Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 439/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Bronisław Szydło, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

II SA/Wa 439/04

U Z A S A D N I E N I E

J. B., urodzony [...] maja 1944 roku, został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. w dniu [...] stycznia

1999 roku jako bezrobotny z prawem do zasiłku od [...] stycznia 1999 roku na

okres 6 miesięcy. W dniu 11 lutego 2000 r. udokumentował dodatkowe lata

pracy – tak więc łącznie legitymował się okresem zatrudnienia 33 lata, 9

miesięcy 15 dni, w tym w warunkach szczególnych 6 lat, 9 miesięcy 21 dni.

W dniu 1 marca 2001 roku złożył wniosek o przyznanie mu zasiłku przedemerytalnego. W dniu z [...] marca 2001 roku zapadła w tej sprawie decyzja odmowna, albowiem J.B. nie legitymował się okresem 15 lat pracy

uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych

warunkach lub w szczególnym charakterze. Odwołanie w tej sprawie zostało odrzucone postanowieniem z uwagi na uchybienie terminowi do wniesienia. Postanowienia tego J.B. nie zaskarżył.

W dniu 17 stycznia 2002 r. J. B. złożył z kolei wniosek

o przyznanie mu świadczenia przedemerytalnego. W tej sprawie w dniu [...] lutego 2002 roku organ I instancji wydał decyzję odmowną, uzasadniając ją

niespełnieniem warunków uzasadniających przyznanie tego świadczenia

zgodnie z treścią art. 37 k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r.

o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2000 r. Nr 6, poz. 56 ze

zm.). Skarżący nie legitymował się bowiem rozwiązaniem z nim stosunku pracy

z przyczyn zakładu pracy, w którym był by zatrudniony minimum 6 miesięcy i nieudokumentował okresu 35 lat pracy. Bezspornym było, że J. B.

prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą.

Na skutek odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca

2002 roku uchylił zaskarżona decyzję w całości i przekazał sprawę do

ponownego rozpatrzenia, stwierdzając, że zastosowano przepis ustawy

o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2002 r. zaś wobec J. B., który zarejestrował się jako bezrobotny w dniu [...] stycznia 1999 roku powinien być zastosowany przepis art.

37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ale w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2002 r.

Ponownie rozpatrując sprawę, Starosta O. decyzją z dna [...] kwietnia 2002 roku odmówił przyznania J. B. świadczenia

przedemerytalnego, który z kolei złożył odwołanie do Wojewody

[...].

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2002 roku utrzymał w

mocy zaskarżona decyzję organu I instancji, wskazując w uzasadnieniu na treść

art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. zmieniającej miedzy innymi

ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz na treść art. 37k tejże ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2001 r.

W dniu 21 sierpnia 2003 r. J. B. wystąpił o ponowne

zarejestrowanie i decyzją Starosty O. z dnia [...] września 2003 r. J.B. został uznany za osobę bezrobotną i przyznano mu prawo do zasiłku od

[...] sierpnia 2003 roku na okres 6 miesięcy.

W dniu 22 września 2003 r. J. B. złożył wniosek o przyznanie

prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Organ I instancji wydał w tej sprawie w dniu [...] października 2003 roku

decyzje odmowną. W uzasadnieniu wskazał, że na dzień rejestracji to jest [...] sierpnia 2003 roku J. B. legitymował się wiekiem 59 lat i okresem uprawniającym do zasiłku jedynie w rozmiarze 34 lat, 5 miesięcy oraz okresem uprawniającym do emerytury w jedynie rozmiarze 35 lat, 1 miesiąca i 17dni.

Tak więc nie spełniał żadnego z wymogów art. 37 k ust. 1 (ani pkt. 1, ani 2, 3 i

4) ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ustawy (t. j. Dz. U. z

2003 roku, Nr 58, poz. 514). Wskazano nadto, że w 1998 r. J. B.

zakończył prowadzenie działalności gospodarczej, a w okresie od dnia [...] lipca

do dnia [...] września 2002 roku był zatrudniony w ramach robót publicznych na umowę okresową.

Wojewoda [...], rozpoznając odwołanie J. B.,

decyzją z dnia 12 grudnia 2003 roku uchylił decyzje organu I instancji

i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, stwierdzając, że organ I instancji zastosował przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2002 r. zaś wobec J.B.,

który zarejestrował się jako bezrobotny w dniu [...] stycznia 1999 roku powinien

być zastosowany przepis art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ale w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2002 r.

(J. B. zaskarżył tę decyzję do sądu administracyjnego – sprawa

o sygnaturze II SA/Wa 150/04 zawisła w Wojewódzkim Sądzie

Administracyjnym w Warszawie.)

Starosta O., ponownie rozpatrując sprawę zgodnie z wytycznymi Wojewody [...], decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. odmówił J.B. przyznania świadczenia. W uzasadnieniu organ powołał się na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 37 ustawy o zatrudnieniu

i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia

2001 roku.

J.B. odwołał się od tej decyzji do organu II instancji, podnosząc

swój wiek, zły stan zdrowia, ogólny staż pracy, okoliczność niezaliczenia

prac interwencyjnych.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Ustosunkowując się do zarzutów organ wskazał na

treść przepisu art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. oraz na treść art.

37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu

obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 roku. Organ wskazał, że wbrew twierdzeniom odwołującego się, okres wykonywania prac interwencyjnych

został zaliczony do okresu uprawniającego do świadczenia przedemerytalnego.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. B. wniósł o uchylenie decyzji obu organów. Poza zarzutami przytaczanymi we

wspomnianym wyżej odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazywał nadto,

na wadliwe, jego zdaniem, powoływanie się przez organy na datę jego pierwszej rejestracji jako bezrobotnego (w 1999 roku), gdyż w ten sposób nie może

skorzystać z nowych przepisów, które mogą być dla niego korzystniejsze.

Organ, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi i uzasadniając swoje stanowisko, wskazał na argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia

[...] lutego 2004 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.

1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd

administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ

administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod

względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to

z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie jest

zasadna.

Stanowisko organu w przedmiocie stosowania wobec skarżącego

przepisów ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do

dnia 31 grudnia 2001 r. jest trafne i wynika z treści przepisów zmieniających

ustawę z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów

zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy

o ułatwianiu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. z dnia 29 grudnia 2001 r.

Nr 154, poz. 1793) dokonano miedzy innymi zmiany treści art. 37 k ustawy

o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a nadto w art. 11 ust. 2

wspomnianej ustawy z 17 grudnia 2001 r. określono krąg osób mogących

z dobrodziejstwa zmian tych skorzystać. Ustalono, że "osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie

pracy i spełniły warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do

nich prawo na dotychczasowych zasadach". A zatem skarżący, który

zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w dniu [...]

stycznia 1999 r. nie został objęty nowymi uregulowaniami wprowadzonymi

ustawą z 17 grudnia 2001 r.

Kolejna istotna zmiana przepisów ustawy o zatrudnieniu

i przeciwdziałaniu bezrobociu, wprowadzona ustawą z dnia 20 grudnia 2002 r.

o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy

o systemie oświaty (Dz. U. z dnia 22 stycznia 2003 r. Nr 6, poz. 65) także nie

objęła skarżącego. W art. 3 ust. 1 ustawy wyżej wspomnianej z dnia 20 grudnia

2002 r. stwierdzono, że " Prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy, o której

mowa w art. 1 (chodzi tu o ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu

bezrobociu), w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r.,

przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnili warunki do

ich nabycia." Na dzień 12 stycznia 2002 r. skarżący warunków do nabycia tych świadczeń nie spełniał, co wynika z wskazanego na wstępie stanu faktycznego

całej sprawy.

Z tych też względów, mając na uwadze treść obu przepisów

wprowadzających zmiany w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu

bezrobociu (to jest art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r.), należy podzielić pogląd Wojewody [...], że wobec J. B., w świetle stanu prawnego obowiązującego w chwili wydawania przez organ decyzji, można stosować

jedynie przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w

brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 roku, a zatem z

pominięciem późniejszych uregulowań w tym zakresie.

Analiza przepisu art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu

bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r., także nie

daje podstaw do przyznania świadczenia.

Zgodnie z treścią art. 37k ustawy, świadczenie przedemerytalne

przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania

statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku jeżeli:

1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat – kobieta i 63 lata – mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub

2) w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy

lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończyła co

najmniej 55 lat (kobieta) i 60 lat (mężczyzna) oraz posiada okres uprawniający

do emerytury, lub

3) do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu

pracy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat

dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub

4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla

kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku

z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowników w razie niewypłacalności pracodawcy.

Ponieważ w okresie od dnia [...] maja 1977 roku do dnia [...] października

1998 r. skarżący prowadził (z niewielkimi przerwami) działalność gospodarczą,

a następnie w dniu [...] stycznia 1999 r. zarejestrował się jako bezrobotny, w

niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 37k pkt 2, 3 i 4. Także

praca świadczona przez skarżącego w okresie od dnia 1 lipca 30 listopada 2002

roku (tzw. przez skarżącego praca interwencyjna) była wykonywana w oparciu

o umowę zawartą na czas określony, a wiec także nie może stanowić podstawy

do zastosowania wyżej wskazanych przepisów.

Zatem aby przyznać świadczenie, skarżący musiałby spełniać wymogi określone w treści art. 37k pkt. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu

bezrobociu – to jest legitymowaniem się wiekiem co najmniej 63 lat oraz legitymowaniem się okresem uprawniającym do emerytury. Tu z kolei na przeszkodzie stoi kryterium wieku. Do dnia 1 stycznia 2002 roku J. B.

nie osiągnął wieku 63 lat.

Z tych też względów decyzję odmawiające przyznania świadczenia

znajdują swoje uzasadnienie zarówno w obowiązującym stanie prawnym jak i faktycznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w niniejszej sprawie żadnych uchybień i dlatego mając powyższe na uwadze na podstawie art. 132 i

art. 151 przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.