Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2013/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 2 i 6,
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 141 par. 4, art. 174 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Protokolant Milena Budna po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. Spółki z o.o. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 kwietnia 2012 r.; sygn. akt VI SA/Wa 146/12 w sprawie ze skargi F. Spółki z o.o. w C. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2011 r.; nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia dotyczącego zakładu wzajemnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od F. Spółki z o.o. w C. na rzecz Ministra Finansów kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 23 kwietnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 146/12 oddalił skargę F. Sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej: skarżąca Spółka) na decyzję Ministra Finansów (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia w sprawie uznania gry za zakład wzajemny.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] maja 2011 r. do Ministerstwa Finansów wpłynął wniosek F. Sp. z o.o. z siedzibą w C. o wydanie decyzji rozstrzygającej charakter konkursu pod nazwą "F." polegającego na "typowaniu wyników wybranego przez Organizatora współzawodnictwa sportowego". Wniosek został uzupełniony przez spółkę pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. Jak wskazano we wniosku oraz załączonym do niego regulaminie, spółka zamierza urządzić konkurs pod nazwą "F.", polegający na typowaniu przez uczestników wyników współzawodnictwa sportowego, tj. zdarzeń spośród wybranych przez organizatora. Do konkursu mogą przystąpić wyłącznie osoby pełnoletnie, posiadające pełną zdolność do czynności prawnych, zamieszkałe na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Uczestnictwo w konkursie ma być nieodpłatne i ma następować po dokonaniu rejestracji na oficjalnej stronie internetowej konkursu. Rejestracja ma się sprowadzać do podania danych osobowych, takich jak imię, nazwisko, adres poczty elektronicznej. Uczestnicy składać mają również oświadczenie o prawdziwości podanych danych osobowych. Po dokonaniu prawidłowej rejestracji możliwe będzie przystąpienie do konkursu, polegającego na zdobywaniu punktów za prawidłowe wytypowanie wyników współzawodnictwa sportowego. I tak, za wytypowanie prawidłowego wyniku uczestnik otrzyma 3 punkty konkursowe, za wytypowanie wyniku różniącego się o jeden (np. wynik meczu 3:2 został wytypowany na 3:1) uczestnik otrzyma 2 punkty konkursowe, a za wytypowanie wyniku różniącego się o dwa, uczestnik otrzyma 1 punkt konkursowy.

Udział w konkursie będzie się wiązał z możliwością uzyskania wygranych. Zwycięzcy konkursu zostaną wyłonieni na podstawie określonych kryteriów, w tym według najwyższej sumy punktów konkursowych zdobytych w okresie trwania konkursu (pkt 4.4. regulaminu). Uczestnik, który zgromadzi największą liczbę punktów konkursowych, otrzyma I nagrodę. Za zajęcie drugiego miejsca przysługiwać będzie II nagroda oraz III nagroda za zajęcie trzeciego miejsca. Nagrody nie będą podlegały wymianie na równowartość finansową ani na nagrody innego rodzaju, z zastrzeżeniem, że w wypadku zajęcia równorzędnych miejsc, nagroda będzie dzielona pomiędzy laureatów.

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Minister Finansów rozstrzygnął, na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa(D.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm., dalej: Ordynacja podatkowa) oraz art. 2 ust. 6 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm., dalej: ustawa o grach hazardowych), iż planowany konkurs pn. "F." jest zakładem wzajemnym w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.

Decyzją Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2011 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, w zw. z art. 2 ust. 6 oraz z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, po rozpatrzeniu odwołania Spółki utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2011 r. rozstrzygającą, że przedsięwzięcie pn. "F." jest zakładem wzajemnym w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę Spółki wskazał, że wniosek F. Sp. z o.o. dotyczył rozstrzygnięcia – w formie decyzji Ministra Finansów, wydawanej m.in. na podstawie art. 2 ust. 2 w zw. z ust. 6 ustawy o grach hazardowych - charakteru konkursu pod nazwą "F.", polegającego na "typowaniu wyników wybranego przez Organizatora współzawodnictwa sportowego".

W ocenie Sądu należało uznać za prawidłowy zgodny z obowiązującą ustawą o grach hazardowych, pogląd Ministra Finansów, iż przedsięwzięcia objęte rygorami ustawy o grach i zakładach wzajemnych można podzielić na takie, które mieszczą się w katalogu ustawowym oraz na takie, których charakter określono w wyniku rozstrzygnięcia. W przypadku przedsięwzięć pierwszego rodzaju możliwe jest wskazanie, do której z wymienionych gier losowych/ zakładów wzajemnych ono się zalicza. W przypadku tych przedsięwzięć o ich charakterze przesądził ustawodawca i co do zasady nie ma potrzeby ich rozstrzygania przez organ w trybie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych. Natomiast w przypadku przedsięwzięć niewymienionych w katalogu ustawowym, których charakter zostaje określony przez organ w drodze decyzji, takie przyporządkowanie nie jest z założenia możliwe. Żądanie strony dotyczące przyporządkowania przedmiotowego konkursu określonemu w ustawie rodzajowi zakładu wzajemnego było bezzasadne, a próby urządzania gier losowych/zakładów wzajemnych z pominięciem wymogów ustawowych należało uznać za samowolne rozszerzenie przez organizatora wykładni ustawy oraz za formę obchodzenia jej przepisów. W ocenie Sadu oznacza to zarazem uznanie, że niezbędne cechy zakładów wzajemnych to: wygrane pieniężne lub rzeczowe oraz odgadywanie (w rozumieniu obstawiania wyniku jakiegoś zdarzenia); cechy te umieszczone zostały w definicji zakładów wzajemnych przed wyszczególnieniem dwóch nazwanych rodzajów zakładów wzajemnych, tj. totalizatorów oraz bukmacherstwa. Do zakwalifikowania przedsięwzięcia jako zakładu wzajemnego wystarczające było spełnienie ww. cech, bez wypełnienia także elementów charakterystycznych dla totalizatorów bądź bukmacherstwa. Trafnie zatem zdaniem Sądu organ wykazał, że przedsięwzięcie "F." posiada wszystkie cechy przedmiotowo istotne (essentialia negotii) zakładów wzajemnych, tj. wygrane rzeczowe oraz odgadywanie, i na tym tle rozstrzygnął, iż jest ono zakładem wzajemnym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Sąd podzielił też ocenę organu, że takie zakwalifikowanie przedmiotowego konkursu jako zakładu wzajemnego nie jest wynikiem rozszerzającej wykładni przepisów ustawy o grach hazardowych. Natomiast jest ono wynikiem wykładni, w której prawidłowo oceniono związek art. 2 ust. 2 tej ustawy (w zmienionym brzmieniu, obejmującym również nagrody rzeczowe) oraz art. 2 ust. 6, regulującego kompetencje Ministra Finansów w zakresie rozstrzygania o charakterze gier. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania (których zresztą strona nie podnosiła) oraz nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

F. Sp. z o.o. złożyła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

1) art. 151 w związku z art. 145 § 1 punkt 1 lit a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), poprzez nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie, w sytuacji, kiedy skarga winna była zostać uwzględniona a obowiązkiem Sądu było stwierdzenie, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 2 ust. 2 i 6 ustawy o grach hazardowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2) art. 141 § 4, art. 174 punkt 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego ustalonego przez Ministra Finansów, w sytuacji, kiedy ustalony został niezgodnie z rzeczywistością to jest przy braku przesłanek uzasadniających przyjęcie, że planowany konkurs spełnia wszystkie cechy zakładu wzajemnego;

3) art. 141 § 4, art. 174 punkt 2 p.p.s.a. poprzez dokonanie niewystarczających ustaleń faktycznych i nieustalenie czy organizowany przez skarżącego konkurs spełniał wszystkie cechy zakładu wzajemnego

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym podtrzymano dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna F. Sp. z o.o. w C. opiera się na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a.

Za podstawę zaskarżonego wyroku z 23 kwietnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 146/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Ministra Finansów, według których charakter konkursu pod nazwą F. jest zakładem wzajemnym w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Ustaleń tych dokonano na podstawie wniosku strony oraz załączonego regulaminu, zgodnie z którym do konkursu mogą przystąpić wyłącznie osoby pełnoletnie, posiadające pełną zdolność do czynności prawnych, zamieszkałe na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Uczestnictwo w konkursie ma być nieodpłatne i ma następować po dokonaniu rejestracji na oficjalnej stronie internetowej konkursu. Rejestracja ma się sprowadzać do podania danych osobowych, takich jak imię, nazwisko, adres poczty elektronicznej. Uczestnicy składać mają również oświadczenie o prawdziwości podanych danych osobowych. Po dokonaniu prawidłowej rejestracji możliwe będzie przystąpienie do konkursu, polegającego na zdobywaniu punktów za prawidłowe wytypowanie wyników współzawodnictwa sportowego. Za wytypowanie prawidłowego wyniku uczestnik otrzyma 3 punkty konkursowe, za wytypowanie wyniku różniącego się o jeden (np. wynik meczu 3:2 został wytypowany na 3:1) uczestnik otrzyma 2 punkty konkursowe, a za wytypowanie wyniku różniącego się o dwa, uczestnik otrzyma 1 punkt konkursowy. Udział w konkursie będzie się wiązał z możliwością uzyskania wygranych. Zwycięzcy konkursu zostaną wyłonieni na podstawie określonych kryteriów, w tym według najwyższej sumy punktów konkursowych zdobytych w okresie trwania konkursu (pkt 4.4. regulaminu). Uczestnik, który zgromadzi największą liczbę punktów konkursowych, otrzyma I nagrodę. Za zajęcie drugiego miejsca przysługiwać będzie II nagroda oraz III nagroda za zajęcie trzeciego miejsca. Nagrody nie będą podlegały wymianie na równowartość finansową, ani na nagrody innego rodzaju, z zastrzeżeniem, że w wypadku zajęcia równorzędnych miejsc, nagroda będzie dzielona pomiędzy laureatów. Jak wynika z pkt 3.1 regulaminu, nagrody I, II i III będą miały konkretną wartość określoną w złotówkach. Pkt 3.4 regulaminu stanowi: "Nagrody zostaną wydane Zwycięzcom konkursu po uprzednim wpłaceniu na rachunek Organizatora kwoty należnego podatku, zgodnie z postanowieniami ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (...)".

Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Stan sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., należy rozumieć nie tylko jako zwięzłe (krótkie, lakoniczne) przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania przed organami administracji ale także jako wyodrębniony element, stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd. Ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem. Ocena prawna ustaleń faktycznych z punktu widzenia ich zgodności z właściwymi przepisami postępowania administracyjnego dokonywana jest już w ramach wyjaśniania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ponieważ sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (tak: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawiając podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie stwierdził, że Minister Finansów nie naruszył przepisów postępowania orzekając na podstawie wniosku oraz dołączonego do niego projektu "Regulaminu konkursu F.", w ocenie Sądu był to materiał wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy.

W pkt 1) skargi kasacyjnej autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, kiedy decyzja został wydana z naruszeniem art. 2 ust. 2 i 6 ustawy o grach hazardowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. sprawując kontrolę działalności administracji publicznej zastosował środek określony w ustawie. Oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd I instancji stwierdził, że brak jest przesłanek do uwzględnienia skargi wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 3 p.p.s.a., w tym przesłanek: "naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy"; "inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Sąd rozstrzygnął w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), co oznacza że zbadał w pełnym zakresie zgodność z prawem decyzji ostatecznej nie dostrzegając żadnych uchybień. Formułując omawiany zarzut autor skargi kasacyjnej nie powiązał art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. z jakimkolwiek przepisem regulującym postępowanie w sprawie administracyjnej (O.p.), a to w sytuacji kiedy wskazany przepis p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Według art. 174 pkt 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej w takiej sytuacji musi polegać na wskazaniu, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu itp.) ustawy zostały naruszone z równoczesnym wyraźnym wskazaniem, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Autor skargi kasacyjnej powinien wskazać konkretnie, czy zarzuca błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego. Według tej regulacji, zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. powinien być podnoszony w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej winien przy tym wskazać, jaki konkretnie przepis prawa materialnego został naruszony, wykazać na czym polegała błędna wykładnia i przedstawić wykładnię prawidłową, wskazać na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub też, że konkretnego przepisu prawa materialnego nie zastosowano do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Zarzucając Sądowi I instancji w pkt 1. skargi kasacyjnej naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a także naruszenie art. 2 ust. 2 i 6 ustawy o grach hazardowych autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił na czym polegało naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Skarżąca Spółka nie wyjaśniła również, czy chodzi w tym zarzucie o naruszenie prawa materialnego, o jakim mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, gdzie ustawodawca nie określił, aby jedno z tych naruszeń miało mieć wpływ na wynik sprawy. Art. 2 ust. 2 i ust. 6 stanowią: "zakładami wzajemnymi są zakłady o wygrane pieniężne lub rzeczowe, polegające na odgadywaniu: 1) wyników sportowego współzawodnictwa ludzi lub zwierząt, w których uczestnicy wpłacają stawki, a wysokość wygranej zależy od łącznej kwoty wpłaconych stawek - totalizatory; 2) zaistnienia różnych zdarzeń, w których uczestnicy wpłacają stawki, a wysokość wygranych zależy od umówionego, między przyjmującym zakład a wpłacającym stawkę, stosunku wpłaty do wygranej - bukmacherstwo." "Minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy."

Według art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba naruszenia łącznie. Powołanie podstaw kasacyjnych nie może być gołosłowne, lecz wymaga uzasadnienia, uzasadnienie szczątkowe, błędne lub nie na temat podlega ocenie przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy. Autor skargi kasacyjnej przytoczył obie podstawy kasacyjne wskazując art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., następnie zaś formułując zarzut w pkt 1 posłużył się zwrotem "decyzja została wydana z naruszeniem art. 2 ust. 2 i 6 ustawy o grach hazardowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy." Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie może samodzielnie uściślać bądź konkretyzować zarzutów, ani tym bardziej domyślać się postaci podstawy skargi kasacyjnej w sytuacji kiedy kasator nie używa wyrażeń ustawowych z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W szczególności zarzut zaistnienia błędu podwójnego niezależnego wymaga przejrzystego i czytelnego uzasadnienia. Mając na uwadze ten istotny mankament skargi kasacyjnej, podniesiony w pkt 1. zarzut naruszenia prawa materialnego jako sformułowany niewłaściwie, nie podaje się kontroli kasacyjnej.

Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że stan faktyczny został ustalony przez Ministra Finansów z zachowaniem reguł procedury przewidzianych w O.p. W pkt 2. i pkt 3. skargi kasacyjnej skarżąca Spółka zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez zaakceptowanie błędnych ustaleń faktycznych dokonanych w tej sprawie przez Ministra Finansów. Formułując omawiane zarzuty kasator nie powołał jednak art. 191 O.p. Brak jest podstaw do przyjęcia, że ocena zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez Ministra Finansów i zaakceptowana następnie przez Sąd I instancji narusza niepowołany w skardze kasacyjnej art. 191 O.p. formułujący jedną z podstawowych zasad postępowania dowodowego - zasadę swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z tym przepisem: Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ administracji państwowej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Rozumowanie, w wyniku, którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Z treści powołanego przepisu wynika przede wszystkim to, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Te reguły zostały zachowane w rozpoznawanej sprawie, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji, akceptując ocenę dowodów dokonaną przez Ministra Finansów.

Zgodnie z art. 2 ust. 7 ustawy o grach hazardowych do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 6, należy załączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz (...). Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zażądać przedłożenia takich dokumentów przez stronę także w postępowaniu prowadzonym z urzędu.

W rozpoznawanej sprawie Minister Finansów dysponował opisem planowanego przedsięwzięcia oraz regulaminem konkursu. Stawiając stawiane zarzuty autor skargi kasacyjnej nie wskazał, jakim jeszcze materiałem dowodowym miał dysponować organ administracji oraz, jakie wnioski dowodowe strony zostały pominięte w postępowaniu administracyjnym.

Wobec powyższego, skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skoro zaś stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy i nie został skutecznie podważony oraz wobec braku przytoczenia i uzasadnienia podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjnych na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.