Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1226/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6262 Radni
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 24f ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 190 ust. 1 pkt 2a, ust. 6
journal: Dz.U. 2003 nr 159 poz 1547
law: Ustawa z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw - tekst jednolity
article: art. 54 par. 2, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) sędzia del. WSA Izabela Ostrowska Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 218/08 w sprawie ze skargi T. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Szczytnie z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę T. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Szczytnie z dnia 6 lutego 2008 r., nr XII/129/08 w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że zaskarżoną uchwałą Rada Miejska w Szczytnie stwierdziła wygaśnięcie mandatu radnego Rady Miejskiej w Szczytnie T. K. z powodu naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z prowadzeniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego. Pismem z dnia 13 lutego 2008 r. T. K. wezwał Radę Miejską w Szczytnie do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wniósł skargę do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż nie prowadzi działalności gospodarczej na własny rachunek z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy miejskiej w Szczytnie. Podał, że prowadzi działalność w budynku przy ul. [...] w S.. Wpisy w ewidencji działalności gospodarczej ze wskazaniem lokalizacji tej działalności przy ul. [...] w S. zostały wprowadzone w okresie kontroli przeprowadzanej przez NFZ w zakładzie, z którym współpracuje na podstawie umowy kontraktowej ("[...]" sp. z o.o.). Powyższe związane było z techniczną kwestią wykazania ul. [...], jako miejsca wypisywania przez T. K. refundowanych przez NFZ recept, na potrzeby NFZ, i nie może samo w sobie stanowić dowodu na fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej w tymże miejscu. Zaznaczył także, iż nie ma i nigdy nie miał żadnej umowy z "[...]" sp. z o.o, w ramach której wynajmowałby lub dzierżawił od tego podmiotu jakiekolwiek pomieszczenie w budynku przy ul. [...] należącym do Miasta. Umowy kontraktowe na udzielanie świadczeń zdrowotnych, które jako lekarz ma zawarte z wymienioną firmą regulują, iż na czas jej trwania spółka "[...] " "udostępnia mu pomieszczenia, sprzęt i aparaturę medyczną będące w dyspozycji świadczeniobiorcy (tzn. "[...] "), niezbędne do prawidłowej realizacji przedmiotu umowy". Skarżący podniósł, że w jednym ze swych orzeczeń sąd administracyjny w szczególności zwrócił uwagę, że dyspozycja przepisu art. 25 b ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym (analogiczne przepisy dla ustawy o samorządzie gminnym) wyraźnie wskazuje, że wykorzystanie mienia powiatu, w którym radny uzyskał mandat, musi pozostawać w związku funkcjonalnym z prowadzoną przez radnego działalnością gospodarczą. Z reguły nie ma takiego związku w sytuacji, gdy radny prowadzi działalność gospodarczą w formie świadczenia usług dla innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, który to podmiot wykorzystuje w swojej działalności mienie powiatu.

W odpowiedzi na skargę Gmina Miejska w Szczytnie wniosła o jej oddalenie, wskazując że budynek położony w S. przy ul. [...] należy do zasobu komunalnego Gminy Miejskiej Szczytno i stanowi jej własność. Pomieszczenia znajdujące się w budynku zostały oddane w najem spółce "[...] " na podstawie umowy najmu z dnia 21 października 2002 r. W jednym z tych pomieszczeń T. K. prowadzi gabinet lekarski, udzielając świadczeń zdrowotnych na podstawie umowy zawartej ze Spółką "[...] ". W związku z uchyleniem art. 50c ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2005 r. Nr 226, poz. 1943 ze zm.) nie ma żadnych wątpliwości, iż lekarze prowadzący indywidualną praktykę lekarską prowadzą działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.). Ponieważ działalność gospodarcza była i nadal jest prowadzona w budynku stanowiącym własność Gminy Miejskiej Szczytno, a więc z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny T. K. uzyskał mandat, zastosowanie znajduje art. 24 f ustawy o samorządzie gminnym. Rada Miejska wskazała ponadto, iż w przedmiotowej sprawie okoliczności faktyczne bezspornie wskazują na to, iż radny T. K. wraz z radnym J. T., był i jest osobiście zainteresowany sprawą najmu przez spółkę "[...] " w S. lokali w budynku komunalnym przy ul. [...] w S.. Wskazują na to liczne działania i wystąpienia między innymi na komisjach, jak i sesjach Rady Miasta. Ponadto organ podkreślił, iż skarżący na podstawie umowy cywilnoprawnej świadczył usługi polegające na udzielaniu świadczeń zdrowotnych, czynił to jednak jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, a zatem na własną rzecz i w celu osiągnięcia zysku. Skarżący nie był zatrudniony w spółce "[...] " na podstawie umowy o pracę, kiedy to działa się na rzecz pracodawcy. Usługi na rzecz spółki "[...] " świadczył przy wykorzystaniu mienia komunalnego, albowiem bezsporne jest, że korzystał z gabinetu, lokalu usytuowanego w budynku przy ul. [...] w S.stanowiącego własność Gminy Miejskiej Szczytno.

W złożonym na rozprawie w dniu 16 maja 2008 r. piśmie procesowym pełnomocnik skarżącego podkreślił, że skarżący nie zawierał umowy najmu pomieszczeń w przedmiotowym budynku ani z gminą, ani ze spółką "[...] " i jest on jedynie dzierżycielem. Jeżeli skarżący wykorzystywał mienie, to tylko to, którym prawnie mogła dysponować spółka.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalając skargę stwierdził, że na podstawie umowy najmu z dnia 21 października 2002 r., Spółka "[...] " wynajmowała pomieszczenia znajdujące się w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Podstawowej Opieki Zdrowotnej w S. przy ul. [...] na potrzeby prowadzonej poradni ogólnej i dziecięcej. Skarżący zawarł z tą spółką umowę o udzielanie świadczeń zdrowotnych i na jej podstawie wykonywał zawód lekarza w Niepublicznym Zakładzie Ambulatoryjnej Opieki Zdrowotnej "[...] " w S., znajdującym się pod wskazanym wyżej adresem. Nie budzi wątpliwości również fakt, iż nieruchomość powyższa jest własnością Miasta Szczytno.

Zdaniem Sądu skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie specjalistycznej praktyki lekarskiej przy wykorzystaniu mienia komunalnego gminy, skoro gabinet lekarski skarżącego znajduje się w budynku będącym własnością gminy, w której skarżący uzyskał mandat radnego. Nie można podzielić poglądu skarżącego, iż w stanie faktycznym sprawy zakaz z art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nie został naruszony, skoro nie miał on prawnej możliwości dysponowania pomieszczeniem, w którym świadczył usługi medyczne i to spółka korzystała z mienia komunalnego gminy, natomiast on korzystał z mienia spółki. Dla ustalenia prawidłowego sensu normy zawartej w art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym należy uwzględnić reguły wykładni funkcjonalnej i celowościowej. Zawarty w cytowanym wyżej art. 24f ust. 1 zakaz prowadzenia działalności gospodarczej przez radnego z wykorzystaniem mienia gminy, w której uzyskał mandat, należy oceniać zatem przez pryzmat reguł i celów, jakim mają służyć tzw. regulacje "antykorupcyjne". Zasadność i prawidłowość wprowadzenia takich ograniczeń nie budzi wątpliwości Trybunału Konstytucyjnego, który podkreśla w swoim orzecznictwie, iż sprawowanie mandatu przedstawicielskiego jest dobrowolną służbą publiczną, z którą mogą się wiązać dodatkowe obciążenia i obowiązki. Wykonywanie funkcji publicznych w wielu przypadkach pozbawia lub ogranicza prawa osób je pełniących w zakresie przynależności do partii politycznych lub organizacji związkowych, bądź w sferze zatrudnienia. Brak ustawowego rozróżnienia formy i charakteru wykorzystywania mienia samorządowego nakazuje przyjęcie, że zakazem objęte są wszelkie przypadki wykorzystywania mienia samorządowego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, także gdy mają związek pośredni, np. gdy umowa dzierżawy została zawarta nie bezpośrednio z gminą, ale z samorządową jednostką organizacyjną czy też stosunek najmu lokalu nie łączy radnego bezpośrednio z gminą lecz innym podmiotem. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, z faktu, iż skarżący nie zawierał umowy najmu gabinetu, w którym prowadzi praktykę lekarską, nie można wywodzić, iż nie wykorzystywał on mienia gminy, w której uzyskał mandat do prowadzenia własnej działalności gospodarczej. Radnemu przysługują rozległe kompetencje, a sposób ich wykonywania może ułatwiać (lub utrudniać) działalność podmiotom gospodarczym na terenie gminy, w której sprawuje on mandat. Skarżący miał realną możliwość wpływania na funkcjonowanie spółki, na rzecz której świadczył usługi i działania takie podejmował, co wynika wprost z protokołów sesji Rady Miejskiej, znajdujących się w aktach sprawy. T. K. jest wspólnikiem spółki "[...] ", wobec czego miał osobisty interes w uzyskaniu jak najkorzystniejszych warunków umowy najmu zawieranej z wymienioną spółką przez Gminą Miejską w Szczytnie, co tym bardziej przemawia za stwierdzeniem, że jako jeden ze wspólników spółki zawierającej umowę najmu, wykorzystywał mienie komunalne przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż pozbawienie skarżącego zaskarżoną uchwałą mandatu narusza zasady demokracji samorządowej, Sąd stwierdził, że prawo do sprawowania mandatu w organach władzy samorządowej nie jest słusznie nabytym prawem podmiotowym odnoszącym się do całego okresu kadencji. Uzyskanie mandatu radnego nie stanowi w sensie prawnym gwarancji, że wybrana osoba będzie pełnić mandat przez całą kadencję, rada gminy winna zawsze stwierdzać możliwie najszybciej wygaśnięcie mandatu radnego przez osoby łamiące ustawowe zakazy.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżący zarzucił:

1) błędną wykładnię art. 24 f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w szczególności pojęcia "prowadzić działalność gospodarczą na własny rachunek (..) z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy" poprzez

- uznanie, iż czasowe świadczenie usług medycznych w pomieszczeniach, których najemcą jest spółka z o.o. będąca samoistnym posiadaczem nieruchomości na podstawie stosunku prawnego najmu oznacza, że osoba będąca radnym i nieposiadająca tytułu prawnego do nieruchomości wykorzystuje mienie komunalne gminy, w sytuacji, gdy nie ma on prawa rozporządzania tym mieniem, gospodarowania nim, zarządzania, dokonywania jakichkolwiek czynności prawnych, których treścią byłoby rozporządzenie nieruchomością, a tym samym dokonanie wykładni rozszerzającej przytoczonego przepisu i wbrew ratio legis mającego na celu zapobieganie sytuacjom korupcyjnym,

- uznanie, iż zakazem wynikającym z przytoczonego przepisu objęte są wszelkie przypadki wykorzystywania mienia samorządowego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, podczas gdy w żaden sposób nie wynika to z dyspozycji przepisu i stanowi wyraz dokonania wykładni wbrew literalnemu brzmieniu przepisu.

2) art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji RP – zasady praworządności poprzez nieuwzględnienie, iż przy wykładni przepisów prawa należy mieć na uwadze, że instytucje represyjne i sankcje mogą być stosowane tylko w granicach dopuszczalnych prawem, przy wyłączeniu wykładni rozszerzającej. Ten zakaz rozszerzającej wykładni przepisów ustanawiających sankcje wobec jednostki, ma szczególne znaczenie w przypadku stosowania sankcji wygaśnięcia mandatu radnego, a to z uwagi na pierwszeństwo członków wspólnoty samorządowej w tworzeniu składu osobowego organów jednostek samorządu terytorialnego, Sąd zaś pominął przy dokonywaniu wykładni przytoczony aspekt przedmiotowej sprawy i pod pozorem dokonania wykładni celowościowej i funkcjonalnej dokonał wykładni rozszerzającej przepisu art. 24 f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, uznając, iż pierwszeństwo przysługuje wyłącznie dla interesu publicznego wyrażającego się w zapobieżeniu angażowania się osób publicznych w sytuacje i uwikłania poddające w wątpliwość ich osobistą bezstronność czy uczciwość,

3) art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych poprzez przekroczenie ustawowego zakresu kontroli działalności administracji publicznej i dowolne przyjęcie, wbrew zakresowi zaskarżenia i zarzutom skargi, a także wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu, iż skarżący wywiera na organy gminy naciski dotyczące warunków najmu, w sytuacji gdy takie działania nigdy nie miały miejsca, a ponadto okoliczności te nie stanowią materii mieszczącej się w ramach kompetencji sądownictwa administracyjnego,

4) art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez, nieuwzględnienie, iż organ nie przekazał wraz ze skargą wszystkich akt sprawy (w szczególności umów o świadczenie usług medycznych), co ujawniło się w toku rozprawy, zamkniętej w tym samym dniu, co uniemożliwiło dalszą weryfikację skarżącemu kompletności akt, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania a ewentualnie o uchylenie wyroku oraz uchwały Rady Miejskiej w Szczytnie z dnia 6 lutego 2008 r., a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Miejska Szczytno wniosła o jej oddalenie, popierając stanowisko Sądu zawarte w skarżonym wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie stwierdziwszy przesłanek zaistnienia nieważności niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny związany powołanymi w skardze kasacyjnymi zarzutami, rozpoznał sprawę w granicach tej skargi.

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) zawiera rozstrzygnięcia, których celem jest stworzenie gwarancji prawnych prawidłowego, rzetelnego wykonywania zadań przez jednostki samorządu terytorialnego. Służą temu instytucje prawne, które mają na celu wyłączenie możliwości wykorzystywania mienia dla interesów indywidualnych osób wchodzących w skład organów stanowiących gminy, jak i osób wykonujących funkcje organów wykonawczych gminy. Instytucje te mają charakter restrykcyjny przez ograniczenie uprawnień, które przysługują jednostkom w danym porządku prawnym, jak np. swobodę wykonywania działalności gospodarczej.

Według art. 24f ust. 1 powołanej ustawy o samorządzie gminnym "radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu tej działalności". Wprowadzony zakaz opiera się na łącznym wystąpieniu dwóch przesłanek: po pierwsze, prowadzeniu działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami, po drugie, wykorzystaniu mienia komunalnego przy prowadzeniu działalności gospodarczej.

Podstawę wygaśnięcia mandatu stanowił przepis art. 190 ust. 1 pkt 2a i ust. 6 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2003 r., Nr 159, poz.1547 ze zm.), zastosowany w sytuacji, gdy radny nie zaprzestał działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminy w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania. Podjęcie uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego może nastąpić tylko, gdy rada gminy (miasta) ustali wystąpienie w/w dwóch przesłanek łącznie. W sprawie wymagało ustalenia wystąpienie drugiej przesłanki - wykorzystanie mienia komunalnego przy prowadzeniu działalności gospodarczej, nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżący wykonując zawód lekarza i świadcząc na podstawie umowy cywilnoprawnej usługi polegające na udzielaniu świadczeń zdrowotnych, prowadzi działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.).

W skardze kasacyjnej zarzucono błędną wykładnię art. 24 f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przez uznanie, iż czasowe świadczenie usług medycznych w pomieszczeniach, których najemcą jest spółka z o.o. będąca samoistnym posiadaczem nieruchomości na podstawie stosunku prawnego najmu oznacza, że osoba będąca radnym i nieposiadająca tytułu prawnego do nieruchomości wykorzystuje mienie komunalne gminy, w sytuacji, gdy nie ma on prawa rozporządzania tym mieniem, gospodarowania nim, zarządzania, dokonywania jakichkolwiek czynności prawnych, których treścią byłoby rozporządzenie nieruchomością oraz uznanie, że zakazem objęte są wszelkie przypadki wykorzystywania mienia samorządowego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, podczas gdy w żaden sposób nie wynika to z dyspozycji przepisu. Zarzuty powyższe są nietrafne.

Dyspozycja przepisu art. 24 f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wyraźnie wskazuje, że wykorzystanie mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, ma pozostawać w związku funkcjonalnym z prowadzoną przez radnego działalnością gospodarczą, a zatem mienie komunalne ma służyć służy działalności gospodarczej prowadzonej przez radnego. Nie sposób zarzucić Sądowi I instancji dokonania błędnej wykładni przepisu art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w sytuacji, gdy radny jest wspólnikiem Spółki, która wynajmuje pomieszczenia w budynku przy ul. Kościuszki 20, stanowiącym zasób komunalny Gminy, a jak wynika ze Statutu Niepublicznego Zakładu Ambulatoryjnej Opieki Zdrowotnej [...] w S., którego organem założycielskim jest [...] Sp. z o.o, odpowiedzialność za zarządzanie Zakładem ponoszą Wspólnicy (§ 9 ust. 1 Statutu). Z powyższego bezspornie wynika, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki, o jakich mowa w art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, czyli zarządza działalnością gospodarczą z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy.

Należy podkreślić, że celem przepisów określanych jako antykorupcyjne (a taki charakter ma m.in. przepis art. 24f ust. 1 powołanej ustawy) jest zapobieganie sytuacjom, w których radni mogliby osiągać jakiekolwiek korzyści z tytułu sprawowanego mandatu. O potencjalnie korupcyjnym wykorzystywaniu mienia jednostki samorządowej przez radnego można mówić wtedy gdy radny, uczestnicząc w pracach organów właściwej jednostki samorządu może wpływać na treść uchwał i decyzji podejmowanych przez te organy. Trudno dokonać odmiennej oceny niż dokonano w niniejszej sprawie, skoro radny jest wspólnikiem Spółki najmującej pomieszczenia wchodzące w skład mienia komunalnego Gminy, mającym wpływ na sposób zarządzania Zakładem i ponoszącym za zarządzanie Zakładem odpowiedzialność.

Tym samym zasadnie stwierdzono, że naruszony został ustawowy obowiązek zakazu prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a naruszenie to powodowało realizację obowiązku określonego w przepisie art. 190 ust. 2 Ordynacji wyborczej do rad gmin, powiatów i sejmików wojewódzkich.

W konsekwencji, zważywszy na cele przepisów antykorupcyjnych, wielokrotnie badanych także przez Trybunał Konstytucyjny, oraz prawidłową ich wykładnię dokonaną przez Sąd I instancji zarzut dotyczący naruszenia przepisów Konstytucji poprzez ich niezastosowanie, nie może być uznany za uzasadniony. Ustanowienie instytucji represyjnych, których celem jest stworzenie gwarancji prawidłowego i rzetelnego wykonywania zadań przez jednostki samorządu terytorialnego przy wykorzystaniu powierzonego mienia nie oznacza, że ustawodawca odchodzi przy stosowaniu tych instytucji od konstytucyjnej zasady, ustanowionej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którą "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej". Jedną z wartości demokratycznego państwa prawnego jest zasada praworządności. Według art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa". Działanie na podstawie i w granicach prawa to działanie, które znajduje oparcie w treści przepisu prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując prawidłowej wykładni przepisów będących podstawą zaskarżonej uchwały w ustalonym prawidłowo stanie prawnym i faktycznym sprawy, nie naruszył zatem przepisów art.2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie, nie musiał bowiem sięgać bezpośrednio do przepisów Konstytucji.

Niezrozumiały natomiast jest zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. Jak wynika jednak z uzasadnienia tego zarzutu dotyczy on w istocie przepisu ustawy o ustroju sądów administracyjnych. Taki zarzut jest zaś niezasadny. Należy podkreślić, że z przepisu tego wynika, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Sam fakt rozpoznania przedmiotowej sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny świadczy więc o tym, że nie doszło do naruszenia przedmiotowego przepisu.

Odnośnie zaś wskazywanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zauważyć należy, że zarzut naruszenia przepisów postępowania może być skuteczny, jeżeli uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie zarzut naruszenia powołanego przepisu poprzez nieuwzględnienie, iż organ nie przekazał wraz ze skargą wszystkich akt sprawy (w szczególności umów o świadczenie usług medycznych), co ujawniło się w toku rozprawy, zamkniętej w tym samym dniu, co uniemożliwiło dalszą weryfikację skarżącemu kompletności akt, a tym samym miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, nie znajduje uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną słusznie podniesiono, że skarżący sam oświadczył, że firma [...] udostępnia mu pomieszczenia, sprzęt i aparaturę medyczną niezbędne do prawidłowej realizacji umowy (pismo z dnia 13 lutego 2008 r.: "wezwanie do usunięcia naruszeń"), co nie było kwestionowane przez organ i wzięte pod uwagę przy podjęciu uchwały, zaś skarżący przedłożył na rozprawie dowody uzupełniające z dokumentów (m.in. umowę o udzielanie świadczeń zdrowotnych zawartą między Spółka [...] a J. T., oświadczając, że taka sama umowa wiąże ze Spółką T. K.). W tych okolicznościach zarzut naruszenia przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest nietrafny.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.