Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1141/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 6 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 133
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (dalej Prezes WAM/organ) decyzją

z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] kwietnia 2020 r.) po rozpatrzeniu odwołania Pani A. B. (dalej strona/skarżąca) utrzymał

w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego

w [...] (dalej Dyrektor) z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] marca 2020 r.) o odmowie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego na rzecz skarżącej.

Ustalono, że skarżąca, jako żołnierz zawodowy służby kontraktowej, złożyła

w dniu [...] grudnia 2019 r. wniosek o przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego. Skarżąca pełniła służbę wojskową w [...] Wojskowym Oddziale Gospodarczym w [...], na podstawie kontraktu zawartego na okres od dnia [...] grudnia 2019 r. do dnia [...] listopada 2021 r.

W odpowiedzi na pytanie zawarte w piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. czy potrzeby mieszkaniowe strony zaspokojone zostały przy pomocy Państwa (tak w formie finansowej jak i rzeczowej) w czasie pełnienia obowiązków w innych służbach mundurowych. W przesłanym do Oddziału Regionalnego AMW w [...] oświadczeniu z dnia [...] stycznia 2020 r. wskazała, że była funkcjonariuszem Policji KMP w [...] oraz, że nie otrzymała pomocy finansowej w formie pieniężnej lub zrealizowanej w formie rzeczowej w okresie pełnienia służby w Policji. Do przedmiotowego pisma załączyła drugie oświadczenie, z dnia [...] stycznia 2020 r.,

w treści którego wskazała, że jej małżonek jako funkcjonariusz Policji w roku 2011 na podstawie przepisów MSWiA pobrał jednorazową pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego.

Dyrektor decyzją dnia [...] marca 2020 r. odmówił stronie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Wskazując, że małżonek skarżącej był funkcjonariuszem Policji i otrzymał pomoc finansową na zakup lokalu mieszkalnego. Zdaniem organu istota sprawy, w tak ustalonym stanie faktycznym, sprowadza się

w praktyce do wykładni przepisu art. 21 ust. 6 pkt 4 w związku z art. 21 ustawy

o zakwaterowaniu. Uznał, że w ustawach o zakwaterowaniu funkcjonariuszy są podobne zapisy dotyczące ekwiwalentu pieniężnego. Jego zdaniem celem regulacji dotyczących mieszkań funkcjonariuszy Policji jest to, ażeby funkcjonariusz miał zrealizowane prawo do lokalu mieszkalnego poprzez przydział takiego lokalu lub wypłatę pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość - art. 88 i art. 94 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.

z 2019 r. poz. 161 ze zm.; dalej ustawa o Policji). Zdaniem Dyrektora uzyskana pomoc finansowa przez policjanta przeznaczona jest na konkretny cel związany

z nabyciem mieszkania i nie może być przeznaczona na inny dowolny cel. Uznał, że skoro uprawnienia małżonka skarżącej, jako funkcjonariusza Policji, zostały zrealizowane poprzez przyznanie ww. pomocy finansowej na kupno lokalu, to na gruncie ustawy o Policji, funkcjonariusz ten traktowany jest jako osoba, której potrzeby mieszkaniowe oraz potrzeby mieszkaniowe jego rodziny, czyli również potrzeby mieszkaniowe strony niniejszego postępowania, zostały definitywnie zaspokojone przy udziale Państwa.

Powołując się na orzecznictwo, akcentował charakter pomocy finansowej udzielanej z budżetu Państwa, jak i potrzebę realizacji zasady sprawiedliwości społecznej. Wskazał, że w przypadku zbiegu uprawnień funkcjonariuszy czy żołnierzy, pomoc finansowa przysługuje tylko raz, i to raz w rodzinie jak i w sytuacji gdy funkcjonariusze pozostają w konkubinacie i kupują lokal mieszkalny na współwłasność, jak i wówczas, gdy pomoc finansową otrzymał małżonek pełniący służbę w innej formacji mundurowej (np. wyrok WSA w Warszawie z 23.03.2017 r.,

II SA/Wa 1810/16). Wskazał, że na gruncie przedmiotowej sprawy uznanie, iż skarżąca względem innych żołnierzy miałaby być potraktowana inaczej, czyli powinna otrzymać dwukrotnie wsparcie Państwa, w realizacji potrzeb mieszkaniowych, prowadziłoby do nieuprawnionego różnicowania sytuacji żołnierzy. Ponadto wydatki związane z wypłatą pomocy finansowej na podstawie przywołanych ustaw pragmatycznych były i są nadal pokrywane przez Państwo, jako dotacje celowe na zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych uprawnionych do tego osób.

Wobec powyższego orzeczono jak w zaskarżonym orzeczeniu.

Prezes WAM wskazał, że w przypadku zbiegu uprawnień funkcjonariuszy czy żołnierzy, pomoc finansowa przysługuje tylko raz, i to raz w rodzinie jak i w sytuacji gdy funkcjonariusze pozostają w konkubinacie i kupują lokal mieszkalny na współwłasność, jak i wówczas, gdy pomoc finansową otrzymał małżonek pełniący służbę w innej formacji mundurowej (np. wyrok WSA w Warszawie z 23 marca

2017 r., II SA/Wa 1810/16).

Jego zdaniem, zarówno cel, jak i sens rozwiązań przyjętych w ustawie o zakwaterowaniu i ustawie o Policji stanowią podstawę uznania, że realizacja przez Państwo uprawnień mieszkaniowych na rzecz żołnierza, policjanta czy odpowiednio ich małżonków, w formie określonej tymi przepisami, następuje tylko raz. Podniósł, że otrzymanie pomocy finansowej przez małżonka skarżącej, który był funkcjonariuszem Policji i w związku z tą służbą otrzymał pomoc finansową, nie może zostać pominięty.

Wskazał, że w przypadku zbiegu uprawnień funkcjonariuszy czy żołnierzy, pomoc finansowa przysługuje tylko raz, i to raz w rodzinie jak i w sytuacji gdy funkcjonariusze pozostają w konkubinacie i kupują lokal mieszkalny na współwłasność, jak i wówczas, gdy pomoc finansową otrzymał małżonek pełniący służbę w innej formacji mundurowej (np. wyrok WSA w Warszawie z 23.03.2017 r., II SA/Wa 1810/16).

Zdaniem Prezesa WAM, zarówno cel, jak i sens rozwiązań przyjętych

w ustawie o zakwaterowaniu i ustawie o Policji stanowią podstawę uznania, że realizacja przez Państwo uprawnień mieszkaniowych na rzecz żołnierza, policjanta czy odpowiednio ich małżonków, w formie określonej tymi przepisami, następuje tylko raz. Zatem otrzymanie pomocy finansowej przez małżonka Pani A. B., który był funkcjonariuszem Policji i w związku z tą służbą otrzymał pomoc finansową, nie może zostać pominięte.

Uznał, że w sprawie istnieje podstawa do zastosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu z zastosowaniem wskazanej wykładni celowościowej, historycznej i systemowej, polegającego na tym, że skarżąca nie może otrzymać ponownego wsparcia ze Skarbu Państwa, na ten sam cel, obecnie w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego.

Skargę na powyższe orzeczenie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając:

1. obrazę prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sil Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na nieuzasadnionym uznaniu, że fakt otrzymania przez męża skarżącej w dniu [...] października 2011 r. pomocy finansowej na podstawie art. 94 ustawy o Policji

w wysokości 17 060 zł stanowi podstawę odmowy przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego na podstawie tego przepisu, podczas gdy prawidłowa ich interpretacja nie pozwala na przyjęcie (jak to uczyniły organy obydwu instancji), iż pomoc finansowa na podstawie art. 94 ustawy o Policji powinna być traktowana tożsamo do pomocy finansowej wypłaconej w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej na podstawie ustawy z 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych;

2. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego polegającą na działaniu z daleko idącym przekroczeniem ram wyznaczonych przez przepisy obowiązującego prawa, poprzez m.in. wydanie decyzji w oparciu o normę zrekonstruowaną z naruszeniem podstawowych zasad wykładni;

3. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na odstąpieniu od dokładnego zbadania stanu faktycznego i okoliczności niniejszej sprawy i zakończeniu jej badania na dokonaniu ogólnych ustaleń w zakresie wykładni przepisów prawa materialnego, podczas gdy, jak wynika m.in. z odpowiedzi na interpelacje poselskie nr [...] z [...] czerwca

2017 r. i nr [...] z [...] października 2016 r. możliwość przyznania zakwaterowania

w trybie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej żołnierzowi, który wcześniej otrzymał pomoc finansową w trybie ustawy o Policji zależy właśnie od okoliczności indywidualnej sprawy czego efektem było bezpodstawne nieuwzględnienie odwołania.

Skarżąca wskazuje, że co do zasady nie kwestionuje dokonanych przez organy ustaleń faktycznych, a jedynie wykładnię przepisów prawa materialnego

i model ich zastosowania w niniejszej sprawie. Uważa, że art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej nie daje podstaw do odmowy przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego żołnierzowi zawodowemu jedynie dlatego, że jego małżonek otrzymał pomoc finansową w trybie art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Jej zdaniem stanowisko organu (analogiczne do tego zaprezentowanego przez organ I instancji) jest całkowicie nieprawidłowe. Jak wskazano już wcześniej, językowa wykładania tego przepisu pozwala na skonstruowanie normy, zgodnie z którą zakwaterowanie nie przysługuje żołnierzowi zawodowemu, którego małżonek otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz.U. z 1992 r. poz. 19 oraz z 1994 r. poz. 36). Jej zdaniem wyjątek ten nie może mieć zastosowania

do skarżącej - jej mąż otrzymał pomoc finansową w trybie przewidzianym przez ustawę o Policji i miało to miejsce w 2010 r., a więc po 31 grudnia 1995 r. Wydając decyzje w obydwu instancjach organy musiały więc rozszerzająco wyłożyć wynikający z art. art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej wyjątek, jednocześnie ignorując zachodzącą niezgodność ram czasowych.

Podniosła, że nawet z perspektywy Ministerstwa Obrony Narodowej sytuacja nie jest tak klarowna i jednoznaczna, jak to próbują przedstawić organy.

W odpowiedzi na interpelację poselską nr [...] z [...] czerwca 2017 r. wskazano,

w pierwszej kolejności, na potrzebę odwołania do wykładni językowej art. 21 ust. 6

i art. 23 ust. 9 Ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej. Po drugie, stwierdzono, że niektóre sytuacje określone w pierwszym z wyżej wymienionych przepisów mogą dotyczyć także policjantów - wniosek taki wydaje się słuszny w odniesieniu do punktów 1-3 oraz 5 tego artykułu, ale nie do punktu 4, który wprost wskazuje wyłącznie na ustawę o zakwaterowaniu sił zbrojnych z 20 maja 1976 r. Po trzecie wreszcie, w odpowiedzi na przedmiotową interpelację wskazano, że odpowiedź na pytanie "czy policjant, który odszedł z Policji i otrzymał dofinansowanie do mieszkania wielokrotnie mniejsze od tego jakie należne jest

w wojsku otrzyma świadczenie mieszkaniowe i odprawę mieszkaniową?" nie jest możliwa bez analizy indywidualnej sprawy.

Jej zdaniem niekorzystne decyzje organów dwóch instancji zapadły w wyniku błędnej wykładni obowiązujących przepisów dokonanej przez organy obydwu instancji (rozszerzająca wykładnia wyjątków, zastosowanie wykładni celowościowej

i systemowej w sytuacji, w której wykładnia językowa pozwalała na stworzenie pełnej i klarownej normy), dokonanej z naruszeniem podstawowych zasad prawa (zasada legalizmu, zasada lojalności państwa wobec obywatela, zasada równości wobec prawa, zasada trójpodziału władzy), niepoprzedzonej szczegółową analizą sprawy.

W związku z powyższym wnosiła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia

i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa WAM z [...] kwietnia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] w przedmiocie o odmowy przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego na rzecz skarżącej.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby

w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Z przepisu art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu wynika, że żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania jeśli otrzymał on pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz.U. z 1992r. poz. 19 oraz z 1994 r. poz. 36).

W rozpatrywanej sprawie spór dotyczy tego, czy na podstawie art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiącego, że żołnierzowi nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10, otrzymał pomoc finansową wypłaconą

w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz.U.

z 1992 r. poz. 19 oraz z 1994 r. poz. 36), można odmówić przyznania żołnierzowi prawa do zakwaterowania, jeżeli wcześniej, jego mąż jako funkcjonariusz Policji skorzystał z pomocy państwa na cele mieszkaniowe. Inaczej mówiąc, czy pomoc finansową, o której mowa w tym przepisie należy rozumieć szeroko, czyli odnosząc ją także do pomocy finansowej udzielonej innym formacjom mundurowym, na podstawie innych przepisów prawa niż dotyczące zakwaterowania Sił Zbrojnych.

Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszym składzie, skoro małżonek skarżącej będąc funkcjonariuszem Policji otrzymał pomoc finansową od Skarbu Państwa

w trybie art. 94 ust. 1 ustawy o Policji to należało uznać, że uprawniona była dokonana przez organy obu instancji wykładnia systemowa i celowościowa przepisu art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu.

Trafnie Prezes AMW wyjaśnił, że pomoc finansowa przysługująca żołnierzom pełniącym zawodową służbę wojskową, jako służbę stałą była przyznawana ze środków budżetu Państwa. Analogicznie było w przypadku funkcjonariuszy Policji. Przyznanie pomocy zarówno na podstawie ustawy o zakwaterowaniu, jak również ustawy o Policji miało na celu pomoc w zabezpieczeniu potrzeb mieszkaniowych.

Prawidłowo też Prezes AMW podniósł, że określenie w przepisie art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu cezury "do 31 grudnia 1995r." wynikało z tego, że doszło do zmiany od 1 stycznia 1996r. tej ustawy przez zastąpienie pomocy finansowej ekwiwalentem pieniężnym za rezygnację z kwatery. Przy kolejnej nowelizacji ww. ustawy - w 2004 r. zrezygnowano z wypłaty ekwiwalentu na rzecz odprawy mieszkaniowej, która przysługiwała żołnierzowi po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, o ile nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej. Prawo do pomocy Państwa funkcjonariuszom Policji wynikało

z przepisów ustawy o Policji oraz rozporządzenia MSWiA z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 864 ze zm.), w których również przewidziano ograniczenia w uzyskaniu pomocy.

Sąd zwraca również uwagę na kategoryczny sposób sformułowania w art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu "nie przysługuje prawo do zakwaterowania", jak również na ogólne określenie przez ustawodawcę przesłanek negatywnych realizacji prawa do zakwaterowania.

Sąd, mając powyższe na względzie aprobuje wniosek organu administracyjnego – Prezesa AMW – płynący z interpretacji ww. przepisów, a także art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu w sposób systemowy i celowościowy, że w okolicznościach faktycznych sprawy skorzystanie przez małżonka skarżącej jako funkcjonariusza Policji z pomocy Skarbu Państwa w zakresie realizacji potrzeb mieszkaniowych, powoduje niemożliwość pozytywnego rozpatrzenia wniosku

o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego na rzecz skarżącej.

Ww. przepis znajdzie zastosowanie, gdy Skarb Państwa udzielił już raz pomocy finansowej, która przyczyniła się do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych skarżącej (w tym wypadku konkretnej rodziny, której stan osobowy był brany pod uwagę przy udzielaniu jednorazowej pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 1418/18 stwierdził, że z powołanych wyżej przepisów wynika zakaz korzystania z pomocy w zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych przez Państwo więcej niż raz

w życiu. Z ww. orzeczenia NSA wynika, że wykładnia funkcjonalna art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu wyklucza parokrotne korzystanie z pomocy Państwa przez podmiot, który skorzystał z pomocy państwa z racji pełnienia służby w innej niż siły zbrojne formacji mundurowej. Prezes AMW w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał się ponadto na wykładnie systemową i celowością ww. przepisu art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu, wyjaśniając dlaczego należało wziąć je pod rozwagę.

Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 690/19, wskazał, iż: "Kategoryczny jednak sposób sformułowania w art. 21 ust. 6 ustawy "nie przysługuje prawo do zakwaterowania" oraz ogólne określenie negatywnych przesłanek realizacji prawa do zakwaterowania, z uwzględnieniem celowościowej i systemowej interpretacji przepisów, dotyczących prawa do zakwaterowania żołnierzy zawodowych, pozwala na wniosek, że takie wyjątkowe prawo, jak prawo do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, może zostać wykorzystane tylko jeden raz. Zamierzeniem ustawodawcy, wyrażonym w art. 21 ust. 6 ustawy, było bowiem wyłączenie

z powyższego uprawnienia osób, które już skorzystały z pomocy Państwa

(ze środków publicznych) na cele mieszkalne".

Zgodnie z wykładnią dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu

z dnia 4 lutego 1997 r. (sygn. akt P 4/96) "(...) osoby znajdujące się w takiej samej lub podobnej sytuacji należy traktować tak samo. Wszystkie podmioty - adresaci norm prawnych charakteryzujący się daną istotną cechą, mają być traktowani równo, tj. żaden z żołnierzy i funkcjonariuszy nie może mieć realizowanego prawa do zakwaterowania dwukrotnie."

Reasumując, co do meritum sprawy - skoro organ administracji trafnie odkodował treść normatywną przepisu, zakreślającego negatywne przesłanki przydzielenia skarżącej lokalu a jednocześnie istotne okoliczności faktyczne sprawy nie są sporne - chybione są zarzuty skargi naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących wskazanych w niej naruszeń poszczególnych przepisów postępowania należy uznać, że nie są one zasadne, ponieważ organ zgromadził w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy materiał dowodowy prawidłowo dokonał też jego oceny nie naruszając przy tym ogólnych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w Kpa..

Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania - zaskarżony akt jest zgodny

z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia.

Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę.