Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 968/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi R. W., P. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją z dnia [...]2014 r. nr [...], na podstawie art. 92 a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.), zwanej dalej: "u.t.d.", nałożył karę pieniężną w wysokości 10000 zł, na R. W. i P. S., prowadzących działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej pod nazwą "[...]".

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ poczynił następujące ustalenia i rozważania:

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.

W dniu [...]2013 roku, o godz. [...] w miejscowości [...] (autostrada [...]) zatrzymano do kontroli przeprowadzonej przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego pojazd ciężarowy marki [...] o nr rej. [...], którego dopuszczalna masa całkowita wynosiła [...] kg. Kontrolowanym pojazdem kierował D. J. S., kierowca firmy: R. W., P. S. - [...] s.c. z siedzibą w: [...]. W chwili zatrzymania pojazdem wykonywano przejazd na pusto (po rozładunku makulatury) na trasie [...].

W toku kontroli stwierdzono, iż D. J. S. nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne udzielonego kontrolowanej firmie. Kierowca nie przedstawił do kontroli żadnego innego dokumentu potwierdzającego posiadanie aktualnego zaświadczenia na przewozy własne, zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, bądź licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, udzielonej przedsiębiorcom: R. W., P. S. działającym w spółce cywilnej pod nazwą [...].

Na podstawie przedstawionych dokumentów oraz zeznań kierowcy przesłuchanego w charakterze świadka, w chwili kontroli drogowej powyższe naruszenie zakwalifikowane zostało pod lp. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj.: Wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji, strona zarzuciła błąd co do ustaleń faktycznych polegającym na przyjęciu, iż D. S. wykonywał w dniu [...]2013 r. dla spółki [...] s.c. przewóz drogowy na trasie [...]. Strona zaznaczyła, iż warunki niezarobkowego przewozu na potrzeby własne stwierdzono na podstawie faktury otrzymanej od firmy [...] S.A. nr [...] z dnia [...]2013 r., która ma potwierdzać sprzedaż odpadów opakowaniowych w dniu [...]2013 r. Jak podnosiła strona z treści faktury faktycznie wynika, iż dotyczy ona sprzedaży odpadów opakowaniowych, jednak nie z makulatury, ale z tworzyw sztucznych i nie dotyczy sprzedaży wyłącznie w dniu [...]2013 r., ale całego II kwartału 2013 r. Ponadto strona zarzuca, iż organ I instancji nie sprawdził odbiorcy ww. ładunku, firmy [...], która wydała dowód skupu nr [...] z dnia [...]2013 r. Z przedmiotowego dowodu skupu wprost wynika, iż dostawcą był D. S., a nie [...] s.c. Potwierdzeniem faktu wykonywania przez D. S. przejazdu wyłącznie dla własnych celów jest umowa użyczenia pojazdu z dnia [...]2013 r. Na dowód powyższego strona przesłała w załączeniu kopię faktury nr [...] z dnia [...] wystawionej przez firmę [...] S.A. 2013 r., dowód skupu nr [...] z dnia [...]2013 r. wystawiony przez firmę [...] oraz umowę użyczenia pojazdu [...] z dnia [...]2013 r. zawartą pomiędzy [...] s.c. (użyczający), a D. S. (biorący). W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...]2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 4 i 22, art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92 a ust. 1 i 2 u.t.d., oraz na podstawie lp. 1.3. załącznika nr 3 do utd, utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie oparł o następujące ustalenia i rozważania:

Podczas kontroli drogowej stwierdzono, iż kierowca D. S. nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne udzielonego kontrolowanej firmie. Kierowca nie przedstawił do kontroli żadnego innego dokumentu potwierdzającego posiadanie aktualnego zaświadczenia na przewozy własne, zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bądź licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, udzielonej przedsiębiorcom: R. W. i P. S. działającym w spółce cywilnej pod nazwą [...]. W trakcie kontroli kierowca zeznał, iż " (...) w dniu dzisiejszym otrzymałem od przedsiębiorcy, pana R. W. polecenie, wykonania przewozu ładunku w postaci makulatury z firmy [...] S.A.(...) do [...]. (...) Zeznaję, iż ww. przejazd w dniu [...]2013 r. wykonuję w imieniu W. R. [...] s.c, . i że nie jest to mój prywatny, niehandlowy przejazd drogowy.". R. W. i P. S. - przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą w ramach spółki [...] s.c, nie zostali zarejestrowani w bazie Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, tym samym przedsiębiorcom nie wydano zaświadczenia na międzynarodowe przewozy drogowe na potrzeby własne, licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, jak również zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

R. W. nie posiada zaświadczenia na wykonywanie transportu drogowego na potrzeby własne, jak również nie posiada licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, przedsiębiorca R. W. - [...] z siedzibą: ul. [...] nie figuruje w ewidencji Starosty [...] jako przedsiębiorca wykonujący transport drogowy osób lub rzeczy. W związku z tym ww. przedsiębiorcy nie zostały udzielone dokumenty tj. licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub rzeczy, zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne.

Przepisy ustawy o transporcie drogowym jednoznacznie wskazują, że obowiązek uzyskania zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne dotyczy przedsiębiorcy, który podejmuje i wykonuje działalność gospodarczą w zakresie niezarobkowego przewozu drogowego. Jeżeli nie uzyska wymaganego dokumentu, wówczas będzie prowadził działalność naruszając przepisy u.t.d. i ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 u.t.d., przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia ww. działalności, jako działalności pomocniczej.

Decyzja w zakresie nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 10000 zł. tytułem naruszenia z lp. 1.3 załącznika nr 3 do utd została podjęta słusznie i zgodnie z obowiązującym prawem.

Organ II instancji poddaje w wątpliwość autentyczność materiału dowodowego przesłanego przez stronę z uwagi na: zawartą w aktach sprawy poświadczoną kopię dowodu skupu nr [...] z dnia [...]2013 r. wystawionego przez firmę [...] na rzecz spółki [...] s.c. oraz zawarty w aktach sprawy protokół z przesłuchania w toku kontroli [...]2013r. kierowcy D. S. Powyższe podważa również ważność i skuteczność umowy użyczenia samochodu zawartej pomiędzy wspólnikami, przedłożonej w odwołaniu strony. W ocenie organu odwoławczego niniejsza umowa mogła być zawarta wyłącznie w celu uniknięcia kary nałożonej przedmiotową decyzją.

W odniesieniu do skarżącego brak jest możliwości zastosowania art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które wprawdzie ukształtowało się na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów, ale które zachowuje swoją aktualność także w obecnym stanie prawnym podkreśla się, że ciężar dowodu w zakresie zaistnienia okoliczności, które zwalniają przedsiębiorcę z odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z przepisu 92c ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Przedsiębiorca zatem powołując się na okoliczności wyłączające jego odpowiedzialność powinien udowodnić ich zaistnienie przez wykazanie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia oraz, że nie mógł przewidzieć zdarzeń i okoliczności, które do powstania naruszenia doprowadziły (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 2010 r. II GSK 506/09). W niniejszej sprawie strona nie powołała okoliczności i nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na to, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, ani nie mogła przewidzieć zdarzeń i okoliczności, które do naruszenia doprowadziły.

Organ nie ma żadnej możliwości zmniejszenia wysokości nałożonej na stronę kary, bowiem kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter.

W skardze złożonej na powyższą decyzję do Sądu, skarżący R W wniósł o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w dniu [...].20013 został zatrzymany do kontroli samochód ciężarowy [...] nr.rej. [...] bez ładunku , kierowany przez D. S., który został mu użyczony przez firmę [...], na podstawie umowy użyczenia pojazdu z dnia [...]2013 r. W trakcie kontroli z góry założono, że przejazd był realizowany na rzecz i zlecenie firmy [...].

Podnoszono, że nie zostały spełnione przesłanki art.4 pkt 4 pkt c, u.t.d., ponieważ brak było faktury zakupu rzeczy (makulatury) przez firmę [...] o którą [...] wystąpił do firmy [...] SA. Faktura ta jest przykładem manipulacji i wymuszeń pewnych zachowań przez inspektorów WTTD, ponieważ faktura z dnia [...]2013 r., na którą powołuje się WITD, została wystawiona nie w ostatnim dniu kwartału, zgodnie z dotychczasowa praktyką, a ponadto dotyczy ona opakowań z tworzyw sztucznych , które były odbierane w II kwartale 2013 r., a nie makulatury.

Zarzucono, że wątpliwości budzi zeznanie kierowcy, na które powołuje się ITD., z którego wynika, że w dniu kontroli otrzymał od skarżącego polecenie wykonania przewozu ładunku w postaci makulatury z firmy [...] S.A. do [...], co jest nieprawdą, gdyż skarżący nie miał z kierowcą w tym dniu do godzin południowych żadnego kontaktu, co związane jest z jego pobytem wraz z jego mamą w szpitalu w [...], o czym kierowca poinformował kontrolerów, poza tym z tachografu wynika , że jazdę rozpoczął o godz. 5 rano i przejechał ok. 130 km.

Podnoszono, że stwierdzenia tego typu jak "nie jest to mój prywatny niehandlowy przejazd drogowy" na pewno nie padły z ust kierowcy, którego zeznanie p. D. S., uważam, że zeznanie zostało zredagowane i napisane przez inspektora WITD i podsunięte do podpisu, nie orientującemu się w niuansach prawnych kierowcy w celu wyegzekwowania kary.

Wywodzono, że również ze względów ekonomicznych wynika, że nie mógł być tan przejazd realizowany na rzecz spółki, gdyż koszt takiego przejazdu to ok. 200 zł a ewentualny przychód to ok. 130 zł.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ stwierdził, że dał wiarę zeznaniom kierowcy, uznając je za jasne i precyzyjne, złożone na gorąco w sposób spontaniczny, a ponadto pod rygorem odpowiedzialności karnej, mają więc większą moc dowodową niż wyjaśnienia złożone później w toku postępowania.

Organ odwoławczy wskazał też, że w aktach sprawy znajduje się dowód zakupu nr [...] z dnia [...]2013 r., wystawiony przez Firmę [...] na rzecz [...] s.c., potwierdzający, że przewóz makulatury wykonywany był w imieniu i na rzecz skarżącej spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób uzasadniający uchylenie decyzji.

W ocenie sądu, wbrew zarzutom skargi, organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny konieczny do podjęcia niewadliwego rozstrzygnięcia, należycie oceniły zgromadzony materiał dowodowy i dokonały prawidłowej wykładni przepisów stanowiących normatywną podstawę wydanych orzeczeń w pierwszej i drugiej instancji.

W konsekwencji powyższego, należało uznać, że organy trafnie przyjęły, iż skarżący jako przedsiębiorca nie spełniał warunków przewozu na potrzeby własne. Zgodnie z art. 4 pkt 4 u.t.d., niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

W niniejszej sprawie ustalony przez organy stan faktyczny, pozwala uznać, że działający, jako spółka cywilna wspólnicy prowadzili w dniu [...]2013 r., niezarobkowy przewóz drogowy. Bezspornym jest, że zatrzymany do kontroli pojazd prowadził pracownik spółki oraz, że wspólnicy spółki legitymowali się tytułem prawnym do tego pojazdu. Sporna była zaś okoliczność, czy przewożony towar był własnością wspólników spółki cywilnej [...] oraz, czy jej kierowca prowadził pojazd, jako pracownik spółki.

W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że przewożony towar - odpady opakowań PCV oraz makulatura został nabyty przez wspólników spółki [...], o czym świadczy dowód zakupu nr [...] z dnia [...]2013 r. (vide: k. 3 akt administracyjnych), a także treść faktury nr [...] z dnia [...]2013 r., która obejmowała dokumenty: - w-z [...] z dnia [...]2013 r. oraz - w-z [...] z dnia [...]2013 (vide: k. 2, 3 verte, 21 ww. akt). Fakt ten potwierdzają tez zeznania kierowcy, który zeznał, że otrzymał od przedsiębiorcy, R. W. polecenie, wykonania przewozu ładunku w postaci makulatury z firmy [...] S.A. do Przedsiębiorstwa [...], który to przewóz wykonywał w imieniu [...] s.c. Kierowca zeznał, że nie był nie był to jego prywatny, niehandlowy przejazd drogowy. Zeznania te potwierdzają w oczywisty sposób, że przewożony towar w postaci m.in. makulatury nie był prywatną własnością kierowcy, lecz został objęty dokumentami w-z [...] z dnia [...]2013 r. oraz - w-z [...] z dnia [...]2013, jak wynika to z zapisu na fakturze nr [...] z dnia [...]2013 r.

Fakt natomiast, że kierowca pojazdu D. S. był pracownikiem Firmy [...] s.c., wynika ze świadectwa pracy (k. 50 ww. akt) oraz z jego zeznań złożonych przed organem w dniu zatrzymania (vide: k. 7 ww. akt). Wynika z nich nie tylko okoliczność zatrudnienia w ww. firmie, ale też fakt, że dostał on polecenie od pracodawcy przewiezienia makulatury z Firmy [...] S.A. do Przedsiębiorstwa [...] (vide: k. ww. akt).

W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że dowody, na które powołuje się strona skarżąca nie mogą podważyć dokonanych ustaleń w sprawie. Sąd podzielił argumentację organów w tym względzie. Należy dodać, że umowa użyczenia pojazdu, na która powołuje się skarżący ani nie przedstawił kierowca podczas zatrzymania pojazdu, ani też będąc przesłuchiwany, nie zaznał o jej istnieniu. W tych więc warunkach powoływanie się na fakt zawarcia tej umowy, datowanej na [...]2013 r., było w istocie liczeniem na naiwność organu w zakresie posiadania zdolności do dokonania logicznej i prawidłowej analizy materiału dowodowego. Negowanie w skardze znaczenia zeznań kierowcy pojazdu, odebranych po pouczeniu o odpowiedzialności karnej jak i przypisywanie organom dokonania ich fałszerstwa i manipulacji jego wypowiedziami, stanowią nie tylko twierdzenia gołosłowne, ale też niedopuszczalne prawnie, albowiem są one penalizowane.

Jak już wskazano, czego skarżący nie neguje, w sprawie pojazd samochodowy używany do przewozu był prowadzony przez pracownika. Z tego względu kierowanie pojazdem przez kierowcę będącego pracownikiem skarżącej wypełniało wszystkie wymogi wynikające z art. 4 pkt 4 przywołanej ustawy.

W konsekwencji powyższego, należało stwierdzić, że organy zasadnie przyjęły, iż doszło do naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.. Zgodnie z tym przepisem, przewozy własne mogą być wykonywane wyłącznie po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych na potrzeby własne, a takim dokumentem pracownik skarżącego w dniu kontroli się nie wylegitymował. Wskazuje na to zapis protokołu kontroli, protokołu przesłuchania kierowcy, okazane w czasie kontroli dokumenty. Wynika z nich, że podmiotem wykonującym przewóz był skarżący jako przedsiębiorca, a osoba kierująca pojazdem wykonywała funkcję kierowcy. Dokonywany przewóz związany był z działalnością gospodarczą prowadzoną przez wspólników spółki cywilnej [...].

Zdaniem Sądu organy nie przekroczyły w prowadzonym postępowaniu zasady swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 80 k.p.a., organ odwoławczy - biorąc pod uwagę protokół kontroli i jego wagę dla ustaleń faktycznych sprawy, wyjaśnienia kierowcy złożone w dniu kontroli, oraz dokumenty uzyskane w toku prowadzonego postępowania- prawidłowo przyjął, że poczynione ustalenia wskazują na wykonywanie przez wspólników spółki cywilnej, transportu drogowego, bez wymaganych ustawowo warunków i dokumentów. W sprawie sporządzono protokół kontroli, który jest dokumentem urzędowym, korzystającym z wiarygodności zawartych w nim ustaleń, sporządzany jest z udziałem kierowcy podmiotu kontrolowanego, który miał prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół ów obrazuje stan faktyczny, który później nie sposób jest już odtworzyć. Dlatego istotne jest wniesienie do tego protokołu wszystkich uwag mogących mieć wpływ na kwestię odpowiedzialności przewoźnika. Z akt sprawy wynika jednak, że żadnych uwag i zastrzeżeń kierowca nie zgłosił, zarówno do protokołu kontroli jak i do protokołu z przesłuchania jako świadka z czego należy wnosić, że potwierdzał poczynione przez organ celny ustalenia. Kierowca nie okazał zaświadczenia z protokołu kontroli i przesłuchania wynika, że jego firma żądanymi dokumentami nie dysponuje. Zeznania kierowcy przeczą ponadto twierdzeniom skarżącego, że przewożony towar był towarem kierowcy. Wynika z nich zupełnie przeciwna okoliczność, mająca swe potwierdzenie w innych zebranych przez organy ww. dowodach.

Co się tyczy wymiaru nałożonej kary, to należy stwierdzić, że adnotacja poczyniona na marginesie decyzji pierwszoinstancyjnej wskazująca dwie kwoty 8000, nie ma żadnego znaczenia dla prawidłowo wskazanej w sentencji decyzji kwoty 10000 zł. kary. Wyrażony przez NSA w uchwale z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II GPS 5/08 (publik. ONSAiWSA z 2009 r. Nr 1, poz. 3) pogląd, że wykonywanie transportu drogowego w ramach spółki cywilnej wymaga posiadania licencji przez każdego ze wspólników oznacza, że działają oni wspólnie. Stąd też stwierdzone w sprawie naruszenia przepisów u.t.d., w trakcie jednej kontroli, nie oznacza obowiązku obciążenia karą 8000 zł. każdego ze wspólników oddzielnie, jako odrębny podmiot, z pominięciem okoliczności, że powiązani oni byli umową spółki i realizowali wspólnie wspólne przedsięwzięcie gospodarcze. Spółka cywilna, choć nie jest odrębnym podmiotem prawa, to jednak oznacza zobowiązanie do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego (art. 860 § 1 k.c.), a więc do wspólnego działania, które należy rozumieć, jako jedno działanie dwóch lub więcej wspólników, nie zaś sumą ich działań indywidualnych. Stąd też nie było zasadnym nałożenie na dwóch wspólników, dwóch oddzielnych kar pieniężnych za naruszenie, którego dopuścili się realizując wspólne przedsięwzięcie, a więc po 8000 zł. (jak wyliczono roboczo na marginesie decyzji pierwszoinstancyjnej), lecz prawidłowym było nałożenie jednej kary za jedno naruszenie z uwzględnieniem art. 92a ust. 2 u.t.d., wprowadzającego ograniczenie kwotowe kar pieniężnych (do 10.000 zł.) nałożonych podczas jednej kontroli drogowej (vide wyrok NSA z 25 lutego 2015 r., sygn.. akt II GSK 2325/13).

Z uwagi więc na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., oddalono skargę.