Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 301/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 121 par. 2, art. 119 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Sędzia WSA Marek Kraus (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2021 r. sprawy ze skargi L. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w obiekcie budowlanym oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 07 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "WINB" lub "organ drugiej instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako "k.p.a."), art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej jako "p.b.") oraz art. 121 § 1, § 2, § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 11 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia L. B. (dalej jako "Skarżąca") na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru (dalej jako "PINB" lub "organ pierwszej instancji") z dnia 4 stycznia 2021 r., w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w obiekcie budowlanym, uchylił zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji w zakresie terminu do uiszczenia grzywny i terminu do wykonania obowiązku oraz wyznaczył nowy termin wykonania tych obowiązków, tj. do dnia 31 sierpnia 2021 r., a w pozostałym zakresie utrzymał ww. postanowienie w mocy.

2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

2.1. Decyzją z dnia 6 marca 2019 r. PINB nakazał Skarżącej, J. B. i E. J. wykonanie robót budowlanych polegających na wymianie stropu drewnianego nad pierwszym piętrem w części ze stropodachem wentylowanym na strop stalowo-żelbetowy WPS, zgodnie z pkt 3.2. i rys. nr 3 opinii technicznej, na wymianie elementów konstrukcyjnych więźby dachowej zgodnie z pkt 3.3. i rys. nr 4 opinii technicznej oraz na naprawie komina zgodnie z pkt 3.4 opinii technicznej w celu usunięcia zagrożenia życia i zdrowia ludzi, a także bezpieczeństwa mienia i środowiska w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, usytuowanym na terenie działki nr [..], położonej w miejscowości C. przy ul. B., w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia decyzji. Jednocześnie organ zakazał użytkowania budynku do czasu usunięcia nieprawidłowości.

Skarżąca wraz z pismem z dnia 5 maja 2020 r. przedstawiła organowi dokumenty, zgodnie z którymi przejęła na własność ww. budynek. Na podstawie rzeczonych dokumentów oraz wypisu i wyrysu z rejestru gruntów z dnia 8 września 2020 r. PINB ustalił, że Skarżąca jest jedyną właścicielką nieruchomości, na której znajduje się przedmiot objęty nakazem wykonania określonych robót budowlanych, w związku z czym jest ona zobowiązana do wykonania wskazanych obowiązków w całości.

Organ pierwszej instancji upomnieniem z dnia 8 września 2020 r. wezwał Skarżącą do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 6 marca 2019 r., pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego w administracji. Następnie PINB wystawił na Skarżącą tytuł wykonawczy z dnia 4 stycznia 2021 r. dotyczący ww. obowiązku, wszczynając postępowanie egzekucyjne.

Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2021 r. PINB nałożył na Skarżącą – właścicielkę obiektu budowlanego, tj. budynku mieszkalnego jednorodzinnego, grzywnę w wysokości 5.000 zł, celem przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 4 stycznia 2021 r., a także wezwał ją do uiszczenia nałożenia grzywny i wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie 30 dni od otrzymania ww. postanowienia oraz do uiszczenia opłaty za wydanie ww. postanowienia.

2.2. Pismem z dnia 11 stycznia 2021 r. Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie PINB z dnia 4 stycznia 2021 r., wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy w aspekcie popełnionych przez PINB czynów stypizowanych jako świadome zaniechanie działania dotyczącego obiektu budowlanego, ponowne rozpatrzenie sprawy w oparciu o zebraną w sprawie dokumentację, z której w ocenie Skarżącej wynika niemożność wykonania jakiegokolwiek zalecenia PINB z uwagi na zamieszkanie w budynku przez osoby, które nie chcą go dobrowolnie opuścić, ponownie rozpatrzenie sprawy w aspekcie zaniechania podjęcia prawem przewidzianych kroków przez odpowiednie Urzędy i Instytucje, a także o odstąpienie od nałożenia jakiejkolwiek grzywny. W uzasadnieniu zażalenia Skarżąca wskazała, że w obiekcie budowlanym zamieszkują niepełnosprawne osoby, których sama nie jest w stanie zmusić do opuszczenia nieruchomości celem przeprowadzenia stosownych prac budowlanych. Skarżąca zarzuciła, że do dnia dzisiejszego organ nie podjął żadnych działań, świadomie narażając ww. osoby na niebezpieczeństwo utraty zdrowia i życia oraz Skarżącą na uszczuplenie majątku. Skarżąca nie dysponuje środkami przymusu ani środkami materialnymi umożliwiających zapewnienie zamieszkującym w budynku osobom godnego mieszkania, a PINB oraz inne urzędy, do których się zwracała, nie udzieliły jej pomocy. W związku z powyższym, zdaniem Skarżącej nie może ona być karana do czasu załatwienia spraw związanych za zamieszkaniem ww. osób. Dodatkowo Skarżąca wskazała, że w Urzędzie Miejskim rozpatrywana jest sprawa o uzyskanie warunków rozbudowy, przebudowy i nadbudowy oraz że do czasu jej rozstrzygnięcia nie jest ona w stanie wykonać żadnych prac.

2.3. Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2021 r. WINB uchylił zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji w zakresie terminu do uiszczenia grzywny i terminu do wykonania obowiązku i wyznaczył nowy termin, tj. do 31 sierpnia 2021 r., natomiast w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. WINB stwierdził, że podziela stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii wysokości nałożonej grzywny. Zauważył, że organy nadzoru budowlanego powinny dążyć do jak najszybszego wyegzekwowania obowiązku wykonania robót budowlanych, które mają na celu ochronę zdrowia i życia, a grzywna w celu przymuszenia powinna mobilizować zobowiązanego do wykonania nałożonych obowiązków. WINB wskazał również, że nałożenie grzywny w wysokości 5.000 zł nie jest w niniejszej sprawie nadmiernie dotkliwe i taka wysokość grzywny uwzględnia zakres robót do wykonania. W związku z tym nałożenie na Skarżącą grzywny przez organ pierwszej instancji było uzasadnione. Jednocześnie organ drugiej instancji wyjaśnił, że z uwagi na upływ wyznaczonego przez PINB terminu do uiszczenia grzywny i wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w toku postępowania odwoławczego, postanowił wyznaczyć nowy termin, tj. do dnia 31 sierpnia 2021 r. Dodatkowo WINB wskazał, że organy nadzoru budowlanego nie są właściwymi w sprawie wyegzekwowania wydania nieruchomości na podstawie postanowienia sądu cywilnego – w tym celu strona może złożyć wniosek do komornika sądowego o wszczęcie egzekucji w celu opróżnienia lokalu na gruncie prawa cywilnego. Dlatego też organ nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącej, zgodnie z którym nie może ona wykonać nałożonych obowiązków z uwagi na zamieszkiwanie w nieruchomości przez wskazywane osoby. Ponadto, organ powołał art. 61 p.b. i wskazał, że na Skarżącej ciąży obowiązek wykonania robót budowlanych służących usunięciu zagrożenia życia i zdrowia ludzi, a także bezpieczeństwa mienia i środowiska.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca zaskarżyła postanowienie WINB z dnia 7 kwietnia 2021 r. w całości, zarzucając mu:

1) naruszenie art. 7 i art. 77 oraz art. 6, art. 8, art. 9 i art. 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie się przez organ obu instancji od ustalenia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych mających wpływ na treść postanowienia WINB, a dotyczących ustalenia zgodnie z żądaniem Skarżącej niemożności wykonania przez nią zaleceń PINB w zakresie wykonania koniecznych prac budowlanych na nieruchomości, i ograniczenie ustaleń faktycznych w sprawie jedynie do uchylenia zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji w zakresie terminu do uiszczenia grzywny i terminu do wykonania obowiązku i wyznaczenia nowego terminu do wykonania tych obowiązków, tj. w terminie do dnia 31 sierpnia 2021 r., podczas kiedy, na co już Skarżąca wielokrotnie zwracała organowi pierwszej i drugiej instancji uwagę, Skarżąca nie posiada mocy sprawczej do dokonania eksmisji osób niepełnosprawnych z jej posesji, aby wykonać zalecone prace, a organy publiczne, odpowiedzialne za pomoc doraźną, uchylają się od obowiązku, który ustawodawca na nie nałożył. Samo nakładanie kar finansowych i przesuwanie konieczności działania, mimo bezsprzecznej wiedzy, iż obywatel ze względów oczywistych nie jest w stanie sprostać nałożonym obowiązkom ma jedynie wpływ na ograniczenie zaufania obywateli do organów Państwa, gdzie obowiązkiem organów z mocy ustawy jest pogłębianie zaufania obywateli do organów Państwa oraz pogłębianie świadomości i kultury prawnej obywateli. Sprawa Skarżącej stała się z racji jej złożoności sprawą publiczną o szczególnej trosce, gdzie w grę wchodzi dobro ludzkie, tj. zagrożenie zdrowia i życia ludzi, którym należy się doraźna pomoc ze strony urzędów;

2) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie w całości przez WINB dotkniętej istotną wadą decyzji PINB z powodu konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przynajmniej w znacznej części, gdyż organ pierwszej instancji bezpodstawnie ograniczył ustalenia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych mających wpływ na treść decyzji wyłącznie do ustaleń faktycznych w sprawie jedynie w zakresie konieczności wykonania robót rzemieślniczych, gdy tymczasem żądanie Skarżącej odnosiło się do wszystkich aspektów sprawy, w szczególności ludzkich, a biorąc pod uwagę dostarczenie kompletu dokumentów organowi pierwszej instancji w aspekcie opisanego problemu, zdaniem Skarżącej mamy do czynienia wręcz z podejrzeniem zaniechania czynności przez PINB, koniecznych dla zachowania dobra ludzkiego.

W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania w całości oraz o zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W treści uzasadnienia skargi Skarżąca podniosła, że PINB decyzją z dnia 6 marca 2019 r., zamiast udzielić pomocy, do czego zobowiązuje go ustawa, zgodnie z którą dobro człowieka, jego bezpieczeństwo jest dobrem najwyższym chronionym, nałożył na Skarżącą konieczność wykonania prac budowlanych w budynku dotkniętym skutkami nawałnicy i zakazał jego użytkowania do czasu usunięcia nieprawidłowości. Skarżąca zwróciła uwagę, że zaskarżyła powyższą decyzję, wskazując, że osoby zamieszkujące budynek nie chcą go dobrowolnie opuścić mimo istniejącego stanu zagrożenia, a instytucje, do których zwróciła się w tej sprawie, zawiodły. W ocenie Skarżącej organy dokonały błędnego ustalenia zakresu jej żądania, dotyczącego w pierwszej linii udzielenia pomocy ludziom niepełnosprawnym przez stosowne prawem przewidziane działania, jak np. zmuszenie Burmistrza, MOPS lub Straży Pożarnej do podjęcia stosownych działań. Według Skarżącej organy bezpodstawnie uchyliły się od obowiązku ustalenia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych mający wpływ na treść postanowień i skupiły się na grożeniu jej nakładaniem kar finansowych, wiedząc, że nie jest w stanie przeprowadzić prac budowlanych z uwagi na osoby trzecie, które nie chcą opuścić budynku. Takie działanie organów w ocenie Skarżącej wpływa na ograniczenie zaufania obywateli do organów i pogłębianie świadomości i kultury prawnej obywateli.

4. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, oraz o obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

5.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia WINB.

5.3. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii zasadności nałożenia na Skarżącą grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, dotyczącym nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym jednorodzinnym.

Skarżąca opiera podnoszone przez siebie zarzuty na twierdzeniu, że nie może wykonać obowiązków nałożonych decyzją PINB z dnia 6 marca 2019 r. w związku z zamieszkiwaniem w budynku osób trzecich, będących osobami niepełnosprawnymi, które nie chcą go dobrowolnie opuścić, natomiast właściwe organy nie chcą udzielić jej w tej kwestii pomocy.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organ drugiej instancji w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo stwierdził, że nałożenie na Skarżącą - jako właścicielkę obiektu budowlanego - grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym było uzasadnione.

Jak stanowi art. 61 p.b., właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 (pkt 1), a także zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska (pkt 2). Skutkiem wadliwego zachowania podmiotu zobowiązanego ustawą, a więc pomijającego określone z mocy samego prawa obowiązki, jest zastosowanie norm zamieszczonych w art. 66–70 p.b. Podmiot, na którym ciążą obowiązki określone w art. 61 p.b., nie tylko powinien więc zapewniać na bieżąco odpowiedni stan techniczny obiektu umożliwiający jego użytkowanie, czyli zadbać o stałe utrzymywanie obiektu w stanie niepogorszonym, lecz także w razie potrzeby zapewnić jego naprawę.

Mając na uwadze powyższe na Skarżącej, jako na jedynej obecnie właścicielce budynku mieszkalnego, spoczywa ciężar wykonania decyzji PINB z dnia 6 marca 2019 r., nakładającej obowiązki wykonania robót budowlanych w budynku mających na celu usunięcia zagrożenia życia i zdrowia ludzi, a także bezpieczeństwa mienia i środowiska. W powołanej decyzji zakazano również użytkowania budynku do czasu usunięcia tych nieprawidłowości. Wytłumaczenia dla braku zastosowania się przez Skarżącą do ww. decyzji nie stanowi to, że w budynku przebywają osoby, które nie chcą go dobrowolnie opuścić. Skarżąca jest zobowiązana wykonać roboty budowlane przede wszystkim celem usunięcia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi.

Jak wynika z wiadomości mailowej Skarżącej z dnia 16 września 2020 r., znajdującej się w materiale dowodowym niniejszej sprawy, położone na parterze należącego do Skarżącej budynku mieszkanie jest zajmowane przez osoby trzecie bezprawnie. Skarżąca, jako właścicielka nieruchomości, dysponuje środkami mogącymi zgodnie z prawem zobowiązać osoby przebywające w budynku do jego opuszczenia, przede wszystkim celem wykonania koniecznych robót budowlanych. Skarżąca ma więc możliwość dochodzenia swoich praw na drodze postępowania cywilnego i ewentualnego postępowania egzekucyjnego, w przypadku jak sama twierdzi bezprawnego zamieszkiwania budynku przez osoby trzecie. Tym bardziej jest to uzasadnione ze względu na zakaz użytkowania budynku do czasu usunięcia nieprawidłowości, określony w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 marca 2019 r.

Tym samym nie można uwzględnić argumentacji Skarżącej, że grzywna w celu przymuszenia wykonania robót budowlanych nie powinna zostać na nią nałożona, ponieważ nie posiada ona mocy sprawczej do dokonania eksmisji osób zamieszkujących nieruchomość, aby wykonać nakazane roboty budowlane, a organy publiczne uchylają się od obowiązku udzielenia jej w tym zakresie pomocy.

Podkreślenia wymaga również, że Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego przynajmniej gotowość z jej strony wykonania koniecznych prac budowlanych wynikających z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 marca 2019 r., pomimo znacznego upływu czasu od wydania wymienionej decyzji.

5.4. Zgodnie z art. 119 § 1 i § 2 u.p.e.a, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, gdy nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Jak stanowi art. 121 § 2 u.p.e.a., z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł. Natomiast według art. 121 § 4 u.p.e.a., jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia.

Określone w powyższych przepisach warunki nakładania grzywny w celu przymuszenia zostały w niniejszej sprawie spełnione. Na Skarżącą nałożono grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, ustalając jej wysokość w kwocie 5.000 zł, a więc niższą od wynikającego z art. 121 § 2 u.p.e.a. limitu, przy czym organ wyjaśnił, na jakiej podstawie taka wysokość grzywny została ustalona oraz wskazał, że może ona zostać nałożona tylko raz i zostać umorzona w przypadku wykonania egzekwowanego obowiązku. Grzywna została więc zastosowana prawidłowo.

Zaznaczyć przy tym należy, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, jak ją określa Skarżąca. Grzywna w celu przymuszenia nie spełnia funkcji represyjnej, ale jest formą nacisku, która ze względu na dolegliwość finansową ma skłonić zobowiązanego do wykonania określonego w tytule wykonawczym obowiązku.

5.5. W tym stanie rzeczy Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że nie dopatrzył się w postępowaniu organów naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania, które mogłyby uzasadniać uwzględnienie skargi. Nałożenie na Skarżącą grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku w świetle dokonanych ustaleń było uzasadnione i nastąpiło zgodnie z przepisami. Podkreślenia wymaga, że wydanie postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, było poprzedzone doręczeniem stronie upomnienia z dnia 8 września 2020 r. zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku.

Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty Skarżącej opierające się na niemożności wykonania nałożonych decyzją z dnia 6 marca 2019 r. obowiązków ze względu na zamieszkiwanie nieruchomości przez osoby trzecie, które nie chcą jej opuścić oraz na braku udzielenia Skarżącej w tym zakresie pomocy przez organy nadzoru budowlanego. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 6 k.p.a. (zasady praworządności), art. 7 k.p.a. (zasady prawdy obiektywnej oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli), art. 8 k.p.a. (zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej) jak i art. 9 k.p.a. (zasady informowania stron). Nie doszło również do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., zawierającego obowiązek organu zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz art. 80 k.p.a., dotyczącego zasady swobodnej oceny dowodów.

W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji, wydając w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia przeprowadziły prawidłowo postępowanie z zachowaniem wymogów wynikających z powołanych przepisów. Zarzuty skargi nie podważyły zaś prawidłowości przeprowadzonego postępowania. Brak było więc podstaw do zastosowania przez organ drugiej instancji art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie opisane w ww. przepisie okoliczności nie wystąpiły.

5.6. Końcowo Sąd wskazuje, że niniejsza sprawa dotyczy nałożenia na Skarżącą grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym. Przedmiotem niniejszego postępowania nie jest natomiast decyzja PINB z dnia 6 marca 2019 r. nakazująca wykonanie określonych robót budowlanych oraz zakazująca użytkowania budynku do czasu usunięcia nieprawidłowości. Stąd też twierdzenia i zarzuty Skarżącej odnoszące się do tej decyzji nie mogły odnieść zamierzonego przez Skarżącą skutku i nie podlegały rozpoznaniu w niniejszym postępowaniu.

5.7. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę jako niezasadną.