Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1360/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2006 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za brak licencji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2004 roku; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] grudnia 2004r. nakładającą na M. B. karę pieniężną 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez licencji. Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia [...] maja 2004r., na drodze dojazdowej do stacji kolejowej do miejscowości H. od drogi krajowej nr [...], Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] poddał kontroli drogowej samochód marki [...] nr rej. [...] przeznaczony do przewozu 8 osób z kierowcą, o dopuszczalnej masie całkowitej 2600 kg, będący własnością M. B. nie prowadzącego żadnej działalności gospodarczej. W protokole kontroli stwierdzono, że pojazd jechał od stacji kolejowej H. do miejscowości H., a jechało nim 12 osób obywatelstwa ukraińskiego. Kierowca - właściciel pojazdu M. B. oświadczył, że zabrał jadące pojazdem osoby ze stacji kolejowej do miejscowości H. oraz że nie pobrał żadnej opłaty za ten przewóz. Protokół kontroli został podpisany przez kontrolowanego M. B. Do akt sprawy organ dołączył dwa protokoły przesłuchania świadka: pana V. M. zeznającego, że za przewóz zapłacił 1 zł oraz pani L. H., która oświadczyła, że za przewóz zawsze płaci paczką papierosów.

Organ w związku z przeprowadzoną kontrolą, zawiadomieniem z dnia [...] maja 2004r., wszczął postępowanie administracyjne, dołączając do zawiadomienia protokoły przesłuchania ww. świadków.

M. B. wyjaśnił na piśmie, że został poproszony przez Ukraińców o podwiezienie (odcinek ok. 1 km) i nie brał od nich żadnej opłaty. Na okoliczność powyższego, M. B. złożył, jako dowody w sprawie, oświadczenia dwóch Ukrainek. Dodatkowo, stwierdził że nie zajmuje się przewozem osób, czego dowodem jest, że w dniach od [...] lutego 2004r. do [...] maja 2004r. w ogóle nie jeździł samochodem marki [...] o numerze rej. wskazanym w protokole, na co złożył pisemne oświadczenia trzech osób. Zgłosił zastrzeżenia co do ustaleń kontrolnych, podając że brak jest prawdziwych danych adresowych przesłuchiwanych w charakterze świadków osób, a pod adresami wskazanymi w protokole osoby przesłuchane nie istnieją. W razie niemożności ustalenia prawdziwych adresów przesłuchiwanych osób, M. B. wniósł o pominięcie dowodów z przesłuchania. Wniósł również o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania pozostałych przewożonych w dniu [...] maja 2004r. osób, na okoliczność nieodpłatności przewozu. M. B. wnosił o udzielenie mu czasu na uzupełnienie materiału dowodowego i po wyrażonej przez organ zgodzie, nadesłał oświadczenie przesłuchiwanej dnia [...] maja 2004r. L. H. wraz z wnioskiem o umorzenie postępowania.

W aktach administracyjnych sprawy organ dołączył notatki służbowe inspektorów transportu drogowego.

Z notatki służbowej z dnia [...] lipca 2004r. wynika, że inspektorzy podczas spotkania z Komendantem Straży Granicznej w [...] prosili go o pomoc w skontrolowaniu określonych pojazdów, w tym pojazdu M. B., pod kątem przewozu pasażerów na trasie H. – H. z podejrzeniem wykonywania przewozu osób bez wymaganej licencji. Tego samego dnia, co wynika z notatki, inspektorzy widzieli interesujący ich pojazd zaparkowany w pobliżu skrzyżowania drogi [...] z drogą prowadzącą do stacji.

Z notatki z dnia [...] sierpnia 2004r. również wynika, że pojazdu M. B. nie zauważyli, a od kontrolowanego w tym dniu T. M. dowiedzieli się, że tego dnia M. B. nie jeździ, bo obawia się kontroli.

Z notatki służbowej z dnia [...] września 2004r. wynika, że inspektorzy, wyjeżdżając z drogi dojazdowej ze stacji kolejowej do drogi [...] zauważyli pojazd M. B., który odjechał z miejsca postoju. Z kolejnej notatki z dnia [...] września 2004r. wynika, że w rozmowie telefonicznej z kpt. M. – Komendantem Straży Granicznej, inspektor W. G. uzyskał informację, iż służby graniczne do dnia rozmowy nie dokonały żadnej kontroli uzgodnionej z Inspektoratem, bo nie mieli na to czasu.

Do akt dołączono również kserokopię notatki z dnia [...] września 2004r. z której wynika, że przeprowadzono kontrolę wspólnie ze służbami Urzędu Celnego w Z. zatrzymanego do kontroli samochodu marki [...] o nr rej. [...], którym kierował M. B. Przewoził on od pociągu relacji R. – W. do miejscowości H. 18 osób z bagażem - zrolowanymi firankami. Kontroler K. B. - w rozmowie z obywatelką Ukrainy ustalił, iż M. B.przewozi ludzi w celach zarobkowych, a jako opłatę za przejazd pobiera 1 zł oraz za bagaż również 1 zł. Notatka z dnia [...] października 2004r. dokumentowała obserwację pojazdu M. B. prowadzoną przez inspektorów WITD w [...] w trakcie której zanotowano, iż obserwowany pojazd parkował przy stacji kolejowej H. a w samochodzie znajdowało się kilka osób. Pojazd ruszył drogą leśną, a następnie wjechał na drogę asfaltową i na drodze krajowej [...], na parkingu z samochodu wysiadło 5 osób, które szybko oddaliły się do lasu. M. B. został zatrzymany i wylegitymowany. Wyjaśnił, że przewoził znajomych z własnego stawu.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na M. B. karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. Jako podstawę prawną decyzji podał art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz. U. nr 125 z 2001r., poz. 1371/ oraz lp. 1.1.1. załącznika do tej ustawy. W uzasadnieniu wskazał, że opierając się na zebranym materiale tj. protokole i notatkach służbowych uznał, że M. B.prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej /Dz. U. nr 101 z 1999r. poz. 1178 z późn. zmianami/ oraz wykonuje transport drogowy osób, o którym mowa w art. 4 ustawy o transporcie drogowym, a czyni to nie mając wymaganej licencji.

Od tej decyzji odwołał się M. B., zwany dalej skarżącym. Zakwestionował wszystkie ustalenia organu. Stwierdził, że zeznania dwóch osób z dnia [...] maja 2004r. obarczone są wadą, bowiem przesłuchiwane osoby nie znają języka polskiego i bez tłumacza podpisały się pod zeznaniami spisanymi w języku polskim. Zeznania te były fałszywe. Nadto, przesłuchiwana L. H. złożyła pisemne wyjaśnienie dlaczego złożyła fałszywe zeznania, co organ w całości pominął. Za podstawę ustaleń faktycznych przyjęto służbowe notatki inspektorów, z którymi nie zapoznano M. B. i dlatego nie mógł się do nich odnieść. Takie działanie, zdaniem skarżącego, winno skutkować pominięciem notatek. W uzasadnieniu odwołania, M. B. podał, że jest bezrobotny, nigdy nie przewoził pasażerów w celach komercyjnych, a koło stacji kolejowej H. posiada własny staw rybny, który wymaga jego licznych starań (dokarmianie ryb, odkwaszanie wody). Zdarzało mu się, gdy wracał znad stawu, zabierać samochodem znanych mu Ukraińców - pasażerów pociągu relacji R.– W. Ludzie ci zatrzymywali go i prosili o podwiezienie do H. tj. odcinek ok. 1 km. Często wysadzał ich przy drodze głównej w H. Inspektorzy nie ustalili, że skarżący przewoził pasażerów w celach komercyjnych, a nie mając uprawnień do kontrolowania pojazdu nie podlegającego rygorom ustawy o transporcie drogowym, prześladowali skarżącego, robili mu zdjęcia i "sporządzali lipne notatki służbowe".

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2005r. nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 p. 1 kpa, art. 5 ust. 1 i art. 92 ust. 1 utd. oraz l.p. 1.1.1. załącznika do cytowanej wyżej ustawy o transporcie drogowym /Dz. U. nr 204 z 2004r. poz. 2088 z późn. zmianami/.

W uzasadnieniu wskazał, że podstawą nałożenia kary było wykonywanie transportu drogowego osób – przewozów okazjonalnych - bez wymaganej licencji, udokumentowane protokołem. Wyjaśnił, że podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga posiadania licencji, a powinni ją mieć przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy o transporcie drogowym działalność gospodarczą polegającą na przewozie osób. Organ uznał, że z protokołu kontroli i notatek służbowych wynika, że ukarany wykonywał transport drogowy bez licencji. Wskazał, że treść zeznań osób przesłuchiwanych wskazuje na to, że przewozy wykonywane były przez skarżącego często, nie incydentalnie. Ponadto, fakt wykonywania przez skarżącego zarobkowego przewozu osób dokumentują notatki służbowe z dnia [...] lipca 2004r. oraz z dnia [...] września 2004r. i [...] października 2004r. Inne notatki również potwierdzają wykonywanie przez skarżącego zarobkowej działalności transportowej. W świetle zgromadzonego przez organ materiału dowodowego, wyjaśnienia skarżącego oraz członków jego rodziny nie mogą być wiarygodne.

Obie decyzje M. B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o ich uchylenie. Zarzucał organowi rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez niezapoznanie skarżącego z notatkami służbowymi, w oparciu o treść których ustalony został stan faktyczny, a także poprzez niepoinformowanie skarżącego o przesłuchaniu świadków wskutek czego skarżący nie brał w tym udziału. Zarzucił, że organ nie wziął pod uwagę i nie przetłumaczył oświadczenia L. H., pominął oświadczenia pozostałych pasażerów pojazdu – obywateli Ukrainy, z których wynikało że nie płacili za przejazd, a osoby te w obecności skarżącego jednoznacznie zaprzeczyły, że uiszczały opłatę za przejazd w dniu [...] maja 2004r. wreszcie organ pominął oświadczenia osób bliskich skarżącemu, kwitując je jednym stwierdzeniem, że są one dla organu mało wiarygodne. Dodatkowo, organ pominął oświadczenia osób obcych w stosunku do skarżącego, mimo że okoliczności które dokumentować miały te oświadczenia były istotne dla sprawy oraz nie ponowił przesłuchania świadków L. H. i V. M.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153 z 2002r. poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 z 2002r. poz. 1270/, dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc uzasadniona.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 p. 1 cytowanej wyżej ustawy o transporcie drogowym – utd., jej przepisów nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - w niezarobkowym przewozie drogowym osób. Jak wynika z dowodu rejestracyjnego kontrolowanego samochodu [...] - jest on przeznaczony do przewozu 8 osób wraz z kierowcą. Już sam ten fakt powoduje, że zasadniczo przewóz dokonywany kontrolowanym samochodem nie podlega uregulowaniom ustawy chyba, że zostanie wykazane, iż kontrolowany przewóz nie jest przewozem niezarobkowym osób. Tak więc, tylko uzasadnione przekonanie, że w konkretnym przypadku zachodzi zarobkowy przewóz drogowy osób wykonywany pojazdem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 utd., uzasadnia podjęcie przez służby Inspekcji Drogowej czynności kontrolnych.

Zgodnie z art. 48 ustawy o transporcie drogowym samochody, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 utd. przeznaczone do przewozu 9 osób w niezarobkowym przewozie drogowym osób nie mogą być w ogóle kontrolowane przez organy Inspekcji Drogowej. Jak z tego wynika organy Inspekcji Drogowej, przystępując do kontroli samochodu przeznaczonego konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób, powinny skoncentrować się na określeniu charakteru wykonywanego przewozu i ustalić, czy chodzi o zarobkowy przewóz osób. Jeśli przewóz osób nie ma charakteru zarobkowego, przepisów ustawy nie stosuje się, a organy Inspekcji Drogowej nie powinny przewozu tego dalej kontrolować.

Zgodnie z art. 50 ustawy do zadań Inspekcji należy kontrola:

1) dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozów na potrzeby własne oraz przestrzegania warunków w nich określonych;

2) dokumentów przewozowych związanych z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozów na potrzeby własne, o których mowa w art. 1;

3) ruchu drogowego w zakresie transportu, o którym mowa w art. 1, na zasadach określonych w przepisach działu V ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym, a w tym stanu technicznego pojazdów;

4) przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy;

5) przestrzegania szczegółowych zasad i warunków transportu zwierząt;

6) przestrzegania zasad i warunków dotyczących przewozu drogowego towarów niebezpiecznych;

7) wprowadzonych do obrotu ciśnieniowych urządzeń transportowych pod względem zgodności z wymaganiami technicznymi, dokumentacją techniczną i prawidłowością ich oznakowania w zakresie określonym w ustawie z dnia 28 października 2002r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 97, poz. 962 i Nr 173, poz. 1808).

Treść powołanego przepisu potwierdza, że organy Inspekcji Drogowej muszą na wstępie ustalić czy chodzi o zarobkowy przewóz osób, a więc transport drogowy osób, a dopiero gdy to potwierdzą, postępują zgodnie z zasadami kontroli transportu drogowego tj. działalności gospodarczej polegającej na przewozie osób pojazdami samochodowymi. Organy kontrolują prawidłowość posiadanych dokumentów i przestrzeganie zasad transportu drogowego osób. Jeśli zarobkowy charakter przewozu osób nie zostanie potwierdzony kontrola powinna zostać zakończona.

W sprawie niniejszej postępowanie dowodowe, które powinno być nakierowane na ustalenie charakteru przewozu budzi uzasadnione wątpliwości.

Z samego protokołu kontroli z dnia [...] maja 2004r. nie wynika, że kontrolowany przewóz osób był przewozem zarobkowym. Dopiero z protokołów przesłuchania w charakterze świadka dwojga obywateli Ukrainy wynika, że w jednym przypadku skarżący otrzymał 1 zł za przewóz (zeznania V. M.), a w drugim świadek zeznała, że za przewóz płaci zawsze paczką papierosów (zeznania L. H.). Z protokołu kontroli, z pozycji "uwagi kontrolującego" wynika, że przesłuchano dwóch pasażerów, a protokoły przesłuchania świadków zostały dołączone do protokołu kontroli. Jednak powyższe stwierdzenie nie znajduje potwierdzenia w samych protokołach przesłuchania nie oznaczonych jako załącznik do protokołu kontroli. Ponadto dokumenty te, nie odpowiadają wymogom art. 68 § 1 kpa w związku z art. 67 § 2 pkt 2 kpa. Jeżeli prawdziwe jest stwierdzenie zawarte w protokole kontroli podpisanym przez skarżącego, że przesłuchano dwóch świadków, to dlaczego brak jest w protokołach przesłuchania świadków koniecznego stwierdzenia, że zostali oni przesłuchani w obecności skarżącego i dlaczego protokół przesłuchania nie został podpisany przez niego?

Skarżący zarzuca organowi, że nie był obecny przy przesłuchaniu świadków, co jego zdaniem narusza prawo. Zarzut skargi jest uzasadniony. Zgodnie bowiem z przepisem art. 79 § 2 kpa strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać świadkom pytania oraz składać wyjaśnienia. Pomijając naruszenie przez organ dyspozycji przepisu art. 79 § 1 kpa, co może jednak znajdować uzasadnienie w konieczności niezwłocznego przeprowadzenia dowodu póki jest to możliwe (w rozpatrywanej sprawie osobami przesłuchiwanymi byli obywatele ukraińscy, którzy przebywali na terenie Polski czasowo), działanie organu uniemożliwiające stronie postępowania branie udziału w przeprowadzaniu dowodu z przesłuchania świadka, należy uznać za naruszające nie tylko cyt. przepis ale również przepis art. 10 § 1 Kpa. art. 7 i 8 tej ustawy. Ponadto, wątpliwa jest wartość dowodowa protokołów z przesłuchania świadków – obywateli Ukrainy, jeżeli osoby te, nie znając języka polskiego, podpisują dokument w tym języku sporządzony. Brak znajomości języka polskiego przez przesłuchiwane osoby podnosi skarżący, a dodatkowo może o niej świadczyć zamieszczenie w końcowej części protokołu, po części spisanej w języku polskim, zeznań w języku prawdopodobnie ukraińskim lub rosyjskim (zapis w cyrylicy) i dopiero umieszczenie po tym zapisie podpisu przesłuchiwanej osoby. Należy nadmienić, że część zeznań w języku obcym nie została przetłumaczona na język polski obowiązujący, zgodnie z art. 4 ustawy o języku polskim, w obrocie urzędowym. Organ nie zadośćuczynił również przepisowi art. 69 § 2 kpa i nie podał w przekładzie na język polski, przy wykorzystaniu tłumacza, treści złożonego przez świadków pochodzenia ukraińskiego zeznania. Z tych względów nie jest ostatecznie wiadomo, co zeznały osoby przesłuchiwane w charakterze świadków.

Skarżący nie został formalnie przesłuchany co do okoliczności stwierdzonych protokołem, a opisana w tym dokumencie jego wypowiedź jest ogólnikowa i ogranicza się do stwierdzenia, że nie pobiera opłat od przewożonych osób i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Wszystkie opisane wyżej wady postępowania kontrolnego prowadzą do wniosku, że protokół kontroli z dnia [...] maja 2004r. nie może być uznany za dowód, iż kontrolowany przewóz był zarobkowym przewozem osób.

Kolejne kontrole przeprowadzane były w sposób dowolny, nie odpowiadający szczegółowym uregulowaniom ustawowym i bez sporządzania protokołów wymaganych art. 74 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Jedna z kontroli miała miejsce dnia [...] września 2004r. tj. przed 29 września 2004r. jako dniem utraty mocy obowiązującej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 maja 2002r. określającego warunki i sposób wykonywania kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego i przewozu na potrzeby własne oraz wzory tych dokumentów /Dz. U. nr 120 z 2002r. poz. 1025 z późn. zmianą/. Rozporządzenie to regulowało sposób przeprowadzenia kontroli i sporządzenia dokumentów kontroli, zatem przebieg kontroli i dokumenty z kontroli powinny odpowiadać wymogom rozporządzenia. Zgodnie z § 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia "Kontrolujący dokonuje ustaleń stanu faktycznego na podstawie zebranych w toku kontroli dowodów", a zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia "dowodem są w szczególności dokumenty, pisemne wyjaśnienia kontrolowanego, wyniki oględzin". Zgodnie zaś z § 5 ust. 1 rozporządzenia z przeprowadzonych czynności kontrolnych kontrolujący sporządza protokół wg wzoru zawartego w załączniku nr 1 do rozporządzenia. W rozpatrywanej sprawie, przeprowadzona dnia [...] września 2004r. kontrola nie została udokumentowana protokołem, a jedynie notatką kontrolera K. B. Na marginesie rozważań co do prawidłowości działań organu, odnotować należy, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się jedynie słabo czytelna kopia notatki służbowej z tego dnia, podpisana za zgodność z oryginałem jednak nie wiadomo przez kogo. Kolejna kontrola z dnia [...] października 2004r. również nie została udokumentowana protokołem, czego z kolei wymagała już ustawa o transporcie drogowym. Omawiane działanie inspektorów nie odpowiada zatem ani wymogom ustawy, ani rozporządzenia i narusza art. 72 kpa, który to przepis uprawnia organ do sporządzenia notatki służbowej tylko wtedy, gdy nie jest wymagane sporządzenie protokołu.

Reasumując, wskazać należy, że postępowanie administracyjne prowadzone przed organami Inspekcji Drogowej musi być zgodne nie tylko z uregulowaniami wynikającymi z ustawy o transporcie drogowym, ale także z przepisami i zasadami kpa. W sprawie niniejszej przepisy cyt. ustawy i zasady kpa były wielokrotnie naruszane.

W szczególności przy przebiegu poszczególnych kontroli naruszone zostały przepisy art. 79 § 1 i § 2 kpa, art. 68 § 1 i § 2 w związku z art. 67 § 2 pkt 2 kpa oraz art. 69 § 2 kpa. Naruszona została, wynikająca z art. 8 kpa, zasada prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa i wynikająca z art. 9 kpa zasada informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, bowiem przebieg kontroli był niezgodny z przepisami prawa: z przeprowadzonych kontroli nie sporządzono stosownej dokumentacji, nie poinformowano strony o poczynionych ustaleniach, o podstawach tych ustaleń ani o ich skutkach. Naruszona też została, wynikająca z art. 10 kpa, zasada czynnego udziału strony w postępowaniu. Postępowanie toczyło się bez udziału strony, bez informowania jej o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, o zgromadzonym materiale dowodowym, o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, a uznane za dowód w sprawie notatki służbowe były sporządzone bez udziału i wiedzy strony oraz bez poinformowania jej o ich treści. Strona nie została też powiadomiona o zamknięciu postępowania dowodowego oraz o możliwości zapoznania się materiałami sprawy i wypowiedzenia co do ich treści.

Zgodnie z art. 7 kpa organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 77 p. 1 kpa organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Art. 75 kpa stanowi, że "jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków opinie biegłych oraz oględziny". Jak wynika z przytoczonych przepisów w skutecznie prowadzonym postępowaniu dowodowym wszystkie dowody muszą być przeprowadzone w sposób zgodny z prawem, a w szczególności z zasadami kpa.

W sprawie niniejszej postępowanie dowodowe przeprowadzono wadliwie, a co za tym idzie - z punktu widzenia możliwości nałożenia kary za wykonywanie zarobkowego przewozu osób bez licencji - nieskutecznie. Ze zgromadzonego materiału nie wynika zasadnicza okoliczność, że kontrolowany w dniu [...] lipca 2004r. przewóz osób był przewozem zarobkowym. Inne zdarzenia /przewozy osób/ nie zostały w ogóle udokumentowane zgodnie z wymogami ustawy o transporcie drogowym i nie mogą stanowić elementu materiału dowodowego.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że przy rozpoznawaniu sprawy niniejszej, a w szczególności w fazie postępowania dowodowego i na etapie jego oceny, doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Zważywszy powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 p. 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji i uchylił obie zaskarżone decyzje.

O niewykonywaniu uchylonych decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.