Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 209/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 190, art. 3 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 1 i  par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 223 par. 1, art. 227
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 101,  art. 101a
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie Nr XVIII/162/16 z dnia 28 stycznia 2016 r. w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działanie Burmistrza Miasta i Gminy Gryfino postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

B. P. pismem z dnia 30 marca 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na "uchwałę Nr XIX/173/16 Rady Miejskiej w Gryfinie Gminy z dnia 03 marca 2016 r. w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa dotyczącego uchwały nr XVIII/162/16 z dnia 28 stycznia 2016 r.".

Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 413/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. odrzucił skargę B. P. na ww. uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie Nr XIX/173/16 z dnia 3 marca 2016 r. w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, uznając że jest ona niedopuszczalna.

W uzasadnieniu Sąd wskazał między innymi, że zaskarżona uchwała stanowi jedynie odpowiedź Rady na wezwanie skarżącej. Zarówno ww. uchwała, jak i samo wezwanie do usunięcia naruszenia prawa są czynnościami procesowymi mającymi istotny wpływ na zachowanie procedury zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego (art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2016 r., poz. 618 ze zm.). Uchwała taka nie może zatem zostać zaskarżona do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym albo innego przepisu.

Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczony został pełnomocnikowi skarżącej w dniu 8 września 2016 r.

W dniu 10 października 2016 r. B. P. wniosła skargę kasacyjną na ww. postanowienie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła, że z treści skargi jednoznacznie wynika, że jej główną intencją było zaskarżenie uchwały nr XVIII/162/16 z dnia 28 stycznia 2016 r. Potwierdza to jej wniosek o stwierdzenie nieważności ww. uchwały oraz uzasadnienie skargi, które zawiera twierdzenia i zarzuty dotyczące przede wszystkim uchwały nr XVIII/162/16. Ponadto zarzuciła, że Sąd I instancji nie wezwał jej do złożenia wyjaśnień odnośnie właściwego oznaczenia zaskarżonej uchwały, jak również nie wziął pod uwagę treści pisma uzupełniającego skargę, w którym ustanowiony z urzędu pełnomocnik właściwie oznaczyła zaskarżoną uchwałę.

Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2798/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w S. do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał między innymi, że rzeczą sądu I instancji będzie rozpoznanie skargi na uchwałę nr XVIII/162/16 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 28 stycznia 2016 r., bo tak skarga została sprecyzowana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., zważył co następuje:

W niniejszej sprawie, na podstawie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwaną dalej "P.p.s.a.", Sąd jest związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, zawartą w uzasadnieniu postanowienia z dnia 10 stycznia 2017 r.

Mając na względzie wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazać należy, że będąca przedmiotem skargi uchwała Rady Miejskiej w Gryfinie Nr XVIII/162/16 z dnia 28 stycznia 2016 r. wydana została na podstawie art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej przytaczanej jako: "K.p.a.", w trybie przepisów rozdziału 2 działu VIII tej ustawy.

Uregulowane w dziale VIII K.p.a. postępowanie skargowo-wnioskowe stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego. W ramach tego postępowania realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania petycji, skarg i wniosków, między innymi, do organów jednostek samorządu terytorialnego. Przedmiotem skargi wniesionej na podstawie art. 227 K.p.a. może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy.

Tak ustawowo wyznaczony przedmiot postępowania skargowego wyklucza możliwość prowadzenia postępowania uproszczonego w sprawie indywidualnej (art. 233, 234 i 235 K.p.a.). Niedopuszczalne jest także stosowanie środków ochrony prawnej ustanowionych przepisami art. 101 i 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) do spraw załatwianych w uproszczonym postępowaniu administracyjnym. Postępowanie skargowe nie może być bowiem konkurencyjne w stosunku do żadnej innej prawnie uregulowanej procedury stosowanej przed organami państwowymi lub społecznymi.

Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że w dniu [...] r. W.P., działający jako pełnomocnik swojej matki B. P., złożył do Rady Miejskiej w G. skargę na działanie Burmistrza Miasta i Gminy G. w sprawie odmowy sprzedaży komunalnego lokalu mieszkalnego, zarzucając działaniu Burmistrza naruszenie praworządności i słusznych interesów skarżącej. Rada Miejska w G. uznała skargę za bezzasadną.

Zgodnie z art. 223 § 1 K.p.a. organy państwowe, organy samorządu terytorialnego i inne organy samorządowe rozpatrują oraz załatwiają skargi i wnioski, o których mowa w art. 227 K.p.a. w ramach swojej właściwości. Załatwienie skargi przez radę miejską, która jest organem kolegialnym, następuje w formie uchwały (art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym). Tego rodzaju uchwały, będące formą załatwienia skargi lub wniosku rozpatrywanego w tym trybie, nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) kontrola działalności organów administracji publicznej obejmuje orzekanie przez sąd administracyjny w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Zaskarżona uchwała nie jest więc tożsama z uchwałami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5-6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego.

Uchwała, o której mowa w skardze B. P. jest więc czynnością materialno-techniczną, określoną w art. 238 § 1 K.p.a., polegającą na poinformowaniu o sposobie załatwienia skargi - w niniejszej sprawie o podtrzymaniu dotychczasowego stanowiska organu w sprawie. Czynność ta nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem.

Podobnie, w postanowieniu z dnia 24 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał, że "sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII K.p.a., a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne K.p.a.), nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych", (sygn. akt III SA/Wa 948/06, LEX nr 295005).

Mając powyższe na uwadze skargę B. P., jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 wyżej wskazanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.