Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3519/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1, art. 40, art. 42 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: par. 13 ust. 1, par. 156 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 1980 nr 17 poz 62
law: Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.
article: art. 43 ust. 1
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
article: art. 156 part. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 18 par. 1 pkt 6 i 6a, art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 153, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2384/17 w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2384/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. MWINB stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] lipca 1994 r., znak: [...] udzielającej E. M. i F. M. ("inwestorzy") pozwolenia na użytkowanie garażu typu blaszak zlokalizowanego na działce nr [...] w obr. [...] przy ul. G. [...] w N..

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania inwestorów, decyzją z dnia [...] marca 2015 r., uchylił w całości decyzję MWINB z dnia [...] stycznia 2015 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] lipca 1994 r.

M. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie.

Wyrokiem z dnia 11 marca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1131/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił decyzję GINB z dnia [...] marca 2015 r.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania inwestorów od decyzji MWINB z dnia [...] stycznia 2015 r., GINB decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], uchylił w całości decyzję MWINB z dnia [...] stycznia 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Następnie MWINB, decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] lipca 1994 r.

M. R. wniósł odwołanie od ww. rozstrzygnięcia MWINB z dnia [...] kwietnia 2017 r.

Po rozpatrzeniu odwołania GINB, decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., utrzymał w mocy ww. decyzję MWINB.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej służy eliminacji z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć, wydawanych w toku administracyjnego postępowania, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawnego i obowiązującego systemu prawnego. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji.

Organ stwierdził, że jak wynika z akt sprawy, F. M., na działce nr [...], położonej w N. przy ul. G. [...] około [...] października 1993 r. ustawił na płytkach chodnikowych garaż blaszany na samochód osobowy. Na powyższą inwestycję inwestor uzyskał decyzję wydaną przez Prezydenta Miasta N. z dnia [...] października 1993 r., znak: [...], o pozwoleniu na ustawienie tymczasowego garażu blaszanego na samochód osobowy.

W trakcie oględzin przeprowadzonych przez pracowników Urzędu Rejonowego w N. w dniu [...] grudnia 1993 r. ustalono, że lokalizacja garażu jest niezgodna z uzyskanym w Urzędzie Miejskim w N. pozwoleniem na budowę, ponieważ usytuowano go w granicy z działką nr [...] (tj. zbliżono go). Obecnie garaż znajduje się nad kablem energetycznym, stanowiącym przyłącze do budynku inwestora.

Decyzją z dnia [...] lutego 1994 r., znak: [...], Kierownik Urzędu Rejonowego w N. na podstawie, art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229 ze zm.) nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie garażu, przedłożenie oświadczenia o stanie technicznym oraz powykonawczego namiaru geodezyjnego garażu.

Wobec wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na użytkowanie, na podstawie wymaganych, ww. dokumentów, Kierownik Urzędu Rejonowego w N., decyzją z dnia [...] lipca 1994 r. udzielił inwestorom pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego garażu.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z przepisami Prawa budowlanego z 1974 r., w przypadku wzniesienia obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami prawa możliwe były dwa sposoby postępowania, normowane przepisami art. 37 i art. 40 tej ustawy.

Pierwsze, najdalej idące rozwiązanie, przewidywało sankcję przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego z naruszeniem przepisów obowiązujących w okresie budowy w razie stwierdzenia wskazanych tam naruszeń.

Drugie rozwiązanie, uregulowane w art. 40 tej ustawy, mające zastosowanie w razie braku okoliczności wskazanych w art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., przewidywało wydanie decyzji nakazującej wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Kolejnym etapem było ewentualne uzyskanie pozwolenia na użytkowanie danego obiektu, którego wydanie było jednoznaczne ze stwierdzeniem zdatności do użytkowania wykonanego obiektu (art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r.).

Organ powinien był więc przeprowadzić postępowanie, w którym wykluczona zostanie sytuacja określona w art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., ewentualnie zastosować art. 40 tej ustawy, a dopiero potem przeprowadzić legalizację wskazaną w art. 42 ww. ustawy.

GINB stwierdził, że w niniejszej sprawie przesłanki z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. nie zachodziły. Inwestor, ponadto, dokonał zabezpieczenia kabla energetycznego, zgodnie z wymogami Zakładu Energetycznego, jak również lokalizacja garażu nie utrudnia prawidłowego korzystania z dojazdu do działki nr [...] od strony ul. G., ponieważ odległość od bramy wjazdowej na posesję skarżącego do drzwi garażu inwestora wynosi 3,65 m.

Odnosząc się do wydanego w sprawie przez Sąd wyroku z dnia 11 marca 2016 r., GINB wskazał, że zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r., Nr 17, poz. 62, ze zm.) dopuszcza się sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ponadto jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie GINB, organ wojewódzki w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. właściwie wskazał, że mając na uwadze treść § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, jak również zawarte w wyroku Sądu z dnia 11 marca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1131/15 stwierdzenia co do zarzutów skargi, usytuowanie spornego garażu nie będzie powodowało niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W niniejszej sprawie ustalenia poczynione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego potwierdzają, że przedmiotowy obiekt nie narusza przepisów prawa, a więc właściwie w rozumieniu art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. stwierdzono zdatność tego obiektu do użytkowania. Oznaczało to, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] lipca 1994 r. nie jest obarczona żadną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.

GINB podkreślił, że w orzecznictwie za rażące naruszenie prawa uznaje się oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, jednak nie można utożsamiać rażącego naruszenia prawa z każdym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa, i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Skargę na powyższą decyzję złożył M. R. podnosząc zarzuty naruszenia:

1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędną jego interpretację i przyjęcie, że zestawienie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji z przepisami prawa materialnego nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji z dnia [...] lipca 1994 r., jak również, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania przy wydawaniu tej decyzji,

b. art. 7, 12, 77 § 1 K.p.a. oraz 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy,

c. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób odpowiadający wymogom prawa, a w szczególności wobec braku wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego, pozwalającego stronie odnieść się do argumentów stanowiących podstawę dla wydania postanowień i uniemożliwiającego, a co najmniej utrudniającego, kontrolę zgodności z prawem wydanych orzeczeń;

2. przepisów prawa materialnego, tj.:

a. § 13, 156 ust. 1 oraz 156 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez: nieuzasadnione niezastosowanie § 13 tego rozporządzenia, podczas gdy prawidłowa analiza niniejszej sprawy uzasadnia jego zastosowanie; błędną interpretację § 156 ust. 1 i przyjęcie, że wymogi wynikające z zaskarżonego przepisu zostały spełnione oraz nieuzasadnione niezastosowanie § 156 ust. 4 rozporządzenia, podczas gdy prawidłowa analiza niniejszej sprawy uzasadnia jego zastosowanie,

b. art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że postawienie spornego garażu nie narusza ówcześnie obowiązujących przepisów ustawy o drogach publicznych.

W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że GINB błędnie przyjął, jakoby w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Organy przemilczały także kwestię naruszenia przepisów w zakresie stawiania obiektów w granicy z drogami publicznymi czy na drodze publicznej. Zdaniem skarżącego, organy nie zbadały wnikliwie okoliczności sprawy i nie uzasadniły przedstawionych w swoich rozstrzygnięciach twierdzeń.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2384/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lipca 1994r. były już przedmiotem analizy Sądu, który kontrolując decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, wyrokiem z dnia 11 marca 2016 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1131/15 uchylił zaskarżoną decyzję.

Ocena prawna wyrażona przez Sąd w powyższej sprawie na podstawie art. 153 P.p.s.a. wiązała organ przy wydawaniu kolejnej decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] lipca 1994 r. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ponieważ ocena ta i wskazania, stosownie do art. 141 § 4 P.p.s.a., formułowane są w uzasadnieniu wyroku, moc wiążącą ma nie tylko samo rozstrzygnięcie ale i uzasadnienie. W konsekwencji, przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć zarówno samej wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane.

Sąd wyjaśnił, że wprawdzie dla przedmiotowego garażu wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę, niemniej inwestor zmienił sposób usytuowania tego obiektu, a odstępując w ten sposób od warunków pozwolenia na budowę naraził się na procedurę z art. 37 lub 40 ww. ustawy z 1974 r. Tym samym należy przyjąć, iż w sprawie przed wydaniem decyzji w oparciu o art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. (o pozwoleniu na użytkowanie), należało wykluczyć wystąpienie przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy.

Sąd wskazał, że przedmiotem oceny organów winna być analiza zgodności kontrolowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ramach wykluczenia konieczności zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Jednocześnie Sąd odniósł się do kwestii usytuowania garażu na kablu energetycznym. Wskazał, że choć doszło do uchylenia decyzji organu wydanej na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. nakładającej obowiązek wykonania zabezpieczenia kabla energetycznego na odcinku obecnej lokalizacji garażu, to obowiązek ten został zrealizowany. Inwestor uzgodnił nadto nową lokalizację garażu z zakładem energetycznym. Nie sposób wobec tego w związku z takim sposobem usytuowania garażu (i wobec wykonanych przez inwestora zabezpieczeń zaakceptowanych przez zakład energetyczny) dopatrywać się przeszkody w jego legalizacji w kontekście treści ww. art. 37 ust. 1 pkt 2, jak również wskazywać na konieczność (w istocie) ponownego wydania decyzji z art. 40 tej ustawy. Rozważenia natomiast wymagała kwestia lokalizacji garażu w ostrej granicy z drogą. Jednocześnie Sąd wyraźnie wskazał, że realizacja obiektu w sposób naruszający warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (z 1980 r.) oraz art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (wg stany z daty wydania badanego aktu), na gruncie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. nie stanowiło wystarczającej przeszkody w legalizacji obiektu.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, mając na uwadze wytyczne zawarte w przywołanym wyroku Sądu, organ wydał kolejną decyzję odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] lipca 1994 r., udzielającej E. M. i F. M. pozwolenia na użytkowanie garażu typu blaszak zlokalizowanego na działce nr [...] w obr. [...] przy ul. G. [...] w N..

Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) .

Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10).

Zdaniem Sądu, poruszając się w zakreślonych wyżej granicach organy obu instancji prawidłowo uznały, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] lipca 1994 r. nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a.

Według stanu na dzień wydania pozwolenia na użytkowanie działka nr [...] obr. [...] położona była w terenie, dla którego obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta N. zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w N. Nr [...] z dnia [...] listopada 1992 r. (Dz. Urz. Woj. N. z dnia [...] grudnia 1992 r., Nr 27, poz. 296), zgodnie z którym przedmiotowa działka położona była na terenie o symbolu B1 MN/U tj. tereny osiedleńcze dla realizacji różnych form mieszkalnictwa, usług i rzemiosła.

Lokalizacja garażu jako uzupełnienie tej zabudowy jest dopuszczalna, zwłaszcza , że zgodnie z art. 37 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nie nadawały się do legalizacji obiekty, które zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie były przeznaczone pod zabudowę albo były przeznaczone pod innego rodzaju zabudowę, co jak słusznie podkreśliły organy w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Zatem przedmiotowy budynek znajduje się na obszarze, na którym plan miejscowy dopuszcza taki rodzaj zabudowy. W tej sytuacji nie została spełniona przesłanka wymieniona w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

Na skutek odstąpienia od warunków pozwolenia na budowę, udzielonego przez Prezydenta Miasta N. decyzją z dnia [...] października 1993 r., przedmiotowy garaż został wykonany w granicy z działką drogową stanowiącą ul. G. oraz z działką sąsiednią o nr ew. [...].

W kwestii lokalizacji garażu w granicy z dwiema działkami, zdaniem Sądu, należy podzielić stanowisko, że nie pozostaje ono w sprzeczności z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, który zezwalał na sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ponadto jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Brak również podstaw do przyjęcia, że przedmiotowy obiekt narusza § 156 ust. 1 ww. rozporządzenia w zakresie minimalnych odległości garażu wykonanego z materiałów niepalnych w stosunku do budynku zawierającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi (ok. 6 m).

Nie ulega wątpliwości, że usytuowanie garażu narusza art. 43 ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zarówno obecnie obowiązujący jak i w brzmieniu aktualnym na dzień wydania kontrolowanej decyzji, skoro obiekt usytuowany jest w granicy z działką drogową, tym niemniej okoliczność ta, jak wypowiedział się w wiążącym wyroku z dnia 11 marca 2016r ( VII SA/Wa 1131/15) Sąd, nie uniemożliwia legalizacji tej inwestycji, bowiem dla zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nie wystarczy samo stwierdzenie naruszenia przepisów, ale musi wystąpić także negatywny skutek z tym naruszeniem związany, co w tej sprawie nie występuje.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. nie ma bowiem podstaw do nakazania rozbiórki obiektów budowlanych, jeżeli nie powodują one zagrożenia dla ludzi lub mienia albo nie stanowią niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, a żadna z tych okoliczności nie została w sprawie wykazana.

Lokalizacja przedmiotowego garażu nie utrudnia prawidłowego korzystania z dojazdu do działki skarżącego od strony ul G., ponieważ odległość od bramy wjazdowej na posesję skarżącego do drzwi garażu inwestorów wynosi 3,65 m.

Odnosząc się do zarzutu, że garaż został zrealizowany częściowo w działce drogowej nr ew. [...], do której inwestorzy nie posiadali tytułu prawnego, Sąd stwierdził, że przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. nie obligowały organów nadzoru budowlanego prowadzących postępowanie na podstawie art. 37, art. 40 oraz art. 42 tej ustawy do badania, czy inwestor posiadał w dacie budowy lub w dacie prowadzenia postępowania tytuł prawny do nieruchomości, na której wzniesiono obiekt budowlany bez wymaganego pozwolenia na budowę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt. II OSK 1753/15).

Niezależnie jednak od powyższego pełnomocnik strony skarżącej na rozprawie w dniu 10 lipca 2018 r. oświadczył, że w roku 1996 r. inwestorzy "dokupili fragment drogi", co powoduje, że garaż nie narusza granic działki inwestorów. Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie przy ocenie decyzji z dnia [...] lipca 1994 r. w świetle art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., bowiem nie wywołuje ona skutków społeczno-gospodarczych nieakceptowalnych w praworządnym państwie prawa.

Nadto upływ czasu – ponad dwadzieścia lat od wydania decyzji – również przemawia za uznaniem, że wskazanych skutków badana decyzja, nie wywołała (vide wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. w sprawie P 46/13 ).

Kontrolowana w trybie nadzoru decyzja została poprzedzona decyzją nakładającą obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie w oparciu o art. 42 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r., a ta została wydana w przypadku zaistnienia jednej z okoliczności w niej wskazanych, nadto – decyzja ta kończy postępowanie legalizacyjne, a to oznacza, iż inwestycja, której dotyczy jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z daty orzekania i nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia lub niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Z tych wszystkich względów należało uznać, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] lipca 1994 r. udzielającej E. M. i F. M. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego garażu, prawa nie narusza i została wydana z poszanowaniem art. 153 P.p.s.a.

W ocenie Sądu, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł M. R., podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 18 § 1 pkt 6 w zw. z pkt 6a P.p.s.a., poprzez udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia sędziego WSA Joanny Gierak-Podsiadły, która to sędzia brała udział również w wydaniu orzeczenia - wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2016 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1131/15, podczas gdy przedmiotem obu spraw sądowoadministracyjnych była kontrola legalności decyzji administracyjnych w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] lipca 1994 r. znak [...] i z tych względów sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły powinna być wyłączona od orzekania w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2384/17 z mocy ustawy, co doprowadziło do orzekania w niniejszej sprawie przez skład sądu niezgodny z prawem, a w konsekwencji skarżone orzeczenie, jako wydane w warunkach rażącego naruszenia prawa, nie może utrzymać się w obrocie prawnym;

2. art. 153 P.p.s.a. wskutek nieprawidłowej oceny prawnej okoliczności sprawy poprzez stwierdzenie, że wskazany przepis ma zastosowanie w niniejszej sprawie, tzn. że sąd I instancji związany był oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi we wcześniejszym orzeczeniu z dnia 11 marca 2016 r. - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1131/15, podczas gdy orzeczenie to, choć dotyczyło tak jak zaskarżony wyrok, kontroli legalności decyzji administracyjnej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] lipca 1994 r., znak [...], to odnosiło się tylko i wyłącznie do kwestii proceduralnych, bez oceny stanu faktycznego w świetle przepisów prawa materialnego, a więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w chwili ponownego orzekania, zgodnie z art. 153, wiązały tylko wskazania dotyczące postępowania, bowiem tylko w tym zakresie zostały one sformułowane; mimo że wskazane orzeczenia dotyczyły tej samej sprawy, inny pozostawał zakres ich rozpoznania, zatem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2384/17, został wydany z rażącym naruszeniem prawa,

3. art. 145 §1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wobec zaistnienia oczywistych uchybień organu II instancji w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego odnoszących się istnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie garażu, co doprowadziło do oddalenia skargi, mimo iż zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego;

4. art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku oceny prawnej okoliczności faktycznych sprawy oraz zarzutów podniesionych w skardze, podczas gdy Sąd, chociaż niezwiązany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, miał obowiązek odnieść się do podnoszonych w skardze zarzutów, co doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy;

5. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia dotyczącego oceny niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia spowodowanych usytuowaniem garażu, podczas gdy wbrew stwierdzeniu Sądu, garaż utrudnia prawidłowe korzystanie z dojazdu do działki skarżącego kasacyjnie, tym samym jego budowa spowodowała pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia, a ani Sąd, ani wcześniej organ administracji - Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, nie wskazał podstawy dokonanej oceny, co niewątpliwie utrudnia – jeśli nie uniemożliwia – skarżącemu kasacyjnie merytoryczne ustosunkowanie się do twierdzeń stanowiących podstawę skarżonego rozstrzygnięcia.

6. art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (stan prawny na dzień [...] lipca 1994 r.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż nie zachodziły przesłanki nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, który nie powodował zagrożenia ludzi lub mienia albo nie stanowił niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, podczas gdy w istocie okoliczności faktyczne sprawy wskazywały, że w decyzji z [...] lipca 1994 r. błędnie przyjęte, jakoby nie było podstaw do nakazania rozbiórki garażu, co doprowadziło do utrzymania w obrocie oczywiście wadliwej decyzji;

7. § 13, § 156 ust. 1 oraz § 156 ust. 4 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki [stan prawny na dzień [...] lipca 1994 r.), poprzez: niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, podczas gdy prawidłowa analiza okoliczności sprawy uzasadniała konkluzję, iż lokalizacja garażu narusza w sposób rażący warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki, a w konsekwencji powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, co doprowadziło do utrzymania w obrocie oczywiście wadliwej decyzji, przy czym ogół wskazanych okoliczności powinien skutkować przyjęciem, że decyzja ta w sposób rażący narusza prawo;

8. art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że postawienie spornego garażu nie narusza w sposób rażący ówcześnie obowiązujących przepisów ustawy o drogach publicznych, podczas gdy lokalizacja garażu była sprzeczna ze wskazanym przepisem prawa, co doprowadziło do utrzymania w obrocie oczywiście wadliwej decyzji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

NSA rozpatrywał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), uznając, że ze względu na intensyfikację rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez M. R. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 18 § 1 pkt 6 w zw. z pkt 6a P.p.s.a.

Art. 18 § 1 pkt 6 P.p.s.a. stanowi, że sędzia jest wyłączony z mocy ustawy od orzekania w sprawach, w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator.

W niniejszej sprawie, żadna z przesłanek wymienionych w ww. przepisie nie zaistniała. Sędzia Jolanta Gierak-Podsiadły nie brała udziału w wydaniu zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzji jak również rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawa nie dotyczyła ważności aktu prawnego z jej udziałem sporządzonego lub przez nią rozpoznanego. Rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawa nie była sprawą, w której sędzia Joanna Gierak-Podsiadły występowała jako prokurator.

Art. 18 § 6a P.p.s.a. stanowi, że sędzia jest wyłączony z mocy ustawy od orzekania w sprawach dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. O zaistnieniu tej przesłanki wyłączenia sędziego można mówić wówczas, gdy sędzia był w składzie orzekającym, który rozpoznawał skargą na decyzję wydaną w postępowaniu zwyczajnym, a następnie byłby w składzie orzekającym rozpoznającym skargę na decyzję wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym np. wznowieniowym lub nieważnościom dotyczącym tej decyzji. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca przede wszystkim z tego powodu, że wydana w postępowaniu zwyczajnym decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] lipca 1994 r. nie była zaskarżona do sądu administracyjnego, gdyż nie złożono od niej odwołania. Nie ma natomiast, jak to sugeruje skarżący kasacyjnie, obowiązku wyłączenia się od orzekania w sprawie dotyczącej ponownej skargi na decyzję wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym.

Kwestia wykładni art. 18 § 6a P.p.s.a. była już niejednokrotnie przedmiotem analizy w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładowo wskazać należy, że w wyroku z dnia 10 września 2019 r., sygn. akt I OSK 3335/18 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "Sytuacja objęta treścią art. 18 § 1 pkt 6a P.p.s.a. ma miejsce wyłącznie wtedy, gdy ten sam sędzia czy ci sami sędziowie brali udział w wydaniu wyroku kończącego postępowanie w sprawie kontroli legalności decyzji wydanej w zwyczajnym postępowaniu administracyjnym, a następnie nadzwyczajnym." Analogiczny pogląd wyrażony został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 806/16. Poglądy te, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy w pełni podzielić. Mają one zastosowanie również w niniejszej sprawie.

Bezzasadny jest również zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 153 P.p.s.a. Okoliczność, że w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1131/15 uchylenie zaskarżonej decyzji nastąpiło z powodu naruszenia przez organ administracji przepisów prawa procesowego nie skutkuje tym, że organy administracji oraz Sąd I instancji rozpoznając ponownie sprawę nie były związane wyrażonymi w ww. wyroku oceną prawną i wskazaniami prawnymi.

Art. 153 P.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten nie uzależnia związania oceną prawną oraz wskazaniami prawnymi od powodów, które legły u podstaw uchylenia przez sąd administracyjny kontrolowanej przez ten sąd decyzji. Jeśli strona postępowania uważa, że wskazania prawne oraz ocena prawna są niewłaściwe czy też przedwczesne, to może zaskarżyć taki wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego i domagać się ich skorygowania lub eliminacji. Skoro wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1131/15 nie został zaskarżony i stał się prawomocny, to zawarta w nim ocena prawna oraz wskazania prawne wiązały organy administracji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w ponownym postępowaniu.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, że został on sformułowany bardzo ogólnie. Skarżący nie wskazał bowiem w treści zarzutu jakie przepisy prawa zostały rażąco naruszone zaś Sąd I instancji nie wziął tego pod uwagę. W tej sytuacji można jedynie stwierdzić, że Sąd I instancji zasadnie uznał, że nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] lipca 1994 r.

Zagadnienie stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa było wielokrotnie przedmiotem analizy przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W wyroku z dnia 8 marca 2012 r. (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) sygn. akt I OSK 363/11 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest stwierdzenie, że decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych, a nadto, że skutkiem tego naruszenia jest powstanie - w następstwie wydania tej decyzji – sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie."

Z kolei w wyroku z dnia 20 października 2011 r. (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) sygn. akt II GSK1056/10 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "Rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa (cechą rażącego naruszenia prawa jest więc to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią stosowanego w sprawie przepisu prawa, co wynika z prostego ich zestawienia i nie stanowi konsekwencji błędu w wykładni prawa, ale jego przekroczenia w sposób jasny i niedwuznaczny) i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa."

Przytoczone wyżej poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego należy w pełni podzielić. Mają one zastosowanie również w niniejszej sprawie. Prawidłowo Sąd I instancji uznał, że ww. przesłanki nie zaistniały w rozpoznawanej przez ten Sąd sprawie.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z przepisu tego nie wynika obowiązek odniesienia się przez sąd administracyjny do zarzutów skargi. Obowiązkiem sądu jest wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Może to w praktyce oznaczać konieczność odniesienia się do zarzutów ale nie oznacza to, że sąd administracyjny musi szczegółowo w uzasadnieniu odnosić się do wszystkich zarzutów nawet jeśli są one oczywiście niezasadne czy też niezwiązane ze sprawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny sporządzając uzasadnienie wyroku nie naruszył wymogów wynikających z art. 141 § 1 P.p.s.a. Sąd ten wskazał podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia oraz ją wyjaśnił jak również odniósł się w wystarczający sposób do zarzutów skargi. Uzasadnienie wyroku pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu I instancji oraz ocenę prawidłowości wydanego przez ten Sąd rozstrzygnięcia.

Bezpodstawne jest twierdzenie skarżącego kasacyjnie, że Sąd niedostatecznie uzasadnił brak niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia spowodowanych usytuowaniem garażu. Parametry obiektu i jego położenie zostały wskazane w ustaleniach faktycznych i opierając się o te dane zasadnie organ administracji uznał, że obiekt ten nie stwarza niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia jak również nie prowadzi do niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia spowodowanych usytuowaniem garażu. Ocena ta jest wynikiem oceny materiału dowodowego, której podstawą jest art. 80 K.p.a. Sąd I instancji uznając, że garaż nie stwarza niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia jak również nie prowadzi do niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia zaakceptował ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organ administracji. Okoliczność, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie wymienił wprost art. 80 K.p.a. nie uniemożliwia oceny prawidłowości zajętego przez ten Sąd stanowiska.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. W artykule tym mowa była o tym, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1. znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2. powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Jak to zostało już wcześniej wskazane, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, z którego wynikają parametry techniczne oraz usytuowanie garażu, organ administracji uznał, że garaż ten nie stwarza niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia jak również nie prowadzi do niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie Sąd I instancji uznał, że brak jest podstaw do kwestionowania poczynionych w tej kwestii ustaleń faktycznych. W konsekwencji brak jest też podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. W świetle ustalonego stanu faktycznego nie zaistniały przesłanki do wydania nakazu rozbiórki garażu.

Odnośnie do zarzutu naruszenia § 13, § 156 ust. 1 oraz § 156 ust. 4 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki stwierdzić należy, że w wyroku z dnia 11 marca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1131/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że realizacja obiektu w sposób naruszający warunki techniczne nie stanowi wystarczającej przeszkody w legalizacji obiektu. Pogląd ten był wiążący dla organu administracji ponownie rozpoznającego sprawę jak i dla Sądu I instancji rozpoznającego skargę na decyzję.

Analogiczna sytuacja miała miejsce w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Także w tym przypadku Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 marca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1131/15 stwierdził, że okoliczność, iż garaż zlokalizowany jest w granicy z działką drogową nie stanowi przeszkody w legalizacji tego garażu. Także ten pogląd był wiążący dla organu administracji ponownie rozpoznającego sprawę jak i dla Sądu I instancji rozpoznającego skargę na decyzję.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.