Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1044/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Referent stażysta Joanna Wita, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2010 r. sprawy ze skargi Komendanta Miejskiego Policji w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie właściwości w sprawie przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. Naczelnik Sztabu Policji KMP w K. przekazał Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego w K. dokumentację dotyczącą pojazdu marki [...] nr rej. [...]cyt. "celem wykonania dalszych czynności związanych z przejęciem przedmiotowego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa". Jak wynika z przekazanej dokumentacji samochód, stanowiący własność Z. K. został usunięty z drogi.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K., działając na podstawie art. 66 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), postanowił uznać się niewłaściwym w sprawie i zwrócić akta dotyczące przepadku na rzecz Skarbu Państwa pojazdu marki [...] nr rej. [...] do Komendy Miejskiej Policji w K. W uzasadnieniu Naczelnik wskazał, iż wskutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego utracił moc § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów, przewidujący w tej mierze właściwość urzędu skarbowego. W konsekwencji, stosownie do art. 66 § 3 k.p.a. jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić, organ, do którego podanie wniesiono zwraca je wnoszącemu.

Jako adresata, na rzecz którego postanowienie zostało wydane, wskazano Komendę Miejską Policji w K.

Pismem z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w K. wniósł zażalenie na otrzymane postanowienie domagając się wydania w sprawie przepadku pojazdu samochodowego merytorycznej decyzji. Zdaniem Komendanta Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. jest bowiem właściwy w sprawie a nie wydając decyzji naruszył art. 7, 10, 11, 12 § 1 i 2, 77 i 80 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy wskazując, iż od dnia [...] r. naczelnicy urzędów skarbowych nie są już organami właściwymi do orzekania o przepadku na rzecz Skarbu Państwa pojazdów usuniętych z drogi w trybie art. 130a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. 2005, Nr 108, poz. 602 z późn. zm.). Do chwili obecnej ustawodawca nie wydał natomiast nowych przepisów wskazujących tryb postępowania i organ w sprawach tych właściwy. W konsekwencji poprawnie, na podstawie art. 66 § 3 k.p.a., organ I instancji zwrócił podanie Komendzie Miejskiej Policji w K. Jest bowiem organem niewłaściwym w sprawie a z uwagi na brak stosownej regulacji organu właściwego nie da się ustalić.

Pismem z dnia [...] r. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika Komendant Miejski Policji w K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie drugoinstancyjne (notabene błędnie wskazującą w części nagłówkowej, iż skarżącym jest Skarb Państwa Komenda Miejska Policji w K.), domagając się uchylenia go w całości. Zdaniem pełnomocnika skoro bowiem wniosek Komendanta Miejskiego Policji złożony został w czasie kiedy to przepisy traktujące o właściwości urzędów skarbowych jeszcze obowiązywały to organ obowiązany był sprawę rozpoznać.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji przytoczył argumenty powołane przezeń w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwaną dalej p.p.s.a) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie natomiast do § 2 art. 50 uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. O ile zatem podmiot wnoszący skargę nie należy do kręgu w którym ustawodawca umieścił jedynie prokuratora, RPO, organizacje społeczne i podmioty uprawnione do wnoszenia skarg z mocy ustaw szczególnych - to wówczas podmiot wnoszący skargę posiada legitymację skargową jedynie wówczas gdy legitymuje się interesem prawnym w sprawie. Interes prawny jest kategorią materialnoprawną. Jego wykazanie wymaga zatem wskazania przepisu prawa materialnego, który stanowi jego podstawę i z którego podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Interesu prawnego nie ma zatem podmiot, który posiada jedynie faktyczny interes w rozstrzygnięciu danej sprawy, nie poparty żadnymi przepisami prawa.

Przyjmuje się nadto w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż w sytuacji gdy brak przymiotu strony jest oczywisty wówczas sąd administracyjny nie bada tego przymiotu (legitymacji) i odrzuca skargę jako niedopuszczalną z uwagi na wniesienie jej przez podmiot nieuprawniony – por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2005 r. sygn. akt OSK 1555/04,

Wspomnianym wyżej przymiotem strony skarżący Komendant Miejski Policji w K., w sposób oczywisty nie legitymuje się. Ani on, będąc organem administracji rządowej, ani Komenda Miejska Policji w K., przy pomocy której wykonuje on swe zadania, nie posiadają bowiem tytułu prawnego do pojazdu, który miałby ulec przepadkowi, a usuwając pojazd i dokonując dalszych czynności Policja nie działała jako strona lecz wykonywała swe ustawowe zadania wynikające z ustawy Prawo o ruchu drogowym. O posiadaniu przez dany podmiot interesu prawnego nie może bowiem przesądzać fakt, iż uczestniczył on w postępowaniu administracyjnym i wadliwie był traktowany jako strona (pismo z dnia [...]r. potraktowano jako "podanie" zwracając nadesłane akta na podstawie art. 66 § 3 k.p.a., pomimo że przepis ten odnosi się jedynie do podań pochodzących od strony nie zaś pism i dokumentów wymienianych pomiędzy organami administracji publicznej, a następnie rozpatrzono wniesione zażalenie tak jak gdyby pochodziło od strony postępowania). Błędne uznanie danego podmiotu za stronę postępowania administracyjnego nie kreuje bowiem po jej stronie interesu prawnego, o jakim traktuje art. 50 § 1 p.p.s.a. Nadto oceniając legitymację skargową sąd administracyjny dokonuje samodzielnych ustaleń, nie będąc związanym ustaleniami w tej mierze dokonanymi w toku postępowania administracyjnego

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę, jako niedopuszczalną, odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z 50 § 1 i 2 p.p.s.a. Została bowiem wniesiona przez podmiot nie posiadający w sprawie legitymacji skargowej.