Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 885/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza T. z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...].AS-J, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz H. W. kwotę [...]([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] stycznia 2021 r. nr [...], Burmistrz T., po ponownym rozpoznaniu wniosku z dnia [...] listopada 2019 r. W. F. (inwestora) w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku jednorodzinnego na działce ewidencyjnej [...] w T., ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji inwestycji, stwierdzając jednocześnie brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla zamierzonej inwestycji. Uprzednia decyzja Burmistrza została uchylona decyzją kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] czerwca 2020 r., nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.

W obszernym uzasadnieniu decyzji organ przedstawił charakterystykę inwestycji oraz obszaru, na jakim ma być ona realizowana, a nadto opisał spodziewany wpływ (również w procesie budowy) inwestycji na środowisko. Wskazał m.in., że inwestycja polegająca na budowie budynku jednorodzinnego mieszkalnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą nie wpłynie na zmiany klimatu, na co wskazuje niewielkie natężenie ruchu związane wyłącznie z obsługa mieszkańców. Organ stwierdził, że inwestycja realizowana ma być w graniach obszaru Natura 2000, w otulinie [...] Parku Krajobrazowego oraz w bezpośrednim sąsiedztwie rezerwatu "[...]". W zakresie wpływu procesu realizacyjnego inwestycji na środowisko organ powołał przedłożoną przez inwestora kartę informacyjną przedsięwzięcia ("kip"), wskazując, że w dokumencie tym przeanalizowano możliwość wystąpienia oddziaływania skumulowanego z uwagi na fakt, że na sąsiedniej działce nr ewid.[...] ten sam inwestor planuje realizację inwestycji polegającej na budowie 14 budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Organ stwierdził, ze mając na względzie informacje wskazane w kip nie przewiduje się, aby eksploatacja zamierzenia spowodowała skumulowanie się oddziaływań, a tym samym przekroczenie standardów jakości środowiska poza terenem inwestycyjnym. W ocenie organu przedstawione w ww. dokumencie rozwiązania minimalizujące oddziaływania na środowisko potwierdzają, że do przekroczenia tych standardów nie dojdzie.

W odwołaniu od powyższej decyzji H. W. (skarżąca) podniosła, że inwestycję, dla której wydano kwestionowaną decyzję, należy ocenić jako całość z inwestycją realizowaną na działce sąsiedniej – polegającą na budowie 14 jednorodzinnych domów mieszkalnych. Wskazała, że analiza przeprowadzona w tym zakresie przez organ I instancji, jak utrzymuje w uzasadnieniu decyzji, nie została dokonana należycie i kompleksowo. Zarzuciła nadto, że załączona do decyzji charakterystyka przedsięwzięcia niedostatecznie i nieprecyzyjnie opisuje parametry i założenia planowanej inwestycji, co stanowi pole do nadużyć w dalszych etapach procesu inwestycyjnego.

Decyzją z [...] kwietnia 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W uzasadnieniu, po przywołaniu stanu faktycznego sprawy oraz treści art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 247 – dalej "u.i.o.ś."), organ odwoławczy stwierdził, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 – dalej "rozporządzenie"). Przywołał charakterystykę inwestycji, powołując się na informacje zawarte w kip. Wskazał, że analiza sprawy wedle kryteriów środowiskowych określonych w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. oraz przy uwzględnieniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B., Dyrektora Zarządu Zlewni w C. PGW Wody Polskie oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. - zasięgniętych zgodnie z art. 64 ust. 1 u.i.o.ś. – potwierdzają, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Potwierdził, że wniosek – po uzupełnieniach – odpowiada wymogom 74 ust. 1 u.i.o.ś., przedłożona kip, doprecyzowana i uzupełniona, zawiera wszystkie dane określone w art. 62a u.i.o.ś. i pozwala na rozstrzygnięcie sprawy z wniosku o środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia. Wskazał, że w karcie m.in. przeanalizowano oddziaływania skumulowane i wpływ przedsięwzięcia na klimat. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podniósł, że skoro organy opiniujące – wyspecjalizowane w zakresie ochrony środowiska, gospodarki wodnej oraz higieny – opierając się na dokumentacji przedsięwzięcia stwierdziły, iż jego oddziaływanie ograniczy się do terenu inwestycyjnego, to twierdzenia dotyczące kumulacji oddziaływań z innymi przedsięwzięciami realizowanymi w sąsiedztwie uznać należy za bezpodstawne. W ocenie SKO w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji inwestycji, w tym nie stwierdzono, że inwestycja będzie "znacząco" negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000.

W skardze na powyższą decyzję H. W., reprezentowana przez córkę, wniosła o jej uchylenie wraz z decyzją I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, 77 §1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 84 i art. 85 ust. 1 i 2 u.i.o.ś., poprzez ich błędne zastosowanie,

- art. 63 ust. 1 i 3 u.i.o.ś., poprzez ich niezastosowanie,

- art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, poprzez ich niezastosowanie,

- art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, poprzez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu skargi podniosła, nawiązując do zarzutów odwołania, że organy obu instancji nie przeprowadziły rzetelnej analizy wpływu przedsięwzięcia na środowisko z uwzględnieniem ewentualnej kumulacji oddziaływać z sąsiednią inwestycję tego samego inwestora, polegającą na budowie 14 domów jednorodzinnych. Organ odwoławczy nie odniósł się nadto w pełni do zarzutów odwołania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

W piśmie z [...] listopada 2021 r. skarżąca podniosła, że organ odwoławczy w sprawie o niemalże tożsamym stanie faktycznym uchylił decyzję Burmistrza wydaną w przedmiocie wniosku inwestora. Załączyła decyzję SKO z [...] sierpnia 2021 r., nr [...], o uchyleniu decyzji Burmistrza T. z [...] maja 2021 r., nr [...].PG, w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji polegającej na budowie 14 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid.[...] w T..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola legalności dokonana na zasadach i w trybie przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej "p.p.s.a.") wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzającą ją decyzja organu I instancji podjęte zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego, uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza T. z [...] stycznia 2021 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku jednorodzinnego na działce ewidencyjnej nr [...] w T. i nakładająca określone w niej obowiązki (lit. a -q).

Inwestycja stanowi przedsięwzięcie opisane w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (publ. jak wcześniej wskazano). Zgodnie z ww. przepisem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Niniejsza inwestycja zamierzona jest na terenie zlokalizowanym w otulinie [...] Parku Krajobrazowego, w obszarze Natura 2000 [...], w bezpośrednim sąsiedztwie rezerwatu "[...]". Powierzchnia zabudowy inwestycji zdaniem inwestora i organów w rozumieniu § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia (powierzchnia terenu zajęta przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia) wynosi 0,9 ha (zgodnie z kip).

W związku z powyższym, zgodnie z treścią art. 71 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś., przedmiotowe przedsięwzięcie - jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto, zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. należało ustalić, na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., czy w ramach postępowania zmierzającego do wydania decyzji środowiskowej istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W myśl art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie kryteria:

1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem:

a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie,

b)powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem,

c)różnorodności biologicznej, wykorzystywania zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi,

d)emisji i występowania innych uciążliwości,

e)ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu,

f)przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów oraz ich wpływu na środowisko, w przypadkach gdy planuje się ich powstawanie,

g)zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji;

2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające:

a) obszary wodno-błotne, inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliska łęgowe oraz ujścia rzek,

b)obszary wybrzeży i środowisko morskie,

c) obszary górskie lub leśne,

d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych,

e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000, oraz pozostałe formy ochrony przyrody,

f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia,

g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne,

h) gęstość zaludnienia,

i) obszary przylegające do jezior,

j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej,

k) wody i obowiązujące dla nich cele środowiskowe;

3) rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1, wynikające z:

a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać,

b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze,

c) charakteru, wielkości, intensywności i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania,

d) prawdopodobieństwa oddziaływania,

e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania,

f) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem,

g) możliwości ograniczenia oddziaływania.

Informacje pozwalające spełnienie kryteriów w zakresie wskazanym w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. winna z kolei zawierać karta informacyjna przedsięwzięcia, o czym stanowi art. 62a u.i.o.ś. Dokument ten – zgodnie z art. 74 ust. 1 u.i.o.ś. – stanowi jeden z załączników dołączanych do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Karta informacyjna przedsięwzięcia jest podstawowym dokumentem, w oparciu o który organ prowadzący postępowanie ocenia, czy dopuszczalne jest wydanie decyzji środowiskowej dla danego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Analizując niniejszą sprawę w zakresie prawidłowości przedłożonej karty informacyjnej przedsięwzięcia Sąd zwrócił przede wszystkim uwagę, że karta załączona do wniosku nie została podpisana przez autora zgodnie z art. 62 ust. 2 u.i.o.ś. Po przedstawieniu wniosku wraz z kartą informacyjną organom opiniującym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. wezwał wnioskodawcę (k. 82 akt adm.) do uzupełnienia ww. braku formalnego karty informacyjnej przedsięwzięcia. Karta informacyjna przedłożona wraz z wnioskiem (jak wynika z jej strony tytułowej – z [...] października 2019 r.) nie została podpisana. W aktach zalega karta informacyjna z dnia [...] października 2019 r. opatrzona już podpisem. Wskazać należy, że weryfikacja prawidłowości karty informacyjnej przedsięwzięcia, w tym jej tak podstawowego elementu, jak prawidłowy podpis (art. 62a ust. 2 u.i.o.ś.), jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie główne w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organy opiniujące (art. 64 u.i.o.ś.) nie są w tym zakresie kompetentne, albowiem nie one rozstrzygają sprawę co do konieczności przeprowadzenia ww. oceny. Wezwanie do uzupełnienia braku formalnego karty winno zostać wystosowane zatem przez Burmistrza T.. Wezwanie w tym zakresie dokonane przez RDOŚ dokonano z przekroczeniem kompetencji, a odpowiedź na to wezwanie złożone przed tym organem opiniującym nie powinna wywierać skutku procesowego co do poprawności formalnej kip w postępowaniu prowadzonym przez organ główny. Uchybienie powyższe w okolicznościach niniejszej sprawy uznać należy jednak za niemające istotnego wpływu na jej wynik, jako że akta sprawy zawierają ostatecznie podpisaną kip.

Przedmiotowa karta informacyjna przedsięwzięcia była jednak w toku postępowania uzupełniana również w zakresie jej merytorycznej zawartości. W postępowaniu zakończonym rozstrzygnięciem Burmistrza uchylonym decyzją SKO z dnia [...] czerwca 2020 r wezwania wystosowane zostały przez PGW Wody Polskie z [...] stycznia 2020 r. (k. 19 akt adm.) i RDOŚ (styczeń 2020 r. - k. 20 akt adm.). W kontrolowanym postępowaniu wezwanie do uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia w zakresie jej merytorycznej zawartości wystosował zaś RDOŚ pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. W odniesieniu do tego wezwania udzielono odpowiedzi, przy czym wyjaśnienia te zostały podpisane przez inwestora (k. 174 akt adm.). Wskazać należy, że karta informacyjna przedsięwzięcia jest specjalistycznym dokumentem sporządzanym przez osoby, lub ich zespół, dysponujące fachową wiedzą w zakresie badania oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r., II OSK 713/16, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Merytoryczna zawartość kip nie jest stanowiskiem strony w sprawie, ale sporządzoną na potrzeby strony postępowania ekspertyzą, której treść podlega ocenie organów opiniujących wyspecjalizowanych w dziedzinach ochrony środowiska, bezpieczeństwa sanitarnego i ochrony wód. Wszelkie wyjaśnienia co do treści kip, uzupełnienia jej treści, a także załączniki do niej winny zatem być podpisywane przez autora dokumentu źródłowego. Tylko posiadający specjalistyczną wiedzę podmiot sporządzający kip jest upoważniony do zmiany lub uzupełnienia treści tego dokumentu. Nie jest nim zaś z pewnością inwestor, tj. strona nieposiadająca fachowych wiadomości w zakresie merytorycznej zawartości karty, a nadto bezpośrednio zainteresowana pozytywnym wynikiem całego postępowania. W tych okolicznościach uznać należy, że dokonane przez inwestora wyjaśnienia co do zawartości kip powinny zostać pominięte przez RDOŚ, a odpowiedź w zakresie, w jakim organ ten powziął wątpliwości co do treści kip, przedstawione winny zostać przez autora tego dokumentu. Realia sprawy wskazują zatem, że pozyskana przez Burmistrza opinia RDOŚ jak również innych współdziałających organów co do braku konieczności przeprowadzenia oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko są przedwczesne i powinny zostać zweryfikowane, podjęta zostały bowiem na podstawie stanowiska inwestora, a nie autora kip. Decyzja stwierdzająca brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oparta o takie opinie narusza zaś art. 64 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Drugim z zasadniczych powodów uchylenia decyzji obu instancji było nieprawidłowe wyjaśnienie i pobieżne podejście do kwestii ewentualnej kumulacji oddziaływań zamierzonej na działce nr ewid.[...] inwestycji i inwestycji realizowanej przez tego samego inwestora na sąsiedniej działce (nr ewid. [...]), polegającej na budowie 14 domów mieszkalnych jednorodzinnych. Zauważyć należy, że na konieczność prawidłowej weryfikacji tej okoliczności zwróciło już uwagę SKO, wydając w dniu [...] czerwca 2020 r. decyzję kasacyjną nr [...] uchylającą pierwsze z rozstrzygnięć Burmistrza w przedmiocie stwierdzenia braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W decyzji tej zasadnie wskazano, że obie działki tworzą w istocie jeden obszar, na którym dojdzie do wzniesienia obiektów budowlanych i przekształcenia powierzchni w wyniku realizacji zamierzonych na nich inwestycji, co z kolei powoduje, że inwestycje te winny zostać ocenione łącznie w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zarówno czynności procesowe podjęte przez organ I instancji w wykonaniu ww. wytycznych, jak i końcowe ustalenia organu w tym zakresie, stanowią w ocenie Sądu niewystarczającą, by nie powiedzieć pozorną próbę odniesienia się do tej zasadniczej dla postępowania kwestii. Doprowadziło to do rozstrzygnięcia sprawy z pominięciem prawidłowej analizy, jak oddziaływać będzie na środowisko zamierzona inwestycja mieszkaniowa w całym swoim kształcie, i czy spodziewane oddziaływanie nie uzasadnia przeprowadzenia oceny, o której mowa w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Nie budzi wątpliwości Sądu, że zaplanowana inwestycja polegająca na budowie jednego domu jednorodzinnego na działce graniczącej z inną działką inwestora, na której z kolei planowana jest budowa kompleksu 14 budynków jednorodzinnych, w sposób jednoznaczny wskazuje na konieczność rozpatrywania obu inwestycji – z perspektywy przepisów u.i.o.ś. i rozporządzenia - jako całości, a nie dwóch niepowiązanych inwestycji oddzielnie oddziałujących na środowisko. Zamierzenie inwestorskie polega w istocie na budowie osiedla domów jednorodzinnych, które w oczywisty sposób inaczej oddziałuje na środowisko niż pojedynczy dom jednorodzinny, rozpatrywany jednostkowo. Wskazać tu przede wszystkim należy na takie czynniki jak obszar przekształcenia terenu, inwazyjność tego przekształcenia (instalacje, drogi wewnętrzne), zwiększony ruch pojazdów mechanicznych i związane z tym oddziaływanie akustyczne, pyłowe itp., co na tak specyficznym i cennym obszarze, jak w niniejszej sprawie, winno być szczegółowo ocenione i wyjaśnione w kontekście przepisów o ochronie środowiska w sposób kompleksowy. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji w zasadzie nie skomentował (wcześniej przecież dostrzeżonej) konieczności takiej oceny sprawy, która zamierzoną inwestycję traktuje łącznie z inwestycją sąsiednią, a na co niewątpliwie wskazuje ich tożsamość funkcjonalna i związanie pod względem lokalizacyjnym. Za jedyne odniesienie się do ww. problemu uznać można zawarty w uzasadnieniu decyzji lakoniczny komentarz, że w kip prawidłowo przeanalizowano oddziaływania skumulowane i wpływ przedsięwzięcia na klimat. Nie jest to zasadna ocena. Wszakże organ odwoławczy nie ocenił nawet wartości dowodowej i kompletności samej karty informacyjnej przedsięwzięcia, co było jego obowiązkiem. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia autor poprzestał w spornym zakresie na zdawkowym wskazaniu, że "inwestor przewiduje realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie czternastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce ozn. nr ewid.[...] (...)", i że "ewentualne skumulowane oddziaływanie może się pojawić podczas realizacji zabudowy mieszkaniowej jednocześnie (...)". W kip wskazano ponadto, że "nie stwierdzono, by w bezpośrednim sąsiedztwie planowana była lokalizacja innego przedsięwzięcia mogąca powodować oddziaływanie skumulowane". Twierdzenia te, bezkrytycznie przyjęte przez organy obu instancji, są w kontekście okoliczności sprawy zbyt ogólnikowe, by przyjąć można było je jako podstawę ustaleń w spornym zakresie. Z jednej strony dostrzega się bowiem realizację sąsiedniej, dużej inwestycji mieszkaniowej, a z drugiej neguje kumulację jej oddziaływania z inwestycją, dla której sporządzono kip. Nie przeprowadzono w sprawie postępowania wyjaśniającego zmierzającego do oceny całokształtu planowanej na dwóch działkach inwestycji, wzajemnych zależności, sposobu zagospodarowania całej tak rozumianej inwestycji na wartości prawnie chronione.

Zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 11 u.i.o.ś. karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać dane o przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Stosownie zaś do art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś. w procesie oceny zaistnienia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ bierze pod uwagę kryterium powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem). W ocenie Sądu nie chodzi tu tylko o realizację przedsięwzięcia w sensie fizycznym (jego faktyczną budowę), ale również takich, wobec których wszczęto proces inwestycyjny w sensie formalnym, tj. toczy się postępowanie o stosowne zezwolenia. To zaś, że inwestor ubiega się o formalne zgody pozwalające na rozpoczęcie inwestycji na działce nr [...], jest Sądowi znane z urzędu (sprawa w przedmiocie warunków zabudowy prowadzona przed tutejszym Sądem pod sygnaturą II SA/Bd 1142/18). W powyższym zakresie przedłożona kip dane te określa szczątkowo, wskazując jedynie ilość planowanych budynków na sąsiedniej działce oraz przedstawiając od razu konkluzję, że kumulacja oddziaływań nie wystąpi. Wskazać w tym miejscu wreszcie należy, że w wyroku kończącym powołaną wyżej sprawę (wyrok z 9 stycznia 2019 r., sygn. II SA/Bd 1142/18), a dotyczącą warunków zabudowy dla inwestycji zamierzonej na działce nr [...], tut. Sąd przesądził o konieczności rozpatrywania inwestycji planowanych na działkach nr [...] i nr [...] łącznie. Nie można zaś od powyższego abstrahować w kontrolowanym postępowaniu, a to ze względu na art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne (a takim jest powołany wyrok) wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Braki karty informacyjnej przedsięwzięcia polegające na nieobjęciu zakresem tego przedsięwzięcia planowanej inwestycji mieszkaniowej na działce nr [...] spowodowało, że dokument ten wymaga uzupełnienia i nie może stanowić podstawy opinii organów współdziałających, ani podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Braki te wykraczają poza zakres określony w art. 62 ust. 1 pkt 11 u.i.o.ś. (kumulacja oddziaływań), albowiem nieujęcie planowanej inwestycji łącznie z tą zamierzoną na działce nr [...] powoduje dezaktualizację karty w każdym z elementów wymienionych w art. 62 ust. 1 u.i.o.ś. Organ I instancji, opierając się na tak skonstruowanej charakterystyce inwestycji, jak uczyniono to w kip, powielił to uchybienie przedstawiając w decyzji charakterystykę przedsięwzięcia nieodpowiadającą jej prawdziwemu rodzajowi i skali, czym naruszył art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., przede wszystkim zaś art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś. Powyższe spowodowało również wadliwe sporządzenie charakterystyki przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do decyzji zgodnie z art. 84 ust. 2 u.i.o.ś.

Wydając swoje decyzje organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.), które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pomimo wcześniejszych wskazań (zawartych w decyzji kasacyjnej), jak i stanowiska zawartego w powołanym wyroku II SA/Bd 1142/18, nie zweryfikowały twierdzeń zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia co do rodzaju i skali inwestycji i ewentualnej kumulacji oddziaływania z inwestycją planowaną na sąsiedniej działce. Organy błędnie rozpoznając zakres i rodzaj inwestycji dopuściły się nadto naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. i stanowiącego wobec niego przepis szczególny art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia opierało się bowiem na przytoczeniu stanu faktycznego i treści przepisów prawnych, powielenia stanowiska RDOŚ oraz lakonicznego komentarza oddalającego zarzut skarżącej. Ponadto, zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś., uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a., powinno zawierać - w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Braki uzasadnienia decyzji obu instancji w tym zakresie również wynikają z niewłaściwej oceny, jaki jest rodzaj i zakres planowanej inwestycji – jakie skumulowane oddziaływanie będzie ona wywierać na środowisko.

Z tych powodów zarzuty skargi należy uznać za zasadne.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z niniejszego uzasadnienia. Organy zweryfikują kwestię kumulacji oddziaływań obu zamierzonych inwestycji i ocenią, czy tak ustalone okoliczności sprawy uzasadniają przeprowadzenie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Nie ujdzie przy tym uwadze organów konieczność ponownego pozyskania koniecznych opinii organów współdziałających, weryfikujących konieczność przeprowadzenia ww. oceny w oparciu o kartę informacyjną przedsięwzięcia zawierającą konieczne uzupełnienia i wyjaśnienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł o uchyleniu decyzji obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania (uiszczonego wpisu od skargi) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z 205 § 1 p.p.s.a., bowiem M. W., będąca radcą prawnym oświadczyła, że w niniejszym postępowaniu reprezentuje skarżącą jako jej córka.

Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Zarządzeniem Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 października 2020 r. nr 41/2020 odwołano rozprawy, utrzymując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. Niniejszą sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym – jej rozpoznanie było konieczne, zaś aktualna sytuacja związana z pandemią COVID 19 uzasadniała przyjęcie, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.