Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 4589/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi 1. M. G., 2. M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności za zaległość podatkową postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

M. G. i M. K. (dalej jako: "Skarżący" lub "Strony") wnieśli skargę na opisaną w komparycji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Celnej w W., wydaną w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległość podatkową.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Autor wniosku podniósł, że jej wykonanie pozbawi Skarżących możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb rodziny i narazi ich na nieodwracalne straty. Będzie to sprzeczne z zasadami sprawiedliwości społecznej. Wykonanie decyzji uniemożliwi dalsze prowadzenie przez Strony działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718, dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie podane przez Skarżących twierdzenia odnośnie do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących ich sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (post. NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Podkreślenia wymaga fakt, iż w niniejszej sprawie Skarżący nie przedłożyli wraz z wnioskiem żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować ich aktualną kondycję finansową oraz potwierdzających możliwość zaistnienia okoliczności wskazanych w uzasadnieniu wniosku. M. K. starał się co prawda o uzyskanie zwolnienia od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, ale postanowieniem z dnia 22 lipca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 4589/15, referendarz sądowy odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy, wskazując, że Strona nie przedstawiła w sposób klarowany i dostateczny swojej sytuacji majątkowej.

Dokumentacja przysłana na żądanie referendarza nie oddaje w całości sytuacji finansowej M. K., nie mówiąc już o obu Stronach. Skoro wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy obu Stron, to powinny one uzasadnić, dlaczego wykonanie aktu może spowodować powstanie negatywnych konsekwencji opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie, poza ogólnymi sformułowaniami wniosku, rzetelnej próby zaprezentowania sytuacji finansowej Skarżących nie podjęto.

Dodatkowo należy zauważyć, iż rodzaj obowiązku nałożonego na Skarżących tj. konieczność zapłacenia określonej kwoty pieniężnej z tytułu zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu stronie kwoty pieniężnej orzeczonej w zaskarżonej decyzji.

Reasumując, w ocenie Sądu Skarżący nie wykazali zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.