Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1597/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-06-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono ustanowienia radcy prawnego
Powołane przepisy: article: art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2, art. 255, art. 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

St. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia odmówić przyznania wnioskodawczyni prawa pomocy obejmującego ustanowienie radcy prawnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 maja 2015 r. WSA w Rzeszowie oddalił skargę M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. Nr [...]. Wnioskując o sporządzenie uzasadnienia wyroku, skarżąca wniosła jednocześnie o ustanowienie radcy prawnego (wniosek w tym przedmiocie został przez nią złożony na obowiązującym osoby fizyczne w postępowaniu sądowoadministracyjnym formularzu PPF). W uzasadnieniu powołała się na względy finansowe – pozostawanie bez pracy (nie jest przy tym zarejestrowana jako osoba bezrobotna) oraz "brak doświadczenia w prawie". Wg oświadczenia, nie posiada żadnego majątku ani dochodów, z nikim też wspólnie nie gospodaruje.

Ponieważ powyższe informacje nie zawierały jakiegokolwiek odniesienia do sposobu utrzymania, w tym źródeł pokrywania wydatków związanych z zaspokajaniem niezbędnych potrzeb życiowych, wezwano wnioskodawczynię do:

a) wskazania średniej wysokości miesięcznych wydatków przeznaczanych na zakup żywności, utrzymanie mieszkania (z wyszczególnieniem opłat za czynsz, energię elektr., gaz, wodę i kanalizację, telefon, ogrzewanie itp.) oraz ewentualnie na inne cele stanowiące istotne obciążenie finansowe (np. koszty leczenia),

b) wskazania źródeł utrzymania, w tym pokrycia w/w wydatków,

c) wyjaśnienia, czyją własność stanowi zajmowane przez nią mieszkanie,

d) wykazania posiadanych pojazdów mechanicznych oraz średnich miesięcznych wydatków związanych z ich utrzymaniem i eksploatacją,

e) wyjaśnienia, czy korzysta ze wsparcia innych osób /pomocy społecznej (jeżeli tak, w jakiej formie i wysokości).

Doręczone skarżącej 5 czerwca 2015 r. wezwanie z zakreślonym 7-dniowym terminem do jego wykonania i wskazanym rygorem rozpoznania wniosku w oparciu

o informacje zawarte w aktach sprawy (formularzu PPF) pozostało bez odpowiedzi (ostatnim dniem terminu był 12 czerwca 2015 r.).

Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje:

Ustanowienie radcy prawnego dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, czego niezbędnym warunkiem w przypadku osoby fizycznej jest wykazanie braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 245 § 3 w/z z art. 246

§ 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.).

Jak wynika z powyższego, wykazanie warunkującej przyznanie tego prawa przesłanki obciąża osobę wnioskującą (stosownie do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2009 r. I FZ 171/09, to na stronie spoczywa ciężar udowodnienia, że jest w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy).

Mimo że wstępna ocena sytuacji materialno – bytowej skarżącej mogłaby wskazywać na zasadność przyznania prawa pomocy, jej wniosek o ustanowienie radcy prawnego nie może jednak zostać uwzględniony. Podyktowane jest to przede wszystkim brakiem jakichkolwiek informacji mających wpływ na ocenę jej możliwości finansowych, w tym m.in. dotyczących ponoszonych na bieżące utrzymanie wydatków, źródeł ich pokrycia, posiadanych składników majątkowych itp. Nie budzi bowiem żadnych wątpliwości, że jak każdy człowiek, w jakiś sposób musi zaspokajać swoje potrzeby mieszkaniowe oraz związane z wyżywieniem, ubiorem, leczeniem, nie licząc innych doraźnie występujących wydatków, np. na zakup środków czystości. Jeżeli z jakiś powodów nie jest w stanie zabezpieczyć ich sobie sama osobiście, bez wątpienia musi wtedy albo pozostawać na utrzymaniu innych osób (najczęściej tych, z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym), bądź korzystać

z innych form indywidualnego bądź instytucjonalnego wsparcia (najczęściej ośrodka pomocy społecznej). W przypadku skarżącej wszystkie te okoliczności pozostają niewiadome, gdyż ani nie wskazała żadnych źródeł dochodu (chociażby

z podejmowanych dorywczo prac zarobkowych), ani osób które ją utrzymują, ani żadnych wartościowych składników majątkowych (w tym zakresie nie została nawet wyjaśniona kwestia uprawnień właścicielskich do zajmowanego przez nią mieszkania).

Abstrahując od merytorycznej zawartości wniosku PPF, udzielenie przez skarżącą odpowiedzi na skierowane do niej wezwanie pozwoliłoby w sposób rzetelny ocenić złożony przez nią wniosek i w przypadku stwierdzenia jego zasadności, przyznać jej wnioskowane prawo pomocy (ma to tym bardziej doniosłe znaczenie, że z uwagi na przedmiot sprawy skarżąca korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, co jest zupełnie niezależne od jej możliwości płatniczych). Brak tej odpowiedzi skutkuje uzasadnionym przypuszczeniem, że wnioskodawczyni nie ma zamiaru ujawnienia szczegółowych danych nt. swojej sytuacji materialnej

i finansowej, a przez to, że być może sytuacja ta w rzeczywistości kształtuje się nieco odmiennie niż wstępnie zostało to przedstawione.

Finansowanie prawa pomocy ze środków publicznych powoduje, że okoliczności decydujące o jego przyznaniu nie mogą budzić jakichkolwiek wątpliwości, a jeżeli takie wystąpią, nie mogą być one interpretowanie na korzyść osoby wnioskującej

i podlegają wyjaśnieniu w trybie art. 255 wskazanej ustawy. Skarżąca składając wniosek o przyznanie prawa pomocy powinna była się liczyć z określonym stopniem ingerencji w sferę swojej prywatności, a decydując się na niewykonanie skierowanego do niej wezwania, przewidywać niekorzystne dla siebie jego załatwienie (zgodnie z postanowieniem NSA z dnia 6 czerwca 2011 r. II FZ 227/11, niezastosowanie się do wezwania wystosowanego w oparciu o art. 255 P.p.s.a. wyklucza przyznanie prawa pomocy).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w/z z art. 245

§ 3, art. 255 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.