Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1845/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wyroku-art. 154 PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 154  par. 1,2,3,6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Janusz Walawski, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na niewykonanie przez Komendanta Głównego Policji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 436/13 1. wymierza Komendantowi Głównemu Policji grzywnę w wysokości 3000 zł (trzy tysiące złotych); 2. stwierdza, że bezczynność Komendanta Głównego Policji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz strony skarżącej B.Sp. z o.o. z siedzibą w O. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. nakazuje ściągnąć od Komendanta Głównego Policji na rzecz Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto złotych) tytułem uzupełnienia brakującego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. B. Sp. z o.o. z siedzibą w O. wniosła skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2013 r. o sygn. akt II SAB/Wa 436/13. Skarżąca Spółka sformułowała przy tym zarzuty naruszenia:

- art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", poprzez niewykonanie ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] listopada 2013 r. w zakresie niezastosowania się organu do zapatrywania prawnego wyrażonego przez Sąd w uzasadnieniu, iż informacja, której żąda skarżąca, może stanowić informację publiczną,

- art. 13 ust. 1 w zw. ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", przez nieudzielenie informacji publicznej, stosownie do żądania wyrażonego we wniosku skarżącej z dnia [...] kwietnia 2013 r.,

- art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej "k.p.a.", poprzez udzielenie przez organ odpowiedzi na wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w sposób naruszający zaufanie strony do tego organu, w szczególności poprzez brak wyraźnego wskazania podstawy prawnej odmowy oraz przewlekłe prowadzenie postępowania;

- art. 1 ust. 1 oraz art. 2 i 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż wnioskowane informacje nie podlegają ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca Spółka wniosła o:

- zobowiązanie Komendanta Głównego Policji do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] kwietnia 2013 r. niezwłocznie, w terminie nie dłuższym niż 14 dni od zwrotu akt postępowania wraz z prawomocnym odpisem wyroku,

- zobowiązanie organu do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie,

- na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania niezbędnego do celowego dochodzenia praw według norm przepisanych,

- dołączenie do akt niniejszego postępowania akt sprawy II SAB/Wa 436/13 zawisłej i prawomocnie zakończonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2013 r. zwróciła się do Centralnego Biura Śledczego (dalej: "CBŚ") o udostępnienie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, "korespondencji pomiędzy CBŚ a wszelkimi innymi urzędami państwowymi, w szczególności w zakresie kontroli podatkowej za lata 2003, 2004, 2005, 2006, 2009 w przedmiocie podatku dochodowego, VAT, akcyzy i innych kontroli (np. URE), jaka była prowadzona dotychczas w toku postępowania przygotowawczego. Ponadto udzielenia odpowiedzi czego ww. korespondencja dotyczyła, pomiędzy którymi organami kontroli a CBŚ była prowadzona, ilości korespondencji (daty pism) a przede wszystkim poprzez wgląd w przedmiotowe dokumenty urzędowe oraz możliwość wykonania fotokopii lub kserokopii wskazanych dokumentów, po uprzednim z nimi zapoznaniem. Informacja winna być udzielona z wykazem osób, które kwitowały zdanie i przyjęcie poszczególnych dokumentów wraz z datą oraz listą dokumentów pobieranych, a po wykorzystaniu zwróconych".

W odpowiedzi na wniosek organ pismem z dnia [...] maja 2013 r. odmówił udzielenia Spółce żądanej informacji, powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wskazał jednocześnie, że objęte wnioskiem informacje nie stanowią informacji publicznej. Organ zauważył również, że wnioskodawca, jako strona postępowania karnego, ma prawo wglądu do akt śledztwa.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. B. Sp. z o.o. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w zakresie rozpoznania ww. wniosku z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 listopada 2013 r. o sygn. akt II SAB/Wa 436/13 zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpoznania wniosku skarżącej B. Sp. z o.o. z siedzibą w O. z dnia [...] kwietnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W wykonaniu ww. wyroku, pismem z dnia [...] marca 2014 r. Komendant Główny Policji stwierdził, iż zakres wniosku pozwala na przyjęcie, że wnioskodawca żąda udostępnienia zbioru materiałów (akt) zakończonego postępowania przygotowawczego, a zatem informacji niemających charakteru informacji publicznej. W sprawie nie znajduje więc zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. skarżąca ponownie zwróciła się do organu o rozpoznanie wniosku z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wskazała, iż stanowisko organu na obecnym etapie postępowania nie jest trafne, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ww. wyroku z dnia 29 listopada 2013 r. uznał, że "treści oznaczone we wniosku strony można zakwalifikować jako informację publiczną, skoro jest związana z funkcjonowaniem organu".

Skarżąca zaznaczyła, że do dnia wniesienia niniejszej skargi na niewykonanie wyroku organ nie udostępnił żądanej informacji. Nie odpowiedział również na pismo z dnia [...] kwietnia 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi. Zauważył, iż zakres wniosku z dnia [...] kwietnia 2013 r. pozwala na przyjęcie, że skarżąca wnosi o udostępnienie jej zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego. Tymczasem, żądanie udostępnienia akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego, nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej (uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13). Oznacza to, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z informacją publiczną. Nadto, żądane informacje - odnośnie dokumentów zawartych w aktach sprawy - dotyczą sprawy, w której wnioskodawcy przysługiwał przymiot strony i dysponował on odmiennymi zasadami dostępu do akt - na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (§ 3). Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (§ 6).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie skarżąca Spółka – B. Sp. z o.o. z siedzibą w O. - uczyniła niewykonanie przez Komendanta Głównego Policji prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2013 r. o sygn. akt II SAB/Wa 436/13, uwzględniającego skargę na bezczynność organu, polegającą na nierozpoznaniu wniosku z dnia [...] kwietnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wynika to wprost z treści skargi, gdzie skarżąca sformułowała m.in. zarzut naruszenia przez organ art. 153 p.p.s.a. poprzez niewykonanie ww. orzeczenia. Potwierdza to również okoliczność, że skarżąca pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na niewykonaniu prawomocnego wyroku poprzez rozpoznanie ww. wniosku z [...] kwietnia 2013 r. Spełniła tym samym warunek dopuszczalności skargi, określony w art. 154 § 1 p.p.s.a. Powyższe, zdaniem Sądu, wskazuje jednoznacznie na to, że skarżąca Spółka wystąpiła ze skargą, w trybie określonym w art. 154 p.p.s.a., żądając zastosowania sankcji przewidzianej w powołanym wyżej przepisie.

Zaznaczenia wymaga, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ogranicza wniesienia skargi na niewykonanie wyroku żadnym terminem. Należy zatem przyjąć, że może to nastąpić w każdym czasie, jednakże nie wcześniej niż po upływie - określonego w wyroku sądowym - terminu do wydania aktu lub dokonania określonej czynności i nie później niż do dnia wykonania wyroku. Za taką wykładnią przemawia a contrario treść art. 154 § 3 p.p.s.a., z którego wynika, że w przypadku spełnienia warunków określonych w art. 154 § 1 p.p.s.a., sąd zobowiązany jest wymierzyć organowi grzywnę chyba, że wniesienie skargi nastąpiło po wykonaniu wyroku lub załatwieniu sprawy. Innymi słowy, sąd administracyjny uwzględnia skargę wniesioną na niewykonanie wyroku, jeżeli w dniu jej wniesienia organ administracji publicznej pozostawał w stanie bezczynności, tj. nie wykonał prawomocnego wyroku sądu administracyjnego.

Istotą omawianej instytucji jest dyscyplinowanie organu do terminowego podejmowania czynności w następstwie uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego. Przez pojęcie "niewykonanie wyroku" należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. Niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność ma miejsce wówczas, gdy organ - zobowiązany prawomocnym wyrokiem sądu - nie wykonuje nałożonego nań obowiązku polegającego na wydaniu w określonym terminie aktu lub dokonaniu czynności. Niewykonanie wyroku ma miejsce również w razie podejmowania przez organ nieuzasadnionych i nieefektywnych czynności, które w istocie nie zmierzały do zakończenia postępowania, a jedynie wydłużają je w czasie.

Należy mieć na względzie, że ocena zasadności skargi na niewykonanie wyroku w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. dokonywana jest według stanu postępowania administracyjnego istniejącego w dacie jej wniesienia. Co istotne, wymierzenie grzywny jest możliwe wyłącznie w przypadku, gdy organ administracji publicznej, dysponując pełnymi aktami sprawy, przekazanymi przez sąd po uprawomocnieniu się wyroku sądu administracyjnego, sprawy nie załatwia. W postępowaniu wywołanym skargą wniesioną na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. należy zatem przede wszystkim ustalić, jak przebiegało postępowanie organu oraz dokonać jego oceny pod kątem, czy ustalone fakty wskazują na bezczynność organu po wyroku sądu administracyjnego, czy też ta bezczynność jest wynikiem innych okoliczności, niezależnych od organu prowadzącego postępowanie. Ustalenia te winny przy tym uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wniesienia skargi na niewykonanie wyroku oraz żądania wymierzenia grzywny.

Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy wskazać należy, że ww. wyrokiem z dnia 29 listopada 2013 r. o sygn. akt II SAB/Wa 436/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpoznania wniosku skarżącej – B. Sp. z o.o. z siedzibą w O. z dnia [...] kwietnia 2013 r. o udostepnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż "podmiot, do którego strona skierowała wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest organem zobowiązanym do udzielenia żądanej informacji". Sąd dokonał również oceny charakteru żądanej przez skarżącą informacji, stwierdzając że "treści oznaczone we wniosku można zakwalifikować jako informację publiczną, skoro jest związana z funkcjonowaniem organu. Okoliczności tej nie kwestionował zresztą sam organ". Z powyższego wynika, iż Sąd przesądził, że w sprawie został spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej, a mianowicie, że Komendant Główny Policji jest podmiotem zobowiązanym na gruncie art. 4 ust. 1 u.d.i.p., zaś objęta wnioskiem informacja posiada walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Jednocześnie Sąd stwierdził, iż między wnioskodawcą – B. Spółką z o.o. - a stroną postępowania karnego, do którego nawiązuje ww. wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie występuje tożsamość. Wskazał, że odpowiedź udzielona przez organ w dniu [...] maja 2013 r. nie dotyczy realiów podmiotowych postępowania wywołanego wnioskiem o udzielenie informacji publicznej i nie można jej traktować jako prawidłowej formy załatwienia wniosku.

Wydając ww. wyrok Sąd zaprezentował zatem jednoznaczne stanowisko, że wniosek skarżącej Spółki winien podlegać rozpoznaniu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Od powyższego wyroku, co należy podkreślić, nie została wniesiona skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 173 p.p.s.a.). Zatem prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2013 r. wraz z uzasadnieniem oraz aktami administracyjnymi sprawy został zwrócony do Komendanta Głównego Policji i doręczony w dniu [...] marca 2013 r.

W tym stanie rzeczy, wykonanie ww. prawomocnego wyroku, w sytuacji, gdy organ na żadnym etapie postępowania nie stwierdził, iż nie dysponuje żądaną informacją publiczną, polegało na rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia [...] kwietnia 2013 r. na podstawie przepisów u.d.i.p. poprzez udostępnienie objętej wnioskiem informacji publicznej (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 u.d.i.p.) bądź poprzez wydanie decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia ze względu na ograniczenia określone w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Tymczasem organ, pismem z dnia [...] marca 2014 r., "w związku z realizacją wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2013 r. o sygn. akt II SAB/436/13", poinformował skarżącą, iż wniosek dotyczy informacji niemających charakteru informacji publicznej. Zaś w odpowiedzi na skargę na niewykonanie wyroku dodatkowo przytoczył argumentację mającą przemawiać za tym, iż wnioskodawcy przysługują odmienne zasady dostępu do dokumentów sprawy karnej - na podstawie przepisów k.p.k.

Organ zatem, nie zastosował się do - nałożonego nań prawomocnym wyrokiem obowiązku - rozpoznania wniosku skarżącej w trybie przewidzianym w u.d.i.p. Stanowisko, jakie zawarł w piśmie z dnia [...] marca 2014 r., stanowi powtórzenie argumentacji prezentowanej w postępowaniu w sprawie skargi na bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Raz jeszcze należy podkreślić, iż zobowiązując organ do rozpoznania ww. wniosku skarżącej Sąd przesądził, iż wnioskowana informacja stanowi informację publiczną, która zgodnie z powołanymi wyżej przepisami u.d.i.p. podlega udostępnieniu w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, bądź odmowie udostępnienia w procesowej formie decyzji administracyjnej. Zaznaczyć przy tym należy, że ww. wyrok posiada moc wiążącą na zasadzie art. 153 p.p.s.a., nie został bowiem wzruszony w przewidzianym do tego trybie, nie miała miejsca zasadnicza zmiana stanu faktycznego sprawy, nie zmienił się też stan prawny, w stopniu, który czyniłby pogląd wyrażony w ww. wyroku nieaktualnym. Nie można też uznać, że utrata mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań zawartych w ww. wyroku nastąpiła na skutek wydania uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), jako zawierającej odmienną wykładnię prawa niż dokonana przez Sąd w ww. wyroku. W uchwale tej NSA wyraził pogląd, iż "żądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy (...) o dostępie do informacji publicznej". W wyroku z dnia 29 listopada 2013 r. Sąd nie zawarł odmiennej wykładni prawa, nie przesądził bowiem, że wnioskowana informacja obejmuje dostęp do akt sprawy (jako zbioru wszystkich materiałów) zakończonego postępowania przygotowawczego i jako taka podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Stwierdził natomiast, że "treści oznaczone we wniosku można zakwalifikować jako informację publiczną, skoro jest związana z funkcjonowaniem organu. Okoliczności tej nie kwestionował zresztą sam organ".

W tym stanie rzeczy organ nie może uchylać się od wykonania ww. prawomocnego wyroku jeżeli nie wniósł środka odwoławczego i nie doprowadził do wyeliminowania ww. wyroku z obrotu prawnego.

Konkludując stwierdzić należy, że Komendant Główny Policji nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2013 r., bowiem nie rozpoznał wniosku skarżącej Spółki w trybie przepisów u.d.i.p., do czego został zobowiązany. Istniała zatem podstawa do wymierzenia organowi grzywny w oparciu o dyspozycję art. 154 § 1 p.p.s.a. Wymierzając grzywnę w wysokości [...] zł, Sąd uznał, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy będzie to kwota adekwatna do stopnia zawinienia ukaranego organu oraz zapewni, że Komendant Główny Policji zwróci w przyszłości należytą uwagę na wywiązywanie się z obowiązków nałożonych wyrokami sądowymi. Sąd prezentuje pogląd, iż przepis art. 154 § 4 p.p.s.a., odwołujący się w swej treści do ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim (które zgodnie z Obwieszczeniem Prezesa GUS z dnia 18 lutego 2014 r., M.P. z 2014 r., poz. 158 w roku 2013 r., wyniosło 3191,93 zł), określa jedynie górną granicę grzywny, tak więc w przypadku wymierzenia grzywny poniżej tej granicy nie jest konieczne, aby kwota wymierzonej grzywny odpowiadała określonej wielokrotności tego wskaźnika.

Jednocześnie Sąd uznał, biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy, że niewykonanie ww. wyroku miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ.: LEX nr 1218894). Taki stan, w ocenie Sądu, wystąpił w niniejszej sprawie. Pomimo wyrażonej przez Sąd oceny, iż wnioskowana informacja jest informacją publiczną, zaś wniosek skarżącej Spółki podlega rozpoznaniu w trybie przepisów u.d.i.p. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, organ nie wykonał ciążącego na nim obowiązku. Ponownie bowiem poinformował skarżącą Spółkę, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej. Powyższe zaniechanie respektowania prawomocnego wyroku, sprowadzające się w istocie do kwestionowania dokonanej w nim oceny poza procesowym trybem do tego przewidzianym, należy zakwalifikować jako rażące naruszenie ww. przepisów u.d.i.p., w tym przepisów określających terminy załatwiania spraw o udostępnienie informacji publicznej na wniosek (art. 13 i 16 u.d.i.p.) w zw. z art. 153 p.p.s.a.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 154 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. - jak w 3 sentencji. Korzystając z regulacji zawartej w art. 223 § 2 p.p.s.a., Sąd nakazał ściągnąć od Komendanta Głównego Policji na rzecz Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie brakujący wpis od skargi (pkt 4 sentencji). Zgodnie z ww. przepisem, jeżeli nie została uiszczona należna opłata sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakaże ściągnąć tę opłatę od strony, która obowiązana była ją uiścić albo od innej strony, gdy z orzeczenia tego wynika obowiązek uiszczenia kosztów postępowania przez tę stronę. "Inną stroną", o której mowa w powołanym przepisie, w przypadku uwzględnienia skargi, będzie organ, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność lub dopuścił się bezczynności. Z art. 223 § 2 p.p.s.a. wynika, że chodzi tu każdy przypadek nieuiszczenia opłaty w należnej wysokości niezależnie od przyczyny tego stanu rzeczy i ma zastosowanie w sytuacji, gdy Sąd stwierdzi nieuiszczenie należnej opłaty na rozprawie poprzedzającej wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji (por. postanowienie NSA z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 86/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro w niniejszej sprawie, w której Sąd uwzględnił skargę na niewykonanie wyroku Komendanta Głównego Policji, wpis od skargi nie został w całości uiszczony, ściągnięcie od organu brakującej opłaty było uzasadnione.