Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 156/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. i W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 30 października 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 685/15 o odrzuceniu skargi M. K. i W. K. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 30 października 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 685/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę M. K. i W. K. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący złożyli 3 września 2015 r. skargę na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2014 r., które zostało skierowane jedynie do W. K.

Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że M. K. nie ma interesu prawnego pozwalającego na złożenie skargi – nie brała ona bowiem udziału jako strona w postępowaniu administracyjnym, zakończonym wydaniem zaskarżonego postanowienia i nie była jego adresatem.

Niezależenie od powyższego Sąd zauważył, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone W. K. 16 grudnia 2014 r.

Termin do wniesienia skargi przez skarżącego upłynął zatem 15 stycznia 2015 r. Skarga sporządzona i złożona 3 września 2015 r. podlegała zatem odrzuceniu jako wniesiona po terminie.

Z powyższego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." odrzucił skargę.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli M. K. i W. K.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne, ponieważ zaskarżone postanowienie, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest odrzucić skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W art. 53 § 1 P.p.s.a. określono zaś, że termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu zostało doręczone W. K. 16 grudnia 2014 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął 15 stycznia 2015 r. Jak trafnie przyjął Sąd I instancji, skarga nadana w urzędzie pocztowym przez skarżącego 3 września 2015 r. została wniesiona po upływie terminu. Skargę W. K. prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zatem jako spóźnioną.

Odnosząc się natomiast do zażalenia wniesionego przez M. K. wskazać należy, że postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu nie zostało doręczone drugiemu ze skarżących. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wskazują wprost od kiedy termin do wniesienia skargi biegnie w sytuacji, gdy skarżącemu rozstrzygnięcia takiego nie doręczono. Pomimo braku w tym zakresie wyraźnej regulacji ustawowej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, zgodnie z którym strona, której nie doręczono decyzji (postanowienia), może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie przewidzianym dla stron będących adresatami decyzji. Skarżący, który nie brał udziału w postępowaniu i któremu nie doręczono decyzji – jeżeli nie skorzystał z uprawnienia do złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia decyzji innej stronie postępowania – nie może skutecznie domagać się sądowej kontroli decyzji administracyjnej. Wniesioną skargę po tym czasie należy odrzucić, gdyż bieg terminu zakończył się wraz z ostatnim dniem do wniesienia skargi dla stron, którym decyzja została doręczona (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 15 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 2265/13; z 16 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2351/12; z 29 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA 413/97).

W rozpoznawanej sprawie trzydziestodniowy termin do wniesienia przez M. K. skargi rozpoczął bieg w dniu doręczenia postanowienia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu W. K. i upłynął zarówno M. K. jak i W. K. 15 stycznia 2015 r. W tej sytuacji wniesioną w dniu 3 września 2015 r. przez M. K. skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu powinien również odrzucić jako spóźnioną. Zasadne było zatem jej odrzucenie, choć na innej podstawie prawnej niż wskazał Sąd I instancji. Uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy i nie mogło skutkować uchyleniem zaskarżonego orzeczenia.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.