Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 470/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a i b
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Julita Urbaś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A. spółka jawna na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

UZASADNIENIE.

Zaskarżoną decyzją z dnia 23.06.2009r., Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu odwołania A. dalej "Spółki" od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 26.03.2009r., w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług w kwocie 49.295,66 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie 41.850 zł utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu 31.12.2007r., Spółka złożyła wniosek o udzielenie pomocy publicznej w związku z podjęciem działań restrukturyzacyjnych poprzez umorzenie zaległości VAT oraz należnych odsetek za zwłokę.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego odmawiając Spółce umorzenia zaległości podatkowych wskazał, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe nie dało podstaw do zastosowania żądanej ulgi.

W odwołaniu od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie Spółka zarzuciła naruszenie art. 67a § 1 pkt 3, art. 67b § 1 pkt 3 lit. i Ordynacji podatkowej oraz § 2 pkt 1, 2, 3 i 4, § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11.09.2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania niektórych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc publiczną na restrukturyzację, zwane dalej "rozporządzenie".

Rozpatrując powyższe odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż zaskarżona decyzja zawiera analizę podstawowych przesłanek uzasadniających udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, którymi są ważny interes podatnika lub interes publiczny. W systemie polskiego prawa podatkowego zwolnienia i ulgi podatkowe są wyjątkiem od zasady sprawiedliwości podatkowej polegającej na powszechności i równości opodatkowania. Ponadto regułą jest wywiązywanie się podatników z ciążących na nich zobowiązań podatkowych. Na wnioskodawcy spoczywał obowiązek udowodnienia, przywołania sytuacji spełniających przesłanki do udzielenia ulgi podatkowej. Nie wskazał on jednak żadnych nadzwyczajnych sytuacji, losowych, mających bezpośredni wpływ na niemożność uregulowania zobowiązań wobec Skarbu Państwa. Prowadząc działalność gospodarczą zatrzymał środki pieniężne o wartości odpowiadającej podatkowi VAT. Prowadząc działalność gospodarczą, strona powinna mieć wiedzę i liczyć się ze skutkami samodzielnie podjętych decyzji gospodarczych. Subiektywna ocena, że spełniono warunki do umorzenia zadłużenia nie zobowiązuje organu podatkowego do przyjęcia stanowiska strony.

Uwzględniając sugestie strony organ odwoławczy dokonał analizy ekonomiczno-finansowej sytuacji podatnika obejmującej okres 2002 r. i stwierdził, iż wyniki tej analizy nie odbiegają zasadniczo od przyjętych w zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy, dokonując oceny materiału dowodowego przy uwzględnieniu wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw i zawartą w nich definicją przedsiębiorcy zagrożonego wskazał, iż w okresie 2002 - 2008 nastąpił 8-krotny spadek przychodów. Wysokość osiąganych przychodów nie ma żadnego wpływu na końcowy efekt prowadzonej działalności. Mimo, że w 2002 roku podatnik osiągną przychody w wysokości 369.624,61zł to dochód stanowił ok. 9,5%, jednocześnie firma popadła w znaczne zadłużenie. W 2008r. osiągnięto przychody w wysokości 47.340 zł, to jednak dochód wyniósł ok. 28,4%. Stanowisko podatnika, że powrót do przychodów i kondycji Spółki z 2002 roku pozwoli odzyskać jej płynność finansową i zdolność konkurowania na rynku, zdaniem organu, nie znalazło potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż około 79% zaległości głównej w podatku VAT wynika z deklaracji za miesiąc XII 2001r. I, II, III i V 2002r., łącznie 39.094,66 zł. Spółka aktualnie posiada także zadłużenie wobec Urzędu Marszałkowskiego w kwocie głównej 15.948,11zł, oraz zadłużenie wobec ZUS za okres V 2000r. - IV 2002r., którego kwota główna wynosi 28.502,67zł.

Nadto odnośnie zarzutu braku pomocy i wsparcia dla podatnika w celu poprawy jego kondycji finansowej organ odwoławczy wskazał, iż w 2002 roku Spółkę objęto postępowaniem restrukturyzacyjnym (kwota 51.474,88 zł), określając warunki restrukturyzacji oraz ustalając harmonogram spłat 10 rat opłaty restrukturyzacyjnej (kwota 7.721,23 zł plus opłata prolongacyjna 219,80zł). W 2003 roku Spółce odroczono termin zapłaty podatku VAT za miesiące luty i marzec 2003 r. do dnia 30.09.2003r. W 2004 roku umorzono postępowanie restrukturyzacyjne z powodu nie spełnienia warunków określonych przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców a wpłaconą opłatę restrukturyzacyjną zaliczono na poczet zaległości w podatku VAT za okres od października do listopada 2001 r.

Zdaniem organu podatkowego przedstawiony przez podatnika plan restrukturyzacji budził wątpliwości, co do celowości jego wdrożenia skoro zakładał osiągnięcie stanu finansowego z roku 2002, to jest z okresu, w którym poza osiągnięciem wysokich przychodów odnotowano znaczne zadłużenie. Na przestrzeni 2002 roku w wyniku podjętych przez stronę decyzji gospodarczych wygenerowano około 79% zaległości głównej w podatku VAT, będącej przedmiotem wniosku o ulgę podatkową.

W ocenie organu odwoławczego Spółka nie spełniła warunków określonych w § 9 rozporządzenia, bowiem proponowana przez skarżącego restrukturyzacja jest restrukturyzacją finansową, gdyż służy finansowaniu nowej inwestycji, zwiększeniu zdolności produkcji oraz rozszerzeniu profilu działalności. Przyjęte przez organ podatkowy stanowisko znalazło uzasadnienie w zaplanowanych przez stronę działaniach restrukturyzacyjnych takich jak zakup tartaku, wzrost zatrudnienia nawet w stosunku do 2002 r. oraz wzrost obrotów w wyniku poszerzenia zakresu świadczonych usług.

Odnosząc się ponadto do zarzutu dotyczącego wiedzy na temat innych zaległości podatnika, wyjaśniono, że składając wniosek Spółka nie wykazała zadłużenia wobec ZUS i Urzędu Marszałkowskiego, ale w dniu 27.02.2009 r. w przesłanym kolejnym planie restrukturyzacji wymieniła w/w zadłużenia.

W ocenie organu odwoławczego ustalony stan faktyczny nie pozwala na zastosowanie wobec podatnika wnioskowanej ulgi.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka działając przez pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, w której domagała się uchylenia decyzji organów I i II instancji i zarzuciła naruszenie art. 67 a § 1 pkt 3 oraz art.67 b § 1 pkt 3 lit. i Ordynacji podatkowej wobec nie zastosowania wnioskowanej ulgi, pomimo spełnienia przesłanek ustawowych. Organy podatkowe powinny postrzegać instytucje umorzenia jako formę wydatków budżetowych przeznaczonych na pomoc publiczną dla przedsiębiorców. Dlatego też zarzucono naruszenie § 2 pkt 1,2,3 i 4 i § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11.09.2007r., w sprawie szczegółowych warunków udzielania niektórych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc publiczną na restrukturyzację, wobec uznania, że Spółka nie jest przedsiębiorcą w trudnej sytuacji ekonomicznej oraz uznania że pomoc na restrukturyzację nie może być udzielona, gdyż służy finansowaniu nowych inwestycji, podczas gdy nowa inwestycja – tartak jest częścią planu restrukturyzacyjnego i jest niezbędna do odzyskania długookresowej zdolności konkurowania na rynku. Nadto zarzucono uznanie, że przedsiębiorca zwiększa zdolności produkcyjne w okresie realizacji planu restrukturyzacyjnego w sytuacji gdy proces ten jeszcze się nie rozpoczął, oraz art. 121 § 11 i art. 122, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy i nieobiektywne rozpatrzenie wniosku strony oraz nienależyte uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji.

Spółka wskazała, iż w przypadku ulgi stanowiącej pomoc na restrukturyzację organ musi ustalić, czy wniosek spełnia warunki określone w rozporządzeniu, to jest czy przedsiębiorca kwalifikuje się do udzielenia pomocy na restrukturyzację według kryteriów określonych w pkt 9 – 11 wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw oraz § 4 - § 14 wskazanego rozporządzenia. Takiego postępowania zabrakło gdyż organy uznały, iż decyzje o pomocy publicznej są wydawane na zasadzie uznaniowości i w oparciu o badanie przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymują stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca jest podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą, zatem za zasadniczą podstawą prawną decyzji organu pierwszej instancji prawidłowo przyjęto art. 67b Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, przy czym ulgi te mogą przybierać następujące formy:

- ulgi, które nie stanowią pomocy publicznej;

- ulgi, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis;

- ulgi, które stanowią pomoc publiczną.

Z podanej regulacji wynika, że ustawodawca podzielił ulgi dla przedsiębiorcy na dwie grupy: niestanowiące pomocy publicznej i stanowiące pomoc publiczną. Te ostatnie zaś podzielił na takie, które: stanowią pomoc de minimis i stanowią inną pomoc publiczną. Wskazany podział obligował organ podatkowy do ustalenia w pierwszej kolejności, jakiego charakteru pomocy dotyczy wniosek strony, w dalszej kolejności zaś czy ewentualna pomoc jest dopuszczalna, a w przypadku ulgi dotyczącej pomocy publicznej - rozpoznania jej w świetle wspólnotowych i krajowych przepisów regulujących dopuszczalność jej udzielania, a następnie dokonanie oceny czy wnioskodawca spełnia warunki do zastosowania określonej ulgi.

Ulgami i zwolnieniami podatkowymi mającymi charakter pomocy publicznej są te, które spełniają kumulatywnie cztery przesłanki wskazane w art. 87 ust. 1 TWE i które można wywieść z analizy orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Na pojęcie pomocy publicznej składają się następujące elementy:

1) musi być udzielana przez państwo lub ze środków publicznych,

2) uprzywilejowuje tylko niektórych przedsiębiorców lub produkcję tylko niektórych towarów,

3) przynosi określone korzyści przedsiębiorcy,

4) wywiera wpływ na handel wewnątrz Wspólnoty.

Odmiennie niż w przypadku ulg uznaniowych opartych na klauzulach generalnych wymienionych w art. 67a Ordynacji podatkowej, pomoc publiczna musi wspierać konkretne cele oraz mieć ściśle określone przeznaczenie. Umorzenie zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej stanowiące pomoc publiczną dla przedsiębiorcy musi być zgodne z przepisami o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorcy. Oznacza to, że klauzula generalna zawarta w art. 67a, odwołująca się do pozaprawnych pojęć ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego jest skonkretyzowana, a nawet w znacznej mierze traci swój pierwotny charakter. Ważny interes podatnika lub interes publiczny zostają bowiem wypełnione normatywną treścią zawartą w przepisach regulujących warunki dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Rozstrzygnięcia organu podatkowego, co do umorzenia należności podatkowych w stosunku do przedsiębiorców przestają mieć charakter uznaniowy zważywszy, że decyzja umorzeniowa musi być zgodna z przepisami o pomocy publicznej dla przedsiębiorców.

Należy podkreślić, iż udzielanie pomocy publicznej przedsiębiorcom uregulowane jest w przepisach ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.), zatem umorzenie należności podatkowych jest w zasadzie finansowaniem z budżetu pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, a nie umorzeniem zobowiązań podatkowych w tradycyjnym rozumieniu tej instytucji prawnej. W tym przypadku umorzenie jest jedynie formą prawną w jakiej realizowana jest pomoc. O zastosowaniu umorzenia decyduje bowiem w pierwszym rzędzie nie trudna sytuacja osobista podatnika albo też bliżej nieokreślone względy społeczne, jak to ma miejsce w przypadku klasycznego umorzenia zaległości podatkowych, lecz spełnienie przez podatnika warunków określonych w aktach prawnych prawa krajowego i wspólnotowego, odnoszących się do pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Dlatego też instytucję umorzenia powinno się postrzegać nie tylko z punktu widzenia prawa podatkowego, w aspekcie pozyskiwania środków publicznych przez budżet (w tym przypadku rezygnacji z tych środków ze względu na interes społeczny lub podatnika), lecz należy ją uznać przede wszystkim, jako formę wydatków budżetowych przeznaczonych na pomoc publiczną dla przedsiębiorców.

W niniejszej sprawie postępowanie przed organami podatkowymi miało za przedmiot umorzenie zaległości podatkowych Spółki z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę. Toczyło się ono w oparciu o przepisy, wydanego na podstawie art. 67b § 5 Ordynacji podatkowej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania niektórych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc publiczną na restrukturyzację. Ramy tego postępowania wyznaczone zostały przez Spółkę, która w swoim wniosku z dnia 31.12.2009r., - stanowiącym wniosek o udzielenie pomocy publicznej w związku z podjęciem działań restrukturyzacyjnych, po jego uzupełnieniu, jednoznacznie wskazała, iż chodzi jej o umorzenie zaległości podatkowych właśnie w trybie i na zasadach określonych w tymże rozporządzeniu.

Przedmiotowe rozporządzenie ustanawia szereg przesłanek, których spełnienie jest niezbędne, aby możliwe było udzielenie - określonych w jego § 1, ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. W jego § 4 pkt 1 wskazano, iż beneficjentem pomocy na restrukturyzację może być przedsiębiorca, który znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej.

Podstawą negatywnej dla Spółki decyzji organów podatkowych był fakt, iż Spółka nie przedstawiła takich dokumentów i informacji, które pozwalały na uznanie czy może być beneficjentem ewentualnej pomocy udzielonej na podstawie przepisów powyższego rozporządzenia.

Stosownie do § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2007r., przez przedsiębiorcę znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej - należy rozumieć przedsiębiorcę spełniającego kryteria określone w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Kryteria te zostały podane w pkt 9 -11 Wytycznych Wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. W Wytycznych tych zostało podkreślone, iż nie istnieje definicja wspólnotowa "przedsiębiorstwa zagrożonego", natomiast dla celów ich stosowania, wyjaśniając sposób rozumienia i zakres tego pojęcia, obok wskazania przykładów parametrów finansowych odnoszących się do wysokości kapitału zakładowego, posłużono się głównie - sformułowanymi w dosyć ogólny sposób pewnymi typowymi symptomami ekonomicznymi, których zaistnienie pozwala uznać dane przedsiębiorstwo za zagrożone.

Odnośnie kwestii związanej z realizacją celu, na który miałaby być udzielona pomoc publiczna należy wskazać, iż w rozpoznawanej sprawie chodziło u udzielenie przedsiębiorcy pomocy publicznej na cel określony w art. 67b § 1 pkt 3 lit. i Ordynacji podatkowej, tj. na jego restrukturyzację. Stosownie do § 2 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2007r., pomoc na restrukturyzację oznacza pomoc przewidzianą w planie restrukturyzacji, udzielaną przedsiębiorcy w celu realizacji procesu restrukturyzacji i ograniczoną do minimum niezbędnego do przywrócenia długookresowej zdolności konkurowania na rynku, biorąc pod uwagę w szczególności wielkość kosztów restrukturyzacji oraz wielkość i formę udzielonej pomocy. W myśl § 2 pkt 3 powyższego rozporządzenia, przez plan restrukturyzacji należy rozumieć plan, pozytywnie zaopiniowany przez organ przedsiębiorcy, w którym okres restrukturyzacji jest ograniczony do niezbędnego minimum, mający na celu przywrócenie przedsiębiorcy długookresowej zdolności do konkurowania na rynku, w oparciu o restrukturyzację majątkową, finansową, organizacyjną, zatrudnienia lub mającą na celu modernizację lub racjonalizację produkcji, w tym zmianę profilu produkcyjnego. Z kolei według § 2 pkt 2 rozporządzenia, długookresową zdolnością do konkurowania na rynku jest zdolność przedsiębiorcy do pokrywania kosztów prowadzonej działalności gospodarczej, w tym kosztów amortyzacji i kosztów finansowych, bez konieczności dalszego wspierania środkami publicznymi.

Z uwagi na fakt, iż pomoc udzielana jest ze środków publicznych, osiągnięcie zakładanego celu tej pomocy nie może opierać się jedynie na subiektywnym przekonaniu wnioskodawcy, lecz powinno podlegać krytycznej ocenie organu, do którego adresowany jest wniosek o udzielenie takiej pomocy. Ocena ta powinna być dokonana na podstawie całokształtu istniejących w sprawie okoliczności, do których należą, m.in. również aktualna sytuacja ekonomiczno-finansowa wnioskodawcy oraz jego potencjalna zdolność do pomyślnego zrealizowania - w wyniku udzielonej pomocy - procesu restrukturyzacji. Osiągnięcie zakładanego celu restrukturyzacji w postaci przywrócenia u przedsiębiorcy długookresowej zdolności do konkurowania na rynku, musi być realne. Także przedłożony plan restrukturyzacji musi być realny i powinien uwzględniać istniejące w momencie składania wniosku uwarunkowania ekonomiczne wskazujące, iż możliwe i prawdopodobne jest uzyskanie zakładanego rezultatu. Plan restrukturyzacji powinien nie tylko zawierać elementy określone w stosownych przepisach prawa wspólnotowego, wymienionych w § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2007 r., czyli być poprawny pod względem formalnym, ale również stwarzać rzeczywiste podstawy do osiągnięcia wyznaczonego w nim celu. Z planu tego powinno więc wynikać, iż udzielenie pomocy we wnioskowanej formie, jest nie tylko niezbędnym warunkiem przeprowadzenia planowanych przedsięwzięć restrukturyzacyjnych, ale ponadto, że zrealizowanie tych przedsięwzięć zapewni osiągnięcie podstawowego celu restrukturyzacji, tj. przywrócenie długookresowej zdolności do konkurowania na rynku. W tym kontekście, również forma wnioskowanej pomocy musi być adekwatna do zamierzonych działań restrukturyzacyjnych.

W tym miejscu należy wskazać, iż ustaleń poczynionych przez organy podatkowe, głównie na podstawie informacji i dokumentów przedstawionych przez samą Spółkę i przytoczonych szczegółowo w uzasadnieniu wydanych w sprawie decyzji wynikało, iż w okresie 2002 - 2008 nastąpił 8 krotny spadek przychodów Spółki. Mimo, że w 2002 roku Spółka osiągnęła przychody w wysokości 369.624,61zł to dochód stanowił ok. 9,5%, jednocześnie Spółka popadła w znaczne zadłużenie. Oceniając stan Spółki na 2008r. wskazano, iż osiągnęła przychody w wysokości 47.340 zł, a dochód wyniósł ok. 28,4%. Słusznie zatem organy podatkowe zakwestionowały stanowisko strony, że powrót do kondycji Spółki z 2002 roku pozwoli odzyskać jej płynność finansową i zdolność konkurowania na rynku. Trudno ocenić pozytywnie cel Spółki, która dąży do osiągnięcia kondycji finansowej z okresu, gdy wygenerowano 79 % zaległości głównej w podatku od towarów i usług.

Nadto zgodnie z § 9 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2007r. wynika, iż pomoc na restrukturyzację nie może być udzielona, jeżeli: restrukturyzacja przedsiębiorcy jest ograniczona wyłącznie do restrukturyzacji finansowej i nie prowadzi do usunięcia przyczyn powstawania strat, służy finansowaniu nowych inwestycji, z wyjątkiem sytuacji, gdy są one niezbędne dla odzyskania przez przedsiębiorcę długookresowej zdolności do konkurowania na rynku. Ust. 2 stanowi, iż przedsiębiorca nie może zwiększać zdolności produkcyjnych w okresie realizacji planu restrukturyzacji. Zasadnie organ przyjął, iż przedstawiony przez skarżącego plan restrukturyzacji zawiera cechy restrukturyzacji finansowej, gdyż służy finansowaniu nowej inwestycji, zwiększeniu zdolności produkcji oraz rozszerzeniu profilu działalności. Przyjęte przez organ podatkowy stanowisko znalazło uzasadnienie w zaplanowanych przez stronę działaniach restrukturyzacyjnych takich jak zakup tartaku, wzrost zatrudnienia nawet w stosunku do 2002 r. oraz wzrost obrotów w wyniku poszerzenia zakresu świadczonych usług.

Wobec powyższego nie można podzielić stanowiska Spółki odnośnie naruszenia art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej.

Mając na uwadze powyższe wobec nie spełnienia przez Spółkę przesłanek wynikających z przywołanych wyżej regulacji, zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego należało uznać za niezasadny. W niniejszej sprawie organy podatkowe prawidłowo ustaliły rodzaj ulgi, której dotyczył wniosek Spółki wszczynający postępowanie oraz wykazały jej dopuszczalność na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2007r. W uzasadnieniu decyzji przedstawiły argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, a także w sposób wyczerpujący uzasadniły i wskazały fakty, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia.

Organy podatkowe w uzasadnieniach decyzji zawarły także rozważania co do spełnienia przez skarżącą przesłanek do udzielenia ulgi podatkowej w oparciu o art. 67a Ordynacji podatkowej, tj. istnienia ważnego interesu społecznego i interesu publicznego, w sytuacji, gdy przepis ten nie miał w sprawie zastosowania. W ocenie Sądu jednak nie zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji (mimo nieprawidłowej podstawy prawnej oraz w części jej błędnego uzasadnienia), bowiem wniosek skarżącej został też rozpatrzony w oparciu o art. 67b § 1 pkt 3 lit. i Ordynacji podatkowej oraz przepisy mającego w sprawie zastosowanie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania niektórych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc publiczną na restrukturyzację.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w sentencji orzeczenia.