Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1072/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia del. NSA Anna Żak Protokolant asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Op 336/09 w sprawie ze skargi R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ochrony przyrody oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wyrokiem z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Op 336/09, po rozpoznaniu skargi R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie ochrony przyrody, skargę oddalił.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku Wójt Gminy Turawa decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...] orzekł o wymierzeniu R. L. kary pieniężnej za wycinkę (usunięcie) drzew na działce nr [...] k.m. [...], obręb T. stanowiącej własność Skarbu Państwa, w zarządzie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Zarządu Zlewni Środkowej Odry - Odcinek Opolski z siedzibą w Opolu bez wymaganego zezwolenia, w łącznej wysokości - 18.287,62 zł. (sosna 44 cm - 6.372,26 zł; sosna 42 cm - 6.082,61 zł i jarząb 25 cm - 5.832,75 zł.). Podstawę prawną tej decyzji stanowił przepis art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 380 ze zm.) oraz przywołane rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz. U. Nr 228, poz. 2306 ze zm.). W uzasadnieniu organ podniósł, że postępowanie zostało wszczęte w związku z pismem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu - zwanego dalej w skrócie "RZGW" - z dnia [...] czerwca 2008 r., w którym poinformowano o usunięciu 4 sztuk drzew bez wymaganego zezwolenia na działce nr [...], czyli na trenie zbiornika wodnego T. ul. [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa w zarządzie RZGW. Po dokonaniu oględzin - przez komisję powołaną przez Wójta – w dniach [...] czerwca 2008 r. oraz [...] sierpnia 2008 r., ustalono że na działce nr [...], dzierżawionej przez R. L. od RZGW, wycięto (bez stosownego zezwolenia) trzy następujące drzewa: dwie sosny zwyczajne o obwodzie na wysokości 1,3 m - 44 cm i 42 cm, oraz jarzęba pospolitego - 25 cm. Organ podkreślił, że okoliczności wycinki 3 szt. drzew bez wymaganego zezwolenia nie kwestionował R. L. w swoich pismach z dnia [...] marca 2008 r. i [...] czerwca 2008 r.

Odwołanie od powyżej decyzji wniósł R. L. Podniósł, że RZGW, we wniosku z [...] lutego 2008 r. stwierdził, iż usunął on m.in. sosnę zwyczajną o obwodzie pnia 44 cm - drzewo suche i sosnę zwyczajną o obwodzie pnia 42 cm - drzewo zaatakowane hubą. Dodał, że w przypadku suchego drzewa można mówić wyłącznie o rodzaju drzewa np. sosnowego a nie o gatunku drzewa. Zdaniem R. L., organ I instancji niewłaściwie nałożył na niego karę pieniężną. Ponadto stwierdził, że istniał obowiązek usunięcia sosny zaatakowanej grzybem pasożytniczym - hubą, a obowiązek ten spoczywał na RZGW we Wrocławiu.

W kolejnym piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r., uzupełniającym odwołanie, pełnomocnik odwołującego zasygnalizował, że skoro zbiornik zaporowy Turawa nie posiada określonej decyzją linii brzegowej, na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, to właściwym organem do wydania decyzji w zakresie usuwania drzew na obszarach między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym jest dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej a nie wójt gminy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., postanowiło uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił szczegółowo przebieg postępowania przed organem I instancji, a następnie odnosząc się do zarzutów odwołania uznał, że w tej sprawie zachodzą przesłanki z art. 138 § 2 K.p.a. Kolegium podkreśliło, że w niniejszej sprawie, odnoszącej się do następstw dokonanej wycinki drzew bez zezwolenia, zastosowanie mają w szczególności przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880, ze zm.).

W ocenie Kolegium, organ I instancji, przy ustalaniu opisanego wyżej stanu faktycznego sprawy, dopuścił się naruszenia art. 7, 75 § 1, 77 § 1 k.p.a. stąd Kolegium wskazało, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, przy użyciu wszelkich dostępnych środków dowodowych organ winien ustalić w sposób niebudzący wątpliwości stan faktyczny, w tym także kto w istocie jest stroną (stronami) postępowania. W pierwszej kolejności powinien dokonać ustaleń (nawet przy istnieniu sygnalizacji jak w tej sprawie) czy podmiot, który usunął drzewa, mógłby uzyskać zezwolenie na ich usunięcie, a zatem czy jest posiadaczem nieruchomości, na której one rosły. W drugiej kolejności, organ I instancji powinien ustalić kiedy, ile i o jakich obwodach pni drzew zostało usuniętych. Pomocne być mogą w tym przesłuchania świadków m.in. tych, o których wspomina w swoich wyjaśnieniach R. L. Kolegium stwierdziło, że dopiero wówczas, gdy stan faktyczny sprawy zostanie bez żadnych wątpliwości ustalony, organ I instancji może nałożyć karę pieniężną.

Kolegium zasygnalizowało również potrzebę ujęcia niezbędnych elementów w protokole, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych na usunięcie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zakrzewień albo drzew lub krzewów (Dz. U. Nr 219, poz. 2229).

Skargę na powyższą decyzję wniósł R. L., zarzucając organowi naruszenie: - art. 19 i art. 20 w zw. z art. 22 K.p.a. wobec zapisów art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 4a Prawa wodnego, poprzez skierowanie po uchyleniu decyzji, przez organ odwoławczy, do niewłaściwego organu I instancji.

Zdaniem skarżącego, właściwym organem do prowadzenia postępowania w tej sprawie jest Dyrektor RZGW we Wrocławiu, jako organ administracji rządowej niezespolonej. Wycięte drzewa rosły bowiem na terenie stanowiącym wody płynące wewnątrz zbiornika zaporowego Turawa, stąd brak kompetencji dla wójta do orzekania. Na tę okoliczność skarżący zacytował treść przepisów: art. 2a pkt 14a i 16a o ochronie przyrody oraz art. 10 ust. 3 Prawa wodnego. Podkreślił, że w niniejszej sprawie decydują wyłącznie względy ochrony przeciwpowodziowej a nie przepisy ustawy o ochronie przyrody. Ponadto dodał, że Dyrektor RZGW pozostawał w bezczynności wobec wystąpienia R. L. o zezwolenie na wycinkę 4 drzew.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Kolegium podniosło, że dla sztucznych zbiorników wodnych, a takim jest jezioro Turawa, nie ustala się linii brzegu, stąd nie można w takiej sytuacji mówić o obszarze bezpośredniego zagrożenia, z art. 82 ust. 1 Prawa wodnego. Ponadto kompetencja dyrektora RZGW sprowadza się do możliwości nakazania usunięcia drzew lub krzewów w obszarze bezpośredniego zagrożenia. Przedmiotowa sprawa natomiast dotyczy innego stanu faktycznego - kary pieniężnej za wycięcie drzew bez zezwolenia – wynikającego z ustawy o ochronie przyrody.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ odwoławczy może wydać decyzję, w której: utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję; uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty będącej przedmiotem postępowania; uchyla decyzję i umarza postępowanie I instancji (art. 138 § 1 K.p.a.), bądź też uchyla decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (art. 138 § 2 K.p.a.). Z uwagi na treść skargi, wskazać także należy, że warunkiem koniecznym dopuszczalności wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., jest stwierdzenie, że istnieją podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w formie decyzji i jednocześnie, z uwagi na istnienie wątpliwości co do istotnych okoliczności, rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Jeżeli natomiast nie jest konieczne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, wówczas dodatkowe postępowanie dowodowe jest przeprowadzane w ramach postępowania odwoławczego art. 136 K.p.a. Organ odwoławczy bowiem nie przeprowadza ponownie dowodów, które zostały przeprowadzone przez organ I instancji. Zadaniem organu odwoławczego jest ocena materiału dowodowego, dotycząca stanu faktycznego stwierdzonego w czasie wydania decyzji przez organ I instancji, uzupełnionego o nowe okoliczności faktyczne, pominięte przez organ I instancji, jak i te okoliczności faktyczne, które po wydaniu decyzji przez organ I instancji uległy zmianie.

Stwierdzając, że dla prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości bądź w znacznej części, organ odwoławczy obowiązany jest wydać decyzję kasacyjną określoną w art. 138 § 2 K.p.a.

Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję na podstawie przywołanego przepisu, wskazał jakie przepisy prawa materialnego mają zastosowanie w niniejszej sprawie, a ponadto w jakim kierunku należy przeprowadzić postępowanie dowodowe, w celu ustalenia niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego sprawy. Ponadto, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, w związku z zarzutami odwołania o braku właściwości, że właśnie przez wójta dopuszczalne jest w przedmiotowej sprawie prowadzenie postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcie sprawy decyzją.

Zaprezentowane rozważania teoretyczne, zdaniem Sądu pierwszej instancji w świetle regulacji art. 138 K.p.a., pozwalają na stwierdzenie, że zarzut skargi, iż organ odwoławczy po uchyleniu decyzji skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia niewłaściwemu organowi I instancji, tj. Wójtowi Gminy Turowa, jest niezasadny.

Sąd zwrócił uwagę, że decyzje wydane przez oba organy orzekające w tej sprawie dotyczą nałożenia kary administracyjnej za wycinkę drzew bez zezwolenia, na zasadzie art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.). Z przywołanego przepisu wynika, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia. W przypadku usunięcia drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia, niezależnie od przyczyn samowolnego ich wycięcia, wójt, burmistrz lub prezydent ma obowiązek nałożenia kary - art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody. Obowiązek uzyskania zezwolenia wynika bowiem z art. 83 ust. 1 tej ustawy. Z kolei przypadki, w których usunięcie drzew nie wymaga zezwolenia zostały wymienione w art. 83 ust 6 ustawy o ochronie przyrody, przy czym stanowią one katalog zamknięty i stwarzają pełną listę wyjątków od zasady wprowadzającej obowiązek uzyskania zezwolenia na wycinkę drzew i krzewów. Bezsporną okolicznością w sprawie jest fakt, że samowolna wycinka drzew z działki nr [...] nie dotyczy drzew z terenu lasu (art. 83 ust. 6 pkt 1 ustawy). Ponadto przyznać należy rację organom orzekającym w niniejszej sprawie, że wycinka drzew z ww. działki nie dotyczy - jak twierdzi skarżący - usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu z obszarów położonych między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano trasę wału przeciwpowodziowego, z wałów przeciwpowodziowych i terenów w odległości mniejszej niż 3 m od stopy wału (art. 83 ust. 6 pkt 7 ustawy). Jak wskazywały organy, działka nr [...], na której rosły usunięte bez zezwolenia drzewa, nie znajduje się na obszarze położonym między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym, choćby już tylko z tej przyczyny, że dla zbiorników sztucznych nie ustala się linii brzegu – art. 82 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego. Powtórzyć przyjdzie za organem, że tym samym nie ma mowy o jej usytuowaniu w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią. Zgodnie bowiem z art. 82 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego - obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią obejmują tereny między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano trasę wału przeciwpowodziowego, a także wyspy i przymuliska. Tylko na obszarach, o których mowa wyżej, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, jeśli nie utrudni to ochrony przed powodzią, nakazać usunięcie drzew lub krzewów (art. 82 ust. 3 pkt 3 i art. 82 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego). Ponadto podkreślić należy, ze sprawa stanowiąca przedmiot niniejszego rozpoznania nie dotyczy udzielenia zezwolenia lecz wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usuwanie drzew bez wymaganego zezwolenia – art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody. Dodać także trzeba, że organy akcentowały - w ślad za opisanym stanem faktycznym - iż wycinka trzech drzew nastąpiła bez zgody na jej dokonanie. Tej okoliczności nie kwestionuje skarżący. Skoro nastąpiło usunięcie drzew bez zezwolenia, stąd obowiązkiem Wójta Gminy Turawa było wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej na podstawie omówionego wyżej przepisu art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody. Odnotować również można, że przy nakładaniu kary za usunięcie drzew bez zezwolenia nie bada się stopnia zawinienia strony ani nieokreślonych ustawowo okoliczności, które mogłyby wyłączyć odpowiedzialność w tym zakresie

Kwestia stwarzania przez drzewo zagrożenia na działce nr [...] czy też choroba drzew lub ich obumarcie (uschnięcie) w żadnym przypadku nie upoważniały skarżącego do samodzielnego usuwania drzew, nawet jeśli to bezprawne działanie wynikało - jak twierdził skarżący - ze zniecierpliwienia na oczekiwane w tej sprawie stanowisko Dyrektora RZGW, jako zarządcy wydzierżawionej przez skarżącego działki a stanowiącej własność Skarbu Państwa

W świetle przedstawionego dotychczas stanu faktycznego i prawnego w rozpoznawanej sprawie, Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego w przedmiocie zaistniałych przesłanek do zastosowania przepisu art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody. Jednakże zgodzić się również trzeba z zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wywodami, dotyczącymi zasad prowadzenia wszczętego postępowania administracyjnego, jakimi kierują się organy - wymienione w art. 88 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody - rozpoznając sprawę o wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej w przypadku usunięcia drzew bez zezwolenia, którą w tej sprawie organ podjął w wyniku interwencji Dyrektora RZGW.

W rozpoznawanej sprawie, w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary, a w szczególności jej wysokości, istotne znaczenie ma - oprócz ustalenia rodzaju i gatunku usuniętego drzewa, przyczyny i daty usunięcia - ustalenie obwodu pni drzew usuniętych, co wynika z przepisów rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz. U. Nr 228, poz. 2306 ze zm.) oraz z przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów (Dz. U. Nr 219, poz. 2229). W tej kwestii organ I instancji nie poczynił ustaleń, bowiem do naliczenia wysokości omawianej kary przyjął wielkości (obwody pni) z wniosku interwencyjnego RZGW zawierającego informację o usuniętych drzewach bez zezwolenia. Jednoznaczne ustalenie przez organ obwodu pni, ma decydujące znaczenie w przedmiocie wysokości wymierzanej administracyjnej kary pieniężnej, w przypadkach określonych w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody. Dokonanie w tej kwestii ustaleń przez organ odwoławczy nie mieści się w granicach dozwolonego prowadzenia postępowania uzupełniającego, w trybie art. 136 K.p.a., a ponadto prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności polegającej m.in. na dwukrotnej ocenie materiału dowodowego przez dwa różne organy orzekające w danej sprawie. W związku z powyższym, nie można przypisać organowi drugiej instancji, jak sugeruje skarżący, że organ ten przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Wójtowi Gminy Turawa działał bezprawnie.

Motywy swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, akcentując konieczność ustalenia obwodu pni drzew oraz jednoznaczne wskazanie ilości tych drzew, bowiem organ I instancji na tę okoliczność powołał się wyłącznie na pismo skarżącego, w którym przyznał, że wycinka dotyczyła 3 szt. drzew. Warto zaznaczyć, że organ odwoławczy zasygnalizował, iż organ I instancji w pierwszej kolejności zobowiązany jest ustalić, czy podmiot, który usunął drzewa, mógłby uzyskać zezwolenie na ich usunięcie, a zatem czy jest posiadaczem nieruchomości, na której one rosły, co pozwoli na jednoznaczne określenie strony (stron) postępowania. Dopiero wówczas, gdy w przedstawionych kwestiach stan faktyczny zostanie jednoznacznie ustalony, organ I instancji może wymierzyć (naliczyć) karę administracyjną za usunięcie drzew bez zezwolenia.

Sąd pierwszej instancji uznał ponadto, że organ odwoławczy prawidłowo stwierdził i opisał przestawione wyżej nieprawidłowości. Kolegium uzasadniło stanowisko w przedmiocie właściwości rzeczowej organu przy wymierzaniu administracyjnej kary pieniężnej, podkreślając, że zakres kompetencji dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej nie obejmuje wymierzania kar za usunięcie drzew bez wymaganego prawem zezwolenia. Ponadto organ odwoławczy nie nadużył uprawnienia wynikającego z art. 138 § 2 K.p.a., a zatem prawidłowo uchylił decyzję pierwszoinstancyjną i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, czyli Wójta Gminy Turawa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R. L., zaskarżając tenże wyrok w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i "przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji", a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 82 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 19 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2001 r., Nr 239 ze zm.), oraz art. 10 ust. 3 ww. ustawy poprzez jego nieuwzględnienie, co narusza art. 134 pkt. 1 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie znajdowała uzasadnionych podstaw.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 82 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji nakazać usunięcie drzew lub krzewów. Formułując zarzut naruszenia powyższego przepisu skarżący kasacyjnie zdaje się nie zauważyć faktu, że kontrolowane decyzje organów administracji publicznej dotyczyły wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia. Abstrahując od określenia, który organ administracji publicznej jest właściwym rzeczowo do wydania zezwolenia na wycięcie drzew, wskazać należy, iż postępowanie administracyjne w przedmiocie wymierzenia kary za nielegalne usunięcie drzew jest odrębnym postępowaniem od postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia na wycięcie drzew. Inne też przepisy określają organ uprawniony do podejmowania rozstrzygnięć w tych sprawach.

Skoro przedmiotem postępowania nie było wydanie zezwolenia na wycięcie drzew, organy administracji nie mogły zastosować przepisu art. 82 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne, co zarzuca skarżący kasacyjnie. Co za tym idzie nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut skargi kasacyjnej naruszenia ww. przepisu poprzez jego niezastosowanie. Jako podstawę wydania decyzji o wymierzeniu administracyjnej kary za usunięcie drzew niewadliwie zatem wskazano przepis art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody.

Zgodnie z tym przepisem karę administracyjną za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia wymierza wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

Jednocześnie, co wynika wyraźnego podkreślenia, kontrolowana decyzja organu pierwszej instancji wydana została przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Jak trafnie wskazywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w odpowiedzi na skargę, kompetencja dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej sprowadza się bowiem jedynie do możliwości nakazania usunięcia drzew lub krzewów w obszarze bezpośredniego zagrożenia. Przedmiotowa sprawa natomiast dotyczy, innego stanu faktycznego – nałożenia kary pieniężnej za wycięcie drzew bez zezwolenia – wynikającego z ustawy o ochronie przyrody, która to ustawa nie przewiduje możliwości wymierzenia kary przez inny organ niż przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta.

Mając na uwadze powyższe, skoro zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.