Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 538/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119, i nast
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska, Sędzia WSA Renata Siudyka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi A. H. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 7 grudnia 2021 r. nr WINB-WOA.7722.189.2021.MG w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia 7 lutego 2020 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z., działając na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 71a ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) nakazał A.H. (dalej: strona, skarżąca) przywrócić poprzedni sposób użytkowania magazynu odpadów niebezpiecznych w budynku stajni i ujeżdżalni koni na działce nr [...] w Z. na garaże. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w toku postępowania, na podstawie zgromadzonych akt sprawy potwierdzono, iż budynek stajni z ujeżdżalnią powstał na postawie decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 28 stycznia 2000 r., a zatwierdzony projekt budowlany przewidywał wykonanie budynku na dwóch głównych poziomach - poziom - +0,00 -45,70m n.p.m. - poziom obiektów zasadniczych oraz poziom - -4,90m - poziom garażu. Przedmiotowy garaż nie jest obiektem do magazynowania odpadów szczególnie niebezpiecznych. Właściciel obiektu nie dysponuje też pozwoleniem na gromadzenie takich odpadów na tej działce. Wobec samowolnej zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń garażu na składowisko odpadów niebezpiecznych wobec braku możliwości wdrożenia procedury legalizacyjnej z uwagi na naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należało orzec jak w sentencji.

Decyzja ta, wobec braku wniesienia odwołania, stała się ostateczna i podlegała wykonaniu. W wyniku kontroli ustalono, że wskazany w decyzji obowiązek nie został wykonany przez zobowiązaną.

Wobec powyższego upomnieniem nr [...] z dnia 19 maja 2021 r. doręczonym zobowiązanej w dniu 21 maja 2021 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. (dalej: organ, organ pierwszej instancji) działając na podstawie art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1427) wezwał stronę do niezwłocznego wykonania obowiązku wynikającego z wymienionej powyżej decyzji nr [...] z dnia 7 lutego 2020 r., informując zarazem, że jej niewykonanie skutkować będzie wszczęciem postępowania egzekucyjnego przewidzianego dla egzekucji świadczeń o charakterze niepieniężnym.

W związku z dalszym niewykonaniem obowiązku przez zobowiązaną, organ pierwszej instancji w dniu 8 czerwca 2021 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], dotyczący wykonania przedmiotowego obowiązku, a w jego punkcie 10 wskazano na następujące środki egzekucyjne: grzywna w celu przymuszenia oraz wykonanie zastępcze. Organ pouczył nadto zobowiązaną o prawie zgłoszenia zarzutów w trybie art. 33 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wymieniony tytuł wykonawczy został doręczony zobowiązanej w dniu 14 czerwca 2021 r.

W dniu 28 lipca 2021 r. przeprowadzono doraźną kontrolę w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Zastany na miejscu R.K. oświadczył, iż odpady nie zostały jeszcze wywiezione z budynku stajni i ujeżdżalni koni, a tym samym nie przywrócono poprzedniego sposobu użytkowania budynku. Dodał, że odpady są własnością firmy C.

Stąd wobec dalszego niewykonania nałożonego obowiązku postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2021 r. nr [...] organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 119 i art. 121 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożył na zobowiązaną grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł, wzywając do jej wpłaty w terminie na podane kontro bankowe, a także do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym polegającego na przywróceniu poprzedniego sposobu użytkowania, magazynu odpadów niebezpiecznych w budynku stajni i ujeżdżalni koni, na garaże.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji stwierdził, że w obiegu prawnym pozostaje decyzja powiatowego organu nadzoru budowlanego nr [...] z dnia 7 lutego 2020 r., którą nałożono na skarżącą wskazany powyżej obowiązek, który pomimo upomnienia nie został wykonany. Wobec powyższego organ zmuszony był wystawić tytuł wykonawczy, a wskutek dalszego uchylania się przez stronę zobowiązaną od wykonania nałożonego obowiązku, zgodnie z art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wymierzył przedmiotową grzywnę. Organ wskazał, że wysokość nałożonej grzywny ustalono stosownie do treści art. 121 § 2 powołanej ustawy. Wyjaśnił, że w przypadku egzekucji obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego najpierw winna być nałożona grzywna w celu przymuszenia, zaś dopiero w drugiej kolejności powinno być zastosowane wykonanie zastępcze. Jednocześnie organ podniósł, iż grzywna w celu przymuszenia spełnia funkcję motywującą podmiot zobowiązany do wykonania nałożonego obowiązku. Nie jest karą lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanej przez dolegliwość finansową, do określonego zachowania.

Nadto wyjaśnił, że brak podstaw by uzależnić wysokość nakładanej grzywny do możliwość zarobkowych czy sytuacji materialnej lub zdrowotnej podmiotu zobowiązanego, a uwzględniając, iż z postępowanie zostało zainicjowane z wniosku Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska - dotyczy składowania odpadów niebezpiecznych - organ przyjął górny limit grzywny przewidzianej w ustawie.

Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożyła, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, skarżąca, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisu art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego błędne zastosowanie i obciążenie skarżącej grzywną w celu przymuszenia do wykonania administracyjnego tytułu wykonawczego z dnia 8 czerwca 2021 r. , podczas gdy istnieje podmiot zobowiązany do wykonania wymienionej czynności za zobowiązanego. W związku z powyższym, na podstawie art. 141 §1 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Uzasadniając swoje stanowisko podkreśliła, że kwestionowane postanowienie obarczone jest wadami, które rodzą konieczność jego uchylenia. Zgodnie z art. 119 § 1 omawianej ustawy grzywnę w celu przymuszenia nakłada się gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Użycie grzywny w celu przymuszenia ma zmusić zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku o charakterze niepieniężnym. W ocenie skarżącej nałożenie grzywny w tym przypadku pozostaje bezcelowe dla skuteczności prowadzonej egzekucji. Koszty związane z usunięciem i utylizacją zgromadzonych na nieruchomości odpadów są tak wysokie - sięgają kwoty ok. 1,5 mln złotych - że skarżąca nie będzie w stanie ich ponieść nawet w przypadku zbycia całego swego majątku. Dodatkowo w postępowaniu prowadzonym przed Burmistrzem Miasta Z. wydana została decyzja z dnia 12 października 2020 r., utrzymana następnie w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr SKO.V428/4948/226/2020, którą nakazano usuniecie odpadów z nieruchomości nr [...] położonej w Z. przy ulicy [...] spółce C. Sp. z o.o. z siedzibą w S., który to podmiot trudni się profesjonalnie składowaniem i utylizacją odpadów niebezpiecznych i to właśnie ta spółka została wskazana jako posiadacz odpadów, w toku tego postępowania.

Z kolei grzywna w celu przymuszenia może zostać nałożona tylko w określonych w ustawie przypadkach, a więc gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynność, gdy z powodu charakteru nie może tego spełnić inna osoba zobowiązana. Na gruncie niniejszego przypadku podmiot taki istnieje, a organ nie zadał sobie trudu, aby okoliczność tę w sposób właściwy zbadać.

Pismem z dnia 20 września 2021 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: organ drugiej instancji, organ odwoławczy) zawiadomił pełnomocnika skarżącej o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia, informując o 30-dniowym terminie na złożenie wniosku o jego przywrócenie.

Pismem z dnia 22 października 2021 r. działająca przez pełnomocnika skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu, a organ drugiej instancji postanowieniem z dnia 22 listopada 2021 r. postanowił przywrócić skarżącej termin do wniesienia zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 4 sierpnia 2021 r.

Zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia 7 grudnia 2021 r. nr WINB-WOA.7722.189.2021.MG organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia stwierdził, iż rozpatrując zażalenie nie może wyjść poza przedmiot zaskarżenia, a w postępowaniu zażaleniowym zobligowany jest kontrolować tylko pewien fragment postępowania, do którego zaskarżone postanowienie się odnosi. Dalej wyjaśnił, że instytucja grzywny w celu przymuszenia jest środkiem, którego celem jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego obowiązków o charakterze niepieniężnym. Nie jest środkiem o charakterze zaspokajającym, lecz wyłącznie przymuszającym - tj. ma na celu doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego określonego obowiązku, z uwagi na dolegliwość finansową.

W niniejszej sprawie źródłem tego obowiązku jest ostateczna decyzja powiatowego organu nadzoru budowlanego nr [...] z dnia 7 lutego 2020 r., nakazując skarżącej przywrócić poprzedni sposób użytkowania magazynu odpadów niebezpiecznych w budynku stajni i ujeżdżalni koni na działce nr [...] w Z. na garaże. Nie ulega wątpliwości, że dopóki istnieje w obrocie prawnym wymieniona decyzja, wynikające z niej obowiązki muszą być wykonane, a w razie bezczynności zobowiązanego wierzyciel obowiązany jest na mocy art. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uruchomić środki prawne niezbędne do realizacji określonych obowiązków. Obowiązek określony w tytule wykonawczemu nie został przez skarżącą wykonany.

Organ powiatowy prawidłowo zastosował procedurę nakładania grzywny, kierując uprzednio od zobowiązanej upomnienie (art. 15 omawianej ustawy) Prawidłowo wystawił tytuł wykonawczy, precyzyjnie określając w nim niewykonane obowiązki (art. 27 ustawy). W postanowieniu o nałożeniu grzywny prawidłowo wezwano do zapłaty grzywny i do wykonania obowiązków nałożonych ostateczną decyzją organu. Nie można zatem skutecznie postawić zarzutu naruszenia norm proceduralnych.

Dodatkowo organ odwoławczy poinformował, iż zgodnie z art. 125 ustawy w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu, mocą postanowienia organu egzekucyjnego wydanego na wniosek zobowiązanego. Zgodnie zaś z art. 126 tej ustawy na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą w uzasadnionych przypadkach być zwrócone w wysokości 75% lub całości.

Wskazując, że organ odwoławczy na obecnym etapie postępowania badał jedynie kwestię prawidłowości nałożenia na zobowiązaną grzywny w celu przymuszenia do wykonania decyzji powiatowego organu nadzoru budowlanego nr [...] r. z dnia 7 lutego 2020 r., pozostałe zarzuty skarżącej pozostały bez wpływu na niniejsze rozstrzygniecie.

Zaskarżone postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi zobowiązanej w dniu 13 grudnia 2021 r.

Skargę na powyższe postanowienie wywiodła zobowiązana, działając przez swojego pełnomocnika. Zarzuciła postanowieniu organu drugiej instancji utrzymującemu w mocy postanowienie organu pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: :

- art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 w związku z art. 7b Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji (winno być postanowienia) organu pierwszej instancji z dnia 4 sierpnia 2021 r., pomimo wydania go w wyniku postępowania prowadzonego z naruszeniem wymienionych norm prawnych, a mianowicie w następstwie niewystarczającego zgromadzenia oraz braku całościowego rozpatrzenia przez organ powiatowy materiału dowodowego;

- art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia 4 sierpnia 2021 r. pomimo jej wydania w następstwie oparcia ustaleń faktycznych na niedostatecznych podstawach dowodowych i braku należytego rozeznania sprawy, skutkującego pominięciem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku - Białej utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia 12 października 2020r., nr [...] nakazującą usunięcie odpadów z nieruchomości nr [...] położonej w Z. przy ulic [...], właścicielowi odpadu, tj. Spółce C. sp. z o.o. w K.;

- art. 6 § 1 w związku z art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zastosowanie wobec skarżącej grzywny w celu przymuszenia w sytuacji, braku realizacji przesłanki uchylenia się od realizacji zobowiązania, warunkującej podstawę zastosowania grzywny.

Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 12 grudnia 2021 r. oraz utrzymanego nim postanowienia organu powiatowego z dnia 4 sierpnia 2021 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi powtórzyła w całości argumentację przedstawioną w zażaleniu, podkreślając, iż organ w toku postępowania naruszył przepisy postępowania, w szczególności te nakładające na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozważenia dostępnego materiału dowodowego. Organ uchybił tej regule, zaniedbując postępowanie dowodowe na okoliczność istotnych faktów w kontekście przedmiotu rozstrzygnięcia, a mianowicie całkowicie pominął ustalenia w zakresie faktycznej możliwości wykonania przez skarżącą decyzji nr [...] z dnia 7 lutego 2020 r. nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania magazynu, podczas gdy w toku odrębnego postępowania wydano decyzję nakazującą usunięcie odpadów innemu podmiotowi, a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 października 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 396/21 oddalił skargę zobowiązanej Spółki. Stąd w ocenie skarżącej zobowiązaną do usunięcia odpadów jest Spółka C., a w przypadku skarżącej nie można mówić o uchylaniu się od wykonania obowiązku, co uzasadniałoby zastosowanie środków egzekucyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając najistotniejsze motywy prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje :

Zgodnie z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Zatem kontrolują czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329) Przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była kwestia zgodności z prawem postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

Instytucję grzywny w celu przymuszenia regulują przepisy rozdziału 2 działu III ustawy z dnia 17 czerwca 1066 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 478), dotyczące egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Normujący kwestie nakładania grzywny art. 122 § 1 wskazuje, iż organ egzekucyjny, który nakłada grzywnę, doręcza zobowiązanemu postanowienie o nałożeniu grzywny i odpis tytułu wykonawczego wystawionego zgodnie z art. 27 ustawy, po uprzednim bezskutecznym upomnieniu.

W analizowanej sprawie upomnienie z dnia 19 maja 2021 r. doręczono skarżącej w dniu 21 maja 2021 r. W niniejszej sprawie wierzyciel był jednocześnie organem egzekucyjnym. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. przystąpił do egzekucji na podstawie wydanego przez siebie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu 8 czerwca 2021r. Tytuł ten oparty został na decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 lutego 2020 r., która nie została przez skarżącą zakwestionowana w drodze odwołania i stała się ostateczna. Z powyższego zatem wynika, że skarżąca skoro nie złożyła od powyższej decyzji odwołania, to się z nią zgodziła.

Jednak brak dobrowolnego wykonania nałożonego w decyzji obowiązku doprowadził do sytuacji, w której obowiązkiem organu egzekucyjnego było wszczęcie postępowania egzekucyjnego, niezbędnego dla wykonania tej decyzji. Zaskarżone postanowienie odpowiada wymogom prawa określonym w art. 121 § 1, § 4 i § 5 oraz art. 122 ustawy.

Trzeba także dodać, iż przewidziany w art. 119 cytowanej powyżej ustawy środek egzekucyjny należy do tzw. środków przymuszających, a nie zaspokajających, czyli przewidziana w nim grzywna w celu przymuszenia nie ma charakteru sankcji lecz stanowi formę ekonomicznej presji mającej na celu skłonienie zobowiązanego przez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Zgodnie z art. 7 § 2 wskazanej ustawy organ egzekucyjny stosuje środki, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku. W przedmiotowej sprawie, wykonanie nałożonego na skarżącą obowiązku polegało na przywróceniu poprzedniego sposobu użytkowania części podziemnej budynku stajni i ujeżdżalni koni zlokalizowanej na działce nr [...] w Z. na pomieszczenia garażu, dotąd samowolnie zmienionej w użytkowaniu na magazyn odpadów niebezpiecznych. Nie podlega sporowi, że wymieniony obowiązek nie został wykonany przez zobowiązaną stronę, a zatem zasadnie organ egzekucyjny zastosował wskazany powyżej środek egzekucyjny.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, iż nie mogły być one uznane za uzasadnione. Podkreślić trzeba, że niniejsze postępowanie dotyczy tylko postępowania egzekucyjnego skierowanego przeciwko wymienionej powyżej ostatecznej i niewykonanej decyzji powiatowego organu nadzoru budowlanego w Z. Organ prawidłowo ustalił, że określony w wymienionej powyżej decyzji obowiązek przywrócenie obiektu do poprzedniego sposobu użytkowania, czyli jako garażu, nie został wykonany i ten fakt obligował go do przeprowadzenia postępowania zmierzającego do przymuszenia strony zobowiązanej do wykonania orzeczonego obowiązku. Podnieść przy tym należy, że organ egzekucyjny prowadząc postępowanie egzekucyjne nie prowadzi już postępowania dowodowego. W postępowaniu egzekucyjnym istotnym jest bowiem doprowadzenie, poprzez użycie przewidzianych w ustawie środków, do wykonania nałożonych ostateczną decyzją obowiązków, czyli w tym przypadku decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 7 lutego 2020 r. Podnoszone przez stronę skarżącą okoliczności w postaci wydania innej decyzji przez Burmistrza Miasta Z. z dnia 12 października 2020r., nr [...] nakazującą usunięcie odpadów z nieruchomości nr [...] położonej w Z. przy ulicy [...], właścicielowi odpadu, tj. Spółce C. sp. z o.o. w K., utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku - Białej oraz potwierdzoną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 października 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 396/21 oddalającym skargę zobowiązanej Spółki, nie mogły wpłynąć na odmienną ocenę niniejszej sprawy. W obrocie prawnym pozostaje bowiem ostateczna decyzja zobowiązująca skarżącą do określonego zachowania, która nie została wykonana. Dopóki pozostaje ona w obrocie prawnym, strona zobowiązana w niej do określonego działania, czyli do przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń w części podziemnej budynku stajni i ujeżdżalni koni, jako garażu, obecnie samowolnie użytkowanej jako magazyn odpadów niebezpiecznych, zobligowana jest do jej wykonania. .

Wskazać należy, że przywołane powyżej decyzje zobowiązujące do usunięcia odpadów przez m.in. C. sp. z o.o. w upadłości i M. sp. z o.o. dotyczą nieruchomości nr [...] położonej w Z. przy ulicy [...], podczas gdy decyzja egzekwowana w niniejszym postępowaniu dotyczy obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania w budynku stajni i ujeżdżalni koni jako garażu na działce nr [...] w Z.

Odnosząc się nadto do zarzutów skargi w zakresie naruszenie przepisów procedury administracyjnej w następstwie niewystarczającego zgromadzenia oraz braku całościowego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego, należy stwierdzić, iż nie mogły być one uznane za uzasadnione. Podkreślić trzeba, że niniejsze postępowanie dotyczy tylko postępowania egzekucyjnego skierowanego przeciwko wymienionej powyżej ostatecznej i niewykonanej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. Postępowanie to nie może natomiast służyć badaniu zasadności wydania egzekwowanej decyzji. Wszystkie argumenty, która strona podnosi i kieruje w stosunku do wymienionej decyzji, informując także o obowiązku wymienionych powyżej Spółek nie mogły być wzięte pod uwagę i rozpatrzone. Wobec tego, iż w dacie, kiedy wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne, wskazana powyżej decyzja pozostawała w obrocie prawnym, brak było możliwości innego postępowania, a skarżąca jest zobowiązana do wykonania tej decyzji.

Dodatkowo jeszcze raz należy podkreślić, że zastosowany środek, co już podniesiono, ma charakter przymuszający, czyli przewidziana grzywna stanowi formę ekonomicznej presji mającej na celu skłonienie zobowiązanego przez dolegliwość finansową do wykonania nałożonego obowiązku, co potwierdza przepis art. 125 cytowanej ustawy, zgodnie z którym "w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenie podlegają umorzeniu".

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.