Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 568/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono postanowienia I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 57 ust. 7
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie WSA Krystyna Daniel NSA Joanna Tuszyńska / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2011 r. sprawy ze skargi Gminy Tarnów na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 2 lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane III. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie na rzecz Gminy Tarnów kwotę 757 / siedemset pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Tarnowie na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, póz. 1118 ze zm.) wymierzył inwestorowi Gminie Tarnów karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego - sali sportowej wraz z zapleczem i przewiązką przy istniejącym budynku szkoły w Koszycach Wielkich, zlokalizowanej na działce nr 708/11 w miejscowości Koszce Wielkie gm. Tarnów - w kwocie 50 000 zł. Jednocześnie w postanowieniu wyjaśniono, że karę stanowi iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w), z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. W związku z powyższym wysokość kary w niniejszej sprawie wynosi: 500 zł x 10 x 4,0 x 2,5 = 50 000 zł, gdzie: s = 500 zł x 10; k = 4,0 (kat. IX - budynki szkolne - sala sportowa przy szkole podstawowej); w = 2,5 kubatura budynku sali sportowej wynosi 10600 m3 i > 10000 m3 (kubaturę budynku przyjęto z danych technicznych obiektu oznaczonych w ostatecznej decyzji Nr 372/08 z dnia 4 kwietnia 2008 r. Starosty Tarnowskiego).

W uzasadnieniu postanowienia podano, że na podstawie wydruku komputerowego ze strony internetowej Gminy Tarnów oraz zeznań Wójta Gminy Tarnów organ ustalił, że dniu 11 listopada 2010 r. odbyło się uroczyste otwarcie sali widowiskowo -sportowej przy szkole podstawowej w Koszycach Wielkich połączone z jej poświęceniem oraz obchodami Święta Niepodległości. Z kolei na podstawie przeprowadzonej w dniu 19 listopada 2010 r. kontroli organ ustalił, że budynek sali sportowej nie jest użytkowany. Wykorzystanie sali w dniu 11.11.2010 r. było zdarzeniem jednorazowym. W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ l instancji ocenił, że inwestor - Gmina Tarnów, w dniu 11 listopada 2010 roku, użytkowała budynek sali sportowej dla potrzeb uroczystości związanych z obchodami Święta Niepodległości bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Gmina Tarnów zarzucając naruszenie art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 ustawy Prawo budowane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego, w szczególności określenia

l

powierzchni faktycznie użytkowanej i przyjęcia, że w ogóle doszło do rozpoczęcia użytkowania budynku. W zażaleniu podniesiono, że podczas kontroli w dniu 19 listopada 2010 r. stwierdzono, że sala gimnastyczna nie była użytkowana, a mimo to organ uznał, że użytkowanie sali w dniu 11 listopada 2010 r. stanowi wystarczającą przesłankę do uznania że przystąpiono do użytkowania sali bez wymaganego pozwolenia i wymierzenia kary. Zdaniem strony odwołującej się przystąpienie do użytkowania obiektu ma mieć charakter ciągły i trwały, nie zaś incydentalny, ograniczający się do jednej uroczystości, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Podniesiono również, że nie cała sala była wykorzystana w dniu uroczystości, co powinno być wzięte pod uwagę przy obliczaniu wysokości wymierzonej kary.

Postanowieniem z dnia 2 lutego 2011 r. znak: WO A. E KAS. 521-4-11 Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 123 i art. 144 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane - utrzymał w mocy postanowienie organu l instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest prawidłowe i odzwierciedla stan faktyczny i prawny sprawy. Samowolne przystąpienie do użytkowania obiektu w rozumieniu art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane należy uznać za bezsporne.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu dotyczących wysokości naliczonej kary organ wyjaśnił, że w pozwoleniu na budowę wskazano kategorię IX. obiektu budowlanego, co oznacza "budynki kultury, nauki i oświaty". Zaszeregowanie obiektu do kategorii IX należy uznać za prawidłowe, podobnie jak przyjęty przedział wielkości kubatury. Zaznaczono także, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie przewidują możliwości zmniejszenia kary w przypadku przystąpienia do użytkowania jedynie części obiektu.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła Gmina Tranów wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu l instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarga stanowi powtórzenie zarzutów podniesionych w zażaleniu.

W odpowiedzi na skargę, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania aktu. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja .prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga jest zasadna.

Podstawową formą przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego jest -zgodnie z uregulowaniami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, póz. 2016 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "Prawem budowlanym" - zawiadomienie właściwego organu o zakończeniu budowy (art. 54 Prawa budowlanego). W art. 55 Prawa budowlanego zostały przewidziane wyjątki od

tej zasady. Przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli:

1) na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy;

2) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego;

3) przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed

wykonaniem wszystkich robót budowlanych.

W art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego ustawodawca przewidział sankcję za nieprzestrzeganie tego obowiązku. W przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 Prawa budowlanego, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu.

W rozpatrywanej sprawie pozwolenie na budowę dotyczyło zamierzenia inwestycyjnego "budowa sali sportowej z zapleczem i przewiązką łączącą część projektowaną z istniejącym budynkiem szkoły na działce nr 708/11 w miejscowości Koszyce Wielkie", zaliczonego do kategorii IX, o której mowa w załączniku do ustawy, a zatem przystąpienie do użytkowania takiego obiektu wymagało uzyskania ostatecznej decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie.

Ustawa Prawo budowlane nie zawiera legalnej definicji "użytkowania". Konieczne jest zatem dokonanie wykładni sformułowania zawartego w przepisie art.57 ust.7 Prawa budowlanego "przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego". W orzecznictwie i doktrynie w pełni aprobowane jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że właściwe stosowanie prawa nie może ograniczać się wyłącznie do stosowania literalnej wykładni przepisu (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 29 maja 2000r ONSA 2001 nr 1 poz.2). Wykładnia gramatyczna jest tylko jednym ze sposobów wykładni przepisu i winna być ona uzupełniania w zależności od charakteru danej regulacji wykładnią historyczną, systemową, funkcjonalną oraz celowościową. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Wojciecha Jakimowicza, że "w prawie administracyjnym wykładnia językowa nie powinna prowadzić do rezultatów, które byłyby sprzeczne nie tylko z efektami

wykładni systemowej, ale również z efektami wykładni celowościowej. Upatrywanie w metodzie wykładni celowościowej znaczenia tylko w sytuacji, gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów, jest w prawie administracyjnym niewystarczające. Ranga kryterium celu publicznego w prawie administracyjnym nie pozwala absolutyzować znaczenia wykładni językowej" ("Wykładnia w prawie administracyjnym" Zakamycze 2006).

Prowadzi to do wniosku, że w działaniach organów administracji szczególną rolę powinna odgrywać wykładnia systemowa, a wykładnia językowa winna być dokonywana z dużą ostrożnością. Metoda wykładni systemowej opiera się na założeniu, że prawo powinno być spójną, niesprzeczną wewnętrznie całością i że pojedyncze przepisy nie powinny naruszać tego całościowego porządku. Zgodnie z nią analiza danego przepisu powinna obejmować również jego związek z innymi przepisami danej ustawy. Nadto, wykładnia danego przepisu powinna być dokonywana na podstawie całokształtu obowiązujących przepisów dotyczących określonej sprawy, a nie na podstawie jednego przepisu w oderwaniu od innych. Organy administracji, przy rozstrzyganiu indywidualnej sprawy administracyjnej, zawsze winny mieć na względzie to, by poprzestanie na wykładni językowej przepisu nie doprowadziło do absurdu.

Dlatego też odniesienie się do potocznego rozumienia słowa "użytkowanie" jako "używanie czegoś, korzystanie z czegoś" (Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka, tom III, s. 644), nie jest wystarczające.

Analiza przepisów ustawy Prawo budowlane prowadzi do wniosku, że "użytkowanie obiektu budowlanego" w rozumieniu art.57 ust.7 ustawy Prawo budowlane nie jest tożsame z jakimkolwiek rodzajem korzystania z niego.

l tak, stosownie do treści art.5 ust.2 ustawy, obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem. Zgodnie z art.7 ust.1 pkt 2 ustawy do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się warunki techniczne użytkowania obiektów budowlanych. Jak stanowi przepis art.60 ustawy, inwestor, oddając do użytkowania obiekt budowlany, przekazuje właścicielowi lub zarządcy obiektu dokumentację budowy i dokumentację powykonawczą. Z kolei w myśl art. 61 pkt 1 ustawy właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2. Wreszcie, przepis art.71a ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, że w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia,

właściwy organ, w drodze postanowienia wstrzymuje użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części. W orzecznictwie dotyczącym tego ostatniego przepisu zmianę sposobu użytkowania wiąże się z podjęciem w obiekcie budowlanym nowej działalności. Żaden z cytowanych przepisów nie odnosi się zatem do zdarzenia jednorazowego, ale do sytuacji istniejącej w dłuższym przedziale czasowym. "Użytkowanie" w rozumieniu tego przepisu oznacza korzystanie z obiektu budowlanego w sposób ciągły i trwały. Nie jest użytkowaniem obiektu budowlanego jednorazowe, kilkugodzinne przebywanie w nim nawet wielu osób, które nie wskazuje na trwały zamiar użytkowania obiektu budowlanego.

Do identycznych wniosków prowadzi wykładnia celowościowa omawianego przepisu. Celem kary administracyjnej określonej w art.57 ust.7 Prawa budowlanego jest przymuszenie do respektowania zakazu użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem obowiązujących w tym zakresie norm. Ustalony w sprawie bezsporny stan faktyczny świadczy, że inwestor zakazy te respektował, nie uruchamiając sali sportowej do czasu aż decyzja o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie stała się ostateczna, co nawet stało się powodem wniesienia skarg przez mieszkańców.

Przedstawiona wyżej wykładnia art. 57 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane pozostaje w zgodzie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 15 stycznia 2007 r. sygn. akt P 19/06, w którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził m. In., że "istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Funkcjonowanie w obrębie prawa budowlanego odpowiedzialności obiektywnej inwestora jest konsekwencją niedopełnienia prawem przewidzianych formalności, związanych ze zgłoszeniem zamiaru przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, a to znaczy, że rozpoczęto użytkowanie z naruszeniem obowiązujących w tym zakresie norm". W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że "podstawową przesłanką odpowiedzialności jest bezprawność czynu rozumiana jako zachowanie sprawcy niezgodne z przepisami prawa i zasadami współżycia społecznego" ( por. OTK - A 2007/1/2 ). W tym kontekście działania inwestora nie sposób ocenić jako bezprawnego.

6

Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie narusza przepis art.57 ust.7 ustawy Prawo budowlane, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Dlatego też, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a) oraz art.135 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie l wyroku.

Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku oparto na przepisie art.152.p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.