Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 705/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 33
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2014 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych,

1. uchylił zaskarżoną decyzję w całości,

2. nałożył na T. T. (dalej skarżącego), karę pieniężną w wysokości 3000 zł.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] stycznia 2014 r. o godz. 11:20 na odcinku autostrady A4 w Tarnowie zatrzymano do kontroli, mobilny samochód marki [...] o numerze rej. [...] wraz z naczepą o numerze rej. [...]. Pojazdem samochodowym kierował T. T. Dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów, którym kierował skarżący, przekraczała 3,5 tony. Kontrolowany pojazd został wyposażony w urządzenie "Viabox", służące do poboru opłaty elektronicznej.. Skarżący nie uiścił opłaty elektronicznej za przejazd zespołu pojazdów w dniu [...] grudnia 2013 r., po autostradzie A4 na odcinku Balice I – węzeł Tarnów Północ, o godzinie 16:17:55. Kierowca (skarżący) poruszał się po drodze, której mowa w art. 13 ust. 1 pkt w ustawy o drogach publicznych, których wykaz został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], do którego skarżący nie wniósł zastrzeżeń.

Pismem z dnia 10 stycznia 2014 r. organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 2011 r. z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej.

GITD decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 u.d.p. oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów, nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych.

Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy.

GITD decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r.. po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawi art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i stosownie do art. 13k ust. 1 pkt 1 udp, w oparciu o kontrolę drogową nałożył na T.T. karę pieniężną w wysokości 3000 złotych za przejazd po autostradzie A4 bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W związku ze stwierdzonym naruszeniem w postaci braku uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., GITD podał, że w myśl art. 5 ust. 1 u.d.p. do dróg krajowych zalicza się: autostrady i drogi ekspresowe oraz drogi leżące w ich ciągach do czasu wybudowania autostrad i dróg ekspresowych, drogi międzynarodowe, drogi stanowiące inne połączenia zapewniające spójność sieci dróg krajowych, drogi dojazdowe do ogólnodostępnych przejść granicznych obsługujących ruch osobowy i towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów) lub wyłącznie ruch towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów), drogi alternatywne dla autostrad płatnych, drogi stanowiące ciągi obwodnicowe dużych aglomeracji miejskich, drogi o znaczeniu obronnym.

Stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Dopuszczalna masa całkowita to, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 54 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, dopuszczalna największa określona właściwymi warunkami technicznymi masa pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze. Organ wyjaśnił, że przy określaniu dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów sumuje się dopuszczalną masę całkowitą pojazdu samochodowego (niezależnie czy jest to samochód osobowy czy samochód ciężarowy) i przyczepy lub naczepy (niezależnie od tego, czy znajduje się na niej ładunek czy nie).

W niniejszej sprawie skarżący poruszał się zespołem pojazdów, których łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Z ustaleń kontrolnych wynika, że skarżący naruszył obowiązek określony w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., co skutkowało nałożeniem na niego kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p.

Stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej.

Organ zaznaczył, że wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. Ustalenia ograniczają się do ustalenia, czy doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego skutkującego nałożeniem kary administracyjnej. Obowiązek posiadania urządzenia do poboru opłat elektronicznych jest obowiązkiem o charakterze bezwzględnym, gdyż obecnie nie jest możliwe uiszczenie opłaty elektronicznej w inny sposób.

Organ wyjaśnił również, że zaskarżona decyzja administracyjna wydana została w oparciu o stan faktyczny ustalony w momencie przeprowadzonej kontroli. Wobec tego, że w decyzji organu I instancji wymieniono pięć stwierdzonych incydentów i ogólnie, a kara pieniężna w wysokości 3000 złotych została nałożona za przejazd bez opłaty, zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, jako niedostatecznie jasnej i budzącej wątpliwości, co do treści. Jednocześnie wobec stwierdzonego, w niniejszym postępowaniu, niewątpliwego naruszenia przez skarżącego art. 13 ust. 1 pkt3 udp podczas wykonywania przejazdu w dniu [...] stycznia 2014 r. po drodze ekspresowej S6, za to naruszenie, na podstawie art. 13k ust. 1 udp należało wymierzyć karę pieniężną w wysokości 3000 złotych.

Z analizy pism Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdu w dniu [...] grudnia 2013 r. o godzinie 16:17:55 nie została uiszczona. Przyczyną nieuiszczenia był brak środków na koncie. Organ dał wiarę informacjom przesłanym przez podmiot odpowiedzialny za obsługę systemu krajowego systemu poboru opłat, działających w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad – Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. i uznać je za wystarczające do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zatem należało wymierzyć skarżącemu karę pieniężną w wysokości 3000 złotych.

Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z dnia [...] grudnia 2014 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

Zarzucił naruszenie art. 7, 10, 77, 80, 107 ust. 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności sprawy. Organ nie wskazał podstawy swojego postępowania i nie wyjaśnił wątpliwości w zakresie odpowiedzialności skarżącego. Skarżący nie miał możliwości zapoznania się z aktami sprawy w wybrany przez siebie sposób. Skarżący zarzucił także niezastosowanie art. 92c ust.1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Podniósł, że organ pominął art. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 2014 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym. Swoje rozstrzygnięcie oparł na rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 23 czerwca 2011 r. w sprawie trybu, sposobu i zakresu kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, które istotnie odbiega od delegacji ustawowej w zakresie, w którym rozszerza odpowiedzialność karnoadministracyjną na kierującego pojazdem. Nadto organ bezpodstawnie rozszerzył odpowiedzialność karną skarżącego poprzez naruszenie zasady "jedno naruszenie, jedna kara".

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 1 oraz art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej u.d.p.) Z przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych wynika dla korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Opłata ta, w myśl art. 13ha ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych, jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 tego przepisu, tj. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

Należy podkreślić, że przepisy ustawy o drogach publicznych przewidują możliwość uiszczenia opłaty elektronicznej jedynie w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13hc ust. 1). Zasadą jest, że uiszczenie opłaty następuje poprzez urządzenie służące do poboru tych opłat, instalowane w pojeździe samochodowym.

Zgodnie z treścią art. 13k ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych, za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3000 zł. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 131 ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13k ust. 4). W myśl art. 131 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o drogach publicznych, do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.

Przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, że skarżący dokonał przejazdu w dniu [...] grudnia 2013 r. po odcinku autostrady A4, objętym obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych, pojazdem samochodowym, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). Korzystał zatem z drogi krajowej, poruszając się po niej zespołem pojazdów, tj. pojazdem wraz z przyczepą, których dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Nie jest spornym, iż przejazd odbywał się bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej. Przeprowadzona kontrola wykazała, że skarżący posiadał w samochodzie zainstalowane urządzenia "Viabox", służącego do elektronicznego poboru opłat za przejazd odcinkiem płatnym, jednakże na kocie nie dysponował środkami pozwalającymi na uiszczenie opłaty.

Należy wskazać, że obowiązek posiadania urządzenia do poboru opłat elektronicznych jest obowiązkiem o charakterze bezwzględnym. Obowiązujący system pozwala bowiem na naliczanie i pobieranie opłaty elektronicznej wyłącznie za pośrednictwem zainstalowanego w pojeździe urządzenia, a co za tym idzie - brak środków na koncie uniemożliwia uiszczenie opłaty elektronicznej.

Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo uznał, że istnieje podstawa do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3000 zł, albowiem w świetle przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych zobowiązani są do uiszczania opłat elektronicznych, jeżeli poruszają się po nich m.in. zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, zaś niezbędnym warunkiem do uiszczenia opłaty jest posiadanie w samochodzie urządzenia "Viabox" i środków na koncie. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że sporny odcinek drogi w dniu kontroli był oznakowany, a kontrole przedmiotowego odcinka autostrady A4 nie wykazały braku znaku T-34. Brak zapisów w dziennikach objazdu danego odcinka drogi potwierdza zgodność oznakowania z zatwierdzoną organizacją ruchu. Ponadto, stwierdzić należy, że o zaliczeniu do kategorii drogi krajowej, za którą pobiera się opłatę elektroniczną, rozstrzygają wyłącznie normy powoływanych wyżej przepisów ustawy o drogach publicznych i rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, nie zaś znak drogowy. Podstawą wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 13k ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych jest nieuiszczenie opłaty elektronicznej, określonej w przepisach cyt. ustawy, na drogach krajowych lub ich odcinkach, wymienionych w rozporządzeniu wykonawczym. Kierujący pojazdami samochodowymi mają bezwzględny obowiązek znajomości podstawowego zakresu przepisów dotyczących korzystania z dróg publicznych. Brak wiedzy czy też brak świadomości w zakresie obowiązującej w Polsce kategorii dróg publicznych i zasad ponoszenia opłat elektronicznych nie może być usprawiedliwieniem dla naruszania przepisów. Należy podkreślić, że skoro obowiązek w zakresie ponoszenia opłat elektronicznych został ustalony w ustawie z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 218, poz. 1391), to należy przyjąć, mając na względzie prawie trzyletni okres vacatio legis, że użytkownicy dróg mieli wystarczająco dużo czasu na zaznajomienie się z nowymi rozwiązaniami prawnymi.

Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec podmiotów wykonujących przewóz po drogach publicznych bez dopełnienia stosownego obowiązku opłat, które nakładają na nich przepisy ustawy o drogach publicznych, jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji i wina nie ma tu znaczenia. Organy Inspekcji Transportu Drogowego, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa, mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji, przy uwzględnieniu tych okoliczności, które mogą znosić odpowiedzialność za powstałe naruszenia, jednakże w niniejszej sprawie takie nie występują.

Z brzmienia przepisu art. 13k ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych wynika, że ustawodawca nie uzależnił obowiązku pobierania opłaty elektronicznej od celu wykonywanego przejazdu. Zatem nie ma znaczenia, w jakim celu był wykonywany kontrolowany przejazd, w szczególności, czy przejazd był realizowany w celu prywatnym, czy też w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania, należy uznać, że organ Inspekcji Transportu Drogowego, wydając obie sporne decyzje administracyjne w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej, działał zgodnie z wszelkimi rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ zobowiązany był m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, o czym stanowi art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Z zasady tej wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., zaś uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 k.p.a., wynika, że to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Organ winien jednocześnie dopuścić, jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia istoty danej sprawy, z zastrzeżeniem, że nie jest to sprzeczne z obowiązującym prawem. Organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Z jednoznacznych ustaleń kontroli drogowej wynika, że skarżący, jako kierowca pojazdu, wykonywał przewóz po drodze krajowej bez uiszczenia stosownej opłaty elektronicznej, co w konsekwencji dało podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł, zgodnie z przepisem art. 13k ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych. Sąd nie znajduje podstaw, aby zakwestionować czynności organów administracji publicznej podejmowanych w toku niniejszej sprawy, a zmierzających do jej wyjaśnienia. W szczególności Sąd uznał, że zostały wyczerpująco zbadane wszelkie istotne w sprawie okoliczności, które poprzedzono przeprowadzeniem stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Sądu, utrwalone w protokole kontroli okoliczności oraz zebrana w sprawie dokumentacja stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszenia, o którym mowa w treści spornych decyzji, w szczególności organ ustalił, że droga krajowa S6 na kontrolowanym odcinku była prawidłowo oznaczona.

Sąd uznał, że poczynione przez organ administracji ustalenia, w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej, wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organ ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Organ oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Stanowisko wyrażone w obu spornych decyzjach organ uzasadnił w sposób prawidłowy, przestrzegając zasad określonych szczegółowo przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Na zakończenie Sąd wyjaśnia, że ustawa z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz.U.2014r.1310) weszła w życie z dniem 2 stycznia 2015 r., a więc w stosunku do skarżącego organ nie mógł zastosować przepisów, które w dacie jego procedowania nie obowiązywały.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady "jedno naruszenie, jedna kara", trafnie organ przyjął, że skarżący na mocy zaskarżonej decyzji został ukarany za wykonywanie przejazdu po odcinku autostrady A4. Inne naruszenia, dotyczące nieuiszczenia opłaty za przejazd innymi drogami krajowymi są przedmiotem odrębnych decyzji.

Także zarzut oparcia rozstrzygnięcie na rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 23 czerwca 2011 r. w sprawie trybu, sposobu i zakresu kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, które, w ocenie skarżącego istotnie odbiega od delegacji ustawowej w zakresie, w którym rozszerza odpowiedzialność karnoadministracyjną na kierującego pojazdem nie może się ostać, albowiem to sama ustawa o drogach publicznych w art. 13 ust. 1 pkt 3 oraz art. 13k ust. 1 jednoznacznie wskazuje na podmiot odpowiedzialny za naruszenie. Jest nim kierujący pojazdem.

Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.