Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 604/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i orzeczenia organów I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 188, art. 145 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant: starszy inspektor sądowy E. M. po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 146/16 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 listopada 2015 r. znak: ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzającą ją decyzję Wojewody M. z dnia 21 sierpnia 2015 r. nr ..., 2. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A. M. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 146/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 listopada 2015 r. znak ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że przedmiotem skargi była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 listopada 2015 r. nr ... utrzymująca w mocy decyzję Wojewody M. z dnia 21 sierpnia 2015 r. nr ... o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia 10 sierpnia 2012 r. nr ... zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę myjni samochodowej samoobsługowej bezdotykowej trzystanowiskowej oraz instalacji gazowej z dwoma naziemnymi zbiornikami gazu płynnego o pojemności ... l, przeznaczonej do zasilania samodzielnej stacji gazu płynnego na działce nr ewid. ... obręb ewid. ... w G., ul. W.

W ocenie Sądu pierwszej instancji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał prawidłowej oceny decyzji Starosty P. z dnia 10 sierpnia 2012 r. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że zatwierdzone w powyższym zakresie rozwiązania projektowe nie naruszają w sposób rażący przepisów warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) ani w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.).

Zdaniem Sądu, projekt budowlany jest zgodny z treścią przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i od granicy działki budowlanej), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) tego rozporządzenia. W ocenie Sądu, nie można także decyzji Starosty postawić zarzutu naruszenia (zwłaszcza rażącego) § 124 ust. 1 pkt 1, 2 i 3. Projekt zagospodarowania terenu zatwierdzony decyzją przewiduje usytuowanie na działce nr ew. ... dwóch zbiorników naziemnych na gaz LPG o pojemności 4850 litrów każdy w odległości ok. 13,0 m od budynku obsługi stacji paliw, w odległości 38,0 m od najbliższego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ew. ..., w odległości ponad 18,0 m od projektowanych na działce inwestycyjnej miejsc postojowych oraz w odległości 5,3 m granicy z działką o nr ew. .... Projektowany odmierzacz gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych znajduje się w odległości ok. 11,5 m od budynku obsługi stacji paliw.

Dodatkowo projektowane dwa zbiorniki naziemne LPG zostały osłonięte ścianą oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 120 zarówno od strony północnej i południowej.

Oceniając kwestię czy przedmiotowa inwestycja zatwierdzona decyzją Starosty P. z dnia 10 sierpnia 2012 r. nie narusza w sposób rażący zapisów prawa miejscowego Sąd wywiódł, że z zapisów prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania terenu zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w G. dnia 28 kwietnia 2010 r. Uchwałą Nr ... w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu miasta G. oraz fragmentu wsi M. – rejon ulicy L. (Dz.Urz. Woj. M. z ... r. Nr ..., poz. ...) wynika, iż działka inwestycyjna, oznaczona jest w planie miejscowym symbolem 14.MN/U – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług nieuciążliwych. § 43 ust. 1 pkt 2 planu miejscowego ustala przeznaczenie podstawowe na terenie oznaczonym symbolem 14.MN/U jako "usługi podstawowe". Zostały one zdefiniowane w § 6 pkt 3 planu miejscowego jako "obiekty usługowe wolnostojące lub lokale usługowe wbudowane, których zasadniczym zadaniem jest zaspokajanie potrzeb mieszkańców i użytkowników okolicznych terenów (...)".

Sąd podzielił ocenę organu odwoławczego, że usługi w rodzaju myjni samochodowych oraz stacji LPG nie zostały przez uchwałodawcę wprost z tego katalogu wykluczone, zaś zamierzenie inwestycyjne mogą służyć "zaspokajaniu potrzeb mieszkańców i użytkowników okolicznych terenów". Zaplanowane usługi mogą służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkańców. Jednocześnie plan miejscowy dopuszcza na obszarze oznaczonym symbolem 14.MN/U lokalizację "usług podstawowych", których podgrupę stanowią "usługi bytowe", zatem nie każda "usługa podstawowa" musi być jednocześnie "usługą bytową", których katalog rzeczywiście nie został określony jako zamknięty.

W ocenie Sądu, kwestią zasadniczą jest fakt, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie stanowi wyraźnego zakazu realizacji tego typu usług na przedmiotowym terenie, a w postępowaniu nadzorczym nie ma miejsca na wykładnię i to rozszerzającą zapisów planu. Sąd uznał, że bez znaczenia dla wyniku postępowania jest twierdzenie skargi, że "na terenie województwa M. ani na terenie pozostałych województw nie uchwalono nigdy jakiegokolwiek planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, który wskazywałby, iż do usług podstawowych należą usługi bytowe w postaci myjni i stacji paliw, wręcz przeciwnie, stałą i utrwaloną praktyką na niektórych obszarach aktywnych inwestycyjnie jest wprost wyłączanie ww. usług z definicji". Sąd stwierdził, że nie ulega wątpliwości, iż w zapisach badanego planu miejscowego takiego wykluczenia nie ma.

Z tych względów, zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie zasługiwał na aprobatę zarzut skargi rażącego naruszenia art. 34 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Starostę polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego myjni samochodowej oraz stacji LPG pomimo jego sprzeczności z planem miejscowym, w szczególności z § 6 pkt 1 i pkt 3, § 7 pkt 1 oraz § 43 pkt 1 i pkt 2.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że projekt nie narusza rażąco ustaleń planu miejscowego, co do: wskaźnika maksymalnej powierzchni zabudowy zdefiniowanej w § 6 pkt 8 ww. planu miejscowego – nie więcej niż 30% (projektowana – 6,5%); nieprzekraczalnej wysokości zabudowy – dla budynków usługowych maksymalnie 3 kondygnacje, w tym poddasze użytkowe i jednocześnie maksymalnie do 12 m w najwyższym punkcie przykrycia dachu licząc od poziomu gruntu rodzimego (projektowana – 1 kondygnacja i wysokość 3,8 m w najwyższym punkcie dachu); wskaźnika liczby miejsc postojowych – proporcjonalnie 3 miejsca postojowe na każde 100 m2 pow. użytkowej, jednak nie mniej niż 2 miejsca postojowe na obiekt (projektowane – 5 miejsc postojowych), a także nieprzekraczalnej linii zabudowy zgodnie z ustaleniami planu miejscowego.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane poprzez pozbawienie skarżącej możności czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem było udzielenie pozwolenia na budowę, Sąd stwierdził, że zarzut ten może stanowić przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co w konsekwencji czyni niemożliwym konstruowanie na tej podstawie przesłanki nieważnościowej, wypełniającej dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W ocenie Sądu pierwszej instancji nie ulega wątpliwości, że decyzja Starosty P. z dnia 10 sierpnia 2012 r. nie jest dotknięta żadną z wad opisanych w art. 156 § 1pkt 1–7 k.p.a., w tym w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa, bowiem inwestor wypełnił wszystkie obowiązki, o których mowa w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, a w konsekwencji właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Inwestor przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Nadto projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. Również dokumentacja projektowa jest kompletna, zawiera zaświadczenia potwierdzające wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, natomiast inwestor posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia.

Sąd zauważył również, że uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest wszechstronne, rzetelne i zasługuje na aprobatę, zaś postawione zarzuty skargi stanowią jedynie uzasadnioną interesem skarżącej polemikę z organem.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej A. M. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o zmianę wyroku poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 5 listopada 2015 r. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, wraz z pozostawieniem temu Sądowi orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania za obie instancje.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 ust.1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez:

I. Niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r. poz. 778) w zw. z art. 32 Konstytucji RP przejawiające się w oddaleniu skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 5 listopada 2015 r., którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody M. z 21 sierpnia 2015 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z 10 sierpnia 2012 r. – zatwierdzającej projekt budowlany i udzielający E. P. pozwolenia na budowę myjni samochodowej samoobsługowej bezdotykowej trzystanowiskowej oraz instalacji gazowej z dwoma naziemnymi zbiornikami gazu płynnego o pojemności ... i przeznaczonej do zasilania samodzielnej stacji gazu płynnego na działce ewidencyjnej nr ... z obrębu ... położonej przy ul. W. w G., w sytuacji, w której uniemożliwiono skarżącej w toku postępowania przed organem ochrony własnego interesu przy zagospodarowaniu przestrzennym sąsiadującej nieruchomości, dokonanej z naruszeniem planu miejscowego – poprzez pominięcie jej udziału w charakterze strony postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, przez co decyzja została wydana z rażącym naruszeniem ww. przepisów.

II. Niewłaściwe zastosowanie art. 34 ust. 4 i art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlano (Dz.U. Nr 290 z 2016 r.) przejawiające się w uznaniu przez Sąd, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 5 listopada 2015 r., którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody M. z 21 sierpnia 2015 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z 10 sierpnia 2012 r. – zatwierdzającej projekt budowlany i udzielający E. P. pozwolenia na budowę myjni samochodowej samoobsługowej bezdotykowej trzystanowiskowej oraz instalacji gazowej z dwoma naziemnymi zbiornikami gazu płynnego o pojemności ... i przeznaczonej do zasilania samodzielnej stacji gazu płynnego na działce ewidencyjnej nr ... z obrębu ... położonej przy ul. W. w G. – na obszarze oznaczonym na planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego jako obszar 14 MN/U jest zgodna z powyższymi przepisami – pomimo rażącej sprzeczności usytuowania tego typu obiektów z § 3 ust. 1 pkt 9, § 6 pkt 1 i pkt 3, § 7 pkt 1, § 10 pkt 4, § 16 ust. 6 pkt 1 i pkt 2, § 17 ust. 1 pkt 1, oraz § 43 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu miasta G. oraz dla fragmentu wsi M. – rejon ul. L., który został zatwierdzony uchwalą o nr ... Rady Miejskiej w G. z dnia 28 kwietnia 2010 r., dla obszaru położenia nieruchomości, który jest oznaczony jako 14 MN/U – gdzie ustala się, że przeznaczeniem podstawowym terenu 14 MN/U są zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługi podstawowe, co w konsekwencji doprowadziło do faktycznej zmiany przeznaczenia gruntu na tereny zabudowy usługowej "U" i stanowi niedopuszczalną ingerencję organu w wyłączne kompetencje rady gminy do planowania zagospodarowania przestrzennego.

III. § 3 ust. 1 pkt 9, § 6 pkt 1 i pkt 3, § 7 pkt 1, § 10 pkt 4, § 16 ust. 6 pkt 1 i pkt 2, § 17 ust 1 pkt 1, oraz § 43 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu miasta G. oraz dla fragmentu wsi M. – rejon ul. L., który został zatwierdzony uchwałą o nr ... Rady Miejskiej w G. z dnia 28 kwietnia 2010 r. w zw. z art. 7 ust. 1, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. Nr 290) w zw. z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. z 2014 r. poz. 1853) polegające na oddaleniu skargi dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem postanowień planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego przejawiającego się w wydaniu pozwolenia na budowę stacji paliw i myjni, tj. obiektów budowlanych, do których zastosowanie mają szczegółowe przepisy techniczno budowlane – ograniczające sposób korzystania i wykonywania prawa własności przez właścicieli sąsiadujących działek – na terenie oznaczonym symbolem MN/U, tj. terenem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług podstawowych przez co doszło do faktycznego przekształcenia przeznaczenia gruntu pod działalność przemysłowo-usługową oznaczoną w planie miejscowym jako tereny zabudowy usługowej – oznaczone symbolem przeznaczenia U.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane jest zasadny. Według art. 35 ust. 1 pkt 1 tej ustawy przesłanką wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest stwierdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przesłanka zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wystąpi tylko gdy projekt budowlany wprost odpowiada zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy czym ustalenie tej zgodności wymaga wyprowadzenia z zapisów części tekstowej i części graficznej, która daje w pełni podstawę do stwierdzenia spełnienia przesłanki wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ustanowiona w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane przesłanka "zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" jest warunkiem, który musi być spełniony bezwzględnie. Przy ustaleniu znaczenia pojęcia "zgodności" nie ma podstaw do odejścia od wykładni językowej, a zatem zgodny to jednakowy, nie różniący się. Należy w pełni zgodzić się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjętym w wyroku z 4 lipca 2018 r., II OSK 1944/16 "Z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. jednoznacznie wynika, że w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, lub gdy w przypadku jego braku wydana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami prawa miejscowego, bądź też decyzji o warunkach zabudowy. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, to te bowiem akty (plan, decyzja) określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Niemożliwe jest zatem wydanie zgodnego z prawem pozwolenia na budowę bez uprzedniej oceny projektu budowlanego z punktu widzenia ustaleń powyższych aktów prawnych (planu czy też decyzji o warunkach zabudowy). Tymczasem Starosta wydając decyzję z (...) października 2007 r. takiej weryfikacji nie przeprowadził, doprowadzając tym samym do sytuacji, w której na terenie przeznaczonym pod rzemiosło i mieszkalnictwo towarzyszące usługom wybudowany został obiekt biurowy z infrastrukturą służącą prowadzeniu komisu samochodowego. (...) niemożliwym pozostaje zaakceptowanie decyzji wydanej przez organ praworządnego państwa, która dopuszcza inwestycję na terenie do tego nieprzeznaczonym. Ustalony ład przestrzenny jest istotnym elementem obrotu gospodarczego, ponieważ powinien dawać gwarancję, że na danym terenie powstaną tylko takie obiekty i tylko w takim kształcie, w jakim dopuszcza to miejscowy plan zagospodarowania terenu. Realizacja postanowień miejscowego planu w procesie inwestycyjnym stanowi z jednej strony obowiązek dla inwestora, z drugiej daje gwarancję zrealizowania każdego zamierzenia, które jest zgodne z planem. Stanowi również gwarancję dla właścicieli innych nieruchomości objętych planem, że nie powstanie zabudowa niezgodna z tym planem, a tylko taka, na którą społeczność lokalna wyraziła zgodę w procedurze uchwalania planu miejscowego. Naruszenie więc powyższych zasad godzi w istotne wartości prawne i społeczne, nie może być zatem ignorowane ani przez organy, ani przez inwestorów".

W sprawie Sąd naruszył art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane podzielając stanowisko o zgodności decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z 10 sierpnia 2012 r. nr ... zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę myjni samochodowej samoobsługowej bezdotykowej trzystanowiskowej oraz instalacji gazowej z dwoma naziemnymi zbiornikami gazu płynnego o pojemności ... l, przeznaczonej do zasilania samodzielnej stacji gazu płynnego na działce nr ewid. ... obręb ewid ... w G., ul. W. Zgodnie z planem obszar oznaczony symbolem 14.MN/U "Ustala się, że przeznaczeniem podstawowym terenu 14.MN/U są: 1) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie wolnostojącej – z zastrzeżeniem, że na jednej działce może być zlokalizowany jeden budynek mieszkalny; 2) usługi podstawowe, zarówno w formie lokali wbudowanych w bryły budynków mieszkalnych jak i w formie obiektów wolnostojących". Natomiast pozwolenie zostało udzielone na budowę myjni samochodowej bezdotykowej oraz instalacji gazowej z dwoma naziemnymi zbiornikami gazu płynnego, przeznaczonej do zasilania samodzielnej stacji gazu płynnego. W § 6 pkt 9 miejscowego planu wyznaczono zakres usług podstawowych, zgodnie z którym "Ilekroć w uchwale jest mowa o: usługach podstawowych – należy przez to rozumieć obiekty usługowe wolno stojące lub lokale usługowe wbudowane, których zasadniczym zadaniem jest zaspokajanie potrzeb mieszkańców i użytkowników okolicznych terenów; do usług podstawowych należą w szczególności usługi bytowe – tj. szewc, krawiec, pralnia itp. – drobne sklepy o powierzchni sprzedaży do 400 m2, biura, pracownie, kancelarie adwokackie, gabinety lekarskie, zakłady fotograficzne, poradnie lekarskie, solaria, punkty kserograficzne, wypożyczalnie video, biura podróży, szkoły językowe, szkoły tańca itp." Przyjmując, że wyliczenie usług podstawowych w § 6 pkt 3 nie jest zamknięte, to nie można zakwalifikować inwestycji objętej pozwoleniem budowlanym do usług podstawowych. Na terenie oznaczonym symbolem 14.MN/U dopuszczono wyłącznie usługi podstawowe, do których nie należy budowa myjni samochodowej oraz instalacji gazowej.

W sprawie występuje brak zgodności decyzji Starosty P. z zapisem § 43 ust. 1 pkt 1 i 2 uchwały Nr ... Rady Miejskiej w G. z 28 kwietnia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu miasta G. oraz fragmentu wsi M. – rejon ul. L. Nie można podzielić stanowiska Sądu, że ta sprzeczność nie jest oczywista i wywołuje wątpliwości interpretacyjne. Sprzeczność jest oczywista i nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych. Zapisy planu miejscowego w jednoznaczny sposób ustalają przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem 14.MN/U. Przesądza to, że objęta żądaniem stwierdzenia nieważności decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, co wypełnia przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie, a istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, na mocy art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Na mocy art. 203 pkt 1 i art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o kosztach postępowania sądowego.