Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Ka 915/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Asesor WSA Małgorzata Walentek, Protokolant Joanna Spadek, po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi G.S. - Firma "A" w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej towaru oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w K. Oddział Celny w G. uznał zgłoszenie celne dokonane na jednolitym dokumencie administracyjnym SAD z 9 listopada 2002 r. nr ewidencji 180400/00/022361 za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru. Zgłoszenie to dotyczyło odzieży z włókien chemicznych jak swetry damskie- 11230 sztuk, swetry damskie (komplety)- 30 sztuk , bluzki damskie 829 szt., bluzeczki damskie- 150 szt., spodnie damskie bawełniane- 2295 szt., paski do spodni- 240 szt., szelki- 200szt. I spódnice damskie z bawełny- 100 szt. Sprowadzonej z Chin do Polski przez Firmę Handlowo- Usługową "A" G. S. z siedzibą w M.. Importer deklarował towar jako II gatunek. Organ celny pierwszej instancji zakwestionował wartość celną towaru zadeklarowaną przez stronę w wysokości [...] USD uznając, że w sposób oczywisty budziła ona wątpliwości co do tego, czy nie została zaniżona. Wskazując bowiem na informacje o towarach zawierających się w tej samej grupie lub zakresie towarów wytwarzanych przez tą branżę przemysłową stwierdzono, że deklarowana w zgłoszeniu wartość celna towaru jest rażąco zaniżona. Porównano też cenę transakcyjną towaru z cenami sprzedaży na rynku polskim- w hipermarketach, która również rażąco od nich odbiegała. Nadto wskazano na ponoszony przez nadawcę koszt lotniczej przesyłki spornego towaru, który po przedstawionych przeliczeniach wynosił [...] PLN czyli nieznacznie więcej niż cała wartość importowanego towaru ([...] USD = [...] PLN). Dalej wskazano średnie ceny dla wyrobów odzieżowych na rynku polskim oraz podkreślono rozbieżności daty i zawartości towaru w § 2 Kontraktu załączonego przez stronę do zgłoszenia celnego w kserokopii, a okazanego dla celów prowadzonego postępowania oryginału. Powołując się następnie na art. 23 § 7 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz.117) organ celny zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji dokumentów przedstawionych przez stronę do zgłoszenia, to jest faktury handlowej nr [...] z dnia [...] 2002 r., DWC, CMR, Packing List, specyfikację, świadectwo pochodzenia towaru FORM A nr 02/000019/191, fakturę za transport na [...] z [...] 2002 r., kserokopię kontraktu nr [...], list lotniczy AIR Waybill nr 057-2489-2114 i ustalił wartość celną towaru na podstawie art. 29 § 1 kodeksu celnego- metodą ostatniej szansy. Do czynionych wyliczeń jako cenę wyjściową przyjęto średnie ceny wyrobów odzieżowych na rynku polskim ustalona w oparciu o ceny w hurtowniach, supermarketach, sklepach oraz bazarach z uwzględnieniem klasyfikacji jej do II gatunku pomniejszone o marżę importera 25 %, handlową- 45 %,podatek VAT- 22 % i cło- 18% i 9 % (paski). Wartość marży przyjęto wg jej uśrednionej wielkości. Po przeliczeniu na walutę kontraktu otrzymano ceny jednostkowe, przyjęte jako wartość celną towaru. I tak, otrzymano ceny jednostkowe dla asortymentu objętego fakturą jak: swetry damski- [...] USD ([...] zł), swetry damskie (komplety)- [...] USD ([...] zł), bluzki damskie- [...] USD ([...] ), bluzeczki damskie- [...] USD ([...] zł), spodnie damskie- [...] USD ([...] zł), paski do spodni- [...] USD ([...] zł), szaliki- [...] USD ([...] zł), spódnice damskie [...] USD ([...] zł). Po przeliczeniu kwota obliczonych należności celnych wyniosła łącznie [...] PLN ([...] USD).

Jako podstawę prawną swej decyzji. Oprócz wskazanych tu już przepisów Kodeksu celnego, Naczelnik Urzędu Celnego w K. wskazał: art. 13 §1, § 3 pkt 2, art. 23 § 1 , art. 65 § 4 pkt 2 lit. b, art. 69, art. 85 § 1, art. 262 tej ustawy, jak również ust. 1 lit.a, ust. 2 pkt 2 części pierwszej- Postanowienia wstępne A stawki celne i części drugiej- Tabela stawek celnych taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej (Dz. U. Nr 146, poz.1639 ze zm.), § 11 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalenia niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentacja oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane Świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr130, poz.851 ze zm.).

W odwołaniu od tej decyzji G. S. właściciel firmy "A" stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 23 i art. 29 Kodeksu celnego oraz prawa procesowego, a w szczególności przepisów Działu IV Ordynacji podatkowej i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uznanie złożonego przez niego zgłoszenia celnego za prawidłowe. W uzasadnieniu podkreślił, że organ celny w świetle wydanej na jego zlecenie opinii biegłego dotyczącej jakości i wartości zgłoszonych towarów bezzasadnie zakwestionował wartość transakcyjną towaru. Wykazała ona, że wartość jednostkowa jest porównywalna z wartością transakcyjną, a organ celny nie określił konkretnie przyczyny zakwestionowania wiarygodności i dokładności informacji zawartej w fakturze załączonej do zgłoszenia celnego oraz nie ustosunkował się w żaden sposób do zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności przedłożonych opinii i kontraktu. Nie można za takowe uznać stwierdzenia "rażąco niska cena w stosunku do jego rzeczywistej wartości" oraz zestawienie wartości z faktury z dostępnymi wartościami z bazy danych dla rynku wschodniego.

Odwołanie to nie zostało uwzględnione. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu stwierdził, że zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego wartością celną towarów jest ich wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przewozu na polski obszar celny. Zgodnie jednak, z art. 23 § 7 Kodeksu celnego wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną towaru w wypadku, gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionuje wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej. Badanie wiarygodności dokumentu zakupu obejmuje nie tylko jego autentyczność, ale także wiarygodność podanej w nim ceny towaru. Dokument taki nie będzie wiarygodny, gdy podana w nim cena budzi wątpliwości, ponieważ nie odzwierciedla wartości towaru. W niniejszej sprawie organ celny zakwestionował jedynie materialną wiarygodność przedłożonej przez stronę faktury w zakresie uwidocznionej na niej ceny transakcyjnej. Dalej ustalono, że cena towaru wskazana w fakturze jego zakupu jest niższa od ceny podobnych towarów sprzedawanych na rynku polskim. Kształtowała się ona w wartościach ustalonych przez organ celny szczegółowo, a przedstawionych w decyzjach obu organów, znacznie wyższych od wartości według spornej faktury. Według niej wartość całego towaru (łącznie z kosztami transportu do Frankfurtu w kwocie [...] PLN) wynosiła [...] USD= [...] PLN czyli koszt przesyłki przewyższał jej wartość. Zastosowanie art. 23 § 7 Kodeksu celnego było zatem uzasadnione. Ustalenie wartości celnej towaru tak zwana metoda ostatniej szansy czyli na podstawie art. 29 Kodeksu celnego wynikało z faktu eliminacji kolejnych metod ustalenia wartości celnej towaru, który to obowiązek wynika z art. 24 § 1 Kodeksu celnego. Dalej zauważył, że organ I instancji szczegółowo wyjaśnił i uzasadnił dlaczego dla ustalenia wartości przedmiotowego towaru nie zastosowano metod określonych w art. 25- 28 kodeksu celnego. Wyjaśnił też, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego miało na celu ustalenie stanu faktycznego, w szczególności potwierdzenia jakości towaru określonego przez importera jako II gatunek, a na metkach załączonych do towaru jako gatunek I. Do tych ustaleń niezbędna jest wiedza specjalistyczna przynależna biegłym. Nadto określenie wartości towaru na polskim rynku na poziomie cen hurtowych. Jednak zgodnie z ukształtowanym już orzecznictwem sądowo- administracyjnym rzeczoznawca nie może zastępować organu celnego w ustaleniu wartości celnej towaru. Za chybiony uznano zarzut naruszenia prawa materialnego jak i procesowego, gdyż strona skarżąca wywiodła go z faktu dokonania przez organ celny odmiennej od oczekiwanej oceny materiału dowodowego.

Decyzję tę zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego G. S.. W skardze stwierdził, że decyzja organu odwoławczego jak i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego- art. 23 do art. 29 Kodeksu celnego oraz procesowego, w szczególności art. 210 Ordynacji podatkowej oraz jej rozdziału 11 i jako sprzeczne z prawem winny zostać uchylone. Dalej wskazał, że organ celny nie miał podstaw do zakwestionowania wartości transakcyjnej towaru. Nie stanowiła takiej podstawy także żadna opinia rzeczoznawcy, która wskazała jego porównywalną wartość. Tym samym organ nie przedstawił dowodu podważającego wartość transakcyjna towaru określona na fakturze, a całe uzasadnienie oparł na klauzuli obejścia prawa. Nie było też podstaw ustalenia wartości celnej towaru metodą ostatniej szansy. Za niedopuszczalne, w świetle orzecznictwa naczelnego Sądu administracyjnego uznał kwestionowanie wartości celnej towaru przez porównanie jej z cenami towarów podobnych na rynku krajowym, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Na koniec podkreślił, że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego gdyż w jego ocenie nie przedstawiono faktów, które organ uznał za uzasadnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodem odmówił wiarygodności.

Odpowiadając na skargę organ Inspekcji celnej wniósł o jej oddalenie wskazując na ustalenia dowodowe i uzasadnienie prawne, które nie dały podstaw do zmiany zajętego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że 31 grudnia 2003 r. utraciła moc ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie reforma sądownictwa administracyjnego i na podstawie art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę- prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) z tą datą w Warszawie i w miejscowościach , w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe naczelnego Sądu Administracyjnego utworzono w ich miejsce, na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wojewódzkie sądy administracyjne.

Stosowanie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (...) sprawy, w których skargi zostały wniesionego Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652) dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

Sąd administracyjny, zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracyjnej publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. W tym trybie kontroli została poddana decyzja administracyjna wydana w niniejszej sprawie . Art. 134 tej ustawy stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany z zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 uchyla zaskarżoną decyzje w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności ustalić, czy organ celny miał podstawy do zakwestionowania wartości transakcyjnej towaru zadeklarowanej przez stronę, czy też obowiązane były przyjąć tę wartość z faktury przedstawionej przez skarżącego.

W kwestii tej Sąd podzielił stanowisko organów celnych. Zasadnicze znaczenie w tym zakresie ma art. 23 § 7 ustawy Kodeks celny. Zgodnie z nim "wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną, o której mowa w § 1, w wypadku gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego, albo gdy nie zostaną one przedstawione przez zgłaszającego". Z przepisu tego wynika zatem, że organ cen nie jest związany z wartością transakcyjną towaru deklarowaną przez podmiot dokonujący jego importu, może ją odrzucić, gdy z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji składanych przez stronę. występując w tym przepisie zwrot " z uzasadnionych przyczyn" nie został bliżej zdefiniowany przez ustawodawcę, jest to zatem zwrot niedookreślony, któremu właściwe znaczenie, w każdej konkretnej sprawie, nadaje organ celny na gruncie występującego w takiej sprawie stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie towar został zakupiony i dostarczony przesyłką lotniczą, na warunkach CIF Frankfurtu. Zgodnie z międzynarodowymi terminami Incoterms 2000 formuła CIF przewiduje, że w cenie towaru ujęte są koszty frachtu i ubezpieczenia. Mając powyższe na względzie organ celny dokonał analizy kosztów transportu towaru objętego niniejszym postępowaniem, które mają bezpośredni wpływ na jego wartość celną. Załączony do zgłoszenia celnego list lotniczy Air France nr [...] z dnia [...] 2002 r. opiewał na kwotę [...] CNY co stanowi po przeliczeniu na walutę polską wg tabeli kursów [...] zł. Dotyczył on przewozu 77 kartonów towaru o łącznej wadze 7055 kg przy taryfie 28,33 CNY/kg. Wartość zaś przedmiotowego towaru wg listu przewozowego [...] z [...] 2002 r. wyniosła [...] USD (wagę określono na 7225 kg) Sąd zauważył, iż oba wskazane dokumenty różnią się wagą zakupionego towaru. Nadto niektóre towary wskazane na liście przewozowym nie zostały objęte Kontraktem nr [...] zawartym pomiędzy eksporterem a skarżącym w dniu [...] 2002 r. (sporządzonym na piśmie [...] ), a którego dostawa była wykonaniem. Dotyczy to bluzeczek damskich- top, pasków do spodni i szalików. W tym miejscu nie sposób zauważyć, że strona skarżąca dostarczyła na żądanie organu celnego oryginał kontraktu, który wcześniej w kserokopii dołączyła do zgłoszenia celnego. Okazało się, że są to dwa różne dokumenty chociaż pochodzą z jednej daty.. Różnią się nie tylko nr kontraktu, ale także asortymentem i ceną jednostkową towaru nimi objętego. Tym samym znaczenie wtórne miało ustalenie, iż na rynku polskim tekstylia wyszczególnione na fakturze sprzedawane są w cenach znacznie wyższych jak sporny towar, a powyższe ustalenie mogło być uznane za uzasadniona przyczynę do zakwestionowania wartości transakcyjnej towaru, a tym samym co do wiarygodności informacji składanych przez importera.

Konsekwencją zakwestionowania wartości transakcyjnej towaru z mocy art. 23 § 7 kodeksu celnego było ustalenie jego wartości celnej na podstawie art. 29 § 1 tej ustawy.

Zgodnie bowiem do treści art. 24 § 1 Kodeksu, że jeżeli wartości celnej towaru nie może zostać ustalona na podstawie art. 23, ustala się ją stosując w kolejności art. 25 do 28. W myśl art. 25 za wartość celna przyjmuje się wartość transakcyjną identycznych towarów sprzedanych i wprowadzonych na polski obszar celny w tym samym czasie co towary, dla których ustalona jest wartość celna, a takich nie ustalono niemożliwym było wykorzystanie tej metody. Nie ustalono również wartość transakcyjnej towarów podobnych co skutkowało eliminację wykorzystaniem metody ustalenia wartości celnej towaru z art.26 Kodeksu celnego. Art.27 odwołujący się do ceny jednostkowej towarów identycznych i podobnych może znaleźć zastosowanie w przypadku pojedynczych egzemplarzy towaru. Art. 28 dotyczy z kolei metody wartości kalkulowanej towaru, w której należy uwzględnić takie dane jak: koszt lub wartość materiałów i produkcji, kwotę zysku i kosztów ogólnych, a wiec i w tym przypadku nie jest to metoda możliwa do zastosowania w odniesieniu do tekstyliów posiadających wady, które nie są produkowane jako takie.

Trafnie zatem w przedmiotowej sprawie organ celny ustalił wartość celną towaru metodą ostatniej szansy.

Art. 29 § 1 Kodeksu celnego stanowi, że jeżeli wartość celna towaru nie może być ustalona na podstawie przepisów art. 23 i art. 25-28 jest ona ustalona na podstawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: artykułu VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., które zostały opublikowane w formie załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 września 1999 r. w sprawie wyjaśnień dotyczących wartości celnej (Dz. U. Nr 80, poz. 908), Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie taryf Celnych i Handlu z 1994 r. oraz przepisów Działu III, Tytułu II ustawy Kodeks celny.

Niniejszej sprawie ze względu na eliminację kolejnych metod ustalenia wartości celnej towaru określonych w art. 25- 28 prawidłowo zastosował metodę ostatniej szansy. W tym miejscu należy przypomnieć, że ustalenie innej wartości celnej aniżeli wartość transakcyjna nie jest tożsame ze stwierdzeniem, że ujawniona przez stronę cena była w rzeczywistości wyższa, oznacza jedynie odrzucenie wartości transakcyjnej jako podstawy wymiaru cła (zobacz wyrok NSA z 20 lutego 2001 r., sygn. akt I SA/Łd 14/00, pob. ONSA 2002/2/76). Należy też za zasadne uznać powołanie biegłego celem ustalenia stanu towaru, a właściwie jego jakości gdyż strona deklarowała import towaru drugiego gatunku co nie znajdowało odzwierciedlenia w treści faktury nr [...] z dnia [...] 2002 r. Jak wynika z opinii Centralnego Laboratorium Przemysłu Obuwniczego jednostka badawcza w K z dnia [...] r, rzeczoznawca dokonywał ustaleń jakościowych towaru wybranego losowo w oparciu o polskie normy ustalone dla wyrobów konfekcyjnych i tekstyliów, w następstwie czego przypisał je do odpowiadających jakościowo towarów II gatunku. Dla takich też wyrobów określono wartość średnią na rynku polskim. Oparto się w tym przypadku na dokonanym rozpoznaniu cenowym towaru tego typu (podobnych) w hurtowniach, sklepach, bazarach, hipermarketach. Wartość ta uwzględniała marżę importera (obejmującą cło, VAT, koszty dystrybucji importera)- 60%, marżę hurtownika- 40 % oraz detalisty- 70 %. Z tej racji nie była ona adekwatna do ustalenia wartości wyjściowej w niniejszej sprawie. Jak podkreślił organ celny, w przypadku metody ostatniej szansy ponownie analizowane są poprzednie metody ustalenia wartości celnej towaru jednakże z większą elastycznością. Organ sam przeprowadził postępowanie mające na celu wyjaśnienie kwestii marż stosowanych przy sprzedaży towarów z Chin i uczynił to zgodnie z Komentarzem 15.01 zawartym w Wyjaśnieniach Technicznego Komitetu Ustalenia Wartości Celnej WCO stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 września 1999 r. posiłkując się informacjami od importerów towaru z Chin do Polski organ celny ustalił średnią marżę importera na poziomie 25% oraz średnią marżę handlową na poziomie 45%. Ta ostatnia odnosi się do sytuacji, gdy towar bezpośrednio trafia od importera do detalisty, jak i z a pośrednictwem hurtownika. Ze względu na specyfikę sprzedażowo- cenową sposób ustalenia marży przez organ I instancji należy uznać za prawidłowy. Sąd orzekający podziela ten pogląd , ponieważ opiera się na konkretnych ustaleniach, czego nie można powiedzieć o uzasadnieniu stasowanych marż przyjętych w opinii. Słusznie natomiast przyjęto za podstawę wyliczeń średnie ceny ustalone przez rzeczoznawcę, które następnie pomniejszono o ustaloną marżę importera, marże handlową, podatek VAT cło. Otrzymane w ten sposób kwoty przeliczono na USD wg średniego kursu ogłoszonego przez NBP, który w dni zgłoszenia wynosił [...] zł i otrzymano ceny jednostkowe importowanego towaru. Ceny te odbiegały znacznie od cen faktury (podanej w nawiasie). I tak swetry damskie wyceniono na [...] USD ([...] USD), swetry damskie komplety- [...] USD (2,8), bluzki damskie- [...] USD ([...] ), bluzeczki damskie [...] USD ([...] ), spodnie damskie bawełniane- [...] USD ([...] ) , paski do spodni [...] USD ([...]), szaliki- [...] USD (0,3) i spódnice damskie [...] USD (1,8). Nie można w tym miejscu pominąć różnic cen jednostkowych importowanego towaru określonych w kontraktach nr [...] oraz [...] , które miały dowodzić rzetelności importera i wiarygodności przedstawionych przez niego dokumentów. Bezspornym jest, iż dostarczona przez skarżącego ze zgłoszeniem celnym kserokopia kontraktu nr [...] nie znajduje odzwierciedlenia w oryginale kontraktu nr [...] .Szczegółowe różnice wskazano już wyżej.

Reasumując, nie można się zgodzić z zarzutem strony skarżącej, że decyzja organu I i II instancji została wydana z naruszeniem prawa, a w szczególności nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego. W świetle przytoczonych wyżej stwierdzeń wynikających z uzasadnień rozstrzygnięć obu organów twierdzenia te należy uznać za gołosłowne i chybione. Organ celny szczegółowo uzasadnił przyczyny zakwestionowania ceny transakcyjnej towaru (koszty transportu) i wbrew twierdzeniom skarżącego nie ograniczył się tylko do wykorzystania klauzuli obejścia prawa. Za pozbawiony racji należy tez uznać zarzut pominięcia przy ustaleniu wartości celnej towaru opinii rzeczoznawcy, bez wskazania jago racjonalnego uzasadnienia. Zarówno organ I, jak i II instancji szczegółowo wyjaśnił jakich dokonał ustaleń faktycznych oraz na jakich dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie i dlaczego. Wyjaśnił też jakim dowodom nie dał wiary i dlaczego. Wskazał też uzasadnienie prawne swojej decyzji.

Mając na względzie powyższe, wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.