Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1309/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący I. O., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.

W treści skargi pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że wykonanie decyzji doprowadzić może do powstania nieodwracalnych skutków

i znacznej szkody, gdyż skarżący będzie musiał zwrócić posiadaną przez siebie licencję, co uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej,

a w konsekwencji spowoduje utratę pracy i źródła utrzymania dla kilkunastu pracowników zatrudnionych przez skarżącego. W przypadku zaprzestania prowadzenia działalności przez skarżącego, powrót do branży, odnowienie kontraktów z klientami oraz kontrahentami korporacyjnymi, byłby praktycznie niemożliwy. Ponadto zerwane kontrakty doprowadziłyby do powstania zadłużenia, którego skarżący nie byłby w stanie uregulować, a zwolnionym pracownikom trudno byłoby znaleźć zatrudnienie.

Do wniosku nie zostały dołączone żadne dokumenty, które potwierdzałyby zaprezentowaną argumentację, wskazujące na fakt zatrudniania pracowników oraz aktualną sytuację finansową skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe wynika z samego przepisu i zostało potwierdzone obowiązującym orzecznictwem. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny

w postanowieniu z dnia 16 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 62/05, sąd nie bada

z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej

o wstrzymanie wykonania decyzji (podobnie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05, oraz z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1506/04).

Pełnomocnik skarżącego wskazał we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi skarżącemu prowadzenie działalności gospodarczej, czego konsekwencją będzie zwolnienie zatrudnionych pracowników oraz powstanie zadłużenia którego skarżący nie będzie w stanie uregulować, a w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji powrót do branży i odnowienie kontraktów z klientami będzie praktycznie niemożliwy.

Powołane przez stronę okoliczności mogą stanowić o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie wówczas, gdy zostaną udowodnione. W interesie skarżącego leży bowiem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jego przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające powołanie się jedynie na przesłanki wstrzymania wykonania decyzji bez dostarczenia odpowiednich informacji i dokumentów, na podstawie których można ocenić realnie niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewątpliwie wykonanie decyzji cofającej licencje na wykonywanie transportu drogowego taksówką spowoduje dla skarżącego określone koszty finansowe, lecz automatycznie nie oznacza, że spowoduje to znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Pełnomocnik skarżącego nie przedstawił żadnych dokumentów, które potwierdzałyby argumentację zawartą we wniosku tj. fakt zatrudniania pracowników, zawarcia umów z kontrahentami korporacyjnymi, wskazania aktualnej sytuacji finansowej i istniejących zobowiązań. Powyższe braki uniemożliwiają dokonanie przez Sąd oceny, czy konieczne jest zastosowanie ochrony tymczasowej

i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.