Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1922/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 §  2 , art. 80, art. 83
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 13 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 180 poz 1494
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych
article: art. 11, art. 174 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz (spr.) Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 621/12 w sprawie ze skargi P. R. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną: 2. zasądza na rzecz Prezesa Głównego Urzędu Miar od P. R. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 621/12 oddalił skargę P. R. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym:

Komenda Powiatowa Policji w O. W. Wydział do Walki z Przestępczością Gospodarczą przekazała Prezesowi Głównego Urzędu Miar (Prezes GUM) informację na temat kalibracji tachografów cyfrowych dokonanych przez osoby nieuprawnione w warsztacie przy ulicy S[...] w O. W., należącym do P. R. (skarżącego), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "Mechanika Precyzyjna", [...], [...] Z. W., z wykorzystaniem karty warsztatowej należącej do P. R.

W związku z powyższym, w dniu 16 lipca 2010 r. Prezes Głównego Urzędu Miar, działając na podstawie art. 61 § 4 K.p.a. w związku z art. 13 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, napraw oraz sprawdzania tachografów cyfrowych, udzielonego skarżącemu w dniu [...] listopada 2006 r. przez Prezesa Głównego Urzędu Miar decyzją Nr [...], zmienioną decyzjami Nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r., Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., Nr [...] z dnia [...] października 2009 r. i Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r.

W toku postępowania, pismem z dnia 23 lipca 2010 roku nr BMP-446C-591/1521/AP/06/10 Prezes Głównego Urzędu Miar zwrócił się do skarżącego o potwierdzenie przeprowadzenia kalibracji tachografów cyfrowych w O. W. przy ulicy [...] w wymienionych w tym piśmie pojazdach, należących do wskazanych przedsiębiorców. Ponadto, wezwał do złożenia wyjaśnień w sprawie kart warsztatowych, które zostały użyte podczas kalibracji tachografów cyfrowych w wymienionych pojazdach, z wyszczególnieniem dla każdej z wymienionych kalibracji numeru karty oraz wskazaniem osoby, która jej dokonała.

Pismem z dnia 9 sierpnia 2010 r., skarżący odmówił udzielenia informacji na temat wymienionych kalibracji.

W związku z powyższym, wnioskiem z dnia 26 sierpnia 2010 r., nr BMP-446C-59/1521/AP/06/10, Prezes Głównego Urzędu Miar wystąpił do Sądu Rejonowego w O. W. o udostępnienie akt sądowych w sprawie przeciwko P. R., zarejestrowanych pod sygnaturą II K 857/10.

Przy piśmie z dnia 15 września 2010 roku, Sąd Rejonowy w O. W. II Wydział Karny udostępnił wyżej wymienione akta T. J., działającemu w imieniu Prezesa Głównego Urzędu Miar.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. Prezes Głównego Urzędu Miar cofnął zezwolenie na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji, udzielone skarżącemu.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił wykaz pojazdów w których kalibracji tachografów cyfrowych dokonał pracownik skarżącego T. P., wskazując iż powyższe ustalił na podstawie analizy akt sądowych oraz dokumentów otrzymanych z Policji.

Ponadto, na podstawie analizy przedłożonych akt sądowych stwierdził, że w dniu 26 stycznia 2010 r. w O. W. przy ulicy [...], w warsztacie należącym do skarżącego, D. B. dokonał kalibracji tachografu cyfrowego w pojeździe RENAULT nr rej. [...], użytkowanym przez spółkę "[...]" Sp. z o.o., al. W. P. 38, O.

Organ podkreślił, że wyżej wymienione osoby dokonując kalibracji tachografów cyfrowych posługiwały się kartą warsztatową, udostępnioną im przez skarżącego.

Stwierdził ponadto, iż powyższe okoliczności faktyczne zostały szczegółowo opisane w akcie oskarżenia z dnia 30 czerwca 2010 r. sporządzonym przez Policję, zatwierdzonym przez asesora Prokuratury Rejonowej w O. W., skierowanym przeciwko P. R., D. B. i T. P., znajdującym się w udostępnionych Prezesowi Głównego Urzędu Miar aktach sądowych, a oskarżeni przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów.

W toku postępowania, pismem z dnia 15 lipca 2011 roku, otrzymanym w dniu 22 lipca 2011 r., pełnomocnik strony wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez:

1. dopuszczenie dowodu z protokołu posiedzenia Sądu Rejonowego w O. W. Wydział Karny z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt II K 857/10,

2. dopuszczenie dowodu z zeznań D. B. na okoliczność wyjaśnienia wątpliwości związanych z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą dotyczącą legalizacji i kalibracji tachografów,

3. dopuszczenie dowodu z zeznań strony po przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka D. B.

W odpowiedzi na powyższe pismo, Prezes Głównego Urzędu Miar, pismem z dnia 5 sierpnia 2011 r., nr BMP-446C-59/1521/AP/06/11, doręczonym w dniu 16 sierpnia 2011 r., skierowanym do pełnomocnika strony, zażądał wskazania, jakie fakty i okoliczności mające znaczenie dla postępowania miałyby być przedmiotem dowodu z dokumentu - protokołu z posiedzenia Sądu Rejonowego w O. W. jak też przedmiotem dowodu z zeznań Pana D. B. Pełnomocnik strony nie odpowiedział na w/w pismo.

Organ zaakcentował, że zarówno T. P. jak i D. B. nie byli uprawnieni do dokonywania kalibracji tachografów cyfrowych.

Odwołując się do treści art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych Prezes GUM stwierdził, że dokonanie kalibracji tachografów cyfrowych poza miejscami określonymi w zezwoleniu oraz udostępnienie karty innym osobom, stanowi rażące naruszenie warunków prowadzenia warsztatu i stanowi przesłankę do cofnięcia P. R. zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, napraw oraz sprawdzania tachografów cyfrowych, udzielonego przez Prezesa Głównego Urzędu Miar.

Odnosząc się do pisma pełnomocnika strony z dnia 15 lipca 2011 r. wskazał, że żądanie uzupełnienia materiału dowodowego nie zasługuje na uwzględnienie. Pełnomocnik strony nie odpowiedział na pismo Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 5 sierpnia 2011 r., nr BMP-446C-59/1521/AP/06/11 a tym samym nie sprecyzował faktów i okoliczności mających znaczenie dla prowadzonego postępowania. W ocenie Prezesa Głównego Urzędu Miar, w niniejszej sprawie nie występują żadne niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Stąd nie zachodzi potrzeba przesłuchania zarówno D. B., jak również strony postępowania P. R.

Ponadto, wskazał, że pismem z dnia 23 lipca 2010 roku, nr BMP-446C-59/1521/AP/06/10, skierowanym do P. R., Prezes Głównego Urzędu Miar wezwał do potwierdzenia przeprowadzenia kalibracji tachografów cyfrowych w O. W., przy ulicy [...] we wskazanych pojazdach, użytkowanych przez określone w tym piśmie podmioty. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 9 sierpnia 2010 r., P. R. nie zanegował faktu dokonania kalibracji tachografów samochodowych w w/w miejscu we wskazanych pojazdach. Zgodnie zaś z art. 81 K.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucił organowi rażące naruszenie zasad prowadzenia postępowania administracyjnego poprzez nieprzeprowadzenie przez Prezesa Głównego Urzędu Miar, w ramach jego kompetencji, postępowania wyjaśniającego. Zdaniem strony, podstawą decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar były wyłącznie ustalenia dokonane przez Prokuraturę Rejonową w O. W. oraz dokumenty otrzymane z Komendy Powiatowej Policji w O. W. Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą, a także akta Sądu Rejonowego w O. W. Strona wskazała, iż Prezes Głównego Urzędu Miar nie podejmował dalszych czynności wyjaśniających polegających na dokładnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, np. w oparciu o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków oraz zignorował fakt, że P. R. w dniu 22 grudnia 2010 r. przed Sądem wycofał oświadczenie o przyznaniu się do popełnienia zarzucanych mu czynów, a postępowanie sądowe nie zostało jeszcze zakończone. Jednocześnie skarżący wskazał na nieprawidłowości w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji polegające na braku wyczerpujących informacji w zakresie okoliczności prawnych i faktycznych podjętej decyzji. Dodatkowo pełnomocnik Strony podniósł, iż nie otrzymał pisma Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 5 sierpnia 2011 r., w którym Prezes Głównego Urzędu Miar wezwał do sprecyzowania złożonych wniosków dowodowych o wskazanie, jakie fakty i okoliczności mające znaczenie dla przedmiotowego postępowania miałyby być przedmiotem dowodu z dokumentu, tj. protokołu z posiedzenia Sądu Rejonowego w O. W. II Wydziału Karnego z dnia 22 grudnia 2010 r., jak też przedmiotem dowodu z zeznań Pana D. B.

Uznając podniesione zarzuty za niezasadne, Prezes GUM opisaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji.

Odnosząc się do treści art. 13 ust. 1 pkt 4 oraz art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych organ odwoławczy wskazał, iż faktem bezspornym, ustalonym na podstawie zeznań świadków D. B. i T. P., złożonych w postępowaniu prowadzonym przez Komendę Powiatową Policji w O. W., jest, że skarżący udostępnił kartę warsztatową innym osobom, tj. D. B. oraz T. P., którzy następnie z użyciem tej karty, dokonali kalibracji tachografów cyfrowych w O. W. przy ul. [...], a więc w miejscu nie objętym zezwoleniem (dowód: Protokoły przesłuchania świadka D. B. z dnia: 26.01.2010 r., 27.01.2010 r., 8.03.2010 r., Protokół przesłuchania podejrzanego D. B. z dnia 28.06.2010 r.), (dowód: Protokół przesłuchania świadka T. P. z dnia 5.03.2010 r., Protokół przesłuchania podejrzanego T. P. z dnia 28.06.2010 r.), (dowód: Protokół przesłuchania podejrzanego P. R. w Komendzie Powiatowej Policji w O. W. z dnia 30 czerwca 2010 r.).

Organ zaakcentował, że także skarżący przyznał się do udostępnienia swojej karty warsztatowej wraz z kodem PIN T. P. oraz D. B.

Organ podkreślił, że D. B.ani w trakcie składania zeznań w postępowaniu prowadzonym przez Komendę Powiatową w O. W., ani na posiedzeniu Sądu Rejonowego w O. W. w dniu 22 grudnia 2010 r. nie zakwestionował faktu udostępnienia mu przez P. R. karty warsztatowej w celu wykonania kalibracji. Faktu tego nie zakwestionował również P. R. Z protokołu posiedzenia Sądu Rejonowego w O. W. z dnia 22 grudnia 2010 r., otrzymanego od pełnomocnika Strony, wynika, że P. R. cofnął jedynie zgodę na wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy z uwagi na wątpliwości co do okoliczności popełnienia czynu. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego zawartych w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, P. R. nie wycofał oświadczenia o przyznaniu się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Również D. B. nie odwołał swoich zeznań lecz jedynie nie podtrzymał zgody na wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy z uwagi na zaproponowaną karę, która według niego jest krzywdząca. Dowody zgromadzone przez Komendę Powiatową Policji w O. W. zostały włączone przez Prezesa GUM do akt sprawy administracyjnej, zaś fakt udostępniania przez skarżącego karty warsztatowej innym osobom i posługiwanie się nią przez te osoby nie został ani zaprzeczony, ani też poddany w wątpliwość również w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Prezesa GUM.

W ocenie organu odwoławczego nie jest zasadny zarzut, iż Prezes GUM nie prowadził własnego postępowania wyjaśniającego, a decyzja została oparta o ustalenia dokonane przez Prokuraturę Rejonową w O. W. W toku postępowania administracyjnego organ dokonał własnych ustaleń na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu karnym przed Sądem Rejonowym w O. W., co jest dozwolone. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie ograniczył się jedynie do analizy dokumentów zgromadzonych przez Komendę Powiatową Policji w O. W. Dokumenty te zostały włączone do akt sprawy, a organ nadal prowadził postępowanie w oparciu o zgromadzony w ten sposób materiał dowodowy, umożliwiając stronie ustosunkowanie się co zebranych dowodów, w tym stwierdzonych w nich faktów. O powyższym świadczy, zdaniem organu, pismo Prezesa GUM z dnia 23 lipca 2010 r., w którym wezwał stronę do przyznania faktu wykonywania kalibracji tachografów cyfrowych w O. W. przy ul. [...] w wyszczególnionych samochodach, jak też złożenia wyjaśnień w sprawie kart warsztatowych, użytych podczas kalibracji oraz wskazania osób dokonujących tych kalibracji. W piśmie z 9 sierpnia 2010 r. skarżący odmówił udzielenia powyższych informacji. Nie skorzystał także z prawa wypowiedzenia się co zebranego materiału dowodowego. Skarżący zgłosił natomiast wniosek o dopuszczenie dowodu "z protokołu posiedzenia Sądu Rejonowego w O. W.", który organ dołączył do akt sprawy oraz dowodu z zeznań świadka D. B. "na okoliczność wyjaśnienia wątpliwości związanych z prowadzoną przez P. R. działalnością gospodarczą dotyczącą legalizacji i kalibracji tachografów". Pomimo wezwania skarżący nie sprecyzował jednak faktów, które miałyby być stwierdzone zgłoszonymi dowodami. Pismo organu z dnia 5 sierpnia 2011 r., wzywające pełnomocnika Strony do wskazania faktów, pozostało bowiem bez odpowiedzi mimo prawidłowego doręczenia w dniu 16 sierpnia 2011 r. (potwierdzenie odbioru pisma, znajdujące się w aktach administracyjnych). Organ podkreślił przy tym, że ewentualne przebywanie pełnomocnika na urlopie wypoczynkowym nie zwalnia tego pełnomocnika od zorganizowania zastępstwa w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Prezes GUM zaznaczył, iż pełnomocnik Strony w dniu 19 sierpnia 2011 r., wystosował do Prezesa GUM pismo, w którym wykazał dokonanie wpłaty kwoty 17 zł z tytułu udzielenia pełnomocnictwa.

Organ odwoławczy podkreślił również, że skarżący na etapie ponownego rozpatrzenia sprawy miał możliwość sprecyzowania faktów, które chciał dowieść za pomocą dowodu z przesłuchania świadka lub też wskazać okoliczności, które nie zostały przez organ ustalone, a miałyby znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Faktów takich strona nie wskazała pomimo ponownego skierowania do niej w tej sprawie wezwania z dnia 9 listopada 2011 r. Skarżący nie skorzystał także z możliwości dodatkowego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz nie zaprzeczył ustalonym przez organ faktom udostępnienia przez P. R. karty warsztatowej innym osobom i posługiwaniu się tą kartą przez te właśnie osoby.

Na tę decyzję P. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący ponowił dotychczasową argumentację.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie uznając, że podniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę wskazał, że organ realizował zasadę prawdy obiektywnej podejmując wszelkie działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Prezes GUM zebrał i wyczerpująco rozpatrzył cały materiał dowodowy, z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów.

Sąd podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż organ wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień w sprawie kart warsztatowych użytych podczas kalibracji tachografów cyfrowych we wskazanych pojazdach oraz osób dokonujących tych kalibracji, a także do potwierdzenia przeprowadzenia kalibracji w wyszczególnionych pojazdach w zakładzie znajdującym się w O. W. przy ul. [...]. W odpowiedzi na to pismo, skarżący odmówił udzielenia powyższych informacji, wnosząc jednocześnie do organu o powstrzymanie się z wzywaniem skarżącego do składania wyjaśnień, aż do momentu otrzymania prawomocnego wyroku w tej sprawie.

Zdaniem Sądu, uwzględniając treść udzielonej odpowiedzi, organ miał nie tylko prawo ale wręcz obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy w oparciu o inne dowody, z urzędu podejmować przewidziane przepisami obowiązującego prawa działania zmierzające do realizacji zasady prawdy obiektywnej. Należy bowiem zaakcentować, że przepisy normujące postępowanie w sprawie cofnięcia przedmiotowego zezwolenia nie przewidują negatywnych konsekwencji dla strony, która nie bierze czynnego udziału w postępowaniu a nadto ustawa ta nie wprowadza wyjątków od zasady, że określone fakty mogą być udowodnione przy użyciu dowolnych środków dowodowych, byleby nie były one sprzeczne z prawem, stosownie do art. 75 § 1 K.p.a.

W ocenie Sądu, redakcja art. 75 § 1 K.p.a. wskazuje, że - z zastrzeżeniem wynikającym ze zdania pierwszego - nie ma ograniczeń krępujących organ w zakresie odnoszącym się do możliwości wykorzystywania, jako dowodów. Celem oraz przedmiotem postępowania prowadzonego przez Prezesa GUM nie jest ustalenie faktu popełnienia przez skarżącego (i inne osoby) przestępstwa zarzucanego we wzmiankowanym postępowaniu karnym P. R., T. P. i K. B. ale ustalenie, czy zaistniały przesłanki z art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie tachografów cyfrowych do cofnięcia skarżącemu przedmiotowego zezwolenia.

Zdaniem Sądu wykorzystanie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu karnym dla potrzeb prowadzonego postępowania administracyjnego ma w pełni niezależny charakter i determinowane jest wyłącznie cechą tychże dowodów, tj. ich istotnością dla rozstrzygnięcia sprawy oraz realizacją dyrektyw dowodzenia wynikających z zasady prawdy obiektywnej. W zakresie odnoszącym się do ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, organ administracji formułuje własne oceny i wnioski. Nie jest też, z oczywistych względów, związany ocenami organu, który dowody te przeprowadzał.

Sąd podkreślił, że w myśl art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie tachografów cyfrowych, stanowiącym podstawę materialnoprawną decyzji o cofnięciu skarżącemu zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji Prezes GUM niezwłocznie wydaje decyzję o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie warsztatu, jeżeli podmiot prowadzący warsztat rażąco naruszy! warunki prowadzenia warsztatu.

Z rażącym naruszeniem warunków prowadzenia warsztatu mamy do czynienia m.in. wówczas gdy uprawniony do kontroli organ stwierdzi posługiwanie się kartą warsztatową niezgodnie z zakresem lub poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu, z zastrzeżeniem ust. 3, a także udostępnianie karty innym osobom.

W rozpatrywanej sprawie Prezes GUM uznał, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje niezbicie, iż skarżący P. R. udostępnił swoja kartę warsztatową innym osobom tj. T. P. oraz D. B., którzy dokonali przy użyciu tej karty kalibracji tachografów cyfrowych w O. W. przy ul. [...], a więc ziściła się przesłanka obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia udzielonego skarżącemu, gdyż udostępnienie karty warsztatowej innym osobom stanowi rażące naruszenie warunków prowadzenia warsztatu.

Sąd uznał, że skarżący mógł bez przeszkód zapoznać się ze wszystkimi dowodami, w tym dowodami zebranymi w toku postępowania karnego, podlegającymi ocenie organu administracji. Mógł również w tym zakresie formułować stosowne wnioski. Sąd wskazał, że zakres inicjatywy dowodowej strony ograniczył się do wniosku o dopuszczenie dowodu "z protokołu posiedzenia Sądu Rejonowego w O. W.", który organ dołączył do akt sprawy oraz dowodu z zeznań świadka D. B. "na okoliczność wyjaśnienia wątpliwości związanych z prowadzoną przez P. R. działalnością gospodarczą dotyczącą legalizacji i kalibracji tachografów", a także wniosku, aby po przeprowadzeniu dowodu z zeznań D. B. organ dopuścił dowód z przesłuchania strony. Pomimo jednak dwukrotnego wezwania skarżący, reprezentowany w toku postępowania administracyjnego przez radcę prawnego, nie sprecyzował faktów, które miałyby być stwierdzone zgłoszonymi dowodami. Zdaniem Sądu, tezy dowodowe zawarte w ww. piśmie z 15 lipca 2011 r. są na tyle ogólne i nieprecyzyjne, że organ prawidłowo uczynił wzywając do ich sprecyzowania. Przedmiotem dowodu ma być bowiem okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (przesądza o tym norma prawa materialnego).

Sąd uznał, że stopień szczegółowości opisu uwzględniający konkretne dowody, które organ uznawał za wiarygodne, poszczególne okoliczności istotne dla sprawy, jak również logika i spójność argumentacji nie dają podstaw, aby ustalenia te można było kwestionować i podważać tym samym faktyczną podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Odnośnie zarzutu naruszenia prawa materialnego Sąd ponownie podkreślił, że udostępnienie karty warsztatowej innej osobie powoduje, że organ ma obowiązek cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie tachografów cyfrowych. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, że udostępnienie karty warsztatowej swoim pracownikom (a taki status posiadali T. P. i D. B.) nie wypełnia dyspozycji ww. przepisu, gdyż pracownik nie jest "inną osobą" w rozumieniu powołanego przepisu. Sąd wskazał, że karta warsztatowa jest kartą imienną, tak więc pod pojęciem "inna osoba" w rozumieniu art. art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie tachografów cyfrowych należy rozumieć osobę (podmiot) na rzecz której nie została wydana karta warsztatowa.

Z akt sprawy wynika, że karta warsztatowa wydana przez Państwową Wytwórnię Papierów Wartościowych SA w Warszawie o numerze [...] została wydana dla P. R. "Mechanika Precyzyjna" uprawnionego do prowadzenia warsztatu w zakresie i miejscach wskazanych w decyzji nr [...]. Dlatego na gruncie niniejszej sprawy bezsporne ustalenie, iż P. R. udostępnił przedmiotową kartę czy to D. B., czy to T. P. tj. osobom, dla których nie była ona wydana, wypełnia dyspozycję przepisu art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie tachografów cyfrowych obligującą organ do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. R. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie:

przepisów prawa materialnego, tj:

- art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie tachografów cyfrowych poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że podmiot prowadzący warsztat rażąco naruszył warunki prowadzenia warsztatu.

przepisów postępowania, tj:

- art. 6 K.p.a. poprzez niezastosowanie, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa,

- art. 7 K.p.a. poprzez niezastosowanie, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

- art. 8 K.p.a. poprzez niezastosowanie, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,

- art. 77 § 2 K.p.a. poprzez niezastosowanie, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy,

- art. 80 K.p.a. poprzez niezastosowanie, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona,

- art. 83 K.p.a. poprzez niezastosowanie, że nikt nie ma prawa odmówić zeznań w charakterze świadka, z wyjątkiem małżonka strony, wstępnych, zstępnych i rodzeństwa strony oraz jej powinowatych pierwszego stopnia, jak również osób pozostających ze stroną w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli. Prawo odmowy zeznań trwa także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że ustalona faktyczna podstawa rozstrzygnięcia jest błędna, bo oparta na ustaleniach poczynionych z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów, w konsekwencji z naruszeniem zasady zaufania do organów administracji, gdyż podstawę tych ustaleń stanowiły wyłącznie materiały zebrane w toku postępowania karnego prowadzonego przeciwko P. R., T. P. i K. B. w sprawie o sygn. akt I Ds.-91/10, toczącej się przed Sądem Rejonowym w O. W. II Wydział Karny sygn. akt II K 857/10. Prezes GUM w swoim postępowaniu, ograniczał się od początku do ustaleń dokonanych przez Prokuraturę Rejonową w O. W. oraz do dokumentów otrzymanych z Komendy Powiatowej Policji w O. W., Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą, do akt Sądu Rejonowego w O. W. i ewentualnie do swoich interpretacji tak uzyskanego materiału dowodowego, nie przeprowadzając właściwie żadnego postępowania wyjaśniającego w ramach swoich kompetencji.

Zdaniem skarżącego organ bezpodstawnie odmówił uwzględnienia złożonych przez niego wniosków dowodowych, argumentując, że mimo wezwania, pełnomocnik skarżącego nie wskazał jakie fakty i okoliczności mające znaczenie dla postępowania miałyby być przedmiotem dowodu z dokumentu. Takie stanowisko poparł również w swym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Ponadto – w ocenie skarżącego – Sąd nie zauważył bardzo ważnej okoliczności, która poddaje w wątpliwość zasadność zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – tj. wydania wyroku uniewinniającego wobec jednego ze świadków – D. B. Sąd I instancji, który wydał zaskarżony wyrok powinien był wziąć pod uwagę tę nową okoliczność. Uniewinnienie D. B. jest bowiem dowodem na to, że nie wszystkie okoliczności sprawy są wystarczająco jasne i przesądzają o realizacji dyspozycji art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie tachografów cyfrowych. Co prawda – jak wywodzi skarżący – sąd administracyjny nie jest jeszcze związany tym wyrokiem, ponieważ nie jest on na dzień pisania skargi prawomocny, ale na pewno rzuca on nowe światło na okoliczności sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu.

Przystąpienie do merytorycznej oceny przedmiotowego środka odwoławczego było możliwe wobec tego, iż spełniał on wymagania formalne określone w art. 175 § 1 P.p.s.a., art. 176 P.p.s.a. i art. 177 § 1 P.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 P.p.s.a. nie występowała.

Wedle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotowa skarga kasacyjna została oparta na obu wskazanych podstawach. Odnosząc się w pierwszej kolejności do dalej idących zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej, naruszenia wskazanych w niej przepisów K.p.a. nie powiązał z naruszeniem odpowiednich przepisów ustawy P.p.s.a. - tj. z odpowiednimi normami odniesienia – co zobowiązany był uczynić. Niemniej jednak, uwzględniając stanowisko zawarte w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, wadliwość ta nie może stanowić przeszkody do merytorycznego rozpatrzenia skargi kasacyjnej i stawianych w niej zarzutów.

Z analizy sformułowanej w skardze kasacyjnej grupy zarzutów procesowych oraz z ich uzasadnienia wynika, że istota sporu prawnego w sprawie dotyczy kwestii oceny przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli prawidłowości prowadzenia przez organ postępowania administracyjnego, w szczególności w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, uwzględnienia wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę postępowania oraz oceny dowodów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te nie są trafne, gdyż Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli sposobu ustalenia stanu faktycznego przez organ i przeprowadzonej przez organ oceny dowodów.

Z akt sprawy wynika, że po otrzymaniu zawiadomienia o nieprawidłowościach przy przeprowadzaniu kalibracji tachografów dokonanej przy użyciu karty skarżącego, organ administracji zwrócił się do skarżącego o złożenie wyjaśnień w sprawie kart warsztatowych, które zostały użyte podczas kalibracji tachografów cyfrowych w wymienionych pojazdach, z wyszczególnieniem dla każdej z wymienionych kalibracji numeru karty oraz wskazaniem osoby, która jej dokonała. (k. 45 akt administracyjnych). W odpowiedzi na to wezwanie skarżący odmówił jednak udzielenia informacji na temat wymienionych kalibracji (k. 48 akt administracyjnych).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji słusznie zatem przyjął, że organ administracji starając się wyjaśnić okoliczności sprawy, nie popełnił błędu włączając do materiału dowodowego w sprawie administracyjnej dokumenty z akt sądowych w sprawie karnej przeciwko skarżącemu toczącej się przed Sądem Rejonowym w O. W.

Na podstawie analizy akt sądowych oraz dokumentów otrzymanych z Policji organ ustalił wykaz pojazdów w których kalibracji tachografów cyfrowych dokonał pracownik skarżącego T. P., a także stwierdził, że w dniu 26 stycznia 2010 r. w O. W. przy ulicy [...], w warsztacie należącym do skarżącego, D. B. dokonał kalibracji tachografu cyfrowego w pojeździe RENAULT nr rej. [...], użytkowanym przez spółkę "[...]" Sp. z o.o., al. [...], O.

Z materiałów dowodowych wynikało także, że wyżej wymienione osoby dokonując kalibracji tachografów cyfrowych posługiwały się kartą warsztatową, udostępnioną im przez skarżącego.

Wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 75 §1 K.p.a. organ może dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z tym przepisem organ mógł zatem dopuścić także dokumenty z akt sądowych ze sprawy karnej prowadzonej przeciwko skarżącemu przed Sądem Rejonowym w O. W., zwłaszcza, że wyjaśniały one okoliczności istotne z punktu widzenia postępowania administracyjnego prowadzonego wobec skarżącego. Było to tym bardziej uzasadnione w sytuacji, gdy skarżący odmówił udzielenia informacji na temat przeprowadzonych kalibracji, które budziły wątpliwości organu. Należy podkreślić, ze Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera zasady bezpośredniości dowodów, jeżeli zatem organ uzna, że dowody z dokumentów urzędowych pochodzących z innych postępowań dostatecznie wyjaśniają okoliczności sprawy i nie budzą wątpliwości, nie ma on obowiązku ponownego przeprowadzania analogicznego dowodu, tym razem samodzielnie.

Odnośnie zarzutu nieuwzględnienia środków dowodowych zgłoszonych w trakcie postępowania administracyjnego przez skarżącego należy wskazać, że organ zasadnie wezwał skarżącego do sprecyzowania, jakie fakty miałyby być stwierdzone zgłoszonymi dowodami. Postępowanie dowodowe w postępowaniu administracyjnym może być ukierunkowane wyłącznie na wyjaśnienie okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli z wniosku o przeprowadzenie dowodu nie wynika cel jego przeprowadzenia, organ ma prawo – a nawet obowiązek – wezwać wnioskodawcę do jego sprecyzowania. Tak właśnie organ uczynił, zaś skarżący nie odpowiedział na prawidłowo doręczone mu wezwanie. Z tego względu pominięcie zgłoszonych przez stronę dowodów nie nastąpiło z naruszeniem prawa.

Sąd I instancji prawidłowo uznał także, że skarżący miał możliwość zapoznania się ze wszystkimi dowodami, w tym dowodami zebranymi w toku postępowania karnego, podlegającymi ocenie organu administracji. Mógł również w tym zakresie formułować stosowne wnioski.

Z tych powodów niezasadne są zarzuty dokonania przez Sąd I instancji nieprawidłowej kontroli ustaleń dokonanych przez organ i niedostrzeżenia naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 2 , art. 80 i art. 83 K.p.a. WSA w W. prawidłowo przyjął, że Prezes Głównego Urząd Miar wyjaśnił stan faktyczny w sposób należyty, a dokonana przez niego ocena dowodów nie zawierała cech dowolności. Należy także wskazać, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby ewentualne naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Był do tego zobowiązany – stosownie do treści art. 174 pkt 2 P.p.s.a.

Odnośnie zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie tachografów cyfrowych należy podkreślić, że skarżący upatruje jego naruszenia poprzez niewłaściwe zastosowanie. W tym miejscu trzeba przypomnieć, że niewłaściwe zastosowanie przepisu polega na dokonaniu jego wadliwej subsumcji do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej w przepisie normy prawnej. Tymczasem skarżący w istocie zarzuca zastosowanie art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie tachografów cyfrowych do nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Zarówno z zarzutu jak i jego uzasadnienia wynika, że strona kwestionuje głównie ustalenia faktyczne dokonane przez organ. Ocena zarzutu prawa materialnego może zaś być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może bowiem opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu stanu faktycznego.

Należy zatem wskazać, że Sąd I instancji oraz organ zasadnie zastosowały art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie tachografów cyfrowych do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Na zasadność zastosowania tego przepisu nie może mieć wpływu fakt wydania nieprawomocnego wyroku uniewinniającego wobec jednego ze świadków – D. B. Należy podkreślić, że celem oraz przedmiotem postępowania prowadzonego przez Prezesa Głównego Urzędu Miar nie było ustalenie faktu popełnienia przez skarżącego (i inne osoby) przestępstwa, ale ustalenie, czy zaistniały przesłanki z art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie tachografów cyfrowych do cofnięcia skarżącemu przedmiotowego zezwolenia. Te zaś nie odnoszą się do ewentualnej winy lub umyślności działań skarżącego i innych osób, a samego faktu dokonania kalibracji tachografów cyfrowych poza miejscami określonymi w zezwoleniu oraz udostępnienia karty innym osobom, co – jako rażące naruszenie warunków prowadzenia warsztatu – stanowi przesłankę do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, napraw oraz sprawdzania tachografów cyfrowych. Z tego powodu zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego należało uznać za niezasadny. Już tylko na marginesie należy wskazać, że stosownie do art. 11 P.p.s.a. sąd administracyjny związany jest jedynie wyrokiem skazującym. Związanie nie odnosi się zatem do wyroku uniewinniającego.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.