Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 666/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 106
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.
article: art. 14c § 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej M. W. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2020 r. do Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek M. W. (dalej powoływana jako "wnioskodawczyni" lub "skarżąca") o wydanie interpretacji indywidualnej. Dnia [...] kwietnia 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej powoływany jako "DKIS" lub "organ") wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W dniu 2 czerwca 2020 r. do DKIS wpłynęło pismo, którym wnioskodawczyni zgodnie z wezwaniem uzupełniła wniosek.

Wnioskodawczyni przedstawiła we wniosku oraz w piśmie uzupełniającym określone zdarzenie przyszłe. Wraz z mężem wnioskodawczyni jest współwłaścicielką dwóch działek o nr [...]. Wnioskodawczyni i jej mąż mają zamiar odpłatnego zbycia tych działek.

Zarówno wnioskodawczyni, jak i jej mąż prowadzą działalność gospodarczą i są podatnikami czynnymi podatku od towarów i usług. Przeważającym przedmiotem działalności wnioskodawczyni jest doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej, a męża – wynajem nieruchomości. W rejestrze wpisany został także przedmiot działalności: pośrednictwo w obrocie nieruchomościami, jednak wnioskodawczyni zadeklarowała, że faktycznie działalność w tym zakresie nie była prowadzona.

Działki zostały nabyte w 2009 r. do majątku wspólnego małżonków. W momencie zakupu działki były objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i oznaczone jako teren obiektów produkcyjno-usługowych. Na wniosek wnioskodawczyni i jej męża dokonano zmiany przeznaczenia części tych działek na teren zabudowy jednorodzinnej z usługami w związku z zamierzeniami inwestycyjnymi, od których finalnie odstąpiono. Od czasu zakupu (2009 r.) działki nie były w żaden sposób wykorzystywane, wnioskodawczyni i jej mąż nie czerpali pożytków z działek, w szczególności z tytułu najmu czy dzierżawy. Nie był również dokonywany podział działek. Wnioskodawczyni nie sprzedawała dotychczas żadnych działek. Nie podejmowała żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży działek i nie ma takiego zamiaru w przyszłości, "ewentualnie w sposób okazjonalny", wskazując, że "przedmiotowe działki są działkami przemysłowymi o dużym potencjale inwestycyjnym także z pewnością - ewentualny kupiec prawdopodobnie sam znajdzie właścicieli tj. mnie jako Wnioskodawczyni i mojego męża."

Ponadto wnioskodawczyni wskazała, że jej mąż jest właścicielem trzech działek o nr [...] (majątek osobisty męża). Wszystkie działki, włącznie ze wskazanymi działkami męża, mają być przedmiotem jednej transakcji.

W związku z tym wnioskodawczyni przedstawiła następujące pytania do stanu faktycznego:

1. Czy w związku ze sprzedażą przez wnioskodawczynię i jej męża działki nr [...] powstanie obowiązek podatkowy na gruncie podatku VAT?

2. Czy w związku ze sprzedażą przez wnioskodawczynię i jej męża działki nr [...] powstanie obowiązek podatkowy na gruncie podatku VAT?

Wnioskodawczyni przedstawiła również własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zdarzenia przyszłego. Jej zdaniem obowiązek podatkowy na gruncie podatku VAT w związku ze sprzedażą działek nie powstanie. Swój pogląd wnioskodawczyni opiera przede wszystkim na wykładni przedstawionej w wyroku TSUE z dnia 15 września 2011 r. C-180/10 i C-181/10. Zdaniem wnioskodawczyni, jak wywodzi ze wspomnianego wyroku TSUE, jeżeli jako osoba fizyczna nie podejmuje działań i środków podobnych do działań wykorzystywanych przez podmioty profesjonalnie zajmujące się obrotem nieruchomościami, to zbycie działki nie stanowi działalności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Wśród tych działań wymienia uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe w celu sprzedaży działek oprócz zwykłego ogłoszenia. Takie działania sprzedającego świadczyłyby o zawodowym charakterze działalności. Wnioskodawczyni wskazała, że nie wykazała aktywności podobnej do podmiotów zawodowo zajmujących się obrotem nieruchomościami, a jej działania i czynności stanowić mają sprzedaż nieruchomości w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Wywodzi z tego wniosek, że sprzedaż działek objętych wnioskiem nie będzie stanowiła dostawy w ramach działalności gospodarczej, a wnioskodawczyni nie będzie działała jako podatnik VAT.

W zaskarżonej interpretacji indywidualnej DKIS uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe. Zdaniem organu sprzedaż działek objętych wnioskiem będzie wiązała się z powstaniem obowiązku podatkowego w podatku VAT. Opierając się na przedstawionym stanie faktycznym, organ uznał, że działki nie były wykorzystywane na użytek prywatny. Według DKIS w stosunku do przedmiotowych działek wykonano czynności charakterystyczne dla podmiotów zajmujących się profesjonalnym obrotem nieruchomościami, które doprowadziły do uatrakcyjnienia i przygotowania gruntu do sprzedaży. Organ podkreślił, że nabycie działek nie nastąpiło w wyniku darowizny czy spadku, lecz zakupu z zamiarem inwestycyjnym, a ponadto z inicjatywy wnioskodawczyni i jej męża dokonano zmiany przeznaczenia części działek w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem DKIS świadczy to o tym, że działki były wykorzystywane wyłącznie w celach inwestycyjnych, a nie prywatnych. W związku z tym DKIS stwierdził, że w sprawie występują przesłanki pozwalające uznać wnioskodawczynię za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 106 ze zm. – dalej jako "u.p.t.u."), prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Co za tym idzie, zdaniem organu dostawa przedmiotowych działek o nr ewidencyjnych [...] posiadanych we wspólności małżeńskiej zostanie dokonana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez podatnika podatku od towarów i usług i będzie podlegała opodatkowaniu VAT zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 u.p.t.u.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika wywiodła skargę do tutejszego sądu, wnosząc o uchylenie ww. interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania od DKIS na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.

Autor skargi zarzucił interpretacji indywidualnej naruszenie:

1. art. 15 ust. 2 u.p.t.u., w zw. z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1 – dalej jako "dyrektywa VAT"), poprzez dopuszczenie się błędu wykładni, polegającego na uznaniu, że:

a) podjęcie działań opisanych we wniosku o interpretację, tj. podjęcie czynności zmierzających do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnośnie części gruntu

b) istotne znaczenie ma zamiar w jakim celu były zakupywane grunty

prowadzi do wniosku, że czynności dokonywane przez skarżącą są charakterystyczne do podmiotów zajmujących się profesjonalnym obrotem nieruchomościami a tym samym że sprzedaż nieruchomości będzie wykonywana w ramach działalności gospodarczej, podczas gdy:

a) opisane działania należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym,

b) sprzedaż działek ma charakter incydentalny, bez cechy ciągłości kontynuowania działalności w zakresie obrotu nieruchomościami,

c) czynności podjęte przez skarżącą (wniosek o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) nie przybrały formy zawodowej (profesjonalnej) albowiem nie były zorganizowane i nie stanowiły szeregu działań charakteryzujących aktywność osób w zakresie obrotu nieruchomościami (np. podział geodezyjny działek, uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub profesjonalnego obrotu nieruchomościami). Aktywność "handlowa" wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z tych okoliczności

d) bez znaczenia jest zamiar czy motywy jakimi kierowała się skarżąca dokonując zakupu działek albowiem istotne znaczenie mają bowiem obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania noszące cechy zawodowe, od tych, które mieszczą się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym. Dla oceny, czy dany podmiot sprzedając grunty działa w charakterze podatnika nie ma więc znaczenia, w jakich celach grunt ten został nabyty.

2. art. 15 ust. 1 u.p.t.u., poprzez dopuszczenie się niewłaściwej oceny, co do zastosowania tego przepisu, co polegało na uznaniu, że przy sprzedaży działek gruntu skarżąca wystąpi w roli podatnika VAT, podczas gdy skarżąca nie wystąpi w tym charakterze z uwagi na fakt, że w świetle art. 15 ust. 2 ustawy VAT działania przezeń podejmowane nie stanowiły i nie będą stanowić działalności gospodarczej - co jest konsekwencją naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy;

3. art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 u.p.t.u., poprzez dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania tych przepisów, co polegało na uznaniu, że planowana sprzedaż dwóch działek będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podczas gdy transakcje te nie były (nie będą) objęte zakresem opodatkowania tym podatkiem, gdyż skarżąca nie wystąpi w charakterze podatnika VAT - co jest konsekwencją naruszenia art. 15 ust. 1 i 2,

4. art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.) polegające na ograniczeniu się organu podatkowego przy dokonywaniu oceny prawnej stanowiska skarżącej jedynie do przywołania przepisów prawa oraz pominięcie pełnej oceny prawnej przytoczonego przez wnioskodawczynię stanu faktycznego, tj. ograniczenia się jedynie do kwestii zmiany przeznaczenia gruntu na wniosek skarżącej, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego uznania strony za podatnika podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu skargi autor skargi dodał również, że działki nie zostały nabyte z zamiarem ich odsprzedaży, a ponadto działki objęte wnioskiem zostały nabyte, gdyż sprzedający postawił warunek przy sprzedaży 3 innych działek (nabytych do majątku osobistego męża), że może sprzedać wyłącznie wszystkie 5 działek. W związku z tym działki znajdujące się w majątku wspólnym nie były kupione z zamiarem inwestycyjnym. Skarżąca zwróciła także uwagę, że na skutek wniosku męża skarżącej, L. W., wydano interpretację indywidualną dotyczącą ww. 5 działek, w tym 2 działek objętych wnioskiem skarżącej. We wniosku podał on identyczny stan faktyczny i prawny jak skarżąca. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] organ przedstawił odmienne stanowisko i uznał, że stanowisko męża skarżącej było prawidłowe. Zdaniem skarżącej nie powinna istnieć taka sytuacja, że istnieją dwie sprzeczne interpretacje dotyczące tego samego stanu faktycznego i prawnego.

DKIS wywiódł odpowiedź na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wnosząc o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wydania odmiennej interpretacji dla męża skarżącej organ wskazał, że na podstawie art. 14e § 1 pkt 1 o.p. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje:

W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja narusza prawo, stąd skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach. Stosownie do treści art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, przy czym Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wynika z przepisu art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, uchyla tę interpretację, przy czym przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wskazujący podstawy uchylenia przez Sąd decyzji lub postanowień w całości lub w części, stosuje się odpowiednio.

Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zasadniczy spór w sprawie odnosi się do oceny działań skarżącej i jej męża względem będących w ich współwłasności łącznej dwóch działek, co do których skarżąca przejawia zamiar ich sprzedaży. Konsekwencją tej oceny jest bowiem możliwość uznania skarżącej za osobę fizyczną wykonującą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. w zakresie obrotu nieruchomościami, a w związku z tym za podatnika podatku od towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u.

Dokonując wykładni art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., należy uwzględnić, wskazywany również słusznie przez strony w sprawie, wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Słaby i Kuć, sygn. akt C-180/10 i C-181/10. We wspomnianym wyroku TSUE wyjaśnił, jak należy rozumieć art. 9 dyrektywy VAT, wdrożony do polskiego porządku prawnego przez art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u.

TSUE w ww. wyroku uznał, że przy ocenie czy dokonanie sprzedaży nieruchomości będzie wiązało się z powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, należy wziąć pod uwagę czy osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. TSUE jako przykłady tego typu działań wymienia uzbrojenie terenu czy też działania marketingowe.

W przypadku potwierdzenia, że tego typu działania były podejmowane, zasadne jest uznanie, że sprzedaż nieruchomości została dokonana w ramach działalności gospodarczej, a zatem w tym przypadku dana osoba jest podatnikiem VAT. Natomiast zakwalifikowanie działań danej osoby jako mieszczących się w ramach zwykłego wykonywania prawa własności prowadzi do wniosku, że obowiązek podatkowy nie powstanie. TSUE, wskazując na utrwalone orzecznictwo, podkreślił, że zwykła sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Mając na względzie wykładnię zaprezentowaną w ww. wyroku TSUE, dokonując oceny czy sprzedaż działek znajdujących się we współwłasności skarżącej i jej męża będzie podlegać obowiązkowi podatkowemu w podatku od towarów i usług, przedmiotem tej oceny należy uczynić podejmowane przez skarżącą działania względem stanowiących jej własność działek od czasu ich nabycia.

W tym miejscu należy podkreślić, że bez znaczenia dla sprawy jest okoliczność, w jakim celu została nabyta dana nieruchomość i jaki był zamiar nabywcy w momencie jej nabycia. Niezasadnie zatem DKIS uznał zakup działek na cel inwestycyjny, wskazywany we wniosku skarżącej i jego uzupełnieniu, za fakt mający potwierdzać, że działki te służyły wykonywaniu działalności gospodarczej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem znaczenie mają jedynie obiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania zawodowe od mieszczących się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2020 r. I FSK 1476/17, LEX nr 3058249; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 798/19, LEX nr 2761101). Słuszny zatem okazał się zarzut autora skargi dopuszczenia się błędu wykładni art. 15 ust. 2 u.p.t.u. w zw. z art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT w tym zakresie.

Zgodnie z przedstawionym przez skarżącą we wniosku i jego uzupełnieniu stanem faktycznym, w okresie od zakupu działek w 2009 r. do czasu złożenia wniosku skarżąca i jej mąż nie dokonywali żadnych czynności w stosunku do nabytych działek, oprócz złożenia wniosku o zmianę przeznaczenia części przedmiotowych działek w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym wnioskiem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego co do części działek dokonano zmiany przeznaczenia "teren obiektów produkcyjno-usługowych" na "teren zabudowy jednorodzinnej z usługami", gdyż skarżąca i jej mąż mieli określone zamierzenia inwestycyjne, od których finalnie odstąpili. Organ w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, w zasadzie wyłącznie na podstawie wskazywanych przez skarżącą motywów stojących za działaniami jej i męża, uznał, że przez cały okres od ich nabycia działki były wykorzystywane w celach inwestycyjnych. Należy ponownie podkreślić, w ślad za wywodem przedstawionym powyżej, że motywy danej osoby w stosunku do danej nieruchomości nie mają znaczenia przy ocenie czy wykonuje ona działalność gospodarczą.

W uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej DKIS opiera zatem swój pogląd na wskazywanych przez skarżącą zamierzeniach inwestycyjnych stojących za zakupem działek i inicjatywą w zakresie zmiany miejscowego zagospodarowania przestrzennego, pomijając natomiast szereg innych okoliczności wskazywanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i jego uzupełnieniu.

Skarżąca wskazała, że oprócz powyższych czynności nie były przez nią dokonywane żadne inne działania, jak również nie będzie ich podejmować w przyszłości, co tyczy się w szczególności tego, że nie jest jej zamiarem podejmowanie działań marketingowych. Zgodnie z przedstawionym zdarzeniem przyszłym, skarżąca nie planuje również dokonywać podziału działek czy innych działań w celu przygotowania ich do sprzedaży, przykładowo uzbrojenia terenu. Działki mają być przedmiotem jednej transakcji. Oprócz tego skarżąca i jej mąż nie czerpali żadnych korzyści z posiadanych nieruchomości od czasu ich nabycia przez okres 11 lat. DKIS nie odniósł się w swej argumentacji do tych okoliczności, skupiając się wyłącznie na tych, które miałyby świadczyć o wykonywaniu działalności gospodarczej, a w zasadzie na zamiarze jej wykonywania. To czy dany podmiot działa w związku ze sprzedażą nieruchomości jako podatnik VAT wymaga oceny całokształtu okoliczności sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 451/17, LEX nr 2309040). Za mający uzasadnione podstawy należy zatem uznać zarzut autora skargi naruszenia art. 15 ust. 2 w zw. z art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT poprzez dopuszczenie się błędu wykładni. Organ nie rozważył bowiem okoliczności podanych przez skarżącą w ich całokształcie i nie wziął pod uwagę, że działania skarżącej względem nieruchomości – zarówno podjęte jak i planowane – nie wykazują ciągłości, lecz mają charakter jednostkowy, nie wykazując podobieństwa do działalności podmiotów zajmujących się profesjonalnym obrotem nieruchomościami.

W uzasadnieniu interpretacji indywidualnej organ nie odnosi się w żaden sposób do wielu okoliczności wskazywanych przez skarżącą we wniosku, uznając niejako, że te okoliczności, które zostały wskazane, wystarczają, by uznać skarżącą za podatnika VAT. Sąd nie podziela tych zapatrywań organu, przyznaje natomiast rację skarżącej, że uzasadnienie prawne zaskarżonej interpretacji narusza art. 14c § 1 i 2 o.p. Uzasadnienie interpretacji powinno być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego oraz argumenty wnioskodawcy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r. I FSK 1667/15, LEX nr 2315567).

Mając na uwadze powyższe rozważania, zasadny jest wniosek, że w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego skarżącej nie można uznać za osobę wykonującą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a tym samym za podatnika VAT w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości. Sąd podziela zapatrywania skarżącej, że podjęte oraz planowane przez nią działania mieszczą się w ramach dysponowania majątkiem prywatnym, a tym samym nie stanowiły działalności gospodarczej.

Przegląd orzecznictwa prowadzi do wniosku, że w podobnych sprawach w sposób zbliżony rozstrzyga się tego typu kwestie, zwracając uwagę na szereg elementów w poszczególnych stanach faktycznych, które prowadzą do wniosku, że dana osoba nie wykonuje działalności gospodarczej. Są to m. in. takie elementy jak: znaczny upływ czasu od zakupu nieruchomości do jej sprzedaży, brak podejmowania działań marketingowych lub ich podejmowanie w nieznacznym zakresie, brak uzbrojenia terenu czy też planowanie sprzedaży kilku działek w jednej transakcji (tak m. in. w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 5 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Rz 913/19, LEX nr 2830043; wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 15 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 688/19, LEX nr 2772417; wyroku WSA w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Po 804/19, LEX nr 2762431; wyroku WSA w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 798/19, LEX nr 2761101; wyroku WSA w Lublinie z dnia 15 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Lu 589/19, LEX nr 2865478).

Zatem rozpatrując całościowo przedstawione przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz w jego uzupełnieniu okoliczności, nie sposób uznać skarżącej za osobę podlegającą obowiązkowi podatkowemu w podatku od towarów i usług w związku ze sprzedażą działek objętych zaskarżoną interpretacją indywidualną.

Niewątpliwie należy również ocenić negatywnie sytuację, w której organ interpretacyjny w tożsamym stanie faktycznym wydaje dwie odmienne interpretacje indywidualne. Mowa tu o sygnalizowanej przez autora skargi interpretacji indywidualnej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] wydanej na wniosek męża skarżącej, w której organ uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe. Jednocześnie fakt wydania odmiennej interpretacji indywidualnej w stosunku do skarżącej nie mógł stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej interpretacji, zarówno ze względów merytorycznych, jak i formalnych. Prawidłowa interpretacja indywidualna nie mogłaby zostać uchylona jedynie z powodu niezgodności z inną interpretacją. Ponadto skarżąca nie ujęła tej kwestii w formie zarzutu naruszenia określonych przepisów, zaś zgodnie z art. 57a zdanie drugie p.p.s.a. sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Jednakże za przyczyną błędnej wykładni art. 15 ust. 2 u.p.t.u. w zw. z art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, organ dopuścił się również niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 15 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 u.p.t.u., co doprowadziło do wydania nieprawidłowej interpretacji indywidualnej. Autor skargi zasadnie wskazał również na naruszenie art. 14c § 1 i 2 o.p. Rozpoznając sprawę ponownie, organ wyda interpretację indywidualną, w której rozpatrzy przedstawione przez skarżącą zdarzenie przyszłe wraz z oceną stanowiska skarżącej w ich całokształcie, z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej przez sąd w niniejszym wyroku.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a i art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżoną interpretację przepisów prawa podatkowego, uznając, że została wydana z naruszeniem prawa materialnego i procedury.

Wobec uwzględnienia skargi oraz w związku z wnioskiem skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania złożonym w skardze, sąd orzekł o kosztach na zasadzie art. 200 p.p.s.a w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 ppkt c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265), na które składają się: wpis od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, a podstawę ku temu stanowił art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842).