Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 79/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-02-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, , po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.P. na decyzję Prezydenta Miasta J.G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie Centrum Handlowego "A" postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta J.G. decyzją z dnia [...] nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie Centrum Handlowego "A" w J.G. .

W pismach z dnia 28 września 2007 r. oraz 3 stycznia 2008 r. skierowanych do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. R.P. wnosił o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji zarzucając, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

W pismach z dnia [...] nr [...] oraz z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. podało, że R.P. nie jest stroną postępowania administracyjnego, w którym wydano powyższą decyzję, a zatem jego pisma zostały potraktowane jako wniosek do Kolegium o zbadanie, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej powyżej decyzji. Jednocześnie Kolegium poinformowało, że nie znalazło podstaw do wszczęcia z urzędu takiego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do treści przepisów art. 52 §1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej u.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Z powyższego wynika, że nie jest możliwe skuteczne wniesienie skargi zanim strona nie wyczerpie drogi zaskarżenia przewidzianej w postępowaniu administracyjnym. Wyczerpanie środków zaskarżenia z kolei to sytuacja, kiedy strona określonego postępowania administracyjnego lub inny jego uczestnik na prawach strony złoży określony środek zaskarżenia od danego aktu lub czynności. W ten sposób zostaje spełniony wymóg wyczerpania środków zaskarżenia i każdy z podmiotów określonych w art. 50 u.p.s.a. zyskuje prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego wskutek złożenia środka zaskarżenia. Jak stanowi przepis art. 58 § 1 pkt 6 u.p.s.a, sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1–5 tego paragrafu.

W rozpatrywanej sprawie skarżący, domagając się uchylenia decyzji Prezydenta Miasta J.G. z dnia [...] nr [...], skarży decyzję organu I instancji. Abstrahując od tego, czy rzeczywiście R.P. nie posiada przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu, zauważyć trzeba, że przed wniesieniem skargi nie wyczerpał on środków zaskarżenia, albowiem nie wniósł odwołania od tej decyzji w trybie administracyjnym do właściwego organu II Instancji. Dopiero decyzja organu odwoławczego mogła zostać ewentualnie zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

R.P. występował co prawda do organu II instancji o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jednak organ odwoławczy nie wydał decyzji, która przesądzałaby o wyczerpaniu środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 u.p.s.a., to jest byłaby decyzją ostateczną w sprawie, którą można byłoby skutecznie zaskarżyć do sądu administracyjnego.

W tej sytuacji skargę tę należało odrzucić jako niedopuszczalną, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.s.a.