Wyrok NSA, sygn. akt IV SA 3649/01
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2003-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Powołane przepisy: article: art. 46 ust. 2
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 1999 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Teza: 1. Jeżeli plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera ograniczeń w zakresie wysokości zabudowy jak też jej intensywności możliwe jest lokalizowanie na danym terenie obiektów budowlanych o wysokości przekraczającej wysokość zabudowy sąsiedniej.

2. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do tego terenu. Przesądza o tym treść art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./.

TEZY

1. Jeżeli plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera ograniczeń w zakresie wysokości zabudowy jak też jej intensywności możliwe jest lokalizowanie na danym terenie obiektów budowlanych o wysokości przekraczającej wysokość zabudowy sąsiedniej.

2. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do tego terenu. Przesądza o tym treść art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Mariusza J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 21 września 2001 r. (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 września 2001 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołań Grażyny i Jerzego C. i Mariana J. od decyzji Burmistrza Gminy W. - C. z dnia 26.06.2001 r. -ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielorodzinnego z garażem podziemnym i usługami w parterze na działkach nr ew. 170, 171, 172, 164/2 i 163/4 u zbiegu ulic M. i K. w W. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu zaprezentowanego wyżej stanowiska stwierdził, że z wypisu i wyrysu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego m.st. W., zatwierdzonego uchwałą nr XXX/199/92 Rady m.st. W. z dnia 28.09.1992 r. wynika, iż planowana inwestycja ma być realizowana na terenie oznaczonym w ww. planie symbolem MU-30, o funkcji mieszkaniowe -usługowej. Na terenie tym preferuje się utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowych wraz z urządzeniami I stopnia obsługi oraz funkcji usługowych II i III stopnia obsługi. Dopuszcza się utrzymanie i lokalizowanie funkcji nie kolidujących z funkcjami preferowanymi. Wyklucza się lokalizowanie obiektów, których uciążliwość dla środowiska wykraczałaby poza granice terenu inwestycji.

Tak więc zamierzenie inwestora jest zgodne z zapisem ww. Planu Zagospodarowania Przestrzennego.

W związku z zawartymi w odwołaniu zarzutami wyjaśnił, że przedmiotowy plan nie zawiera ograniczeń w zakresie zabudowy jak też jej intensywności stąd też możliwe jest lokalizowanie na tym terenie budynków wielorodzinnych o wysokości przekraczającej wysokość zabudowy sąsiedniej. Wszystkie inne zarzuty dotyczące usytuowania budynku, zapewnienia dostępu światła, itp. winny być badane na etapie postępowania o wydanie pozwolenia ha budowę.

Z art. 42 ust. 1 pkt 6 nie wynika też obowiązek naniesienia na mapę geodezyjną położenia poszczególnych działek.

Na powyższą decyzję ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił Marian J. - właściciel jednej z działek, na których planowana jest realizacja inwestycji.

Domagając się jej uchylenia, podniósł zarzuty dotyczące naruszenia przysługującego mu prawa własności do działki nr 170, przeprowadzenia wizji lokalnej bez jego udziału, nie określenia warunków komunikacyjnych dotyczących ww. inwestycji co stanowi naruszenie art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi żadnych praw do terenu i nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich /art. 46 ust. 2 - cyt. ustawy/. Warunki obsługi komunikacyjnej inwestycji zostały w kwestionowanej decyzji określone w pkt 4, zgodnie z wymaganiami art. 42 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy. Odnośnie wizji lokalnej wyjaśnił, że tego rodzaju czynność procesowa nie była przeprowadzona, wobec czego nie było potrzeby zawiadomienia o niej skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 21 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, kontrola decyzji administracyjnych polega wyłącznie na ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Oceniając zaskarżoną decyzją ww. tym aspekcie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby wydana ona została z naruszeniem przepisów prawa.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 40, art. 42-43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu decyzja orzekająca o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa przede wszystkim rodzaj inwestycji i warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wynikające w przepisów szczególnych

linie rozgraniczające teren inwestycji oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

Kontrolowana decyzja czyni zadość ww. wymogom zawierając w pkt 2-5 warunki jaki winien inwestor spełnić przystępując do realizacji projektowanego obiektu, a także potwierdza zgodność planowanej inwestycji z postanowieniami aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego m.st. W.

Z treści dostarczonego do akt sprawy wypisu i wyrysu planu zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta st. W. z dnia 28.09.1992 r. wynika, że planowana inwestycja ma być realizowana na terenie oznaczonym symbolem MU-30 o funkcji mieszkaniowe - usługowej. Na terenie tym wykluczono lokalizowanie obiektów uciążliwych i szkodliwych dla środowiska. Planowana inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego nie zalicza się do inwestycji szkodliwie oddziaływujących na otoczenie.

Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że skoro plan nie zawiera ograniczeń w zakresie wysokości zabudowy jak też jej intensywności możliwe jest lokalizowanie na przedmiotowym terenie budynku mieszkalnego o wysokości przekraczającej wysokość zabudowy sąsiedniej. Pozbawione podstaw są również zawarte w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez ww. decyzje przysługującego skarżącemu prawa własności.Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do tego terenu. Przesądza o tym treść art. 46 ust. 2 cyt. ustawy. Z pkt 4 kontrolowanej decyzji wynika również, że wskazane zostały przez organ I instancji warunki dotyczące obsługi komunikacyjnej.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja pozostaje w zgodności z przepisami cytowanej ustawy, wobec czego brak było podstaw do uwzględnienia skargi.

Z ww. przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na zastosowanie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzekł jak w sentencji.