protokół podpisują także zobowiązany lub świadkowie. W przypadku zajęcia środka transportu podlegającego rejestracji na podstawie odrębnych przepisów, organ egzekucyjny niezwłocznie zawiadamia właściwy organ prowadzący rejestrację o dokonanym zajęciu.

Z powyższego wynika, że samo zajęcie środków transportu nie oznacza stanu niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zwrócić należy uwagę, że co do zasady zajętą nieruchomość pozostawia się w miejscu zajęcia pod dozorem zobowiązanego (art. 100 § 1 w/w ustawy), zaś zobowiązanemu służy prawo zwykłego używania zajętej ruchomości, pozostawionej pod ich dozorem (art. 101 §1 w/w ustawy).

Konkludując Sąd uznał, że strona skarżąca nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji wiązało się z realnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub mogło spowodować trudne do odwrócenia skutki.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

P.Z-C.