Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1369/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1, art. 2 pkt 14
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant ref. staż. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego A. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1369/17

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] kwietnia 2017 r. po rozpatrzeniu odwołania Agencji Nieruchomości Rolnych, OT w W., uchyliło decyzję Wójta Gminy M. nr [...], z dnia [...] lutego 2014 roku i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z niezbędną infrastrukturą techniczną na dz. ew. nr [...] położonej na terenie gminy M. w obrębie geodezyjnym wieś P.

Decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej.

Pismem z dnia 30 czerwca 2011 roku Pan A. P. wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2011 roku Wójt Gminy M. odmówił ustalenia warunków zabudowy.

Od decyzji odwołali się J. K. i A. P.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 roku, sygn. akt [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło ww. decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał w szczególności na konieczność wyjaśnienia kwestii uzbrojenia planowanej inwestycji w media oraz legalnego dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej.

Decyzją nr [...], z dnia [...] lutego 2014 roku, Wójt Gminy M. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Od decyzji odwołała się Agencja Nieruchomości Rolnych, OT w W. W odwołaniu podniosła, że działka nr [...] nie posiada dostępu do drogi publicznej. Inwestor nie przedstawił pisemnej zgody właścicieli nieruchomości, przez które miałby być przeprowadzony przejazd z dz. ew. nr [...] do drogi publicznej.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczył treść art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyjaśnił, że stosownie do przepisu art. 52 ust. 1 i 2 pkt 2) a) w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Wniosek ten powinien zawierać m.in. charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów. Zgodnie natomiast z przepisem art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy - istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną, a inwestorem.

W aktach sprawy znajdują się złożone przez inwestora przy wniosku o ustalenie warunków zabudowy wstępne warunki od gestora sieci gazowej i elektroenergetycznej, które nie dotyczą jednak dz. ew. nr [...] (działka objęta wnioskiem), lecz dz. ew. nr [...]. Poprzednio orzekając w sprawie Kolegium zwróciło uwagę na tą okoliczność. Pismem z dnia [...] czerwca 2012 roku, znak: [...], organ I instancji wezwał inwestora o dostarczenie zgody gestora sieci wodno-kanalizacyjnej, natomiast nie wzywał go o wstępne warunki od gestora sieci gazowej i elektroenergetycznej dla dz. ew. nr [...]. Inwestor nie uzupełnił materiału dowodowego o żaden z ww. dokumentów. W braku ww. dokumentów i jakichkolwiek innych dowodów w tym zakresie, nie można stwierdzić, aby uzbrojenie terenu (dz. ew. nr [...]) było wystarczające dla zamierzenia budowlanego objętego wnioskiem. W tym stanie rzeczy Kolegium uznało, że warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest spełniony.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do przepisu art. 2 pkt 14, przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, (...) błędny jest pogląd, że na etapie ubiegania się o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wnioskodawca nie jest obowiązany do legitymowania się prawem do korzystania z działek przeznaczonych na cele realizacji drogi dojazdowej zapewniającej planowanej inwestycji dostęp do drogi publicznej. Dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej musi istnieć w dacie orzekania o warunkach zabudowy (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lutego 2014 roku, w sprawie II SA/Kr 988/13). Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 u.d.p. drogami wewnętrznymi są drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg. W świetle powyższych regulacji organ stwierdził, iż dostęp do drogi publicznej należy rozumieć jako dostęp faktyczny i prawny, przy czym dostęp prawny oznacza, iż musi on wynikać z przepisu prawa, czynności prawnej lub orzeczenia sądowego (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 stycznia 2016 roku, sygn. akt II SA/Po 1009/15).

W ocenie organu odwoławczego z akt sprawy wynika, że działka nr [...], na której zaplanowano przedmiotową inwestycję, nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Ponieważ inwestor nie dołączył do swojego wniosku żadnego dokumentu potwierdzającego, że właściciele działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] wyrażają zgodę na to, aby objęta wnioskiem dz. ew. nr [...] mogła zostać skomunikowana z drogą publiczną poprzez ich ww działki, pismem z dnia [...] czerwca 2012 roku, znak: [...], organ I instancji wezwał inwestora o dostarczenie takiego dokumentu. Inwestor nie ustosunkował się jednak do tego pisma. Słusznie zatem podniosła odwołująca się, która jest użytkownikiem wieczystym stanowiącej drogę prywatną ww. dz. ew. nr [...], że planowana inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej. W konsekwencji, Kolegium stwierdziło, że w sprawie nie jest także spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skargę na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. P. zaskarżając decyzję w całości i zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy to jest:

- art. 80 kpa poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego z pominięciem znajdujących się w aktach sprawy dokumentów w postaci wstępnych warunków pochodzących od gestorów sieci gazowej i elektroenergetycznej świadczących o tym, że projektowane uzbrojenie terenu dz. ew. nr [...] jest wystarczające dla zamierzenia objętego wnioskiem,

- naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. przez pozbawienie skarżącego czynnego udziału w każdym stadium postępowania co przejawiło się w zaniechaniu doręczenia odwołania,

- naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchylenie decyzji i odmowę ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji,

2) naruszenie przepisów prawa materialnego:

- w przypadku art. 61 ust 1 pkt. 2) u.p.z.p. - jego błędną wykładnię,

- a w przypadku art. 61 ust 1 pkt. 3) tej ustawy przez jego nieuzasadnione niezastosowanie co skutkowało błędnym przyjęciem, że działka ewidencyjna nr [...] nie ma dostępu do drogi publicznej, a także, że wykazane przez Skarżącego uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego objętego wnioskiem, w sytuacji gdy działka o numerze [...] posiada dostęp do drogi publicznej przez działki o numerach: [...], [...] i [...] które mają charakter działek drogowych, będących drogami wewnętrznymi, co przemawia za ich ogólnodostępnością, a tym samym nie istnieje konieczność uzyskiwania jakichkolwiek zgód na przejazd, czy przejście przez te działki do działki nr [...], a w aktach sprawy znajdują się wstępne warunki pochodzące od gestorów sieci gazowej i elektroenergetycznej świadczące o tym, że projektowane uzbrojenie terenu tj. dz. ew. nr [...] jest wystarczające dla zamierzenia objętego wnioskiem.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie, że wbrew twierdzeniom organu orzekającego w aktach sprawy znajdują się złożone przez Skarżącego już na etapie postępowania przez organem I instancji dokumenty określające wstępne warunki pochodzące od gestorów sieci gazowej i elektroenergetycznej, zaś co do dostępu do sieci wodno -kanalizacyjnej, taka zgoda jest zbędna, gdyż Skarżący oświadczył, że na działce będzie możliwy pobór wody z własnego ujęcia, a w przypadku kanalizacji, że odprowadzanie nieczystości będzie następowało do szamba szczelnego docelowo do kolektora kanalizacyjnego. W tym ostatnim przypadku, przy braku zgody od gestorów sieci wodno-kanalizacyjnej, Wójt Gminy M. Decyzją z dnia [...].02.201r nr [...] ustalił warunki zabudowy dla działki bezpośrednio sąsiadującą z działką [...] tj. działki nr [...]. Inwestycja ta również polegała, jak w tym przypadku na budowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego. Decyzja Wójta została ostatecznie utrzymana w mocy Decyzją SKO z dnia [...].01.2015r znak sprawy [...].

W opisanych wyżej okolicznościach zdaniem Skarżącego wykazał on w niniejszej sprawie że działka nr [...] spełnia warunek opisany w art. 61 ust. 1 pkt. 3) ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a organ z naruszeniem art. 80 k.p.a pominął znajdujące się w aktach sprawy pozostałe dokumenty tj. wstępne warunki pochodzące od gestorów sieci gazowej i elektroenergetycznej.

Działki drogowe o aktualnych numerach: [...] ( dawny numer [...]) i [...] ( dawny numer [...]) zostały wydzielone przy podziale nieruchomości o pow. [...] ha, który to podział miał miejsce [...].12.1995 roku. Podział ten został dokonany na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. W trakcie tego podziału została także wydzielona działka stanowiąca obecnie własność skarżącego, to jest działka nr. [...] ( dawny numer [...]) oraz wiele innych działek, z których niektóre pozostają nadal niezabudowane. Przedmiotowy podział był możliwy, tak jak w stanie prawnym obowiązującym w dniu dzisiejszym, jedynie w przypadku zapewnienia dostępu do nowo powstałych działek poprzez specjalnie wydzielone w tym celu działki drogowe.

Nieruchomość stanowiącą własność Skarżącego, na której to ma być realizowana planowana inwestycja, posiada dostęp do drogi publicznej - ulicy A. z dwóch stron. Dostęp ten możliwy jest bowiem poprzez działki drogowe o numerach [...], [...] i [...]. Działka nr [...] łączy się komunikacyjnie z drogą prywatną, działką oznaczoną numerem [...], pozostającą na zasadach wspólności majątkowej małżeńskiej w użytkowaniu wieczystym wnioskodawcy i jego żony w udziale 1/18 części. Udział w tym prawie wnioskodawca nabył w dniu [...].11.2011 roku umową sprzedaży zawartą w formie aktu notarialnego za numerem Rep. A nr [...]. Działka numer [...] łączy się bezpośrednio z ulicą A., która jest drogą publiczną. Ponadto, do działki [...] zapewniony jest też dostęp od strony działki drogowej o numerze [...], która łączy się komunikacyjnie z działką nr [...].

Z treści art. 2 pkt 14) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Przepis ten przewiduje zatem bezpośredni i pośredni dostęp do drogi publicznej i dwa alternatywne sposoby zapewnienia danej nieruchomości gruntowej pośredniego dostępu do drogi publicznej. Jednym z możliwych rozwiązań jest dostęp poprzez inną działkę przy czym w tym przypadku konieczne jest obciążenie tej działki odpowiednią służebnością. Alternatywnym dostępem do drogi publicznej jest też dostęp do niej przez drogę wewnętrzną. W tym drugim przypadku nie jest wymagany żaden tytuł prawny uprawniający do korzystania z drogi wewnętrznej.

W niniejszej sprawie działki ew. nr [...] i [...] stanowią wydzielone liniami granicznymi grunty wraz z przestrzenią nad i pod ich powierzchnią z przeznaczeniem pod drogi, które stanowią ciąg komunikacyjny umożliwiający dostęp do drogi publicznej z działek zlokalizowanych w ich bezpośrednim sąsiedztwie.

Wydzielenie tych działek w wyniku podziału geodezyjnego wraz z szeregiem działek przeznaczonych pod zabudowę, w tym terenu inwestycji oraz zlokalizowanie na nich drogi, w sposób oczywisty dowodzi intencji zapewnienia obsługi komunikacyjnej terenu za pośrednictwem tychże działek, co zresztą uwidoczniono w ewidencji gruntów i księdze wieczystej. Ponadto, działka ew. nr [...] posiada także dostęp do drogi publicznej ciągiem komunikacyjnym prowadzącym przez działkę [...] i [...]. Ta ostatnia działka jest także ogólnodostępną drogą wewnętrzną prowadzącą do drogi publicznej - ul. A.

Argument organu o braku odpowiedniego dostępu działki [...] do drogi publicznej jest chybiony, co jednoznacznie wskazuje na naruszenie przez ten organ art. 61 ust 1 pkt. 2) ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] narusza przepisy postępowania administracyjnego, a także przepisy prawa materialnego poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W prowadzonym przez organ postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 7 k.p.a. obowiązuje zasada prawdy obiektywnej, obligująca organ do dokładnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Wyrazem tej zasady są wynikające z treści art. 77 i 107 § 3 k.p.a. obowiązki nałożone na organ, a zatem zgromadzenie wyczerpującego materiału dowodowego i jego obiektywna, wszechstronna ocena, obejmująca rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a następnie rzetelne uzasadnienie m.in. dokonanej oceny dowodów i stanowiska organu.

W ocenie sądu organ odwoławczy rozpatrując przedmiotową sprawę na skutek wniesionego odwołania naruszył powyższe zasady, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Treść sporządzonego uzasadnienia daje podstawy do oceny, że organ odwoławczy nie dokonał rzetelnej, a więc wnikliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ograniczył postępowanie merytoryczne do zbadania prawidłowości decyzji organu I instancji i to wyłącznie w zakresie wykonania wytycznych zawartych we wcześniejszej decyzji organu odwoławczego z [...] stycznia 2011 r., co spowodowało, że rozstrzygnięcie o odmowie ustalenia warunków zostało oparte o błędnie ustalony stan faktyczny.

Sąd uznał także, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z dokonaniem błędnej wykładni zawartej w tym przepisie definicji dostępu do drogi publicznej, jak też oceną, że nie została spełniona przesłanka dostępu do drogi publicznej warunkująca wydanie pozytywnej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z uwagi na to, że działka inwestycyjna nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, a inwestor nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego, że właściciele działek ew. nr [...], [...] i [...] wyrażają zgodę na możliwość skomunikowania działki inwestycyjnej z drogą publiczną przez ich działki.

Należy zauważyć, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter ogólny i rozstrzyga jedynie wstępnie o możliwości realizacji inwestycji. Jest ona pierwszym etapem procesu inwestycyjnego i nie przesądza o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie wskazuje, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa.

Według art. 2 pkt 14 u.p.z.p. przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Działka nr ew. [...] nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. W ocenie skarżącego ma ona jednak dostęp do drogi wewnętrznej, czego nie ocenił organ odwoławczy uznając, iż skoro działki przez które ma być zapewniony dostęp do drogi publicznej mają charakter dróg prywatnych, to dla spełnienia warunku prawnego dostępu do drogi publicznej niezbędna jest zgoda właścicieli działek prywatnych.

W ocenie Sądu działka nr ew. [...] posiada jednak dostęp do drogi publicznej przez dostęp do drogi wewnętrznej.

Pojęcie dostępu do drogi publicznej stanowiącego wymóg uzyskania decyzji o warunkach zabudowy należy na tym wstępnym przecież etapie inwestycyjnym rozumieć możliwie jak najszerzej. Na etapie ustalania warunków zabudowy musi niewątpliwie istnieć realny, ale równocześnie jedynie potencjalny dostęp do drogi publicznej. W ocenie Sądu w sytuacji, gdy dostęp do drogi publicznej może być zapewniony przez drogę wewnętrzną, to wówczas nie jest wymagany żaden tytuł prawny uprawniający do korzystania z drogi wewnętrznej. Fakt położenia nieruchomości przy drodze wewnętrznej należy uznać za spełnienie wymogu dostępu do drogi publicznej.

W przeciwnym przypadku rozróżnienie przez ustawodawcę dwóch alternatywnych możliwości pośredniego dostępu do drogi publicznej w postaci służebności drogowej i drogi wewnętrznej byłoby nieuzasadnione (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2323/11; wyrok NSA z dnia 1 października 2007 r, sygn. akt II OSK 147/08).

Działki nr ew. [...], [...], [...] i [...] zostały wydzielone przy podziale nieruchomości o pow. [...] ha, który nastąpił w grudniu 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r., Nr 30, poz. 127 ze zm.), co wynika z twierdzenia skarżącego i dołączonej do skargi mapy podziałowej . W wyniku tego podziału powstał szereg nadających się do zabudowy działek, z których każda na dostęp do działki o charakterze drogowym, tj. działek ew. nr [...], [...], [...]. Na załączonej przez skarżącego do skargi mapie podziałowej, sporządzonej w dniu [...] grudnia 1995 r. identyfikator: [...], ww. działki oznaczone są symbolem "proj. dr". Zarówno lokalizacja tych działek, jak też ich oznaczenie na mapie sprawia, że należy zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż zostały one wydzielone celem zapewnienia obsługi komunikacyjnej pozostałych wydzielonych działek. Numery działek od tego czasu uległy zmianie, co obrazuje m.in. wypis z ewidencji gruntów dla działki nr ew. [...] (k. 107 akt admin. tom 2/2) oraz wypis z księgi wieczystej nr [...] (dowód przeprowadzony przez sąd), z których wynika poprzedni nr ew. tej działki tj. nr [...].

Definicję drogi wewnętrznej zawiera art. 8 ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013, poz. 260 ze zm.), dalej jako "ustawa o drogach publicznych", który stanowi, że drogami wewnętrznymi są drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg.

Działki nr ew. [...] i [...] nie należą do żadnej z kategorii dróg publicznych, a także nie są zlokalizowane w pasie drogowym drogi publicznej. Tak definicja drogi wewnętrznej pozwala na ocenę, że działki nr ew. [...] i [...] niewątpliwie są drogami wewnętrznymi, a zatem spełniona została, określona w art. 61 art. 1 pkt 2, przesłanka dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Ocena organu odwoławczego o braku spełnienia wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy tj. wystarczającego uzbrojenia terenu dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego wynika jedynie z braku dostatecznej analizy materiału dowodowego sprawy i wydanej przez organ I instancji decyzji. Organ odwoławczy ustalił, że w aktach sprawy znajdują się złożone przez inwestora wstępne warunki od gestora sieci gazowej i elektroenergetycznej, które jednak nie dotyczą działki ew. nr [...], a więc działki objętej wnioskiem, a innej działki tj. działki ew. nr [...]. Ze względu na brak tych dokumentów, których inwestor nie złożył mimo wezwania przez organ I instancji organ odwoławczy ocenił, że nie został spełniony wymóg ustawowy do wydania pozytywnej decyzji. Skoro więc organ ocenił, że brakujące dokumenty, a więc wstępne warunki gestorów sieci zapewniałyby realizację wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy, należy uznać, że także ten wymóg został w przedmiotowej sprawie przez inwestora spełniony. Od początku postępowania bowiem w aktach sprawy znajdują się dokumenty, których brak zarzucił wnioskodawcy organ odwoławczy tak przy pierwotnym, jak też kolejnym rozpoznawaniu sprawy. Dokumenty te znajdują się w aktach administracyjnych (k. 4 – 6 tom. 2/2), dotyczą niewątpliwie działki ew. nr [...] i zostały złożone wraz z wnioskiem. Dodatkowo należy zauważyć, że nie można zarzucać organowi I instancji, że nie wzywał inwestora do złożenia zgody od gestora sieci wodno-kanalizacyjnej, a inwestorowi, że nie uzupełnił wniosku o taki dokument, skoro we wniosku wskazano na realizację zapotrzebowania na wodę z ujęcia własnego, a odprowadzanie ścieków do szamba szczelnego.

Należy także zauważyć, że organ odwoławczy nie podjął żadnych czynności w celu dokonania oceny poprawności określenia stron postępowania przez organ I instancji, dlatego nie dostrzegł, że w sprawie uznano za uczestników postępowania osoby, które nie miały interesu prawnego w tym postępowaniu. Niepotrzebnie uznano zatem za uczestników postępowania osoby fizyczne, które według wypisu z ewidencji gruntów dla działki ew. nr [...] miały być jej współużytkownikami wieczystymi, bowiem przestały nimi być na podstawie oświadczenia o zrzeczeniu się udziałów w prawie użytkowania wieczystego, jeszcze przed wszczęciem postępowania w tej sprawie co wynika z wypisu z kw (dowód przeprowadzony przez sąd, wypis z kw nr [...]). W takiej samej sytuacji organ I instancji pominął dawnych współużytkowników wieczystych działki ew. nr [...]. Nie miało to wpływu na wynik sprawy, bowiem w decyzji rozstrzygnięto o prawach i obowiązkach właściwej strony postępowania.

Z tych względów osoby te zostały pominięte od udziału w postępowaniu na rozprawie. Jednak w protokole rozprawy przy wyszczególnieniu osób, które nie powinny brać udziału w postępowaniu omyłkowo uwzględniono także współwłaścicielkę działki ew. nr [...] objętej wnioskiem tj. J. K. Z uwagi na to, że posiada ona interes prawny w przedmiotowym postępowaniu wyrok z uzasadnieniem zostanie jej doręczony w celu umożliwienia złożenia skargi kasacyjnej.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b p.p.s.a. sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.