Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 651/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2407
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędziowie WSA Tomasz Grossmann WSA Marek Sachajko (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2020 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Burmistrz Gminy i Miasta K., decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. Nr [...], działając na podstawie art. 10 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 1, pkt 2, pkt 4, pkt 5, pkt 16; art. 4; art. 5; art. 13a ust. 1; art. 25 ust. 1, ust. 2 pkt 4, ust. 3 – 6; art. 27 ust. 1; art. 28 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2018 r. poz. 2134 ze zm. dalej u.p.w.d.) art. 6 i 8 ustawy z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 poz. 924), Rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 18 lutego 2016 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenie wychowawcze (Dz.U. z 2019 poz. 1177), art. 104, art. 107 i 127a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 poz. 2096 ze zm.), zarządzenia Burmistrza Gminy i Miasta K. z [...] marca 2016 r. nr [...]/2016 w sprawie udzielenia Kierownikowi MGOPS w K. upoważnienia do realizacji zadań wynikających z ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, postanowił uznać, że:

1.kwota świadczenia wychowawczego wypłacona W. T. w formie świadczenia wychowawczego na dziecko: córkę O. T. ur. [...] października 2014 r. w wysokości [...] zł miesięcznie z decyzji nr [...] za okres od dnia [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r. w łącznej wysokości [...] zł, jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotowi łącznie z ustawowymi odsetkami naliczonymi: od kwoty [...]zł - od dnia [...] lipca 2016 r. do dnia zwrotu; od kwoty [...]zł - od dnia [...] lipca 2016 r. do dnia zwrotu; od kwoty [...]zł - od dnia [...] lipca 2016 r., do dnia zwrotu; od kwoty [...]zł - od dnia [...] sierpnia 2016 r., do dnia zwrotu; od kwoty [...]zł od dnia [...] września 2016 r., do dnia zwrotu; od kwoty [...]zł - od dnia [...] października 2016 r., do dnia zwrotu; od kwoty [...]zł - od dnia [...] listopada 2016 r. do dnia zwrotu; od kwoty [...]zł - od dnia [...] grudnia 2016r. do dnia zwrotu; od kwoty [...]zł - od dniu [...] stycznia 2017 r. do dnia zwrotu; od kwoty [...]zł - od dnia [...] lutego 2017 r. do dnia zwrotu; od kwoty [...]zł - od dnia [...] marca 2017 r. do dnia zwrotu; od kwoty [...]zł - od dnia [...] kwietnia 2017 r. do dnia zwrotu; od kwoty [...]zł - od dnia [...] maja 2017 r. do dnia zwrotu; od kwoty [...]zł - od dnia [...] czerwca 2017 r. do dnia zwrotu; od kwoty [...]zł - od dnia [...] lipca 2017 r. do dnia zwrotu; od kwoty [...]zł - od dnia [...] sierpnia 2017 r. do dnia zwrotu; od kwoty [...]zł - od dnia [...] września 2017 r. do dnia zwrotu; od kwoty [...]zł - od dnia [...] października 2017 r. do dnia zwrotu;

2. zobowiązał W. T. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Odsetki są naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia wychowawczego do dnia spłaty.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po [...] z dnia [...] września 2019 r. uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy i Miasta K. nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. W związku z powyższym organ wznowił postępowanie administracyjne w sprawie decyzji ostatecznej o przyznaniu W. T. prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko: córkę O. T. ur. [...] października 2014 r. na okres od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r. w wysokości [...] złotych miesięcznie.

Organ ustalił, że W. T. (dalej "skarżący") w dniu [...] maja 2016 r. złożył elektroniczny wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na drugie dziecko: córkę O. T. ur. [...] października 2014 r. Po weryfikacji złożonego wniosku i analizie zgromadzonych w sprawie dokumentów organ stwierdził, iż W. T. w części I pkt 4 ww. wniosku, w składzie rodziny wskazał oprócz swojej osoby, żony A. T., córki O. także syna K. .

Decyzją Burmistrza Gminy i Miasta K. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] W. T. nabył na okres od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r. prawo do świadczenia wychowawczego na dziecko: córkę O. T. w wysokości [...] zł miesięcznie.

Organ w toku prowadzonego postępowania o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy [...] ustalił, iż małoletni K. jest dzieckiem z pierwszego związku małżeńskiego W. T. i mieszka wraz z matką. Natomiast W. T. nie przedłożył organowi dokumentów mających wpływ na podjęcie decyzji w sprawie przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na drugie dziecko pomimo, że był w posiadaniu wyroku Sądu Okręgowego w K. z [...] listopada 2008 r., sygn. akt I C [...] na podstawie którego rozwiązano małżeństwo E. T. z W. T., powierzono E. T. wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnim synem K. T. oraz zasądzono od W. T. alimenty na rzecz małoletniego syna K. T..

Pismem z dnia [...] września 2018 r. organ wezwał W. T. do złożenia wyjaśnień dotyczących faktycznego składu rodziny.

W toku postępowania wyjaśniającego w sprawie faktycznego miejsca zamieszkania syna K. T., W. T. w dniu [...] września 2018 r. przyznał, że syn od momentu rozwodu zamieszkuje wraz z matką E. B., a skarżący płaci na rzecz syna alimenty. Ponadto W. T. oświadczył, iż wypełniając wniosek o świadczenie zrozumiał, że ma wpisać wszystkie swoje dzieci, a ubiegać może się tylko o świadczenie na dziecko zamieszkujące z nim.

Organ wskazał, że przeprowadzone w sprawie wywiady środowiskowe potwierdziły, że miejsce pobytu dziecka K. T. jest przy matce. W związku z powyższym, zdaniem organów córka O. T. jest pierwszym i jedynym dzieckiem w rodzinie, co oznacza, iż właściwy organ ma obowiązek zweryfikować, czy w odniesieniu do rodziny osoby ubiegającej się o świadczenie spełnione zostało kryterium dochodowe.

Organ ustalił, że miesięczny dochód rodziny w 2014 r. wyniósł [...] zł, co w przeliczeniu na jednego członka rodziny wynosi [...] zł i przekracza kwotę [...]zł, tj. określone w art. 5 ust. 3 u.p.w.d. kryterium dochodowe uprawniające do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko.

Mając na uwadze powyższe Burmistrz Gminy i Miasta w K. decyzją z dnia [...] lutego 2018r. uznał, że kwota świadczenia wychowawczego wypłacona W. T. w formie świadczenia wychowawczego na dziecko: córkę O. T. w wysokości [...] zł miesięcznie na podstawie decyzji nr [...] za okres od dnia [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r. w łącznej wysokości [...] zł jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotowi łącznie z ustawowymi odsetkami. W decyzji tej organ zobowiązał W. T. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.

Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] marca 2019r. utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.

Wspomnianym wyżej wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia [...] września 2019 r. sygn. IV SA/Po [...] uchylił ww. decyzje organów.

Uzasadniając swoje stanowisko WSA wskazał, że organy orzekające odwołując się do treści art. 25 ust. 2 pkt 2 u.p.w.d. uznały, że wnioskodawca wpisując do składu swojej rodziny syna z pierwszego małżeństwa, nie przedłożył dokumentów mających wpływ na decyzję w przedmiocie przyznania prawa do świadczenia wychowawczego – wyroku rozwodowego z [...] listopada 2008r., sygn. akt I C [...], zgodnie z którym władzę rodzicielską nad małoletnim powierzono matce dziecka. Zdaniem organu nie przedkładając tego dokumentu skarżący zataił ten fakt i świadomie wprowadził organ w błąd. Nadto organy zaakcentowały, że skarżący był pouczony o konieczności niezwłocznego powiadomienia organu właściwego wypłacającego świadczenie o przypadku wystąpienia zmian mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 20 ust. 1 u.p.w.d.

Zdaniem WSA ustalenia organów i przyjęte wnioski były błędne, gdyż w rozpoznawanej sprawie ta druga przesłanka nienależnego świadczenia, a więc świadomości skarżącego co do tego, że nie przysługuje mu świadczenie wychowawcze i w związku z tym świadomego wprowadzenia przez skarżącego w błąd organu nie została wykazana przez organy, na których spoczywał taki obowiązek (zgodnie z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.).

Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organom Sąd wskazał, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Należało je uznać za podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. a nie jako podstawę do uznania, że świadczenie wychowawcze przyznano i wypłacono na podstawie świadomego wprowadzenia w błąd organu przez skarżącego (art. 25 ust. 2 pkt 2 u.p.w.d.). Przy czym, w ocenie Sądu, okoliczność braku wspólnego zamieszkiwania w rozumieniu art. 2 pkt 16 u.p.w.d. syna ze skarżącym winna wskazywać na brak podstawy do przyznania świadczenia wychowawczego, co po wznowieniu postępowania winno prowadzić do odmowy przyznania świadczenia rodzinnego na córkę O. za okres od [...] kwietna 2016r. do [...] września 2017r. i następnie do uznania za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 4 u.p.w.d., zgodnie z którym (...) za takie uznaje się świadczenie wychowawcze przyznane na podstawie decyzji, która została następnie uchylona w wyniku wznowienia postępowania i osobie odmówiono prawa do świadczenia wychowawczego.

Działając zgodnie z wytycznymi ww. wyroku organ I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie decyzji ostatecznej o przyznaniu W. T. prawa do świadczenia wychowawczego na córkę O. T. na okres od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r. w wysokości [...] złotych miesięcznie.

Następnie, Burmistrz Gminy i Miasta K. decyzją nr z dnia [...] grudnia 2019 r. uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r. przyznającą W. T. świadczenie wychowawcze na dziecko: córkę O. T. na okres od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r. w wysokości [...] zł miesięcznie oraz odmówił przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko - córkę O. T. na okres od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r. w wysokości [...] zł.

Następnie organ wydał opisaną we wstępie decyzję z [...] lutego 2020 r. wskazując, że świadczenie wychowawcze pobrane przez W. T. na dziecko: córkę O. T. za okres od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r. w łącznej wysokości [...] zł jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotowi łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Organ wskazał, że syn K. nie wchodzi skład rodziny skarżącego, a tym samym córka O. jest pierwszym i jedynym dzieckiem w rodzinie w związku z czym powinno być spełnione kryterium dochodowe. W przypadku W. T. od [...] kwietnia 2016 r. dochód rodziny nie uprawniał go do pobierania świadczenia wychowawczego.

Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej też jako SKO lub Kolegium) złożył W. T. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 25 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 u.p.w.d. przez błędne jego zastosowanie oraz naruszenie przepisów proceduralnych w szczególności art. 156 § 1 pkt 2, art. 6, art. 7 k.p.a., gdyż decyzja została wydana bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa, co winno skutkować jej uchyleniem w ramach postępowania odwoławczego i umorzeniem postępowania I instancji w sprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w pkt 2, w części zobowiązania W. T. do zwrotu odsetek ustawowych naliczanych od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia wychowawczego do dnia spłaty i w tym zakresie umorzyć postępowanie organu pierwszej instancji, a w pozostałym zakresie utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.

Uzasadniając swoje stanowisko, SKO wskazało, że nie ma żadnych wątpliwości, że świadczenie wychowawcze na O. T., córkę strony, zostało przyznane decyzją, która następnie została uchylona w wyniku wznowienia postępowania i w rezultacie odmówiono prawa do świadczenia wychowawczego w tym zakresie. A zatem, świadczenie wychowawcze zostało pobrane przez W. T. na córkę O. nienależnie, co oznacza, że strona zobowiązana jest do jego zwrotu.

W ocenie organu zagadnieniem kluczowym w analizowanej sprawie jest jednak fakt, że decyzja z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie przyznania W. T. świadczenia została decyzją z dnia [...] grudnia 2019 roku uchylona w wyniku wznowienia postępowania i wnioskodawcy odmówiono prawa do świadczenia wychowawczego na córkę O. . Przywołana powyżej decyzja Burmistrza Gminy i Miasta K. z dnia [...] grudnia 2019 roku nie została przez stronę zaskarżona i stała się ostateczna. Organ pierwszej instancji był decyzją tą związany. Wobec powyższego, w świetle art. 25 ust. 2 pkt 4 u.p.w.d., uznanie świadczenia za nienależnie pobrane stanowiło bezpośrednią konsekwencję rozstrzygnięcia. Jednakże organ I instancji zobowiązał stronę w sentencji swego rozstrzygnięcia do zapłaty wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia wychowawczego do dnia spłaty, czym zdaniem SKO naruszył normę art. 25 ust. 3 u.p.w.d., w myśl którego od kwot nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1-3 i 5 tego przepisu, naliczane są odsetki ustawowe za opóźnienie. Przepis ten nie obejmuje zachodzącej w analizowanym przypadku sytuacji, uregulowanej w art. 25 ust. 2 pkt 4 u.p.w.d., tj. gdy przyczyną ustalenia nienależnie pobranego świadczenia jest okoliczność, że świadczenie wychowawcze przyznano na podstawie decyzji, która została następnie uchylona w wyniku wznowienia postępowania i osobie odmówiono prawa do świadczenia wychowawczego. Nie można zatem w rozpatrywanej sprawie nakładać na stronę obowiązku zapłaty odsetek na podstawie art. 25 ust. 3 tej ustawy.

Organ wskazał również, że skarżący może zwrócić się z wnioskiem o umorzenie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego do organu I instancji na podstawie art. 25 ust. 10 u.p.w.d., który mówi, że organ właściwy, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, może umorzyć kwoty nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. O ile zatem W. T. byłby zainteresowany udzieleniem takiej formy pomocy, to powinien złożyć wniosek w tym przedmiocie do organu właściwego tj. do Burmistrza Gminy i Miasta K.. Jednakże wniosek taki podlega rozpoznaniu w odrębnym postępowaniu.

W skardze do WSA W. T. zaskarżył decyzję SKO w całości, wniósł o jej uchylenie, jak i poprzedzającej ją decyzji oraz umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 25 ust. 2 pkt 4 u.p.w.d. oraz art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw, przez błędne ich zastosowanie i zobowiązanie go do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. Nadto jego zdaniem organ nie zastosował art. 81a k.p.a. i nie rozstrzygnął wątpliwości na korzyść strony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna aczkolwiek z innych względów niż te, które zostały w niej podniesione.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie wskazuje, że ocenia całość sprawy w kontekście zebranego materiału dowodowego, jednak jest jednocześnie związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] września 2019 r. sygn. IV SA/Po [...]. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Oznacza to, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie, będąc związany ww. wyrokiem ocenia prawidłowość przeprowadzonego postępowania po wydaniu ww. wyroku oraz prawidłowość realizacji wskazań Sądu, co do dalszego postępowania.

W kontekście powyższego przyjdzie wskazać, że uchylając decyzje organów obu instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Sąd zwrócił uwagę na to, że sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji (wyrok rozwodowy z [...] listopada 2008r., sygn. akt I C [...], w którym m.in. określono sposób sprawowania opieki nad małoletnim K. ), nieznane organowi, który wydał decyzję. Należało je uznać za podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. a nie jako podstawę do uznania, że świadczenie wychowawcze przyznano i wypłacono na podstawie świadomego wprowadzenie w błąd organu przez skarżącego (art. 25 ust. 2 pkt 2 u.p.w.d.). W powołanym wyroku Sąd wyraził stanowisko, że okoliczność braku wspólnego zamieszkiwania w rozumieniu art. 2 pkt 16 u.p.w.d. syna ze skarżącym winna wskazywać na brak podstawy do przyznania świadczenia wychowawczego, co po wznowieniu postępowania winno prowadzić do odmowy przyznania świadczenia rodzinnego na córkę O. za okres od [...] kwietna 2016r. do [...] września 2017r. i następnie do uznania za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 4 u.p.w.d.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ I instancji zastosował się do wytycznych Sądu. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r., powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie decyzji ostatecznej o przyznaniu Panu W. T. prawa do świadczenia wychowawczego na córkę O. T.. Następnie wydał decyzję dnia [...] grudnia 2019 r. na podstawie której (pkt 1) uchylił decyzję Burmistrza Gminy i Miasta K. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] przyznającą skarżącemu świadczenie wychowawcze na córkę oraz (pkt 2) odmówił przyznania świadczenia wychowawczego na córkę O. T. w wysokości [...] zł miesięcznie. Decyzję doręczono skarżącemu [...] stycznia 2020 r. i nie wniesiono od niej odwołania.

Wobec tego organ pierwszej instancji wydał w dniu [...] lutego 2020 r. decyzję o uznaniu, że kwota świadczenia wychowawczego wypłacona skarżącemu w łącznej wysokości [...] złotych jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotowi łącznie z ustawowymi odsetkami we wskazanych w sentencji decyzji okresach.

W świetle powyższego uznać należało (co zostało również wyrażone w decyzji SKO), że organ I instancji w pełni zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku tut. Sądu z [...] września 2019 r.

Zasadnie skarżący podniósł w odwołaniu, że w przypadku gdy świadczenie wychowawcze zostało uznane za nienależnie pobrane w oparciu o przesłankę z art. 25 ust. 2 pkt 4 u.p.w.d. nie powinny być naliczane odsetki (art. 25 ust. 3 u.p.w.d.). Do tej kwestii odniosło się także w swoich rozważaniach SKO (str. 13 decyzji) i mając to na uwadze uchyliło pkt 2 decyzji organu I instancji, w którym zobowiązano skarżącego do zwrotu odsetek ustawowych naliczanych od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia wychowawczego do dnia spłaty i w tym zakresie umorzyło postępowanie organu I instancji. Niemniej jednak SKO nie zwróciło uwagi, iż w pkt 1 decyzji organu I instancji pozostało rozstrzygnięcie w przedmiocie odsetek ustawowych, gdyż Burmistrz Miasta i Gminy K. uznając, że kwota wypłacona skarżącemu tytułem świadczenia wychowawczego jest świadczeniem nienależnie pobranym wyszczególnił przy tym kwoty i daty od jakich mają być także naliczane odsetki ustawowe. Wobec powyższego SKO prawidłowo stwierdzając, że brak jest podstaw normatywnych do nałożenia obowiązku zapłaty odsetek ustawowych z uwagi na treść art. 25 ust. 2 pkt 4 u.p.w.d. powinno również uchylić rozstrzygnięcie organu pierwsze instancji zawarte w pkt 1 sentencji decyzji i orzec w tym zakresie jedynie o obowiązku zwrotu kwoty nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych.

Odnosząc się zaś do zarzutów skargi Sąd nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. Zaskarżona decyzja nie jest obarczona wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Należy wskazać, że art. 25 ust. 2 pkt 4 u.p.w.d. zostały uchylony ustawą z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 924), która weszła w życie 1 lipca 2019 r. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw w sprawach o świadczenie wychowawcze za okres do dnia [...] czerwca 2019 r. stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w dotychczasowym brzmieniu, z wyłączeniem art. 20 ust. 3 i 4 tej ustawy, który stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Wobec tego w niniejszej sprawie organ zobowiązany był zastosować przepis art. 25 ust. 2 pkt 4 u.p.w.d. (co wynikało również z wyraźnego wskazania w tym zakresie w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu z [...] września 2019 r.).

Podkreślić należy, ze skarżący nie kwestionował decyzji z [...] grudnia 2019 r. uchylającej decyzję o przyznaniu świadczenia wychowawczego, która stanowiła podstawę do wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Ponadto, jak wskazały prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie organy, skarżący ma możliwość zwrócenia się o umorzenie kwoty świadczenia nienależnie pobranego lub rozłożenia płatności na raty.

Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji o uchyleniu decyzji organu II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.