Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1142/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 par 1 i par 2 pkt 18
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 94 ust. 1, art. 95, art. 104
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
article: art. 7, art. 11, art. 77 par 1, art. 80, art. 107 par 1 i par 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Janusz Walawski (spr.), Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2016 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w S. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odprawy przy zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej oraz ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2015 r.


UZASADNIENIE

Dowódca Jednostki Wojskowej [...], na podstawie art. 104 § 1 Kpa, art. 94 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i 3, art. 95 pkt 2 i 5 w zw. z art. 97a, art. 95 pkt 3 w zw. z art. 83 ust. 2 i 5, art. 95 pkt 5 oraz art. 104 ust. 1, art. 11 pkt 9 lit. a) w zw. z art. 115 ust. 1 oraz art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414), § 2 i 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 października 2009 r. w sprawie gratyfikacji urlopowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1392 z późn. zm.), w dniu [...] kwietnia 2015 r. wydał decyzję nr [...], którą przyznał J. B., zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, następujące należności pieniężne:

1. odprawę w wysokości 560 % kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym ustaloną, przyjmując uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym U:8 w kwocie 24 528,00 zł;

2. ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane 80 dni urlopu wypoczynkowego, w wysokości 1/22 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej za każdy dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, przyjmując uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. w kwocie 15 927, 20 zł;

3. dodatkowe uposażenie roczne za 2014 r. w pełnej wysokości 4 685,40 zł oraz dodatkowe uposażenie roczne za 2015 r. proporcjonalne do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych, za które wypłacono uposażenie, tj. 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym w ostatnim dniu pełnienia służby w kwocie 394, 45 zł;

4. gratyfikację urlopową w wysokości 35% najniższego uposażenia zasadniczego żołnierza obowiązującego w dniu 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym żołnierz nabył prawo do urlopu wypoczynkowego, tj. w kwocie 3500 zł.

Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że J.B. pełnił zawodową służbę wojskową w jednostce wojskowej [...] w S., na stanowisku służbowym: [...].

Z dniem [...] stycznia 2015 r. rozkazem personalnym Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. został on zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego po upływie skróconego okresu wypowiedzenia.

Dowódca Jednostki Wojskowej [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. określił należności pieniężne, przysługujące żołnierzowi w dniu zwolnienia ze służby.

Powyższa decyzja, na podstawie art. 138 § 2 Kpa została uchylona decyzją nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] marca 2015 r.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu podał, że organ pierwszej instancji, obliczając należności z tytułu odprawy oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, nie wziął pod uwagę jednego składnika tych należności, a mianowicie – dodatku za służbę w warunkach szkodliwych dla zdrowia.

Wykonując wytyczne organu odwoławczego, w decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. przy obliczeniu należności z tytułu odprawy oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop uwzględniono ww. dodatek.

Dodatek ten zgodnie z § 7 w zw. z § 27 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie dodatków do uposażenia żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1618) w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej został przywrócony żołnierzowi decyzją nr [...] \ Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] marca 2015 r. w wysokości 48,00 zł.

Dalej organ wyjaśnił, że stosownie do treści art. 94 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 97a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi przysługuje odprawa w wysokości 560 % kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym ustalona, przyjmując uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym U:8 w kwocie 24 528,00 zł, z uwagi na wypowiedzenie przez żołnierza zawodowego stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w okresie dwunastu miesięcy od dnia objęcia przez żołnierza stanowiska służbowego o tym samym stopniu etatowym, lecz z wyższą grupą uposażenia.

Zgodnie z rozkazem dziennym nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] lutego 2014 r. żołnierz został z dniem [...] lutego 2014 r. wyznaczony i z tym dniem objął obowiązki służbowe na stanowisku o tym samym stopniu etatowy, tj. [...], lecz z wyższą grupa uposażenia.

Przysługującą odprawę obliczono w następujący sposób:

3360,00 zł – stawka uposażenia zasadniczego na poprzednio zajmowanym stanowisku U-8

3360,00 zł x 20% + (300,00 zł + 48 zł) = 4380,00 zł

4380,00 zł – kwota uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym.

4380,00 zł x 560% = 2428,00 zł – kwota odprawy.

Dodatkowo na podstawie art. 95 pkt 2 w zw. z art. 97a cytowanej ustawy, podoficerowi przysługuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane 80 dni urlopu wypoczynkowego, w tym za dodatkowy urlop wypoczynkowy, niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za lata poprzednie, którego wysokość za każdy dzień tego urlopu, zgodnie z art. 97 cytowanej ustawy wynosi 1/22 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej, przyjmując na podstawie art. 97a ustawy uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym U:8, tj. w kwocie 15 927,00 zł.

Ekwiwalent za niewykorzystane dni urlopu obliczono w następujący sposób:

4380,00 zł – kwota uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym.

4380,00 zł: 22 x 80 = 15 927, 20 zł.

J. B. na podstawie art. 95 pkt 3 w zw. z art. 83 ust. 2 cytowanej ustawy nabył uprawnienia do dodatkowego uposażenia rocznego za 2014 r., w pełnej wysokości 4685,40 zł oraz dodatkowe uposażenie roczne za 2015 r. proporcjonalnie do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych, za które wypłacono uposażenie, tj. 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym w ostatnim dniu pełnienia służby w kwocie 394,45 zł.

Jednocześnie, na podstawie art. 95 pkt 5 w związku z art. 87 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ww. przysługuje uprawnienie do gratyfikacji urlopowej za 2014 r. w wysokości 35% najniższego uposażenia zasadniczego żołnierza obowiązującego w dniu 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym żołnierz nabył prawo do urlopu wypoczynkowego.

Zgodnie z art. 87 ust. 3 przy ustalaniu wysokości gratyfikacji urlopowej uwzględnia się również małżonka a także dzieci pozostające na utrzymaniu żołnierza zawodowego. Biorąc pod uwagę § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 13 marca 2014 r. w sprawie gratyfikacji urlopowej żołnierzy zawodowych, liczbę osób uwzględnionych przy ustalaniu przedmiotowej należności określa się na podstawie złożonego przed dniem planowania zwolnienia z zawodowej służby wojskowej pisemnego oświadczenia żołnierza o jego stanie rodzinnym w ostatnim dniu pełnienia służby wojskowej.

Uwzględniając złożone przez J. B. w dniu 7 stycznia 2015 r. oświadczenie, Dowódca JW [...] stwierdził się, iż za rok 2015 przedmiotowa gratyfikacja urlopowa przysługuje w wysokości 3500 zł.

J.B. w odwołaniu od decyzji podał, że na stanowisku służbowym chorąży – grupa U:8 pełnił służbę do dnia [...] lutego 2014 r. i na ten dzień posiadał wysługę 22 lata 5 miesięcy i 21 dni. W dniu [...] lutego 2014 r. został wyznaczony na wyższe stanowisko służbowe – st. chorąży – grupa U:9. Zgodnie z ustawą powinien otrzymać 22% za wysługę lat na stanowisku chorążego – grupa U:8, a nie jak zostało naliczone 20% za wysługę lat. W ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych "uposażenie wylicza się z poprzednio zajmowanego stanowiska służbowego i nie ma mowy o nienaliczeniu dodatku motywacyjnego, którego został bezprawnie pozbawiony.

1. Uposażenie chor. - grupa U:8 3360 zł - 22 lata

• dodatek za długoletnią służbę wojskową 1072,80 zł -22 lata

• dodatek motywacyjny 105 zł

2. Uposażenie st. chr. - grupa U:9 3480 zł

• dodatek za długoletnią służbę wojskową 1100 zł - 23 lata

• dodatek motywacyjny 105 zł"

Dowódca Jednostki Wojskowej [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w dniu [...] czerwca 2015 r. wydał decyzję nr [...] , którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2015 r.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że z odwołania wynika, iż odwołujący nie zgadza się z przyjęciem przez organ do wyliczeń odprawy i ekwiwalentu za urlop, dodatku za długoletnią służbę w wysokości 20%. Wnosi zatem o przyjęcie dodatku w wysokości 22%, chociaż, gdyby wniosek był zasadny, organ przyznałby go w wysokości 23%, bowiem taki dodatek żołnierz pobierał od [...] kwietnia 2014 r. na mocy prawomocnej decyzji nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] stycznia 2015 r.

Drugą kwestią sporną jest nieuwzględnienie przez organ do podstawy wymiaru powyższych dwóch należności dodatku motywacyjnego.

Zgodnie z art. 97a ustawy pragmatycznej w przypadku wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego albo stanowiska z wyższą grupa uposażenia podstawę wymiaru należności (tu odprawy i ekwiwalentu za urlop) ustala się, przyjmując uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym.

Przenosząc tę regulację na stan faktyczny sprawy, organ odwoławczy podkreślił, że skarżący nie zaprzeczył, że wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej w dniu [...] sierpnia 2014 r. i złożył w dniu [...] października 2014 r. wniosek o jego skrócenie, ze skutkiem od [...] stycznia 2015 r. Wniosek ten został uwzględniony.

Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący przyznał, że w dniu [...] lutego 2014 r. został wyznaczony na wyższe stanowisko służbowe – [...], grupa U:9.

Organ kierując się dosłownym brzmieniem art. 97a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, prawidłowo ustalił w zaistniałym stanie faktycznym i zasadnie przyjął do należności, o których mowa w art. 94 i art. 95 pkt 2, uposażenie żołnierza na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym, a więc z daty sprzed [...] lutego 2014 r.

Zważyć należy, iż zarówno korzystniejszy dodatek za długoletnią służbę wojskową, należny od [...] grudnia 2014 r. ustalony decyzją Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w S. nr [...] z dnia [...] stycznia, jak i dodatek motywacyjny, przyznany decyzją nr [...] tego organu z dnia [...] października 2014 r., nastąpiły po dniu [...] lutego 2014 r., a więc w okresie, kiedy odwołujący się obowiązki służbowe wykonywał już na nowym (ostatnim przed zwolnieniem) stanowisku służbowym.

Skoro zatem prawo do wyższego dodatku za długoletnią służbę wojskową w kwocie 1100,40 zł, jak i prawo do dodatku motywacyjnego w kwocie 105,00 zł miesięcznie zmaterializowało się w czasie, kiedy żołnierz pozostawał na nowym, wyższym stanowisku służbowym, zatem podstawę jego należności związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej dotyczących odprawy i ekwiwalentu za urlop, należy, zgodnie z art. 97a ustawy ustalić przyjmując uposażenie należne na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym, na którym należności tych w dochodzonej wysokości jeszcze nie otrzymywał.

J. B. wniósł w dniu [...] czerwca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której podał, że odwołuje się od decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r.

Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podał, że podtrzymuje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i zmuszony jest przekazać skargę do Sądu zwłaszcza, że istotą rozstrzygnięcia jest wykładnia normy prawnej wypływającej z treści art. 97a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 z późn. zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 3 § 1 powołanej ustawy stanowi, że sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne.

Natomiast art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Na wstępie podać należy, że zagadnienia związane z uposażeniem i innymi należnościami pieniężnymi żołnierzy zawodowych zostały uregulowane w rozdziale 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 94 ust. 1 powołanej ustawy, żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, odprawa w wysokości (...) - kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnym w ostatnim dniu pełnienia służby.

Na podstawie art. 95 ustawy, żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94, przysługują następujące należności pieniężne:

1) przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby;

2) ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, w tym za dodatkowy urlop wypoczynkowy, niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za lata poprzednie;

3) dodatkowe uposażenie roczne za rok, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby;

4) (uchylony);

5) gratyfikacja urlopowa niewykorzystana w roku zwolnienia ze służby;

6. zwrot kosztów jednorazowego przejazdu żołnierza i członków jego rodziny oraz zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego do obranego przez żołnierza miejsca zamieszkania w kraju - w wysokości i na zasadach określonych jak dla żołnierzy zawodowych przeniesionych do pełnienia służby w innej miejscowości.

Przytoczony powyżej przepis zawiera w swojej treści sformułowanie "przysługuje" oraz określoną w sposób opisowy wysokość przedmiotowego świadczenia przez wskazanie jakie należności pieniężne składają się na świadczenie określone w pkt 1 tego przepisu.

Tak więc to sam przepis prawa kreuje w określonych prawem sytuacjach przyznanie tego świadczenia, natomiast pozostałe uregulowania wojskowej ustawy pragmatycznej przede wszystkim art. 96 omawianej ustawy, zawierają przepisy materialnoprawne organizujące sposób wypłaty przedmiotowego świadczenia. Aby procedura realizacji dla zwalnianego z zawodowej służby wojskowej żołnierza świadczenia do uposażenia rocznego wynikającego z art. 95 pkt 1 ustawy mogła być przeprowadzona, dowódca jednostki wojskowej w której żołnierz ostatnio pełnił służbę, zobowiązany jest do określenia, czy żołnierz spełnia wszystkie przesłanki do przyznania świadczenia i do wyliczenia jego wysokości kwotowej. Ustalenia te są wiążące dla wojskowego organu emerytalnego i umożliwiają dokonanie przez wojskowy organ emerytalny czynności technicznej jaką jest wypłata świadczenia.

Zgodnie z art. 104 ust. 1 powołanej ustawy, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych w przepisach niniejszego rozdziału są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe - w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy.

Podkreślić należy, że wypłata należności pieniężnych, związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, innych niż wymienione w art. 95 pkt 1 i 6, nie wymaga decyzji wojskowego organu emerytalnego, gdyż wypłaca się je tylko na podstawie decyzji dowódcy, o którym mowa w art. 104 ustawy (nie jest wymagana decyzja o wypłacie). Natomiast w przypadku należności pieniężnej, określonej w art. 95 pkt 1 ustawy, wobec faktu, że decyzja dowódcy jednostki wojskowej, ustalająca wymiar świadczenia, nie może określać omówionego wcześniej sposobu jego wypłaty, gdyż ta zastrzeżona została do kompetencji wojskowego organu emerytalnego, który w tym zakresie działa z wniosku żołnierza, ustawodawca postanowił o konieczności załatwienia tej kwestii w drodze decyzji. Nie oznacza to jednak, że wojskowy organ emerytalny nabiera przez to uprawnień do orzekania w przedmiocie samego świadczenia. Czym innym bowiem jest przyznanie świadczenia w określonej wysokości (dowódca jednostki wojskowej), a czym innym realizacja przewidzianych w ustawie sposobów jego wypłaty (wojskowy organ emerytalny).

Z akt sprawy wynika, że skarżący został zwolniony z zawodowej służby wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez żołnierza zawodowego (art. 111 pkt 9 lit. a) ustawy.

Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. przyznał skarżącemu należności pieniężne, o których mowa w art. 94 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i 3, art. 95 pkt 2, 3 i 5. W decyzji tej organ nie określił, jakia przysługuje skarżącemu należność pieniężna, o której mowa w art. 95 pkt 1 ustawy.

Odstąpienie od określenia w wydanej decyzji wysokości kwotowej przyznanego na podstawie art. 95 pkt 1 świadczenia pieniężnego, daje podstawę do stwierdzenia, że tego rodzaju decyzja obarczona jest brakiem w zakresie rozstrzygnięcia jako obowiązkowego składnika decyzji w rozumieniu art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) – zwanej dalej Kpa. W zakresie konstrukcji rozstrzygnięcia, jako składnika decyzji administracyjnej, orzecznictwo formułuje m. in. postulat, zgodnie z którym rozstrzygnięcie będące treścią decyzji musi być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób niebudzący wątpliwości, jakie uprawnienia zostały przyznane lub jakie obowiązki zostały na stronę nałożone (patrz wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 1995 r. sygn. akt III SA 1225/94, ONSA 1996 nr 3 poz. 135).

Pomimo tego istotnego uchybienia, decyzja organu pierwszej instancji została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] czerwca 2015 r.

W aktach sprawy znajduje się decyzja nr [...] Dyrektora Biura Emerytalno – Rentowego z dnia [...] lutego 2015 r., wydana na podstawie art. 96 ust. 1, 2, 7 i 9 w zw. z art. 95 pkt 1 i art. 97a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, którą organ ustalił skarżącemu prawo do świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w okresie od dnia [...] lutego 2015 r. do dnia [...] stycznia 2016 r. w wysokości 4.537,80 zł.

Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że ustalenie wysokości świadczenia nastąpiło według następującego wyliczenia:

1. Uposażenie zasadnicze wg stopnia wojskowego chor. - grupa 8 3.360,00 zł

2. Dodatki o charakterze stałym: 1.072,80 zł

a) za długoletnią służbę wojskową 1.072,80 zł

b) motywacyjny 105,00 zł

3. Razem należność brutto 4.537,80 zł

4. Należność brutto miesięcznie 4.537,80 zł

5. Zryczałtowany podatek dochodowy 20% 908,00 zł

6. Składka na ubezpieczenie zdrowotne 9% 408,40 zł

7. Do wypłaty 3.221,40 zł

Powyższa decyzja znajdowała się w obrocie prawnym na dzień wydania decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...], jak i zaskarżonej decyzji.

Podkreślić należy, że skarżący już na etapie postępowania odwoławczego kwestionował fakt pominięcia i nieuwzględnienia przez organ wydający decyzję o przyznaniu należności pieniężnych w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby wojskowej wskutek wypowiedzenia przez niego stosunku służbowego dodatków o charakterze stałym, jakimi są dodatek za długoletnią służbę i dodatek motywacyjny. Dodatki te mają istotny wpływ na wysokość świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy, a później na wysokość świadczenia emerytalnego.

Zgodnie z art. 7 Kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Podkreślić należy, że sformułowana w powyżej przytoczonym przepisie ogólna zasada postępowania administracyjnego odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych służących "załatwieniu sprawy". Organ administracji publicznej, działający na podstawie przepisów prawa materialnego jest obowiązany - zgodnie z art. 7 Kpa - załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków (por. wyroki NSA z dnia 21 lutego 2007 r. sygn. akt II GSK 301/06 i z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 176/07 oraz wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1981 r., sygn. akt SA 820/81 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Poza sporem jest więc, że decyzja wydana w warunkach uznania administracyjnego nie może być decyzją dowolną, lecz musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (wyrok NSA z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95). Jak podkreślił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 listopada 1994 r., sygn. akt III ARN 55/94 (Lex nr 9409), jako dowolne należy traktować bowiem ustalenia faktyczne, znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 Kpa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 Kpa), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 Kpa).

Zaniechanie przez organy administracji państwowej podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, czyli obowiązku wynikającego z art. 77 § 1 Kpa, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, które powoduje wadliwość decyzji. Decyzja administracyjna nie może być wydana bez uprzedniego zebrania i rozpatrzenie przez organ administracji publicznej całokształtu materiału dowodowego oraz dokonania jego wszechstronnej oceny zgodnie z wymaganiami art. 80 Kpa. Wydanie decyzji jest zatem możliwe dopiero po wyczerpaniu wszystkich ujawnionych w toku postępowania administracyjnego możliwości dowodowych, dotyczących istotnych okoliczności faktycznych.

Przypomnieć należy, że w myśl art. 107 § 1 Kpa, obligatoryjnym elementem decyzji administracyjnej jest jej uzasadnienie prawne. Zgodnie zaś z § 3 art. 107, uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie prawne decyzji nie może ograniczać się do zacytowania przez organ wydający decyzję treści danego przepisu prawa, lecz powinno zawierać umotywowaną ocenę obowiązku zastosowania danego przepisu w ustalonym prawidłowo stanie faktycznym sprawy. Uzasadnienie decyzji winno więc odzwierciedlać stanowisko organu, w tym wykładnię zastosowanych przepisów prawa, aby strona postępowania miała możliwość oceny poprawności przeprowadzonego w sprawie postępowania i zastosowanych w sprawie przepisów prawa. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Powyższe jest szczególnie istotne w przypadku wydawania decyzji, na podstawie których strona nabywa prawa.

Zarówno uzasadnienie organu pierwszej instancji jak i uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 Kpa.

Przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej. Organ odwoławczy jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ocena ta nie powinna być jedynie formalna w znaczeniu przyjętym dla kasacyjnego modelu orzekania, lecz powinna być poprzedzona, o ile jest to konieczne dla sprawdzenia zasadności i poprawności decyzji, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy ograniczył się jedynie do próby odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu w sytuacji, gdy był zobowiązany do przekonującego uzasadnienia zajętego w sprawie stanowiska, w szczególności do wyjaśnienia, dlaczego decyzję organu pierwszej instancji należało utrzymać w mocy.

Nie jest rolą Sądu wyręczanie organów administracji publicznej w ich obowiązku stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 Kpa, a realizowanej na mocy art. 107 § 3 Kpa.

Organy, których zakres kompetencji został określony w art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, uchybiły powyżej określonym przepisom postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpatrując ponownie sprawę organ zobowiązany jest usunąć stwierdzone uchybienia, rozstrzygnąć sprawę co do istoty, a swoje stanowisko uzasadnić zgodnie z art. 107 § 3 Kpa.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.