Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 889/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant specjalista Monika Gąsińska – Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2019 r. sprawy ze skargi [...] .spółka jawna z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Sy UZASADNIENIE

M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2018r., Nr [...], na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018r., poz. 1202 z późn. zm.) po przeprowadzeniu na wniosek [...]-[...] Sp. J. T. S., E. S. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. G. z dnia [...] grudnia 2016r. Nr [...], nakazującą spółce z o. o. B. N. rozbiórkę budynku usytuowanego w południowej granicy na działce nr ewid. [...] przy Al. S. w miejscowości K. – odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie G. z dnia [...].12.2016r. Nr [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że spółka [...]-[...] podnosiła iż ww. decyzja nakazująca rozbiórkę wydana została z rażącym naruszeniem art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974r., bowiem organ powiatowy nie wdrożył postępowania legalizacyjnego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie G. wskazaną decyzję z dnia [...].12.2016r., Nr [...], wydał na podstawie art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974r.

W toku postępowania jakie toczyło się przed organem powiatowym, Burmistrz G. M. w piśmie z dnia [...].10.2016r. wskazał, że dla terenu, na którym znajduje się działka nr ewid. [...] brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz, że nie istnieje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy. Została opracowana analiza urbanistyczna, z której wynikało, że działka nr [...] znajduje się ona gruntach rolnych i leśnych i teren ten nie uzyskał zgody na zmianę przeznaczenie ich grunty na nierolne i nieleśne.

Ponadto ustalono, że samowolnie wzniesiony budynek był też niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (obowiązującym w dacie jego budowy) uchwalonym przez Radę Miejską w G. M. uchwałą Nr [...] z dnia [...].12.1993r. (obowiązywał do [...].12.2003r.).

Zatem obiekt nie jest usytuowany na terenie przeznaczonym pod tego typu zabudowę.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. "obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia."

Organ nadzorczy ocenił, że kwestionowana decyzja została wydana zgodnie z przepisami Prawa budowlanego i k.p.a.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania [...]-[...] T. S. i E. S. sp. jawna od decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2018 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że kwestionowana decyzja PINB w Powiecie G. z dnia [...] grudnia 2016 r., Nr [...] nakazująca właścicielowi B. N. Sp. z o.o. w G. M. rozbiórkę budynku usytuowanego w południowej granicy na działce nr ewid. [...] przy Al. S. w miejscowości K., nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, ani także żadną inną wadą kwalifikowaną określoną w art. 156 § 1 k.p.a.

Nakazując rozbiórkę organ powiatowy ustalił, że obiekt budowlany powstał w latach 1992 - 1994. W budynku znajduje się warsztat samochodowy. Usytuowanie budynku przekracza granicę południową działki. Dla terenu, na którym znajduje się sporny budynek brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tego obiektu.

W rozpatrywanym przypadku kwestią zasadniczą było ustalenie daty budowy spornego obiektu. W toku postępowania zwykłego, organ powiatowy ustalił, że budowa miała miejsce przed [...] stycznia 1995 r., wobec czego w sprawie prawidłowo zastosowano przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r.

Zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęto postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

Fakt wybudowania budynku przed [...] stycznia 1995 r. potwierdzają informacje zawarte w protokole z dnia [...] lutego 2015 r., zeznania świadków A. J., R. W. - inwestora (protokoły z dnia [...] grudnia 2015 r.). Z zeznań inwestora wynikało, że na budowę spornego obiektu budowlanego nie uzyskano pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. roboty budowlane można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę.

Organ prowadząc postępowanie w sprawie samowoli budowlanej w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. musiał dokonać oceny, czy nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W zależności od wyników postępowania organ mógł nakazać rozbiórkę lub przeprowadzić legalizację samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, która powinna zakończyć się pozwoleniem na użytkowanie.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 wymienionej ustawy, obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Zastosowanie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego wymagało wykazania, że obiekt budowlany został wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy oraz, że znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę, albo jego wybudowanie spowodowało niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia.

W ocenie GINB nie istniała możliwość legalizacji budynku, albowiem, ustalono, że dla terenu na którym się znajduje (działka nr [...]) brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (poprzedni plan zagospodarowania utracił moc) oraz, że nie istnieje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy - pismo Burmistrza G. M. z dnia [...] października 2016 r., znak: [...].

Dalej organ II instancji wskazał, że o charakterze budynku decyduje jego przeznaczenie. Omawiany budynek gospodarczy zlokalizowany na działce nr [...] został wybudowany w latach 1992-1994 r., później został rozbudowany etapowo: najpierw na płody rolne, a następnie na halę naprawczą (zeznanie inwestora R. W. z dnia [...] grudnia 2015 r.).

W dacie orzekania o nakazie rozbiórki budynek użytkowany był jako hala remontowa samochodów ciężarowych. Obiekt nie służył gospodarstwu rolnemu.

Z analizy urbanistyczno-architektonicznej dotyczącej obszaru, na którym znajduje się działka nr [...] i wybudowany na niej samowolnie obiekt budowlany wynika, że teren ten oznaczony jest w ewidencji jako [...], [...], [...]. Z wniosków zawartych w analizie urbanistyczno - architektonicznej wynika, że nie istnieje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ nie są spełnione łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, (Dz. U. z 2016 r. poz. 778), wskazany teren nie uzyskał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nie rolne i nie leśne.

Przedmiotowy obiekt w dacie jego budowy był niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przez Radę Miejską w G. M. uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 1993 r. (plan utracił moc prawną [...] grudnia 2003 r.).

Teren na którym wybudowano budynek, oznaczony był w planie jako strefa [...] (strefa rolna) to tereny rolne z istniejącą zabudową o charakterze rolniczym, obejmujące kompleksy gleb o najwyższej jakości, najwyższym stopniu ochrony gleb. Adaptacja istniejącej zabudowy rolniczej. Możliwość wprowadzenia nowej zabudowy za zgodą władz.

W związku z tym zaistniała przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. dotycząca niezgodności z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Dodatkowo budynek od strony wschodniej został posadowiony w granicy działki (a nawet przekracza granicę o [...] cm) co wynikało z zeznań A. J. – (protokół z dnia [...] grudnia 2015r.), oraz mapy, doszło zatem do naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty i ich usytuowanie.

Z pisma A. J. z dnia [...] października 2015 r. właściciela działki nr [...] w K. wynikało, że sporny budynek stwarza uciążliwości w postaci zalewania jego działki wodą opadową, ponieważ spadek dachu skierowany jest bezpośrednio na jego nieruchomość.

W świetle tych ustaleń, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zachodziły przesłanki do wydania nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego na działce nr [...] przy Al. S. w miejscowości K.

Decyzja o nakazie rozbiórki została prawidłowo skierowana do B. N. Sp. z o.o. w G. M., który w dacie orzekania był właścicielem działki, na której wybudowany został sporny budynek (wypis z rejestru gruntów k. 45 akt [...] odpis pełny).

Obowiązek wykonania nakazu rozbiórki został prawidłowo nałożony na właściciela działki, a nie inwestora, który utracił prawo do władania nieruchomością.

Stosownie do art. 38 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części albo urządzenia objętego nakazem przymusowej rozbiórki.

W momencie wydawania decyzji inwestor nie posiadał tytułu prawnego do nieruchomości, a co za tym idzie nie mógł być adresatem decyzji nakazującej rozbiórkę.

Skarżąca Spółka nabyła działkę nr [...] w 2017 r., a więc po wydaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...] nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 8 listopada 2011r., sygn. akt II SA/Łd 809/11 wskazał, że nie można orzec nakazu rozbiórki adresując go wyłącznie do inwestora, jeśli w dacie orzekania nie posiada on takich uprawnień do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nakazu.

Przy wydawaniu decyzji zmierzającej do usunięcia skutków samowoli budowlanej należy przestrzegać zasady, iż część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Nakaz rozbiórki budynku lub innego obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem dotyka nie tylko praw inwestora, będącego sprawcą samowoli budowlanej, ale również właściciela gruntu, na którym obiekt taki się znajduje.

[...] -[...] T. S., E. S. Sp. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2019 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ błędnie uznał, że kwestionowana decyzja nie narusza w sposób rażący prawa.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną

Skarga okazała się bezzasadna.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie G. z dnia [...] grudnia 2016 r., Nr [...] nakazującej na podstawie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229), właścicielowi – B. N. Sp. z o.o. w G. M. rozbiórkę budynku usytuowanego w południowej granicy na działce nr [...] przy Al. S. w miejscowości K.

Na wstępie przypomnieć należy, że postępowanie o stwierdzenie nieważności, czyli nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego, nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do skontrolowania, czy badana decyzja, nie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Jedną z przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji jest rażące naruszenie prawa. Naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu poprzez proste ich zestawienie. Rażącym naruszeniem prawa jest tylko takie uchybienie, w wyniku którego powstają skutki społeczne niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.

Istota oceny rażącego naruszenia prawa sprowadza się do kwestii, czy w zaistniałym stanie faktycznym można dopatrzeć się takiego naruszenia prawa, w wyniku którego powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.

W tym kontekście wskazać trzeba, że w rozpatrywanym przypadku nie było możliwości doprowadzenia samowolnie wybudowanego budynku, służącego jako hala naprawcza dla samochodów, do stanu zgodnego z prawem. W związku z tym zasadny i zgodny z prawem był nakaz jego rozbiórki.

Nakazując rozbiórkę organ powiatowy ustalił, że obiekt budowlany usytuowany na działce nr [...] w miejscowości K. powstał w latach 1992 - 1994. W budynku tym znajduje się warsztat samochodowy. Jego usytuowanie przekracza granicę sąsiedniej działki.

Aktualnie dla terenu, na którym znajduje się sporny budynek brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i nie jest również możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tego obiektu.

W toku postępowania zwykłego, organ powiatowy ustalił, że budowa miała miejsce przed [...] stycznia 1995 r., wobec czego prawidłowo zastosowano przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r.

Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

Fakt wybudowania budynku przed [...] stycznia 1995 r. potwierdzały zeznania A. J. oraz R. W.. Z zeznań inwestora R. W. wynikało, że na budowę spornego obiektu budowlanego nie uzyskał pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawa budowlane z 1974 r., roboty budowlane można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę.

Organ prowadząc postępowanie w sprawie samowoli budowlanej w oparciu o przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. musiał dokonać oceny, czy nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. W zależności od wyników postępowania mógł nakazać rozbiórkę lub przeprowadzić legalizację samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 wymienionej ustawy, obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Przesłanka wymieniona w pkt 1 art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. wywoływała rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, albowiem sporne było czy wskazane w niej przepisy o planowaniu przestrzennym to normy obowiązujące w dacie powstania obiektu budowlanego czy w dacie orzekania przez organ nadzoru budowlanego.

W myśl uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. II OPS 2/13 (na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl): "Przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (...) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (...), są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy".

W świetle powyższej uchwały rozstrzygające znaczenie dla możliwości rozbiórki obiektu budowlanego zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej pod rządami Prawa budowlanego z 1974 r. miało ustalenie, czy lokalizacja obiektu jest do pogodzenia z aktualnym planem zagospodarowania przestrzennego, względnie czy w dacie budowy obiektu obowiązujący wówczas plan przewidywał tego rodzaju zabudowę. Należało też uwzględnić stan prawny w okresie pomiędzy wybudowaniem obiektu, a momentem orzekania przez organy nadzoru budowlanego.

Dla terenu na którym znajduje się sporny budynek (działka nr [...]) brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (poprzedni plan zagospodarowania utracił moc) oraz nie istnieje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy - pismo Burmistrza G. M. z dnia [...] października 2016 r., znak: [...].

Budynek zlokalizowany na działce nr [...] został wybudowany w latach 1992-1994 r. Powstawał etapowo: najpierw przeznaczony był na płody rolne, a następnie na halę naprawczą (zeznanie z dnia [...] grudnia 2015 r. inwestora R. W.).

W dacie orzekania o nakazie rozbiórki budynek użytkowany był jako hala remontowa samochodów ciężarowych. Obiekt nie służył gospodarstwu rolnemu.

Z analizy urbanistyczno-architektonicznej dotyczącej obszaru, na którym znajduje się działka nr [...] i wybudowany na niej samowolnie obiekt budowlany wynika, że teren ten oznaczony jest w ewidencji jako [...], [...], [...]. Z wniosków zawartych w analizie urbanistyczno - architektonicznej wynika, że nie istnieje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ nie są spełnione łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, (Dz. U. z 2016 r. poz. 778). Wskazany teren nie uzyskał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nie rolne i nie leśne.

Przedmiotowy obiekt w dacie jego budowy również był niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przez Radę Miejską w G. M. uchwałą Nr [...] z dnia 1 grudnia 1993 r. (utracił moc prawną [...] grudnia 2003 r.).

Teren na którym wybudowano ww. obiekt budowlany oznaczony był wówczas w planie jako strefa R1 (strefa rolna) i stanowił, że są to tereny rolne z istniejącą zabudową o charakterze rolniczym, obejmujące kompleksy gleb o najwyższej jakości, najwyższym stopniu ochrony gleb. Adaptacja istniejącej zabudowy rolniczej. Możliwość wprowadzenia nowej zabudowy za zgodą władz.

W związku z tym zaistniała przesłanka wynikająca z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. dotycząca niezgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Dodatkowo budynek od strony wschodniej został posadowiony w granicy działki (a nawet przekracza ją o [...] cm), co wynika z zeznań A. J. oraz mapy. Spadek dachu skierowany jest bezpośrednio na cudzą nieruchomość. Tym samym obiekt narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty i ich usytuowanie.

W świetle tych ustaleń zachodziły przesłanki do wydania nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego na działce nr ewid. [...] przy Al. S. w miejscowości K.

Decyzja o nakazie rozbiórki została prawidłowo skierowana do B. N. Sp. z o.o. w G. M., który w dacie orzekania był właścicielem działki, na której wybudowano sporny budynek

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie została ona wydana z naruszeniem prawa uzasadniającego jej uchylenie.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

10