Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 11/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 101
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska, Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność uchwały w części [...] w zakresie działki ewidencyjnej [...] z obrębu [...], 2. w pozostałej części skargę oddala, 3. zasądza od Miasta [...] na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z siedzibą w [...] kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 listopada 2017 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]– w części dotyczącej obszaru oznaczonego symbolem [...].

Skarżąca wskazała, że jest użytkownikiem wieczystym działki o nr ewid. [...] z obrębu [...], położonej w [...] w dzielnicy [...]. Na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1875; dalej jako "u.s.g.") zaskarżyła ww. uchwałę Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]- w części dotyczącej obszaru oznaczonego symbolem [...], co do wszystkich jego postanowień. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie w sposób istotny:

1. art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.; dalej jako "u.p.z.p.") w zw. z art. 140, art. 144 i art. 233 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 459 ze zm.), w zw. z art. 7, 21 ust. 1, 31 ust. 3 i 32 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez wprowadzenie do planu postanowień, które zakłócają oraz utrudniają korzystanie Wspólnocie Mieszkaniowej [...] z przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego, a nadto poprzez ukształtowanie sytuacji Wspólnoty w sposób mniej korzystny niż właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości sąsiednich, co w efekcie skutkuje naruszeniem zasady ochrony prawa własności, zasady proporcjonalności oraz zasady równości,

2. art. 20 ust. 1 in fine u.p.z.p. i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587), polegające na sporządzeniu planu zawierającego istotne rozbieżności pomiędzy jego częścią tekstową i graficzną, w zakresie odnoszącym się do strefy ochrony parametrów historycznych (stref ochrony konserwatorskiej), podczas gdy część tekstowa uchwały powinna znajdować odwzorowanie w jej części graficznej, naruszenie to powoduje, iż nie jest możliwe ustalenie, w jaki sposób obszar oznaczony symbolem [...] może zostać zagospodarowany,

3. art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez nierozgraniczenie obszarów o różnym przeznaczeniu, podczas gdy z treści wskazanego przepisu wynika, iż obowiązkiem organów planistycznych jest precyzyjne określenie przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczającej tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania; naruszenie to powoduje, że nie wiadomo, w którym miejscu zaczyna oraz kończy się obszar oznaczony symbolem [...], a w konsekwencji na jakim terenie dopuszczalne jest sytuowanie zabudowy mieszkaniowej bądź usługowej,

4. art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2003 r. Nr 33, poz. 270 ze zm.), polegające na ustaleniu w § 14 ust. 3 pkt 2 planu strefy zabudowy [...], podczas gdy z pozostałych postanowień planu można wywieść, iż na sąsiednich terenach, tj. np. na obszarach oznaczonych symbolem [...],[...],[...], ustalono zabudowę niską o niewielkim zagęszczeniu, a nadto poprzez określenie w § 5 ust. 2 planu, iż dla całego obszaru objętego planem ustala się strefę zabudowy [...] z wyjątkiem terenów: [...],[...],[...]-[...],[...]-[...] oraz [...], co powoduje, iż niemożliwe jest ustalenie rzeczywistych intencji miejscowego prawodawcy w zakresie tego, jakie obszary zostały przeznaczone w planie jako strefa zabudowy śródmiejskiej,

5. art. 15 ust. 1 u.p.z.p. i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., poprzez określenie parametrów zabudowy dla obszaru oznaczonego symbolem [...] niezgodnie z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...]; naruszenie to powoduje, iż na terenie oznaczonym symbolem [...] dopuszczono lokalizację budynków o parametrach znacznie przewyższających ustalenia przyjęte dla tego obszaru w studium,

6. art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., poprzez nieprecyzyjne wyrysowanie linii zabudowy na działce ewid. nr [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] w dzielnicy [...] w [...], co powoduje, iż zabudowa na tej działce może być usytuowana w zbyt bliskiej odległości od zespołu przyrodniczo-krajobrazowego Park [...], co może doprowadzić do znacznego pogorszenia walorów krajobrazowo - rekreacyjnych rejonu,

7. art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., poprzez wyrysowanie nieprzekraczalnych linii zabudowy w sposób "przecinający" istniejące zabudowania na działce ewid. nr [...] z obrębu [...] oraz poprzez niezwymiarowanie nieprzekraczalnych linii zabudowy, podczas gdy obowiązkiem organów planistycznych jest precyzyjne wytyczenie linii zabudowy; naruszenie to powoduje, iż w odniesieniu do części budynku usytuowanego na działce ewid. nr [...] z obrębu [...] została wyłączona możliwość stosowania niektórych postanowień planu,

8. art. 14 ust. 8 u.p.z.p. w zw. z art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez zmianę definicji zawartych w aktach wyższego rzędu, podczas gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będący aktem prawa miejscowego powinien być zgodny z przepisami powszechnie obowiązującymi, co w konsekwencji powoduje, iż organy planistyczne dokonały modyfikacji pojęć uregulowanych w aktach wyższego rzędu, czym wykroczyły poza przyznane im kompetencje, o których mowa w art. 15 ust. 2 u.p.z.p.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o:

- stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] w części dotyczącej kwartału oznaczonego symbolem [...] co do wszystkich jego postanowień;

- stwierdzenie, że zaskarżona uchwała w zakresie, w jakim sąd stwierdzi jej nieważność, nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku;

- zasądzenie od Rady Miasta [...] na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącej, w związku z uchwaleniem przedmiotowego planu naruszono szereg przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także interes prawny i uprawnienia użytkownika wieczystego nieruchomości objętej planem. Koniecznym stało się zatem wezwanie Rady Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w części dotyczącej kwartału oznaczonego symbolem [...] jako uchwalonej z naruszeniem zasad sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., co skarżąca uczyniła pismem z dnia 12 października 2017 r. Kopia wezwania do usunięcia naruszenia prawa została załączona do skargi.

Na ww. wezwanie Rada Miasta [...] nie udzieliła odpowiedzi do dnia wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta [...] wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie oddalenie skargi. W ocenie organu, zarzuty zawarte w skardze nie znajdują oparcia w przepisach prawa i tym samym są niezasadne.

Organ wskazał, że stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1437/2004; wyrok z dnia 3 września 2004 r. sygn. akt OSK 476/04). Skarżący musi wykazać się zarówno indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, a także zaistniałym w dacie wniesienia skargi naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia.

Zdaniem organu, skarżąca nie wykazała posiadania interesu prawnego przede wszystkim w zakresie nieruchomości znajdujących się na terenie oznaczonym symbolem [...], których nie jest ani właścicielem, ani użytkownikiem wieczystym. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w odniesieniu do całości terenu [...] objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], a nie tylko wobec działki ewid. nr [...] z obrębu [...], której jest użytkownikiem wieczystym. Teren [...] obejmuje następujące działki ewidencyjne: dz. ew [...],[...],[...] oraz [...] z obrębu [...]. Wspólnota Mieszkaniowa [...] dołączyła do skargi dokument, który potwierdza, iż jest ona użytkownikiem wieczystym jedynie działki ewidencyjnej [...] z obrębu [...] . Dąży zatem do wyeliminowania z porządku prawnego zapisów planu, które nie dotyczą jej nieruchomości. Powoływanie się na naruszenie prawa własności na skutek ewentualnych immisji w świetle orzecznictwa nie może zostać uwzględnione.

Ponadto organ wskazał, iż podniesione przez skarżącą zarzuty odnoszące się bezpośrednio do nieruchomości oznaczonej jako dz. ew. [...] z obrębu [...], której jest użytkownikiem wieczystym, nie wykazały konkretnego naruszenia. Ustalenia planu dotyczące nieruchomości skarżącej, zdaniem organu w żaden sposób nie pogarszają możliwości zagospodarowania terenu, a jedynie utrzymują jego istniejący stan zagospodarowania wraz z możliwością działań inwestycyjnych w tym zakresie.

Organ dodał, że w przedmiotowej sprawie nie można dostrzec naruszenia prawa ani nadużycia prawa przez radę gminy w zakresie przypisanych jej uprawnień określonych ustawą z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy też jakichkolwiek innych uchybień, w tym naruszenia standardów stanowienia prawa miejscowego skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały.

Przy piśmie procesowym z dnia [...]kwietnia 2019 r. Rada [...], w odniesieniu do zarzutu skarżącej dotyczącego rozbieżności w ustaleniach zaskarżonego planu co do stref ochrony konserwatorskiej, przedstawiła wyrys i wypis ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] przyjętego uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r. Zgodnie z wypisem i wyrysem, teren [...], w tym w szczególności nieruchomość skarżącej stanowiąca działkę ew. nr [...] z obrębu [...], znajduje się w strefie ochrony istotnych parametrów historycznego układu urbanistycznego [...]-[...]. Z zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W. wynika, iż w odniesieniu do nieruchomości skarżącej ustalenia ogólne zaskarżonej uchwały w § 7 ust. 3 pkt 2 i 3 są spójne z ustaleniami graficznymi rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]. W ustaleniach szczegółowych dla terenu [...] w § 14 ust. 3 pkt 1 omyłkowo wskazano strefę "[...]" i odwołanie do punktu 3 w § 7 ust. 3, zamiast do punktu 2. A zatem, ewentualnemu wyeliminowaniu podlegać powinno omyłkowe wskazanie strefy "[...]" oraz odwołanie do punktu 2 w § 7 ust. 3 zaskarżonej uchwały w zakresie działki ewidencyjnej [...], do której skarżąca wykazała interes prawny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), Sąd jest właściwy do kontroli zgodności z prawem aktów prawa miejscowego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., wskazana kontrola sądowa dokonywana jest w granicach sprawy administracyjnej, zaś sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały Rady [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] doprowadziła do częściowego uwzględnienia skargi poprzez stwierdzenie nieważności uchwały w części § 14 ust. 3 pkt 1 w zakresie działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...].

Na wstępie wskazać trzeba, że wniesiona skarga spełnia wymogi formalne określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie [...] (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875), według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, skarżąca pismem z dnia [...] października 2017 r. wezwała Radę ,[...] do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą. Wezwanie zostało złożone osobiście w dniu [...] października 2017 r. Ponieważ organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, skarżąca wniosła skargę do sądu administracyjnego z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a., tj. w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Do ustalenia pozostaje zatem, czy zaskarżona uchwała dotyczy interesu prawnego skarżącej oraz czy narusza jej interes prawny.

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca jest użytkownikiem wieczystym działki o nr ewid. [...] z obrębu [...], położonej w [...] w dzielnicy [...]. Stąd też interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały wynika z przysługującego jej w dacie wniesienia skargi prawa użytkowania wieczystego wskazanej nieruchomości.

Podkreślenia wymaga, że zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega uchwała organu [...] nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne, np. w postaci zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Podmiot składający skargę musi wykazać naruszenie własnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego indywidualną i prawnie chronioną sytuacją.

Dla uznania legitymacji skargowej nie jest wystarczające wykazanie, że uchwała podjęta przez organ [...] narusza pojmowany w sposób subiektywny interes faktyczny podmiotu. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 września 2004 r. sygn. akt OSK 476/04, z dnia 4 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1563/04, z dnia 1 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1437/2004, dostępne w CBOSA).

Wobec powyższego stwierdzić należy, że o skuteczności skargi przesądza wykazanie przez podmiot, który wniósł skargę, naruszenia przez zaskarżoną uchwałę jego interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący winien wykazać, iż rozwiązania planu ograniczają sposób korzystania z przysługującego mu prawa. Dopiero wykazanie tego naruszenia umożliwia, zgodnie z wolą ustawodawcy, skuteczne zaskarżenie uchwały.

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż skarżąca wykazała, że jej interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone kontrolowaną uchwałą.

Na mocy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r., obowiązujących przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organom [...] przysługuje prawo legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności lub użytkowania wieczystego (tzw. władztwo planistyczne gminy). Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Powyższe oznacza, że zapisy planu determinują sytuację właściciela (lub użytkownika wieczystego) nieruchomości m.in. w zakresie jej inwestycyjnego zagospodarowania oraz sposobu gospodarczego wykorzystania. Ingerencja ta nie może jednak odbywać się w sposób dowolny.

Jako zasadne Sąd ocenił zarzuty skargi, dotyczące rozbieżności pomiędzy częścią tekstową, a częścią graficzną planu w odniesieniu do obszaru oznaczonego symbolem [...], na którym ustalono szczególną strefę konserwatorską C (§ 14 ust. 3 pkt 1 planu). Z kolei z rysunku można wyczytać, iż obszar [...] znajduje się w strefie konserwatorskiej B. Wyrysowane na mapie linie od północno-zachodniej części obszaru opadają stopniowo ku południowo-wschodniej jego części, co zgodnie z legendą planu oznacza, iż obszar ten znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej B. Dodatkowo, za przyjęciem, że teren [...] położony jest w strefie konserwatorskiej B przemawia fakt, iż dla terenu sąsiedniego oznaczonego symbolem [...] wyrysowano linie dotyczące ochrony konserwatorskiej w taki sam sposób, jak na obszarze [...] oraz dodatkowo w części tekstowej planu ustalono, że teren ten objęty jest strefą ochrony konserwatorskiej B. Pozwala to przyjąć, że organ planistyczny prawidłowo oznaczył obszar ochrony konserwatorskiej na rysunku planu, zaś dokonał błędnych ustaleń w jego części tekstowej. Trafnie zatem zauważyła skarżąca, że obszar oznaczony symbolem [...] znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej B, a nie jak wynika z części tekstowej w strefie ochrony konserwatorskiej C. Ze względu jednak na istniejące w tym zakresie rozbieżności pomiędzy częścią graficzną a tekstową planu, nie sposób jednoznacznie przesądzić, jakie były rzeczywiste intencje organu planistycznego.

Podkreślenia wymaga, że uregulowania dotyczące strefy konserwatorskiej B cechują się większym rygoryzmem w zakresie dopuszczalnych możliwości zabudowy, w szczególności w aspekcie dostosowania nowej zabudowy do historycznej kompozycji przestrzennej pod względem skali i bryły budynków. Dodatkowo w strefie ochrony konserwatorskiej B ustalono realizację nowej zabudowy w powiązaniu z komponowaniem terenów zieleni urządzonej. Również z tego względu można przypuszczać, że celem organów planistycznych było takie zagospodarowanie terenu oznaczonego symbolem [...], aby w jak największym stopniu chronione były tereny zielone. Argument ten dodatkowo przemawia za tym, że obszar [...] znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej B, jednak na podstawie ustaleń planu nie sposób przesądzić ww. okoliczności.

W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym część graficzna planu musi znajdować odzwierciedlenie w jego części tekstowej. W przeciwnym razie, naruszone zostają zasady sporządzania planu miejscowego, co skutkować winno stwierdzeniem nieważności takiej uchwały w części. Część graficzna planu miejscowego jest uszczegółowieniem części tekstowej i ustalenia planu muszą być odczytywane łącznie, z uwzględnieniem zarówno części graficznej, jak i tekstowej. Z tych względów nie może być rozbieżności pomiędzy częścią tekstową a rysunkiem planu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1804/15 - dostępny j.w.).

W okolicznościach niniejszej sprawy należy również zauważyć, że w nadesłanym w toku postępowania sądowego piśmie z dnia 15 kwietnia 2019 r. (przy którym przedłożono wyrys i wypis ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...], przyjętego uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r.) Rada Miasta [...] odnosząc się do zarzutu rozbieżności w ustaleniach zaskarżonego planu, dotyczących stref ochrony konserwatorskiej wskazała, że teren [...], w tym nieruchomość skarżącej stanowiąca działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], znajduje się w strefie ochrony istotnych parametrów historycznego układu urbanistycznego [...]-[...].

Zgodnie z tabelą nr 20 "Obszary objęte strefami ochrony konserwatorskiej – zestawienie ogólne - Rysunek Studium nr [...]", znajdującą się w rozdziale XIV "Ochrona dziedzictwa kulturowego", w punkcie 3 "Obszary objęte strefami ochrony konserwatorskiej i obiekty ujęte ewidencji zabytków wskazane do ochrony prawem miejscowym" pod pozycją nr [...] znajduje się Zespół Szkoły [...]. Zgodnie z rysunkiem studium nr [...], obszar nr [...] obejmuje nieruchomość skarżącej, jak i teren [...]. Pozycja nr [...] znajduje się w ww. tabeli oraz na rysunku studium nr [...] w strefie B, tj. w strefie ochrony istotnych parametrów historycznych układu urbanistycznego [...]-[...]. Zgodnie zaś z powyższą tabelą oraz rysunkiem studium nr [...] w strefie C, tj. strefie ochrony wybranych parametrów historycznego układu urbanistycznego [...]-[...] znajduje się pod pozycją nr [...] obszar "Zespół zabudowy pomiędzy [...] a Al. [...] Jednakże zgodnie z rysunkiem studium nr [...] nie obejmuje on nieruchomości skarżącej, jak również terenu [...].

Z zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] wynika, iż w odniesieniu do nieruchomości skarżącej (jak i terenu [...]) ustalenia ogólne zaskarżonej uchwały w § 7 ust. 3 pkt 2 i 3 są spójne z ustaleniami graficznymi rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]. Organ trafnie zauważył w powyższym piśmie, że w ustaleniach szczegółowych dla terenu [...]w § 14 ust. 3 pkt 1 omyłkowo wskazano strefę C oraz odwołanie do punktu 3 w § 7 ust. 3, zamiast do punktu 2. Stąd też wyeliminowaniu z zapisów zaskarżonej uchwały podlega omyłkowe wskazanie strefy C oraz odwołanie do punktu 2 w § 7 ust. 3 tej uchwały - w zakresie dotyczącym działki ewidencyjnej nr [...], do której skarżąca wykazała interes prawny. Po wyeliminowaniu omyłkowych zapisów zawartych w ustaleniach szczegółowych, możliwe będzie powiązanie części graficznej z ustaleniami ogólnymi zaskarżonej uchwały w zakresie stref ochrony konserwatorskiej.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze stwierdzić należy, że nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim zauważyć trzeba, iż Rada [...] uregulowała parametry zabudowy na terenie oznaczonym symbolem [...] dla każdej działki znajdującej się na jego obszarze w ten sam sposób, zgodnie z zasadą proporcjonalności, wymaganiami ładu przestrzennego oraz zrównoważonego rozwoju. Wyjątek stanowi nieruchomość, na której usytuowany jest zabytkowy budynek Instytutu [...] przy ul. [...], dla którego ustalono zakaz rozbudowy i nadbudowy. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 7 planu, dla terenu oznaczonego symbolem [...] dopuszcza się wymianę zabudowy, a także lokalizację nowej zabudowy. Zapisy planu nie ustalają na tym terenie zakazu rozbudowy, przebudowy lub nadbudowy, z wyjątkiem ww. budynku.

Podczas procedury sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], na etapie uzgodnień i wyłożenia projektu do publicznego wglądu, uwzględniono interesy wszystkich podmiotów, zgodnie z zasadą ładu przestrzennego, potrzeb interesu publicznego oraz zrównoważonego rozwoju. W procedurze prac na planem zapewniono udział społeczeństwa. Po dokonaniu ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzania planu wpłynęło 17 pism z wnioskami, natomiast w ramach wyłożenia projektu do publicznego wglądu wpłynęły 103 uwagi, które zostały rozpatrzone przez Prezydenta [...] zarządzeniem nr [...] z dnia [...] października 20018 r. oraz zarządzeniem nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Na ww. etapie procedury planistycznej nie złożono wniosków i uwag, dotyczących ustaleń planu w zakresie jednostki [...]oraz działek położonych w jej obrębie.

Zauważyć należy, że dla terenu [...] plan miejscowy ustalił korzystne parametry zabudowy z przeznaczeniem inwestycyjnym, w przeciwieństwie do sąsiadującej zabudowy zabytkowej czy historycznej, która zalicza się do obszarów objętych ochroną urbanistyczną. Zgodnie z § 14 ust. 2 dla ww. terenu plan ustala: minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej jako 30 %, maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy – 2,0, maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy- 60% oraz maksymalną wysokość zabudowy jako 40 m. Ustalenia dla przedmiotowej działki, jako terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami, zostały określone na podstawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W. W studium wskaźniki intensywności zabudowy brutto i wysokości zabudowy zostały uśrednione dla poszczególnych obszarów. Teren [...] zlokalizowany jest w studium w jednostce U 20, co oznacza teren usług, na którym dopuszcza się lokalizowanie funkcji mieszkaniowej, ze wskazaniem średniej wysokości zabudowy 20 m. Nieprzekraczalne linie zabudowy na terenie [...] zostały wytyczone zarówno na działce ew. nr [...] z obrębu [...], jak również na działce [...] z obrębu [...] w taki sposób, iż przecinają istniejące zabudowania. Jak zasadnie wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę, rozwiązanie przyjęte w planie wynikało z wymogów ładu przestrzennego i nawiązywało do elewacji zabudowy sąsiadujących z tym terenem budynków Szkoły [...] przy ul. [...] oraz zabytkowego budynku Instytutu [...] przy ul. [...]. Elewacja budynku mieszkalnego na działce ewid. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...], której użytkownikiem wieczystym jest skarżąca, nie nawiązywała do elewacji ww. budynków.

Również zarzuty podniesione względem zawartych w planie definicji nie mogą odnieść skutku, bowiem nie mają związku z ustaleniami dla działki ewid. nr [...] z obrębu [...], której użytkownikiem wieczystym jest skarżąca. Tym samym, definicje wskazane przez skarżącą nie mogą naruszać jej interesu prawnego.

Stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady [...] w całości lub w części.

Stwierdzenie nieważności całej uchwały może mieć miejsce tylko wtedy, gdy wskazane naruszenia w tym przepisie odnoszą się do całej uchwały lub przeważającej części. Jeśli natomiast naruszenia odnoszą się tylko do części planu, to wystarczające jest wyeliminowanie z obrotu prawnego wyłącznie tej części, o ile pozostała część może samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 207/14 – dostępny j.w.).

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 wyroku oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 2 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 3 wyroku na podstawie art. 200 i art. 210 p.p.s.a.