Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 944/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA - Wanda Zielińska - Baran po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie informacji o korekcie kwoty pomocy w ramach wniosku o płatność postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 2 kwietnia 2007 r. skarżący P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo nazwane przez skarżącego decyzją Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (w skrócie ARiMR) z dnia [...] grudnia 2006 r. w przedmiocie korekty kwoty do refundacji projektu złożonego w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006", w zakresie działania 2.6. "Rozwój i ulepszanie infrastruktury technicznej związanej z rolnictwem", pomniejszającej kwotę do wypłaty o kwotę 26.155 zł.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że w dniu [...] grudnia 2005 r. zawarł z ARiMR umowę o dofinansowanie projektu w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006". Realizacja projektu miała polegać na utwardzeniu placu manewrowego na posesji skarżącego. Wskazał, iż zgodnie z § 3.1 i § 3.2 wyżej wymienionej umowy miał uzyskać jednorazową pomoc w maksymalnej kwocie 55.850 zł. nie więcej jednak niż 50 % poniesionych kosztów kwalifikowanego projektu. Skarżący podniósł, iż po rozpatrzeniu jego wniosku o płatność za okres od 21 grudnia 2005 do 24 kwietnia 2006 r. decyzją Kierownika ARiMR w B. z dnia [...] października 2006 r. została mu przyznana do wypłaty kwota 29.184, 50 zł. zaś w stosunku do pozostałej kwoty odmówiono pomocy gdyż ARiMR nie uznała całości poniesionych przez skarżącego wydatków. Skarżący odwołał się do Prezesa ARiMR, który decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. utrzymał w mocy stanowisko Kierownika ARiMR w B.

W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia powyższego żądania o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu stwierdzono, że analizowana sprawa dotyczy drugiego etapu realizacji projektu w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" a zatem, zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarówno pismo Kierownika ARiMR w B. z dnia [...] października 2006 r. jak i pismo Prezesa ARiMR z dnia [...] grudnia 2006 r. nie są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a. i nie mogą być poddane kontroli sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny, który stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje kontrolę legalności zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.), ma obowiązek w pierwszej kolejności rozważyć czy jest właściwy do podjęcia wyżej wymienionych działań oraz sprawdzić czy sprawa podlega jego kognicji.

Sąd po przeanalizowaniu materiału dowodowego sprawy oraz unormowań prawnych, które należało wziąć pod uwagę, doszedł do przekonania, że skarga złożona przez P. S. nie może zostać uwzględniona.

Przede wszystkim podnieść należy, że w myśl aktualnego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki: NSA z dnia 8 czerwca 2006r. sygn. akt II GSK 63/06 i z dnia 20 września 2006r. sygn. akt II GSK 95/06 oraz Uchwała z dnia 22 lutego 2007r. (sygn. akt II GPS 3/06) NSA w składzie siedmiu sędziów) przyznanie dofinansowania lub odmowa przyznania tego dofinansowania następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206 ze zm.). Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż zgodnie z art. 26 ust. 5 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju warunki dofinansowania określa umowa o dofinansowanie projektu zawarta z beneficjentem przez instytucję zarządzającą programem, instytucję wdrażającą lub działającą w imieniu instytucji zarządzającej instytucją pośredniczącą albo decyzja, o której mowa w art. 11 ust. 7. Podkreślenia wymaga, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uregulowania ustawy o Narodowym Planie Rozwoju wskazują na istnienie wyraźnie wyodrębnionych dwóch etapów postępowania w sprawach dotyczących dofinansowania z publicznych środków wspólnotowych projektów zgłaszanych w ramach sektorowych programów operacyjnych. Pierwszy etap jest etapem postępowania wszczynanego na skutek wniosku podmiotu ubiegającego się o dofinansowanie z publicznych środków wspólnotowych projektu w ramach m.in. sektorowego programu operacyjnego. W tym etapie następuje rozpoznanie wniosku przez instytucję zarządzającą lub instytucję wdrażającą, stosownie do przyjętego systemu realizacji, które kończy się przyznaniem albo odmową przyznania dofinansowania, (art. 26 ust. 2 ustawy). Po pozytywnym dla strony zakończeniu pierwszego etapu, tj. po przyznaniu dofinansowania dochodzi do etapu drugiego, którym jest zawarcie umowy, określającej warunki dofinansowania projektu (art. 26 ust. 5 ustawy).

Wobec powyższego, zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, uzasadnionym jest twierdzenie, że w wyniku zawarcia umowy o dofinansowanie projektu pomiędzy beneficjentem a właściwą w tym względzie instytucją zarządzającą programem, instytucja wdrażającą lub działającą w imieniu instytucji zarządzającej instytucją pośredniczącą pomiędzy jej stronami powstaje stosunek o charakterze cywilno-prawnym (inaczej więc niż ma to miejsce w pierwszym etapie postępowania, gdzie stosunek pomiędzy podmiotami ma charakter administracyjno-prawny) a to oznacza, iż do rozstrzygnięcia ewentualnych sporów wynikłych w związku z wykonywaniem przedmiotowej umowy właściwy będzie - w myśl art. 2 § 1 k.p.c. -sąd powszechny. W ocenie Sądu pisma organu kierowane do beneficjenta na tym etapie postępowania tj. po zawarciu umowy o dofinansowanie projektu a dotyczące realizacji postanowień przedmiotowej umowy nie są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a., nie mogą zatem podlegać kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 cytowanej wyżej ustawy P.p.s.a.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż z informacji przedstawionej w skardze, z akt sprawy i odpowiedzi na skargę wynika, iż w wyniku pozytywnej weryfikacji wniosku skarżącego o dofinansowanie z publicznych środków wspólnotowych projektu w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego w dniu [...] grudnia 2005 r. pomiędzy ARiMR a skarżącym została zawarta umowa określająca prawa i obowiązki stron związane z realizacja projektu "Utwardzanie placu manewrowego na posesji P. S.". Z chwilą zakończenia weryfikacji wyżej wymienionego wniosku o dofinansowanie projektu zakończył się pierwszy etap postępowania, w trakcie którego rozstrzygnięcia ARiMR miały charakter decyzji administracyjnych. Zaskarżone natomiast przez P. S. pismo Prezesa ARiMR z dnia [...] grudnia 2006 r. a także poprzedzające je pismo Kierownika ARiMR w B. z dnia [...] października 2006 r. jako, że zostały sporządzone już po zawarciu umowy i dotyczą jej wykonania, w świetle dotychczasowych rozważań nie stanowią decyzji administracyjnych wydanych na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju. W związku z tym nie podlegają kontroli sądu administracyjnego stosownie do art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 powołanej ustawy P.p.s.a.

Mając powyższe na względzie, uznając brak kognicji do rozpoznania sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 58 § 1 pkt1 i § 3 cytowanej wyżej ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.