Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 823/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 79  ust.1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 450
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: art. 7, art. 15, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 153, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 9 grudnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki akcyjnej z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wyrejestrowania pojazdu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] znak: [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz "A" Spółki akcyjnej z siedzibą we W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.), art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 450 z późn.zm., dalej: p.r.d.), oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r., poz.570), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] znak: [...] w sprawie odmowy wyrejestrowania pojazdu marki PALEX NC35BBW (nr[...] ) zarejestrowanego za nr rej. [...].

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

Wnioskiem z 29 stycznia 2021 r. A S.A. z siedzibą we W. zwrócił się do Prezydenta Miasta Ł. o wyrejestrowanie z powodu kradzieży pojazdu marki PALEX NC35BBW (nr[...]). Do wniosku strona załączyła: oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej o utracie ww. pojazdu w wyniku przywłaszczenia mienia; kserokopię postanowienia sygn. akt [...] Prokuratury Rejonowej w W. z [...] o zawieszeniu śledztwa względem podejrzanego S. G. ze względu na brak możliwości ustalenia miejsca pobytu świadka J. S.

Pismem z 10 marca 2021 r. Prezydent Miasta Ł. wezwał wnioskodawcę do

uzupełnienia wniosku o: zaświadczenie wydane przez właściwy organ Policji potwierdzający zgłoszenie kradzieży pojazdu lub postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu wystawione przez właściwy organ; oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 233 kk, z którego treści będzie wynikało, w jakim okresie doszło do kradzieży -przywłaszczenia pojazdu i że do dnia złożenia wniosku pojazd nie został odnaleziony; oryginał dowodu rejestracyjnego lub stosowne oświadczenie o jego utracie.

Jednocześnie Prezydent Miasta Ł. pismem z 10 marca 2021 r. zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w W. z prośbą o poinformowanie czego dotyczy postępowanie o sygnaturze akt [...] oraz czy dotyczyło kradzieży -przywłaszczenia naczepy marki PALEX o nr rej. [...].

W odpowiedzi na powyższe pismo do organu I instancji w dniu [...] r. wpłynęło pismo Prokuratury Rejonowej w W., kierowane do Prokuratury Rejonowej w S., z treści którego wynika, iż właściwym do udzielenia odpowiedzi na pismo z 10 marca 2021 r. jest Prokuratura Rejonowa w S. Prokuratura Rejonowa w S. na powyższe pismo nie udzieliła żadnej odpowiedzi.

Pismem z 26 marca 2021 r. A S.A. poinformował organ I instancji, iż nie odzyskał naczepy wskazanej we wniosku i nie ma wiedzy gdzie obecnie się ona znajduje oraz że dowód rejestracyjny został przywłaszczony wraz z pojazdem. Ponadto wnioskodawca wskazał, że nie posiada żadnych zaświadczeń z Policji, bowiem naczepa jest od prawie 12 lat przywłaszczona a nie skradziona.

Decyzją z [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o odmowie wyrejestrowania pojazdu marki PALEX NC35BBW (nr[...]) zarejestrowanego za nr rej. [...].

A S.A. złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie:

- art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywateli;

- art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa;

- art. 79 ust 1 pkt 2 p.r.d. poprzez uznanie, że skarżący nie spełnił warunków do wyrejestrowania pojazdu.

Powołaną na wstępie decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., rozpatrując powyższe odwołanie uznało, że nie zasługuje ono na uwzględnienie i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że treść art. 79 ust. 1 p.r.d. jednoznacznie wskazuje, iż pojazd może zostać wyrejestrowany wyłącznie na wniosek właściciela tego pojazdu w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek w nim wymienionych, gdyż katalog przesłanek wyrejestrowania pojazdu określony w tym przepisie jest katalogiem zamkniętym. W rozpoznawanej sprawie wniosek o wyrejestrowanie pojazdu marki PALEX NC35BBW (nr VIN: [...]) zarejestrowanego za nr rej. [...] - złożył A S.A., który jako przesłankę wyrejestrowania tego pojazdu wskazał wprost na przesłankę wymienioną w art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d., tj. kradzież pojazdu. Wnioskodawca winien więc przedłożyć dokumenty wymienione w § 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2355 z późn. zm., dalej również: rozporządzenie), tj.: dowód rejestracyjny i kartę pojazdu, jeżeli była wydana; oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań; zaświadczenie wydane przez właściwy organ Policji potwierdzające zgłoszenie kradzieży pojazdu albo postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu wystawione przez właściwy organ. W rozpoznawanej sprawie wbrew powyższym przepisom wnioskodawca nie przedłożył zaświadczenia wydanego przez właściwy organ Policji potwierdzającego zgłoszenie kradzieży pojazdu albo postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu wystawionego przez właściwy organ.

Kolegium podkreśliło, że stosownie do art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach przepisów prawa. W świetle art. 87 § 1 Konstytucji rozporządzenia, w tym również rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych są źródłem prawa, które organy administracji publicznej obowiązane są stosować. Art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a p.r.d. zawiera delegację ustawową dla Ministra właściwego do spraw transportu do określenia w drodze rozporządzenia m.in. warunków i trybu wyrejestrowania pojazdów, co obejmuje również określenie dokumentów, które winien przedłożyć wnioskodawca celem wyrejestrowania pojazdów.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że skoro obowiązujące przepisy uzależniają wyrejestrowanie pojazdu od przedłożenia określonych dokumentów, to w przypadku ich nieprzedłożenia wnioskodawca winien się liczyć z negatywnym rozpatrzeniem wniosku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję A S.A. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. prawa materialnego, tj. art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. poprzez jego błędną wykładnię, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przyjęcie, że oświadczenie o kradzieży pojazdu złożone pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania nie wyczerpuje wszystkich przesłanek wyrejestrowania pojazdu, podczas gdy ww. przepis wymienia przesłankę złożenia przez właściciela pojazdu stosownego oświadczenia pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania jako jedyną i wystarczającą przesłankę do wyrejestrowania pojazdu w przypadku jego kradzieży;

2. prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich aspektów sprawy, podczas gdy jej rodzaj i skomplikowanie tego wymagał.

W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że w świetle art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. oświadczenie o kradzieży pojazdu złożone pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania jest wystarczającym warunkiem do otrzymania pozytywnej dla niej decyzji. W niniejszej sprawie członkowie zarządu wnioskodawcy złożyli stosowne oświadczenia w formie pisemnej wraz z wnioskiem o wszczęcie postępowania. Jednocześnie wnioskodawca nie jest uprawniony do stwierdzania, czy dany czyn wypełnia znamiona przestępstwa kradzieży czy też nie. Ustawa Prawo o ruchu drogowym nie nakłada na wnioskującego o wyrejestrowanie pojazdu obowiązku ustalenia, że kradzież, o której traktuje oświadczenie, wypełnia znamiona przestępstwa kradzieży w rozumieniu Kodeksu karnego. Przepis art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. nie wymaga żadnych poza oświadczeniem wnioskującego o wyrejestrowanie, dowodów lub innych dokumentów stwierdzających fakt popełnienia kradzieży w rozumieniu przepisów prawa karnego.

Zdaniem strony skarżącej organ administracji przyjmując, że do wyrejestrowania pojazdu niezbędne jest zaświadczenie policji potwierdzające zgłoszenie kradzieży lub postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży wyszedł poza dyspozycję art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. Jednocześnie organ administracyjny bezpodstawnie stwierdził nieprawdziwość oświadczenia wnioskodawcy. Powyższe zaś doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia i odmowy wyrejestrowania wskazanego przez stronę pojazdu.

Skarżąca spółka, powołując się na orzecznictwo odnoszące się do kwestii wyrejestrowania pojazdów, które stanowiły przedmiot przestępstwa przywłaszczenia, podkreśliła, że właściciel pojazdu, który został pozbawiony w sposób bezprawny władztwa nad nim nie może być pozbawiony możliwości jego wyrejestrowania. Ponadto wskazała, że obowiązek zwrotu pojazdu, którego dotyczy wniosek o wyrejestrowanie powstał w momencie rozwiązania umowy leasingu w dniu 28 grudnia 2009 r. i od tego momentu bezskutecznie próbowała odzyskać pojazd.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2021 r. poz. 137) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie zgodnie z 134 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach danej sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Rozpoznając niniejszą sprawę w granicach tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.).

Wskazać ponadto należy, że niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.).

Na wstępie przypomnieć trzeba, że materialnoprawną podstawę działania organów stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowy (dalej: p.r.d.). Zgodnie z art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d., pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania. Stosownie zaś do § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych, w celu wyrejestrowania pojazdu właściciel pojazdu składa do organu rejestrującego właściwego ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu wniosek o wyrejestrowanie pojazdu (...), do którego dołącza w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. - dowód rejestracyjny i kartę pojazdu, jeżeli była wydana, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz zaświadczenie wydane przez właściwy organ Policji potwierdzające zgłoszenie kradzieży pojazdu albo postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu wystawione przez właściwy organ.

Na gruncie tak brzmiących przepisów organ pierwszej instancji wyraził stanowisko, że ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym przedłożonych przez skarżących dokumentów, nie wynika jasno, czy w stanie faktycznym sprawy doszło do kradzieży lub przywłaszczenia pojazdu. Jak wskazał ponadto ww. organ, strona nie przedłożyła dokumentu wydanego przez organy ścigania potwierdzającego zgłoszenie kradzieży pojazdu (ewentualnie jego przywłaszczenia), a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające również nie przyniosło spodziewanych skutków. Na tej podstawie organ rejestrujący odmówił wyrejestrowania pojazdu.

Rozpoznając odwołanie strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. skupiło się na prawnym aspekcie sprawy, podnosząc, iż w świetle powołanych wcześniej przepisów ustawy i rozporządzenia, strona była zobowiązana do przedłożenia wraz z wnioskiem o wyrejestrowanie pojazdu nie tylko oświadczenia, o którym mowa w art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d., ale także zaświadczenia wydanego przez właściwy organ Policji potwierdzającego zgłoszenie kradzieży pojazdu albo postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu wystawione przez właściwy organ. Skoro jednak strona drugiego z ww. dokumentów nie złożyła, to organ był uprawniony do negatywnego rozstrzygnięcia sprawy.

Jakkolwiek Sąd rozumie zachowanie organów polegające na literalnym stosowaniu przepisów ww. aktów prawnych, to jednak stoi na stanowisku, że w świetle art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d do wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu z powodu kradzieży wystarczające jest oświadczenie właściciela złożone z uprzedzeniem o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, z tym jednak zastrzeżeniem, że nie jest ono sprzeczne z rzeczywistym stanem rzeczy, a więc gdy organ nie dysponuje przeciwnymi dowodami w sprawie. Należy mieć bowiem na względzie, że sfera praw i wolności obywatelskich należy do materii ustawowej, a podstawę materialnoprawną decyzję administracyjnej może stanowić tylko ustawa bądź przepisy wykonawcze, wydane na podstawie i w granicach upoważnienia zawartego w ustawie. Mając na uwadze treść zarówno art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. jak i § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, nie ulega wątpliwości, że drugi z wymienionych przepisów ustanawia dodatkowy, nieznany ustawie materialnoprawny warunek wyrejestrowania pojazdu, co może budzić zasadnicze wątpliwości co do tego, czy ustawodawca nie przekroczył granic delegacji ustawowej. Czym innym byłaby bowiem sytuacja, kiedy art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. nie przewidywałby żadnych warunków do wyrejestrowania pojazdu, a jedynie formułował treść samej przesłanki wyrejestrowania, a czym innym, kiedy taki warunek wprost jest w tym przepisie ustanowiony, a rozporządzenie wprowadza warunki dodatkowe, de facto wykraczające już poza dyspozycję przepisu ustawy. W pierwszym przypadku nie budziłoby bowiem wątpliwości, że przepisy służą wykonaniu ustawy, podczas gdy w drugiej z opisanych sytuacji, treść przepisów rozporządzenia w istocie rzeczy zastępuje ustawę. Wobec treści § 21 ust. 1 pkt 2 powołanego wcześniej rozporządzenia, nie można powiedzieć, aby wymóg przedłożenia przez wnioskodawcę wskazanego tym przepisem zaświadczenia stanowił wyłącznie element formalny wniosku o wyrejestrowanie pojazdu. Ponadto, wypada zauważyć, że strona skarżąca wyjaśniła powody nieprzedłożenia oczekiwanego od niej zaświadczenia i trudno zarzucić temu stanowisku racjonalności, skoro przepisy p.r.d. nie nakładają na wnioskującego o wyrejestrowanie pojazdu ustalenia, że kradzież, o której traktuje oświadczenie, o jakim mowa w art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d., wypełnia znamiona przestępstwa kradzieży w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że interpretacja przepisów dotyczących warunków wyrejestrowania pojazdów nie może prowadzić do sprzeczności z ratio legis instytucji wyrejestrowania pojazdu, która sprowadza się do umożliwienia jednostce wyrejestrowanie pojazdu, którego nie posiada, bo przykładowo utraciła go na skutek kradzieży czy innego bezprawnego zdarzenia. Ma to służyć także zachowaniu w zgodzie ze stanem rzeczywistym stosownych rejestrów i ewidencji. Z tego powodu Sąd doszedł do przekonania, że stanowisko organów odnośnie do bezwzględnego wymagania zaświadczenia, o którym mowa w § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia jako warunkującego możliwość wydania pozytywnej dla strony decyzji jest błędne, bowiem nieproporcjonalnie ogranicza prawa jednostki, przy niepełnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu interpretacja przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie powinna zakładać, że przedłożenie zaświadczenia, o którym stanowi ww. przepis rozporządzenia, wzmacnia moc dowodową oświadczenia właściciela o kradzieży (przywłaszczeniu) pojazdu składanego wraz wnioskiem o wyrejestrowanie pojazdu, zgodnie z art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. Brak takiego zaświadczenia nie stanowi jednak bezwzględnej podstawy do odmowy wyrejestrowania, jeśli organ nie jest w stanie wykazać, że oświadczenie właściciela jest sprzeczne ze stanem rzeczywistym, a więc gdy nie dysponuje przeciwnymi dowodami w sprawie.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, bezsporne jest, że strona złożyła oświadczenie o utracie w wyniku przywłaszczenia mienia, tj. kradzieży w rozumieniu przepisów p.r.d. naczepy Palex NC35BBW o nr rej. [...]. Oświadczenie to złożono odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania. Spełniony został zatem zasadniczy warunek do wyrejestrowania pojazdu, o którym stanowi art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. Jak można wnioskować z zawartości akt administracyjnych, a w szczególności także uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej, wydający ją organ nie tylko zarzucił stronie nieprzedłożenie zaświadczenia, o którym mowa w § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, ale także poddał w wątpliwość zasadniczą dla sprawy kwestię, tj. czy pojazd, o którego wyrejestrowanie strona wnosiła, rzeczywiście został skradziony bądź przywłaszczony. Organ I instancji wskazał bowiem, że z przedłożonych przez stronę dokumentów, w szczególności zaś z postanowienia Prokuratury Rejonowej w W. nie wynika, czego dotyczy prowadzone przez nią śledztwo – dochodzenie i czy w ogóle dotyczy jakiegokolwiek pojazdu, a tym bardziej jego kradzieży lub przywłaszczenia. Analiza akt postępowania dowodzi jednak, że organ powyższej kwestii ostatecznie nie ustalił. Jak sam zresztą stwierdził w uzasadnieniu swojej decyzji (s. 1), po skierowaniu stosownego zapytania do Prokuratury, nie uzyskał na dzień rozstrzygania sprawy żadnej odpowiedzi. Tym samym nie wyjaśniwszy podstawowych okoliczności sprawy, organ I instancji de facto zanegował oświadczenie strony dotyczące kradzieży pojazdu, pomimo braku ku temu stosownych podstaw. Z kolei SKO w Ł. rozpatrując sprawę na skutek złożonego odwołania, w ogóle tej kwestii nie rozważało, czym naruszyło art. 15 k.p.a. i wyrażoną w nim zasadę dwuinstancyjności postępowania.

Zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organy dokonały zatem nie tylko błędnej wykładni prawa materialnego, tj. art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d., ale także naruszyły przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 15, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Sąd dostrzega bowiem, że znajdująca się w aktach dokumentacja Prokuratury związana z prowadzonym śledztwem, w szczególności zaś postanowienie o jego zawieszeniu, jakkolwiek nie dają jednoznacznej odpowiedzi, co jest przedmiotem postępowania prokuratorskiego, to jednak a priori nie sprzeciwia się to przedłożonemu przez stronę oświadczeniu o kradzieży pojazdu. Skoro przy tym organ występował do Prokuratury o udzielenie dodatkowych wyjaśnień, to powinien albo poczekać na stosowną odpowiedź, albo powtórzyć starania o jej uzyskanie, w razie przedłużającego się oczekiwania. Zaniechanie tych czynności i wydanie rozstrzygnięcia stoi bowiem w sprzeczności z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., a ponadto przerzuca ciężar odpowiedzialności za bierność organu administracji na stronę postępowania. Ocena tak zebranego materiału dowodowego nie jest zatem swobodna, lecz dowolna i arbitralna, co narusza art. 80 k.p.a.

Powtórzyć należy, że art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. trzeba wykładać przyjmując, iż właściciel pojazdu, który został pozbawiony w sposób bezprawny władztwa nad nim, nie może być pozbawiony możliwości jego wyrejestrowania. Z kolei dopuszczenie się przywłaszczenia winno być - co do zasady - traktowane na gruncie art. 79 ust. 1 p.r.d. na równi z kradzieżą (więcej w tej kwestii - WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 50/19 i powołane tam orzecznictwo; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie trzeba mieć również na względzie, że przepis art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. wymaga jedynie złożenia przez wnioskodawcę stosownego oświadczenia pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania o kradzieży pojazdu, a więc ustawodawca nie wprowadził wymogu przedstawienia dowodu potwierdzającego popełnienie czynu zabronionego. Sąd podziela zatem pogląd prezentowany w orzecznictwie, że w świetle treści omawianego przepisu, dla uwzględnienia wniosku o wyrejestrowanie pojazdu, w związku z jego kradzieżą, wystarczy, aby właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1513/16), o ile oczywiście inne dowody nie podważają prawdziwości tego oświadczenia. W niniejszej sprawie takie oświadczenie złożono i jednocześnie brak jest dowodów na to, aby pozostawało ono w sprzeczności z rzeczywistością. Ponadto organy, choć poddały w wątpliwość oświadczenie z 15 stycznia 2021 r., to podejmując czynności w celu ich zweryfikowania, wątpliwości tych ostatecznie nie rozwiały.

W konsekwencji powyższego Sąd uznał, że konieczność dokonania ponownej oceny okoliczności faktycznych sprawy w kontekście normy prawnej zawartej w art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d., z uwzględnieniem przedstawionej przez Sąd wykładni, stanowi przesłankę do uchylenia wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji.

Z tych przyczyn, wobec naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego oraz materialnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd - na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Jednocześnie wskazania co do dalszego postępowania wynikają z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Powinnością organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa, zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na wysokość kosztów składa się uiszczony przez stronę skarżącą wpis od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżących w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

d.j.