Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1457/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 99,art. 145 par 1 pkt 1 lit.a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 107 par 3, art. 7,77 par 1 , art. 80, art,107 par 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. K. i Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza N. z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżących J. K. i Z. K. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Burmistrz N., na podstawie art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594) oraz art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 54, art. 53 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] r. Zarządu Dróg Wojewódzkich w K., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na odbudowie i rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] k. miejscowości [...] . na odcinku od km [...] do km[...] , na terenie części działek nr [...] w obrębie Ś., gmina N..

W decyzji organ opisał warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. K. i Z. K. zarzucając decyzji organu I instancji naruszenie przepisów art. 77 § 1, art. 126 w związku z art. 107 § 4, art. 10 § 1 i 3, art. 78 § 1 i art. 80, art. 7, art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 2 Konstytucji RP, poprzez: zaniechanie dokonania rzeczywistej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji; zaniechanie poinformowania właścicieli nieruchomości o wydanych postanowieniach przez Zarząd Dróg Wojewódzkich oraz Marszałka Województwa w przedmiocie uzgodnienia inwestycji celu publicznego i w ten sposób pozbawienia skarżących przysługującego im prawa do zaskarżenia (rażąco sprzecznych z prawem) postanowień organów opiniujących w zakresie rzeczowym zamiar wydania decyzji o ustalenie decyzji inwestycji celu publicznego; przedwczesne wydanie przedmiotowej decyzji, tj. w dniu [...] r. nie czekając na stanowisko wszystkich uczestników postępowania, w tym skarżących; brak przeprowadzenia dowodu z wyjaśnień strony złożonych w formie ustnej, które inwestor deklarował uwzględnić (wg dyspozycji art. 14 § 2 K.p.a.), albowiem przemawia za tym interes strony a przepisy prawa nie stoją na przeszkodzie; niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; naruszenie zasady ochrony zaufania do Państwa i stanowionego przez nie prawa.

W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją wydaną w dniu [...] r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 59 ust. 1, art. 61, art. 64 ust. 1 ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Kolegium podało, że przedmiotowa inwestycja wyczerpuje wymogi wynikające z przepisów prawa i stanowi cel publiczny. Wyjaśniło, że w decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego stwierdza się jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Rozpatrując wniosek inwestora organ bada zatem, czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa i stwierdzając brak przesłanek negatywnych do wydania decyzji (tj. jej zgodność z przepisami odrębnymi) - nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oznacza to, że nie od uznania organu zależy możliwość realizacji inwestycji na danym terenie, ale od treści przepisów odrębnych. W tym właśnie sensie decyzja lokalizacyjna jest rozstrzygnięciem związanym i deklaratoryjnym (potwierdzającym, a nie kształtującym).

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że sprzeciw skarżących (właścicieli dz. Nr[...] ) oraz nie zajęcie stanowiska przez organ pierwszej instancji co do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - nie ma i nie mógł mieć istotnego znaczenia, bowiem stosownie do przepisu art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi" i oczywiście z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. O tym, że przedmiotowe zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi wypowiedziały się stosowne organy w postanowieniach uzgadniających, z którymi skarżący mogli zapoznać się w czasie przeglądania akt. Organ pierwszej instancji nie miał obowiązku doręczać skarżącym tych postanowień, bowiem zażalenie na nie przysługuje wyłącznie inwestorowi, a ewentualne zastrzeżenia do wydanych postanowień strona nie będąca inwestorem może zgłosić jedynie w odwołaniu.

Natomiast co do zarzutu skarżących, że inwestor sam sobie wydał uzgodnienie Kolegium wyjaśniło, że z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wystąpił pełnomocnik inwestora (postanowienie z dnia [...] r. [..] Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. zostało wydane w oparciu o upoważnienie Zarządu Województwa Z. z dnia 30 maja 2011 r. w sprawie udzielenia upoważnienia W. W.). Organem zatem uzgadniającym jest Zarząd Województwa [...] w imieniu którego występuje konkretna osoba upoważniona. Poza tym w postanowieniu tym poza akceptacją lokalizacji brak szczegółowej opinii, podlegającej ocenie o stronniczość. Istotne w sprawie jest ponadto, że zamierzenie inwestycyjne zostało przede wszystkim uzgodnione także przez inne organy w zakresie swojej właściwości rzeczowej, tj. z Marszałkiem Województwa, ze Starostą Powiatowym - w zakresie ochrony gruntów rolnych, z Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w S..

Według Kolegium organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję w dniu [...] r. nie naruszył ustalonego terminu do zapoznania się z aktami sprawy, bowiem zawiadomienie z dnia [...] r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania zawiadomienia, a nie jak twierdzą skarżący w terminie 21 dni, otrzymali w dniu [...] r., zatem termin 14 dni od otrzymania zawiadomienia minął w dniu [..] r.

Kolegium wyjaśniło również, że postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczy wyłącznie materiału dowodowego przedstawionego w formie pisemnej, organ nie prowadzi rozprawy, ani nie sporządza notatek z rozmowy ze stronami tego postępowania. Wyjaśnienia złożone w formie ustnej nie stanowią materiału dowodowego, niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy.

Podsumowując wskazało, że nie dopatrzyło się naruszenia postępowania w zakresie udziału skarżących w postępowaniu, w którym skarżący czynnie uczestniczyli, przedstawiając pisemnie swoje poglądy co do prowadzenia postępowania oraz co do techniki wykonania planowanych robót. Natomiast kwestie poruszone przez skarżących, które wykraczają poza materię postępowania w prawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, pozostawiło bez odpowiedzi. Proponowane przez skarżących rozwiązania co do techniki planowanych robót nie mieszczą się w kompetencjach organu ustalającego lokalizację.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnieśli J. K. i Z. K. zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym: art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., w tym w zakresie dostrzeżenia interesu społecznego i prywatnego jaki nieodwracalnie zostanie uszczuplony w przypadku realizacji przedsięwzięcia wg koncepcji przedstawionej przez Zarząd Dróg Wojewódzkich o/K.;

2. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego, w tym art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i pominięcie, że w sytuacji gdy na danym obszarze oddziaływania ropopochodnych, wskutek realizacji przedsięwzięcia w technologii (zagruzować, zasypać i odprowadzić wodę ze zlewni drogi), nastąpią nieodwracalne zmiany na obszarze dz. [..] obr. [...] prowadzonej w technologii "upraw ekologicznych" z wykorzystaniem środków celowych, tj. środków unijnych, raport oddziaływania na środowisko dla takiego przedsięwzięcia w przypadku inwestora prywatnego jest wymagany, to tym bardziej dla inwestora reprezentująca organ administracji publicznej powinien być także wymagany albo ewentualnie w sposób pełny i prawidłowy organ powinien zobowiązać inwestora do wyjaśnienia - czy i w jakim zakresie właściciele działki nr [...] są asekurowani na wypadek grożących im bardzo wysokich kar z powodu niedotrzymania umów (nie z ich winy) jeżeli chodzi o komercyjne wykorzystanie ich nieruchomości. Organ nie mógł zmarginalizować i nie odnieść się do przedsięwzięcia polegającego na montażu zespołu paneli fotowoltaicznych jakie (dużo wcześniej w stosunku do rozbudowy drogi) na tym samym obszarze jest realizowane;

3. zaniechanie wyjaśnienia - poprzez zobowiązanie pełnomocnika inwestora i autora decyzji inwestycji celu publicznego - czy rzeczywiście zaproponowana technologia rozbudowy drogi, gdzie nie ma przecież wyeliminowania części nienośnych drogi i po zagruzowaniu części działki nr [...] otrzymamy efekt w postaci "ciężkiego statku na morzu" jest rozwiązaniem pozostającym w zgodzie ze zdrowym rozsądkiem i przepisami ustawy Prawo budowlane. Skoro z zasady ekonomiki postępowania wynika zastosowanie technologii "palowania", (a jest to standardowa technologia w tego typu przypadkach), gwarantująca wyeliminowanie części nienośnych, to należy taką technologie stosować;

4. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, w tym ujawnienie nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów, nie znanych wskutek zaniechania dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy organom, które wydały zaskarżone decyzje.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że Sąd nie uwzględnił wniosku skarżących o odroczenie rozprawy, ponieważ zgodnie z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej "P.p.s.a."): "Sąd nawet na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny". Zdaniem Sądu brak jest podstaw do uznania, że taką ważną przyczyną jest zamiar ustanowienia przez skarżących profesjonalnego pełnomocnika w sprawie. Należy mieć tu na uwadze, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze, Sąd dokonuje kompleksowej kontroli zaskarżonej decyzji, z urzędu biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa popełnione przez organy w toku postępowania.

Dokonana w niniejszej sprawie kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten wydany został z naruszeniem prawa, co uzasadnia uwzględnienie skargi, mimo że nie wszystkie jej zarzuty są zasadne.

Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonym obecnie do sądu aktem było ustalenie warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na odbudowie i rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] koło miejscowości O. na odcinku od km[...] , na terenie części działek nr [...] w obrębie [...] , gmina N.. Postępowanie w tym przedmiocie wszczęte zostało na wniosek inwestora, tj. Zarządu Dróg Wojewódzkich w K.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje zakwalifikowanie planowanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego i, zdaniem Sadu, jest jak najbardziej prawidłowe.

Zasady lokalizacji inwestycji celu publicznego reguluje ustawa z dnia 27 marca 2002 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) – dalej zwaną "ustawą", w art. 50 i następnych.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, stosuje się odpowiednio.

Dla terenu objętego wnioskiem inwestora nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, stąd wydanie decyzji lokalizacyjnej uznać trzeba, co do zasady, za zgodne z prawem. Nie oznacza to jednak, że decyzja ta prawa nie narusza.

Formalne wymogi tej decyzji zostały określone w art. 54 tej ustawy, zgodnie z którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

1. rodzaj inwestycji;

2. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3. linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Kolejne przepisy, które należy uwzględnić dla prawidłowego wydania decyzji o warunkach zabudowy zawiera rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589).

Paragraf 3 ust. 1 ww. rozporządzenia określa, że w części graficznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, sporządzanej na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające ich jednoznaczne powiązanie z tekstem decyzji.

W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji zawiera ustalenie lokalizacji dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "odbudowa i rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...] k. miejscowości O. na odcinku od km[...] , na terenie części działek nr [...] obrębie [...] , gmina N.". Burmistrz N. użył zatem oznaczeń punktów określających teren inwestycji według nazewnictwa przyjętego we wniosku. Jednak na załączniku graficznym nr [..] do decyzji brak oznaczenia tych punktów. Zatem część graficzna decyzji nie daje się powiązać z jej częścią tekstową.

Nadto należy też zauważyć, że kopią mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, powinna być kopia mapy zasadniczej, a w przypadku jej braku - kopia mapy katastralnej, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wymagana skala mapy to 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych także 1:2000. Część graficzna decyzji winna odpowiadać części graficznej wniosku, z tego też względu należy uznać, że obejmuje ona zarówno teren samej inwestycji, jak i obszar oddziaływań. Wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji powinno w sposób niebudzący wątpliwości określać miejsce realizacji planowanego zamierzenia, nie może się zatem ograniczać tylko do wskazania położenia działki, w której obrębie ma być realizowana inwestycja (komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2011 str. 457).

Opisanych powyżej warunków nie spełnia załącznik graficzny nr [..] do decyzji organu I instancji. Poczynając od tego, że załącznik ten sporządzony został na niepotwierdzonej kserokopii mapy, to przede wszystkim brak na nim wskazania miejsca realizacji planowanej inwestycji. Skoro inwestor we wniosku podał, że inwestycja ma być realizowana na działkach nr[..] , to na załączniku graficznym powinno być precyzyjnie wskazane, których części wymienionych działek to dotyczy. Nie można uznać za wystarczające w tym zakresie naniesienie na kserokopii mapy przerywanymi liniami prostokąta opisanego jako "linia rozgraniczająca teren inwestycji". Takie oznaczenie nie tylko nie koresponduje z częścią tekstową decyzji, jak już wyżej wskazano, ale również z wnioskiem inwestora. Nie jest bowiem wiadomo, na których częściach działek nr [...] ma być realizowana inwestycja.

Należy mieć tu na uwadze, że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego z reguły przesądza o konkretnym ulokowaniu inwestycji, zwłaszcza liniowej, a jej postanowienia z mocy art. 55 ustawy wiążą organ orzekający w sprawie o pozwolenie na budowę. Tworzy ona określone prawa nabyte w tym znaczeniu, że inwestor może ubiegać się o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji o przebiegu przesądzonym w decyzji lokalizacyjnej - po spełnieniu wymogów ustanowionych w przepisach ustawy Prawo budowlane. Umiejscowienie inwestycji nie jest już w toku dalszych postępowań modyfikowane. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stwarza zatem dla wnioskodawcy prawo do dokonania zamierzonej zmiany zagospodarowania terenu, zaś dla pozostałych stron obowiązek znoszenia takich zmian. Ponadto decyzja stanowi podstawę wszczęcia procedury wywłaszczeniowej i w efekcie pozbawienia prawa własności nieruchomości (art. 112 ust. 1 i nast. ustawy o gospodarce nieruchomościami).

W tym miejscu, w związku z zarzutem skargi w zakresie "dostrzeżenia interesu społecznego i prywatnego", przypomnieć należy, że w sytuacji, gdy uwzględnienie wniosku inwestora związane jest z ograniczeniem wykonywania prawa własności osób trzecich (co wynika z wniosku w niniejszej sprawie), rolą organu administracji publicznej jest również zbadanie, czy ingerencja w cudze prawo własności nie jest nadmierna, czy wynika z racjonalnego przebiegu inwestycji. Innymi słowy organ winien rozważyć proporcje między uzasadnionym interesem publicznym a uzasadnionym interesem indywidualnym. Organ ma w związku z tym obowiązek zbadać interesy inwestora i właścicieli gruntów, na których inwestycja ma być realizowana. W sytuacji, gdy realizacja planowanej inwestycji celu publicznego dokonana ma być kosztem ograniczenia prawa własności osób trzecich, obowiązkiem organu jest szczegółowe i wyczerpujące wyjaśnienie okoliczności sprawy, a w konsekwencji zawarcie uzasadnienia wskazującego na motywy, którymi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie w tym zakresie, w szczególności przez wykazanie niezbędności realizacji tej inwestycji na określonym terenie. Strona postępowania musi mieć bowiem zapewnioną pełną ochronę jej interesów prawnych, oraz możliwość egzekwowania swych praw. Jeżeli, jak w sprawie niniejszej, organ nie wskazuje na przesłanki, którymi kierował się wydając decyzję, jest to w znacznym stopniu utrudnione.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wyjaśnia, że dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, w szczególności podstawy takiej nie stanowi brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Nadto Sąd wyjaśnia, na co słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji, że na etapie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rozstrzyga się kwestii związanych z technologią rozbudowy drogi.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż organy obu instancji dopuściły się obrazy wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszyły przepisy postępowania w tym. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej: "K.p.a.".

Z powodu wyżej stwierdzonych naruszeń prawa należało uchylić zaskarżoną decyzję - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 wskazanej ustawy.

Rozpoznając sprawę ponownie, organ zobligowany będzie do uwzględnienia wskazań zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku i prawidłowego zastosowania przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego... Następnie, respektując podstawowe zasady postępowania administracyjnego, wyjaśnić wszelkie okoliczności niezbędne dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia oraz jego uzasadnienie stosownie do reguł określonych w art. 107 § 3 K.p.a.