Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 506/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30c, art. 22 ust.1
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: Referent- stażysta Katarzyna Gołda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr P[...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej

w B.y określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym za 2009r. od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012r. poz. 361) – dalej jako: "u.p.d.o.f." w wysokości [...] zł. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły m.in. ustalenia organu dotyczące zawyżenia przez skarżącego kosztów uzyskania przychodów w wyniku ujęcia w nich wydatków wynikających z faktur VAT niedokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych wystawionych przez I. sp. z o.o. z siedzibą w G. oraz Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "P." P. J. z siedzibą w D..

W złożonym odwołaniu skarżący wniósł uchylenie zaskarżonej decyzji

i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, z jednoczesnym dopuszczeniem dowodów wskazanych w piśmie z dnia 8 października 2014r. Wskazał, że nie zgadza się z ustaleniami organu podatkowego dotyczącymi zakwestionowanych transakcji, ponieważ wszystkie przeprowadzone usługi i transakcje były rzeczywiste. Stwierdził, że nie miał żadnego wpływu na przebieg transakcji, usług i rozliczeń prowadzonych przez P. J..

Skarżący zarzucił organowi, że oparł się jedynie na zeznaniach P. J., z pominięciem i zdyskredytowaniem zeznań złożonych przez niego

w charakterze strony oraz szeregu zatrudnionych w firmie pracowników i jego kontrahentów. W przekonaniu podatnika, skoro nie jest mu znana treść zarzutów postawionych P. J. w ramach postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w G., to wyjaśnienia złożone w postępowaniu karnym nie mogą stanowić dowodu w obecnie toczącym się postępowaniu podatkowym.

Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

W ocenie organu całokształt zgromadzonego materiału dowodowego uprawniał do twierdzenia, że zakwestionowane przez organ podatkowy pierwszej instancji transakcje były pozorne i potwierdzone fikcyjnymi fakturami VAT. Organ wskazał przede wszystkim na zeznania P. J. złożone: w charakterze podejrzanego w Prokuraturze Apelacyjnej w G. V Wydział d/s Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji w S., w charakterze strony - w Urzędzie Kontroli Skarbowej w G. oraz w charakterze świadka - w Urzędzie Kontroli Skarbowej

w B.. Zdaniem organu zeznania te są spójne i logiczne, a ich wiarygodność potwierdzona została w decyzjach wydanych wobec Spółki I. i Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "P." przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G.

w dniu 4 i 27 listopada 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił także uwagę na decyzję podjętą przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...].. określającą skarżącemu wysokość podatku od towarów i usług za miesiące styczeń - lipiec 2009r., w której wykazano nierzetelność faktur VAT wystawionych w styczniu 2009r. na rzecz PU "K." A. S. przez I. Sp. z o.o., odmawiając skarżącemu prawa rozliczenia podatku naliczonego, zawartego w tych fakturach. Organ podkreślił, że z ww. decyzji jednoznacznie wynika, iż P. J. nie prowadził faktycznej działalności gospodarczej, a jego aktywność ograniczała się do wystawiania, podpisywania i wprowadzania do obrotu prawnego faktur VAT, które - poza kilkoma przypadkami - nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Organ podkreślił, że we wszystkich zeznaniach P. J. oświadczał niezmiennie, iż faktycznie nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, a jego działania polegały na wystawianiu "pustych" faktur na rzecz innych podmiotów gospodarczych. Organ zauważył, że odniósł się do wszystkich wystawionych przez siebie, w 2009r. faktur VAT na rzecz Przedsiębiorstwa Usługowego "K.", stwierdzając w konsekwencji, że: faktury są całkowicie fikcyjne, zapłata za usługi wymienione w tych dokumentach nie miała miejsca, dowody wypłaty dotyczące firmy "K." są fikcyjne, dowody wypłaty podpisywał skarżący bez przekazywania gotówki. Organ pierwszej instancji dokonał również analizy zeznań złożonych przez pracowników zatrudnionych w Przedsiębiorstwie Usługowym "K.", z której wynika, że świadkowie nie kojarzyli nazw firm P. i I., nie posiadali wiedzy dotyczącej współpracy tych firm z firmą "K.", nie kojarzyli, aby na budowach pracowały osoby spoza firmy "K.". Zdaniem organu odwoławczego prawidłowość podjętych ustaleń potwierdza także fakt, że skarżący nie podpisał zarówno żadnych umów bądź porozumień z P. J., które dotyczyłyby wzajemnej współpracy, jak również nie sporządził protokołów odbioru wykonanych prac potwierdzających ich wykonanie.

W skardze skierowanej do tut. Sądu skarżący zaskarżył decyzję organu drugiej instancji w całości i wniósł o jej uchylenie. Zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj.:

- art. 123 ustawy dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U.

z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej: "O.p."), poprzez niezapewnienie przez organ podatkowy czynnego udziału w sprawie skarżącemu i uniemożliwienie pełnomocnikowi skarżącemu wzięcia udziału w przesłuchaniach świadków;

- art. 125 § O.p., poprzez niezachowanie przez organ podatkowy wymaganej wnikliwości i rzetelności;

- art. 190 § 1 O.p., poprzez niezawiA.ianie pełnomocnika skarżącego

o terminie przesłuchania świadków przynajmniej na 7 dni przed terminem czynności;

- art. 180 § 1 w z art. 188 O.p., poprzez bezpodstawną odmowę przeprowadzenia dowodów wskazanych przez skarżącego w piśmie z dnia 14 września 2014r., mających kluczowe znaczenie dla sprawy;

- art. 124 w zw. z art. 210 § 4 O.p., poprzez zaniechanie wykładni przepisów będących istotą sporu i powielenie twierdzeń organu pierwszej instancji,

a w konsekwencji brak pełnego, rzetelnego i zgodnego z obowiązującymi przepisami uzasadnienia prawnego decyzji.

W związku z ww. zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz: przeprowadzenie dowodów z treści uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej

w B. z dnia [...]. w sprawie PT [...], uchylającej decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...]

w sprawie sygn. akt [...] określającą wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym dla skarżącego; z oświadczenia złożonego przez P. J. z dnia [...]r.; przesłuchanie P. J. na okoliczności wskazane w oświadczeniu z dnia [...]

Skarżący podkreślił, że nie miał możliwości uczestniczenia w postępowaniach prowadzonych wobec P. J., a tym samym ustalenia poczynione w tych postępowaniach nie mogą mieć merytorycznego znaczenia dla rozstrzygnięcia

w przedmiotowej sprawie. Świadkowie powoływani w sprawach prowadzonych wobec P. J. są skarżącemu w ogóle nieznani. Zdaniem skarżącego, działanie organu polegało na przywoływaniu jedynie okoliczności podważających stan faktyczny przez niego prezentowany. Skarżący zarzucił bezpodstawną odmowę przeprowadzenia dowodów wskazanych w piśmie z dnia [...]., mających kluczowe znaczenie dla sprawy.

Istotnym, zdaniem strony, w sprawie jest fakt, że Dyrektor Izby Skarbowej

w B. decyzją z dnia [...]. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...]. w przedmiocie określenia wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w stosunku do skarżącego wskazując wprost na błędy organu pierwszej instancji. Do skargi strona załączyła pismo z dnia 22 kwietnia 2015r., w którym P. J. oświadczył, że nieprawdziwe były jego wcześniejsze wyjaśnienia składane przed pracownikami UKS w G. i UKS

w B., w których potwierdził fikcyjność faktur. Oświadczył przy tym, że wykonał na zlecenie skarżącego usługi i prace budowlane.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia [...]. organ wniósł

o przeprowadzenie dowodu z protokołu zeznań P. J. z dnia [...]. złożonych w ramach postępowania przygotowawczego w Prokuraturze Rejonowej

w G., z których wynika, że P. J. ww. oświadczenie spisał pod dyktando pełnomocnika skarżącego oraz w obecności skarżącego, z uwagi na wywieraną presję wobec świadka i jego rodziny (sms-y, nachodzenie żony). Przesłuchany zeznał,

że faktycznie nie wykonał usług.

Pismem procesowym z dnia [...]. pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: oświadczenia sporządzonego przez skarżącego w dniu [...]. poświadczonego notarialnie za zgodność

z oryginałem, zawiadomienia o istnieniu uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez P. J. przestępstwa składania fałszywych zeznań, z protokołu przesłuchania A. S. w Komendzie Miejskiej Policji w G. oraz o zawieszenie postępowania przed tut. Sądem.

Na rozprawie w dniu [...]. Sąd postanowił przeprowadzić dowód z: oświadczenia P. J. z dnia [...].; pisma Prokuratury Rejonowej w G. z [...]. oraz z protokołu przesłuchania świadka P. J. z dnia [...].; oświadczenia J. S. z dnia [..]. i zawiadomienia o istnieniu uzasadnionego podejrzenia popełnienie przestępstwa; protokołu przesłuchania A. S. w Komendzie Miejskiej Policji

w G.w dniu [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.

Sąd przyjął poczynione ustalenia w całości.

W 2009 r. skarżący prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Usługowe "K." A. S. z siedzibą w G., której przedmiotem były usługi ogólnobudowlane.

Prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 30 c ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012r. poz. 361) – dalej jako: "u.p.d.o.f.", natomiast zdarzenia gospodarcze były ewidencjonowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2013 r. Nr 152,

poz. 1475 ze zm.).

Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia możliwości zaliczenia przez skarżącego do kosztów uzyskania przychodów, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, wydatków wynikających z faktur wystawionych przez spółkę z o. o. "I.". Przedsiębiorstwa Usługowego "K." A. S. w wyniku ujęcia w nich wydatków wynikających z 3 faktur VAT, wystawionych przez Spółkę I. sp. z o. o.

z siedzibą w G. na łączną kwotę netto [...] zł oraz 19 faktur VAT wystawionych przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "P." P. J.

z siedzibą w D. na łączną kwotę [...]zł netto.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ust. 1. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że ustawodawca nakazuje zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszelkie wydatki poczynione przez podatnika, o ile są one dokonane w celu osiągnięcia przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów i nie zostały ujęte w katalogu zamieszczonym w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

W piśmiennictwie podatkowym wskazuje się, że celem, najogólniej rzecz ujmując, jest taki stan rzeczy odnoszony do przyszłości, który chce się osiągnąć

w następstwie podjętego postępowania (A. Gomułowicz, Koszty uzyskania przychodów. Zasady ogólne, Warszawa 2005, s. 35). Konkretne działanie podatnika podjęte w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów należy odnieść do miejsca i czasu, w którym zostało ono dokonane i tylko w takim kontekście można ocenić, czy było ono funkcjonalne w tym sensie, że mogło spowodować realizację wskazanego celu.

Ocena celu, o którym mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. wymaga wzięcia pod uwagę nie tylko celu wskazanego przez podatnika, ale także obiektywnej analizy okoliczności, które były następstwem poniesionego wydatku. Skutek w postaci potrącenia z przychodów wydatków może nastąpić jedynie wtedy, gdy podatnik przedstawi lub wskaże źródła lub środki dowodowe, które umożliwią organowi podatkowemu przeprowadzić dowód na okoliczność ich faktycznego poniesienia w celu osiągnięcia przychodu, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2010 r., II FSK 421/09). W piśmiennictwie podkreśla się, że organ podatkowy może żądać od podatnika przedstawienia wiarygodnego dokumentu na okoliczność poniesienia wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, bowiem nie ma praktycznie innej możliwości ustalenia okoliczności faktycznych sprawy. Żądanie dostarczenia dokumentu nie jest związane z regułami dowodzenia, ale

z gromadzeniem przez organ podatkowy środków dowodowych, pozwalających na ustalenie stanu faktycznego (B. Brzeziński, M. Masternak, O tak zwanym ciężarze dowodu w postępowaniu podatkowym, Przegląd Podatkowy, nr 5/2004, s.59). Wydatek, którego cel w postaci zapłaty za wykonanie na rzecz podatnika usługi, nie został przez niego dostatecznie, wiarygodnie i przekonująco w postępowaniu dowodowym wykazany, nie można uznać za koszt uzyskania przychodu (por. wyrok NSA z dnia

30 listopada 2010 r., II FSK 1157/09).

W sprawie, zgodnie z zapisami widniejącymi na fakturach VAT - faktury te zostały wystawione m.in. za: "Roboty malarskie klatek schodowych w m. Grupa,

ul. L. [...]", "Ocieplenie budynku mieszkalnego w miejscowości Nowe Osiedle Nadwiślańskie 4", "Malowanie klatek schodowych w miejscowości G.", "Modernizację elewacji docieplenia budynku w miejscowości Ś.", "Roboty wykończeniowe klatek schodowych i prace elewacyjne w miejscowości G.". Sposób zapłaty wskazany na fakturach to gotówka. Jak wskazano, P. J. od dnia

7 marca 2002 r. prowadził jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "P.". Ponadto, P. J. od dnia 25 stycznia 2012 r. do dnia 12 czerwca 2013 r. był jedynym udziałowcem i prezesem zarządu B. P. B. P. i O. B. "A." spółka

z o. o. Organ podatkowy ustalił, że spółka "I." nie złożyła zeznań CIT-8 za lata 2009-2012, natomiast złożyła deklarację roczną o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-4R za 2009 r., w której wykazano fakt zatrudniania 2 pracowników. Należne zaliczki nie zostały jednak wpłacone. Spółka nie przekazała informacji

o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy wg wzoru PIT-11,

do właściwych urzędów skarbowych. Spółka nie składała deklaracji PIT-4R za lata 2010-2012. Ponadto stwierdzono, że P. J. nie złożył zeznania podatkowego

o wysokości osiągniętych dochodów za 2009 r., a w zeznaniach rocznych PIT-36 za lata podatkowe 2010-2012 wykazał zerowe wartości we wszystkich pozycjach dokumentów. Organ podatkowy stwierdził także, że firma "P." złożyła deklarację roczną o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-4R za 2009 r., w której wykazano, iż w 2009 r. zatrudniano 3 osoby, należne zaliczki nie zostały wpłacone, firma nie przekazała do właściwych urzędów skarbowych informacji o dochodach

i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy wg wzoru PIT-11, dotyczących tych pracowników, a deklaracji PIT-4R za lata 2010-2012 nie złożono. Decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z [...] r. określono skarżącemu wysokość podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2009 r. do lipca 2009 r.

i zakwestionowano podatek naliczony podlegający rozliczeniu z podatkiem należnym wobec kwot ujętych na trzech fakturach zakupu wystawionych przez I.. Stwierdzono, że Spółka I. nie posiadała żadnego zaplecza dla świadczenia usług budowlanych, nie miała dostatecznej liczby pracowników do wykonywania prac malarskich i dekarskich wyszczególnionych na fakturach VAT, a deklarację VAT-7 za styczeń 2009 r. złożyła

w dniu 2 czerwca 2011 r., tj. po upływie ponad dwóch lat od ustawowego terminu do złożenia deklaracji. Zbadano przesłuchania P. J. z dnia 12 listopada 2013 r. oraz z dnia 28 listopada 2013 r., które przeprowadzone zostały przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. w związku z prowadzonym postępowaniem kontrolnym w Przedsiębiorstwie Wielobranżowym "P." P. J.. Oceniono protokoły oględzin dokumentacji dotyczącej pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej przez P. J. (zabezpieczonej podczas przeszukania lokali przeprowadzonych w dniu 29 stycznia 2013 r.), która miała miejsce w dniach: 13 i 19 lutego 2013 r. oraz protokołów przesłuchania P. J. w charakterze podejrzanego, które przeprowadzono w dniach: 26 marca 2013 r., 15 i 16 maja 2013 r., oraz 4 czerwca 2013 r. Przeanalizowano decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z dnia 4 listopada 2014 r. określającą P. J. prowadzącemu "P." określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: lipiec, grudzień 2009 r.; lipiec, sierpień 2010 r. oraz podatek od towarów

i usług do zapłaty z tytułu wstawionych faktur, o których mowa w art. 108 ust. 1

o podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2008r., styczeń i kwiecień 2009r., kwiecień 2011r. od stycznia do grudnia 2010 r. oraz od stycznia do kwietnia 2011 r., decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z dnia [...] r. określającej dla I. Sp. z o. o"zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe w okresie: od lutego 2009 r. do listopada 2009r., od stycznia 2010 r. do września 2010 r. oraz od stycznia 2012 r. do grudnia 2012 r. oraz podatek od towarów i usług do zapłaty z tytułu wstawionych faktur, o których mowa

w art. 108 ust. 1 o podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe: od lutego do listopada 2009 r. oraz od stycznia do grudnia 2012 r.., decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] r. określającą dla I. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2011 r. oraz określającej kwotę do wpłaty wynikającą z art. 108 ust. 1 o podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r. Przesłuchano w charakterze świadka P. J..

W dniu [...] r., w obecności pełnomocnika T.U., w siedzibie Urzędu Kontroli Skarbowej w B., skarżący został przesłuchany w charakterze strony. Przesłuchano pracowników zatrudnionych

w Przedsiębiorstwie Usługowym "K." A. S.. Przeanalizowano zapisy ewidencji księgowych firmy K..

W ocenie WSA ustalenia w zakresie zastosowania art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. zostały dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 -j.t. ze zm.) zw. dalej "O.p."), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 O.p.). Organ rozpatrzył zarówno poszczególne dowody z osobna, jak również we wzajemnej łączności i ustosunkował się do różnic w zebranych dowodach. Mógł kierować się nie tylko wiedzą, ale i doświadczeniem życiowym i jego rozumowanie było zgodne

z prawidłami logiki.

Organ podatkowy zasadnie stwierdził, że P. J. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz spółki I. w 2009 r. nie wykonał żadnych prac budowlanych na rzecz PU "K." A. S., więc zasadne jest twierdzenie, że wystawiał fikcyjne faktury VAT. Faktury wystawione przez podmioty, które wprowadzały do obiegu prawnego "puste" faktury VAT - nie posiadają cech dowodu księgowego, ponieważ nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych, dlatego też zgodnie z przepisami prawa oraz orzecznictwem sądowoadministracyjnym - udokumentowanych nimi wydatków nie można uznać za koszty uzyskania przychodów. Prawidłowo organ odwoławczy wskazuje, że zakwestionowane faktury VAT są nierzetelne, gdyż opisują operacje gospodarcze w sposób niezgodny z rzeczywistością w zakresie przedmiotowym (rodzaj rzeczywiście wykonanej usługi) oraz podmiotowym (faktyczny sprzedawca usługi) jak i wysokości uiszczonej zapłaty za usługę. Okoliczności te potwierdzają nierzetelność podatkowej księgi przychodów i rozchodów w zakresie zaewidencjonowanych zakupów usług dokumentowanych zakwestionowanymi fakturami VAT.

Zdaniem Sądu decyzja mieści się w zasadzie swobodnej oceny dowodów. We wszystkich zeznaniach P. J. oświadczał niezmiennie, iż faktycznie nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, a jego działania polegały na wystawianiu "pustych" faktur na rzecz innych podmiotów gospodarczych. To, że faktury są całkowicie fikcyjne, zapłata za usługi wymienione w tych dokumentach nie miała miejsca, dowody wypłaty dotyczące firmy "K." są fikcyjne, dowody wypłaty podpisywał A. S. bez przekazywania gotówki; wpisuje się nie tylko w zeznania zdecydowane, logiczne i niesprzeczne, ale również w pozostałe okoliczności ustalone

w sprawie. Niebotyczna ilość faktur i kwota na jaką opiewały, ale i brak odzwierciedlenia w obrocie finansowym, brak protokołów odbioru wykonanych robót, brak odzwierciedlenia pracy podwykonawców w dokumentacji pomiędzy skarżącym

a Spółdzielnią Mieszkaniową, brak wiedzy skarżącego co do liczby osób pracujących dla podwykonawców, brak umów, to, że pracownicy skarżącego nie kojarzyli nazw firm "P.", I. i "A." oraz tego, aby na budowach pracowały osoby spoza firmy "K." – czyni zeznania skarżącego gołosłownymi. Ich niewiarygodność wynika ze wzorca jaki kompletnie nie przystaje do doświadczenia życiowego. Dodatkowo potwierdza tę ocenę fakt, iż w ewidencjach księgowych ujmowane były dowody, podpisywane w imieniu firmy przez osoby, które nie były w tym czasie w niej zatrudnione, co skłania do refleksji, że skarżący mógł posługiwać się pracownikami zatrudnionymi nielegalnie, na co dodatkowo wskazują niepodważalne ustalenia, że niektóre z tych osób w okresie podpisywania się na fakturach zarejestrowane były

w powiatowych urzędach pracy i pobierały świadczenia z budżetu państwa.

Sąd za niezasadne uznał zarzuty naruszenia art. 123 ustawy dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej: "O.p."),

art. 125 § O.p., art. 190 § 1 O.p, art. 180 § 1 w z art. 188 O.p., oraz art. 124 w zw. z art. 210 § 4 O.p.

Nie można uznać za uzasadnione zarzuty oparte o niemożność uczestnictwa skarżącego w postępowaniach prowadzonych wobec P. J., gdyż Sąd nie dopatrzył się tu możliwości wpływu na wynik postępowania. Nie wskazano

w szczególności jakie pytania należałoby zadać świadkom by zmienić obraz nakreślony przez nich, a istotny dla sprawy. Sąd nie dopatrzył się w nich wątpliwości, które można by dodatkowo wyjaśnić. Nie wskazano jakie znaczenie mogłoby mieć przedłużenie terminu zawiadomień o przesłuchaniu świadków. Nie wskazano jakie jeszcze pytania można by w związku z tym zadać. Wyłuszczone kwestie sporne dotyczą oceny zeznań, a nie ich zupełności. Oprócz twierdzeń skarżącego, WSA nie znalazł innego potwierdzenia tej wersji, natomiast ogół dowodów zdecydowanie jej przeczy. Zatem nie jest zasadny zarzut tego, że działanie organu polegało na przywoływaniu jedynie okoliczności podważających stan faktyczny przez niego prezentowany.

Sąd nie dopatrzył się również bezpodstawności odmowy przeprowadzenia dowodów wskazanych w piśmie z dnia [...]. Na początek należy stwierdzić, że organ ten wniosek rozpatrzył, a odmowę uzasadnił. Poza tym WSA nie dopatrzył się tu takiego znaczenia dla sprawy, które zmieniłoby ocenę dokonaną

w zaskarżonej decyzji. Takiego przekonującego wywodu zabrakło również

w stanowisku skarżącego.

To, że Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...]. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...]. w przedmiocie określenia wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w stosunku do skarżącego wskazując na błędy organu pierwszej instancji również nie może odnieść skutku oczekiwanego przez skarżącego. Należy zauważyć, że przedmiotowa sprawa dotyczy innego okresu rozliczeniowego, a postępowanie podatkowe w tej sprawie jako organ pierwszej instancji prowadził Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B., a nie Naczelnik Urzędu Skarbowego w G.. Z kolei błędy jakie odnaleziono w tamtym postępowaniu nie przekładają się na postępowanie zakończone obecnie.

WSA wziął pod uwagę to, że w skardze podniesiono także, że w dniu

[..] r. P. J. złożył oświadczenie, w którym wycofał wszelkie swoje wcześniejsze zeznania oraz wyjaśnienia złożone przed organami podatkowymi

i organami ścigania. Należy jednak zauważyć, że do pisma procesowego z dnia

[...] r., Dyrektor Izby Skarbowej załączył protokół przesłuchania P. J. przed zastępcą Prokuratora Rejonowego w Grudziądzu w dniu 25 maja 2015 r. Zeznał on, że nie jest prawdą zawarte w powyższym oświadczeniu stwierdzenie o składaniu nieprawdziwych wyjaśnień w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B.

i w Prokuraturze Apelacyjnej w G.. Ponadto, P. J. wskazał, że oświadczenie datowane na dzień 22 kwietnia 2015 r. zostało spisane pod dyktando prawnika skarżącego i w jego obecności. Świadek zeznał także, że skarżący nachodził żonę świadka w sklepie, wysyłał do świadka smsy i wydzwaniał do niego, więc w celu uzyskania spokoju złożył oświadczenie z dnia [...] r. Podczas powyższego przesłuchania P. J. podtrzymał swoje wcześniejsze zeznania, w których stwierdził, że wskazane wyżej faktury są "puste". P. J. zeznał również, że faktycznie nie wykonał prac budowlanych dla A. S. oraz że podobnie jak faktury, nieprawdziwe są dokumenty KW, ponieważ nigdy nie było ani transakcji, które widnieją na fakturach, ani też pieniędzy, które wskazane są w dowodach KW.

W piśmie procesowym z dnia 8 [...] r. skarżący wskazał na brak wiarygodności zeznań P. J. oraz wniósł

o przeprowadzenie dowodu z oświadczenia złożonego przez A. S. w dniu {...] r., z zawiadomienia o istnieniu uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez P. J. przestępstwa składania fałszywych zeznań (art. 233 k.k.) podczas przesłuchania w prokuraturze w dniu [...] r., oraz z protokołu przesłuchania skarżącego w Komendzie Miejskiej Policji w G. w dniu [...].

Zdaniem Sądu powyższe oświadczenie A. S., zawiadomienie, oraz zeznania złożone w Komendzie Miejskiej Policji nie podważają wiarygodności zeznań P. J.. W rozpatrywanej sprawie podstawą uznania zeznań P. J. za wiarygodne nie są tylko jego zeznania złożone w prokuraturze w dniu

[...] r., lecz cały zebrany w sprawie materiał dowodowy.

Ze wskazanych wyżej dokumentów Sąd przeprowadził dowód na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do przeprowadzenia dowodu

z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...], gdyż ustalenia w niej zawarte dotyczą podatku od towarów i usług za grudzień 2012r.

W świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. brak jest także podstaw do przesłuchania P. J..

Jednocześnie Sąd za niezasadne uznał zawieszanie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i oddalił wniosek strony w tym zakresie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.

L. Kleczkowski M. Łent U. Wiśniewska