Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 775/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 12 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu M. S. na decyzje Wojewody z dnia [...] czerwca 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do dodatku aktywizacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/Po [...]

Uzasadnienie

Wojewoda decyzją z dnia 29 czerwca 2017 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. , poz. 23 ze zm. - dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania M. S., od decyzji Starosty [...] z dnia 21.02.2017 r. znak: [...] orzekającej o odmowie przyznania M. S. prawa do dodatku aktywizacyjnego od dnia 20.02.2017 r. tj. od dnia złożenia wniosku, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu tejże decyzji organ II instancji wskazał, że 18.01.2017 r. orzeczono o uznaniu M. S. za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku z dniem 17.01.2017 r. W dniu 13.02.2017 r. Zainteresowany poinformował PUP, że z dniem 08.02.2017 r. podjął zatrudnienie na podstawie umowy o pracę tymczasową na pełen etat od 08.02.2017 r. do 28.02.2017 r. w A. P. Sp. z o.o. Wobec powyższego, w dniu 15.02.2017 r. Starosta S. orzekł o utracie przez M. S. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 08.02.2017 r. z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej.

W dniu 17.02.2017 r. M. S. złożył wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego w związku z podjęciem zatrudnienia z własnej inicjatywy. Do wniosku Zainteresowany dołączył umowę o pracę tymczasową zawartą z firmą A. P. Sp. z o.o. na okres od 08.02.2017 r. do 28.02.2017 r. Starosta S. decyzją z 21.02.2017 r. orzekł o odmowie przyznania M. S. dodatku aktywizacyjnego od dnia 20.02.2017 r. tj. od dnia złożenia wniosku.

W dniu 12.03.2017 r. M. S. złożył odwołanie od powyższej decyzji. W odwołaniu Zainteresowany wskazał, że organ I instancji źle ustalił datę wpływu wniosku, dokonał błędnej wykładni art. 48 ust. 4 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nadto nie zapewniono Stronie możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania. W odwołaniu Zainteresowany stwierdził że Starosta S. pominął fakt, że bezpośrednio przed rejestracją w PUP posiadał prawo do zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia i nie pozostawał w stosunku zatrudnienia z żadnym pracodawcą. Zdaniem Odwołującego błędnym jest ustalenie PUP, że bezpośrednio przed rejestracją w PUP był zatrudniony w Agencji Pracy Tymczasowej A. P. Sp. z o.o.

W dniu 21.03.2017 r. Starosta S. orzekł o uchyleniu decyzji znak: [...] [...] z dnia 21.02.2017 r. orzekającej o odmowie przyznania dodatku aktywizacyjnego z dniem 20.02.2017 r. tj. od dnia złożenia wniosku oraz o odmowie przyznania dodatku aktywizacyjnego od dnia złożenia wniosku tj. od dnia 17.02.2017 r. W dniu 18.04.2017 r. wpłynął wniosek M. S. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Wojewoda w dniu 07.06.2017 r. decyzją znak: [...] orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty [...] z dnia 21.03.2017 r.

Organ II instancji uzasadniając, iż wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia 21.02.2017 r. wskazał, co następuje. Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy: "Bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli: w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy podjął zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie łub służbie i otrzymuje wynagrodzenie niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę, jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową.

Nadto, zgodnie z art. 48 ust 4 pkt 2 ww. ustawy: "Dodatek aktywizacyjny nie przysługuje w przypadku: podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej u pracodawcy, u którego był zatrudniony lub dla którego wykonywał inną pracę zarobkową bezpośrednio przed zarejestrowaniem jako bezrobotny". Natomiast zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego Starosta przyznaje prawo do dodatku aktywizacyjnego od dnia złożenia wniosku.

Wojewoda nie zakwestionował wszystkich ustaleń PUP w S., jednakże po wnikliwym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, że przeprowadzone postępowanie w sprawie nie spełniało wszystkich wymogów procedury administracyjnej, określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, szczególnie poprzez brak zastosowania art. 10 k.p.a. oraz błędnego wskazania daty złożenia przez Stronę wniosku o dodatek aktywizacyjny. Na podstawie analizy akt sprawy organ II instancji ustalił, że M. S. w dniu rejestracji do akt sprawy dołączył:

- zaświadczenie o wypłaconych zasiłkach/ świadczeniach za okres po ustaniu ubezpieczenia wystawione przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. w dniu 17.01.2017 r., które potwierdza, że Pan M. S. w okresie od 01.10.2016 r. do 23.12.2016 r. pobierał zasiłek chorobowy;

- świadectwo pracy wystawione przez A. P. Sp. z o.o. w dniu 03.10.2016 r., potwierdzające, ze Pan M. S. był zatrudniony w A. P. Sp. z o.o. w okresie od 06.05.2016 r. do 06.05.2016 r. i od 08.05.2016 r. do 30.09.2016 r. Wskazano ponadto, że pan M. S. posiadał umowę o pracę tymczasową, w okresie zatrudnienia wykonywał pracę na stanowisku pracownika magazynowego. Ustalono ponadto, że Zainteresowany w elektronicznym wniosku o rejestrację w rubryce "ostatni pracodawca" wskazał firmę A. P. Sp. z o.o,

W dniu 17.02.2017 r., wraz z wnioskiem o przyznanie dodatku aktywizacyjnego M. S. dołączył do akt sprawy umowę o pracę tymczasową zawartą w dniu 08.02.2017 r. pomiędzy Nim, a A. P. sp. z o.o. Analiza zgromadzonej dokumentacji potwierdza, że przed zarejestrowaniem w PUP M. S. pobierał z ZUS zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia. Powyższe nie było zatrudnieniem, wobec czego ostatnim pracodawcą M. S. przed rejestracją w PUP była Agencja Pracy Tymczasowej A. . W omawianej sytuacji została wypełniona negatywna przesłanka przyznania przez Starostę prawa do dodatku aktywizacyjnego, zawarta w art. 48 ust 4 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy tj. podjęcie przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej u pracodawcy u którego był zatrudniony bezpośrednio przed zarejestrowaniem jako bezrobotny.

Organ II instancji stwierdził jednakże, że M. S. trafnie wskazał na błędną datę odmowy przyznania dodatku aktywizacyjnego, ponieważ Strona wniosek o jego przyznanie złożyła w dniu 17.02.2017 r., a nie w dniu 20.02.2017 r., jak to jest zapisane w orzeczeniu zaskarżonej decyzji. Wojewoda potwierdził ponadto, że Starosta nie zawiadomił Strony o jej prawach wynikających z art. 10 k.p.a., co doprowadziło w konsekwencji do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, wyrażonej w tym artykule. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie do zapoznania się z aktami i, przed wydaniem decyzji, umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Wobec powyższego, organ I instancji powinien dołożyć należytej staranności w trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy, uwzględnić stanowisko organu odwoławczego zawarte w niniejszej decyzji oraz zapewnić Stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Skargę na decyzję Wojewody z 29 czerwca 2017 r., złożył M. S. zarzucając jej naruszenie przepisu prawa materialnego, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 48 ust. 4. pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego błędną wykładnię. Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji z powodu wskazanego naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania.

W ocenie odwołującego organy I i II instancji zastosowały błędną interpretację art. 48 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie ze stanem faktycznym, potwierdzonym w aktach sprawy zaświadczeniem ZUS z dnia 17 stycznia 2017 r., w okresie od 1 października 2016 r. do 16 stycznia 2017 r. skarżący był uprawniony do zasiłku chorobowego po ustaniu ubezpieczenia.

Skarżący zwrócił uwagę, że ustawodawca w art. 48 ust 4 pkt 2 ustawy, konsekwentnie używa zwrotu bezpośrednio przed zarejestrowaniem jako bezrobotny. Organ I instancji pominął fakt, że bezpośrednio przed rejestracją w PUP w S. odwołujący posiadał prawo do zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia i nie pozostawał w stosunku pracy z żadnym pracodawcą. Wojewoda w uzasadnieniu swojej decyzji dowodził, że sytuacja prawna skarżącego jako pracownika u ostatniego pracodawcy jest tożsama sytuacji prawnej skarżącego jako osoby uprawnionej do zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia, którą skarżący posiadał bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy.

Wykładnia językowa art. 48 ust 4 pkt 2 jednoznacznie wskazuje, że bezpośrednio przed zarejestrowaniem jako bezrobotny oznacza: 1. bez pośrednictwa, 2. w chwili poprzedzającej coś, krótko przed czym. W ocenie Skarżącego Starosta S. błędnie i niezgodnie ze stanem faktycznym ustalił, a Wojewoda potwierdził, że bezpośrednio przed rejestracją w PUP w S. odwołujący był zatrudniony w Agencji Pracy tymczasowej A. P. sp. z o.o.

Bezsporną intencją ustawodawcy jest przyznanie prawa do zasiłku aktywizacyjnego bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych, który z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie. Błędne ustalenie przez organy stanu faktycznego, które uznały, że odwołujący podjął zatrudnienie u pracodawcy, u którego był zatrudniony bezpośrednio przed rejestracją w PUP jako osoba bezrobotna, spowodowało wydanie decyzji o odmowie prawa do dodatku aktywizacyjnego, która jest dla strony wysoce krzywdząca oraz niezgodna z intencją ustawodawcy. Odwołujący zwraca uwagę, że zatrudnienie w A. P. sp. z o.o. nawiązane zostało z własnej inicjatywy w wyniku ogłoszenia pracodawcy na otwartym rynku pracy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W myśl art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 2017, poz. 935 dalej "ustawa nowelizująca"). Wprowadziła ona zmiany między innymi do p.p.s.a. Zgodnie z art. 9 pkt 7 ustawy nowelizującej, w dziale III ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po rozdziale 3 dodaje się rozdział 3a o tytule "Sprzeciw od decyzji". W myśl nowowprowadzonego art. 64a od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.

Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone albowiem organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1). Skróceniu uległy też terminy procesowe: sprzeciw wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c. § 1), organ, który wydał zaskarżoną decyzję, przekazuje sprzeciw od decyzji sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania (art. 64c § 4), a sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji (art. 64d § 1).

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu dotychczasowym. Z przepisu tego wynika jednocześnie, że do spraw wszczętych po wejściu w życie ustawy nowelizującej stosuje się nowe przepisy.

Ponieważ zarówno doręczenie zaskarżonej decyzji, jak i wniesienie sprzeciwu od decyzji (które powoduje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego) nastąpiło już po wejściu w życie ustawy nowelizującej - zastosowanie do niniejszej sprawy znajdzie ustawa p.p.s.a., objęta tekstem jednolitym opublikowanym w Dz. U. z 2017 r. poz. 1369.). Tak więc pomimo błędnego pouczenia strony skarżącej przez organ, od zaskarżonej decyzji Skarżącemu przysługiwał sprzeciw, który został złożony w ustawowym terminie.

Dodatkowo należy zauważyć, ze według nowego brzmienia przepisów p.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Uwzględniając zatem sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 151a § 1 zd. 1. p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.).

Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną będzie przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15, Lex Omega nr 2315542).

Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że na tle przepisu art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania kasacyjnego rozstrzygnięcia, jeśli organ pierwszej instancji nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2007 r., II SA/GI 439/06, LEX nr 930299). Innymi słowy decyzja kasacyjna nie może zostać wydana, jeśli kwestią sporną będzie tylko ocena prawna zebranego materiału dowodowego w sprawie (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2014 r., l SA/Sz 1256/13, LEX nr 1479048). W sprzeczności z art. 138 § 2 pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, "gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a." (wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 października 2013 r., II SA/Kr 997/13, LEX nr 1384918; zob. też wyrok NSA z dnia 22 września 1981 r., II SA 400/81, ONSA 1981, nr 2, póz. 88) - (por. powołany wcześniej komentarz teza 18).

W myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Reasumując organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15, Lex Omega nr 2292208). Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16, Lex Omega nr 2268026).

Wszystkie okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej muszą zostać ustalone w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Zgodnie zaś z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją obowiązywania zasady praworządności jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Powyższe obowiązki, ciążą na organach administracji publicznej obu instancji. Organ odwoławczy ma obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą zatem te same co na organie pierwszej instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli zatem organ pierwszej instancji nie wyjaśnił części istotnych okoliczności sprawy albo zgromadził niepełny, ale obszerny materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy ma obowiązek te uchybienia usunąć we własnym zakresie.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ odwoławczy nie wykazał, że zachodzi konieczność przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego. Organ drugiej instancji w ogóle się na taką potrzebę nie powoływał i nie wskazał, jakie dodatkowe postępowanie organ pierwszej instancji ma przeprowadzić. W rozpoznawanej sprawie organ opisał stan faktyczny sprawy i stwierdził, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewoda stwierdził jedynie, że przeprowadzone postępowanie w sprawie nie spełniało wszystkich wymogów procedury administracyjnej, określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, szczególnie poprzez brak zastosowania art. 10 k.p.a. oraz błędnego wskazania daty złożenia przez Stronę wniosku o dodatek aktywizacyjny.

W ocenie Sądu powyższe nieprawidłowości nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, a ponadto mogły być usunięte przez organ odwoławczy. Jeżeli organ odwoławczy uznał, że w tym zakresie potrzebne jest jakieś dodatkowe postępowanie wyjaśniające, to powinien był uczynić to we własnym zakresie, ewentualnie skorzystać z możliwości jakie daje art. 136 k.p.a. Przede wszystkim zaś, organ odwoławczy nie wykazał, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy jest niewystarczający do wydania w tej sprawie decyzji merytorycznej. Organ ten ograniczył się jedynie do ogólnikowego powołania się na naruszenie art. 10 k.p.a. oraz błędne wskazanie daty złożenia przez Stronę wniosku. W sytuacji, gdy zasadniczo materiał wymagany do zakończenia sprawy administracyjnej został w sprawie zgromadzony, zaś kwestią sporną była w istocie ocena tego materiału i wynikających z niego wniosków, brak było podstaw do wydania decyzji kasacyjnej określonej art. 138 § 2.k.p.a. Podjęcie takiej decyzji prowadzi bowiem w warunkach niniejszej sprawy do jej nadmiernego przedłużania. Reasumując zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda winien uwzględnić powyższe rozważania i wziąć pod uwagę, że wydanie decyzji kasatoryjnej jest możliwe tylko wtedy, jeśli organ wykaże i prawidłowo uzasadni, że zachodzą przesłanki określone w art. 138 § 2 k.p.a.; w przeciwnym wypadku powinien rozważyć wydanie jednej z decyzji, o których mowa w art. 138 § 1 k.p.a., po ewentualnym uzupełnieniu materiału dowodowego, jeśli uzna to za konieczne.

Mając na uwadze powyższe względy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.