Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 62/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
658
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Powołane przepisy: article: art.389 ust. 3,4
journal: Dz.U. 2018 poz 2268
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r Prawo wodne - tekst jednolity
article: art.200 i art.205 par.2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w W. na bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni w S. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w przedmiocie wydania decyzji I. stwierdza, że Dyrektor Zarządu Zlewni w S. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie dopuścił się bezczynności, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zobowiązuje Dyrektora Zarządu Zlewni w S. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie do rozpoznania wniosku skarżącej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w W. z dnia 20 marca 2019 r. o stwierdzenie nadpłaty w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, IV. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w S. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie na rzecz skarżącej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S., dalej jako "skarżąca", wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni w S. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, polegającą na niewydaniu decyzji w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:

- art. 389 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r.

poz. 2268 – j.t.), dalej jako "u.p.w.", poprzez uznanie, że decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. organ ten udzielił skarżącej pozwoleń wodnoprawnych, które nie są tożsame rodzajowo;

- art. 389 ust. 3 ww. ustawy poprzez pobranie opłaty wyższej niż wskazana w tym przepisie.

Skarżąca wyjaśniła, że wnioskiem z dnia [...] września 2018 r. zwróciła się

o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie istniejącymi wylotami W1 oraz W2 wód opadowych lub roztopowych z drogi krajowej nr [...] w km 87+ 477-88+090 w m. B. i [...] obręb B., gm. B.. Wraz z wnioskiem wniesiona została opłata w wysokości określonej w art. 398 ust. 3 u.p.w.

Pismem z dnia [...] września 2018 r., Dyrektor Zarządu Zlewni w S. wezwał GDDKiA Oddział w S. do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie potwierdzenia dokonanej prawidłowo opłaty w kwocie 217 zł oraz uzupełnienia opłaty o kwotę 217 zł za udzielenie zgody wodnoprawnej. Skarżąca wskazała, że organ zmienił swoje dotychczasowe stanowisko w tego typu sprawach i od lipca 2018 r. żąda opłat stanowiących wielokrotność kwoty 217 zł od liczby wylotów, którymi odprowadzane mają być wody roztopowe i opadowe.

Zdaniem skarżącej stosownie do treści art. 398 ust 3 u.p.w., za wydanie pozwolenia wodnoprawnego opłata wynosi 217 zł. Do pobrania opłaty wyższej od kwoty określonej w ust.3, organ uprawniony jest w przypadku, gdy spełnione są łącznie dwa warunki:

1) w jednej decyzji wydaje, co najmniej dwa pozwolenia wodnoprawne,

2) udzielane w tej decyzji pozwolenia wodnoprawne nie są tożsame rodzajowo,

Wyłącznie zatem, gdy wyczerpane są łącznie obie przesłanki, organ uprawniony jest do żądania opłaty stanowiącej iloczyn kwoty 217 i liczby udzielonych pozwoleń wodnoprawnych. Rodzaje pozwoleń wodnoprawnych ustawodawca określił w art. 398 i art. 390 ustawy prawo wodne, a jednym z nich jest pozwolenie na usługi wodne zdefiniowane w art. 35 ust.3 pkt 7 u.p.w. jako odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast.

Przedmiotem wniosku, a następnie decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r., było udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną, polegającą na odprowadzaniu, istniejącymi wylotami wód opadowych lub roztopowych z nawierzchni drogi. Decyzją tą nie zostało udzielone pozwolenie wodnoprawne na jakiekolwiek inne działania wymienione w art. 389 prawa wodnego.

Organ odmawiając pismem z dnia [...] maja 2019 r., zwrotu nadpłaconej kwoty wskazał, że uzasadnieniem pobrania opłaty stanowiącej wielokrotność kwoty 217 zł jest fakt, że "każdy wylot jest odrębnym urządzeniem wodnym (obiektem budowlanym)". Zdaniem skarżącej, organ nie zwrócił jednak uwagi, że przepis art. 398 ust.3 pkt 2 prawa wodnego nie odnosi się do ilości wydanych pozwoleń na korzystanie z urządzeń wodnych, czy też ilości tych urządzeń, a wyłącznie do tożsamości rodzajowej wydanych pozwoleń.

Skarżąca zgodziła się, że w niniejszej sprawie w istniejącym układzie prawno- faktycznym należało w jednej decyzji administracyjnej wydać tyle pozwoleń wodnoprawnych, ile jest wylotów kolektorów. Powyższa konkluzja nie uzasadnia jednak, w ocenie skarżącej, stanowiska o konieczności multiplikacji opłaty za udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, określonej w art. 398 ust. 3 u.p.w., albowiem – wnioskując a contrario z treści art. 398 ust. 4 tej ustawy, udzielenie w jednej decyzji administracyjnej co najmniej dwóch jednorodzajowych pozwoleń wodnoprawnych nie rodzi obowiązku poniesienia więcej niż jednej opłaty z tego tytułu.

Skarżąca wyjaśniła, że ze względu na konieczność rozpoczęcia prac w celu zachowania finansowania z funduszy unijnych uzupełniła opłatę o żądaną kwotę i organ decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., udzielił pozwolenia wodnoprawnego, o które wystąpiła. Następnie pismem z dnia [...] marca 2019 r. skarżąca wystąpiła do organu z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w wysokości 217 zł, uiszczonej za wydanie pozwolenia wodnoprawnego, a organ pismem z dnia [...] maja 2019 r. poinformował ją o braku podstaw do zwrotu kwoty wskazanej we wniosku. W dniu [...] czerwca 2019 r. skarżąca wniosła ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w jej ocenie, stanowisko organu sprzeczne jest z normą przepisu art. 300 ust. 1 ustawy prawo wodne. Stosownie do treści tego przepisu, do ponoszenia opłat za usługi wodne stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym

że uprawnienia organów podatkowych przysługują Wodom Polskim. We wskazanym dziale III tej ustawy uregulowana została materia zobowiązań podatkowych, w tym w jej rozdziale 9 kwestie dotyczące nadpłat.

Skarżąca podniosła, że w ust. 2 - 5 art. 300 u.p.w. ustawodawca enumeratywnie wskazał, które zapisy działu III ustawy ordynacja podatkowa, nie mają zastosowania do ponoszenia opłat. Wyłączeniami tymi nie została objęta materia nadpłat. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że pobierane przez niego opłaty nie mają charakteru danin publicznych i podniosła, że są to ciężary o charakterze powszechnym, pobierane na rzecz podmiotu publicznego w celu realizacji zadań publicznych, mają charakter przymusowy i są bezzwrotne. Niewątpliwie zatem, zdaniem skarżącej, wyczerpują one zakres pojęcia "danina publiczna", o których mowa w wyrokach Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, oraz z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt SK 22/03.

W ocenie skarżącej, uznanie, że opłaty pobierane na podstawie przepisów prawo wodne, zaliczane są do danin publicznych, winno skutkować zastosowaniem przepisów Ordynacji podatkowej i w konsekwencji wydaniem decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, jakkolwiek nie wszystkie podniesione w niej argumenty zasługiwały na uwzględnienie.

Dokonując oceny zasadności zarzutu bezczynności, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że pod pojęciem bezczynności należy rozumieć brak działania organu w sytuacji, w której działanie to jest wymagane. Do katalogu zachowań, które należy zakwalifikować jako bezczynność należy między innymi brak reakcji na wniosek złożony przez stronę, bądź inny podmiot, nierozpoznanie sprawy i niezakończenie jej w rozsądnym terminie, niewydanie decyzji w sytuacji, gdy przepisy nakładają na organ obowiązek zakończenia postępowania w tej formie, ale również niewłaściwą reakcję organu, w tym podjętą w niewłaściwej formie, jak miało to miejsce w badanej sprawie.

Skarżąca domagała się wydania decyzji administracyjnej w sprawie stwierdzenia nadpłaty za wydanie pozwoleń wodnoprawnych objętych decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. wywodząc, że w związku z faktem, iż decyzja ta dotyczyła pozwoleń jednorodzajowych, pobranie opłaty w wysokości stanowiącej iloczyn kwoty 217 zł od ilości wylotów, którymi odprowadzane będą wody opadowe i roztopowe, było niezasadne i nastąpiło z naruszeniem art. 398 ust. 4 u.p.w. Skarżąca wywodziła,

iż stanowisko organu wyrażone w piśmie z dnia [...] maja 2019 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek o stwierdzenie nadpłaty narusza art. 300 u.p.w., bowiem zastosowanie w tej sprawie – wbrew wywodom organu winny znaleźć przepisy Działu III Ordynacji podatkowej. Wskazywała przy tym, na jednoznaczny w jej ocenie charakter opłat za usługi wodne, które stanowią daninę publiczną.

Organ z kolei w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2019 r. powołując się na

art. 300 ust. 1 u.p.w. wywodził, że przepisy Ordynacji podatkowej nie znajdują

w niniejszej sprawie zastosowania, bowiem przepis ten dotyczy opłat za usługi wodne i opłat podwyższonych, nie dotyczy natomiast opłat za wydanie pozwolenia wodnoprawnego, o których mowa w art. 398 tej ustawy.

Dokonując oceny przedstawionych przez obie strony stanowisk, należy przyznać rację organowi, iż wspomniany art. 300 u.p.w. dotyczy opłat za usługi wodnoprawne, a nie opłat za wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Katalog tych usług wodnoprawnych, które wymagają opłat wymieniony został w art. 268 ust. 1 i 2 u.p.w., a kolejne przepisy ustawy określają, w jaki sposób opłaty te (stałe i zmienne) są ustalane.

Inną, uregulowaną w art. 398 u.p.w., kategorią opłat są opłaty za udzielenie zgód wodnoprawnych. Lektura wspomnianych przepisów wskazuje jednoznacznie, że opłaty za usługi wodne i opłaty za udzielenie zgód wodnoprawnych mają innych charakter.

O ile w pierwszym przypadku mamy do czynienia z opłatami za korzystanie ze środowiska naturalnego, o tyle w przypadku drugim opłaty wnoszone są za czynności organu – na co trafnie zwrócił uwagę organ w odpowiedzi udzielonej skarżącej.

Nie ma jednak racji organ wywodząc, że do opłat, o których mowa w art. 398 u.p.w., przepisy Działu III Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania. Mówi o tym wprost art. 398 ust. 17 u.p.w. Oznacza to, że rozstrzygnięcie organu w sprawie wywołanej wnioskiem skarżącej o zwrot nadpłaty powinno przybrać postać decyzji,

o czym stanowi art. 75 § 4a ustawy Ordynacja podatkowa.

Skoro organ rozstrzygnięcia w tej formie nie wydał, to w świetle przytoczonych wyżej wywodów uznać należało, że dopuścił się bezczynności. Z tego względu,

na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącej, przy uwzględnieniu poczynionych przez sąd uwag i wykładni prawa.

Jednocześnie rzeczą sądu, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., było stwierdzenie, czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W ocenie sądu analiza wniosku i udzielonej przez organ odpowiedzi prowadzi do przekonania, że bezczynność ta nie miała charakteru rażącego. W ocenie sądu trudności z prawidłowym rozpoznaniem wniosku wynikały bowiem nie ze złej woli organu, ale dokonanej wadliwej interpretacji przepisów. Zdaniem sądu nie sposób zakwalifikować takiego działania organu jako rażącego.

Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje oparcie w art. 200 p.p.s.a. w związku

z art. 205 § 2 tej ustawy.