Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 285/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2007r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 stycznia 2007r., sygn. akt II SA/Kr 1229/06 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu od skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 8 września 2006r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 26 stycznia 2007r., sygn. akt II SA/Kr 1229/06 odrzucił wniosek M. P. o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu od skargi.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu 25 października 2006r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wpłynęła skarga na decyzję tegoż organu z dnia 8 września 2006r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] września 2000r., nr [...], podpisana przez pełnomocnika M. P., radcę prawnego M. B..

Skarga ta nie została jednak opłacona, a dzień jej złożenia był ostatnim, bo trzydziestym dniem, w którym można było dokonać tej czynności.

W dniu 27 listopada 2006r., pełnomocnik skarżącego otrzymał pismo z Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o przekazaniu akt sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W dniu 8 grudnia 2006r., pełnomocnik skarżącego złożył do sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu od skargi, uiszczając jednocześnie 200 zł z tego tytułu. W uzasadnieniu wniosku podał, że poinformował stronę o obowiązku wniesienia opłaty. Podniósł również, że w dniu 25 października 2006r., odbierał z porodówki żonę z córeczką, zatem z tego ważnego dla niego osobiście powodu, nie dozorował strony, czy dopełniła ona wszelkich czynności. Strona zaś, działając omyłkowo, składając skargę, nie uiściła należnego wpisu.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia z dnia 26 stycznia 2007r., sygn. akt II SA/Kr 1229/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, odrzucił wniosek M. P. o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu od skargi, podnosząc w uzasadnieniu, że przyczyny, dla których skarga nie została opłacona, ustały przed dniem 1 grudnia 2006r., a przedmiotowy wniosek złożono w dniu 8 grudnia 2006r., zatem uznać go należy za spóźniony, a co za tym idzie podlega on odrzuceniu na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Na to postanowienie zażalenie złożył pełnomocnik skarżącego, radca prawny, M. B., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty od skargi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu podniesiono, że nietrafny jest zarzut Sądu, iż wniosek o przywrócenie terminu został złożony po upływie siedmiodniowego terminu od ustania przyczyny uchybienia terminu.

Pełnomocnik podkreśla, że we wniosku o przywrócenie terminu powołano uzasadnioną przyczynę jego niedotrzymania, a mianowicie, brak dozoru nad stroną, co było spowodowane ważnym dla pełnomocnika wydarzeniem życiowym, jakim był odbiór z porodówki żony wraz z córeczką.

Zdaniem pełnomocnika, w okolicznościach niniejszej sprawy, za moment ustania przyczyny uchybienia terminu uznać należy moment uzyskania informacji od strony w tym zakresie, co nastąpiło dzień przed złożeniem przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu, czyli 7 grudnia 2006r. Zatem, zdaniem strony skarżącej, wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, został złożony terminowo.

Pełnomocnik podnosi ponadto, że w dniu 27 listopada 2006r., zostało przekazane pismo z Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o przesłaniu akt sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. To pismo utwierdziło pełnomocnika w przekonaniu, że wszelkie formalności zostały dochowane, a skarga jest opłacona prawidłowo.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, dokonał prawidłowej oceny sytuacji faktycznej i prawnej w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 86 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Natomiast w myśl postanowień art. 87 § 1 i § 2 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym, wnoszący o przywrócenie terminu, jest zobowiązany uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

W związku z powyższym, przywrócenie terminu do dokonania czynności sądowej uzależnione jest od dwóch przesłanek, po pierwsze: od zachowania stosownego terminu do złożenia wniosku, po drugie: od uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu.

W kwestii dotyczącej zachowania przez skarżącego siedmiodniowego terminu do wniesienia stosownego wniosku, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zgodnie z którym skarżący nie zachował ustawowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu od skargi. Nie uzasadniają bowiem przywrócenia uchybionego terminu okoliczności takie, jak: brak kontaktów pełnomocnika z klientem, a w konsekwencji brak wiedzy pełnomocnika o dokonaniu czynności przez klienta; zawinienie pełnomocnika strony w uchybieniu terminu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2003r., II SA/Kr 3122/02, nipubl.); dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2002r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.); niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2000r., SA/Sz 1117/99, niepubl.); nieznajomość prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 1998r. I SA/Łd 153/97, LEX nr 37127).

Całkowicie niezasadny jest zatem zarzut pełnomocnika, że pismo, które otrzymał w dniu 27 listopada 2006r. o przekazaniu akt sprawy z Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, utwierdziło go w przekonaniu, że wszelkie formalności zostały dochowane, a skarga została opłacona prawidłowo. Pismo to nie informowało - bo i w swej konstrukcji nie mogło – o zachowaniu wymogów formalnych skargi, gdyż opłatę od skargi wnosi się nie za pośrednictwem Kolegium, a do kasy właściwego sądu, bądź też na rachunek bankowy właściwego sądu, o czym stanowi art. 219 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego , treść powołanego przepisu jest tak jasna, że nie wymaga żadnej interpretacji.

Natomiast odnośnie uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu, to Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się braku takiej winy, gdyż skarżący działał przez profesjonalnego pełnomocnika, który podlega dodatkowym wymogom związanym z wykonywaniem zawodu radcy prawnego, w związku z czym oczekiwać można od niego należytej staranności w prowadzeniu spraw przed sądem.

Zaznaczyć należy, iż kryterium braku winy, jako przesłanki możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003r., II SA 4162/01, Monitor Prawniczy 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Artykuł 86 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy w uchybieniu terminu została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne w konkretnej sprawie, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy.

Podkreślić należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

W przedmiotowej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł argumentu, który pozwoliłby zastosować art. 86 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż błędne przekonanie strony, że dokonała wpisu, podczas, gdy w rzeczywistości tego nie uczyniła, nie spełnia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy. Nieuwagi lub zaniedbania nie można bowiem kwalifikować jako braku winy.

Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz. Ma również obowiązek nie tylko przedsięwziąć wszystkie niezbędne czynności zapewniające wpłynięcie należnej opłaty na konto sądu, lecz ponadto wykazać, że opłata do sądu wpłynęła w terminie.

Niewniesienie takiej opłaty w terminie w niniejszej sprawie, wskazuje w sposób jednoznaczny na niedochowanie przez radcę prawnego ciążącego na nim obowiązku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zażalenie oddalił.