Postanowienie NSA, sygn. akt I OPP 52/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
Treść wyniku: Odrzucono skargę na przewlekłość postępowania
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 179 poz 1843
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki
article: art. 178, art. 180 w zw. z art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie NSA Jan Kacprzak (spr.) Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi P. B. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, sygn. akt VII SO/Wa 39/09 w sprawie z wniosku P. B. w przedmiocie wymierzenia Ministrowi Sprawiedliwości grzywny za nieprzekazanie akt wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę postanawia: odrzucić skargę na przewlekłość postępowania. NSA/post.1 – postanowienie "ogólne"


UZASADNIENIE

W dniu 4 października 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) P. B. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SO/Wa 39/09, z jego wniosku o wymierzenie organowi - Ministrowi Sprawiedliwości grzywny za nieprzekazanie akt wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę. Skarżący podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przez nieterminowe i nieprawidłowo podejmowane czynności naruszył jego prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Skarżący zażądał, aby Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził przewlekłość postępowania w sprawie i zalecił Sądowi I instancji podjęcie w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności. Ponadto skarżący zwrócił się o przyznanie od Skarbu Państwa na jego rzecz odpowiedniej sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł jako zadośćuczynienie za szkodę jaką poniósł w wyniku przewlekłego działania sądu.

Z akt sprawy wynika, że wniosek P. B. o wymierzenie organowi tj. Ministrowi Sprawiedliwości grzywny za nieprzekazanie akt wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 28 września 2009 r. Zarządzeniem z dnia 6 października 2009 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł. Zostało ono doręczone skarżącemu w dniu 14 października 2009 r. Skarżący w dniu 21 października 2009 r. złożył zażalenie na powyższe zarządzenie i jednocześnie wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Przy piśmie z dnia 10 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesłał skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy celem jego wypełnienia i nadesłania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 listopada 2009 r. sygn. akt VII SO/Wa 39/09 oddalił wniosek P. B. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 55 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Odpis tego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 10 grudnia 2009 r. W dniu 30 listopada 2009 r. wpłynął do WSA w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy sporządzony na urzędowym formularzu. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 14 stycznia 2010 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Odpis tego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 31 stycznia 2010 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie w dniu 25 lutego 2010 r. wyznaczyła adw. M. M. pełnomocnikiem z urzędu dla P. B., informując o tym sąd i skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 9 marca 2010 r. skierowanym do wyznaczonego adwokata, doręczonym mu w dniu 15 marca 2010 r., poinformował go, że w dniu 26 listopada 2009 r. wydane zostało postanowienie o oddaleniu wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 P.p.s.a. oraz, że jest ono prawomocne od dnia 18 grudnia 2009 r. W piśmie z dnia 14 czerwca 2010 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 28 czerwca 2010 r. P. B. zwrócił się o zapoznanie się z aktami sprawy w areszcie śledczym w obecności funkcjonariusza Służby Więziennej. W odpowiedzi na to pismo WSA w Warszawie poinformował skarżącego pismem z dnia 7 lipca 2010 r., że wyznaczony do działania w jego imieniu pełnomocnik z urzędu ma możliwość zapoznania się z aktami sprawy w siedzibie Sądu. Pismo to skarżący otrzymał w dniu 15 lipca 2010 r.

Wobec niezłożenia zażalenia od postanowienia z dnia 26 listopada 2009 r. o oddaleniu wniosku o wymierzenie grzywny i wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, postanowienie to stało się prawomocne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie została wniesiona przez P. B. w dniu 4 października 2010 r., a więc po zakończeniu postępowania w sprawie prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2009 r. sygn. akt VII SO/Wa 39/09 oddalającym wniosek o wymierzenie grzywny.

W tym stanie rzeczy skarga na przewlekłość postępowania jest niedopuszczalna, gdyż skarga taka, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.), może być wniesiona w toku postępowania w sprawie.

Wspomnieć należy, że skarga na przewlekłość postępowania stanowi doraźną interwencję przeciwdziałającą niezasadnie przedłużającemu się postępowaniu sądowemu, a zatem jest środkiem prawnym egzekwującym rozpoznanie sprawy przez sąd. Jej funkcją jest przede wszystkim wymuszenie nadania sprawie odpowiedniego biegu. Skarga na przewlekłość postępowania ma zapewnić szybką reakcję na trwającą zwłokę w czynnościach sądu, a więc spełni swoją rolę jedynie wtedy, gdy zostanie wniesiona w toku postępowania. Należy więc przyjąć, że dopuszczalne jest wniesienie skargi na przewlekłość postępowania przed sądem administracyjnym jedynie do prawomocnego zakończenia postępowania sądowego. A contrario, skarga wniesiona po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 i 180 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz w związku z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, odrzucił skargę na przewlekłość postępowania.