Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1633/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2021 r. sprawy ze skargi T. C. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r, poz. 256, z poźn. zm.), dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. o zwolnieniu T. C. ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2020 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, z poźn. zm.).

Jak wynika z ustaleń organu, w dniu [...] grudnia 2019 r. dziennikarz portalu internetowego " [...]" skontaktował się z Zespołem Komunikacji Społecznej Komendy Miejskiej Policji we [...], informując o otrzymaniu anonimowej wiadomości o treści "szok, policjant na służbie wysyła rozbierane zdjęcia KMP [...]", zawierającej dwa załączniki w postaci dwóch zrzutów ekranu z konwersacji w telefonie. Na pierwszym z otrzymanych zdjęć widoczna była twarz mężczyzny ubranego w koszulę koloru granatowego z napisem Policja, spodnie z paskiem i z odkrytym brzuchem. Na drugim zdjęciu częściowo widoczna była koszula koloru granatowego, spodnie z rozpiętym rozporkiem i organy płciowe. Artykuł dotyczący tego zdarzenia został opublikowany również na portalu internetowym Z. S., gdzie oprócz wskazanych wyżej zdjęć zamieszczono dodatkowo zdjęcie z wizerunkiem twarzy policjanta. Zdjęcia te opatrzone były krótkimi informacjami tekstowymi o podtekście seksualnym. Dodatkowo inne portale internetowe i gazety zamieściły na swoich stronach informacje oraz zdjęcia zaczerpnięte ze strony Z. S.

W dniu [...] grudnia 2019 r. Komendant Miejski Policji we [...], postanowieniem nr [...], wszczął przeciwko T. C. postępowanie dyscyplinarne o to, że w nieustalonym czasie pomiędzy [...] października 2018 r. a [...] sierpnia 2019 r., podczas wykonywania obowiązków służbowych, w budynku Komendy Miejskiej Policji we [...], nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta, stanowiących, że policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji oraz, że policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w ten sposób, że będąc w umundurowaniu służbowym wykonał sobie zdjęcia telefonem komórkowym (...), po czym przesłał te zdjęcia nieustalonej osobie wraz z nieprzyzwoitymi komentarzami, w skutek czego zdjęcia te i komentarze zostały ujawnione w przestrzeni publicznej, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 i § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta'" (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr 1, poz. 3). Ponadto Komendant Miejski Policji we [...], rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, zawiesił T. C. w czynnościach służbowych od dnia [...] grudnia 2019 r. na okres trzech miesięcy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Komendant Miejski Policji we [...] wnioskiem z dnia [...] grudnia 2019 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zwolnienie T. C. - wówczas [...] Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji we [...] - ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż T. C. dopuścił się naruszenia wizerunku Policji.

Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. T. C. został zawiadomiony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Jednocześnie pouczono policjanta o prawie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu oraz o innych uprawnieniach strony. Pismo to doręczono stronie w dniu [...] stycznia 2020 r.

Ponadto pismem z dnia [...] grudnia 2019 r., doręczonym w dniu [...] stycznia 2020 r., na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, wezwano T. C. do wskazania reprezentującej go zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy, w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania w sprawie wskazania takiej organizacji.

Pismem z dnia [...] lutego 2020 r., doręczonym w dniu [...] lutego 2020 r., wezwano T. C. do podjęcia czynności zmierzających do usunięcia wątpliwości poprzez poddanie się oględzinom ciała (ręki prawej, brzucha, dolnej części twarzy) w celu ustalenia, czy znajdują się tam znaki szczególne (np. tatuaże, blizny) widoczne na opublikowanym zdjęciu mężczyzny w mundurze (...) oraz udostępnienie do oględzin, zabezpieczenia i badania pamięci telefonu komórkowego używanego w okresie od stycznia do sierpnia 2019 r.

Pismem z dnia [...] marca 2020 r., doręczonym w dniu [...] marca 2020 r., zawiadomiono T. C. o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji oraz o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów w terminie trzech dni od dnia otrzymania pisma.

W dniu [...] marca 2020 r. T. C. zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji.

Następnie Komendant Wojewódzki Policji w [...], rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2020 r., zwolnił T. C. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 oraz art. 45 ust. 1 ustawy o Policji z dniem 15 kwietnia 2020 r., nadając rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a.

W wyniku rozpoznania odwołania, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że w rozpatrywanej sprawie istota sprawy sprowadza się do wyjaśnienia i oceny, czy w obecnym stanie faktycznym pozostawienie T. C. w służbie narusza ważny interes służby.

Komendant Główny Policji stwierdził, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych.

Podkreślił, iż w wielu zawodach, zwłaszcza wymagających zaufania społecznego - a do takich należy zawód policjanta - pewne zachowania i postawy powodują, że policjant traci przymiot nieposzlakowanej opinii i nie można pozostawić takiego funkcjonariusza w służbie. Zdaniem organu, taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Ocena całokształtu zaistniałej sytuacji z udziałem T. C. powoduj bowiem, że wymieniony z całą pewnością utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, a tym samym nie może on pełnić dalszej służby bez uszczerbku dla jej ważnego interesu.

Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, że w dniu [...] grudnia 2019 r. do Komendy Miejskiej Policji we [...] wpłynęła informacja dotycząca rozsyłania przez policjanta rozbieranych zdjęć, wykonanych w pomieszczeniach Komendy Miejskiej Policji we [...]. Zdjęcia te opatrzone komentarzami o podtekście seksualnym przesłane zostały nieustalonej osobie, a także zostały opublikowane w przestrzeni publicznej, na portalu internetowym " [...]" i udostępnione na profilu facebook Z. S. Komentarze zamieszczane pod materiałami prasowymi miały negatywny wydźwięk dla Policji i policjantów. W wyniku podjętych w Komendzie Miejskiej Policji we [...] czynności wyjaśniających zidentyfikowano znajdującego się na zdjęciach policjanta, którym okazał się T. C. Dokonano również oględzin pomieszczeń zajmowanych przez Wydział [...] Komendy Miejskiej Policji we [...] oraz wykonano zdjęcia tych pomieszczeń. Na podstawie tła zdjęć ustalono, że jedno ze zdjęć wykonano przy biurku zajmowanym przez kierownika ogniwa, którego podczas nieobecności zastępował wymieniony, pełniąc służbę w umundurowaniu służbowym. Kolejne zdjęcie wykonane zostało prawdopodobnie w pomieszczeniu łazienki/toalety lub szatni, wykorzystywanych przez policjantów tego wydziału. Szczegółowe oględziny zdjęć ujawniły, że osoba znajdująca się na nich posiadała dwa znaki szczególne: bliznę w okolicy [...] oraz tatuaż na ramieniu prawej ręki nad łokciem.

Komendant Główny Policji wskazał na orzeczenie nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] z dnia [...] lipca 2011 r., z którego wynika, że T. C. jest osobą posiadającą niewielką bliznę po operacji [...] (k. 7 części I akt osobowych). Ponadto D. S. w dniu [...] lutego 2020 r. do protokołu przesłuchania świadka zeznała, że T. C.posiada bliznę na brzuchu po operacji [...], o której jej opowiadał. Wskazała również, że w trakcie znajomości z nią wymieniony posiadał dwa tatuaże. Jeden z nich to zrobiony w czerwcu 2019 r. napis " [...]", umieszczony na wewnętrznej stronie ramienia prawej ręki. Drugi tatuaż zrobiony w sierpniu 2019 r. to wizerunek [...] umieszczony na lewym barku i ramieniu, na jego zewnętrznej części (k. 145-147 akt sprawy). Dodatkowo, jak wynika z zeznań M. M., tatuażysty [...], wykonywał on T. C. tatuaż [...] na ramieniu oraz wcześniej, gdzieś w połowie 2019 r., tatuaż z imieniem " [...]", gdzie litera " [...]" zapisana była wielką literą, a pozostałe małymi literami. Tatuaż ten wykonany został na wewnętrznej stronie ramienia, bicepsa (k. 149-150 akt sprawy).

Powyższe okoliczności, zdaniem Komendanta Głównego Policji, w sposób dostateczny potwierdzają, że policjantem na omawianych zdjęciach jest T. C.i jednocześnie stanowią wystarczającą przesłankę do uznania, że wymieniony nie powinien pełnić służby w Policji.

Komendant Główny Policji zaznaczył, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji generuje pewne ograniczenia dla osoby będącej policjantem. Żaden policjant nie może wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z ustawy lub podważających zaufanie do Policji (art. 62 ust. 1 ustawy o Policji), ani w trakcie służby, ani poza nią. Dotyczy to nie tylko obowiązku powstrzymywania się przez policjanta od popełniania przestępstw, ale także aktywności nieetycznych lub nieakceptowanych społecznie. Zobowiązany jest on natomiast do podjęcia działań służących budowaniu zaufania do Policji, a także dbałości o społeczny wizerunek Policji jako formacji. Zgodnie bowiem z treścią § 1 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr 1, poz. 3), zasady etyki zawodowej policjanta wynikają z ogólnych wartości i norm moralnych uwzględniających specyfikę zawodu policjanta. Obowiązkiem policjanta jest natomiast przestrzeganie tych zasad. W sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych

w zasadach etyki zawodowej, policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji (§ 2 załącznika do zarządzenia nr 805 KGP). Policjant nie może wykorzystywać swojego zawodu do celów prywatnych, a w szczególności nie może wykorzystywać informacji uzyskanych w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych ani uzyskiwać informacji do tych celów przy użyciu służbowych metod (§ 12 załącznika do zarządzenia nr 805 KGP). Policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji, jako formacji, i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej (§ 23 załącznika do zarządzenia nr 805 KGP).

Przytoczone fragmenty zasad etyki zawodowej policjanta wyraźnie obligują do ich stosowania zarówno w służbie, jak i w życiu osobistym każdego członka tej organizacji. Nie przypadkowo użyto sformułowania odnoszącego się do podejmowanych przez funkcjonariusza "działań". Wynika z tego, że nie zawężono stosowania tych zasad wyłącznie do przedsiębranych przez niego czynności o charakterze służbowym, ale do każdej aktywności, którą podejmuje, bez względu na to, czy ma ona związek ze służbą, czy też nie.

Wymóg godnego zachowywania się w służbie oraz poza nią, dbania o dobre imię funkcjonariuszy i prestiż Policji jest szczególny. T. C., fotografując w pomieszczeniu służbowym swój wizerunek z widocznymi organami płciowymi, mając jednocześnie na sobie fragment umundurowania, naruszył powagę munduru oraz dobre imię Policji. Zdarzenie to naruszyło w istotny sposób wizerunek Policji. Wykreowało nieprawdziwy obraz Policji, jako organizacji, która nie jest zdolna do koordynowania swoich działań, w której kierownicy jednostki Policji nie posiadają wiedzy o czynnościach podejmowanych na obszarze podległym tej jednostce, a przełożeni o czynnościach swoich podwładnych. Należy bowiem mieć na uwadze fakt, że zdarzenie, o którym mowa, zostało ujawnione przez osobę trzecią. Spowodowało to konieczność podjęcia szeregu czynności, mających na celu wyjaśnienie całego zdarzenia, a tym samym zaangażowało funkcjonariuszy do ustalenia okoliczności, które bezpośrednio nie są związane z zapewnieniem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Zdaniem Komendanta Głównego Policji, zachowanie T. C., jako funkcjonariusza Policji, analizowane w kontekście całokształtu okoliczności niniejszej sprawy, umożliwia jednoznaczną ocenę jego postawy moralnej i etycznej. Stanowi jaskrawy przykład lekceważącego traktowania funkcji, którą T. C. pełnił jako policjant, a także brak szacunku do tego zawodu oraz etosu z nim związanego. Podkreślono, że skarżący pomimo wiedzy, że okoliczności związane z opublikowaniem w przestrzeni publicznej zdjęć z jego wizerunkiem wskazują, że to on jako policjant fotografuje się z elementami umundurowania w jednostce Policji w sposób uwłaczający godności zawodu policjanta, nie podjął z organem prowadzącym postępowanie jakiejkolwiek współpracy, mającej na celu wyjaśnienie sprawy i usunięcie wątpliwości, co mogłoby pozwolić na oczyszczenie jego dobrego imienia i w konsekwencji wizerunku formacji. Wezwany do poddania się oględzinom w żaden sposób nie skorzystał z tej możliwości. Nie zrobił tego nawet, gdy zapoznawał się osobiście w siedzibie organu w dniu [...] marca 2020 r. z aktami postępowania administracyjnego, gdzie miał możliwość chociażby podniesienia rękawa prawej ręki, żeby pokazać, że nie ma tatuażu (pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. [...]). Dopiero w odwołaniu wymieniony stwierdził, że nie posiada ani nie posiadał jakiegokolwiek tatuażu na wewnętrznej stronie ramienia. Twierdzenie takie jednak, w sytuacji, gdy upłynęła dostateczna ilość czasu, aby tatuaż mógł zostać usunięty, nie jest wiarygodne.

Powyższe działania T. C. świadczyć mogą nie tylko o podjętych zabiegach mających na celu utrudnienie organom ustalenia stanu faktycznego sprawy, ale również o przyjętej przez stronę taktyce obrony. Organ administracyjny nie kwestionuje przysługujących T. C. uprawnień, niemniej jednak wymieniony, jako osoba piastująca funkcję publiczną, zobowiązany był do podjęcia aktywnego działania mającego na celu wyjaśnienie wątpliwości oraz oczyszczenie go ze wszelkich podejrzeń.

Postępowanie, którego dopuścił się wymieniony, jest w tej sytuacji niewątpliwie zachowaniem nieakceptowanym i wymagającym napiętnowania, wpływającym destrukcyjnie na wypracowany wizerunek i autorytet Policji oraz jej społeczne postrzeganie przez pryzmat pełniących w niej służbę funkcjonariuszy. Zachowanie T. C. świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby w Policji.

Przestrzeganie zasad etyki wynika nie tylko z przepisów prawa, ale powinno być również sprawą honoru każdego funkcjonariusza. Poszanowanie norm etycznych przez funkcjonariuszy służy kształtowaniu pozytywnego wizerunku Policji w opinii społecznej.

Natomiast, wszelkie czyny, które negatywnie wpływają na wizerunek Policji i jej postrzeganie przez społeczeństwo, są zachowaniem niegodnym. Zachowanie sprzeczne z wartościami, niegodne, narusza nie tylko wizerunek funkcjonariusza, który dopuścił się takiego czynu, ale godzi również w dobre imię innych funkcjonariuszy i całej Policji. Zachowaniem takim z całą pewnością jest doprowadzenie przez T. C. do sytuacji, w której jest postrzegany jako policjant uwieczniający swój wizerunek w pomieszczeniach Komendy Miejskiej Policji we [...], w mundurze, z wyeksponowanymi genitaliami.

Komendant Główny Policji, biorąc pod uwagę powyższe uznał, że T. C. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają natomiast pozostawienie wymienionego w służbie.

Podkreślił, że brak stosownych działań wobec policjanta, którego zachowanie oceniono w sposób bezsporny jako naganne, mógłby mieć w dłuższym okresie czasu niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyjałby

budowaniu autorytetu omawianej formacji zwłaszcza w oczach samych funkcjonariuszy.

Sami policjanci muszą mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii i pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa i przestrzegający zasad etyki zawodowej, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest przy tym niezbędna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i Państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania. Jest ona niezbędna także do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich funkcjonariuszy Policji. Policjanci muszą mieć świadomość, że w omawianej formacji nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby oraz, że podejrzenia o działania niezgodne z prawem, powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2016 r, sygn. akt II SA/Wa 810/15).

Komendant Główny Policji zaznaczył, że w zaistniałych okolicznościach nie wymaga badania postawa funkcjonariusza, jaką przejawiał on w przeszłości w służbie, jej przebieg, jego osiągnięcia zawodowe, czy odbiór jego osoby przez przedstawicieli tej formacji lub społeczeństwa. Organ administracyjny nie kwestionuje bowiem, że skarżący pełniąc służbę w Policji cieszył się nieposzlakowaną opinią. Był to warunek sine qua non, umożliwiający mu nieprzerwane kontynuowanie stosunku służbowego. Stąd też weryfikacja tych okoliczności byłaby bezprzedmiotowa dla tego postępowania.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że T. C., utracił przymiot "nieskazitelności charakteru". Utracił on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze swoich przełożonych, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach władzy publicznej. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt ll SA/Wa 314/13).

Zdaniem Komendanta Głównego Policji, zgromadzone w niniejszym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania z T. C. stosunku służbowego, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgromadzona w sprawie dokumentacja jest wystarczającym materiałem dla ustalenia okoliczności istotnych dla tego postępowania i pozwalającym na jego merytoryczne zakończenie. Wszelkie inne ustalenia nie zmieniłyby przyjętej oceny o utracie przymiotu nieposzlakowanej opinii policjanta, a tym samym dalsze gromadzenie innej dokumentacji (w tym na wniosek strony), w sposób oczywisty, powodowałoby przedłużenie tego postępowania.

Inkwizycyjny charakter postępowania administracyjnego zobowiązuje nie tylko organ do zbierania materiału dowodowego, ale również jego selekcji. Zatem aktywność organu administracyjnego musi być skoncentrowana na ustaleniu wyłącznie faktów prawnie relewantnych, a nie jakichkolwiek faktów pośrednio związanych z przedmiotem postępowania. Brak koncentracji materiału dowodowego skutkowałby tym, iż kolejny materiał albo nie byłby przydatny dla przedmiotu tego postępowania, albo potwierdzałby okoliczności już znane organowi. To z kolei stałoby w opozycji do zasady szybkości i prostoty wyrażonej w art. 12 § 1 k.p.a.

W przedmiotowej sprawie pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. wystąpiono do T. C. o wskazanie reprezentującej go organizacji związkowej. Jednakże strona nie podała żadnej reprezentującej ją organizacji związkowej, o której opinię należałoby wystąpić w niniejszej sprawie. Zgodnie zatem z art. 43 ust. 6 ustawy o Policji, w przypadku gdy policjant w terminie, o którym mowa w ust. 4 nie wskazał zakładowej organizacji związkowej, zwolnienie policjanta ze służby może nastąpić bez zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej.

Organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na zaistnienie przesłanki "niezbędności" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia w życie. Nadając zaskarżonemu orzeczeniu rygor natychmiastowej wykonalności organ miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W skardze z dnia 22 lipca 2020 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, T. C. zakwestionował rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] o zwolnieniu ze służby w Policji, zarzucając przy jego wydaniu:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art 25 ust 1 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co pomimo sformułowania przez organ zarzutów w oparciu o niedostatecznie zweryfikowane i ostatecznie niepotwierdzone informacje znajdujące się na stronie internetowej, na której ujawniono fotografie o charakterze erotycznym w towarzystwie fotografii przedstawiającej wizerunek skarżącego, skutkowało przyjęciem, iż prowadzi to do utraty nieposzlakowanej opinii przez funkcjonariusza;

b) art 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że w prowadzonym postępowaniu administracyjnym przesłanka "ważnego interesu służby" została przez organ I i II instancji należycie wyjaśniona, podczas gdy żaden z organów nie wskazał jakichkolwiek rzeczywistych okoliczności mogących stanowić o "ważnym interesie służby" wymagającym zwolnienia skarżącego ze służby w Policji; w niniejszej sprawie nie można skarżącemu przypisać popełnienia czynu zabronionego, innego naruszenia prawa bądź naruszenia zasad etyki zawodu; brak jest dowodów umożliwiających jednoznacznie przypisanie skarżącemu winy zarzucanego mu czynu, w ramach którego wszczęto postępowanie; co w konsekwencji doprowadziło do zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policj;

2. naruszenie przepisów postępowania, mające istoty wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], podczas gdy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego przepis ten nie powinien znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, a organ po wnikliwej analizie materiału dowodowego i zarzutów podniesionych w odwołaniu winien zaskarżony odwołaniem rozkaz personalny, na podstawie art 138 § 2 k.p.a., uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdyż rozstrzygnięcie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie oceny dowodów i ustalania stanu faktycznego, co miało bezpośredni wpływ na wydane rozstrzygnięcie;

b) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez: brak wnikliwej i obiektywnej oceny całokształtu okoliczności sprawy; brak oceny wzajemnej relacji dowodów zgromadzonych w sprawie; oparciu rozstrzygnięcia na wybiórczych dowodach i faktach, wpasowujących się w z góry przyjętą wersję wydarzeń; pominięciu albo niewyjaśnieniu istotnych z punktu widzenia ostatecznego wyniku sprawy okoliczności; zaniechanie podjęcia czynności mających na celu wnikliwe i wyczerpujące zebranie materiału dowodowego, jak np. przesłuchanie kluczowego w sprawie świadka, uznając tym samym dostępny materiał za wystarczający do wydania decyzji; brak wszechstronnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do oparcia rozstrzygnięcia o domniemania i prawdopodobieństwa, nie zaś o fakty;

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], jak również utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...].

Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 k.p.a., wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu - zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez biegłego [...] R. U. w dniu [...] lipca 2020 r., w którym biegły stwierdza, iż skarżący posiada w zakresie prawego ramienia widoczny tatuaż w okolicy naramiennej prawej i tylno-bocznej powierzchni ramienia w części bliższej i środkowej; brak jest tatuaży na przedniej powierzchni ramienia prawego na poziomie rzutowania mięśnia dwugłowego; brak jest blizn, mogących być następstwem usunięcia tatuaży; co dowodzi, iż mężczyzną z odsłoniętym brzuchem ujawnionym na fotografii znajdującej się w materiale poglądowym nie jest skarżący.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika zaś, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja (rozkaz personalny) lub postanowienie mogą zostać uchylone tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że kontrolowany rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] nie narusza prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozkazu personalnego stanowi przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U z 2020 r., poz. 360 z późn. zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Dodatkowy wymóg do jego zastosowania przewiduje przepis art. 43 ust. 3 powołanej ustawy, według którego zwolnienie policjanta ze służby może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów.

Ważny interes służby, wskazany w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jako przesłanka zwolnienia ze służby w Policji, jest określeniem nieostrym i niezdefiniowanym w tej ustawie. Jednak w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce, przyjęto, że użycie pojęcia niedookreślonego zobowiązuje organ do jego doprecyzowania. Organ obowiązany jest nie tylko używać uznanych reguł i metod wykładni prawa, lecz uwzględniać wszelkiego rodzaju okoliczności faktyczne i normatywne, które są prawnie doniosłe.

Zdaniem Sądu, przez pojęcie "ważnego interesu służby", uzasadniającego zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji, nawet gdy następuje to kosztem funkcjonariusza. Zwolnienie z powołaniem się na tę przesłankę stanowi środek gwarantujący Policji wypełnienie statutowych zadań, przy pomocy osób nie tylko odpowiednio przygotowanych zawodowo, ale i świadomych znaczenia treści złożonego ślubowania.

Stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania, na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby, którą zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, mający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy, stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, organy Policji prawidłowo przyjęły, że zwolnienie skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby, było uzasadnione.

Zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, dostatecznie wskazuje, że na przedmiotowych zdjęciach wykonanych w miejscu pełnienia przez T. C. służby, znajduje się wymieniony.

Potwierdza to orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej [...] w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], z którego wynika, iż T. C. posiada niewielką bliznę po operacji [...], która była także widoczna na zdjęciu, które zostało opublikowane.

Również świadek D. S. w dniu [...] lutego 2020 r. do protokołu zeznała, że T. C. posiada bliznę na brzuchu po operacji przepukliny, o której jej opowiadał. Wskazała również, że w trakcie znajomości z nią wymieniony posiadał dwa tatuaże. Jeden z nich to zrobiony w czerwcu 2019 r. napis " [...]", umieszczony na wewnętrznej stronie ramienia prawej ręki. Drugi tatuaż, zrobiony w sierpniu 2019 r., to wizerunek [...] umieszczony na lewym barku i ramieniu, na jego zewnętrznej części. Ponadto, posiadanie przez skarżącego tatuaży poświadcza zeznanie świadka M. M., tatuażysty [...], który wykonywał T. C. tatuaż [...] na ramieniu oraz wcześniej tatuaż z imieniem " [...]" na wewnętrznej stronie ramienia.

Organy prawidłowo przyjęły, iż w sprawie zaistniały przesłanki umożliwiające rozwiązanie z T. C. stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a wydając zarówno zaskarżony rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., jak i utrzymany nim w mocy rozkaz organu I instancji, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego.

Sąd, na wniosek strony skarżącej, przeprowadził dowód uzupełniający z zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez biegłego [...] R. U. w dniu [...] lipca 2020 r., w którym biegły stwierdza, iż skarżący posiada w zakresie prawego ramienia widoczny tatuaż w okolicy naramiennej prawej i tylno-bocznej powierzchni ramienia w części bliższej i środkowej; brak jest tatuaży na przedniej powierzchni ramienia prawego na poziomie rzutowania mięśnia dwugłowego; oraz stwierdza brak blizny mogącej być następstwem usunięcia tatuaży. Dowód ten wnioskowano na wskazywaną przez stronę skarżącą okoliczność, iż mężczyzną z odsłoniętym brzuchem, ujawnionym na fotografii znajdującej się w materiale poglądowym, nie jest skarżący.

Dowód ten jednak pozostaje bez wpływu na ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu administracyjnym, ponieważ nie podważył skutecznie wcześniejszych ustaleń w sprawie, że osobą na zdjęciach jest skarżący. Dowód ten bowiem nie zanegował posiadania przez skarżącego tatuaży, jak też blizny po operacji przepukliny.

Zwrócić ponadto należy uwagę, że skarżący, w trakcie trwania postępowania miał okazję, z której nie skorzystał, do przeprowadzenia dowodu w postaci oględzin jego ciała, które umożliwiłyby ewentualne zweryfikowanie zgromadzonego przez organy administracji publicznej materiału dowodowego, w oparciu o który zostały wydane w sprawie rozstrzygnięcia (pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...]).

Na marginesie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 133 p.p.s.a., podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Załączone zaś do skargi zaświadczenie wystawiono już po dacie wydania w sprawie ostatecznego rozstrzygnięcia.

Zgodzić się należy z Komendantem Głównym Policji, że konsekwencją zachowania i postawy skarżącego, jest utrata przez niego nieposzlakowanej opinii. Zachowanie to, jako nieetyczne i sprzeczne z etosem zawodu policjanta, daje podstawę do podważenia posiadania przez funkcjonariusza nieposzlakowanej opinii, a także zdolności do pełnienia służby w formacji zmilitaryzowanej, podległej szczególnej dyscyplinie służbowej, której jest gotów się podporządkować. Uzasadniony jest zatem pogląd, że nie do pogodzenia z "ważnym interesem służby" jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, co znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Policjant powinien mieć zawsze wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien też unikać wszelkich sytuacji zarówno w służbie, jak i w życiu prywatnym, które godziłyby w dobre imię Policji.

Zachowanie T. C., udokumentowane upublicznionymi zdjęciami, było szeroko komentowane w środkach masowego przekazu, co w efekcie wpłynęło negatywnie na wizerunek Policji w odbiorze społecznym.

W ten sposób policjant utracił przymiot nieskazitelności charakteru, autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania.

Powyższe sprawiło, że organy Policji mogły uznać, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed tą formacją, leży wydalenie go z szeregów służby.

W świetle powyższego, za niezasadny należy uznać zarzut skargi, dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Prawidłowo bowiem organy orzekające uznały w rozpoznawanej sprawie, że specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie (egzekwowanie przestrzegania prawa) wymaga, aby były to osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji).

Wskazać należy, że okoliczność, iż T. C. posiada ponad ośmioletni staż służby w Policji, nie może mieć w sprawie decydującego znaczenia. Nie zmienia to faktu pojawienia się okoliczności poddających w wątpliwość posiadanie przez skarżącego cech umożliwiających służbę w Policji. Zachowanie funkcjonariusza oceniane, jako naganne i wskazujące na znaczny stopień lekceważenia norm prawnych i etycznych, uzasadnia reakcję przełożonych.

Zdaniem Sądu, w sposób prawidłowy zostało przeprowadzone postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby. Organy Policji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dokonały oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. W wystarczający sposób uzasadniły też swoje rozstrzygnięcia, wskazując fakty, na których się oparły. Ponadto wyjaśniły podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz stosowane inne przepisy prawa.

Organ dostatecznie także uzasadnił rozstrzygnięcie w części dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., wskazując, że w okolicznościach sprawy, ważny interes społeczny, tożsamy z interesem służby, wymusza konieczność niezwłocznego rozwiązania stosunku służbowego.

Reasumując, zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a ponadto niewłaściwego zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie mają usprawiedliwionych podstaw. Sąd przyjął w tym względzie za trafną argumentację organu ujętą zarówno w zaskarżonym rozkazie personalnym, jak i w odpowiedzi na skargę.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 19 stycznia 2021 r., wydane na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm.).