Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 594/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust., 2 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77-79, art. 8-10
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 czerwca 2012 r. sprawy ze skarg A. K. i P. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. oddala skargi, 2. przyznaje adwokatowi S. M. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, 3. przyznaje adwokat A. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia

7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.) Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej z wbudowanym garażem zlokalizowanego na terenie działki przy ul. [...] w [...].

Rozpatrując wniosek inwestora stwierdzono, że przedłożony projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, należące do właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te dołączyły oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wnioskodawca uzyskał niezbędne opinie i uzgodnienia. Projekt sporządzony został zgodnie z obowiązującym miejscowym pIanem zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], obejmującego tereny zlokalizowane na północ od ul. [...], zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1999 r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. Organ uznał, że planowana inwestycja nie narusza żadnych przepisów prawa, a zastrzeżenia strony postępowania są bezzasadne, wobec czego zdecydował jak wyżej.

Od powyższej decyzji odwołania identycznej treści złożyły D. K. oraz reprezentująca małoletnich A. K. i P. K. A. G., zarzucając naruszenie art. 7-10 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronom postępowania czynnego udziału na każdym jego etapie. Skarżące stwierdziły, że projektowane przedsięwzięcie spowoduje zacienienie i obniżenie wartości sąsiedniej działki nr [...]. Podniosły również, że organ I instancji nie wskazał, dlaczego nie uznał wniosków dowodowych składanych przez nie (brak postanowienia w tym przedmiocie) oraz, że przedmiotowa inwestycja nie jest w pełni zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (nie określając w jakim zakresie).

Po rozpatrzeniu wniesionych odwołań Wojewoda [...] decyzją znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie złożono wszystkie wymagane prawem dokumenty oraz została zweryfikowana zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zatem organ I instancji nie mógł odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego

i udzielenia pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji, ponieważ doprowadziłby w ten sposób do naruszenia art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego.

Ponadto z załączonego do projektu budowlanego projektu zagospodarowania działki (str. 39) wynika, że szerokość działki inwestora wynosi 7,80 m, natomiast

z analizy linijki słońca oraz określenia granicy zacienienia (str. 39a) wynika, że zostaną spełnione warunki dotyczące zacienienia i przesłaniania obiektów budowlanych. Opis techniczny projektu (str. 6) określa natomiast ochronę przeciwpożarową. Wobec powyższego organ stwierdził, że został spełniony warunek wynikający z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690).

Zamierzona inwestycja jest również zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W kwestii zarzutu nie wydania postanowienia dotyczącego nie uznania wniosków dowodowych składanych przez odwołujące się, organ wskazał, że postępowanie dowodowe reguluje dział II, rozdział 4 k.p.a., który tylko w przypadku określonym w art. 77 § 2 reguluje kwestię postanowień w tym przedmiocie. Zatem jeżeli organ I instancji nie uwzględnił wniosku dowodowego, nie był zobligowany do wydania postanowienia w przedmiocie przeprowadzenia dowodu. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu organ administracji publicznej jest obowiązany uwzględnić tylko wówczas, gdy stwierdzi, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu podlega pewnym ograniczeniom ze względów praktycznych, tj. ze względu na celowość i szybkość postępowania; tak więc nie podlegają przeprowadzeniu: a) dowód zgłoszony przez stronę na okoliczność nie mającą znaczenia dla sprawy i b) zgłoszony przez stronę dowód na okoliczność już dostatecznie wyjaśnioną innymi dowodami, jeżeli strona zgłosiła go po zakończeniu stadium postępowania dowodowego. Organ może ponadto nie uwzględnić żądania przeprowadzenia dowodu, jeżeli ma to na celu przewleczenie sprawy. Reasumując Wojewoda stwierdził, że organ I jak i II instancji (prowadzący postępowanie dowodowe w ograniczonym art. 136 k.p.a. zakresie) nie jest zobowiązany do wydawania postanowień w przedmiocie przeprowadzenia dowodu, jeżeli uzna, że jest to zbędne dla rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze fakt, że inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane Prawem budowlanym, organ odwoławczy nie znalazł podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji i orzekł jak na wstępie.

Na powyższą decyzję skargi (o jednakowo brzmiącej treści) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, pismami z dnia [...] maja 2011 r. wnieśli małoletni A. K., reprezentowany przez opiekuna prawnego A. G. oraz P. K. Pismem z dnia [...] września 2011 r. A. G., reprezentując A. K., wniosła o połączenie powyższych spraw i łączne ich rozpoznanie.

Skarżący wnieśli o:

1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] i wydanego w toku postępowania administracyjnego przed organem I instancji postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. o odmowie wstrzymania wykonalności postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. wydanego w sprawie znak: [...];

2. wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili:

1. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 78 k.p.a. poprzez niepełne zebranie materiału dowodowego i nie podanie przez organ I instancji przyczyn,

z powodu których nawet nie rozpoznał on wniosków dowodowych wskazanych w podaniu z dnia [...] maja 2010 r., tj. brak postanowienia w tym zakresie o dopuszczeniu lub odmowie dopuszczenia danego dowodu w sprawie;

2. naruszenie art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. i art. 79 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie postępowania czynnego udziału na każdym etapie postępowania w związku z oględzinami dokonanymi przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] przed dniem [...] czerwca

2010 r. i w dniu [...] czerwca 2010 r. wizji lokalnej;

3. naruszenie art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a. poprzez nie zapewnienie stronom postępowania czynnego udziału na każdym jego etapie, co obniża zaufanie obywateli do organów administracji publicznej (naruszenie zasady pogłębiania zaufania) w wyniku uniemożliwienia zapoznania się stronom postępowania z aktami sprawy jeszcze przed wydaniem niniejszej decyzji administracyjnej, celem ustalenia w jakim zakresie i w jaki sposób zostały rozpoznane wnioski dowodowe oraz żądanie wyznaczenia rozprawy administracyjnej zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2010 r.

- strony o rozpatrzeniu podania z dnia [...] maja 2010 r., w dodatku po jego rozpatrzeniu tylko w części, dowiedziały się z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w której to organ I instancji w ogóle nie podał motywów takiego rozpatrzenia podania małoletnich K.,

- strony nie zostały w żaden sposób poinformowane o możliwości zapoznania się z aktami po dniu [...] maja 2010 r. tak, aby uzyskać jakiekolwiek informacje o oględzinach dokonanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...];

4. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie przez organ I instancji podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji dotyczącej § 12 ust. 2 oraz ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

5. organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł, że wydając decyzję o pozwoleniu na budowę jest zobowiązany do "uwzględnienia sprzecznych interesów inwestora jak i osób, których prawa lub interesy mogą być naruszone lub zagrożone"; dalej organ I instancji podniósł, że "granice takich praw i interesów określają przepisy prawa budowlanego, przepisy techniczno - budowlane, obowiązujące polskie normy oraz inne przepisy zawarte w aktach normatywnych", jednakże nie wskazał o jakie przepisy prawa i polskie normy tak naprawdę chodzi, co powoduje, że decyzja administracyjna nie poddaje się ocenie w ramach kontroli instancyjnej przez organ wyższego stopnia;

6. projektowana inwestycja narusza uprawnienia właścicieli działki o nr ewid. [...] (przy ul. [...]), graniczącej bezpośrednio z działką inwestora, gdyż jej posadowienie w zakładanym miejscu i zgodnie z przewidywanym projektem spowoduje bardzo istotne ograniczenia, w szczególności przyczyni się do zupełnego zaciemnienia jednego z pomieszczeń mieszkalnych już istniejącego budynku oraz podwórka na działce nr [...], a także obniżenie wartości tej nieruchomości;

7. przewidywana inwestycja nie jest w pełni zgodna z wszystkimi wymaganiami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

8. przedwczesne wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy na postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania nadal przysługiwało zażalenie;

9. przedwczesne wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. została złożona skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Skarżący zaskarżyli także postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. o odmowie wstrzymania wykonalności postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. wydanego

w sprawie znak: [...], któremu zarzucili:

- wydanie dopiero po postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...], tj. w sytuacji gdy jego wydanie stało się bezprzedmiotowe, a prawidłowe działanie organu I instancji powinno polegać na wydaniu postanowienia o umorzeniu postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonalności postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r.,

- naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez nie rozpoznanie wniosku

o wstrzymanie wykonalności we właściwym terminie, co jednoznacznie wskazuje, że organ I instancji w ogóle nie dokonał oceny okoliczności uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego zażalenia, nie wziął pod uwagę interesu społecznego i słusznego interesu strony.

Organ, w udzielonej odpowiedzi na skargę podniósł, że skarżący nie wnieśli żadnych nowych okoliczności, mogących mieć wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie, w związku z czym brak podstaw prawnych do uwzględnienia skargi.

W świetle powyższego Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko zawarte

w zaskarżonej decyzji, wraz z jego argumentacją i wniósł o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. zgodnie z wnioskiem skarżących Sąd połączył sprawy ze skarg P. K. i A. K. celem ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia (k. 114 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja (postanowienie) może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności.

Przechodząc do analizy poszczególnych zarzutów zawartych w skargach Sąd zważył, co następuje:

ad. 1 ) W odniesieniu do pierwszego zarzutu (naruszenia art. 7, art. 77, art. 78 k.p.a.), należy stwierdzić, że zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nie oznacza to jednak obowiązku bezkrytycznego rozpatrzenia wszystkich przedstawianych przez strony dowodów, co prowadziłoby do przewlekłości postępowania. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. A contrario - bezprzedmiotowych w danej sprawie dowodów organ nie ma obowiązku przeprowadzać. Ponadto organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy (zob. art. 78 k.p.a.).

Postanowienie w sprawie przeprowadzenia dowodu jest postanowieniem w rozumieniu art. 123 i nast. k.p.a., z tym że na postanowienie to nie służy zażalenie ani skarga do sądu administracyjnego. Postanowienie w sprawie przeprowadzenia dowodu nie musi zawierać uzasadnienia. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika jednak, aby organ w ogóle wydał postanowienie w przedmiocie nie uwzględnienia żądania przeprowadzenia wskazanych przez stronę dowodów. Powyższe zaniechanie stanowi naruszenie prawa, jednak nie miało ono znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Te same wnioski dowodowe, jako bezzasadne, zostały bowiem oddalone przez organ II instancji postanowieniem znak [...] z dnia [...] października 2010 r. (k. 44 akt organu II instancji).

Zdaniem Sądu wnioski dowodowe zawarte w piśmie skarżących z dnia [...] maja 2010 r. nie miały żadnego znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W kwestii przeprowadzenia dowodu z akt spraw [...] i [...] stwierdzić należy, że skarżący w żaden sposób nie wskazali na jaką okoliczność dowody te miałyby być przeprowadzone. Ogólne stwierdzenie, że opinia biegłej zawarta w aktach sprawy [...] zawiera przesłanki niweczące możliwość wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest niewystarczające. Skarżący w celu umożliwienia organowi zweryfikowania zasadności tych wniosków winni wskazać na konkretne okoliczności, które miałyby wynikać z w/w akt sądowych. Odmienne stanowisko prowadziłoby do niczym nieuzasadnionego przedłużenia toczącego się postępowania administracyjnego, które i bez tego toczyło się przez okres kilku lat (wniosek o pozwolenie na budowę został złożony dnia [...] czerwca 2009 r.). Nie był zasadny wniosek o przeprowadzenie oględzin w miejscu planowanej inwestycji, ponieważ w tym zakresie stan faktyczny wynika z oględzin dokonanych przez PINB, czego dodatkowo odzwierciedleniem są wykonane podczas oględzin zdjęcia. Z kolei żądanie przeprowadzenia rozprawy również nie było zasadne, gdyż skarżący wnosili o jej przeprowadzenie dopiero po dopuszczeniu żądanych przez nich dowodów. Skoro dowody te zostały pominięte (przez organ II instancji), to przeprowadzenie rozprawy było zbędne. Ponadto nie istniały podstawy do przeprowadzenia przez organ rozprawy z urzędu. Kwestie te reguluje art. 89 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Żadna z tych okoliczności nie wystąpiła w niniejszej sprawie.

ad. 2) Odnosząc się do drugiego zarzutu (naruszenia art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i art. 79 k.p.a.), należy stwierdzić, że oględzin dokonywał Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego, a więc inny organ i w innym postępowaniu. Kierowanie zarzutu w tym zakresie do Prezydenta Miasta, który jedynie uzyskał od PINB wyniki przeprowadzonych przez nią oględzin, jest więc niezasadne. Strony niewątpliwie miały możliwość zapoznania się z wynikami oględzin i mogły w tym zakresie zająć stanowisko na potrzeby niniejszego postępowania. Co prawda skarżący mieli tę możliwość dopiero w toku postępowania przed organem II instancji (o czym mowa będzie w dalszej części uzasadnienia), jednak również wówczas nie zakwestionowali wynikającego z oględzin stanu faktycznego. Należy też podkreślić, że skarżący nie wskazali, jaki ewentualny wpływ to rzekome uchybienie organu mogło mieć na wynik sprawy.

ad. 3) Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] maja 2010 r., doręczonym skarżącym dnia [...] maja 2010 r., zostali oni zawiadomieni stosownie do art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z zebranymi materiałami i dowodami. Faktem jest, że po tej dacie do akt zostały dołączone nowe materiały w postaci notatki służbowej, zdjęć oraz pisma PINB z dnia [...] czerwca 2010 r. (k. 85-87 akt organu I instancji). Skarżący jednak w żaden sposób nie wskazali, jak powyższe uchybienie mogło wpłynąć na wynik sprawy. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 21.07.2010 r. (II OSK 881/10, LEX nr 746920) naruszenie zasady zawartej w art. 10 § 1 k.p.a. nie stanowi automatycznie w każdym przypadku podstawy do uchylenia decyzji, aby takie rozstrzygnięcie miało miejsce, wskazanemu uchybieniu towarzyszyć musi także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego zapewniających realizację zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

ad. 4) Za bezzasadny należy uznać również zarzut nie wyjaśnienia podstawy prawnej wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, w zakresie § 12 ust. 2 oraz ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Prezydent Miasta [...] uzasadniając zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, odniósł się do w/w przepisów, stwierdzając, że usytuowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego jest z nimi zgodne. Organ nie ma obowiązku prowadzić obszernych wywodów czy komentarzy dotyczących wszystkich przepisów, jakie przywołuje w uzasadnieniu decyzji - w szczególności tych sformułowanych w sposób przejrzysty i klarowny oraz nie wywołujących żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Zgodnie z doktryną organ, uzasadniając wydaną decyzję, dokonuje wykładni stosowanych reguł prawnych wówczas, gdy istnieją wątpliwości co do znaczenia reguły w jej rozumieniu bezpośrednim (zob. Andrzej Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego, publ. LEX). Dołączona do akt sprawy dokumentacja nie pozostawia żadnych wątpliwości co do zgodności projektu budowlanego z przepisami cytowanego rozporządzenia.

Zgodnie z przytoczonymi przez skarżących przepisami sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 12 ust. 2). W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m (§ 12 ust. 3 pkt 1).

Z akt sprawy wynika w sposób bezsporny, że Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] obejmujący tereny zlokalizowane na północ od ul. [...] na stronie 17 przewiduje dla analizowanego terenu m.in. zabudowę szeregową, tj. taką, jaka wynika z decyzji organu I instancji.

Ponadto, jak wynika z akt sprawy, szerokość działki, której dotyczył wniosek o pozwolenie na budowę, wynosi niespełna 8 m, a więc jest mniejsza niż 16 m określone w § 12 ust. 3 pkt 1 cyt. wyżej rozporządzenia. Świadczy to o tym, że de facto nie było innej możliwości posadowienia budynku, jak jedynie bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką. Jest to również o tyle uzasadnione, że wszystkie sąsiednie działki są takiej samej szerokości i budynek będący własnością skarżących z drugiej strony przylega do sąsiedniego domu. Umiejscowienie planowanego budynku w sposób określony w decyzji stanowi naturalną kontynuację sąsiedniej zabudowy.

ad. 5) Również zarzut przedstawiony w pkt 5 trudno uznać za merytoryczny. Analiza całości tekstu uzasadnienia decyzji organu I instancji prowadzi bowiem do jasnego wniosku, że wbrew twierdzeniom skarżących, organ, w liczącym pięć stron uzasadnieniu, wskazał jakie normy i warunki powinien spełnić inwestor w celu uzyskania pozwolenia na budowę, odniósł się do nich i stwierdził, na podstawie zebranych dokumentów, ich spełnienie.

ad. 6) Zarzuty zawarte w pkt 6 Sąd uznał za niezasadne z uwagi na dokonanie w projekcie budowlanym (strona 39a) odpowiednich obliczeń dotyczących zacienienia, które nie wykazały, aby wskutek powstania projektowanego budynku wystąpiły następstwa sprzeczne z § 60 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r.

ad. 7) Projekt inwestycji jest w pełni zgodny z wszystkimi wymaganiami, wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co zostało już wyjaśnione przy okazji analizy zarzutów ad. 5 i odmienne twierdzenia skarżących w tym zakresie są zupełnie gołosłowne i nie poparte żadnymi konkretnymi twierdzeniami.

ad. 8) Nie był również zasadny zarzut dotyczący przedwczesnego wydania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy na postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania postanowienia z dnia [...] kwietnia 2010 r. nadal przysługiwało zażalenie do Wojewody [...] w [...]. Wynika to stąd, że na powyższe postanowienie wydane w trybie art. 143 k.p.a. w ogóle nie przysługiwało zażalenie.

ad. 9) W odniesieniu do zarzutu punktu 9, dotyczącego przedwczesnego wydania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy na postanowienie Wojewody Kujawsko-Pomorskiego w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji - Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sprawie znak: [...], została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, że postanowienie organu II instancji było ostateczne i w związku z tym było możliwe dalsze prowadzenie postępowania i w efekcie wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Ponadto postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie toczące się na skutek w/w skargi.

Natomiast oceniając wydane w toku postępowania przed organem I instancji postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania postanowienia z dnia [...] kwietnia 2010 r. należy stwierdzić, że słusznie organ wskazał, iż z uwagi na rozstrzygnięcie zażalenia na powyższe postanowienie przez organ II instancji brak było podstaw do orzekania o ewentualnym wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia. Faktem jest natomiast, że w takiej sytuacji organ winien stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. wydać postanowienie o umorzeniu postępowania, a nie odmówić wstrzymania wykonania postanowienia. Jednakowoż skutek obydwu rozstrzygnięć jest de facto taki sam i w związku z powyższym kwestionowane rozstrzygnięcie nie miało żadnego wpływu na ostateczny wynik sprawy i nie spowodowało dla skarżących żadnych niekorzystnych konsekwencji,

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a skargi jako bezzasadne należało oddalić.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie § 2 ust. 2 i 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz § 19 i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).