Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 236/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1, art. 7 ust. 1a, art. 18 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 58
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Joanna Zabłocka Protokolant Anna Sobińska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 1 października 2015 r. sygn. akt I SA/Bk 336/15 w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 rok oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 1 października 2015 r. (sygn. akt I SA/Bk 336/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (dalej: WSA), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę W. J. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży (dalej: Dyrektor OR ARiMR) z [...] lutego 2015 r. (nr [...]) w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

Skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności na 2013 r., ubiegając się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni 112,82 ha, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) do działek rolnych o powierzchni 19,62 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (PZ) do powierzchni 92,20 ha.

W dniach [...] września 2013 r. w gospodarstwie skarżącego została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni i w zakresie działania Program rolnośrodowiskowy, podczas której dokonano pomiaru powierzchni użytkowanej rolniczo na zadeklarowanych do płatności działkach rolnych w granicach działek ewidencyjnych. Weryfikacja powierzchni wykazała zawyżenie powierzchni gruntów rolnych w zakresie JPO o 2,21 ha, a UPO o 0,41 ha. Na szkicu z pomiaru powierzchni działek (stanowiącym załącznik do protokołu z czynności kontrolnych) inspektorzy nanieśli granice poszczególnych upraw oraz miejsca i kierunek zdjęć wykonanych na działkach. Inspektorzy stwierdzili nieprawidłowości o kodach pokontrolnych DR37, DR49, DR50, DR51, DR52 i DR53. W szczególności kod pokontrolny DR50 (oznaczający, że granice uprawy wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku) zastosowano w przypadku działek rolnych A, B, C, E, F, G, H, J, ponieważ ustalono, że granice tych działek rolnych wychodzą poza granice odniesienia deklarowanej działki referencyjnej. Kontrola odbyła się w obecności skarżącego, który nie wniósł zastrzeżeń do otrzymanego raportu z kontroli z czynności kontrolnych z [...] października 2013 r. (skorygowanego następnie w raporcie z [...] lipca 2014 r.).

Decyzją z [...] marca 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] (dalej: Kierownik BP ARiMR) przyznał skarżącemu płatność UPO do powierzchni stwierdzonej i płatność JPO w pomniejszonej wysokości. Jednak po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Dyrektor OR ARiMR decyzją z [...] czerwca 2014 r. uchylił decyzję Kierownika BP i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z [...] października 2014 r. Kierownik BP ARiMR przyznał skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w pomniejszonej wysokości.

Skarżący złożył odwołanie od decyzji z [...] października 2014 r.

Decyzją z [...] lutego 2015 r. Dyrektor OR ARiMR utrzymał w mocy decyzję Kierownika BP ARiMR. Stwierdził, że weryfikacja powierzchni przeprowadzona w dniach [...] września 2013 r. w gospodarstwie skarżącego wykazała zawyżenie powierzchni gruntów rolnych w zakresie JPO o 2,21 ha, a UPO o 0,41 ha. Dyrektor OR ARiMR wskazał, że wyniki kontroli zostały utrwalone w raporcie z czynności kontrolnych spełniającym wymogi formalne określone w art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009 r., s. 65 ze zm.; dalej: rozporządzenie nr 1122/2009) i nie ma podstaw do podważania wyników tej kontroli. Odnośnie do stwierdzenia nieprawidłowości oznaczonej kodem pokontrolnym DR50, Dyrektor OR ARIMR stwierdził, że ustalenie, iż granice uprawy wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku skutkuje redukcją powierzchni działki rolnej - to jest pominięciem przy ustalaniu powierzchni uprawnionej do płatności tych obszarów, które są położone na działkach ewidencyjnych niezadeklarowanych we wniosku.

Skarżący złożył do WSA skargę na decyzję Dyrektora OR ARiMR.

WSA oddalił skargę.

Powołując się na art. 7 ust. 1 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.), WSA stwierdził, że rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością pod warunkiem spełnienia określonych w tym przepisie wymagań, m.in. posiadania w dniu 31 maja działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009. WSA dodał, że w świetle art. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, działką rolną jest działka w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 1122/2009, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, czyli zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw, przy czym w przypadku, gdy wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, granice działki rolnej są wyznaczane na podstawie konkretnego użytkowania.

WSA wskazał, że z raportu z czynności kontrolnych wynika, iż inspektorzy terenowi podczas kontroli gospodarstwa skarżącego stwierdzili nieprawidłowości, którym przypisano szereg kodów pokontrolnych, w tym kod DR50, oznaczający, że granice uprawy wykraczają poza granice działek referencyjnych zareklarowanych we wniosku. Zdaniem WSA, w tej sytuacji przy ustalaniu powierzchni uprawnionej do płatności organy prawidłowo nie uznały obszarów położonych na działkach ewidencyjnych niezadeklarowanych we wniosku.

Powołując się na treść art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1122/2009, WSA wskazał, że jeśli obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, to wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub 2 ha, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Zdaniem WSA, skoro w niniejszej sprawie łączna powierzchnia zadeklarowana we wniosku do płatności JPO wynosiła 112,82 ha, a powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli na miejscu wynosiła 110,61 ha, to różnica tych powierzchni (tj. 2,21 ha) jest powierzchnią zawyżoną, która stanowi 1,998%.

Za nietrafne uznał WSA zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Sąd uznał, że analiza akt prowadzi do wniosku, iż organ w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy, w tym poddał ocenie wniosek skarżącego o przyznanie płatności oraz raporty z czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie skarżącego w 2013 r. WSA zwrócił uwagę, że w treści protokołu wskazano działki objęte kontrolą, obwód zmierzonych działek, stwierdzone powierzchnie upraw oraz opis nieprawidłowości, a przy ustalaniu powierzchni rolnych uwzględniono tolerancję pomiaru. Sąd podkreślił, że kontrola na miejscu odbyła się w obecności skarżącego, który podpisał protokół nie zgłaszając uwag do jego treści, ani nie wniósł zastrzeżeń do otrzymanego raportu z kontroli, a zatem nie podważał sposobu przeprowadzenia kontroli, ani jej wyników. WSA dodał - powołując się na art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego – że w sprawach dotyczących przyznania płatności organy nie mają obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie oświadczeń składanych we wniosku przez beneficjenta ubiegającego się o pomoc.

W ocenie WSA, organy zasadnie uznały, że w sprawie nie znajdował zastosowania art. 73 rozporządzenia nr 1122/2004, z którego wynika, iż obniżek i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. Zdaniem WSA, wniosek skarżącego nie był prawidłowy pod względem faktycznym, a skarżący nie wykazał w toku postępowania, że nie ponosi winy za zadeklarowanie we wniosku nieprawidłowych danych. WSA uznał, że skarżący ponosi odpowiedzialność za popełnione błędy, skoro wypełniając wniosek określił zakres swojego żądania - przede wszystkim powierzchnię działek ewidencyjnych oraz informacje o sposobie wykorzystania działek rolnych.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego przez:

a) błędną wykładnię art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przez przyjęcie, że rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa wyłącznie do działek zadeklarowanych przez niego we wniosku, a nie do całej będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja danego roku powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego;

b) błędną wykładnię ust. 67 preambuły oraz art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE L 141 z 30 kwietnia 2004 r., s. 18 ze zm.; dalej: rozporządzenie nr 796/2004) przez zastosowanie zmniejszenia płatności w sytuacji, gdy rolnik wykazał, że wina nie leży po jego stronie;

c) zastosowanie art. 58 rozporządzenia nr 1122/2009 przez zmniejszenie kwoty płatności o dwukrotną stwierdzoną różnicę w powierzchni deklarowanej i kwalifikowanej, w sytuacji gdy powierzchnia kwalifikowana była mniejsza od deklarowanej o 1,01 ha, nie zaś 2,21 ha;

2) naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy:

a) art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 1a w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przez nieuchylenie decyzji organu mimo wadliwego przeprowadzenia postępowania w sprawie skutkującego nieprawidłowym ustaleniem powierzchni kwalifikowanej do płatności, co w konsekwencji doprowadziło do zmniejszenia płatności o dwukrotność różnicy pomiędzy obszarem deklarowanym a kwalifikowanym do płatności;

b) art. 48 ust. 3 rozporządzenia nr 796/2004 przez przekroczenie terminu ukończenia raportu z kontroli i wydanie decyzji na jego podstawie.

W uzasadnieniu skarżący wskazał w szczególności, że kontrola na miejscu została przeprowadzona zbyt wcześnie, to jest [...] września 2013 r., podczas gdy termin wykoszenia działek upływał 30 września. W dacie kontroli skarżący miał niedokoszone powierzchnie łąki trudno dostępne ciągnikiem. Miejsca te znajdują się w granicach działek ewidencyjnych i stanowią część deklarowanej przez skarżącego powierzchni. Natomiast kontrolerzy dokonali pomiarów po linii koszenia, pomijając obszary niedokoszone znajdujące się w granicach działek ewidencyjnych oraz mierząc niepotrzebnie powierzchnię poza granicami ewidencyjnymi, na którą skarżący wjechał ciągnikiem nieświadomie.

Skarżący stwierdził, że fakt, iż podpisał protokół kontroli na miejscu bez uwag nie oznacza, że się z nim zgadzał. Zaznaczył, że z protokołu nie wynikało o ile została przekroczona powierzchnia działek ewidencyjnych i skutek w postaci dwukrotnego zmniejszenia płatności.

W piśmie procesowym z 29 września 2017 r. Dyrektor OR ARiMR wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący stwierdził, że popiera skargę kasacyjną oraz oświadczył, że nie zgłaszał zastrzeżeń do protokołu z kontroli na miejscu, ponieważ powierzchnia mierzona zgadzała się z powierzchnię deklarowaną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Na wstępie należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, której w sprawie nie stwierdzono.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. i została skierowana przeciwko wyrokowi WSA, którym uznał on za prawidłową decyzję o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 w pomniejszonej wysokości. Pomimo stwierdzenia w toku kontroli na miejscu kilku nieprawidłowości, które w protokole kontroli opatrzono poszczególnymi kodami pokontrolnymi (DR37, DR49, DR51, DR52 i DR53), w istocie wykluczono z płatności część powierzchni ze względu na to, iż części wymienionych przez wnioskodawcę działek rolnych okazały się faktycznie położone na działkach ewidencyjnych, które nie były zadeklarowane w części opisowej wniosku, co w konsekwencji skutkowało redukcją powierzchni tych działek rolnych do ich obszarów znajdujących się wyłącznie w granicach działek ewidencyjnych deklarowanych we wniosku o przyznanie płatności (kod DR 50). W odniesieniu do płatności JPO różnica ta wynosiła 2,21 ha, w odniesieniu do UPO 0,41 ha.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, w takim wypadku, z reguły przyjmuje się, że w pierwszej kolejności powinny zostać rozpoznane zarzuty naruszenia prawa procesowego dotyczące ustaleń w zakresie stanu faktycznego, gdyż stan faktyczny przyjęty w sprawie determinuje zastosowanie prawa materialnego. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna zarzuca jednak w pierwszej kolejności błędną wykładnię art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a od rozpoznania tego zarzutu zależy jaki zakres koniecznych ustaleń stanu faktycznego należało przyjąć w sprawie, które to ustalenia są kwestionowane z kolei zarzutem wymienionym w pkt 2, a) skargi kasacyjnej. Wobec tego, że oba te zarzuty są kompatybilne w stosunku do siebie, zostaną one rozpatrzone łącznie.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej w sprawie błędnie przyjęto, że rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa wyłącznie do działek zadeklarowanych przez niego we wniosku, a nie do całej będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja danego roku powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie " Rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli:

1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha;

2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności."

Uzasadniając zarzut błędnej wykładni art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego skarżący twierdzi, że powinna zostać mu przyznana płatność do całej posiadanej w dniu 31 maja powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, ponadto kwestionuje prawidłowość przeprowadzonej w jego gospodarstwie kontroli na miejscu, w trakcie której, jak podnosi, zmierzono powierzchnię uprawianą przez niego poza granicami ewidencyjnymi działek, natomiast nie domierzono powierzchni uprawianej na działkach zgłoszonych, co wynikało z przeprowadzenia kontroli zbyt wcześnie (przed 30 września), gdy część łąk była jeszcze niewykoszona. Skarżący podniósł, że kontrolerzy robili pomiary po linii koszenia, pominęli obszary niedokoszone znajdujące się w granicach ewidencyjnych działek, natomiast pomierzyli obszary poza działkami ewidencyjnymi, które skarżący skosił nieświadomie wjeżdżając na nie ciągnikiem.

Tak sformułowany zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku.

Po pierwsze, nie można zgodzić się z takim stanowiskiem, że bez względu na to, czy i jak zgłoszono grunt do płatności, wystarczające jest posiadanie tego gruntu przez rolnika w dniu 31 maja i utrzymywanie go w dobrej kulturze rolnej. Stanowisko to pomija bowiem, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postępowanie w przedmiocie płatności obszarowych prowadzone jest na wniosek strony i w granicach tego wniosku; to wnioskodawca określa grunty rolne, co do których ubiega się o płatność.

Z kolei zgodnie z ustępem 1a artykułu 7 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego "Jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności."

Przywołany art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009 stanowi, że "Na potrzeby systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowalny obszar. GIS funkcjonuje na podstawie krajowego systemu odniesienia za pomocą współrzędnych. W przypadku gdy stosuje się różne systemy współrzędnych, w obrębie każdego z państw członkowskich są one kompatybilne."

Z przepisów tych, regulujących system płatności bezpośrednich, nie można zatem wyciągnąć wniosku takiego, jak chciałby skarżący. Prawidłowo zatem przyjęto w sprawie, że skoro podane przez skarżącego granice działek rolnych wychodzą poza granice odniesienia deklarowanych działek referencyjnych, musiało to skutkować redukcją powierzchni ww. działek rolnych do ich obszarów znajdujących się wyłącznie w granicach działek ewidencyjnych deklarowanych we wniosku o przyznanie płatności.

Po drugie, nie zasługuje również na uwzględnienie ta argumentacja skargi kasacyjnej, która zmierza do podważenia stanowiska o prawidłowości dokonanych pomniejszeń płatności – na podstawie kwestionowania ustaleń stanu faktycznego sprawy.

Tym zarzutem skarżący kasacyjnie w istocie zmierza do podważenia prawidłowości przeprowadzonej w jego gospodarstwie kontroli na miejscu, w takcie której, jak podnosi, zmierzono powierzchnię uprawianą przez niego poza granicami ewidencyjnymi działek, natomiast nie domierzono powierzchni uprawianej na działkach zgłoszonych, co wynikało z przeprowadzenia kontroli zbyt wcześnie (przed 30 września), gdy część łąk była jeszcze niewykoszona. Skarżący podniósł, że kontrolerzy robili pomiary po linii koszenia, pominęli obszary niedokoszone znajdujące się w granicach ewidencyjnych działek, natomiast pomierzyli obszary poza działkami ewidencyjnymi, które skarżący skosił nieświadomie wjeżdżając na nie ciągnikiem.

Tak sformułowany zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku. Po pierwsze, autor skargi kasacyjnej, podważając w istocie sposób przeprowadzenia kontroli i dokonane w sprawie ustalenia stanu faktycznego, nie wskazuje jakie przepisy regulujące sposób przeprowadzania kontroli zostały naruszone przez organy orzekające w sprawie, a naruszenie których to przepisów doprowadziło do błędnego w ocenie skarżącego ustalenia stanu faktycznego. Ponadto zarzuty skarżącego dotyczące niezmierzenia niewykoszonej części łąki są nieuzasadnione, ponieważ co wprost wskazał w uzasadnieniu wyroku WSA, kwestionowane przez skarżącego pomiary zostały dokonane po granicach działek rolnych, gdzie uwzględniono także obszary łąk niewykoszonych, co obrazują również szkice pomiarów działek rolnych. Zauważyć również należy, że skarżący obecny przy kontroli na miejscu nie zakwestionował przeprowadzonych pomiarów i bez zastrzeżeń podpisał protokół kontroli, który stanowi dowód w sprawie.

Nie stanowi również naruszenia art. 7 ust. 1a w zw. z art. 3 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zmniejszenie powierzchni kwalifikowanej na podstawie wyników kontroli administracyjnej, czyli kontroli przeprowadzonej na podstawie danych znajdujących się w systemie informatycznym.

Przypomnieć należy, że art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wprost nakazuje przyznawanie płatności do powierzchni działek nie większej niż maksymalny kwalifikowany obszar, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Przepisy krajowe to przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.86 ze zm.), w której to ustawie w art. 4 ustalono, że system składa się z: 1) ewidencji producentów; 2) ewidencji gospodarstw rolnych; 3) ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 3a) identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia nr 73/2009; 4) dokumentacji związanej ewidencji i systemu, w pkt 1-3a.

Tak więc orzekając w przedmiocie przyznania jednolitej płatności obszarowej organy ARiMR zobowiązane były uwzględnić wyniki kontroli administracyjnej wniosku, czyli skontrolowania jego zgodności z danymi w systemie ewidencji działek rolnych.

Ponieważ w skardze kasacyjnej wskazano, że kluczowym argumentem uzasadniającym nieprawidłowe ustalenie powierzchni kwalifikowanej działek jest błędnie zliczona powierzchnia upraw znajdujących się poza granicami ewidencyjnymi działek, NSA wskazuje, że dla rozstrzygnięcia sprawy ma znaczenie powierzchnia działek rolnych znajdujących się na działkach ewidencyjnych zgłoszonych we wniosku. Zaś przy uwzględnieniu tej powierzchni różnica - w ramach JPO - między powierzchnią zgłoszoną a stwierdzoną wynosi 2,21 ha (przejrzyście jest to zobrazowane w tabeli zawartej w decyzji I instancji na str. 7). Słusznie zatem stwierdził WSA, że w sytuacji, gdy działki rolne oznaczone kodem DR50 są położone częściowo na niedeklarowanych działkach referencyjnych, a więc granice tych działek rolnych wychodzą poza granice odniesienia deklarowanej działki referencyjnej, organ prawidłowo dokonał redukcji powierzchni działek rolnych.

W konsekwencji nieusprawiedliwiony okazał się zarzut wadliwego zastosowania art. 58 rozporządzenia nr 1122/2009, zgodnie z którym jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeżeli różnica wynosi więcej niż 3% lub 2 hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. W związku ze stwierdzoną różnicą między obszarem zadeklarowanym, a stwierdzonym - ponad 2 ha, prawidłowo pomniejszono płatność JPO o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy tymi obszarami.

Nie mogły też odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku zarzuty naruszenia ust. 67 preambuły oraz art. 68 ust. 1 i 48 ust. 3 rozporządzenia nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. z tego powodu, że przepisy tego aktu prawnego w sprawie nie znajdowały zastosowania, a WSA opierał się w swoich wywodach na aktualnej w sprawie regulacji tj. rozporządzeniu nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., co nie zostało dostrzeżone przez skarżącego kasacyjnie.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.