Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 234/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1 u.s.g.
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 58 par. 1 pkt 6 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 12 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na uchwałę Rady Miejskiej w Nysie z dnia 26 lutego 2015 r. nr V/38/15 w przedmiocie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

A. Z. (dalej określany też jako: "skarżący", "strona") pismem z dnia 12 kwietnia 2017 r. nadanym listem poleconym z 12 kwietnia 2017 r. na adres Sądu (data wpływu 19 kwietnia 2017 r.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Nysie z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty.

WSA w Opolu przekazał skargę organowi w trybie art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 poz. 718) dalej P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym w tamtej dacie) w dniu 20 kwietnia 2017 r. (por. pismo I/Og 42/17).

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Nysie wniosła o jej odrzucenie, względnie oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazano, że warunkiem skutecznego zaskarżenia uchwały jest stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.) – dalej w skrócie "u.s.g." uprzednie wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Wezwaniem z dnia 3 lipca 2017 r. skarżący został zobowiązany do złożenia oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa a jeżeli tak, do przedłożenia tego wezwania. Odpowiadając na to wezwanie skarżący złożył kopię pisma z 14 grudnia 2016 r. adresowanego do Burmistrza Nysy a będącego odpowiedzią na upomnienie organu w sprawie zaległości w opłacie za wywóz śmieci. Jednocześnie zaznaczył, że organ ani inny urząd "nie pouczył go właściwie".

Ponadto w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 24 lipca 2017 r. organ nadesłał uzupełniające akta administracyjne, w tym protokoły z posiedzenia Rady Miejskiej w Nysie z dnia 26 lutego 2015 r. i z dnia 27 sierpnia 2015 r. wraz z korespondencją prowadzoną ze skarżącym w sprawie uchwały nr V/38/15 z dnia 26 lutego 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Kontrola uchwały rady gminy jest zatem dopuszczalna, ale jak w każdej sprawie sądowoadministracyjnej, tak i w tej obowiązkiem Sądu jest sprawdzenie wymogów formalnych skargi. Sąd nie może rozpatrzyć skargi merytorycznie dopóki nie zostaną spełnione i wykazane przesłanki formalne skargi. Jedną z takich przesłanek – w dacie wniesienia skargi – przewidywała ustawa o samorządzie gminnym.

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2016 poz. 446 ze zm.,(w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi przez stronę, tj. 20 kwietnia 2017 r.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane zostały w pkt 1-5. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie przyjmuje się, że niedopuszczalną - w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. - jest skarga wniesiona bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi (por. postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 414/06 i z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 729/12 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie ulega wątpliwości, że niniejsza skarga została wniesiona na podstawie uprawnienia wynikającego z art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu, które wymagało uprzedniego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie podkreślić należy, że powołany artykuł z dniem 1 czerwca 2017 r. zmienił brzmienie na podstawie art. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 r. poz. 935). Wprowadzoną zmianą usunięto obowiązek wezwania do usunięcia naruszenia prawa tak w ustawie o samorządzie gminnym jak i w P.p.s.a.; Zauważyć jednak należy, że w niniejszej sprawie będą miały zastosowanie przepisy w brzmieniu sprzed zmiany z dnia 1 czerwca 2017 r., gdyż zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (czyli P.p.s.a. – przypis Sądu), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że jeżeli zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Nysie została podjęta w dniu 26 lutego 2015 r., a skargę wniesiono 20 kwietnia 2017 r., to tym samym skargę Sąd zobowiązany był rozpoznać przy uwzględnieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i przepisów ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu, obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r.

Reasumując zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g w brzmieniu znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na zaskarżoną uchwałę było uprzednie wezwanie przez skarżącego Rady Miejskiej w Nysie do usunięcia naruszenia prawa i następnie wniesienie jej w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1, 2 i 4 P.p.s.a.).

Jak wynika z akt sprawy skarga wniesiona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w dniu 20 kwietnia 2017 r. i nie została poprzedzona wezwaniem Rady Miejskiej w Nysie do usunięcia naruszenia prawa, która to czynność dopiero otwierała drogę do kontroli sądu administracyjnego nad tym aktem. Za datę wniesienia skargi liczy się bowiem nie nadanie skargi na adres Sądu, lecz przekazanie skargi przez Sąd organowi właściwemu, stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a. W dacie wniesienia skargi przepis art. 54 § 1 P.p.s.a. wymagał jej złożenia za pośrednictwem organu, a nie bezpośrednio do Sądu.

Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie organu gminy bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa skutkuje odrzuceniem skargi przez Sąd jako niedopuszczalnej, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i dlatego WSA w Opolu orzekł jak w sentencji.