Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 810/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 61 ust. 1, 2, art. 63, art. 64, art. 71, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: § 3 ust. 1 pkt 13, ust. 2, ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Dnia 14 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, , Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego M. O. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. a.tp.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania M. O., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia [...], nr [...] stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:

Wójt Gminy Ł. decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu wniosku B. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo A, stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie hali wraz z uruchomieniem automatu bębnowo – zawieszkowego do cynkowania galwanicznego na terenie działek nr ewid. 117/50 i 117/10, obręb [...] L. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 61 ust. 1 i 2, art. 71, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 353 ze zm., dalej jako: "ustawa") oraz § 3 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 71, dalej jako: "rozporządzenie").

Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wywiódł M. O. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo B domagając się uchylenia decyzji i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i przedstawił treść regulacji ustawowych w szczególności wskazując, że planowane przedsięwzięcie należy do inwestycji wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia, zatem stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie szkodliwie oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcia, o których mowa w powołanym przepisie to instalacje do powierzchniowej obróbki metali lub tworzyw sztucznych z zastosowaniem procesów chemicznych lub elektrolitycznych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia.

W dalszej kolejności Kolegium napisało, iż na terenie objętym wnioskiem inwestora obowiązuje miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy w Ł. z dnia 2 marca 2004 roku, Nr [...], Dz. Urz. Woj. [...] Nr 130, poz. 1212), który przewiduje, że działki objęte zamierzeniem inwestycyjnym zlokalizowane są na terenie oznaczonym symbolem P, U przeznaczonym pod przemysł i usługi z możliwością realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu obowiązujących w tym zakresie przepisów szczególnych. Ustalenie w tym zakresie uprawnia – zdaniem Kolegium – do twierdzenia, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego.

W tym stanie rzeczy organ pierwszej instancji podjął dalsze czynności wyjaśniające w sprawie, w tym zmierzające do uzyskania stanowisk innych organów co do zasadności przeprowadzenia w tej sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W trybie art. 63 ust. 1 ustawy Wójt Gminy Ł., pismami z dnia 5 stycznia 2017 roku wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o wydanie opinii w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz ewentualne określenie zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...], po zapoznaniu się z kartą informacyjną przedsięwzięcia, stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wyraził opinię, że dla inwestycji nie istnieje potrzeba przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko.

Z uwagi na fakt, że ww. opinie nie mają charakteru wiążącego dla organu wydającego postanowienie w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ostateczne stanowisko w tej sprawie należało do Wójta Gminy Ł., który postanowieniem z dnia [...], nr [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia.

Sięgając do treści art. 84 ustawy Kolegium wskazało, że kwestionowana decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, bowiem organ określił rodzaj i miejsce realizacji i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji oraz likwidacji. Jak już wyżej wskazano, organ orzekający w sprawie dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w tym "Karty informacyjnej przedsięwzięcia" i ustalił, że inwestycja zlokalizowana będzie na terenie przemysłowym i usługowym, w środkowo-zachodniej części miejscowości L. Od strony wschodniej, do granicy działek przylega teren niezabudowany w obrębie tej samej przemysłowo-usługowej funkcji terenu, dalej rozciąga się teren zabudowy wielorodzinnej (ok. 200 m), a następnie w odległości ok. 350 m, teren zabudowy jednorodzinnej. Od strony południowej do granicy działek przylega droga, a za nią rozciąga się teren przemysłowo-usługowy istniejącego zakładu. Od strony zachodniej, teren na którym ma być realizowana inwestycja jest otoczony przez kilka działek przemysłowo-usługowych o znacznych wymiarach i powierzchniach. Stronę północną inwestowanych działek również ograniczają działki o przeznaczeniu przemysłowo-usługowym a za nimi rozciągają się znaczne i rozlegle kompleksy terenów o przeznaczeniu upraw rolnych, które nie podlegają ochronie. Ze wstępnych założeń wynika, że powierzchnie dachowe zabudowy kubaturowej będą wynosić ok. 0,064 ha, pozostałe powierzchnie utwardzone (place magazynowe, manewrowe, parkingi, wewnętrzne ciągi komunikacyjne drogowe i piesze będą wynosić 0,280 ha, natomiast pozostałe powierzchnie nieutwardzone będą wynosić 0,0524 ha.

Po realizacji przedsięwzięcia zatrudnienie przy linii z automatem do cynkowania galwanicznego będzie wynosić 4 osoby. Zakład maksymalnie będzie pracował przez 52 tygodnie w ciągu roku, przez 5 dni w tygodniu po maksymalnie 16 godzin/dobę (od 6:00 do 22:00), co da ok. 4500 h. Przeważająco praca w zakładzie będzie się odbywać przez jedną zmianę dziennie. Może się zdarzyć, że w soboty w porze od 7:00 do 13:00 w zakładzie będą prowadzone prace konserwacyjne i naprawcze. Zakład nie będzie pracował w porze nocnej. Ponieważ projektowany zakład będzie się znajdował w znacznej odległości od zabudowy mieszkalnej, jego praca nie powoduje i nie będzie powodować żadnych nadmiernych uciążliwości dla okolicznych mieszkańców.

Szacuje się, że po zrealizowaniu zamierzenia, łącznie w nowoprojektowanej hali będzie galwanizowane ok. 500 Mg/rok - elementów stalowych własnych i stali galwanizowanej usługowo.

Wnioskodawca dysponuje prawem do inwestowanych działek.

W dalszej kolejności organ odwoławczy sięgając do Karty informacyjnej dostrzegł, iż dokonano w niej oceny wpływu inwestycji na poszczególne elementy środowiska wskazując, że podczas prowadzenia eksploatacji instalacji, przy zachowaniu urządzeń transportowych we właściwym stanie technicznym (a do wewnętrznego transportu, przy tej skali przedsięwzięcia, będą wykorzystywane wózki o ręcznym napędzie), wielkość hałasu od wszystkich potencjalnych obciążeń akustycznych (praca instalacji w hali oraz ruch środków transportu), na najbliższych terenach chronionych nie przekroczy wartości 55 dB w dzień i 45 dB w nocy. Całość procesu cynkowania galwanicznego musi i będzie prowadzona w zamkniętej nowej hali, która będzie zrealizowana w nowoczesnych technologiach i przy wykorzystaniu nowej jakości materiałów, które posiadają lepsze wskaźniki izolacji akustycznej. Najbliższe obszary chronione pod względem akustycznym występują w znacznej odległości od projektowanej instalacji (ok. 200 m). Drogi dojazdowe do nowej hali i poruszające się po nich samochody dostawcze, dostarczające surowce do instalacji oraz odbierające wyroby (przy realizacji zamówień zewnętrznych), będąc jednymi, a nie jedynymi uczestnikami tego ruchu drogowego, nie będą również powodować przekroczeń norm akustycznych na terenach chronionych akustycznie. Wszystkie urządzenia składające się na całość linii technologicznej do cynkowania galwanicznego będą obudowane i umieszczone w nowej hali o dobrym parametrach dźwiękochłonnych. Pomimo tego, że praca tych urządzeń (wentylatorów, pomp, ssaw, wirówek itp. posiada moc akustyczną od poziomu 60 dB do nawet 90 dB (średni poziom równoważny równy 77 dB), to jednak umieszczenie tych źródeł wewnątrz hali, że te obiekty budowlane jako źródła hałasu typu budynek nie będą stanowiły obciążeń akustycznych dających dla terenów chronionych akustycznie, energię większą niż dopuszczalna. Jak wynika z zasad rozprzestrzeniania się energii akustycznej o charakterze falowym, emitowany w postaci fal hałas, podlega wśród tych pomieszczeń częściowemu rozproszeniu, częściowemu, ale wielokrotnemu odbijaniu i częściowemu pochłanianiu, podczas których znaczna część energii fali głosowej zostaje utracona. Zachowanie fal akustycznych w otoczeniu ekranów akustycznych (istniejące zagospodarowanie okolicznego terenu), zgodnie z teorią falową powoduje, że zmienia się ich wypadkowa i końcowa wartość. Ten wypadkowy hałas jest dodatkowo tłumiony przez każdy rodzaj otaczających obiektów i urządzeń i oznacza, że sama praca instalacji i jej urządzeń technologicznych nie będzie powodować przekroczeń wartości 55 dB w dzień i 45 dB w nocy dla obszaru zabudowy wielorodzinnej oraz 50 dB w dzień i 40 dB w nocy dla zabudowy jednorodzinnej. Rozprzestrzenianie fali akustycznej od źródeł tego typu w otoczeniu i na terenie zakładu – budynki, wiaty, drzewa, krzewy, konstrukcje, ogrodzenia itp. powodują, że fala głosowa jest rozpraszana, odbijana czy pochłaniana. Dodatkowo, jak wynika z teorii falowej, energia akustyczna jest też zależna od długości samej fali, co powoduje, że wraz z odległością wartość emitowanej energii akustycznej maleje. Taka właściwość i charakterystyka powoduje, że do chwili obecnej, w trakcie eksploatacji istniejącego na sąsiednich działkach zakładu, dla tej instalacji nie wystąpił przypadek przekroczenia dopuszczalnych standardów akustycznych dla terenów chronionych, stąd ta instalacja nie musi mieć ustalonego dopuszczalnego poziomu hałasu i oznacza, że jej oddziaływanie akustyczne jest poniżej norm dopuszczalnych. Realizacja nowej hali i prowadzona w niej praca automatu do galwanizowania nie zmieni tego obciążenia na ponadnormowe. W karcie wskazano także, iż fakt, że w chwili obecnej, praktycznie na tym terenie (w bliskim sąsiedztwie) pracuje istniejący zakład powoduje, że miejsca bytowania gatunków fauny i awifauny są odsunięte od tej instalacji na znaczne odległości. Oznacza to, że poza zwykłym oddziaływaniem na ewentualne gatunki faunistyczne i awifaunę (czyli takiego oddziaływania jak przy każdym obiekcie, gdzie powszechnie występują zwierzęta czy ptaki mające swoje siedziby w ich otoczeniu czy przy "utartych" trasach przelotów lub miejsc żerowania), podczas eksploatacji instalacji nie powinny występować żadne dotkliwe i szkodliwe oddziaływania na ten obszar środowiska oraz dla najbliżej położonych dla tej instalacji obszarów sieci Natura 2000, jakimi są: PLB [...] Pradolina A (ok. 4,1 km), [...] Pradolina B (ok. 4,1 km) czy [...] "Dolina B" (ok. 29,55 km). Żadne znaczące ani ponadnormowe oddziaływanie nie wystąpi także na obszarach najbliższych korytarzach ekologicznych (część obszaru dolina B będącego obszarem węzłowym o znaczeniu międzynarodowym oznaczonym jako 19M A oraz dolina C 39k, która jest korytarzem ekologicznym o znaczeniu krajowym). Ciągła eksploatacja projektowanej instalacji nie "pozwoli" na zasiedlenie na terenie zakładu żadnych gatunków faunistycznych oraz awifauny, co występuje w każdym miejscu gdzie prowadzi się działalność przemysłową czy usługową, bowiem te gatunki w sposób naturalny unikają człowieka. Przy dotrzymywaniu przez pracującą instalację standardów jakości środowiska, również od tej strony nie istnieje w wyniku oddziaływania tej instalacji zagrożenie dla fauny czy awifauny najbliższej okolicy.

Następnie Kolegium podkreśliło, iż pobór wody do celów produkcyjnych i socjalnych odbywa się z własnego przyłącza wodociągowego (wodociąg gminny). Szacowana roczna ilość pobieranej dla celów tej instalacji będzie łącznie wynosić od ok. 7.000 – 9.000 m3 (średnio 8.000 m3). Zazwyczaj jednak, roczny pobór wody jest niższy niż szacowany. Przy założeniu zużycia rocznego 8.000 m3, średnie miesięczne zużycie wody wyniesie ok. 666 m3/miesiąc, co daje ok. 31 m3/dobę (wg technologów zapotrzebowanie to może wynieść nawet 36 m3/dobę, tj. ok. 9.000 m3/rok). Natomiast według wstępnie zakładanej technologii galwanizowania w automacie galwanizerskim ilość ścieków technologicznych powstających po procesie oczyszczania w neutralizatorze ścieków może wynosić od ok. 1,8 m/h (ok. 1,5 m3 ścieków kwaśno-alkalicznych i ok. 0,3 m3 ścieków chromowych), do nawet 2,5 m3/h. Przy tylko 8 godzinnym dniu pracy (z czego przyjęto 6 godzin pracy instalacji i wytwarzania ścieków technologicznych) oraz 5 tygodniowym czasie pracy, może to spowodować wytworzenie ok. 54 m3/tydzień oczyszczonych płynnych odpadów z procesów galwanizowania. Łączna ilość wytwarzanych tygodniowo ścieków (płynnych odpadów) może wynieść w takiej sytuacji od ok. 55 m3/tydzień do nawet ok. 75 m3/tydzień. Jeżeli automat galwanizerski będzie pracował przez dwie zmiany robocze łącznie ok. 14 godzin i przez 5 dni w tygodniu, to ilość wytworzonych płynnych odpadów (ścieków, łącznie ze ściekami z oczyszczania gazów) może wynieść od ok. 127 m3/tydzień (ok. 25,4 m3/dobę) do nawet ok. 176 m3/tydzień (35,2 m3/dobę).

Sposób oczyszczania ścieków pogalwanicznych w neutralizatorze i sposób ich magazynowania powoduje, że z tego procesu nie są odprowadzane ścieki, natomiast są w nim wytwarzane płynne odpady magazynowane w zbiornikach bezodpływowych, które następnie oddaje się do unieszkodliwiania wyspecjalizowanym podmiotom. Biorąc pod uwagę podane ilość potencjalnie powstających w procesie odpadów płynnych (ścieków poprocesowych), na tym etapie zakłada się wybudowanie 2 zbiorników bezodpływowych o objętości 80 m3 każdy. Każdy zbiornik bezodpływowy budowany w celu przetrzymywania ścieków technologicznych powinien być wykonany z dobrego jakościowo betonu o podwyższonej odporności na ścieki typu chemicznego i uwzględniać odporność na odczyn pH.

Emisja ścieków bytowo – sanitarnych z tytułu zatrudnienia osób i wykorzystywania pobieranej wody na cele socjalno – bytowe wyniesie maksymalnie ok. 130 dcm3/zmianę na 1 pracownika, czyli ok. 520 dm3/zmianę (maksymalnie ok. 1.000 dm3/dobę), a uwzględniając niewielkie zużycie wody przez osoby okresowo przebywające na terenie zakładu, zużycie to będzie wynosiło ok. 1.200 dm3/dobę. Na potrzeby codziennego sprzątania i mycia powierzchni zakładu wykorzystywanych będzie ok. 100 dm3/dobę, czyli ilość odprowadzanych ścieków socjalno-bytowych i ścieków ze sprzątania wyniesie ok. 1.300 dm3/dobę. Ścieki socjalno-bytowe w ilości ok. 1.200 dm3/dobę tj. ok. 330 m3/rok, będą kierowane do projektowanego zbiornika bezodpływowego na ten rodzaj ścieków, a następnie będą one wywożone na istniejącą oczyszczalnię ścieków. Na ścieki socjalno-bytowe planuje się wykonanie szczelnego zbiornika bezodpływowego o objętości 12 m3. Ścieki ze sprzątania powierzchni (ok. 100 dm3/dobę tj. ok. 27,5 m3/rok) będą odprowadzane do projektowanych szczelnych zbiorników bezodpływowych na odpady płynne (2 x 80 m3), które następnie będą wywożone na specjalistyczną instalację do unieszkodliwiania płynnych odpadów.

Wody deszczowe i roztopowe wytwarzane na utwardzonych terenach wokół nowej projektowanej hali dla automatu galwanizerskiego będą zbierane wewnętrzną kanalizacją deszczową i poprzez system studzienek wpustowych wyposażonych w kosze osadcze i zasyfonowane odpływy (które ograniczają emisję do środowiska gruntowo-wodnego zarówno zawiesin ogólnych, jak i substancji ropopochodnych), będą kierowane do własnego gruntu lub zostaną odprowadzone do najbliższego rowu melioracyjnego. Wody z powierzchni dachowych, jako umownie czyste, w naturalny sposób będą odprowadzane bezpośrednio w grunt (ewentualne zanieczyszczenia będą eliminowane przez procesy wywoływane naturalnymi bakteriami glebowymi). Stężenia zanieczyszczeń odprowadzanych do ziemi (z pozostałych terenów utwardzonych) wód deszczowych i roztopowych, nie przekroczą wartości równej 100 mg/dm3 dla zawiesiny ogólnej oraz wartości 15 mg/dm3 dla węglowodorów ropopochodnych, czyli dopuszczalnych do wprowadzania do wód powierzchniowych lub do gruntu. Wody te będą odprowadzane w zorganizowany sposób nie powodując żadnych negatywnych oddziaływań dla środowiska gruntowo-wodnego. Jak wynika z bilansu terenu o różnych rodzajach pokrycia (przy deszczu równym 130 dm3/sha) ilość wód opadowych potencjalnie czystych (z powierzchni dachowych) wyniesie ok. 7,50 dm3/s. Ilość wód potencjalnie zanieczyszczonych z powierzchni utwardzonych może wynieść ok. 29,12 dm3/s, natomiast ilość wód z powierzchni zielonych może wynieść ok. 1,36 dm3/s-łącznie ilość wód opadowych może wynieść ok. 37,98 dm3/s. Przy założeniu rocznego opadu w wysokości ok. 500 mm do ok. 540 mm w ciągu roku (do obliczeń przyjęto 520 mm), zredukowanego współczynnika odpływu i 365 dni w roku, ilość wód opadowych będzie wynosić ok. 4.1611 m3/dobę = (2.920,8 m2 x 520)/365, a ilość maksymalna rocznego opadu będzie wynosiła nawet ok. 1.518,816 m3 = (2920,8 m2 x 520).

Żadne z urządzeń zainstalowanych w obrębie projektowanej instalacji nie powoduje i nie będzie powodować emisji promieniowania niejonizującego.

W wyniku wykorzystywania sprzętu samochodowego i maszyn roboczych ciężkich, podczas realizacji i późniejszej eksploatacji projektowanej instalacji, do powietrza będą emitowane niezorganizowane emisje zanieczyszczeń, związane ze spalaniem paliw napędowego samochodów. Emisja zanieczyszczeń do powietrza ze spalania paliw w samochodach i maszynach roboczych ciężkich używanych w całym okresie realizacji instalacji, nie powinna przekroczyć wartości obliczonych na podstawie wskaźników spalania paliw w silnikach samochodowych. W skali roku są to niewielkie wielkości potencjalnych emisji, a dodatkowo w stanie faktycznym i rzeczywistym ilości te mogą być niższe ponieważ założeniem obliczeniowym była emisja 4.500 godzin pracy, prawdopodobnym czasie równym ok. 2.200 godzin. Kartę informacyjną przygotowano w oparciu o założenia podobne jak dla innych tego typu instalacji, jednak może się okazać, że zastosowanie specyficznej chemii do procesu może spowodować wystąpienie innych rodzajowo zanieczyszczeń zamiast zanieczyszczeń wymienionych wyżej. Te ewentualne różnice i weryfikacja ilości i rodzajów zanieczyszczeń nastąpi podczas uzyskiwania przez wnioskodawcę przed rozpoczęciem eksploatacji pozwolenia na emisję zanieczyszczeń do powietrza dla tej projektowanej instalacji. W żadnym jednak przypadku (jak wykazały obliczenia rozprzestrzeniania zanieczyszczeń) nie będą przekroczone dopuszczalne stężenia zanieczyszczeń w powietrzu, a ich wartości kształtują się daleko poniżej norm dopuszczalnych.

Emisje niezorganizowane podczas eksploatacji będą powodowane niewielkim ruchem pojazdów samochodowych – głównie dostawczych i odbierających ocynkowane wyroby przy realizacji usługi dla zewnętrznych podmiotów (do własnych potrzeb transport ocynkowanych wyrobów będzie się odbywał z wykorzystaniem wózków z ręcznym napędem). W podsumowaniu tych informacji autor karty informacyjnej wskazał, że powyższe niewielkie ilości zanieczyszczeń emitowanych w czasie eksploatacji projektowanej instalacji i bardzo niskie stężenia zanieczyszczeń w powietrzu powodowane ewentualnym oddziaływaniem tego obiektu, będąc jednocześnie dobrze rozprzestrzenianymi zarówno w czasie, jak i w miejscu, nie będą stanowiły zagrożenia i nie będą powodować obciążeń dla środowiska i obiektów chronionych.

Ponadto sięgając do karty informacyjnej Kolegium dostrzegło, iż w trakcie eksploatacji projektowanego zakładu będą powstawać odpady niebezpieczne i odpady inne niż niebezpieczne. Wszystkie odpady będą magazynowane na utwardzonych powierzchniach w sposób bezpieczny dla środowiska, z wykorzystaniem kontenerów i zamykanych pojemników na terenie, do którego wnioskodawca ma prawo władania. Odpady zebranych akumulatorów i urządzeń zawierających elementy lub substancje niebezpieczne będą magazynowane w szczelnych, zamykanych i odpornych na zniszczenie mechaniczne i chemiczne szafkach, pojemnikach i kontenerach, na regałach itp. ustawionych w magazynie odpadów niebezpiecznych, którego podłoga będzie wykonana z betonu o podwyższonej jakości odpornego na działanie substancji chemicznych. Projektowany sposób magazynowania odpadów potencjalnie wytwarzanych podczas budowy, eksploatacji czy ewentualnej likwidacji przedsięwzięcia w pełni zabezpiecza oddziaływanie tych odpadów na środowisko, w tym środowisko gruntowo-wodne. Zabezpieczenia w postaci zbierania ewentualnych obcieków do mis obciekowych znajdujących się pod wannami, wyprofdowanie posadzki hali w celu zbierania ewentualnych wykropleń do zbiorników procesowych wykonanych z wysokiej jakości tworzyw sztucznych odpornych na działanie środków chemicznych, całkowite odseparowanie ewentualnych wycieków od środowiska zewnętrznego, wykonanie zbiorników bezodpływowych do przetrzymywania ścieków technologicznych z dobrego jakościowo betonu o podwyższonej odporności na ścieki typu chemicznego i uwzględniającego odporność na odczyn pH powoduje, że magazynowanie wytwarzanych odpadów będzie bezpieczne dla środowiska gruntowo-wodnego.

W zakresie wytwarzanych odpadów takich jak baterie czy akumulatory, wnioskodawca nie będzie wykonywał czynności, które są określone w art. 1 ustawy o bateriach i akumulatorach. Ponieważ jednak inwestor będzie użytkował baterie i akumulatory, to zgodnie z art. 5 tej ustawy, inwestor będzie ewentualnie wytworzone zużyte akumulatory i baterie, magazynował selektywnie i bezpiecznie dla środowiska do czasu ich przekazania uprawnionemu odbiorcy. Podczas realizacji nowej hali wraz z automatem bębnowo-zawieszkowym do cynkowania galwanicznego mogą również powstać odpady ziemi, gleby itp. Po zmianie ustawy o odpadach z 14 grudnia 2012 roku, nie stosuje się jej zapisów do niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. Oznacza to, że powstające w wyniku wszelkiego rodzaju prac ziemnych prowadzonych podczas realizacji tej inwestycji, masy ziemne, gleba itp. muszą być zagospodarowane do niwelowania terenu, czy też kształtowania powierzchni terenu inwestycji (np. wały ziemne stanowiące ekrany akustyczne itp.). Jeżeli te masy nie zostaną wykorzystane w taki sposób i na terenie realizacji tego zadania, to staną się odpadami. W wyniku realizacji tej inwestycji mogą powstać następujące rodzaje odpadów:

- 17 05 04 gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 - 150,0 Mg/rok,

- 17 0101 odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów -100,0 Mg/rok,

- 17 01 02 gruz ceglany - 20,0 Mg/rok.

- 17 0201 drewno-5,0 Mg/rok

- 17 02 02 szkło-1,0 Mg/rok

- 17 02 03 tworzywa sztuczne - 1,5 Mg/rok

- 17 04 05 żelazo i stal - 20,0 Mg/rok

- 17 04 11 kable inne niż wymienione w 17 04 10 - 2.0 Mg/rok

- 17 05 06 urobek z pogłębiania inny niż wymieniony w 17 05 05 - 50 Mg/rok.

Niektóre z powyższych odpadów mogą być wykorzystane do kształtowania i niwelacji terenu przeznaczonego do budowy dróg lub rekultywacji terenu nie związanego z inwestycją, a wymagającego zabiegów rekultywacyjnych lub powinny być zdeponowane na składowisku odpadów obojętnych lub użyte do odzysku na składowisku odpadów komunalnych. Mogą być również przekazywane osobom fizycznym (bez zezwolenia) do wykorzystania na własne potrzeby. Odpady metalowe czy szkła oraz tworzyw sztucznych będą kierowane do procesów odzysku i będą odbierane przez uprawnione podmioty. Podczas realizacji mogą też powstać odpady, takie jak opakowania z tworzyw sztucznych, papieru, drewna, metalu czy zużyte ubrania, rękawice itp., jednak zgodnie z zmianą wprowadzoną w marcu 2010 roku i obecnie obowiązującą ustawą o odpadach, wytwórcą odpadów, które powstają podczas realizacji budowy czy rozbiórki lub podczas świadczenia usług remontowych, nie jest inwestor przedsięwzięcia tylko firma budowlana (wykonawcza), która realizuje i jest odpowiedzialna za plac budowy. Stąd też w karcie tylko sygnalnie podano, że mogą podczas realizacji powstać odpady z tą realizacją związane, ale ich wytwórcą będzie wynajęta przez inwestora firma wykonawcza. Mając na uwadze istniejące i obowiązujące przepisy prawne, wykonawca robót budowlanych i inwestycji (jako wytwórca odpadów powstających podczas realizacji) będzie przekazywał do odzysku poza instalacjami wyłącznie te, które są wymienione w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 roku w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2015 roku, poz. 796), a osobom fizycznym przekaże tylko te wytworzone odpady, które są wymienione w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 roku w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 2016 roku, poz. 93). Pozostałe wytwarzane podczas realizacji inwestycji odpady będą przekazywane do odzysku lub unieszkodliwiania podmiotom, które posiadają zezwolenia na zbieranie, przetwarzanie lub unieszkodliwianie odpadów. Wszystkie odpady wytwarzane w trakcie realizacji inwestycji będą magazynowane w sposób bezpieczny dla środowiska, w kontenerach i pojemnikach (np. szkło, tworzywa sztuczne czy stal) lub na wydzielonym miejscu na terenie placu budowy, bezpośrednio na gruncie (np. odpady betonu, gruz ceglany, czy gleba i kamienie) na terenie inwestora, a po zgromadzeniu ilości transportowych, odpady te będą przekazywane do dalszego gospodarowania, podmiotom posiadającym zezwolenia wymagane ustawą o odpadach. Magazynowanie tych odpadów nie będzie powodowało powstawania zagrożeń dla środowiska gruntowo-wodnego.

Podczas realizacji oraz eksploatacji inwestycji nie jest przewidywane żadne transgraniczne oddziaływanie na środowisko w rozumieniu przepisów Prawa ochrony środowiska. Oddziaływanie tej eksploatacji praktycznie zamknie się w granicach własności działki należącej do inwestora i nie będzie powodować przekroczenia żadnych określonych w przepisach prawnych norm dopuszczalnych oraz nie będzie powodować żadnego negatywnego oddziaływania transgranicznego.

Najbliżej położone obszary sieci Natura 2000 są: [...] Pradolina A (ok. 4,1 km), [...] Pradolina B (ok. 4,1 km) czy [...] "Dolina A" (ok. 29,55 km). Najbliższymi korytarzami ekologicznymi w stosunku do tej projektowanej inwestycji są: część obszaru dolina Neru będącego obszarem węzłowym o znaczeniu międzynarodowym oznaczonym jako 19M A oraz dolina C 39k, która jest korytarzem ekologicznym o znaczeniu krajowym. Inwestycja po zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko opisanych w tej Karcie informacyjnej, nie będzie powodowała żadnych znaczących oddziaływań na środowisko, a w ewentualnym zasięgu zwykłych oddziaływań tej inwestycji nie znajdą się żadne obszary chronione ani korytarze ekologiczne. Budowa, a następnie eksploatacja inwestycji nie będzie miała żadnego negatywnego wpływu na najbliżej położone obszary sieci Natura 2000 oraz na inne obiekty chronione ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody. Potwierdzają to zarówno rodzaj, jak i skala tej instalacji, jej lokalizacja w miejscu, które zostało wcześniej poddane działaniu antropogenicznemu, potencjalnie wytwarzane ilości odprowadzanych do środowiska energii i zanieczyszczeń, których wartości bezwzględne będą się kształtować dużo poniżej norm dopuszczalnych, potencjalne ilości wytwarzanych w trakcie eksploatacji odpadów oraz brak negatywnego wpływu na przyrodę ożywioną i nieożywioną tego terenu. Można natomiast zaryzykować stwierdzenie, że przy jednoczesnym spełnianiu przez tą instalację wszystkich dopuszczalnych norm środowiskowych, fakt bezpiecznego galwanizowania elementów stalowych na miejscu (bez potrzeby wożenia ich do innych instalacji i emitowania podczas transportu dodatkowych emisji do powietrza) przyczynia się do poprawienia stanu środowiska rozumianego jako całość.

W odpowiedzi na wezwanie RDOŚ w Ł. autor karty informacyjnej wyjaśnił, że z analizy informacji zamieszczonych na stronie internetowej gminy Ł., a zwłaszcza ogłoszeń dotyczących ochrony środowiska oraz na podstawie oceny faktycznego zagospodarowania, na terenie na którym jest planowana inwestycja, a także na obszarze oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia, nie jest planowane ani zrealizowane żadne inne przedsięwzięcia. Projektowana budowa hali z automatem nie mieści się też w obszarze oddziaływania żadnych innych przedsięwzięć dla których organy gminy prowadziły postępowanie w sprawie oceny oddziaływania. W zakresie oddziaływań skumulowanych z planowanym przedsięwzięciem wzięto pod uwagę oddziaływanie kotłowni zakładu branży metalowej mającej swoją lokalizację po drugiej stronie jezdni (istniejący zakład A), która jako zakład istniejący ma swój udział w tle zanieczyszczeń (pyły, S02, N02, CO) podany przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska Delegatura w S. Z uwzględnieniem tego udziału oraz emisji ewentualnych zanieczyszczeń ze spalania oleju opałowego w kotłowni projektowanej hali, oddziaływanie projektowanego przedsięwzięcia będzie niewielkie i mieszczące się poniżej norm dopuszczalnych. Dla przedsięwzięcia nie istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia katastrofy naturalnej (teren inwestycji nie należy do terenów zalewowych, ani do terenów zagrożonych osuwiskami). Przy zastosowaniu zabezpieczeń proponowanych jako rozwiązania technologiczne (rodzaj zastosowanych materiałów – tworzywa sztuczne odporne na działanie substancji żrących, betony o podwyższonej odporności na działanie substancji żrących, ilość i wielkość zbiorników technologicznych wchodzących w skład linii do cynkowania galwanicznego, ilość i wielkość zbiorników bezodpływowych przewidywanych do magazynowania płynnych odpadów itp.), nie istnieje zagrożenie wystąpienia poważnej awarii. Rodzaj i konstrukcja hali i innych obiektów budowlanych, po uwzględnieniu w ich projektowaniu wszystkich norm, wymagań branżowych i dodatkowych, przy ich prawidłowym wykonaniu, a także po wykonaniu zgodnym z wymaganiami i normami branżowymi, nie niesie za sobą ryzyka wystąpienia katastrofy budowlanej.

Podsumowując zacytowane obszernie fragmenty karty informacyjnej przedsięwzięcia Kolegium uznało, że w sprawie istniały podstawy do odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przedstawiona przez inwestora karta informacyjna zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 62a ustawy i tym samym może stanowić dowód w sprawie. Organ pierwszej instancji wskazał na fakty, które uznał za udowodnione (rodzaj, skalę i charakterystykę przedsięwzięcia, uwarunkowania związane z realizacją przedsięwzięcia – w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy), wskazał dowody, na których się oparł (postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, karta informacyjna, opinia RDOŚ w Ł.) oraz dokonał analizy i oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie dochodząc do konkluzji, że oddziaływania jakie mogą powstać w wyniku realizacji inwestycji, nie będą stanowić znacznej uciążliwości dla środowiska i można odstąpić od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji świadczy o tym, że organ pierwszej instancji dokonał wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W ocenie Kolegium, nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257, dalej jako: "K.p.a.") poprzez brak wyjaśnienia z jakich powodów organ nie zgodził się z argumentacją zawartą w opinii PPIS w Ł. stwierdzającej konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem Kolegium okoliczność, że organy opiniujące przedstawiły odmienne stanowisko w tym zakresie, nie miała istotnego znaczenia dla oceny zapadłego postanowienia o odstąpieniu od przeprowadzenia oceny oddziaływania oraz decyzji środowiskowej. Organ nie jest związany opiniami organów, zatem gdy wyrażone zostały sprzeczne opinie przez oba organy opiniujące, organ może przychylić się do stanowiska jednego z tych organów, a odmówić uwzględnienia odmiennego stanowiska drugiego z nich.

W sprawie organ pierwszej instancji przychylił się do stanowiska RDOŚ w Ł. o odstąpieniu od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, bowiem opinia ta została przez ten organ wyrażona po przeprowadzeniu szczegółowego postępowania wyjaśniającego, którego skutkiem było uzupełnienie karty informacyjnej w zakresie niezbędnym do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto stanowisko to zostało obszernie uzasadnione w odniesieniu do uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy. Natomiast – wbrew zarzutom odwołania – opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. nie zawierała żadnego uzasadnienia, co w istocie uniemożliwia ocenę motywów, którymi kierował się organ opiniujący. W opinii tej zawarto wyłącznie enigmatyczne dane dotyczące charakteru inwestycji, planowanego zakresu działalności zakładu oraz emisji związanych z tą działalnością, jak też sposobu zagospodarowania terenów wokół działek objętych inwestycją, stwierdzając w konkluzji, że sporządzenie raportu pozwoli na ocenę stopnia uciążliwości inwestycji w stosunku do poszczególnych elementów środowiska i zdrowia ludzi wynikających z zamierzenia inwestycyjnego.

W tym stanie rzeczy, zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji dysponując dwiema opiniami, z których pierwsza – Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w sposób bardzo wyczerpujący uzasadnia stanowisko o braku potrzeby sporządzenia raportu, zaś druga, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] waloru tego nie posiada, to właśnie tę pierwszą zasadnie uwzględnił przy wydawaniu postanowienia, a następnie decyzji środowiskowej.

W ocenie Kolegium, nie ma znaczenia w sprawie także okoliczność dotycząca złożenia przez inwestora wraz z wnioskiem raportu oddziaływania na środowisko. Z postanowień art. 59 ust. 1 i 2 ustawy wynika, że mówiąc o przedsięwzięciach, których realizacja musi być poprzedzona przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko, można wyodrębnić ich dwie podstawowe grupy. Pierwsza obejmuje przedsięwzięcia, dla których obowiązek ten wynika bezpośrednio z mocy prawa (przedsięwzięcia, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko), druga – przedsięwzięcia, w przypadku których obowiązek przeprowadzenia oceny nałożono w formie indywidualnego aktu administracyjnego (przedsięwzięcia, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko). Skoro inwestycja została zaliczona do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia), dla których sporządzenie raportu jedynie może być wymagane, załączenie do wniosku opracowania w postaci raportu nie znajduje uzasadnienia. Podstawą do nałożenia obowiązku sporządzenia raportu oraz określenia jego zakresu mogą być dopiero dane zawarte w karcie informacyjnej, do złożenia której zasadnie inwestor został wezwany przez organ orzekający w sprawie.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawdziwego twierdzenia zawartego w uzasadnieniu decyzji a dotyczącego braku w obszarze oddziaływania innych przedsięwzięć dla których organy gminy prowadziły postępowanie w sprawie oceny oddziaływania, Kolegium podkreśliło, że stwierdzenie to stanowi wyłącznie wprowadzenie do dalszych szczegółowych wyjaśnień w tym zakresie zawartych w decyzji organu pierwszej instancji. W pkt 2f decyzji wskazano, że w niedalekiej odległości od planowanego przedsięwzięcia na działkach nr ewid. 117/44 i 117/47 rozpoczęta została budowa zakładu technicznego produkcji nawozu mineralno-organicznego OrCal technologią FuelCal, która obecnie jest zawieszona i nie wiadomo, kiedy zostanie ponownie uruchomiona. Na działkach nr ewid. 117/46 i 117/45 w obrębie miejscowości Lubień planowana jest realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie hali przetwórstwa warzyw wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną" gdzie obecnie prowadzone jest postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań. W zakresie oddziaływań skumulowanych z planowanym przedsięwzięciem wzięto pod uwagę oddziaływanie kotłowni zakładu branży metalowej mającej swoją lokalizację po drugiej stronie jezdni (istniejący zakład A), która jako zakład istniejący ma swój udział w tle zanieczyszczeń (pyły, SO2, NO2, CO) podany przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska Delegatura w [...]. Z uwzględnieniem tego udziału oraz emisji ewentualnych zanieczyszczeń ze spalania oleju opałowego w kotłowni projektowanej hali, oddziaływanie projektowanego przedsięwzięcia będzie niewielkie.

Odnosząc się zarzutu dotyczącego nieprawidłowego określenia kręgu stron postępowania Kolegium wyjaśniło, że dla ustalenia stron postępowania w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, innych niż wnioskodawca (podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy), konieczne jest prawidłowe ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Z art. 72 ust. 2 pkt 1, art. 74 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy wynika, że chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy. Normy i ich ewentualne przekroczenia mają znaczenie dla treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie dla posiadania przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Stroną postępowania jest więc właściciel nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia. W tym sensie o interesie prawnym tego podmiotu świadczy także prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego. Tym samym, jak przyjęło Kolegium, podstawowym kryterium decydującym o uznaniu za stronę właściciela nieruchomości zlokalizowanej w pobliżu planowanej inwestycji jest stwierdzenie, że na ową nieruchomość rozciąga się oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia. Zazwyczaj dotyczyć to będzie nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji. Jednakże w każdym przypadku organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach winien należycie ustalić obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę przede wszystkim dane wynikające z dokumentów dostarczonych przez inwestora.

Odnosząc to do rozpatrywanej sprawy Kolegium wskazało, że analiza oddziaływania inwestycji dokonana na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz załączonej do niej mapy zawierającej granice realizacji i oddziaływania przedsięwzięcia pozwalała na przyjęcie, że oddziaływanie inwestycji rozciąga się wyłącznie na tereny bezpośrednio sąsiadujące. Tym samym za strony zasadnie przyjęto inwestora i jednocześnie właściciela działek nr 117/10 i 117/50 oraz właścicieli nieruchomości graniczących z terenem inwestycji - w tym odwołującego.

Reasumując Kolegium napisało, iż podziela ocenę organu pierwszej instancji co do zawarcia przez inwestora w karcie informacyjnej danych, wymaganych przez art. 62a ustawy. W ocenie Kolegium, organ trafnie przyjął, że nie można było odmówić temu dokumentowi wiarygodności i przyjęcia go za podstawę ustaleń faktycznych, zważywszy przy tym na brak dowodów przeciwnych. Ocena przedsięwzięcia, przy zastosowaniu działań, na które wskazano w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i jej uzupełnieniu, a także na które zwrócił uwagę organ pierwszej instancji w decyzji, spełniającej wymogi art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy, pozwalała na stwierdzenie, że przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na środowisko.

Z każdą nową inwestycją wiążą się określonego rodzaju mniejsze lub większe uciążliwości dla właścicieli sąsiadujących terenów, jednakże decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania w sposób prawidłowy formułuje warunki przyszłej inwestycji, które mają gwarantować ograniczenie tej uciążliwości. Ponadto, organ orzekający nie ma obowiązku dokonywania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na podstawie raportu w każdej sprawie, taka jest bowiem istota uregulowania przewidzianego w art. 63 ust. 1 ustawy, który uzależnia konieczność sporządzenia raportu od uwarunkowań konkretnej sprawy.

W skardze do sądu administracyjnego M. O. wskazał na naruszenie:

1. art. 7, art. 8, art. 9, art. 28 i art. 77 K.p.a., poprzez nieprawidłowe ustalenie stron postępowania, błędne ustalenie stanu faktycznego i błędną ocenę zgromadzonych dowodów, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania;

2. art. 63 i art. 74 ustawy, poprzez nieprawidłową ocenę skali przedsięwzięcia, zaniechanie dokonania oceny powiązań zamierzonego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, nieprawidłowe ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

Opierając się na wskazanych zarzutach autor skargi wniósł o uchylenie w całości decyzji obu instancji z powodu wskazanych naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.

W piśmie z dnia 14 grudnia 2017 roku pełnomocnik skarżącego złożyła pismo stanowiące uzupełnienie skargi wskazując, iż załączona do akt administracyjnych karta informacyjna przedsięwzięcia nie zawiera analizy badań gruntu w aspekcie sposobu prowadzenia oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi, szczególnie biorąc pod uwagę dotychczasową działalność inwestora. Zdaniem autora pisma, w karcie informacyjnej ponadto nie przedstawiono lokalizacji najbliższych ujęć wód podziemnych i kopanych, ani nie omówiono budowy geologicznej i hydrogeologicznej gleby, a co może w perspektywie skutkować zmianą stosunków wodnych na gruncie. Karta nie zawiera także omówienia badań geologicznych budowy ziemi, która może zakłócić stosunki wodne w zależności od ułożenia warstw gruntu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Ł. w sprawie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie hali wraz z uruchomieniem automatu bębnowo – zawieszkowego do cynkowania galwanicznego na terenie działek nr ewid. 117/50 i 117/10, obręb [...] L.

Tytułem wstępu należy wskazać, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.) oraz stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.). Organy są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Ustalenia organów administracji powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych, a ponadto wynik postępowania wyjaśniającego powinien być przedstawiony w uzasadnieniu decyzji skonstruowanym zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 K.p.a.

Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy przywołanej wcześniej ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a w szczególności przepis art. 61 ust. 1 i 2, art. 71, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 .

W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, iż planowana inwestycja stanowi inwestycję, o jakiej mowa w art. 71 ust. 2 pkt. 2 ustawy, a więc przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przyjęta klasyfikacja wynika z przepisu § 3 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Konsekwentnie zatem, inwestor przed wystąpieniem do właściwego organu z wnioskiem o wydanie jednej z decyzji, o jakich mowa w art. 72 ust. 2 ustawy, obowiązany był do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt. 2 ustawy, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Artykuł 63 ust. 1 ustawy wskazuje natomiast, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionym w powyższym artykule, przy czym ustawa obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowisk organów opiniujących.

W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy). W przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach Kodeksie postępowania administracyjnego, winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że organ pierwszej instancji, po złożeniu przez inwestora w dniu [...] wniosku w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hali wraz z uruchomieniem automatu bębnowo – zawieszkowego do cynkowania galwanicznego, prawidłowo zwrócił się, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy, do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] o wydanie opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Stanowisko uzyskane postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] oraz opinią Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...], obligowało organ do dokonania oceny, czy w świetle art. 63 ust. 1 ustawy, konieczne było nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Rolą organu było dokonanie oceny, czy planowana inwestycja odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 ustawy.

Sięgając do treści art. 63 ust. 1 ustawy dostrzec wypada, iż przeprowadzana ocena, czy w sprawie niezbędne jest nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, musi uwzględniać: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (pkt. 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt. 2) oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 (pkt. 3).

Jak wskazuje analiza decyzji obu instancji, wymogi powyższe nie zostały w przedmiotowej sprawie spełnione. W szczególności analiza przeprowadzona przez organy obu instancji skupiła się przede wszystkim na zacytowaniu obszernych fragmentów karty informacyjnej złożonej przez inwestora (a uzupełnionej w wyniku wezwania Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...]) oraz akcentowaniu stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w sprawie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (pismo z dnia 21 kwietnia 2017 roku). Tymczasem – co należy zaakcentować – Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w opinii z dnia [...] stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. O ile organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zobowiązany do zasięgnięcia opinii, o których mowa w art. 64 ust. 3 ustawy, to tymi opiniami nie jest związany, lecz do niego należy ostateczna ocena, w oparciu o te opinie oraz wskazane w art. 63 ust. 1 ustawy kryteria selekcji, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. W sytuacji wyrażenia sprzecznych opinii przez oba organy współdziałające, organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej może przychylić się do stanowiska jednego z tych organów (por. wyroki WSA: w Gliwicach z dnia 27 lutego 2013 roku, sygn. II SA/Gl 1167/12; w Lublinie z dnia 11 maja 2011 roku, sygn. II SA/Lu 866/10 w Lublinie z dnia 20 stycznia 2011 roku, sygn. II SA/Lu 698/10; w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2011 roku, sygn. II SA/Gd 698/10 i inne; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Oczywiście organ ma obowiązek uzasadnienia nie podzielenia stanowiska organu współdziałającego, który uznał że ocena oddziaływania na środowisko jest konieczna. Opinia jest najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji publicznej i nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego postanowienie w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 5 listopada 2009 roku, sygn. II SA/Ke 523/09).

W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji – na podstawie art. 61 ust. 1 i 2, art. 71, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy – wydał decyzję o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. Decyzja ta, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Ostateczna decyzja organu drugiej instancji stała się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.

W ocenie składu orzekającego, w zaskarżonych decyzjach wydanych w obu instancjach nie wyjaśniono w sposób wyczerpujący, z jakich przyczyn realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie Sądu charakter i skala planowanej inwestycji oraz istniejące uwarunkowania, nie pozwalają na uznanie stanowiska organów za prawidłowe. Argument przedstawiony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w sprawie stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, nie jest szczegółowo uzasadnione pomija okoliczność, iż opinia inspektora sanitarnego dotyczy kwestii sanitarnych, które nie leżą w przedmiocie zainteresowania Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Przyjęcie zatem za wiążącego jedynie stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie jest wystarczające do uznania, że w sprawie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zajęcie stanowiska, iż nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – mimo iż opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nie ma charakteru wiążącego – wymaga analizy planowanej inwestycji także w kontekście wymagań sanitarnych.

W sprawie należy także zwrócić uwagę na przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia, który wskazuje, iż do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia. Z akt administracyjnych wynika, iż inwestor prowadzi działalność gospodarczą polegającą na produkcji maszyn rolniczych, co – w ocenie Sądu – wymusza konieczność rozważenia czy w sprawie zachodzi przypadek określony w § 3 ust. 2 lub 3 rozporządzenia.

Końcowo odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić wypada, iż zasadnicza ich część to argumenty nakierowane na wykazanie szkodliwości planowanej inwestycji. A ponieważ sprawa wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i rozważenia wskazanych powyżej okoliczności, odniesienie się do zarzutów strony skarżącej w oparciu o aktualnie zgromadzone w sprawie dokumenty jest niemożliwe, ewentualna ocena byłaby niepełna. Z tego powodu wszelkie zarzuty trony skarżącej będą przedmiotem wnikliwej uwagi organów ponownie rozpoznających sprawę.

W tej sytuacji Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji uznając, iż jest to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 P.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego od organu Sąd postanowił w punkcie drugim wyroku czyniąc to na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 680 zł złożył się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 200 zł i wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w wysokości 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.).

M.K.