Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 959/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Siły zbrojne
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b)
journal: Dz.U. 2018 poz 133
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi R.W. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odprawy mieszkaniowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Agencji Mienia Wojskowego decyzją z dnia [...] marca 2020 r.

nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy

z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej k.p.a. i art. 17 ust. 4 ustawy z 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2308 ze zm.), dalej jako ustawa o AMW oraz art. 23 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2356), dalej jako ustawa o zakwaterowaniu, po rozpatrzeniu odwołania Pana R.W. (skarżący, strona) od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w W. nr [...] z [...] stycznia 2020 r.

o odmowie przyznania Panu R.W. odprawy mieszkaniowej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...].10.2019 r. Pan R.W. wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w W. (dalej jako Dyrektor albo organ I instancji) o wypłatę odprawy mieszkaniowej. Do wyliczenia odprawy wskazał dzień [...].10.2019 r., kiedy zajmował stanowisko służbowe o stopniu etatowym [...] w S. RP w Warszawie.

Do wniosku, zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy, została załączona następująca dokumentacja: oświadczenie żołnierza zawodowego o stanie rodziny posiadanym

w dniu [...].10.2019 r.; Rozkaz Personalny Nr [...] Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...].09.2019 r. o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu z dniem [...].10.2019 r. do dnia zwolnienia

z zawodowej służby wojskowej do dyspozycji S. RP; Zaświadczenie o wysłudze lat, od której jest uzależniona wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową, jaką żołnierz posiadał w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej, wydane przez S. RP w dniu [...].10.2019 r.; Rozkaz Personalny Nr [...] Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...].02.2019 r.

o wyznaczeniu na stanowisko służbowe; odpisy skrócone aktów: małżeństwa

i urodzenia córki; zaświadczenie z [...].09.2019 r. o zameldowaniu na pobyt stały wnioskodawcy oraz członków jego rodziny oraz umowa najmu lokalu mieszkalnego nr [...], położonego przy ul. S. [...] m. [...] w G., zawarta w dniu [...].03.2006 r. Dokumenty zostały następnie uzupełnione o oświadczenie pełnoletniej córki wnioskodawcy, W.W., o niepozostawaniu w związku małżeńskim i wspólnym zamieszkiwaniu z członkami rodziny w dniu wskazanym w oświadczeniu żołnierza.

Zawiadomieniem z dnia [...].10.2019 r. Dyrektor powiadomił stronę

o wszczętym na jego wniosek postępowaniu administracyjnym oraz wezwał do uzupełnienia wniosku.

W odpowiedzi Pan R.W. przesłał do organu I instancji zaświadczenie Zarządu Budynków Miejskich potwierdzające zamieszkiwanie wnioskodawcy w lokalu przy ul. S. [...] m. [...] w G., na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] z [...].03.2006 r. oraz Protokół Garnizonowej Administracji Mieszkań G. w sprawie przyjęcia osobnej kwatery stałej (mieszkania).

W związku z potrzebą ustalenia stanu faktycznego dotyczącego ww. lokalu, Dyrektor zwrócił się do Oddziału Regionalnego AMW w K. z prośbą o pełną informację w tym zakresie.

W piśmie z [...].12.2019 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego AMW w K. wyjaśnił, że przedmiotowy lokal został przydzielony Panu R.W. na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej nr [...], wydanej przez Dowódcę Garnizonu G. Następnie w dniu [...].11.2005 r. Wojskowa Agencja Mieszkaniowa zrzekła się prawa dysponowania tym lokalem z uwagi na zamiar jego wykupu przez żołnierza. Protokół zdawczo-odbiorczy został spisany w dniu [...].01.2006 r. Do pisma zostały załączone następujące dokumenty: decyzja przydziału osobnej kwatery stałej nr [...]; wniosek R.W. z dnia [...].10.2005 r. skierowany do Oddziału Regionalnego w K. WAM o przekazanie zajmowanego lokalu do gminy G.; pismo Oddziału Regionalnego WAM w K. z dnia [...].11.2005 r. do Urzędu Miasta G. o zrzeczeniu się dysponowania lokalem mieszkalnym nr [...] przy ul. J. S. [...] w G. w celu umożliwienia zainteresowanemu jego zakupu oraz protokół z dnia [...].01.2006 r. w sprawie przekazania lokalu Miastu G.

Zawiadomieniem z dnia [...].12.2019 r. Pan R.W. został poinformowany o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, umożliwiającym wydanie decyzji oraz wypowiedzenia się co do zebranego materiału w terminie 7 dni od dnia otrzymania tej informacji.

Następnie Dyrektor po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wydał w dniu [...] stycznia 2020 r. decyzję nr [...] o odmowie przyznania Panu R.W. odprawy mieszkaniowej.

W uzasadnieniu decyzji przytoczono treść przepisów ustawy

o zakwaterowaniu wyjaśniając, że odprawa mieszkaniowa nie przysługuje żołnierzowi służby stałej, który do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej otrzymał od Agencji lokal mieszkalny, jako zaspokojenie swoich potrzeb mieszkaniowych i realizację prawa do zakwaterowania. Organ I instancji wskazał nadto, że zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy żołnierzowi służby stałej zwalnianemu

z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w lokalu mieszkalnym niebędącym kwaterą, przysługuje prawo do zajmowania tego lokalu.

Strona złożyła odwołanie, z zachowaniem ustawowego terminu.

W odwołaniu skarżący, reprezentowany przez adw. J.P., zarzuca zaskarżonej decyzji:

1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 23 ust. 1 pkt 1 w z art. 47 ust. 5 ustawy czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2356 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. w zw. z art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez wadliwe i niepełne ustalenie stanu faktycznego;

3) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik

sprawy, tj. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., wyrażające się w zaniechaniu rozpatrzenia sprawy na podstawie wszystkich i w pełni obowiązujących przepisów prawa;

4) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 k.p.a., art. 8, art. 9 i art. 77 ust. 4 k.p.a., polegające na tym, że postępowanie w sprawie odmowy przyznania odwołującemu prawa do odprawy mieszkaniowej było prowadzone w sposób nie budzący zaufania jego uczestnika do władzy publicznej.

Skarżący podnosi, że lokal zajmowany przez niego, nie spełnia kryteriów,

o których mowa w ustawie, dlatego wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości

i w konsekwencji przyznanie odprawy mieszkaniowej.

Prezes Agencji Mienia w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji przywołał treść art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o zakwaterowaniu wskazując, że z ww. przepisów ustawy o zakwaterowaniu wynika, że odprawa mieszkaniowa przysługuje żołnierzowi służby stałej wówczas, gdy jest zwalniany z zawodowej służby wojskowej i nabył uprawnienia do emerytury wojskowej, a poza tym zamieszkuje w kwaterze albo do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie otrzymał decyzji

o przydziale lokalu mieszkalnego. W sytuacji gdy żołnierz zamieszkuje w lokalu mieszkalnym niebędącym kwaterą, przysługuje mu prawo do zajmowania tego lokalu, które jest realizowane poprzez zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego.

Biorąc pod uwagę powyżej opisane przepisy i stan faktyczny przedmiotowej sprawy, Prezes Agencji Mienia Wojskowego stwierdził, że skarżący nie spełnia ustawowych przesłanek do wypłaty odprawy mieszkaniowej. Wynika to z faktu, że lokal mieszkalny zajmowany przez Pana R.W., na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej, w chwili zwolnienia go ze służby wojskowej nie był wpisany do wykazu kwater, zaś - jak wynika z akt niniejszej sprawy - strona nie zwolniła zajmowanego lokalu mieszkalnego przed dniem zwolnienia ze służby.

Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący osobiście w dniu [...] października 2005 r. wystąpił z wnioskiem do Oddziału Regionalnego WAM w K.

o przekazanie zajmowanego lokalu, który został mu przydzielony decyzją przydziału osobnej kwatery stałej, do gminy G., gdyż chciał wykupić przedmiotowy lokal. Na tej podstawie Oddział Regionalny WAM w K. w dniu [...] listopada 2005 r. przesłał pismo do Urzędu Miasta G. o zrzeczeniu się dysponowania lokalem mieszkalnym nr [...] przy ul. J. S. [...] w G. w celu umożliwienia zainteresowanemu jego zakupu. W wyniku ustaleń doszło do podpisania protokołu z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie przekazania lokalu Miastu G.

Nie ma w tym przypadku znaczenia, że lokal ten nie znajduje się obecnie w dyspozycji Agencji, istotne jest to, że Garnizonowa Administracja Mieszkań posiadała przedmiotowy lokal w dyspozycji i zgodnie z przepisami i swymi kompetencjami, przydzieliła go decyzją Dowódcy Garnizonu G. nr [...], jako osobną kwaterą, na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych Pana R.W..

Skarżący zachował prawo do zajmowania lokalu a jego umowa najmu

z zawarta w dniu [...] marca 2006 r. zachowała moc prawną, pomimo zmieniających się przepisów i kolejnych nowelizacji ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych. Zgodnie

z brzmieniem art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o zmianie ustawy

o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004 r. nr 116 poz. 1203 ze zm.) osoby, którym do dnia wejścia

w życie ww. ustawy przydzielono osobną kwaterę stałą, zachowują nabyte do tego dnia uprawnienia na czas zajmowania kwatery. Oznacza to, że żołnierz mógł nadal zajmować lokal na podstawie wcześniej wydanej decyzji przydziału osobnej kwatery stałej. Następnie w wyniku wniosku żołnierza, który informował o chęci wykupienia przedmiotowego lokalu, został on przekazany przez Oddział Regionalny WAM

w K. do zasobu gminy G.

Taki właśnie stan faktyczny zaistniał w przedmiotowej sprawie a prawo do zakwaterowania skarżącego było realizowane poprzez przydział lokalu położonego przy ul. S. [...] m. [...] w G., który zajmuje nieprzerwanie do dnia dzisiejszego.

Obowiązek Agencji Mienia Wojskowego w świetle uregulowań ustawy, sprowadza się do zapewnienia warunków mieszkaniowych żołnierzom. Uwypuklić należy, że przepisy dotyczące wypłaty odprawy mieszkaniowej praktycznie dotyczą sytuacji, gdy żołnierz z uwagi na zakończenie zawodowej służby wojskowej, nie może zajmować danego lokalu albo nie otrzymał przydziału lokalu. Żołnierz ma również prawo, przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej zdać przydzielony mu lokal mieszkalny, bez podania przyczyny i wówczas może wystąpić o odprawę mieszkaniową. Wypłata odprawy mieszkaniowej w tych sytuacjach ma na celu pomoc w nabyciu lokalu na wolnym rynku po zakończeniu służby.

Konkludując, analiza stanu faktycznego sprawy pozwala stwierdzić, że na dzień zwolnienia ze służby stałej Pan R.W. posiadał wydaną decyzję uprawniającą do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, którego nie zwolnił a zatem nie nabył uprawnienia do odprawy mieszkaniowej.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący. Domagał się uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenia utrzymanej nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w W. z dnia [...] stycznia 2020r. Zaskarżonym decyzjom zarzucił:

1. naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 23 ust. 1 pkt 1 w z art. 47 ust. 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący zajmuje lokal na podstawie decyzji uprawniającej do jego zamieszkiwania a zatem tym samym nie nabył on uprawnień do odprawy mieszkaniowej - w sytuacji gdy zajmowane przez skarżącego mieszkanie jest na podstawie tytułu umowy najmu z (właścicielem) Miastem G., nie pozostaje ono w dyspozycji Agencji oraz nie stanowi kwatery w myśl przepisów ww. Ustawy;

2. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. w zw. z art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez wadliwe i niepełne ustalenie stanu faktycznego, brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej - a w konsekwencji odmowę przyznania Panu [...] R.W. odprawy mieszkaniowej;

b) art. 6 k.p.a., wyrażające się w zaniechaniu rozpatrzenia sprawy na podstawie wszystkich i w pełni obowiązujących przepisów prawa zaskarżonej decyzji ograniczając się do dowolnie wybranej części obowiązujących przepisów, regulujących instytucję odprawy mieszkaniowej w zakresie art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP;

c) art. 6 k.p.a., art. 8, art. 9 i art. 77 ust. 4 k.p.a., polegające na tym, że postępowanie w sprawie odmowy przyznania skarżącemu prawa do odprawy mieszkaniowej było prowadzone w sposób nie budzący zaufania jego uczestnika do władzy publicznej, a także, że organy nie czuwały nad tym, aby strona nie poniosła szkody, a przede wszystkim poprzez pominięcie dowodów (faktów) m.in., iż zajmowane przez [...] R.W. mieszkanie stanowi własność i pozostaje w wyłącznej dyspozycji gminy - Miasta G. a także iż było mu wypłacane świadczenie mieszkaniowe z uwagi na brak posiadania w okresie pełnienia służby wojskowej przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego;

d) art. 8 k.p.a., art. 15 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zupełny brak odniesienia się w decyzji organu II instancji do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu, przez co należy uznać, iż organ II Instancji nie rozpatrzył w sposób należyty istotny sprawy co prowadzi do uniemożliwienia realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz dokonania kontroli zaskarżonej decyzji - przede wszystkim wobec braku odniesienia się do skutków prawnych konsekwencji będącego w wyłącznej dyspozycji (własności) Gminy lokalu mieszkalnego zajmowanego przez skarżącego jak też oceny skutków prawnych dotyczących uzyskiwania przez niego świadczenia pieniężnego z tytułu braku tzw. kwatery;

e) art. 9 k.p.a. i art. 11 k.p.a. w konsekwencji poprzez powyżej podniesionych zarzutów niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o odmowie przyznania Panu R.W. odprawy mieszkaniowej.

W uzasadnieniu skargi rozwinął poszczególne jej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Materialnoprawną przesłanką odmowy przyznania skarżącemu odprawy mieszkaniowej stanowi przepis art. 23 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej . Przepis ten wskazuje, że odprawa przysługuje żołnierzowi:

1) służby stałej:

a) zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w kwaterze, o ile nabył on prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy,

b) który do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 21 ust. 6, o ile nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej przez właściwy organ wojskowy (ust. 1),

2) zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w lokalu mieszkalnym niebędącym kwaterą, przysługuje prawo do zajmowania tego lokalu. Dyrektor oddziału regionalnego zawiera umowę najmu tego lokalu mieszkalnego (ust. 2).

W ocenie Sądu wskazać należy, że odprawa mieszkaniowa jest świadczeniem ściśle związanym z ważnym elementem stosunku służbowego żołnierza zawodowego, którym jest prawo do kwatery, jako elementu zabezpieczającego dyspozycyjność żołnierza zawodowego. Dlatego też świadczenie określone w art. 23 ustawy o zakwaterowaniu nie może być przyznawane w oderwaniu od uprawnienia do lokalu. Jednocześnie, jak zauważono w wyroku Sądu Najwyższy z dnia 7 października 2011 r. sygn. akt II CSK 693/10, ekonomiczną funkcją odprawy mieszkaniowej, o której mowa w art. 47 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r.

o zakwaterowaniu Sil Zbrojnych RP, wypłacanej ze środków Skarbu Państwa, jest udzielenie pomocy byłemu żołnierzowi w zaspokojeniu jego potrzeb mieszkaniowych po zakończeniu służby wojskowej, jeśli nie może on pozostać w dotychczasowym mieszkaniu z uwagi na jego niezbędność do zaspokojenia potrzeb żołnierzy, znajdujących się aktualnie w służbie czynnej. Zakłada to więc obowiązek opuszczenia dotychczas zajmowanego lokalu (kwatery) i poszukiwanie jego poza służbą, czego ekonomiczne skutki ma łagodzić właśnie odprawa mieszkaniowa. Odprawa jest zatem świadczeniem, które otrzymuje zwolniony ze służby żołnierz zawodowy w celu rekompensaty faktu utraty dotychczasowej kwatery stałej. Odprawa jest zatem związana z koniecznością "powrotu" zajmowanego lokalu do swego rodzaju "puli lokali", z której innym, pełniącym czynną służbę wojskową żołnierzom zawodowym będzie przydzielone mieszkanie służbowe, tak aby zabezpieczyć prawidłowe wykonywanie przez nich zadań służbowych. Wskazuje na to treść art. 23 ust. 2 ustawy, wedle którego w przypadku lokalu, który nie wchodzi w skład kwater i nie zostanie opróżniony - żołnierzowi służby stałej przysługuje tylko prawo do zawarcia umowy najmu na ten lokal.

Tymczasem jak wynika z akt sprawa nie można uznać, że w sprawie wystąpiły przesłanki pozwalające na wypłatę żołnierzowi świadczenia, ponieważ na dzień zwalniania strony z zawodowej służby wojskowej (jak i na dzień wydawania skarżonej decyzji) lokal jaki zajmował skarżący, nie był ujęty w wykazie kwater. Jak wynika bowiem z akt sprawy, tj. z wykazu kwater zatwierdzonego przez Prezesa Agencji Mienia Wojskowego, w dniu [...] lipca 2019 r. lokal mieszkalny nr [...] przy ul. J. S. [...] w G. zarówno w dacie wydania decyzji o zwolnieniu [...] R.W. z zawodowej służby wojskowej, tj. [...] września 2019 r., jak też w dacie złożenia wniosku o wypłatę odprawy mieszkaniowej ([...].10.2019 r.) nie znajdował się w wykazie kwater, a zatem mimo jednoznacznie brzmiącego przepisu art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, brak jest podstaw do przyznania odprawy mieszkaniowej zgodnie z powyższą regulacją.

W tym miejscu podkreślenia wymaga fakt, że powyższy lokal przestał być kwaterą stałą z inicjatywy skarżącego, który sam złożył wniosek do Oddziału Regionalnego WAM w K. o przekazanie zajmowanego lokalu, który został mu przydzielony decyzją przydziału osobnej kwatery stałej, do gminy G. Na tej podstawie Oddział Regionalny WAM w K. w dniu [...].11.2005 r. przesłał pismo do Urzędu Miasta G. o zrzeczeniu się dysponowania lokalem mieszkalnym nr [...] przy ul. J. S. [...] w G. w celu umożliwienia zainteresowanemu/skarżącemu jego zakupu. W wyniku ustaleń doszło do podpisania protokołu z dnia [...].01.2006 r. w sprawie przekazania lokalu Miastu G.

Zdaniem Sądu nie ma w tym przypadku znaczenia, że lokal ten nie znajduje się obecnie w dyspozycji Agencji Mienia Wojskowego, istotne jest to, że Garnizonowa Administracja Mieszkań posiadała przedmiotowy lokal w dyspozycji i zgodnie z przepisami i swymi kompetencjami, przydzieliła go decyzją Dowódcy Garnizonu Gliwice nr [...], jako osobną kwaterą, na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych Pana R.W.To właśnie skarżący swoimi działaniami doprowadził do przekazania powyższej kwatery na rzecz gminy G.

Skoro więc, przynależny lokalowi status kwatery, związany jest nierozerwalnie z faktem ujęcia danego lokalu w w/w wykazie kwater, to konsekwentnie brak ujęcia spornego lokalu w omawianym wykazie sprawia, iż nie jest on kwaterą. Powyższe sprawia więc, że w odniesieniu do skarżącego nie zaistniała przesłanka oznaczona w art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Odnosząc się do przesłanki z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy

o zakwaterowaniu należy wskazać, że skarżący nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego przed dniem zwolnienia ze służby i nadal zamieszkuje w lokalu przy

ul. J. S. [...] w G.

W ocenie tut. Sądu organ poprawnie wywiódł, że skarżący nie spełnia kolejnej przesłanki określonej w art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Z akt administracyjnych bezspornie bowiem wynika, że na dzień zwolnienia ze służby stałej Pan R.W. posiadał wydaną decyzję uprawniającą do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy

ul. J. S. [...] w G., którego nie zwolnił a zatem nie nabył uprawnienia do odprawy mieszkaniowej.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 listopada

2018 r. sygn. akt I OSK 1418/18, żołnierz jako osoba uprawniona nie może skorzystać z dwóch form zakwaterowania: w postaci pieniężnej od Agencji

i rzeczowej np. od gminy.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazany w skardze przepisów postępowania administracyjnego, gdyż organ w sposób wyczerpujący zgromadził

w zaistniałej sprawie materiał dowodowy, a następnie prawidłowo go ocenił, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).