Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 219/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Grażyna Firek Sędziowie WSA: Aldona Gąsecka- Duda AWSA: Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2007 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2004 r., znak:[...], na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U.

z 2003 r., Nr 207, poz. 216 z późn. zm., zwanej dalej - Prawo budowlane z 1994 r.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. nakazał J. P. rozbiórkę tymczasowego obiektu budowlanego o wymiarach: 4,96 m x 3,63 m i wysokości 2,20 m, zlokalizowanego na działce nr 362/15 w K.

W uzasadnieniu tej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w G. wskazał, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

w K. decyzją z dnia [...] 2003 r., znak: [...] uchylił uprzednio wydaną w tej sprawie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] 2000 r. znak: [...] nakazującą rozbiórkę przedmiotowego domku letniskowego o wymiarach w rzucie 4,96 m x 3, 65 m i wysokości ścian 2,20 m zlokalizowanego na działce nr 362/15 w K. Powodem wydania wzmiankowanej decyzji kasacyjnej było wejście

w życie z dniem 11 lipca 2003 r. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z dnia 10 maja 2003 r.

nr 80, poz.718).

W ponownym rozpatrzeniu tej sprawy organ I instancji ustalił, że przedmiotowy obiekt wykonany jest w konstrukcji drewnianej, przekryty dachem dwuspadowym, podstawę jego stanowi rama stalowa, do której przymocowane są 3 koła. Jest to więc tymczasowy obiekt budowlany, o funkcji letniskowej, niepołączony trwale z gruntem.

Organ I instancji podniósł, że w rozumieniu art. 3 pkt. 5 Prawa budowlanego

z 1994 r. tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

Zgodnie z art. 30 ust. 1, w związku z art. 29 ust. 1 pkt. 12 Prawa budowlanego z 1994 r. budowa tymczasowego obiektu budowlanego wymaga uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi.

Organ I instancji ustalił także, że lokalizacja przedmiotowego obiektu budowlanego jest niezgodna z ustaleniami aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy U. nr [...] z dnia [...] 1996 r. (Dz. Urz. W. nr 53, póz. 140 z 1996 r. z późniejszymi zmianami).

W piśmie z dnia [...] 2003 r., znak: [...] Urząd Gminy

w R. poinformował bowiem, że działka nr 362/15 (na której zlokalizowany jest przedmiotowy obiekt) położona jest w terenach przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego Z. K. pod: "Tereny łąk i pastwisk. Możliwe prowadzenie nowego uzbrojenia podziemnego wody, gazu, energii elektrycznej i kanalizacji - dla terenów przeznaczonych pod zabudowę. Projektowany krajobrazowo - leśny rezerwat przyrody. Ograniczenia w zakresie użytkowania zostaną ustalone w statucie rezerwatu. Do czasu utworzenia rezerwatu obowiązuje zagospodarowanie lasu (zgodne z Planem Urządzania Gospodarstwa Leśnego dla Nadleśnictwa Ł. Obowiązuje zagospodarowanie zapewniające funkcje wodochronne i ekologiczne lasu. Zgodnie z art. 15 i 16 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, należy wystąpić o uznanie pozostałych lasów za ochronne.), a w obrębie polan krajobrazowych utrzymanie łąk kośnych i zakaz inwestowania.

Zgodność budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest jednym z warunków, których spełnienie jest konieczne, aby można było dokonać legalizacji wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia obiektu budowlanego. Warunek ten nie został spełniony.

Odnosząc się wyjaśnień inwestora zawartych w dwóch pismach z dnia [...] 2004 r. (data wpływu 26 marzec 2004 r. i 17 sierpień 2004 r.), w których podniesiono, iż przedmiotowy obiekt jest przyczepą specjalną kampingową własnej konstrukcji, rozbudowaną i zarejestrowaną w Wydziale Komunikacji w G., organ I instancji podniósł, że z poczynionych ustaleń wynika, że przedmiotem badania w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów przy ul. [...] w G. co do zgodności z warunkami technicznymi była przyczepa campingowa typu "SAM" i to ta przyczepa została zarejestrowana w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w G. pod numerem [...] (co wynika z przedłożonej przez J. P. kopii dowodu rejestracyjnego). Przedmiotowe badanie nie dotyczyło obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania opisanego w protokole oględzin z dnia [...] 2000 r.

Wobec powyższego, na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., który stanowi, że: "właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia" Powiatowy Inspektor Nadzoru budowlanego w G. orzekł jak w sentencji decyzji.

Odwołanie od tej decyzji wniósł J. P.

Zarzucił w nim organowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że przedmiotowy obiekt nie jest przyczepą campingową mimo, że był poddany przeglądowi i został zarejestrowany Ponadto zarzucił niewłaściwą interpretację przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez ich zastosowanie do pojazdu dopuszczonego do ruchu drogowego.

Odwołujący się podkreślił, że przedmiotowy obiekt jest przyczepą campingową aczkolwiek przebudowaną. Twierdzi, że mimo to nie straciła ona cech przyczepy. Nadto jest zarejestrowaną przyczepą, ubezpieczoną w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia OC w ruchu drogowym (jeszcze przed kontrolą)

i dopuszczoną do poruszania się po drogach publicznych. Podniósł także, że przyznał to również Sąd Rejonowy w G. w uzasadnieniu postanowienia

o umorzeniu postępowania karnego w w/w sprawie. Przytoczył fragment

z uzasadnienia wzmiankowanego postanowienia sądowego.

W ocenie odwołującego się podnoszenie przez Powiatowego Inspektora Budowlanego w G. zarzutu, iż nie jest to zgodne z rzeczywistością, jest podważaniem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w G.,

a także przedstawionych dokumentów. Nie zgadza się ze stanowiskiem organu

I instancji, że przedstawione dokumenty tj. przegląd pojazdu, dowód rejestracyjny nie dotyczą przyczepy zaparkowanej w tej chwili na jego działce nr 362/15

w K.

Odwołujący się wywodzi, że przyczepa jak każdy inny pojazd posiada tabliczkę identyfikacyjną z danymi, posiada także wykonany w sposób trwały numer ramy. Sprawdzenie tych danych leży, jego zdaniem, w możliwościach powiatowego inspektoratu nadzoru budowlanego i tym samym uniknięcia stwierdzeń, że badanie techniczne nie dotyczyło obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania opisanego w protokole oględzin z dnia [...] 2000 r. Uważa, że podważanie tych badań jest próbą wykorzystania nieprawdziwych faktów dla uzasadnienia decyzji o rozbiórce. W końcowej części odwołania J. P. zadał pytanie, czy przejechanie przyczepą na działkę obok będzie wykonaniem decyzji czy też nie oraz, czy w momencie gdy przyczepa znajdzie się na innej działce będzie to podstawą o wszczęciu działań wobec właściciela innej działki o samowolę budowlaną.

Wskazując na powyższe J. P. stwierdził, że jego odwołanie jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie.

Decyzją z dnia [...] 2004 r., znak:[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił decyzję organu I instancji w całości i w tym zakresie orzekł na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazując J. P. rozbiórkę tymczasowego obiektu budowlanego o wymiarach 4,96 m

x 3,63 m i wysokości ścian 2,20 m, zlokalizowanego na działce nr 362/15

w Klimkówce.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu.

W trakcie oględzin przeprowadzonych dnia [...] 2000 r. w toku postępowania pierwszoinstancyjnego ustalono, że na działce nr 362/15 w K. J. P. wybudował domek letniskowy o wymiarach w rzucie 4,69 m x 3,63 m i wysokości ścian 2,20 m. Obiekt ten jest konstrukcji drewnianej ze stromym dachem dwuspadowym pokrytym płytami falistymi ,, Onduline ". Podstawę domku stanowi konstrukcja stalowa ( rama ) z ceowników 220 mm. Do konstrukcji stalowej przymocowane są 3 koła (jedno z przodu obiektu i dwa z boku połączone osią stalową). J. P. oświadczył, że przedmiotowy domek letniskowy wybudował latem 2000 r. bez pozwolenia na budowę.

Rozstrzygając powtórnie sprawę w granicach zakreślonych przez postępowanie pierwszoinstancyjne, w ocenie organu odwoławczego, organ

I instancji uczynił zadość przepisom prawa procesowego.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest badanie legalności tymczasowego obiektu budowlanego - zlokalizowanego na działce nr 362/15

w K.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przedmiotowy obiekt o konstrukcji drewnianej, wykonany na podstawie ramy stalowej, do której przymocowano trzy koła, przykryty dachem dwuspadowym, jest, wbrew twierdzeniom skarżącego podnoszonym w tym zakresie w odwołaniu, obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego z 1994 r. i podlega jego reglamentacji.

Zgodnie z definicjami zawartymi w tej ustawie jest on tymczasowym obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego z 1994 r., tj. "obiektem budowlanym przeznaczonym do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidzianym do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiektem budowlanym nie połączony trwałe z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe". O zasadności powyższej kwalifikacji decyduje okoliczność, iż nie jest on trwale związany z gruntem oraz posiada cechy rodzajowe, które można przypisać tymczasowym obiektom budowlanym takim jak np. barakowóz. Ponadto nie ma wątpliwości, iż obiekt budowlany objęty niniejszym postępowaniem nie jest obiektem - przyczepą campingową, na której rejestrację powołuje się skarżący. Świadczy

o tym między innymi fakt, iż zarówno wizualnie, jak i w zakresie wymiarów są to dwa różne obiekty. Organ II instancji odwołał się tutaj do dokonanego porównania ustaleń poczynionych podczas oględzin z danymi zawartymi w kserokopii dokumentu identyfikacyjnego, rysunku i materiału zdjęciowego obejmującego przyczepę marki "SAM". W powyższym zakresie ustalenia organu I instancji są zatem prawidłowe,

a zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie.

Jednakże w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji dokonał niewłaściwej kwalifikacji kwestionowanego obiektu z punktu widzenia wymogu uzyskania na jego wykonanie pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia. Zgodnie bowiem z art. 28 Prawa budowlanego z 1994 r., obowiązującym w chwili jego realizacji, tj. w 2000 r., budowa tego rodzaju obiektu wymagała uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę. Należy przy tym wskazać, iż powołany przez organ I instancji aktualnie obowiązujący art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego z 1994 r., jak i obowiązujący w momencie realizacji spornego tymczasowego obiekt budowlanego art. 29 ust. 1 pkt 5a, wprowadzający wyjątek od zasady wyrażonej w w/w art. 28 Prawa budowlanego z 1994 r., dotyczy tylko takich tymczasowych obiektów budowlanych, które są niepołączone trwale z gruntem

i zostały przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie dłuższym niż 120 dni od daty określonej

w zgłoszeniu. W niniejszej sprawie taki przypadek nie zachodzi, albowiem sporny obiekt istnieje już kilka lat. W związku z tym, że inwestor nie uzyskał pozwolenia na jego budowę, zasadne jest prowadzenie w stosunku do niego postępowania w trybie art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., a nie 49b Prawa budowlanego z 1994 r..

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zaznaczył, że oba w/w przepisy przewidują, iż we wstępnym etapie postępowania, którego wynik wpływa na możliwość wdrożenia trybu legalizacyjnego, organ winien zbadać, czy budowa danego obiektu budowlanego jest zgodna z przepisami

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem organu II instancji materiał dowodowy wskazuje, że usytuowanie przedmiotowego, tymczasowego obiektu budowlanego jest niezgodne z ustaleniami aktualnie obowiązującego planu. W tym względzie organ odwoławczy powołał się na pismo Wójta Gminy G. z dnia [...] 2003 r., znak: [...] znajdujące się w aktach organu I instancji. W związku z tym, że zarówno w przypadku prowadzenia postępowania w trybie art. 48, jak i art. 49 b Prawa budowlanego z 1994 r. wystarczające do wydania nakazu rozbiórki jest ustalenie, że dana inwestycja jest niezgodna z takim planem, w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba uchylenia skarżonej decyzji w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, iż zreformowanie skarżonej decyzji nie narusza zasady wyrażonej w art. 139 k.p.a., ponieważ wydanie nakazu rozbiórki na innej podstawie prawnej i w innym, przy czym również dotyczącym samowoli budowlanej trybie, nie jest reformacją na niekorzyść strony odwołującej się,

w przypadku gdy przesłanki do nakazania tej rozbiórki są niemal identyczne zarówno w art. 48 jak i w art. 49b Prawa budowlanego z 1994 r.. Różnica dotyczy tylko tego, czy na wykonanie danego obiektu budowlanego wymagane jest pozwolenie na budowę czy też zgłoszenie.

W zakresie uwag zawartych w odwołaniu, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, że w kwestii kwalifikacji spornego obiektu wypowiedział się na wstępie uzasadnienia podjętej decyzji. Podkreślił, że organ nadzoru budowlanego dokonuje samodzielnej kwalifikacji danego obiektu

w oparciu o przepisy prawa budowlanego, na co wskazał także Sąd Rejonowy

w G. w powołanym przez skarżącego postanowieniu. Natomiast sposób wykonania rozbiórki danego obiektu budowlanego nie ma znaczenia przy rozpatrywaniu sprawy jego legalności. W niniejszym postępowaniu istotne jest bowiem to, czy w stosunku do jego przedmiotu zaistniały ustawowe przesłanki do wydania takiego nakazu.

Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie organu odwoławczego organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy. Jednakże ze względu na niewłaściwy tryb postępowania i w konsekwencji nieprawidłową podstawę prawną skarżonego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy w ramach swoich kompetencji reformatoryjnych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił skarżoną decyzję w całości

i orzekł w tym zakresie na nowo nakazując rozbiórkę przedmiotowego obiektu.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy w K. wniósł J. P. Powtórzył w niej zarzuty podniesione uprzednio w odwołaniu od decyzji organu I instancji, tj. zarzucił organom błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że sporny obiekt nie jest poddaną przeglądowi i zarejestrowaniu przyczepą campingową oraz dokonanie niewłaściwej interpretacji przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez zastosowanie ich do pojazdu dopuszczonego do ruchu drogowego.

Jeszcze raz podniósł, że sporny obiekt to przebudowana przyczepa campingowa, która mimo tego nie straciła cech przyczepy. Jest zarejestrowana

i ubezpieczona w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia OC w ruchu drogowym. Jest także dopuszczoną do poruszania się po drogach publicznych. Powołał się także jak w odwołaniu na postanowienie Sądu Rejonowego w G. o umorzeniu postępowania karnego i zawarte w nim stwierdzenia. Powtórzył argumentację

i polemikę ze stanowiskiem organu odwoławczego zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, jakie wyraził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.).

W świetle art. 1 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych ( art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie

z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu.

Skarga nie jest zasadna.

Sąd kontrolując wydawane przez organy administracji publicznej decyzje wedle kryterium ich zgodności z prawem, bada w szczególności prawidłowość dokonanej przez nie wykładni przepisów prawa materialnego

i procesowego mających w danej sprawie zastosowanie.

W rozpatrywanej sprawie nakaz rozbiórki spornego obiektu został oparty na art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonej decyzji.

Stanowił on w ust. 1, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2 tego art., w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego

w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Stosownie do treści ust. 2 art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. jeżeli budowa,

o której mowa w ust. 1:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

Zgodnie z ust. 3 art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy

z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że wzmiankowany wyżej przepis art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. ma zastosowanie wobec obiektów budowlanych budowanych lub wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że sporny obiekt jest w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego z 1994 r., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, tymczasowym obiektem budowlanym. Słusznie wywodzi Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, że nie jest on trwale związany z gruntem i posiada cechy, które można przypisać obiektom wymienionym w niezamnkniętym lecz przykładowym katalogu obiektów, zawartym we wspomnianym art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego z 1994 r.

Stosownie do art. 28 Prawa budowlanego z 1994 r. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę,

z zastrzeżeniem art. 29-31.

Art. 29 Prawa budowlanego z 1994 r. zawiera wyczerpujący katalog budów obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

W pkt 12 tego artykułu wymieniona jest budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa

w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu; zwolnienie to nie dotyczy obiektów, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska.

Z powyższego wynika więc, że zwolnienie to dotyczy tylko i wyłącznie takich tymczasowych obiektów nie połączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce, które mogą znajdować się na gruncie

w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie dłuższym niż 120 dni od daty określonej w zgłoszeniu.

Prawidłowo zatem organy nadzoru budowlanego wywodzą, że skoro sporny obiekt istnieje już kilka lat, to jest obiektem, którego budowa nie jest zwolniona

z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Przepisy art. 29 i 30 Prawa budowlanego z 1994 r. są bowiem wyjątkiem od zasady, że rozpoczęcie robót budowlanych wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, a wyjątki nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej lecz ścieśniającej.

W takim stanie rzeczy, skoro na realizację przedmiotowego obiektu wymagane było uprzednie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę i inwestor jej nie uzyskał, to taki przypadek jest tym, o którym mowa w art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r.

Ustalenie przez organ prowadzący niniejsze postępowanie, które nie budzi wątpliwości, że w chwili orzekania lokalizacja spornego obiektu jest niezgodna

z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego powoduje zaistnienie przesłanki wykluczającej zastosowanie trybu legalizacyjnego, o którym mowa w ust. 2 i 3 art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r.

Wobec tego zastosowanie ma ust. 1 art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r.,

i w myśl dyspozycji tego przepisu organy nadzoru budowlanego zobligowane były do orzeczenia nakazu jego rozbiórki.

Decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, orzekającego powtórnie w granicach zakreślonych przez postępowanie pierwszoinstacyjne, jest prawidłowa.

Sąd nie stwierdził ani naruszenia prawa stanowiącego podstawę do stwierdzenia nieważności ocenianej decyzji ani naruszenia stanowiącego podstawę do wznowienia postępowania. Nie stwierdził również naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy ani naruszenia prawa procesowego

w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając zatem powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) skargę oddalił.