Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1222/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA - Dorota Apostolidis po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania świadczenia pielęgnacyjnego za nienależnie pobrane postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji -


UZASADNIENIE

Pismem z 21 lipca 2017 r. A. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2017 r., nr [...], uchylającą decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2017 r. nr [...], w części dotyczącej zobowiązania do zwrotu kwoty [...] złotych, w terminie 14 dni, od daty otrzymania niniejszej decyzji i orzekającą o zobowiązaniu A. L. do zwrotu kwoty [...] złotych, w terminie 14 dni, od daty ustatecznienia się niniejszej decyzji.

W skardze A. L. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazała, że wykonanie zaskarżonego aktu pozbawi ją środków do życia, a jej sytuacja osobista i materialna jest szczególnie trudna. Dodatkowo podniosła, że jest osobą bezrobotną, a podjęcie przez nią zatrudnienia jest niemożliwe, z uwagi na to, że sprawuje stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną. Jedynym jej źródłem utrzymania są świadczenia socjalne, z których, w razie wykonania skarżonej decyzji możliwe będzie dokonywanie potrąceń. Ponadto wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby natychmiastowe pozbawienie jej wszelkich środków do życia, które już teraz nie wystarczają na realizację niezbędnych potrzeb życiowych w dostatecznym stopniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Powołane przesłanki mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Nadto Sąd wskazuje, że rozpoznając wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie dokonuje oceny zasadności skargi.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca uprawdopodobniła istnienie przyczyn uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi. W opisanych przez skarżącą okolicznościach nie można wykluczyć, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki poprzez pozbawienie skarżącej środków do życia. Sąd zważył przede wszystkim, że skarżąca jest osobą utrzymującą się z pomocy społecznej i sprawującą stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną. Wykonanie zaskarżonej decyzji i potrącanie z przysługującego skarżącej świadczenia z pomocy społecznej kwoty nienależnego świadczenia bez wątpienia będzie stanowić dla skarżącej znaczną dolegliwość oraz może skutkować znacznymi trudnościami w zaspokajaniu bieżących potrzeb z uwagi na brak środków finansowych.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia