Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1575/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Ochrona zwierząt
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 7 ust 3
journal: Dz.U. 2003 nr 106 poz 1002
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania psa oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] Wójt Gminy D., działając na podstawie art. 7 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10, 17, 19 i art. 7 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. poz. 856 ze zm.) oraz art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), orzekł o czasowym odebraniu W.S. psa samca, maści białej, utrzymanego na posesji w miejscowości M. [...], [...] D. i przekazaniu go do Stowarzyszenia "[...]" oraz obciążaniu kosztami dziennego utrzymania psa w kwocie po 20,00 zł za każdy dzień pobytu w Stowarzyszeniu "[...]" oraz kosztami leczenia i opieki behawioralnej zwierzęcia w kwocie 370,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, wnioskiem z dnia 7 marca 2014 r. Stowarzyszenie "[...]" zwróciło się do Wójta Gminy D. o wydanie decyzji o czasowym odebraniu psa W. S., zam. M. [...], gmina D.. We wskazanym wniosku wskazano, że w dniu 9 lutego 2014 r. inspektorzy Stowarzyszenia "[...]" przeprowadzili kontrolę w terenie ww. nieruchomości w związku ze zgłoszeniem nieodpowiednich warunków utrzymania psa, samca maści białej. Na miejscu potwierdzono obecność psa, przywiązanego na łańcuchu do budy, która nie zapewniała ochrony przed warunkami atmosferycznymi (nieocieplona i nieodizolowana od podłoża). Zwierzę nie miało dostępu do wody i było wychudzone. Na ciele psa stwierdzono zmiany chorobowe oraz obtarcia. Zalecono poprawę warunków utrzymania zwierzęcia. W dniu 22 lutego 2014 r. przeprowadzono kolejną kontrolę. W.S. ocieplił budę, postawił wiadro na wodę, które było brudne i woda nie nadawała się do picia. Stwierdzono pogłębione zmiany skórne na kończynach psa. Biorąc pod uwagę zły stan ogólny psa, rażące warunki jego utrzymania oraz zaniedbania właściciela inspektorzy Stowarzyszenia "[...]" odebrali psa samca, maści białej. Po jego odebraniu, został on poddany badaniu w klinice weterynaryjnej.

Następnie Wójt Gminy D. w dniu 11 marca 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie czasowego odebrania psa samca, maści białej należącego do W.S. w trybie określonym w art. 7 ust.3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt ( Dz. U. Z 2013 r., poz. 856) i ustalenia kosztów. Ze sporządzonego protokołu z przesłuchania W. S. z dnia 26 marca 2014 r. wynika, że jest właścicielem psa od 4 lat. Zapewnił, że pies zawsze miał karmę i wodę, raz na dobę był spuszczany z łańcucha, z powodu braku czasu rzadko sprzątał wkoło budy. Podał, że budę ocieplił, a kojec miał zrobić w terminie późniejszym. Strona okazała książeczkę zdrowia psa. W. S. oświadczył, że nie znęcał się nad psem i chce go z powrotem. Pies zostanie umieszczony u jego rodziców do czasu poprawy warunków.

Mając na uwadze powyższe ustalenia Wójt Gminy D. uznał wniosek Stowarzyszenia "[...]" za uzasadniony i decyzją z dnia [...] maja 2014 r. orzekł o czasowym odebraniu psa.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył W. S., w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie przez organ odwoławczy o odmowie czasowego odebrania zwierzęcia właścicielowi. Wskazał na naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów art. 7, art.77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. Zarzucił ponadto naruszenie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, stwierdził, że decyzja jest stronnicza i dla niego krzywdząca, dlatego też nie zgadza się z jej treścią. W uzasadnieniu odwołania W. S. wskazał, że organ nie ustalił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w sprawie. Na kontroli w dniu 9 lutego 2014 r. wskazał, że poprawi warunki bytowe psa, ociepli budę i odizoluje od podłoża. Zobowiązanie zostało wykonane, co wynika z wniosku Stowarzyszenia z dnia 7 marca 2014 r. Strona kwestionuje fakt, że woda dla psa nie nadawała się do picia, zwierzę posiada książeczkę zdrowia ze wcześniejszymi wpisami. W dniu 22 lutego 2014 r. podczas kontroli odwołujący nie został poinformowany przez przedstawiciela Stowarzyszenia, że zwierzę zostaje odebrane w oparciu o art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt.

W wyniku rozpoznania odwołania decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. Nr 267, ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy D..

W uzasadnieniu decyzji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek Stowarzyszenia "[...]" w T., działającego w oparciu o art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt w sprawie czasowego odebrania psa, należącego do W. S..

Zebrany w sprawie materiał dowodowy, wskazuje, że W. S. jest właścicielem psa samca barwy białej, które utrzymuje na terenie posesji zlokalizowanej w miejscowości M. [...]. Pies przebywał cały czas na łańcuchu był przywiązany do budy. Spuszczany był trzy razy w tygodniu po 20 minut, wokół budy znajdowały się odchody psa, co świadczyło o nie wyprowadzaniu psa i nie spuszczaniu z łańcucha. Wysłuchany przez organ pierwszej instancji właściciel psa, potwierdził, że wkoło budy sprzątał rzadko. Zaprzeczał natomiast, że pies był zaniedbany, był zdrowy. Nad psem nikt się nie znęcał.

Z załączonych zdjęć do akt sprawy jednoznacznie wynika, że pies miał liczne zmiany skórne z ranami, a wkoło budy było brudno. Z załączonej do akt sprawy w trakcie postępowania dowodowego prowadzonego przez organ książeczki zdrowia wynika, że ww. pies ostatni raz był szczepiony przeciw wściekliźnie w dniu 14 marca 2012 r.

W wyniku analizy postaci zdjęć oraz protokołu oraz wyjaśnień strony bezsprzecznie wynika, że pies utrzymywany był w stanie brudu. Był cały czas na łańcuchu, nie miał kojca. Potwierdzono, że zwierzę przebywało w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa. Dalej wskazano, że pies przebywał w takich warunkach od dłuższego czasu i już wcześniej bezskutecznie zwracano właścicielowi uwagę na niewłaściwe postępowanie ze zwierzęciem. Fakt, że ocieplił budę i odizolował ją od podłoża, to warunki bytowe psa nie uległy zmianie. Pies był zaniedbany, okaleczony z niedowagą i chory - orzeczenie lekarsko-weterynaryjne. Wszystkie te okoliczności były dowodem świadczącym nie tylko o braku sprawowania przez stronę właściwej opieki nad zwierzęciem, ale wręcz znęcania się nad nim. Wypełnione zostały zatem przesłanki opisane w art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt w niewadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy, uzasadniającym wydanie zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym stanem faktycznym Kolegium stwierdziło brak podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji na korzyść strony.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego S. z dnia [...] maja 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W.S.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm. zwanej dalej "K.p.a.") poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący i pełny stanu faktycznego sprawy oraz nieodniesienie się do całości materiału dowodowego w sprawie co doprowadziło do nie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i utrzymania decyzji Wójta Gminy D. w mocy w zakresie odebrania psa i jego przekazania "[...] w T." w sytuacji gdy podmiot ten jest stowarzyszeniem o nieuregulowanym zezwoleniem na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie schronisk dla zwierząt statusie prawnym;

- art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2013 r. poz. 856) przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż zaszły wszystkie przesłanki do wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego sprawy wynika, iż skarżący podjął działania naprawcze w celu poprawy warunków bytowych psa;

- art. 7 ust. 4 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, poprzez obciążenie skarżącego kosztami dziennego utrzymania psa w "[...]" w T. oraz kosztami leczenia i opieki behawioralnej, w sytuacji gdy obciążenie tymi kosztami może nastąpić jedynie w przypadku przekazania zwierzęcia do schroniska dla zwierząt, a nie podmiotowi trzeciemu nie mającemu statusu schroniska.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej.

W uzasadnieniu skargi W. S. wskazał, że Kolegium w uzasadnieniu decyzji nie odniosło się dlaczego oparto się na dowodzie w postaci opinii weterynarza przestawionej na okoliczność stanu zdrowia psa, w sytuacji gdy została wydana na wniosek Stowarzyszenia. W takim przypadku organ odwoławczy powinien ocenić czy ta opinia jest wiarygodna i odpowiada rzeczywistemu stanu faktycznemu. Jednocześnie skarżący zaznaczył, że aktach sprawy brak jest dowodu pozwalającego na stwierdzenie, że Stowarzyszanie "[...]" prowadzi schronisko dla zwierząt zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342) oraz by temu podmiotowi został nadany weterynaryjny numer indentyfikacyjny. Skarżący wyjaśnił również, że nie został poinformowany przez przedstawiciela Stowarzyszenia o odebraniu psa zgodnie z treścią art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt oraz, że w jego ocenie niesłusznie został obciążony kosztami dziennego utrzymania psa jak i kosztami leczenia oraz opieki behawioralnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości, bądź zasad współżycia społecznego.

Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja w przedmiocie czasowego odebrania skarżącemu psa.

W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy miał podstawy do utrzymania w mocy decyzji Wójta Gminy D.. W toku postępowania administracyjnego organ I instancji zebrał materiał dowodowy konieczny dla ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonał prawidłowej subsumcji. Właściwie zostały zinterpretowane i zastosowane przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (dalej zwanej ustawą).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. S. zarzucił w pierwszym rzędzie naruszenie przepisów postępowania - art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewywiązanie się przez organ odwoławczy z obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i rozpatrzenia go, art. 107 § 3 k.p.a..

Sąd nie podziela tych zarzutów. Stwierdzić należy, że na posesji skarżącego przeprowadzona została dwukrotnie (9 lutego 2014 r., 22 lutego 2014 r.) kontrola przez pracowników Stowarzyszenia. Oględzin psa dokonał także lekarz weterynarii (22 lutego 2014 r.), który po stwierdzeniu licznych obrażeń i schorzeń psa zalecił dalszą diagnostykę, leczenie i wprowadzenie diety odżywczej. Wyniki tych oględzin wskazują, że pies liczne zmiany skórne z ranami, a wkoło budy było brudno - liczne odchody psa. Z załączonej do akt sprawy w trakcie postępowania dowodowego prowadzonego przez organ książeczki zdrowia wynika, że ww. pies ostatni raz był szczepiony przeciw wściekliźnie 14 marca 2012 r.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci zdjęć oraz protokołu oraz wyjaśnień strony bezsprzecznie wynika, że pies utrzymywany był w stanie brudu. Był cały czas na łańcuchu, nie miał kojca. Potwierdzono, że zwierzę przebywało w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa.

Z akt sprawy wynika również, że pies przebywał w takich warunkach od dłuższego czasu i już wcześniej bezskutecznie zwracano właścicielowi uwagę na niewłaściwe postępowanie ze zwierzęciem. Fakt, że ocieplił budę i odizolował ją od podłoża, to warunki bytowe psa nie uległy zmianie. Pies był zaniedbany, okaleczony z niedowagą i chory - orzeczenie lekarsko-weterynaryjne. Wszystkie te okoliczności były dowodem świadczącym nie tylko o braku sprawowania przez skarżącego właściwej opieki nad zwierzęciem, ale wręcz znęcania się nad nim. Wypełnione zostały zatem przesłanki opisane w art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy. Te ustalenia faktyczne zostały przedstawione i omówione przez organ w uzasadnieniu decyzji.

W dniu 22 stycznia 2014 r. w wyniku ponownej kontroli pracownicy Stowarzyszenia nie stwierdzili umieszczenia na działce kojca pies był nadal przywiązany, miał brudną wodę do picia, a wokół budy pełno było jego odchodów. Skarżący mimo zapewnień poprawy warunków życia psa nie wykonał tego jednak do czasu jego faktycznego odebrania.

Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącego, co do niewłaściwego przeprowadzenia przez organ postępowania, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowodowym zebranym przez Stowarzyszenie. Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z treścią art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Z brzmienia tego przepisu wynika, że pod pojęciem dowodu należy rozumieć także inne dowody niewymienione wyraźnie w tym przepisie. Art. 75 § 1 nie zawiera zatem zamkniętego katalogu środków dowodowych dopuszczalnych w postępowaniu dowodowym, lecz jest to jedynie wyliczenie przykładowe. Oznacza to, że organy mają możliwość dowodzenia istotnych dla sprawy okoliczności różnymi dowodami w tym również zebranymi w trakcie oględzin psa i posesji, na której przebywał. Dodatkowo wskazać należy, iż postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało na wniosek Stowarzyszenia zgodnie z art. 7 ust. 1 a ustawy, a zatem organ dokonując oceny stanu faktycznego mógł wziąć pod uwagę materiał dowodowy dołączony do wniosku.

Mając powyższe na uwadze nie można uznać za zasadny zarzut dotyczący naruszenia przez organ przepisów art. 7, art. 77 § 1 art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a..

Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 6 ust. 1a u.o.z., zabrania się znęcania nad zwierzętami. Przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć, w myśl art. 6 ust. 2 u.o.z., zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, w tym m.in.: utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z.), a także wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu (art. 6 ust. 2 pkt 17 u.o.z.) oraz utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku (art. 6 ust. 2 pkt 19 u.o.z.). Równocześnie, jak wynika z art. 7 ust. 1 u.o.z. zwierzęta traktowane we wskazany wyżej sposób mogą być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierząt i przekazane schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Decyzja w tym przedmiocie podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt (art. 7 ust. 1a u.o.z.). Natomiast w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, na podstawie art. 7 ust. 3 u.o.z. policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Z przepisów powyższych wynika, że w sytuacji opisanej w art. 7 ust. 1 u.o.z. odebranie zwierząt następuje po wydaniu decyzji administracyjnej orzekającej o odebraniu czasowym zwierząt. Natomiast w sytuacji wskazanej w art. 7 ust. 3 u.o.z. w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagraża jego życiu, odebranie zwierząt jest działaniem poprzedzającym niejako podjęcie decyzji w przedmiocie odebrania zwierząt.

Należy zauważyć również, że dla prawidłowości wydania decyzji w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. nie wystarczy spełnienie przesłanek o których mowa w art. 6 ust. 2 u.o.z., ale konieczne jest spełnienie dodatkowego warunku jakim jest zaistnienie przypadku niecierpiącego zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierząt u ich właściciela lub opiekuna zagraża ich życiu (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, dostępny w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego należy zgodzić się z organami orzekającymi obu instancji, że zostały spełnione przesłanki uzasadniające czasowe odebranie psa w trybie, o którym mowa w art. 7 ust. 3 u.o.z. Zarówno opinia lekarza weterynarii, który stwierdził, że pies wymaga zmiany żywienia, przeprowadzenia diagnostyki zmian skórnych i pochodzenia przebarwień skóry, leczenia przewodów słuchowych (zaświadczenie z dnia 22 lutego 2014 r.), jak również informacja z interwencji przedłożona przez Stowarzyszenie organowi I instancji, uzupełniona fotografiami, pozwalają stwierdzić, że skarżącego działania a raczej zaniechania odpowiadają dyspozycji określonej w art. 6 ust. 2 u.o.z. i z tego też powodu pies znajdywał się w stanie zagrażającym jego życiu i zdrowiu. Pies był niedożywiony, cały czas przebywał na łańcuchu w nieocieplonej i nieodizolowanej od podłoża budzie. Wokół budy znajdowały się odchody, co potwierdza niespuszczanie psa z łańcucha. Nie posiadał świeżej wody do picia. Miał liczne zmiany skórne łącznie z ranami. Opisany stan tych psa pozwalał na przyjęcie, że działania organizacji, której celem statutowym jest ochrona zwierząt, która w trybie nagłym odebrała wskazane zwierzęta, było działaniem zasadnym.

Chybiony w ocenie Sądu jest zarzut, że pies bezpodstawnie został umieszczony w "[...]". W ocenie skarżącego w aktach sprawy brak jest dowodu pozwalającego na stwierdzenie, iż "[...]" w T. prowadzi schronisko dla zwierząt w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt ( Dz.U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342 zpóźn.zm.).

Z § 7 ust. 2 pkt 2 Statutu Stowarzyszenia [...] wynika, że Stowarzyszenie prowadzi działalność odpłatną pożytku publicznego w zakresie: sprawowania opieki nad zwierzętami, prowadzenia schronisk oraz hoteli dla zwierząt ( PKD 01.62Z). Ponadto Sąd podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 14 listopada 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 892/07, że przez sformułowanie schronisko dla zwierząt należy rozumieć nie tylko placówkę, która spełnia wymogi zawarte w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 roku, w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz. U. Nr 158, poz. 1657) lecz każde miejsce, w którym można umieścić zwierzę nad którym znęcano się zadając mu ból lub cierpienie. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. orzekł o czasowym odebraniu skarżącemu psa samca, maści białej, i przekazaniu go do Stowarzyszenia "[...]" [...], [...] T., który prowadzi stosowne placówki. Wskazać należy, że odebranie zwierzęcia ma charakter tymczasowy i skarżący może je odzyskać.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących kosztów to Sąd zauważa, że w aktach sprawy znajduje się Uchwała Nr [...] Walnego Zgromadzenia członków "[...]" z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sprawie ustalenia kosztów minimalnego dziennego utrzymania zwierzęcia będącego pod opieką organizacji oraz Uchwała Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2011 r. Zarządu [...]. Z tych też względów zasadne było zastosowanie art. 7 ust. 4 ww. ustawy, w myśl którego, w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna.

Za nietrafny należy również uznać zarzut obciążenia skarżącego kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia psa. Na podstawie art. 7 ust. 4 u.o.z., w przypadku wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 7 ust. 1 i 3 u.o.z., kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna. Przepis art. 7 ust. 4 u.o.z. w sposób jednoznaczny obowiązkiem tym obciąża dotychczasowego właściciela lub opiekuna. Zatem w zaskarżonej decyzji wydanej w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. organ zasadnie nałożył na skarżącego obowiązek poniesienia kosztów koniecznego utrzymania i leczenia psa.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.