Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1268/96
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń /spr./ Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi S.W. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wpłaty podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 1993 r. postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 1268/96

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia [...] Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] określającą S.W. kwotę do wpłaty z tytułu podatku od towarów i usług za okres sierpień – grudzień 1993r.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji [...] Urząd Skarbowy w wyniku przeprowadzonej kontroli w [...] "A" S.W. stwierdził nieprawidłowości w rozliczeniu z tytułu podatku od towarów i usług polegające na tym, że podatnik odprowadzał podatek należny według stawki 22% od faktur na prowizję, nie odprowadzał natomiast podatku od towarów i usług od faktur dotyczących sprzedaży węgla. Stwierdzenie opisanego uchybienia było skutkiem ustalenia, że faktycznym przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej był handel w zakresie kupna i sprzedaży opału, a nie jak deklarował podatnik - pośrednictwo w zakresie towarów przemysłowych i spożywczych oraz import i eksport.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji S.W. stwierdził, że ustalenie polegające na tym, że charakter prowadzonej przez niego działalności to handel a nie pośrednictwo jest niewłaściwe i nie poparte żadnym uzasadnieniem. Odwołujący wskazując na okoliczności faktyczne sprawy, w tym na prowadzone dla celów podatkowych ewidencje wyjaśnił, że przedmiotem jego działalności jest pośrednictwo, a tym samym prawidłowo naliczył podatek od towarów i usług przyjmując, że obrót stanowi kwota prowizji.

Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] utrzymała w mocy decyzję [...] Urzędu Skarbowego uznając, że zebrany materiał dowodowy udowadnia w sposób nie budzący wątpliwości, że S.W. kupował towar jako pośredni nabywca, do ceny zakupu doliczał marżę handlową i następnie wystawiał fakturę na bezpośredniego odbiorcę, nie płacąc należnego podatku od towarów i usług od powyższej transakcji. Podatnik nie wyjaśnił kto odbierał oryginały faktur VAT dotyczące usług pośrednictwa, skoro adresaci ich nie posiadają, a brak jest umowy komisu zawartej z producentem towaru, gdyż tylko w takim układzie transakcji byłoby uzasadnione wystawianie faktur za pośrednictwo komitentowi przez komisanta.

W skardze z dnia 10 lipca 1996r. uzupełnionej pismem z dnia 6 stycznia 1997r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego zatytułowanej "Skarga na działalność Izby Skarbowej w związku z zakwestionowaniem charakteru działalności [...] "A" S.W." strona skarżąca zarzuciła, że Izba Skarbowa nie przedstawiła żadnego uzasadnienia dla uznania pośrednictwa za działalność handlową i opierając się na wyliczance formalnej zignorowała obowiązek podania podstawy prawnej, z której wynika rozróżnienie pośrednictwa od handlu. Stwierdził również skarżący, że Izba Skarbowa nie licząc się z konsekwencjami doprowadziła do ukarania go wysoką sankcją z art. 27 ustawy o podatku od towarów i usług chociaż Skarb Państwa nie poniósł żadnej starty. W decyzji Izby Skarbowej brak jest poszanowania elementarnych zasad prawa. Skarżący wniósł zatem o zbadanie tego przypadku i wydanie wyroku lub postanowienia rozstrzygającego czy można kwestionować charakter działalności nie biorąc pod uwagę zamiaru prowadzącego działalność, jego kontrahentów i mimo prowadzonej pełnej dokumentacji, co wykazuje dobrą wiarę podatnika.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Izba Skarbowa zauważyła, że bezpodstawne jest twierdzenie strony o zastosowaniu sankcji z art. 27 ustawy o podatku od towarów i usług bowiem zobowiązanie podatkowe za kontrolowany okres zostało ustalone na mocy art. 33 ustawy o podatku od towarów i usług na podstawie wystawionych faktur sprzedaży opału przy zastosowaniu stawki podatkowej w wysokości określonej w art. 18 ust.2 wymienionej ustawy, przy doliczeniu do tak ustalonej kwoty podatku należnego zawartego w fakturach z tytułu pośrednictwa, a wykazanego w złożonych deklaracjach VAT-7 za kontrolowany okres. Podatek należny został obniżony o podatek naliczony zgodnie z dyspozycją podatnika zawartą w wymienionej deklaracji.

Zgodnie z przepisem art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl art. l §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej ..., pod względem zgodności z prawem rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosowanie do art. 58 §1 pkt 2) ustawy z dnia 20 września 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Na wstępie Sąd zauważa, że wprawdzie zgodnie z cytowanym art. 70 § l ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi niemniej jednak, ocena zdarzeń przeszłych odbywać może się tylko na podstawie przepisów obowiązujących w czasie, w jakim zdarzenia te miały miejsce.

Zgodnie zatem z powyższym ocena czy w rozpoznawanej sprawie skarga wniesiona została w terminie nastąpić powinna w oparciu o art. 35 ust. l ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). Stosownie do powołanego przepisu skargę wnosi się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie,

Z potwierdzenia odbioru wynika, że decyzja Izby Skarbowej z dnia [...] została doręczona w dniu 5 czerwca 1996r. Z potwierdzenia odbioru wynika również, że decyzja została doręczona "Z.W. – córce". Ponieważ w skardze S.W. podał, że będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja została Mu doręczona w dniu 28 czerwca 1996r. Naczelny Sąd Administracyjny wystąpił do skarżącego o wyjaśnieni przyczyn zaistniałej rozbieżności. W odpowiedzi na powyższą wątpliwość skarżący stwierdził, że interweniował w Urzędzie Pocztowym Nr 5 w [...] o doręczania pism poleconych do rąk własnych adresata. W związku bowiem z pracą o charakterze terenowym rzadko bywa w miejscu zamieszkania a doręczanie pism urzędowych kierowanych do niego osobom trzecim jest niewłaściwe i często już powodowało nieterminowe otrzymywanie wiadomości.

Zgodnie z art. 42 Kodeksu postępowania administracyjnego pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Z kolei art. 43 Kpa stanowi, że w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem do rąk dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi; o doręczeniu pisma do rąk sąsiada lub dozorcy domu umieszcza się zawiadomienie na drzwiach adresata.

W okolicznościach zaistniałych w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że decyzja Izby Skarbowej z dnia [...] została doręczona w dniu 5 czerwca 1996r. zgodnie z warunkami określonymi w art. 43 Kpa. Wyjaśnienia strony w świetle cytowanego art. 43 Kpa nie mogą stanowić podstawy do przyjęcia, że doręczenie decyzji nastąpiło w innej dacie aniżeli data wynikająca z potwierdzenia odbioru. Wyjaśnienia te nie mogą być również uznane jako wykazanie przesłanek do przywrócenia terminu, albowiem strona nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.

Skoro doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 5 czerwca 1996r. to upływ 30 dniowego terminu, w jakim strona mogła skutecznie złożyć skargę nastąpił w dniu 5 lipca 1996r. Jak wynika ze stempla pocztowego skarga, którą sporządzono w dniu 10 lipca 1996r., została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 11 lipca 1996r., a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 §1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.