Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 366/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Miasta [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 3167/16 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Miasta [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu Miastu [...] wstrzymania wykonania postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniesiono, że termin usunięcia odpadów wynosi 4 miesiące od uostatecznienia się decyzji a wykonanie decyzji wiąże się koniecznością poniesienia nakładów finansowych na wywiezienie odpadów. W przypadku uchylenia decyzji koszty te zostaną poniesione niezasadnie.

Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wskazane argumenty nie przesądzają o występowaniu okoliczności nadzwyczajnych przesądzających o zastosowaniu ochrony tymczasowej. Sam fakt obciążenia kosztami wynikającymi z wykonania zaskarżonej decyzji jeszcze nie uzasadnia twierdzenia o potencjalnej możliwości wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a tylko w przypadku spełnienia przynajmniej jednej z dwóch przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), można udzielić ochrony tymczasowej. Jak podkreślił Sąd, konieczność wykonania nakazanych czynności może generować po stronie podmiotu, na który nałożono stosowny nakaz, konkretne koszty i może mieć wpływ na kondycję finansową skarżącej, jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. Chodzi bowiem o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Nakaz usunięcia odpadów może generować po stronie skarżącej koszty wiążące się z wykonaniem nakazu usunięcia odpadów, jednakże potencjalne koszty nie stanowią przesłanki do wstrzymania wykonania aktu. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do dokonania określonych czynności pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach podmiotu zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa.

W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne straty finansowe po stronie skarżącej. Strona nie przytoczyła żadnych okoliczności, z których mogłoby wynikać, że w tym konkretnym postępowaniu, szkoda z tego tytułu będzie "znaczna", czyli wyższa niż zwykle wywołana wykonaniem aktu danego rodzaju. Za taką nie może być natomiast uznany każdy uszczerbek w majątku zobowiązanego wywołany wykonaniem decyzji. Zatem obowiązkiem skarżącej było wykazanie, że wysokość tego uszczerbku będzie znaczna, przy czym okoliczność ta jest oceniana zawsze indywidualnie. Strona na szkodę z tego tytułu wskazała bardzo ogólnie, nie wykazując przede wszystkim wysokości potencjalnych kosztów wywozu tych odpadów. W tej sytuacji nie można było jej ocenić.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło Miasto [...] i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez uznanie, że w sprawie nie występują niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., podczas gdy w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zostało dostatecznie uargumentowane, że wykonanie decyzji będzie skutkować poniesieniem znacznych kosztów finansowych, które w przypadku uchylenia decyzji nakazującej usunięcie odpadów będą poniesione przez skarżącego niezasadne, a ich odzyskane może narazić Miasto [...] na prowadzenie długotrwałych procesów mających na celu wyegzekwowanie poniesionych wydatków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.

Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi, stwierdzić trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż strona skarżąca nie wskazała na żadne takie okoliczności, które uzasadniałyby możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Również okoliczności wskazane w zażaleniu tej oceny nie podważają, szczególnie te dotyczące ewentualnych postępowań mających na celu wyegzekwowanie zwrotu kosztów wykonania przedmiotowej decyzji od innych podmiotów tym bardziej, że ocena taka musi być osadzona w realiach danej sprawy, a analiza konieczności udzielenia ochrony tymczasowej przed skutkami wykonania skarżącego aktu musi nastąpić przede wszystkim poprzez ocenę indywidualnej, konkretnej sytuacji strony skarżącej. Brak przytoczenia we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji odpowiedniej w tym zakresie argumentacji uniemożliwia tę ocenę. Za niewystarczającą należało zatem uznać argumentację, że usunięcie mas ziemi będzie "wymagać poniesienia znacznych kosztów, rzędu kilkuset tysięcy złotych", bez odniesienia jej do ogólnej sytuacji finansowej skarżącego Miasta.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.