Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 479/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr) Sędziowie Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Asesor WSA Wojciech Czajkowski Protokolant Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006r. sprawy ze skargi Zakładu Transportu i Spedycji Lasów Państwowych na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]"r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia "[...]" r. nr "[...]" określającą Zakładowi Transportu i Spedycji Lasów Państwowych w G. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2004r. w kwocie 42.630 zł.

Organ I instancji jako podstawę praną decyzji wskazał przepisy art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 47 § 3 w związku z art. 207 Ordynacji podatkowej; art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002r. nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz § 1 Uchwały nr "[...]" Rady Miejskiej w P. z dnia 10 grudnia 2003r. w sprawie określenia stawek w podatku od nieruchomości oraz zwolnień w tym podatku.

Podstawę faktyczną stanowiły ustalenia, że Zakład Transportu i Spedycji Lasów Państwowych w G. był posiadaczem budynku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 272 m2 i gruntów związanych z tą działalnością o powierzchni 82.601 m2. W dniu 7 lutego 2006r. złożył deklarację na podatek od nieruchomości za 2004r., w której wykazał grunt o powierzchni 82.601 m2 z zastosowaniem stawki dla gruntów pozostałych.

Działalność Zakładu polega m.innymi na prowadzeniu skupu drewna, gromadzeniu drewna na składnicach, jego transporcie i sprzedaży. Tego rodzaju działalność nie mieści się w zakresie działalności leśnej zdefiniowanej w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W odwołaniu od decyzji Zakład Transportu i Spedycji Lasów Państwowych w G. podał, że nie był mu znany fakt przekazania w jego posiadanie działki nr "[...]" w P. Dotychczas wykorzystywano jedynie ok. 2 ha jej powierzchni. Natomiast organ podatkowy obciążył podatkiem jak za działalność gospodarczą od całej powierzchni tj. od 8,2601 ha. Jako jednostce Lasów Państwowych nadleśnictwa przekazują Zakładowi drewno, które jest sprzedawane w stanie nieprzerobionym i cały czas pozostaje własnością Skarbu Państwa. Zdaniem odwołującego się działalność Zakładu spełnia kryteria uznania jej za działalność leśną w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania. Wywiodło, że w myśl art. 6 ust. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r. Nr 21, poz. 844 ze zm.) osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe są obowiązane m. in. składać w terminie do dnia 15 stycznia, organowi gminy właściwemu ze względu na miejsce położenia nieruchomości deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru oraz wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy za poszczególne miesiące, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca.

Mimo powyższego obowiązku podatnik w obowiązującym terminie nie złożył deklaracji podatkowej w podatku od nieruchomości i nie wpłacił podatku za część posiadanych nieruchomości, co w konsekwencji spowodowało zaniżenie wpływów budżetowych gminy. Dopiero w dniu 7 lutego 2006r. wpłynęły deklaracje za lata 2001-2005. Grunty o powierzchni 82.601 m2 zostały jednak zakwalifikowane jako grunty pozostałe a nie związane z działalnością gospodarczą. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zasadnie organ podatkowy I instancji zakwestionował tę kwalifikację.

Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży m. in. na jednostkach organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, które są posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub innego tytułu prawnego, a także umowy zawartej z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa albo z ustanowionego zarządu. Z dołączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów z dnia 9 stycznia 2006r. wynika, że Zakład Transportu i Spedycji Lasów Państwowych w G. sprawuje zarząd m. in. na działką gruntu położoną w obrębie "[...]" miasta P., oznaczoną numerem "[...]" o powierzchni 8,2601 ha, stanowiącą własność Skarbu Państwa. Stan ten trwa co najmniej od 1990r. kiedy to wymieniony Zakład występował jeszcze jako Zespół Składnic Lasów Państwowych w G. Podmiot ten jest zatem podatnikiem podatku od nieruchomości i ciąży na nim obowiązek składania deklaracji podatkowych oraz opłacania należnych gminie podatków.

Stopień obciążeń podatkiem od nieruchomości związany jest z dopasowaniem właściwej stawki podatkowej do gruntów lub budynków, a ta uzależniona jest od funkcji i sposobu wykorzystywania gruntów lub budynków. Najbardziej dolegliwe stawki finansowe stosuje się do budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za grunty związane z działalnością gospodarczą rozumiało się zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Zakład Transportu i Spedycji Lasów Państwowych w G. jest przedsiębiorcą o czym świadczą takie jego cechy jak: posiadanie numeru REGON, przymiot podatnika podatku VAT, prowadzenie rozrachunku gospodarczego, nastawienie działalności na osiąganie zysku. Podnoszona przez podatnika okoliczność, że drewno, którym obraca, pozostaje cały czas własnością Skarbu Państwa, nie ma znaczenia dla zakwalifikowania go do kręgu przedsiębiorców. Nie jest istotne czy przedsiębiorca zawiera umowy sprzedaży, czy w inny sposób kształtuje stosunki zobowiązaniowe. Ważne jest, że prowadzi działalność w celu osiągnięcia zysku, a tym charakteryzuje się działalność Zakładu Transportu i Spedycji Lasów Państwowych w G. Działalność podatnika nie wypełnia definicji działalności leśnej określonej w art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w myśl której za działalność leśną uważa się działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie zarządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym. Odwołujący się nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem czy zarządcą lasów. Grunty, którymi dysponuje, w ewidencji gruntów posiadają symbole Tr i Bi, co oznacza, że są to tereny różne i inne tereny zabudowane. Dla lasów natomiast właściwe jest oznaczenie Ls.

Z punktu widzenia obowiązku podatkowego nie jest też istotne czy podatnik wykorzystuje do działalności całą nieruchomość, czy tylko jej część oraz to czy świadomy jest tego, że w jego władaniu znajdują się przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Zakład Transportu i Spedycji Lasów Państwowych w G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w której wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3, 4 i pkt 7 i ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; art. 6 i art. 32 ustawy o lasach oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 4 w związku z art. 1a ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej do której jednak ustawodawca nie zalicza działalności leśnej. Nieprawdziwe jest twierdzenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że skarżący nie prowadzi działalności leśnej.

Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy za działalność leśną uważa się m.innymi pozyskiwanie drewna, z wyjątkiem skupu, oraz sprzedaż drewna w stanie nieprzerobionym. Podobną definicję zawiera art. 6 ustawy o lasach. Skarżący zajmuje się właśnie taką działalnością. Pozyskuje drewno od nadleśnictw, składuje je i następnie sprzedaje w stanie nieprzerobionym.

W związku z powyższym nie może być obciążony podatkiem od nieruchomości z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Stosownie do art. 1a ust. 2 ustawy za działalność gospodarczą nie uważa się działalności leśnej.

Statutowe zadania Skarżącego określone zostały, jako ściśle związane z realizacją zadań lasów. Ma on obowiązek:

– gromadzić surowiec ze względu na czynniki ochrony lasów,

– składować drewno poza lasem ze względu na czynniki ochrony lasów,

– składować drewno ze względu na sezonowość prac leśnych,

– likwidować i składować drewno z powodu klęsk naturalnych (huragany, wiatro i śniegołomy itp.),

– gromadzić drewno i zagospodarowywać je,

– realizować zadania na szczeblu GDLP i RDLP,

– wykonywać inne usługi na rzecz nadleśnictw w zakresie gospodarki leśnej.

Wskazując na treść art. 32 ustawy o lasach, skarżący wywodzi, że wszystkie jednostki organizacyjne Lasów Państwowych reprezentują Skarb Państwa. Zatem przyjmując drewno od nadleśnictw nie prowadzi jego skupu, bowiem nie realizuje umowy sprzedaży – drewno cały czas pozostaje własnością Skarbu Państwa.

Na potwierdzenie tego stanowiska przedkłada kopię z wyciągu zarządzenia nr 64 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych.

Ponadto podnosi, że zostało ono potwierdzone w orzecznictwie, przekładając w załączeniu odpis wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 17 lutego 2000r.

Uważa, że w tej sytuacji zastosowanie niekorzystnej interpretacji w stosunku do skarżącego i obciążenie go najwyższą z możliwych stawek podatku od nieruchomości narusza równość podatników wobec prawa, co jest sprzeczne z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

W związku z powołaniem się skarżącego na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17.02.2000r. podniosło, że z treści wyroku nie wynika jakiego rodzaju gruntami dysponował podmiot, będący stroną w tamtej sprawie. Tymczasem w ocenie SKO ta okoliczność ma zasadnicze znaczenie w sprawie. Zaskarżona decyzja wiąże bowiem możliwość stosowania art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych tylko w stosunku do działalności posiadaczy i zarządców lasów. Skarżącego do tego rodzaju podmiotów nie można zaliczyć, gdyż jest on zarządcą gruntów o innym charakterze. Skoro w sprawie zakończonej powołanym wyrokiem okoliczność ta nie była w ogóle analizowana, to przypuszczać należy, że stan faktyczny sprawy różnił się w omawianym zakresie od stanu sprawy, w którym wydana została zaskarżona decyzja.

SKO wskazało też na znajdujące się w aktach sprawy pismo Nadleśniczego Nadleśnictwa P. z dnia 16 marca 2006r. z którego wynika, że we wzajemnych stosunkach ze skarżącym obowiązują dwie umowy kupna-sprzedaży drewna, na co wystawione są faktury, a płatność realizowana jest w formie przelewów bankowych. Cechy tych transakcji w sposób jednoznaczny pozwalają je zakwalifikować do typowych czynności prawnych podejmowanych przez przedsiębiorców.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy istniejący w dacie wydania aktu, który jest przedmiotem kontroli, przy czym oceny decyzji dotyczącej zobowiązań podatkowych powstających w trybie art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej Sąd dokonuje w/g stanu istniejącego w dacie powstania zobowiązania.

W świetle twierdzeń skarżącego podnoszonych w toku postępowania podatkowego (a także na rozprawie), iż nie wiedział o przypisaniu mu posiadania spornej nieruchomości, Sąd skorzystał z przewidzianej w art. 106 § 3 p.p.s.a. możliwości przeprowadzenia z urzędu dowodu z dokumentów urzędowych tj. wypisów z rejestru gruntów i budynków w/g stanu na dzień 1 stycznia 2004r. W świetle bowiem dowodów znajdujących się w aktach sprawy tj. decyzji z dnia 29 marca 1973r. wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. o przekazaniu, na podstawie art. 8 ustawy z dnia 14.07.1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz.U. z 1969r. nr 22, poz. 159 ze zm.) w użytkowanie bezterminowe Zespołowi Składnic Lasów Państwowych w S. gruntu o powierzchni 82692 m2 położonego przy ul. "[...]" w P.; wypisu z rejestru gruntów na dzień 5.09.1990r., którego posiadaczem nieruchomości w dalszym ciągu był Zespół Składnic oraz wypisu z rejestru gruntów na dzień 9.01.2006r., gdzie jako posiadacza wskazano Zakład Transportu i Spedycji Lasów Państwowych w G., powziął wątpliwości co do trafności stanowiska organu podatkowego II instancji, iż posiadanie owej nieruchomości przez ZTiSLP w G. trwa co najmniej od 1990 roku. Stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego budziło wątpliwości w świetle twierdzeń Zakładu Transportu i Spedycji Lasów Państwowych, że powstał on w trakcie roku 1991r.

Po przeprowadzeniu dowodu z wypisu z rejestru gruntów i budynków mając na uwadze treść art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej oraz to, że skarżący w toku postępowania nie dostarczył żadnych dowodów (w szczególności, mimo żądania organu I instancji, nie przedstawił dokumentacji dotyczącej utworzenia Zakładu), które świadczyłyby przeciwko prawdziwości zapisów w ewidencji gruntów i budynków Sąd przyjął za prawidłowe ustalenie organów podatkowych obu instancji, że w 2004r. był on posiadaczem częściowo zabudowanej nieruchomości o powierzchni 82.601 m2. Tytułem prawnym władania jest zaś zarząd (trwały zarząd w/g przepisów ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami) w który przekształciło się prawo użytkowania nabyte przez Zespół Składnic LP w marcu 1973r., zgodnie z art. 80 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (j.t. Dz.U. z 1991r. nr 30, poz. 127). Wedle przepisów tej ustawy możliwe było nabycie zarządu na podstawie zawartej, za zezwoleniem właściwego organu, umowy o przekazaniu zarządu między państwowymi jednostkami organizacyjnymi (art. 33 ust. 2), co zapewne nastąpiło przy tworzeniu Zakładu Transportu i Spedycji Lasów Państwowych w roku 1991r.

Odnosząc się do argumentacji skargi oraz argumentacji podnoszonej w toku postępowania w kwestii statusu prawnego skarżącego należy stwierdzić, że skoro Zakład Transportu i Spedycji Lasów Państwowych został utworzony w trakcie 1991r., to nie nastąpiło to na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz.U. nr 101, poz. 444), weszła ona bowiem w życie z dniem 1 stycznia 1992r. Natomiast z mocy art. 75 ust. 3 wymienionej ustawy, jako zakład produkcyjno-usługowy Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych stał się inną jednostką organizacyjną Lasów Państwowych o której mowa była w art. 32 ust. 4 ustawy o lasach (w brzmieniu pierwotnym). Art. 32 ust. 4 ustawy o lasach (który aktualnie nie obowiązuje) stanowił, iż w Lasach Państwowych mogą również działać inne jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej (poza wymienionymi w art. 32 ust. 2 tj. GDLP, RDLP i nadleśnictwami) w zakresie: produkcji, transportu, handlu i usług niezbędnych do realizacji zadań Lasów Państwowych.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (j.t. Dz.U. z 2005r. nr 45, poz. 435 ze zm.) Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe sprawuje zarząd nad lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa, a w ramach tego zarządu prowadzi gospodarkę leśną, gospodaruje gruntami i innymi nieruchomościami oraz ruchomościami związanymi z gospodarką leśną, a także prowadzi ewidencję majątku Skarbu Państwa i ustala jego wartość.

W art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy zdefiniowano pojęcie gospodarki leśnej jako działalności w zakresie urządzania ochrony i zagospodarowaniu lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania, z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Z powyższej definicji wynika, że w pojęciu gospodarki leśnej mieszczą się działania, które odpowiadają pojęciu "zwykłej" działalności gospodarczej tj. pozyskiwanie i sprzedaż produktów leśnych, jak i inne. Urządzanie, ochrona, utrzymanie i powiększanie upraw leśnych służy celom szerszym (ekologicznym i ogólno-społecznym). Znajduje to potwierdzenie w treści art. 7 ust.1, gdzie w punkcie 5) wskazano (jako jeden z celów gospodarki leśnej) produkcję, na zasadzie racjonalnej gospodarki drewna oraz surowców i produktów ubocznego użytkowania lasu.

Według art. 50 ustawy Lasy Państwowe prowadzą działalność na zasadzie samodzielności finansowej i pokrywają koszty działalności z własnych przychodów.

Mając na uwadze określony przepisami ustawy o lasach status skarżącego Sąd stwierdza, że nieuzasadnione są zarzuty naruszenia powołanych w skardze przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz.U. z 2002r. nr 9, poz. 84 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2004r.

Przedmiotem opodatkowania – według art. 2 ust. 1 ustawy są: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W myśl art. 2 ust. 2 ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Określony wyżej przedmiotowy zakres obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości wskazuje, że podatkowi temu podlegają wszystkie grunty nie będące lasami, użytkami rolnymi, bądź gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi na użytkach rolnych oraz, że o rodzaju gruntów przesądza ich oznaczenie w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. z 2000r. Dz.U. nr 100, poz. 1086 ze zm.).

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są m. innymi obok osób fizycznych i prawnych jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, które są posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części stanowiących własność Skarbu Państwa jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego. Według ust. 2 art. 3 obowiązek podatkowy dotyczy przedmiotów opodatkowania będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe – ciąży na jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi.

Oznacza to, że każda nie posiadająca osobowości prawnej jednostka organizacyjna niezależnie od tego, czy wchodzi w skład określonej szerszej struktury czy też nie, jest odrębnym podatnikiem podatku od nieruchomości. O zakresie opodatkowania decydują zatem kryteria charakterystyczne dla tej jednostki a nie dla całego, nie mającego osobowości prawnej przedsiębiorstwa w ramach którego funkcjonuje.

Podatek od nieruchomości jest podatkiem od posiadania majątku, jednak jego wysokość zależy os sposobu wykorzystywania majątku na co wskazują zróżnicowane górne granice stawek podatkowych określone w art. 5 ust. 1 ustawy, na podstawie których Rady gmin ustalają stawki obowiązujące na terenie danej gminy. Najwyższe stawki przewidziane zostały dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Dla celów prawidłowego wywiązywania się podatników z obowiązku podatkowego (i ustalania zobowiązań decyzją – osobom fizycznym) ustawa w art. 1a ust. 1 pkt 3 stanowi, że gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą ... chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych.

W myśl art. 1a ust. 2 pkt 1 – za działalność gospodarczą ustawa nie uważa działalności leśnej, definiując w art. 1a ust. 1 pkt 7 działalność leśną jako działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i uprawa leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania – z wyjątkiem skupu – drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym.

Zakład Transportu i Spedycji Lasów Państwowych w 2004r. posiadał grunty Skarbu Państwa o powierzchni 82.601 m2 oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako tereny różne (Tr) oraz zabudowane (Bi). Podstawą prawną władania był zarząd ustanowiony decyzją, a nie zarząd przysługujący Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o lasach. W złożonej na żądanie organu podatkowego I instancji deklaracji na podatek od nieruchomości za 2004r. skarżący wykazał i uiścił podatek od budynku o powierzchni 272 m2 wyliczony według stawek właściwych dla budynków związanych z działalnością gospodarczą – art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.b ustawy. Zauważyć więc należy pewną niekonsekwencję w stanowisku skarżącego, gdy w odniesieniu do posiadanych gruntów stanowiących jedną nieruchomość (częściowo zabudowaną wymienionym wyżej budynkiem) kwestionuje ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i opodatkowanie wg stawek ustalonych przez Radę Miasta właściwych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – art. 5 ust. 1 pkt1 lit.a ustawy.

Ze znajdującego się w aktach podatkowych zaświadczenia o nadaniu numeru statystycznego w systemie podmiotów gospodarki narodowej REGON wynika, iż podstawowym rodzajem działalności Zakładu jest działalność usługowa, pokrewna dla leśnictwa i pozyskiwania drewna. Za wykonywane na rzecz nadleśnictw usługi Zakład otrzymuje stosowne wynagrodzenie, z własnych przychodów pokrywa wydatki i działa na zasadzie samofinansowania (jak całe, nie posiadające osobowości prawnej Państwowe Przedsiębiorstwo Lasy Państwowe). Szczególna forma organizacyjna Lasów Państwowych powoduje, że na gruncie prawa cywilnego każda, nie posiadająca osobowości prawnej jednostka organizacyjna tego przedsiębiorstwa działa w zakresie swej cząstkowej zdolności prawnej w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa. Nie stoi to na przeszkodzie uznaniu, że w zakresie tej cząstkowej zdolności prawnej jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą gdy utworzona została celem prowadzenia działalności wytwórczej, usługowej bądź handlowej. Stąd fakt, że między nadleśnictwami a skarżącym nie mogło dochodzić do zawierania umów sprzedaży ze względu na brak cywilnoprawnej podmiotowości tych jednostek nie miał znaczenia w sprawie. Na okoliczność prowadzenia skupu drewna wskazał organ I instancji, natomiast stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego o zasadności opodatkowania posiadanych przez skarżącego gruntów wg najwyższych stawek wywiedzione zostało z braku możliwości przypisania mu przymiotu zarządcy lasu. Trzeba wskazać, że działalność leśna jest też rodzajem działalności gospodarczej. Nie uznanie jej za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy regulującej opodatkowanie nieruchomości oznacza preferencje dla podatników, którzy prowadząc działalność leśną posiadają inne grunty niż lasy, bądź grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, a zatem podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Niezasadny wobec powyższego jest zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez niekorzystną dla skarżącego interpretację przepisów ustawy podatkowej. Skoro nie mogła mieć do niego zastosowania przedmiotowo-podmiotowa definicja działalności leśnej, to konstytucyjna zasada równości wobec prawa nakazuje traktowanie go jak każdego innego podatnika prowadzącego działalność gospodarczą.

Nie stwierdzając by zaskarżona decyzja naruszała prawo materialne bądź procedurę podatkową w stopniu uzasadniającym jej uchylenie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.