Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 352/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Wieczorska /spr./ Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Kazimierz Włoch Protokolant sek.sąd. T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2005r. na rozprawie- sprawy ze skargi R. i J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2004r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2004r. nr [...], II. określa, że powyższe decyzje nie mogą być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących R. i J. B. solidarnie kwotę 458 zł. (słownie: czterysta pięćdziesiąt osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 352/04

- Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] lipca 2004r. (nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2004r. (nr [...]) określającą R. i J. B. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r. w wysokości 15.243,90 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, iż w dniu 30 kwietnia 2003r. R. i J. B. złożyli w Urzędzie Skarbowym zeznanie o wysokości osiągniętego w 2002 roku dochodu małżonków na formularzu PIT-37. Tego samego dnia podatnicy złożyli drugą wersję zeznania rocznego na formularzu PIT-36, a w dniu 30 lipca 2003r. złożyli korektę zeznania o wysokości osiągniętego dochodu małżonków na formularzu PIT-36 wraz z załącznikami. W złożonej korekcie podatnicy zadeklarowali po stronie męża dochody z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy, z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej, z tytułu działalności wykonywanej osobiście i z tytułu najmu oraz po stronie żony z tytułu emerytur-rent. Od dochodu swego J. B. odliczył składki wpłacone na ubezpieczenie społeczne oraz na rzecz organizacji do których przynależność jest obowiązkowa. Podatek dochodowy małżonków wyliczony od 1/2 dochodu tj. od kwoty 54.238,00 zł. wyniósł 23.361,20 zł. Podatek ten pomniejszyli podatnicy o kwotę 6459,30 zł. stanowiącą wpłacone składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz o kwotę 4278,84 zł. stanowiącą 19% wydatków poniesionych na remont i modernizację budynku mieszkalnego.

W toku postępowania podatkowego organy podatkowe wyłączyły z kosztów uzyskania przychodów:

1) kwotę 4698,97 zł. stanowiącą wydatek związany z używaniem prywatnego samochodu osobowego nie wprowadzonego do ewidencji środków trwałych w działalności gospodarczej na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych t.j. Dz.U. z 2000r., nr 4, poz. 176 z późn. zm.)

2) kwotę 631,09zł. stanowiącą nieprawidłowe wyliczenie wysokości ubezpieczenia budynku, ubezpieczenia deliktowego oraz podatku od nieruchomości.

Organy podatkowe pomniejszyły ponadto zgłoszony przez podatnika przychód z najmu lokali niemieszkalnych o kwotę 408,20zł. stanowiąca podatek VAT, doprowadzając w ten sposób- na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz. 50 ze zm.) - przedmiotowy przychód do wartości netto.

Ponadto organy podatkowe zmniejszyły - na podstawie art. 27a ust.1 pkt 1 i ust.2-17 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych- wydatki poniesione przez podatników na remont i modernizację budynku, uznając iż podatnicy mieli prawo do zastosowania ulgi jedynie z tytułu wydatków w kwocie 1604,56 zł. poniesionych na remont zajmowanego przez siebie lokalu na podstawie przydziału lokalu mieszkalnego mieszczącego się na pierwszym piętrze w/w budynku. W 2002r. podatnicy- jak stwierdziły organy podatkowe- nie dysponowali tytułem prawnym do pozostałych lokali t.j. na drugim i trzecim piętrze w/w budynku. Lokal na drugim piętrze zajmowała w 2002r. -"jako lokator i spadkobierca"- J. S., natomiast lokal na trzecim piętrze- nie został przekazany w drodze testamentu R. B. przez jej ojca S. S., który niegdyś zamieszkiwał w tym lokalu, bowiem on sam nie stał się właścicielem owego lokalu. S. S. i jego rodzeństwo nie przeprowadzili postępowania spadkowego po S. S. Ostatecznie postępowanie spadkowe zostało zakończone dopiero postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z dnia 5 marca 2003r.

W konkluzji organy podatkowe stwierdziły, iż podatnicy wymienili w zajmowanym przez siebie lokalu na I piętrze 6 okien i parapetów, a zatem wielkość wydatków związanych z tą wymianą stanowi iloczyn ilości i wartości brutto okien i parapetów oraz 6/16 wartości ich montażu tj. 1604,56 zł. Dodatkowo organy podatkowe zauważyły- powołując się na oświadczenie podatnika J. B., iż wydatki remontowe w budynku pokryte zostały ze środków pochodzących z najmu lokali użytkowych położonych na parterze, które "teoretycznie stanowiły dochody wszystkich spadkobierców po S. S., a którymi to zarządzał z ich upoważnienia- J. B.".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie R. i J. B. zarzucili bezzasadne połączenie przychodów z najmu lokai niemieszkalnych z przychodami "z gabinetu lekarskiego" prowadzonego przez podatnika, a w konsekwencji przyjęcie, iż przekroczył on limit przychodu zwolnionego od podatku VAT. W uzasadnieniu skargi podatnicy wyjaśnili, iż od 1995r. aż do prawomocnego wyroku sądu J. B. był administratorem budynku. Okoliczność tę potwierdzili wszyscy spadkobiercy. W tym czasie cały przychód z najmu lokali niemieszkalnych w tym budynku był przeznaczony na remonty i modernizację budynku oraz na bieżące wydatki eksploatacyjne, z tym że wszystkie wydatki musiały być zaakceptowane przez spadkobierców. Przychody z najmu były przychodami wszystkich spadkobierców, w związku z czym nie powinny być łączone z innymi przychodami podatnika. Łącząc przychody z najmu z przychodami z innych źródeł organy podatkowe potraktowały skarżącego jako właściciela budynku, z drugiej zaś strony pozbawiły go prawa do odliczenia w pełnej kwocie ulgi remontowej. Wskazując na powyższą niekonsekwencję podatnik złożył wniosek o "zawieszenie obowiązku płacenia podatku VAT" i o zwrot bezzasadnie pobranego podatku VAT za lata 2001-2003r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja określająca R. i J. B. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r., w związku z czym żądania skargi dotyczące podatku VAT nie mogą być uwzględnione.

Przechodząc do istoty sporu, tj. zasadności ograniczenia ulgi z tytułu wydatków na remont i modernizację do lokalu mieszkalnego na I piętrze przedmiotowego budynku, to Sąd podziela- co do zasady - stanowisko organów podatkowych, iż w stanie faktycznym i prawnym sprawy podatnicy mogli zmniejszyć swój podatek dochodowy o kwotę wydatkowaną wyłącznie na remont lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie tytułu prawnego. Z akt sprawy wynika, że w 2002r. podatnicy zajmowali na podstawie decyzji Naczelnika Miasta S. o przydziale lokalu z dnia 17 kwietnia 1981r. lokal mieszkalny mieszczący się na I piętrze w/w budynku, a zatem lokal ten zajmowali na podstawie tytułu prawnego, o którym mowa w art. 27a ust. 1 pkt 1 lit. g cyt. ustawy o p.d.os.f.

Bezsporne jest również między stronami, że w stosunku do lokalu mieszkalnego znajdującego się na II piętrze w/w budynku podatnicy nie dysponowali żadnym tytułem prawnym. Odnośnie zaś lokalu mieszkalnego znajdującego się na III piętrze podatnicy w toku postępowania podatkowego nie przedstawili dostatecznych dowodów na potwierdzenie swego prawa do tegoż lokalu, a zatem stanowisko organów podatkowych przyjmujące, iż podatnicy nie dysponowali w roku 2002 tytułem prawnym do tego lokalu jest zasadne.

Nie oznacza to jednak, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W sytuacji bowiem gdy organ podatkowy kwestionuje na podstawie art. 45 ust.6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych prawidłowość zeznania podatkowego i określa w innej wysokości zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych to nie może ograniczyć się wyłącznie do kontroli poniesionych kosztów uzyskania przychodów oraz prawidłowości dokonanych odliczeń od podatku. Winien również zbadać i ocenić prawidłowość wykazanych przez podatników w zeznaniu podatkowym przychodów z tytułu najmu lokali użytkowych znajdujących się na parterze w/w budynku. Dział spadku, w skład którego wchodził przedmiotowy budynek nastąpił w 2003r. i dopiero od tej daty ustalone jest prawo R. B. do lokali użytkowych w wysokości 50%. Brak jest natomiast w aktach sprawy dowodów na to czy i w jakim zakresie prawo to przysługiwało podatniczce w 2002r. Dodać w tym miejscu należy, że podatnik J. B. wykazał w zeznaniu podatkowym przychód z tytułu najmu przedmiotowych lokali użytkowych jako własny przychód, jednakże oświadczył w toku postępowania podatkowego i podtrzymał swe oświadczenie w skardze, że był on wyłącznie administratorem budynku i przychód z tytułu najmu lokali użytkowych znajdujących się na parterze w/w budynku nie był jego przychodem lecz przychodem wszystkich spadkobierców. Organy podatkowe wprawdzie przesłuchały w związku z powyższym oświadczeniem świadków- spadkobierców po S. S., jednakże nie wyciągnęły z tego żadnych wniosków. Nie jest bowiem stanowiskiem organów podatkowych stwierdzenie zamieszczone na stronie 9 decyzji organu odwoławczego, iż " z akt sprawy wynika (oświadczenia J. B.), że wydatki remontowe w budynku przeprowadzone zostały ze środków pieniężnych pochodzących z najmu lokali użytkowych położonych na parterze, które teoretycznie stanowiły dochody wszystkich spadkobierców po S. S., a którymi to zarządzał z upoważnienia J. B.". Organy podatkowe mają obowiązek nie tylko przytoczyć oświadczenie podatnika, ale ocenić je z punktu wiedzenia prowadzonego postępowania.

Wobec braku jednoznacznego stanowiska organów podatkowych w kwestii przychodów podatnika z tytułu administrowania przez niego przedmiotowym budynkiem Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podjęte zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w związku z tym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. e p.s.a orzeł jak w sentencji.