Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1115/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 1 i  par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Sędziowie WSA Wojciech Gapiński, Bożena Pindel, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A S.A. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 8.331 (osiem tysięcy trzysta trzydzieści jeden) złoty tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...], nr [...] wydana po rozpatrzeniu odwołania A1 S.A. w K. z dnia 9 lutego 2015 r. od decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...], nr [...] określającej tej spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2005 r. w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium odnotowało, że powyższa decyzja Wójta została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po tym, jak decyzją z dnia [...], [...] uchyliło poprzednią (pierwszą) decyzję tego organu z dnia [...], sygn. akt [...]. Wskazało przy tym, że tej pierwotnej decyzji pierwszoinstancyjnej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a w dalszej kolejności stanowiła ona podstawę wystawienia przez Wójta tytułów wykonawczych, w których uwzględniono wynikające z niej zaległości. Zaznaczyło też, że w dniu 26 marca 2010 r. Naczelnik Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. doręczył skarżącej odpisy tych tytułów wykonawczych wraz z pobraniem należności, a w dniach 26 marca – 8 kwietnia 2010 r. zastosował środki egzekucyjne skutkujące przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Mając to na względzie, wywiodło, że w sprawie zaistniała możność merytorycznego orzekania w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej, gdyż termin jego przedawnienia upływa z dniem 9 kwietnia 2015 r.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w dniu 30 kwietnia 2016 r. spółka, w której imieniu działa pełnomocnik będący radcą prawnym, wystąpiła o uchylenie powyższej decyzji Kolegium i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała na niesłuszne opodatkowanie (jako budowli) składników jej majątku zlokalizowanych w podziemnych wyrobiskach górniczych.

Skarga ta została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 595/15.

W skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka sformułowała wniosek o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Zażądała również zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego i przeprowadzenia rozprawy. Stwierdziła, że w analizowanym przypadku doszło do naruszenia następujących przepisów:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; aktualnie: t. j. – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 122, art. 127, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; następnie: o.p.) oraz wskazanych o.p. samodzielnie poprzez oddalenie skargi, mimo że w zaskarżonej decyzji naruszono wymóg dwuinstancyjności postępowania, w tym zaniechano: oceny wszystkich dowodów, poczynienia własnych ustaleń faktycznych i zastosowania prawa materialnego, również z uwagi na niedostrzeżenie tych wad przez sąd z urzędu, pomimo braku zarzutów skargi w tym względzie; przy czym z uwagi na rażący i oczywisty charakter tych naruszeń należało stwierdzić nieważność decyzji Kolegium;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 180 § 1 i art. 197 § 1 o.p. oraz art. 174 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. - Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.) oraz wskazanych przepisów o.p. samodzielnie poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i aprobatę opinii rzeczoznawców majątkowych jako biegłych dla ustalenia okoliczności, w zakresie których – zgodnie z przepisami prawa – nie mają oni uprawnienia do wydawania opinii,

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 o.p. oraz tego przepisu o.p. samodzielnie poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i aprobatę naruszenia wskazanego przepisu procedury administracyjnej, polegającego na przeprowadzaniu dowodu z opinii biegłego nie dla ustalenia okoliczności faktycznych lecz ustaleń w zakresie prawa materialnego (kwalifikacji obiektów z punktu widzenia prawa materialnego),

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 2 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) i z art. 197 § 1 o.p. oraz wskazanych przepisów Konstytucji o.p. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i aprobatę zawartego w niej rozstrzygania obiektywnych wątpliwości co do treści prawa na niekorzyść spółki,

5) art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. - Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy oraz art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. - Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na aprobacie zakwalifikowania do kategorii budowli albo urządzeń budowlanych w rozumieniu Prawa budowlanego elementów infrastruktury górniczej w postaci: obudów wyrobisk, rurociągów, linii kablowych, linii kolejowych, tras kolejek, torowisk, przewodów jezdnych, trakcji torowych i trakcji elektrycznych, a przez to nieprawidłowe ich opodatkowanie jako budowli w rozumieniu wspomnianej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W toku postępowania kasacyjnego w prawa i obowiązki skarżącej wstąpiła Spółka A S.A. w B.

W dniu 28 sierpnia 2018 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 2256/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w całości powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania, a także zasądził od Kolegium na rzecz skarżącej kwotę 17.307 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W motywach tego orzeczenia wskazano na konieczność rozstrzygnięcia kwestii możności merytorycznego orzekania przez Kolegium o wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej z uwzględnieniem dyrektyw płynących z uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FPS 8/13 oraz z dnia 26 lutego 2018 r., sygn. akt I FPS 5/17. Za zasadny uznano tym samym zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 122 i art. 187 § 1 o.p. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w omawianym zakresie. Zarazem stwierdzono, że pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej są chybione i w tym względzie podzielono argumentację Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którą organy dokonały zasadnego zakwalifikowania spornych obiektów do budowli w rozumieniu Prawa budowlanego i słusznie uznały, że stanowią one przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a rozstrzygnięcie to oparły na podstawie ustaleń poczynionych w następstwie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedstawienie motywów tej kwalifikacji wymaga w pierwszej kolejności wskazania skutków, jakie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wynikają z faktu uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny zasadności wniesionej przez podatniczkę skargi kasacyjnej, czego konsekwencją było wszak wspomniane uchylenie poprzedniego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania. W tym kontekście niezbędne staje się odwołanie do brzmienia art. 190 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, a oparcie skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną przez Naczelny Sąd Administracyjny jest niemożliwe.

Z powyższego wynika zatem, że sąd ponownie rozpoznający sprawę i będący związany wykładnią przepisów przedstawioną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może dokonywać własnej ich interpretacji, a podjęte rozstrzygnięcie uwzględniać musi zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny ocenę prawną (wyjątek w tym względzie zachodzi jedynie w razie istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, co w niniejszym przypadku nie ma wszak miejsca).

Przez ocenę prawną, o której mowa w przytoczonym art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna o charakterze wiążącym może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak również kwestii właściwego zastosowania konkretnego przepisu w odniesieniu do przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego podjętego w konkretnej sprawie (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 158/11 lub z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1306/16, które są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http//:orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

W piśmiennictwie dotyczącym art. 190 p.p.s.a. akcentuje się, że przy uwzględnieniu jedynie wybranych zarzutów skargi kasacyjnej zachodzi wprawdzie konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku w całości, co jednak nie zmienia faktu, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy wiążąca pozostaje ocena sądu kasacyjnego, w myśl której ustalenia w pozostałym zakresie należy uznać za prawidłowe. Przesądzenie tej kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawia, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy niedopuszczalne staje się powoływanie nowych faktów i dowodów zmierzających do wykazania stanu faktycznego (i jego kwalifikacji) w sposób odmienny, niż to zostało przyjęte w wyroku uchylającym wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującym sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania (por. B. Dauter [w]: "Komentarz do art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Teza 6. Dostęp: System Informacji Prawnej LEX).

Działanie przepisu art. 190 p.p.s.a. wyraża się także w tym, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd pierwszej instancji "granice sprawy" ulegają zawężeniu do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 p.p.s.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Op 146/18, dostęp: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http//:orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając powyższe okoliczności, zaznaczyć trzeba, że w ramach ponownego rozpoznania niniejszej sprawy za podstawę wyrokowania przyjęto wyżej wskazany stan faktyczny, który – jako niesporny – nie wymaga powtórnej prezentacji. Jego analiza nie pozostawia z kolei wątpliwości, że kluczowe dla podjęcia rozstrzygnięcia jest zagadnienie przedawnienia zobowiązania spółki w podatku od nieruchomości za 2005 r., a zatem zweryfikowanie, czy w momencie wydania zaskarżonej decyzji dopuszczalne jeszcze było (z uwagi na upływ czasu) orzekanie o wysokości przedmiotowej należności.

Uzasadniając swą decyzję, Kolegium omówiło tę kwestię, a powołane przezeń okoliczności nie były przez podatniczkę kwestionowane. Dostrzec jednak trzeba, że – po pierwsze – nie zostały one należycie udokumentowane w aktach sprawy, a po drugie – nie mogły (w świetle całokształtu zaistniałych okoliczności) uzasadniać możności merytorycznego załatwienia sprawy podatkowej.

Wyjaśnienie tej kwalifikacji należy rozpocząć od spostrzeżenia, że zagadnieniem przedawnienia zobowiązania podatkowego zajmował się już kilkukrotnie Naczelny Sąd Administracyjny. I tak w uchwale z dnia 28 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FPS 8/13 Sąd ten przyjął, że skoro umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.; dalej: u.p.e.a.) powoduje uchylenie skutków prawnych podjętych czynności i będących ich następstwem środków egzekucyjnych, to zostaje również uchylony skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia, który nastąpił w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony (pkt 8.8. uzasadnienia uchwały). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił też, że dotychczasowe (odmienne od powyższego) stanowisko judykatury bazowało na poglądzie, że wyeliminowanie z obrotu rozstrzygnięcia organu w trybie "zwykłym" powoduje skutki ex nunc, a w trybie nadzwyczajnym – ex tunc. Pomijało ono jednak istotną dla tego zagadnienia treść art. 60 § 1 u.p.e.a. lub – w sytuacji jego analizy – bazowało na wadliwym poglądzie, że na jego podstawie następuje uchylenie tylko czynności egzekucyjnych (a nie: skutków wywołanych przez te czynności na gruncie stosunków z zakresu zobowiązań podatkowych). Dalej Naczelny Sąd Administracyjny odnotował, że także w doktrynie prawa administracyjnego obowiązuje reguła, że sankcja wzruszalności, zastosowana wobec aktu administracyjnego, przerywa zdolność do wywołania skutków prawnych od momentu wejścia do obrotu prawnego aktu uchylającego akt wadliwy z zachowaniem skutków prawnych wywołanych (ex nunc) i jedynie sankcja nieważności oznacza pozbawienie mocy skutków prawnych wywołanych przez wadliwy akt od samego początku (ex tunc). Mając to na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził jednak przekonanie, że zasada ta nie może mieć pierwszeństwa przed jednoznaczną normą art. 60 § 1 u.p.e.a. a wynikający z niej skutek umorzenia postępowania egzekucyjnego, polegający na przywróceniu stanu istniejącego przed wszczęciem egzekucji, odpowiada sankcji wzruszalności orzeczeń administracyjnych o skutkach ex tunc (za wyjątkiem przypadków nabycia praw przez osoby trzecie).

W świetle motywów powołanej wyżej uchwały należy wyprowadzić dalsze wnioski i stwierdzić, że nie mogą powodować przerwy biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego czynności egzekucyjne dokonane na wadliwej podstawie, a więc m. in. na podstawie nieostatecznej decyzji, nawet jeśli była ona wykonalna, ale jednak w dalszym toku postępowania podatkowego okazała się niezgodna z prawem i została uchylona przez organ odwoławczy na mocy art. 233 § 2 o.p. Co do zasady, niezgodność z prawem podstawy wystawienia tytułu wykonawczego to nie tylko niezgodność z prawem postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, ale tym bardziej niezgodność z prawem wykonywanej decyzji nieostatecznej, z której wynika egzekwowana należność. W każdej z tych sytuacji tytuł wykonawczy nie ma legalnej podstawy, co niewątpliwie, z istoty rzeczy, okazuje się stosownie później. Zawsze jednak z takim skutkiem, że zastosowane środki egzekucyjne tracą przymiot legalności w tym znaczeniu, że nie mogą powodować przerwy biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, o której stanowi art. 70 § 4 o.p. Ryzyko wykonywania decyzji nieostatecznej spoczywa bowiem na organach podatkowych, nie może natomiast obciążać podatnika.

Rozpoznając niniejszą sprawę koniecznym jest również uwzględnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2018 r., sygn. akt I FPS 5/17, zgodnie z którą uchylenie decyzji ostatecznej w zakresie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania powoduje unicestwienie materialnoprawnego skutku zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 o.p.

Dostrzec bowiem trzeba, że w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż "nie do pogodzenia z zasadą państwa prawa, wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP, jest sytuacja, gdy naruszenie prawa przez organy państwa (tylko bowiem w takim przypadku decyzja może być uchylona) powodowałoby konsekwencje korzystne dla państwa (w postaci dłuższego okresu do dochodzenia wykonania obowiązku), a niekorzystne dla podatnika (por. W. Morawski, Tytuł wykonawczy a bieg terminu przedawnienia, Prawo i Podatki z 2007 r., Nr 8, s. 30, H. Filipczyk, Wadliwa czynność egzekucyjna a przerwanie biegu terminu przedawnienia, Prawo i Podatki z 2012 r., nr 9, s. 18). Skoro podatek zapłacony lub pobrany na podstawie uchylonej decyzji stanowi z mocy art. 72 § 1 pkt 1 o.p. nadpłatę, to sam ustawodawca uznaje go za kwotę uiszczoną bez ustawowego obowiązku jej zapłaty (por. L. Etel, dz. cyt., s. 603, J. Zubrzycki , [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2016, s. 455). Przy podatkach powstających z mocy prawa podatkiem należnym jest po uchyleniu decyzji ponownie podatek wynikając z deklaracji podatkowej. Tym samym zastosowanie środka egzekucyjnego w celu pobrania kwoty, stanowiącej ostatecznie podatek nienależny, nie powinno skutkować przerwą biegu terminu przedawnienia. Podkreślić przy tym należy, że ustawodawca – przy definiowaniu nadpłaty – nie różnicuje, czy powstała ona w wyniku uchylenia decyzji czy też była wynikiem stwierdzenia jej nieważności (art. 77 § 1 pkt 1 o.p.). Charakter naruszenia prawa nie powinien więc mieć decydującego znaczenia dla oceny, czy skutek zastosowania środka egzekucyjnego powinien zostać unicestwiony. Jeżeli zatem uchylenie decyzji ostatecznej unicestwia jej skutki, czego wyrazem jest powstanie prawa do żądania zwrotu kwoty na jej podstawie wyegzekwowanej jako nienależnej (nadpłaty), brak podstaw do twierdzenia, że podjęte w oparciu o tę decyzję środki egzekucyjne oraz ich skutki pozostają w mocy, skoro "odpadła" podstawa prawna ich zastosowania, co wymaga przywrócenia stanu, jaki istniał przed dokonaniem pierwszej czynności egzekucyjnej. Odnosi się to również do skutku, który powstał na podstawie art. 70 § 4 o.p., tzn. przerwania biegu przedawnienia w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego na podstawie wadliwej decyzji.

Ponadto przyjęcie koncepcji, że skutek w postaci przerwy biegu terminu przedawnienia zostaje unicestwiony wyłącznie w wyniku umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie prowadzi zaś do niego tylko uchylenie decyzji ostatecznej, prowadziłoby do niemającego uzasadnienia w przepisach prawa i sprzecznego z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP zróżnicowania sytuacji prawnej podatników na podstawie kryterium majątkowego. Kryterium różnicującym sytuację podatników powinny być bowiem wyłącznie okoliczności prawnie znaczące dla określenia obowiązku podatkowego i wysokości zobowiązania, a nie istnienie majątku, z którego można egzekwować podatek (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12, OTK-A z 2013 r., nr 7, poz. 97 i Dz.U. z 2013 r. poz. 1313)".

Z powyższych uchwał, którymi Sąd orzekający w niniejszej sprawy jest związany z uwagi na treść art. 269 p.p.s.a., wynika, że obowiązek zapłaty podatku jest wymagalny tak długo, jak długo w obrocie prawnym pozostaje decyzja wymierzająca podatnikowi zobowiązanie w tym przedmiocie. Uchylenie takiej decyzji sprawia z kolei, że zastosowane środki egzekucyjne nie powodują przerwania biegu przedawnienia i to nawet jeśli postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności pozostaje w obrocie prawnym.

W świetle powyższego należy uznać, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została podjęta z naruszeniem art. 70 § 1 o.p. Stało się tak dlatego, że biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ostatecznie nie przerwało zastosowanie środka egzekucyjnego w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie decyzji Wójta, która następnie została uchylona. Wyeliminowanie z obrotu prawnego tej decyzji doprowadziło tym samym do zniweczenia wszelkich skutków prawnych zastosowanych na jej podstawie środków egzekucyjnych, a wśród nich – także skutku przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 4 o.p.

Stwierdzenie zaistnienia tej okoliczności musiało zatem skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Niezbędne staje się również podkreślenie, że Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art. 145 § 3 p.p.s.a., albowiem z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by organ odwoławczy zbadał, czy w sprawie zachodzą przesłanki inne niż powyżej wskazane, a skutkujące przerwaniem bądź zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Stąd jedynie dodać trzeba, że Kolegium będzie zobligowane poczynić i należycie udokumentować niezbędne w tym zakresie ustalenia w ramach ponownego rozpoznania sprawy.

O zasądzeniu od organu odwoławczego na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w wysokości 8.331 zł orzeczono z kolei na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a. Koszty te obejmują:

1) wpis od skargi, który w niniejszej sprawie wynosi 5.614 zł stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) i przy spostrzeżeniu, że wartość przedmiotu zaskarżenia jest równa 561.364 zł;

2) kwotę opłaty skarbowej za złożenie wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa (17 zł);

3) kwotę 2.700 zł odpowiadającą jednej czwartej opłaty za czynności radcy prawnego wynikającej z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).

W tych ramach uwzględniono, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach rozpoznaniu podlega wiele spraw ze skarg spółki o zbliżonych wywodach i wnioskach. Mając to na uwadze, uznano, że wspomniany charakter spraw i związany z tym nakład pracy pełnomocnika powinien mieć wpływ na wysokość jego wynagrodzenia. Kwalifikacja ta została podjęta w oparciu o art. 206 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności, jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przy wykładni tego przepisu uwzględniono też pogląd, w myśl którego brzmienie powołanego przepisu pozwala na stwierdzenie, że intencją ustawodawcy było pozostawienie do uznania sądu, czy ma zastosować ten przepis oraz w jakiej części należy na rzecz strony skarżącej zasądzić w opisanej w nim sytuacji zwrot kosztów postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 8/11).

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.