Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 226/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Asesor WSA Irena Szczepkowska (spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2006 r. sprawy ze skargi S. E. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego oddala skargę. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku


UZASADNIENIE

S. E. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy Filia w M. dnia 3 grudnia 2002 r. przedkładając m. in. świadectwo pracy wystawione dnia 30 listopada 2002 r. przez "[...]" Linie Kolejowe S.A. "[...]" Oddział Okręgowy w G., potwierdzające jego zatrudnienie w okresie od 11 listopada 1985 r. do 30 listopada 2002 r. Stosunek pracy został rozwiązany na mocy porozumienia stron z przyczyn ekonomiczno - organizacyjnych dotyczących zakładu pracy na podstawie art. 11 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Z 1990 r. Nr 4, póz. 19 ze zm.) oraz art. 48,49,50 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 84, póz. 948). "[...]" Linie Kolejowe S.A. wystawiły także świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych w całym w/w okresie zatrudnienia.

Decyzją z dnia "[...]"2002 r. znak: "[...]", wydaną na podstawie m. in. art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 23 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6 póz. 56), Starosta przyznał S. E. status osoby bezrobotnej od dnia 3 grudnia 2002 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 grudnia 2002 r. w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego. Decyzji tej S. E. nie kwestionował.

W dniu 27 kwietnia 2005 r. S. E. złożył wniosek o przyznanie mu świadczenia przedemerytalnego, nie wskazując precyzyjnie jakiego rodzaju świadczeniem jest zainteresowany. Skarżący, po uzyskaniu informacji od organów zatrudnienia co do występujących różnic pomiędzy rozmaitymi świadczeniami wypłacanymi z Funduszu Pracy, czasu, w jakim obowiązywały oraz wskazaniu warunków, jakie winny być spełnione dla uzyskania każdego z odrębnych świadczeń, pismem z dnia 20 grudnia 2005 r., sprecyzował swoje żądanie. Wskazał, iż domaga się przyznania zasiłku przedemerytalnego jako osobie spełniającej warunki określone w ustawie z dnia 14 grudnia 994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, tj. art. 37j stawiającego wymóg posiadania okresu uprawniającego do zasiłku wynoszącego 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze. Następnie wnioskodawca poinformował, że nie kwestionował decyzji z dnia "[...]"2002 r., znak "[...]", ponieważ w tej decyzji nie figurowała data, do kiedy przyznano zasiłek, wiec w jego ocenie był to zasiłek stały bezterminowy, tak tę decyzję rozumiał. Aktualnie uważa, że decyzja ta była aktem wadliwym i nie spełniała wymogów art. 107 Kpa. Wyrażał nadzieję, że obecnie zostanie wydana stosowna i sprawiedliwa decyzja, zgodna z wymogami kodeksowymi.

Decyzją z dnia "[...]"2005 r. znak "[...]", wydaną z powołaniem się na art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2005 r. Nr 164 póz. 1366) Starosta orzekł o odmowie przyznania S. E. prawa do zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że S. E. figurował w rejestrze bezrobotnych Powiatowego Urzędu Pracy Filia w M. w okresie od dnia 3 grudnia 2002 r. do 14 grudnia 2004 r. z prawem do zasiłku od 11 grudnia 2002 r. do 10 czerwca 2004 r. Organ l instancji wskazał stronie, iż od dnia 1 listopada 2005 r. weszły w życie przepisy nowelizujące ustawę z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz, że zgodnie z art 150a ust. 1 ustawy prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust.2. Przytoczono brzmienie przepisu art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu określające warunki nabycia zasiłku przedemerytalnego. Następnie organ wskazał, ze S. E. zarejestrował się w dniu 3 grudnia 2002 r. oraz że udokumentował 30 letni okres uprawniający do zasiłku, w tym ponad 15 lat pracy w warunkach szczególnych. W dniu rejestracji przedłożył świadectwo pracy z Przedsiębiorstwa "[...]" stwierdzające jego zatrudnienie w okresie od dnia 11 listopada 1985 r. do 30 listopada 2002 r. W związku z tym organ l instancji uznał, że do dnia 12 stycznia 2002 r. skarżący nie spełnił warunków do uzyskania statusu bezrobotnego, ponieważ był zatrudniony.

Od decyzji tej S. E. wniósł odwołanie argumentując m.in., że o rozwiązanie umowy o pracę wystąpił do pracodawcy dnia 30 listopada 2001 r. spełniając w tym czasie wszelkie wymogi zgodne z obowiązującym prawem do otrzymania zasiłku przedemerytalnego i nie mógł przewidzieć, iż na przełomie roku 2001/2002 zostaną wprowadzone jakieś zmiany w tym przedmiocie. Zdaniem odwołującego się, składając podanie do pracodawcy o rozwiązanie stosunku pracy miał nabyte wszelkie prawa do zasiłku przedemerytalnego, czyli pozbawiony jest nabytych już uprawnień. Ponadto zarzucił, że w decyzji pierwszoinstancyjnej nie odniesiono się do jego argumentacji zawartej w piśmie z dnia 20 grudnia 2005 r., a dotyczącej decyzji z dnia "[...]"2002 r. nr "[...]", która to decyzja wprowadziła go w błąd. Decyzja ta bowiem nie określała terminu, do kiedy przyznano mu zasiłek ani ilości miesięcy, więc według jego ówczesnej oceny został przyznany mu zasiłek bezterminowo.

Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania S. E., decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż faktem jest, że S. E. był zatrudniony w "[...]" Linie Kolejowe SA w "[...]" okresie od 11 listopada 1985 r. do 30 listopada 2002 r. oraz, że zatrudnienie to zostało zaliczone do okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach. Stosunek pracy został rozwiązany na podstawie przepisów art. 11 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz art. 48,49,50 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]". Jako kolejny istotny fakt wskazano, że po ustaniu zatrudnienia S. E. zarejestrował się w PUP dnia 3 grudnia 2002 r. i pobierał zasiłek dla bezrobotnych do dnia 10 czerwca 2004 r. oraz, że organ zatrudnienia wcześniej nie wypowiadał się w sprawie jego ewentualnych uprawnień do zasiłku czy świadczenia przedemerytalnego.

Organ odwoławczy nadmienił, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 listopada 2005 r., na postanowienia którego skarżący powoływał się, znalazł odbicie w obowiązujących od dnia 1 listopada 2005 r. regulacjach prawnych wprowadzonych do ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99, póz. 1001) ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 164, póz. 1366). Następnie, po przytoczeniu treści art. 150a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wprowadzonego wspomnianą ustawą z dnia 8 lipca 2005 r. oraz treści art. 37 j ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz.U. 2001 r. Nr 6, póz. 56, ze zm.) Wojewoda stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie należy rozstrzygnąć, czy S. E. do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnił warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. Dalej wywodzono, iż z przedłożonej dokumentacji wynika, że Pan E. spełniał warunek posiadania okresu uprawniającego do zasiłku w wymiarze 30 lat oraz warunek wykonywania prac w warunkach szczególnych przez co najmniej 15 lat. Jednakże przepis art. 37j tej ustawy wymagał, aby osoba ubiegająca się o zasiłek przedemerytalny spełniała warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Oznacza to miedzy innymi, że taka osoba nie mogła być zatrudniona (przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowił m.in., że za bezrobotnego może być uznana osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej). Z akt sprawy wynika, że Pan S. E. był nieprzerwanie zatrudniony od 11 listopada 1985 r. do 30 listopada 2002 r. Tym samym nie spełnił warunków uznania za osobę bezrobotną w okresie do dnia 12 stycznia 2002 r., o którym mowa w art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Oznacza to, że do dnia wskazanego przez ustawodawcę nie zostały spełnione wszystkie wymagane warunki do przyznania zasiłku przedemerytalnego. Dodano, iż prośba Pana S. E. skierowana do zakładu pracy o rozwiązanie stosunku pracy z dnia 30 listopada 2001 r. wobec faktu, że jego rozwiązanie nastąpiło dopiero dnia 30 listopada 2002 r., nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia.

Ustosunkowując się do pozostałej argumentacji podniesionej w odwołaniu organ II instancji nadmienił, że decyzja z dnia "[...]"2002 r. była wprawdzie tzw. decyzją otwartą i nie określała daty granicznej przyznanego zasiłku, jednakże wyraźnie przyznawała S. E. status bezrobotnego oraz prawo do zasiłku dla osoby bezrobotnej i w żadnym jej miejscu nie zostało zawarte sformułowanie, że przyznany został zasiłek przedemerytalny. Zasiłek dla bezrobotnych S. E. pobierał do dnia 10 czerwca 2004 r. i po wyczerpaniu okresu jego pobierania nie zakwestionował zaprzestania wypłaty zasiłku. Zdaniem organu świadczy to o pełnej wiedzy skarżącego na temat rodzaju pobieranego w tamtym czasie zasiłku.

Powyższą decyzję Wojewody S. E. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olszynie ponawiając w skardze argumentację z odwołania. Nawiązał po raz kolejny do decyzji Starosty z dnia "[...]"2002 r. uważając ją za wadliwą. Dalej skarżący wywodził, że złożył podanie o rozwiązanie stosunku pracy w dniu 30 listopada 2001 r. wobec czego miał "spełnione i nabyte wszelkie prawa do zasiłku przedemerytalnego". Nie jest zaś jego winą że "zakład pracy łamał prawo i zwolnił go dopiero po roku czasu". Uważa, że powinien być potraktowany "w sposób i według przepisów", jakie obowiązywały w dniu złożenia podania o rozwiązanie stosunku pracy, tj. 30 listopada 2001 r.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do argumentacji skarżącego organ podkreślił, że przedmiotem prowadzonego postępowania nie była decyzja Starosty z dnia "[...]"2002 r. przyznająca prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Przedmiotem postępowania była decyzja Starosty, wydana zgodnie z żądaniem strony sprecyzowanym w piśmie z dnia 9 grudnia 2005 r. w zakresie uprawnień do zasiłku przedemerytalnego. Uwagi dotyczące decyzji z dnia "[...]"2002 r. posiadały wyłącznie charakter wyjaśniający, niemniej organ nadal uważa je za właściwie oceniające stan wiedzy skarżącego na temat rodzaju pobieranego zasiłku. Na zakończenie nadmieniono, iż Starosta decyzją z dnia "[...]"2004 r. orzekł o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 11 czerwca 2004 r. z powodu wyczerpania okresu jego pobierania, której to decyzji Pan S. E. również nie kwestionował.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji, jeżeli mogło mieć to wpływ na treść rozstrzygnięcia. W razie stwierdzenia tego rodzaju naruszenia Sąd uchyla wadliwy akt względnie stwierdza jego nieważność, natomiast nie posiada kognicji do merytorycznego rozstrzygania spraw.

W niniejszej sprawie, Sąd nie uwzględnił skargi, bowiem w toku kontroli legalności decyzji podjętych przez organy administracji publicznej nie stwierdził naruszeń prawa mających wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Skarżący domaga się przyznania zasiłku przedemerytalnego wobec czego na wstępie wskazać należy, iż świadczenie to przewidziane było w art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity Dz.U. z 2001 r. Nr 6, póz. 56 z późn. zm.), Przepis ten został wprowadzony w życie z dniem 1 stycznia 1997 r. na podstawie art. 1 pkt 23 w związku z art. 10 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. Nr 147, póz. 687) i stanowił, iż zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Przepis ten z dniem 1 stycznia 2002 r. został skreślony przez art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami Rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno - Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. Nr 154, póz. 1793). Nowelizacja ta wprowadziła liczne zmiany w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Na miejsce zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego wprowadziła jedno świadczenie przedemerytalne ustalając nowe zasady jego przyznawania. Przy czym art. 11 ust. 2 ustawy nowelizującej stanowił, że osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy (tj. zarejestrowały się do dnia 31 grudnia 2001 r.) i spełniały warunki do nabycia zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają i zachowują do nich prawo na zasadach dotychczasowych. Oczywiście realizacja tego prawa zależna była od woli uprawnionego, wyrażającej się w złożeniu wniosku o zasiłek przedemerytalny.

Skarżący zarejestrował się w urzędzie pracy dnia 3 grudnia 2002 r., czyli w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2002 r. Na mocy decyzji Starosty z dnia "[...]"2002 r. uzyskał status bezrobotnego i prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 grudnia 2002 r. Decyzja ta - wobec niezaskarżenia jej przez stronę - stała się ostateczna. Z akt administracyjnych przedłożonych Sądowi, wynika, że w ówczesnym stanie prawnym organy zatrudnienia nie prowadziły postępowania zmierzającego do przyznania S. E. zasiłku przedemerytalnego, jak również brak jest dowodów, które mogłyby wskazywać, że skarżący zwracał się do starosty o przyznanie tego rodzaju świadczenia, lecz jego wniosek nie został przez ten organ rozpatrzony. Zatem prawidłowo postąpiły organy kwalifikując złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego jako wniosek w nowej sprawie administracyjnej, a nie jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Organy orzekające nie były też uprawnione rozstrzygać o prawidłowości decyzji Starosty odnoszącej się do zasiłku dla bezrobotnych, skoro sam skarżący wyznaczył zakres rozstrzygnięcia sprawy wnioskując o przyznanie zasiłku przedemerytalnego.

Z dniem 1 czerwca 2004 r. utraciła moc ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, natomiast weszła w życie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001), która nie przewidywała możliwości przyznania świadczenia, o które ubiega się skarżący.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 30 marca 2005 r. (K19/02) orzekł o niezgodności z art. 2 Konstytucji przepisu art. 11 ust. 2 powołanej wyżej ustawy nowelizującej z dnia 17 grudnia 2001 r. w części zawierającej zwrot "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i", wyłączając nabycie prawa do świadczenia na dotychczasowych zasadach przez osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy, spełniły warunki do nabycia prawa do tego świadczenia lecz nie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy.

Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego znalazł odbicie w obowiązującym od dnia 1 listopada art. 150a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a wprowadzonym ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 164, póz. 1366). Przepis ten przewiduje możliwość przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia, oraz osobie, która wprawdzie tego dnia nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Przy czym warunkiem niezbędnym jest złożenie wniosku o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego w terminie do dnia 28 lutego 2006 r., do powiatowego urzędu pracy właściwego dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy (art. 150a ust. 5 ustawy). Skarżący dopełnił tego wymogu składając w dniu 27 kwietnia 2005 r. wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Kwestią do rozstrzygnięcia pozostaje natomiast, czy skarżący do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnił warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. W tej ustawowo wskazanej dacie materialnoprawne warunki przyznania zasiłku przedemerytalnego określał art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 6, póz. 56 z późn. zm.), którego brzmienie zostało przytoczone na wstępie poczynionych w sprawie wywodów. W przepisie tym zawarty jest warunek, aby osoba ubiegająca się o przyznanie zasiłku przedemerytalnego spełniała określone w ustawie wymagania do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, posiadała okres uprawniający do emerytury pod warunkiem posiadania określonego okresu zatrudnienia.

Jak wynika z brzmienia art. 150 a ust. 1 powołanej ustawy, skarżący musiał do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniać łącznie wszystkie przesłanki określone w art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Tymczasem nie spełnił jednego z tych warunków, a mianowicie do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełniał warunków do uzyskania statusu bezrobotnego, ponieważ w okresie od dnia 11 listopada 1985 r. do dnia 30 listopada 2002 r. pozostawał nieprzerwanie w stosunku pracy. Taki stan rzeczy pozostawał zaś w niezgodności z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który stanowił, że za osobę bezrobotną może być uznana osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej.

Prawidłowe jest stanowisko Wojewody, że dzień 30 listopada 2001 r., w którym skarżący złożył u pracodawcy podanie o rozwiązanie stosunku pracy, nie jest tożsamy z jego rozwiązaniem, które bezspornie nastąpiło z dniem 30 listopada 2002 r. (karta "[...]".). Skoro zatem do dnia 12 stycznia 2002 r. skarżący nie spełniał łącznie wszystkich przesłanek z art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, to zasadnie organy orzekające odmówiły mu przyznania zasiłku przedemerytalnego na podstawie art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270, ze zm).