Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 75/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi P. L. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W wyniku pisma H. D. w sprawie legalności budowy budynku mieszkalnego i garażu zlokalizowanych na działce nr 1 w miejscowości K., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. zawiadomił o zamiarze przeprowadzenia dowodu z oględzin i o planowanej kontroli. Z przeprowadzonych w dniu [...] r. oględzin sporządzony został protokół, w którym stwierdzono, że na działce nr 1 znajduje się budynek garażowy o konstrukcji szkieletowej drewnianej, kryty blachodachówką, a przy budynku znajdują się zadaszone wiaty oparte na drewnianych słupach. Właściciel posesji nie posiadał dokumentacji związanej z budową

W tak ustalonym stanie faktycznym postanowieniem nr [...] z dnia [...] r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. wstrzymał M. i W. M. roboty budowlane przy budynku garażu zlokalizowanego na działce nr 1 przy ulicy [...] w K. i nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia wymienionych dokumentów w terminie do dnia 31 stycznia 2018 r. Następnie decyzją z dnia [...] r., działając na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nakazał im dokonać rozbiórki samowolnie wybudowanego garażu. W wyniku rozpatrzenia złożonego odwołania Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że w ponownym postępowaniu organ winien ponownie wdrożyć tryb legalizacyjny wobec spornego garażu, uwzględniając jednak inwestora tych robót jako stronę postępowania.

W tym stanie organ przeprowadził ponowne postępowanie, przesłuchał zgłoszonych świadków, a następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] r., przywołując w podstawie prawnej art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 48 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) wstrzymał P. L. roboty budowlane przy budynku garażu o wymiarach w rzucie 8,65m x 6,95m, zlokalizowanego na działce nr 1 przy ulicy [...] w K. i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia wymienionych dokumentów, w tym zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności robót z ustaleniami obwiązującego planu miejscowego, oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz 4 egzemplarzy projektu budowlanego, w terminie do dnia 31 grudnia 2018 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż inwestorem przedmiotowego budynku jest P. L., który rozebrał dawny budynek stodoły i w roku 2000 ponownie ustawił na działce obecny budynek konstrukcji szkieletowej, pokryty blachodachówką. Odwołując się do treści art. 52 Prawa budowlanego organ wskazał na kolejność podmiotów zobowiązanych do wykonania obowiązków związanych z naprawą skutków samowoli budowlanej.

Wyjaśnił, że zebrany materiał ustalił osobę inwestora oraz czas zrealizowanych robót przy garażu na lata 2002 - 2003, czyli pod rządami nowego prawa budowlanego. Z uwagi na parametry oraz funkcję organ uznał, że obiekt nie może być zakwalifikowany do przypadków objętych dyspozycją art. 29 Prawa budowlanego. Brak dopełnienia obowiązków wynikających z tego przepisu przez inwestora skutkuje zastosowaniem w sprawie art. 48 Prawa budowlanego. W świetle powyższych przepisów inwestor na budowę przedmiotowego garażu winien był uzyskać pozwolenie na budowę. Prowadzenie budowy przedmiotowego garażu bez wymaganego pozwolenia na budowę skutkuje natomiast nakazem rozbiórki zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Zasada ta nie ma charakteru bezwzględnego w sytuacji, gdy istnieje możliwość zalegalizowania samowoli budowlanej. Stosowanie do art. 48 ust. 2 cytowanej ustawy właściwy organ stwierdzając możliwość zalegalizowania obiektu będącego w budowie albo już wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zobligowany wydać postanowienie, w którym wstrzymuje prowadzone roboty i nakłada obowiązek przedstawienia w określonym terminie niezbędnych do załatwienia sprawy dokumentów. Przedstawienie przez inwestora tych dokumentów traktowane jest jako wniosek o zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

Wobec powyższego wydanym, na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, postanowieniem organ stworzył inwestorowi możliwość legalizacji niniejszego obiektu.

Pismem z dnia 8 października 2018 r. zobowiązany inwestor złożył zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 52 Prawa budowlanego poprzez brak należytego wyjaśnienia sprawy i wyciągnięcie należytych wniosków z zebranego materiału dowodowego. Podniósł, iż nie był inwestorem restauracji przedmiotowego garażu, gdyż tylko pomagała dziadkowi, jako małoletni nastolatek. Dodał, że skoro dziadek był inwestorem, to taki nakaz winien być nałożony właśnie na niego. Wskazał też na pogarszające się stosunki z siostrą i wynikające stąd trudności w użytkowaniu garażu.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy w całości rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stwierdził, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten reguluje tryb postępowania wobec samowolnej realizacji obiektów budowlanych, na wzniesienie których wymagane jest pozwolenie na budowę. Daje on podstawę do wdrożenia postępowania legalizacyjnego, jeżeli występują przesłanki legalizacyjne. W przypadku ich braku orzekana jest rozbiórka obiektu budowlanego.

W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji uznał, że realizacja spornego garażu wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podzielił ten pogląd, wskazując, że realizacja tego obiektu o takim przeznaczeniu i takich gabarytach nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, co stanowi i przesądza o samowolnej realizacji tego obiektu. W pierwszej kolejności winno być wdrożone postępowanie mające na celu legalizację samowoli budowlanej. Aby takie postępowanie mogło zostać wdrożone muszą zostać spełnione przesłanki określone w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, tj. obiekt musi być zgodny z obowiązującymi dla miejsca lokalizacji przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ponadto nie może naruszać przepisów, w tym przepisów techniczno- budowlanych w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem.

Z akt sprawy wynika, że przesłanki do wdrożenia trybu legalizacyjnego zostały spełnione, w związku z czym organ powiatowy wydał stosowne postanowienie mające na celu doprowadzenie do legalizacji przedmiotowego garażu. Skierowanie tego postanowienia do obecnie żalącego się wynikało z treści art. 52 ustawy Prawo budowlane. Wbrew stanowisku wyrażonemu w zażaleniu można wywieść, iż to obecnie żalący się jest inwestorem robót związanych z realizację spornego garażu. Twierdzenie, że tylko pomagał przy realizacji garażu stoją w sprzeczności ze stanowiskiem zaprezentowanym w piśmie z dnia 14 marca 2018 r., gdzie wskazał, że państwo M. wyrazili zgodę na wzniesienie na terenie ich działki spornego garażu. W ocenie organu wskazane w tym piśmie okoliczności i sposób ich opisania są jednoznaczne i m.in. przyczyniły się do uchylenia poprzedniego rozstrzygnięci organu powiatowego.

Organ podkreślił, że legalizacja obiektu budowlanego jest wyłącznie uprawnieniem, a nie obowiązkiem inwestora, jak i właścicieli nieruchomości, na której obiekt posadowiono. Jeżeli osoba nie zamierza obiektu legalizować, nie musi przedkładać dokumentacji, której przedłożenie nakazano zaskarżonym postanowieniem. Musi jednak liczyć się w takiej sytuacji z wydaniem nakazu rozbiórki obiektu.

Pozostałe okoliczności podniesione w zażaleniu, zwłaszcza stosunki rodzinne pomiędzy skarżącym a jego siostrą, ewentualne utrudnienia w korzystaniu z garażu nie mają znaczenia dla oceny jego legalności.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł P. L. (skarżący). Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił, identycznie jak w odwołaniu rozstrzygnięciu pierwszej instancji, naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 52 Prawa budowlanego poprzez brak należytego wyjaśnienia sprawy i wyciągnięcia należytych wniosków z zebranego materiału dowodowego. W uzasadnieniu powtórzył argumentację z odwołania podkreślając, iż nie był inwestorem restauracji przedmiotowego garażu, a jedynie pomagał swojemu dziadkowi. Stwierdzenie to nie pozostaje w sprzeczności z oświadczeniem z dnia 14 marca 2018 r. Samo wzniesienie garażu miało miejsce kiedy był nastolatkiem, a przedmiotowa nieruchomość była własnością jego babci, a sam garaż wznosił jego dziadek. Wyjaśnił, że nie uznaje się za inwestora samej budowy, a jedynie inwestora jego restauracji - remontu. Skoro dziadek był inwestorem, to taki nakaz powinien być nałożony na niego, gdyż tylko pomagał działkowi i tak należy rozumieć jego oświadczenie.

Dodał, że z uwagi na pogarszające się stosunki z siostrą złożył do Sądu Rejonowego w C. o ustanowienie służebności drogi koniecznej przez działkę osoby, która zainicjowała niniejsze postępowanie. Wyjaśnił, że osoba ta korzystała z przejazdu przez jego działkę, ale na podstawie udzielonych zgód i pozwoleń wykonał legalnie szambo i garaż, a następnie ogrodzenie, w związku z czym "donosiciel" utracił możliwość przejazdu do drogi publicznej w dotychczasowy sposób i także wystąpił do Sądu o ustanowienie służebności drogi koniecznej. Zdaniem skarżącego można się spodziewać, że Sąd przyjmie wytyczenie drogi koniecznej dla sąsiada po działce siostry, co znacząco pogorszy relacje z siostrą. Stąd obawa, że zostanie całkowicie pozbawiony dostępu do przedmiotowego garażu. Podkreślił, iż ostatecznie uważa, że nie może być zobowiązanym w przedmiotowym postępowaniu, gdyż nie jest właścicielem działki, na której położony jest garaż i nie ma żadnego trwałego tytułu do korzystania z działki siostry, a jedynie luźną umowę grzecznościową.

Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 tej ustawy tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego.

Przedmiotem skargi jest postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. K. z dnia [...] r. dotyczące wstrzymania robót budowlanych prowadzonych przy budowie budynku garażu na działce nr 1 przy ulicy [...] w miejscowości K. oraz nałożenia na skarżącego obowiązków w zakresie przedłożenia wymaganych dokumentów, tj.: zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności realizowanych robót z ustaleniami obwiązującego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz 4 egzemplarzy projektu budowlanego, w terminie do dnia 31 grudnia 2018 r.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202).

Należy w tym miejscu przypomnieć, że zgodnie z art. 48 ust. 1 wymienionej ustawy, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Natomiast na mocy art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych, a nadto w postanowieniu tym ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie, oznaczonych dokumentów m.in.:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 czyli m.in. oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane czy projektów budowlanych wraz z niezbędną dokumentacją.

W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, organ stosując się do przepis ust. 1 orzeka o rozbiórce obiektu (ust. 4). Z kolei przedłożenie w wyznaczonym terminie wymaganych dokumentów traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych (ust. 5).

Tak więc celem kontrolowanego postępowania zakończonego kwestionowanym postanowieniem jest likwidacja samowoli budowlanej czyli doprowadzenie nielegalnie wybudowanego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, w tym dostosowanie obiektu do przepisów z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz norm techniczno-budowlanych.

Postępowanie legalizacyjne może dotyczyć zarówno obiektu budowlanego będącego w budowie, jak i wybudowanego. Organ nadzoru budowlanego nie ma bowiem możliwości odstąpienia od trybu legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, jeżeli zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Natomiast to w jaki sposób zakończy się postępowanie legalizacyjne zależy już wyłącznie od inwestora. Przypomnieć bowiem należy, że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem inwestora, ale uprawnieniem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2005 r., OSK 1602/04). Natomiast w razie ustalenia, że obiekt budowlany został wykonany bez wymaganego pozwolenia na budowę i wdrożenia procedury z art. 48 ustawy Prawo budowlane, a następnie niewywiązania się przez inwestora z obowiązku przedłożenia żądanych dokumentów, ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru w zakresie treści rozstrzygnięcia, obligując go do orzeczenia nakazu rozbiórki.

W niniejszej sprawie, wobec stwierdzenia w wyniku oględzin przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. w dniu [...] r., iż na działce nr 2 znajduje się budynek garażowy o ustalonych wymiarach 8,65m x 6,95m o konstrukcji szkieletowej drewnianej, pokryty blachodachówką wraz z wiatami a właściciele działki nie posiadali dokumentacji związanej z budowę tego garażu, organ postanowieniem nr [...] wstrzymał roboty budowlane przy budynku tego garażu i zobowiązał właścicieli działki do przedłożenia wymaganej dokumentacji. Wobec nie dopełnienia obowiązków wskazanych w tym postanowieniu, decyzją z dnia [...] r. organ powiatowy nakazał rozbiórkę przedmiotowego garażu. Jednak w wyniku odwołania zobowiązanych – M. i W. M., którzy podnieśli, iż nie byli inwestorami budowy przedmiotowego garażu, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylając wymienioną decyzję zobowiązał organ powiatowy do ponownego wdrożenia trybu legalizacyjnego wobec spornego garażu, z tym, że w pierwszej kolejności organ winien ustalić inwestora przedmiotowego obiektu. Wobec jednoznacznego w swej treści oświadczenia skarżącego z dnia 14 marca 2018 r. w którym skarżący stwierdził "Kilka lat temu siostra wraz z mężem wyrazili zgodę na budowę przeze mnie garażu na terenie ich działki nr 1. Po czym wzniosłem ten garaż i od tego czasu wyłącznie go użytkuję" organ powiatowy w ponownym postępowaniu skierował postanowienie wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego właśnie do skarżącego.

Zasadniczym argumentem tak zażalenia skarżącego na postanowienie organu pierwszej instancji, jak i skargi na postanowienie organu drugiej instancji, jest jego twierdzenie, iż nie jest inwestorem budowy przedmiotowego obiektu. Jednak w świetle zgormadzonego materiału dowodowego, twierdzenie skarżącego nie znajduje potwierdzenia. Z treści jego oświadczenia z dnia 14 marca 2018 r. jednoznacznie wynika, iż to właśnie skarżący jest inwestorem spornego garażu. Nie można bowiem odmiennie zrozumieć słów skarżącego, który w oświadczeniu tym stwierdza, "...wzniosłem ten garaż i od tego czasu wyłącznie go użytkuję". Potwierdza to też przesłuchanie skarżącego jako strony postępowania w dniu [...] r., gdzie przyznaje, że po rozebraniu starej stodoły w 1995 r., budynek garażu ponownie ustawiony został "przeze mnie i działka ok. 2000 r. i obecnie jest użytkowany przeze mnie". Jednocześnie skarżący przyznaje dalej, że nie jest właścicielem działki, na której garaż ten jest posadowiony. Nie zmienia to jednak ustalenia, że pomimo braku własności wymienionej powyżej działki, skarżący pozostaje inwestorem przedmiotowego garażu i prawidłowo wobec powyższego organy nadzoru budowlanego skierowały do niego postanowienie mające doprowadzić do jego legalizacji, oczywiście po wypełnieniu wskazanych w nim obowiązków.

Zasadnie przy tym, uznając, że realizacja spornego garażu wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, zastosował właściwy tryb legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej.

Podkreślenia wymaga fakt, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. umożliwił skarżącemu doprowadzenie przedmiotowej budowy, do stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie kwestionowanego postanowienia z dnia [...] r. na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Dodać przy tym należy, że legalizacja spornego garażu jest uprawnieniem skarżącego a nie jego obowiązkiem. Jednak wykonanie nałożonych obowiązków jest obligatoryjnym elementem procesu legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu. Bez przedstawienia żądanej dokumentacji organ nie może bowiem wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót, a treść przepisu art. 48 ust. 4 ustawy jest jednoznaczna i nie może budzić wątpliwości. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych przez organ obowiązków, właściwy organ obowiązany jest wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Wbrew zarzutom skargi zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa procesowego i prawa materialnego.

Sąd nie dopatrzył się także zarzucanego w skardze naruszenia art. 7, art. 77, czy art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, uznając, że ustalenia organów poczynione zostały na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego i zebranego w sposób wyczerpujący, czyli przy podjęciu wszelkich niezbędnych kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego dla wydania przedmiotowego postanowienia, które opatrzone zostało przekonującym uzasadnieniem.

Pozostała argumentacja skarżącego, zwłaszcza dotyczącego toczących się postępowań przed sądem powszechnym nie mogła odnieść skutku w niniejszym postępowaniu.

Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postpowaniu przed sądami administracyjnymi .

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.