Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1193/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ sędzia del. NSA Anna Żak Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 29/15 w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 29/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalił skargę K. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...] nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. R. pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: “budowa zespołu sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej (trzy obiekty) wraz z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., gazowymi, centralnego ogrzewania, elektrycznymi wraz z przyłączami wodnymi, kanalizacyjnymi, gazowymi i elektrycznymi na działce nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w K. oraz ze zjazdami z działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...]". Wskazane pozwolenie na budowę zostało decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z [...] marca 2012 r. znak: [...] przeniesione na K. P., a następnie zmienione decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z [...] lutego 2013 r. którą zatwierdzono zamienny projekt budowlany w zakresie przesunięcia całej zabudowy kubaturowej (zbliżenie do granicy północnej działki z zachowaniem odległości nie mniejszej niż 4 m od działki nr [...]; zmianie długości instalacji zewnętrznych; zmianie współczynnika powierzchni biologicznie czynnej ze stanu pierwotnego 52% na stan projektowany 41,4% na działce nr [...] obr. [...] j.ewid. [...] w K.

Wnioskiem z dnia 3 grudnia 2013 r. K. P. wystąpił do Prezydenta Miasta Krakowa o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z [...] stycznia 2012 r. dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego poprzez zatwierdzenie projektu zamiennego obejmującego zmiany w zakresie: zmiany kubatury projektowanych budynków mieszkalnych z 6x500 m3 na 6 x 637.5 m3; zmiany wysokości z 9 m na 8,875 m; zmiany powierzchni użytkowej z 712,2 m2 na 902,1 m2; zmiany układu konstrukcyjnego i funkcjonalnego projektowanych budynków; zmiany wyglądu elewacji i zmiany rozmieszczenia otworów okiennych na działce nr [...].

Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia szeregu nieprawidłowości wskazanych w projekcie zamiennym, tj. obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) rozporządzeniem Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 21 czerwca 2013 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 762) w zakresie: braku analizy możliwości racjonalnego wykorzystania wysokoefektywnych systemów alternatywnych zaopatrzenia w energię i ciepło; konieczności czytelnego pokazania zakresu projektu zamiennego w stosunku do projektu zatwierdzonego decyzjami nr [...] i [...]; konieczności zamieszczenia charakterystyki energetycznej dla wnioskowanej inwestycji wykonanej zgodnie z rozporządzeniem dotyczącym formy i zakresu projektu budowlanego, a także zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 6 listopada 2008 r. w sprawie metodologii obliczania charakterystyki energetycznej budynku i lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową oraz sposobu sporządzania i wzorów świadectw ich charakterystyki energetycznej; braku sporządzenia na aktualnej mapie projektu zagospodarowania terenu stanowiącej część projektu budowlanego; konieczności naniesienia bezwzględnych wysokości terenu na rysunkach przekrojów i elewacji zgodnie z mapą sytuacyjno-wysokościową oraz braku wrysowania istniejącego i projektowanego poziomu terenu, a także braku zwymiarowania wysokości budynku do kalenicy; braku zgodności z zapisami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (załącznika Nr 1 do ww. decyzji) w zakresie: pkt II 1d dotyczącego wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, tj. decyzja ustalająca warunki zabudowy ustala wysokość do poziomu kalenicy do 9 metrów, natomiast wysokość do okapu do 5,5 metra, co stanowiło naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Pismami z dnia 28 lutego 2014 r. oraz 4 marca 2014 r. pełnomocnik Inwestora złożył wyjaśniania dotyczące ww. nieprawidłowości.

Następnie Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta Krakowa wskazał, że inwestor nie usunął nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie budowlanym, określonych w postanowieniu z [...] lutego 2014 r. odnoszących się do stwierdzonych niezgodności przedłożonego projektu budowlanego z decyzją ustalającą warunki zabudowy. W projekcie budowlanym projektowana zmiana wysokości budynku polegała na zmianie wysokości projektowanych budynków z 9 m na 8,875 m. Projekt zatwierdzony zmienioną decyzją nr [...] z [...] lutego 2013 r. wskazywał wysokość do kalenicy 8,98 m co od wskazanego na rysunkach poziomu terenu wynosiło 9 m. Natomiast w załączonym do wniosku o kolejną zmianę ww. decyzji pozwolenia na budowę projekcie zamiennym wskazana wysokość do kalenicy wynosi 9,47 m, a wiec niezgodnie z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, co także jest niezgodne z wnioskiem. Dodatkowo zmiany dotyczyły także zmian w zagospodarowaniu terenu polegających na zmianie usytuowana elementów budynku takich jak: przesunięciu słupów, przedłużenia ścian pomiędzy budynkami, które zostały pokazane na rzutach budynków, a nie zostały uwidocznione na projekcie zagospodarowania terenu. Tym samym przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany zamienny jest niespójny.

Odwołanie do Wojewody Małopolskiego od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa wniósł K. P.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że niezgodność projektu budowlanego zamiennego z decyzją o warunkach zabudowy organ I instancji wywiódł z wysokości budynku, podczas gdy istotą tej niezgodności jest to, że z zabudowy jednorodzinnej powstała w rzeczywistości zabudowa wielorodzinna. Stosownie do art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę art. 32–35 Prawa budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Prezydent Miasta Krakowa wydał dla inwestora decyzję negatywną z tego miedzy innymi powodu, że stanął na stanowisku, iż projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, tj. decyzja o warunkach zabudowy ustala wysokość do poziomu kalenicy do 9 metrów, natomiast wysokość do okapu do 5,5 m – projekt nie dostosowano w tym zakresie. Błędnie jednak, jak podniósł w odwołaniu skarżący, organ I instancji wyliczył średni poziom terenu przed wejściem jako średnią arytmetyczną pomiędzy terenem istniejącym i projektowanym przed wejściem do budynku, podczas gdy należy przyjmować teren projektowany. Wskazano, że decyzja znak [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy została wydana dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa sześciu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej (6 segmentów) na działce nr [...] obr. [...] wraz z wbudowanymi garażami oraz z budową niezależnych wjazdów z działki drogowej nr [...] obr. jw. w rejonie ulicy [...] w K.". Obecnie proponowane zmiany określone jako "zmiany układu konstrukcyjnego i funkcjonalnego projektowanych budynków", doprowadziły do wydzielenia w każdym segmencie klatki schodowej obsługującej trzy kondygnacje mieszkalne. W istocie powstały budynki wielorodzinne z trzema lokalami mieszkalnymi każdy, co jest niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy (zabudowa jednorodzinna, która dopuszcza nie więcej niż dwa lokale mieszkalne w budynku).

Wojewoda podkreślił, że w toku postępowania przed organem I instancji inwestor otrzymał, wydane na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego postanowienie z [...] lutego 2014 r. nakładające obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji, które nie zawierało wezwania doprowadzenia do zgodności z zapisami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie charakteru zabudowy, która powinna być jednorodzinna a nie wielorodzinna. Powołana w zaskarżonej decyzji niespójność przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego w zakresie nieuwidocznienia na projekcie zagospodarowania terenu zmian usytuowania elementów budynku takich jak: słupów, przedłużeń ścian pomiędzy budynkami – także nie była zawarta w powyższym postanowieniu. Braki te powodują, że postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone nieprawidłowo z przyczyn proceduralnych (inwestor nie miał możliwości naprawienia tych błędów), co uniemożliwia orzekanie merytoryczne przez organ odwoławczy. Tylko niewykonanie obowiązków określonych w postanowieniu może uzasadnić wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Wadliwie wydane postanowienie (nie uwzględniające wszystkich wad projektu) i wadliwie wydana decyzja – z naruszeniem zasad procedury, obliguje organ do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] listopada 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł K. P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 29/15 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę.

Zdaniem Sądu Wojewoda Małopolski prawidłowo ocenił przedłożony projekt budowlany zamienny pod kątem, czy przedstawiony zakres zmian projektowych prowadzi do wyodrębnienia trzech, a nie dwóch lokali mieszkalnych i to, co także należy podkreślić, mających cechy odrębnych lokali mieszkalnych. Taki wniosek wynika wprost z oceny projektu budowlanego zamiennego zawartego na rysunkach nr 3, 4 i 5 (karty nr 47, 48 i 49 projektu budowlanego zamiennego). Wyraźnie bowiem widać, że na każdej kondygnacji projektuje się odrębny lokal mieszkalny obejmujący trzy pokoje, łazienkę z ubikacją i kuchnię (przy czym jeden z pokoi jest połączony z kuchnią). Każdy z tych lokali jest odrębny w tym znaczeniu, że do korzystania z niego nie jest wymagane korzystanie z innego lokalu. Tym samym budynek zawierający trzy lokale mieszkalne nie jest budynkiem jednorodzinnym, a tym samym w tej sprawie wniosek w sprawie zmiany pozwolenia na budowę nie może być uznany za zgodny z decyzją ustalającą warunki zabudowy.

W ocenie Sądu, właśnie zmiana miejsca lokalizacji schodów (komunikacji) ze strefy wewnętrznej mieszkania na strefę znajdującą się poza mieszkaniem doprowadziła do możliwości niezależnego korzystania z poszczególnych lokali mieszkalnych znajdujących się na każdym z pięter budynków. Lokal mieszkalny, w którym znajdują się trzy pomieszczenia (pokoje, przy czym jedne z pokoi połączony jest z kuchnią) i łazienka do którego prowadzi odrębne wejście (wyjście) pozwalające na niezależne komunikowanie się osób przebywających w takim lokalu powinno być uznane za odrębny lokal mieszkalny. Sąd uznał, że lokal mieszkalny znajdujący się na I piętrze spełnia cechy odrębnego lokalu mieszkalnego, został on bowiem wyposażony w analogiczny układ pomieszczeń jak lokale na innych kondygnacjach (parter i II piętro), odrębne i niezależne wejście/wyjście i instalacje pozwalające na odrębne korzystanie z tego lokalu. Wprawdzie w lokalu mieszkalnym na I piętrze nie zaznaczono wprost pomieszczenia typu kuchnia, ale w ocenie Sądu było to tylko świadome działanie inwestora, który w ten sposób chciał celowo ukryć sposób wykorzystywania tego lokalu. Sam projekt budowlany zamienny zawiera w tym zakresie braki, polegające np. na braku wrysowania na poziomie I piętra ciągów kominowych (mino istnienia ich na poziomie parteru i II piętra) w miejscach przeznaczonych na pomieszczenie kuchenne. Nie jest możliwym, aby komin niejako "urywał się" na poziomie jednej kondygnacji i ponownie został wrysowany na poziomie kolejnej. Tym samym trafnie podniósł Wojewoda, że w tej sprawie obowiązkiem organu I instancji powinno być przede wszystkich zwrócenie się do inwestora o doprowadzenie do zgodności projektu budowlanego zamiennego do zgodności z decyzją ustalająca warunki zabudowy co do tego, czy proponowane przez wnioskodawcę budynki nadal są budynkami jednorodzinnymi.

Sąd nie podzielił zarzutów skargi, jakoby jedyną okolicznością zarzucaną organowi II instancji było umieszczenie klatki schodowej na zewnątrz budynku, co nie może być oceniane jako naruszenie prawa. Rzeczywiście samo umieszczenie klatki schodowej na zewnątrz lokalu mieszalnego nie narusza obowiązującego prawa, ale w tej sprawie nie chodzi o samo umiejscowienie klatki schodowej, ale o to, że takie umiejscowienie tej klatki połączone z innymi zaproponowanymi zmianami przez inwestora doprowadziło do wyodrębnienia nie dwóch, ale trzech lokali mieszkalnych. Bardzo czytelnie można dokonać oceny projektowanych lokali mieszkalnych porównując zakres projektowanych zmian rysunki nr 3, 4 i 5 (karty nr 47, 48 i 49 projektu budowlanego zamiennego) z inwentaryzacją istniejących lokali mieszkalnych (rysunki nr 1, 2 i 3 – karty nr 21c, 21d i 21e projektu budowlanego zamiennego). Przykładowo, przed projektowaną zmianą poziom parteru obejmuje dwa pomieszczenia (dwa pokoje) wraz ze schodami wewnętrznymi, a projekt budowlany zamienny radykalnie zmienia poziom parteru na odrębny lokal mieszkalny. Niezrozumiałym dla Sądu jest przy tym sporządzenie projektu budowlanego zamiennego w ten sposób, że trzeba dokonywać żmudnych porównań istniejącego stanu z projektem zmian, a to dlatego że projektant w żaden sposób nie zaznaczył, jakie fragmenty zatwierdzonego wcześniejszymi decyzjami budynku będą podlegały zmianie. Być może inwestorowi chodziło o utrudnienie dokonania kontroli zakresu projektowanych zmian.

W ocenie Sądu nie ma racji skarżący podnosząc, że wykonanie zewnętrznej klatki schodowej nie skutkuje wyodrębnieniem poszczególnych kondygnacji, ale służy wyłącznie poprawie warunków wykorzystania powierzchni mieszkalnej w projektowanych budynkach. Właśnie w tej sprawie nie tylko wykonanie schodów zewnętrznych, ale i istotna przebudowa wszystkich kondygnacji doprowadzi do powstania odrębnych od siebie lokali. Budynek obejmujący trzy lokale mieszkalne nie może być uznany za budynek jednorodzinny. Samo stanowisko skarżącego, który twierdzi że projekt budowlany zamienny nadal zawiera jedynie dwa, a nie trzy lokale mieszkalne nie znajduje oparcia w samym projekcie. Nie ma w tej sprawie znaczenia, czy poszczególne pomieszczenia znajdują się na jednym czy dwóch poziomach. Mogą pomieszczenia jednego lokalu mieszkalnego znajdować się na dwóch lub np. na trzech poziomach i nadal będzie to tylko jeden lokal mieszkalny, ale pod warunkiem, że pomieszczenia na każdym z tych poziomów nie pozwalają na samodzielne zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych. W tej sprawie taka sytuacja nie występuje. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny wyraźnie zawiera odrębne lokale mieszkalne na każdym z poziomów, które samodzielnie mogą zaspokajać potrzeby mieszkaniowe i dodatkowo korzystanie z każdego z tych lokali może być niezależne od pozostałych lokali mieszkalnych. Powołane przez skarżącego w skardze orzecznictwo sądowe nie pozwala na stwierdzenie, że pogląd organu odwoławczego jest błędny.

Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2015 r. wniósł K. P. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu :

1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:

• art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego oraz art. 2 ustawy o własności lokali polegającą na przyjęciu, że wyodrębnienie zewnętrznej klatki schodowej w projekcie budowlanym wyklucza przyjęcie, że pomieszczenia zlokalizowane na różnych kondygnacjach mogą stanowić jeden samodzielny lokal mieszkalny;

• art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego w zw. z art. 2 ustawy o własności lokali poprzez błędne przyjęcie, że objęte przedłożonym do zatwierdzenia projektem budowlanym obiekty nie spełniają ustawowych przesłanek uznania za budynki mieszkalne jednorodzinne;

• art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie projekt budowlany naruszał ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

• art.151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 2a, art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez oddalenie skargi na decyzję wydaną z naruszeniem wskazanych przepisów;

• art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję wydaną z naruszeniem wskazanych przepisów prawa procesowego.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, bowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu, mimo częściowo błędnego uzasadnienia (art. 184 p.p.s.a.).

Rozważania nad zasadnością wniesienia skargi kasacyjnej, należałoby właściwie rozpocząć od udzielenia sobie odpowiedzi na pytanie: o co właściwie skarżącemu (inwestorowi) w tej sprawie chodzi?

Zrozumiałe jest, że inwestor wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, gdyż ta była dla niego niekorzystna przez fakt odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wnosząc odwołanie od decyzji pierwszej instancji inwestor wnioskował o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, czyli uczynił tak jak sobie tego życzył skarżący. Decyzja ta jest bez wątpienia dla skarżącego bardziej korzystna, niż uchylona decyzja organu pierwszej instancji odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na budowę. Uchylenie decyzji pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi daje bowiem szansę, że ponownie, rozpatrując sprawę organ wyda decyzję pozytywną dla inwestora.

Zaskarżając decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] listopada 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, inwestor wnosił o uchylenie tej decyzji, czyli odwrotnie niż to wnosił w odwołaniu z dnia 15 kwietnia 2014 r., gdyż tam wnosił o uchylenie decyzji pierwszej instancji, co uczynił Wojewoda zaskarżoną decyzją. Wniesiona skarga kasacyjna stanowi kontynuację postępowania, zmierzającego zgodnie z wolą inwestora do uchylenia decyzji organu odwoławczego, która jest najbardziej korzystna dla inwestora. Tak więc analizując cały przebieg postępowania i wnoszone przez inwestora środki zaskarżenia, należałoby dojść do wniosku, że najbardziej odpowiada mu decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia [...] marca 2014 r.

Skarga kasacyjna zawiera co prawda zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, jednak brak jakiegokolwiek związku tych zarzutów z treścią uzasadnienia skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podejmuje się polemikę z poglądem organu odwoławczego i Sądu pierwszej instancji, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany dotyczy w rzeczywistości budynków wielorodzinnych, a nie budynków jednorodzinnych. W istocie ten problem stanowi większość rozważań uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nie dostrzegając innych ważniejszych merytorycznie przyczyn uchylenia decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia [...] listopada 2014 r. decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] marca 2014 r. Z tego też powodu, jak stwierdzono na wstępie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu, mimo częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. organ odwoławczy dostrzegł braki w postanowieniu Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lutego 2014 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Pr.bud. Braki te zdaniem Wojewody Małopolskiego spowodowało, że postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone nieprawidłowo z przyczyn proceduralnych, na skutek czego inwestor nie miał możliwości naprawienia tych błędów, co też w konsekwencji uniemożliwiło orzekanie merytoryczne przez organ odwoławczy. Z powyższym stanowiskiem organu odwoławczego należy się zgodzić, gdyż to jako powód główny uzasadniało uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zamienny w istocie może budzić wątpliwości, czy dotyczy budynków wielorodzinnych, czy też budynków jednorodzinnych, odpowiadających definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zamieszczonej w art. 3 pkt 2, a Pr.bud. Jest to kwestia istotna i podstawowa dla organów administracji architektoniczno-budowlanej, do kompetencji których, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud., należy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W świetle przedstawionych akt sprawy, nie można podzielić poglądu, że któryś z powyżej powołanych przepisów został naruszony zaskarżonym wyrokiem, tak jak to podnosi się w skardze kasacyjnej.

Tym samym nietrafne są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, wskazanych w skardze kasacyjnej, gdyż wydanie zaskarżonego wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. było prawidłowe w tych okolicznościach.

Ponieważ pozostaje w obrocie prawnym decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia [...] listopada 2014 r., Prezydent Miasta Krakowa ponownie rozpatrując sprawę powinien zgodnie ze swoimi kompetencjami wynikającymi z art. 35 Pr.bud., rozpatrzyć wniosek skarżącego, mając na uwadze w szczególności art. 3 pkt 2a Pr.bud.

Do inwestora natomiast należy przedstawienie takiego projektu budowlanego, który by nie budził żadnych wątpliwości, czy zaprojektowany budynek mieszkalny spełnia wymagania określone w art. 3 pkt 2a Pr.bud. i czy w związku z tym jest zgodny z wydaną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Niniejsza sprawa jest kolejną z terenu Województwa Małopolskiego, w której można mieć poważne wątpliwości, czy projekt budowlany dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, czy też budynku mieszkalnego wielorodzinnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.