Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1278/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 2 , art. 2 pkt 14
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 lipca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. kwotę 757,00 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

IISA/Kr 1278/13

UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 3 kwietnia 2013 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2012 r. poz. 647 z późniejszymi zmianami), § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 Nr 164 poz. 1588), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003 Nr 164, poz. 1589) w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – po rozpatrzeniu wniosku K.B. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa dwóch budynków mieszkalno-usługowych z garażami podziemnymi realizowana w dwóch etapach (budynek etapu pierwszego B1 na dz. [...] złączony w granicy z budynkiem etapu drugiego B2 wraz z parkingiem realizowany na części dz. [...] ,[...] oba budynki obsługiwane komunikacyjnie przez działki [...] ,[...] ,[...] ,[...] oraz przebudową wjazdu z dz. [...]) i infrastrukturą techniczną na dz. [...] ,[...] ,[....] ,[...]obr. [...] obr. 4 [...] w K ".

Organ I instancji wskazał w uzasadnieniu, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego postępowanie prowadzono na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W wyniku postępowania stwierdzono, że w niniejszej sprawie zostały łącznie spełnione warunki, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 powołanej ustawy. Warunki ustalone w oparciu o wyniki analizy urbanistyczno - architektonicznej zostały przedstawione w załącznikach do decyzji.

Prezydent Miasta K. odnosząc się do zastrzeżeń dotyczących obsługi komunikacyjnej należy wyjaśnił, iż przedmiotowe zamierzenie zostało poddane opiniowaniu przez organ kompetentny w sprawach dotyczących rozwiązań komunikacyjnych tj. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu. Warunki określone przez w/w jednostkę zostały zamieszczone w załączniku nr 1 do niniejszej decyzji i stanowić będą podstawę dla inwestora do rozwiązań projektowych w zakresie obsługi komunikacyjnej planowanej zabudowy.

Odnośnie podniesionej przez strony kwestii dostępu do drogi publicznej wyjaśniono, iż w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca zawarł definicję legalną dostępu do drogi publicznej wskazując, iż pod tym sformułowaniem należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Omawiając zagadnienia dotyczące dostępu terenu planowanej inwestycji do drogi publicznej podkreślić należy, że dostępu tego nie można utożsamiać z dostępem faktycznym. Dostęp do drogi publicznej - co podniesiono w wyroku WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2005 r. IV SA/Wa 1505/05, LEX nr 189793 - powinien być także legalny, a to oznacza, że prawo do korzystania z niego musi wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego, czy też administracyjnego.

W niniejszej sprawie teren inwestycji nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, jest natomiast połączony z drogą publiczną tj. ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną położoną na działkach nr [...] i [...] obr. [...] Jak wynika m.in. ze stanowiska Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu - droga dojazdowa do działki nr [...] została zrealizowana przez Zarząd Gospodarki Komunalnej w ramach zadania pn. budowa parkingu dla samochodów osobowych w rejonie ul. [...] w K. z dojazdami do budynku mieszkalnego przy ul. [...] zlokalizowanego na działce [...] " częściowo na działce stanowiącej własność Gminy K. (dz. [...]), a częściowo na działce znajdującej się we władaniu Spółdzielni Mieszkaniowej [...] " (dz. nr [...] ). Przed uzyskaniem pozwolenia na budowę przedmiotowej drogi Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...] " pismem z dnia 28.08.2001 r. znak: [...] wyraziła zgodę na realizację przedmiotowej drogi na części działki nr [...] obr. [...]. Mając zatem na uwadze powyższe, a w szczególności udzielenie przez Spółdzielnię mieszkaniową [...] " zgody na realizację ww. drogi dojazdowej do działki nr [...] ,Obr [...] częściowo na działce znajdującej się we władaniu Spółdzielni, działka nr [...] obr. [...] na potrzeby postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy ma zapewniony dostęp do drogi publicznej tj. ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną położoną na działkach nr [...] i [...] obr. [...] . Uznać bowiem należy, iż zgoda na dojazd do działki nr [...] obr. [...] poprzez drogę zlokalizowana na działkach nr [...] i [...] Obr [...] została bowiem wyrażona poprzez podmioty władające wskazanymi powyżej nieruchomości w toku postępowania zakończonego pozwoleniem na budowę z dnia 12 grudnia 2001 r. nr [...] dla ww. inwestycji drogowej.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w rozstrzygnięciu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , które w decyzji z dnia 08.11.2012 r. znak: [...] wydanej w postępowaniu dotyczącym inwestycji o analogicznym zakresie, programie oraz sposobie rozwiązania dojazdu, jednoznacznie potwierdziło, iż planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej od ulicy [...] poprzez drogę wewnętrzną położoną na dz. [...] i [...] obr.[...] .

Ponadto żadne przepisy prawa nie określają w sposób szczegółowy ilości miejsc postojowych, które winny być realizowane w ramach projektowanej inwestycji. Kwestię konkretnej liczby miejsc postojowych regulują przepisy §18.1 i 2 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W konsekwencji, egzekucja warunku zabezpieczenia odpowiedniej do projektowanej funkcji, liczby miejsc postojowych pozostaje we właściwości organu wydającego pozwolenie na budowę (względnie w danym przypadku - przyjmującego zgłoszenie o zmianie sposobu użytkowania części budynku). Ilość miejsc parkingowych winna zatem zostać określona przez Wnioskodawcę w dalszym etapie procesu inwestycyjnego, w dostosowaniu do skali i potrzeb zamierzenia inwestycyjnego, którego parametry zostały określone w niniejszej decyzji.

Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w K. , domagając się jej uchylenia w całości i zarzucając jej:

1. art. 61 ust 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie iż nieruchomość na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, czyli "budowa dwóch budynków mieszkalnych z usługami na parterze i garażami podziemnymi na działkach nr [...] i części działki nr [...] realizowanych w dwóch etapach (budynek etapu pierwszego B1 na działce nr [...] wraz z obsługą komunikacyjną poprzez działkę nr [...] i przebudową wjazdu z działki nr [...] złączony w granicy z budynkiem etapu drugiego B2 realizowanego na części działki [...] wraz z parkingiem i obsługą komunikacyjną przez działki nr [...] ,[...] ,[...] oraz przebudową wjazdu z działki nr [...] ) z infrastrukturą techniczną na dz. Nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] obr. [...] w K. , posiada dostęp do drogi publicznej, na podstawie udzielonej zgody przez właściciela działek nr [...] i [...] obr. [...] które to obecnie stanowią parking- na obsługę komunikacyjną działek stanowiących własność inwestora,

2. art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez przyjęcie iż przedmiotowa inwestycja spełnia łącznie warunki określone w w/w przepisach,

3. art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez pominięcie, że swoboda zagospodarowania terenu podlega ograniczeniu, jeżeli narusza prawa osób trzecich co ma miejsce w niniejszej sprawie,

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 26 lipca 2013 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. .

W uzasadnieniu wskazało, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono parametry nowej zabudowy, opierając się na sporządzonej analizie urbanistyczno - architektonicznej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że pojęcie "dostępu do drogi publicznej" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wykazuje, iż teren planowanej inwestycji jest połączony z drogą publiczną, a to ul. [...], poprzez drogę wewnętrzną położoną na działkach nr [...] i [...] obr. [...] . Droga dojazdowa do działki nr [...] została zrealizowana przez Zarząd Gospodarki Komunalnej w ramach zadania "Budowa parkingu dla samochodów osobowych w rejonie ul.[...] w K. z dojazdami do budynku mieszkalnego przy ul. [...] zlokalizowanego na działce nr [...] , obręb [...] " częściowo na działce stanowiącej własność Gminy K. (dz. nr [...] , a częściowo na działce znajdującej się we władaniu Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] " (dz. nr [...] ). W tym miejscu podkreślić należy, i działka nr [...] figuruje w ewidencji gruntów jako użytek "dr" (dowód: wypis z rejestru gruntów z dnia 1 marca 2012 r. — k. [...]). Niemniej jednak skład orzekający Kolegium podziela stanowisko zajęte przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w piśmie z dnia 4 kwietnia 2012 r., znak:[...] ), w świetle którego definicja drogi zawarta w ustawie o drogach publicznych nie jest tożsama z rozumieniem tego pojęcia dla potrzeb ewidencji gruntów i budynków. Z pojęcia drogi na gruncie ewidencji wyłączona została wewnętrzna komunikacja poszczególnych nieruchomości. Nie oznacza to jednak, że nie jest to droga w rozumieniu ustawy o drogach publicznych lecz jedynie, że nie jest to droga, która w ewidencji zostanie opisana symbolem "dr". W konsekwencji geodezyjne wydzielenie gruntu, na którym położona jest droga wewnętrzna jako drogi, tj. oznaczenia symbolem "dr", nie jest koniecznym warunkiem dla uznania, iż taka droga wewnętrzna rzeczywiście istnieje.

W konsekwencji stwierdzić należy, iż teren objęty wnioskiem inwestora posiada dostęp do drogi publicznej w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ jest połączony z drogą publiczną, a to ul.[...] , poprzez drogę wewnętrzną położoną na działkach nr [...] i [...] obr. [...].

Skargę na decyzję SKO wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...] zarzucając naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 pkt 14 ustawy roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że nieruchomość na której ma być realizowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej na podstawie zgody udzielonej przez właściciela działek nr [...] ,[...] obr. [...] , które obecnie stanowią parking – na obsługę komunikacyjną działek stanowiących własność inwestora,

2) art. 61 ust. 1 ww. ustawy oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania tereny w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja spełnia łącznie warunki określone w w/w przepisach,

3) art. 6 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy poprzez pominięcie, że swoboda zagospodarowania terenu polega ograniczeniu, jeżeli narusza prawa osób trzecich, co ma miejsce w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że właściciele działki numer [...] nie wyrazili zgody na wykorzystywanie jej jako drogi, a przedmiotowa działka w załączonym do akt odpisie mapy ewidencyjnej oznaczona jest symbolem "B", co oznacza, że stanowi teren mieszkaniowy. Skarżąca podniosła, że wykorzystywanie części tej działki jako drogi dojazdowej do budynku czy jako parkingu nie powoduje, że automatycznie zmienia ona swoje przeznaczenie i traci charakter działki budowlanej. Podkreśliła, że działki nr [...] i działka [...] (będąca współwłasnością strony skarżącej) są faktycznie parkingiem dla mieszkańców bloków położonych przy ul. [...] w K. . Jednakże właściciele działki nr [...] w tym Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] " nie wyrazili zgody na jej wykorzystywanie jako ciągu komunikacyjnego, jak również nie ustalili odpowiedniej służebności drogowej. Mając na względzie sprzeciw strony skarżącej wobec wykorzystywania stanowiącej jej własność działki jako ciągu komunikacyjnego, wymóg posiadania dostępu do drogi publicznej działki inwestora , nie można uznać za spełniony. Z uwagi na to że w/w nieruchomość jest wykorzystywana jako parking dla mieszkańców bloków przy ul. [...] j (nie posiadają oni innego miejsca do parkowania), co powoduje że nie jest ona szlakiem drożnym, przez który można swobodnie przejeżdżać, czego konsekwencją jest bark możliwości ustanowienia na niej służebności drogowej.

Obecnie przedmiotowa działka nr [...] jest zabudowana domem jednorodzinnym, natomiast planowana inwestycja przewiduje budowę dwóch budynków mieszkalnych z usługami na parterze i garażami podziemnymi. Wyżej wskazana inwestycja całkowicie zmieni strukturę i przeznaczenie gruntu. Działka, która ma stanowić ciąg komunikacyjny łączący teren inwestycji z drogą publiczną nie jest przystosowana do ponoszenia ciężarów i obciążeń związanych z obsługą komunikacyjną dwóch bloków, w tym także lokalów usługowych. Ponadto, w prowadzenie ciężkiego sprzętu potrzebnego do realizacji przedmiotowej inwestycji całkowicie zniszczy powierzchnię działki oraz spowoduje że mieszkańcy budynków przy ul. [...] stracą możliwość dojazdu do swoich bloków oraz parkowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga jest uzasadniona a decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. narusza przepisy art. 61 ust. 1 pkt 2 i art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.)

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy planowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej a zatem czy spełniony został warunek o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zwanej dalej ustawa o planowaniu.

Stosownie do treści art. 4 ust. 2 w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z przepisem art. 61 wymienionej ustawy warunki zabudowy można ustalić tylko wówczas, gdy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi oraz spełnia łącznie wszystkie, następujące warunki : 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2) teren ma dostęp do drogi publicznej, 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że planowana inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej. Pojęcie dostępu do drogi publicznej zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu jako bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej na potrzeby ustalenia warunków zabudowy tego terenu, nie można utożsamiać z dostępem faktycznym. Dostęp ten musi być zagwarantowany prawnie (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z 9 stycznia 2008 r. sygn. II SA/GL 522/08, wyrok NSA z dnia 9 lipca 2009 r. sygn. IIOSK 1116/08, wyrok WSA w Białymstoku z 23 września 2010 r., sygn. II SA/Bk 426/10, wyrok WSA w Warszawie z 8 maja 2009 r., sygn. II SA/Wa 157/09, wyrok NSA z 8 lipca 2009 r., sygn. IIOSK 1102/08), co oznacza, że musi wynikać z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego czy administracyjnego.

W przedmiotowej sprawie inwestor wskazał, że dostęp planowanej inwestycji do drogi publicznej będzie zapewniony przez drogę wewnętrzną położoną na działkach nr[...] i [...] . Organy obu instancji wskazanie inwestora zaakceptowały, nie dostrzegając tej okoliczności, że skarżąca spółdzielnia – współwłaściciel nieruchomości oznaczonej numerem [...] nie wyraziła zgody na przejazd przez tę działkę. Tym samym stwierdzić należy, że teren inwestycji nie posiada dostępu do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną zrealizowaną częściowo na działce [...] , a częściowo na działce nr [...] albowiem możliwość korzystania z pośredniego dostępu do drogi publicznej powinna być prawnie uregulowana np. w formie ustanowienia służebności gruntowej, względnie pisemnej zgody właściciela terenu, z którego inwestor ma korzystać (por. np. wyrok NSA z 12.01.2011, sygn. II OSK 9/10).

Niezależnie od przyjętej interpretacji treści oświadczenia Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] " złożonego w toku postępowania zakończonego pozwoleniem na budowę z dnia 12 grudnia 2001 r. nr[...] , na podstawie którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, że wyrażono zgodę na przejazd przez nieruchomość nr [...] i w konsekwencji uznało, że planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej, pamiętać należy, że w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy spółdzielnia kategorycznie i konsekwentnie sprzeciwia się wykorzystaniu należącej do niej działki nr [...] jako drogi dojazdowej do planowanej inwestycji. Zgodnie z utrwalonym już stanowiskiem judykatury istotne jest, aby dostęp do drogi publicznej istniał w dacie orzekania o warunkach zabudowy (por. wyrok WSA w Białymstoku z 23.09.2010 r., sygn II SA/Bk 426/10, LEX nr 752310, wyrok WSA w Krakowie z 24.01.2012 r., sygn. II SA/Kr 1526/11, LEX nr 1107936). Tym samym wobec kategorycznego sprzeciwu Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] " na korzystanie z jej działki stwierdzić należy, że przedmiotowa inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej, co jest równoznaczne z niespełnieniem warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i powinno skutkować wydaniem decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy.

Identyczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 26 marca 2013r. sygn. IISA/Kr 129/13, który wydany został również na skutek skargi SM [...] w K. na decyzję SKO w K. ustalająca warunki zabudowy na wniosek K.B., , gdzie również istota sporu sprowadzała się do dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej poprzez tę samą działkę nr [...] W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznając zaskarżoną decyzję za niezgodną z prawem orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).