Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1179/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-01-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano wnioskodawcy wynagrodzenie
Powołane przepisy: article: art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – radcy prawnemu K. S. kwotę 147,60 zł brutto (słownie: sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu zażaleniowym.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę W. S. na wyżej opisane postanowienie.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego.

Pismem z dnia 15 kwietnia 2017 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej z urzędu radcę prawnego K. S., o czym pełnomocnik została powiadomiona w dniu 28 kwietnia 2017 r.

Postanowieniem z dnia 24 maja 2017 r. tut. Sąd odrzucił zażalenie skarżącej na postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r., którym odrzucono skargę strony.

Wyznaczona z urzędu pełnomocnik skarżącej wniosła na powyższe postanowienie z dnia 24 maja 2017 r. zażalenie, w którym zawarła wniosek o przyznanie wynagrodzenia za podjęte czynności według norm przepisanych, jednocześnie oświadczając, iż opłata ta nie została zapłacona w całości ani w części.

Po rozpoznaniu wniesionego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt I FZ 287/17, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę tut. Sądowi do ponownego rozpoznania.

Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715, dalej jako rozporządzenie).

W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu.

Za czynności dokonane przed sądem administracyjnym w drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym właściwa jest opłata, określona w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia, która wynosi 120 zł.

Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, zgodnie z brzmieniem § 4 ust. 3 rozporządzenia.

Tym samym należne pełnomocnik wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu przysługuje (po podwyższeniu o obowiązującą 23% stawkę VAT) w wysokości 147,60 zł brutto (120 zł + 27,60 zł).

Z tych względów referendarz sądowy, działając na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.