Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 470/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Zabezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.28 ust.2 i 3
journal: Dz.U. 2019 poz 300
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.
article: § 3 ust.1 pkt 1 - 3
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski asesor WSA Katarzyna Górska ( sprawozdawca ) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 11 września 2019r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Skarga R.W. (dalej: "strona" lub "skarżący") dotyczy decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział (dalej: "ZUS", "organ" lub "Zakład") utrzymującej w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr: "[...]" z dnia "[...]", w której odmówiono umorzenia należności objętych wnioskiem z dnia 25 maja 2015 r. o umorzenie należności z tytułu składek.

Sprawa umorzenia ww. należności była już kilkakrotnie rozpatrywana przez ZUS, a także przez WSA w Olsztynie oraz Naczelny Sąd Administracyjny.

I tak, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Zakład decyzją dnia "[...]" nr: "[...]" utrzymał w mocy decyzję z dnia "[...]". WSA w Olsztynie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2016 r. I SA/Ol 185/16 oddalił skargę na decyzję z dnia "[...]", lecz w dniu 30 marca 2017 r. NSA wyrokiem o sygn.: II GSK 5275/16 uznał za zasadną skargę kasacyjną strony i uchylił wyrok WSA w Olsztynie oraz decyzję ZUS. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" ZUS ponownie utrzymał w mocy decyzję z dnia "[...]", nr "[...]". Prawomocnym wyrokiem z dnia 10 stycznia 2018 r. I SA/OL 729/17 decyzja ta została uchylona. Decyzją z dnia "[...]" nr: "[...]" utrzymał w mocy decyzję z dnia "[...]". Prawomocnym wyrokiem z dnia 27 września 2018 r. I SA/Ol 428/18 Sąd uchylił ww. decyzję.

Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia "[...]" ZUS po raz kolejny utrzymał w mocy decyzję z dnia "[...]". Z zaskarżonej decyzji wynika, że wydana została w oparciu o własne ustalenia organu oraz przedłożone przez stronę kopie dokumentów składanych w toku kolejnych postępowań, w tym m. in.:

- kopia nakazu zapłaty z dnia "[...]" na rzecz Funduszu A z siedzibą w W. (271.166 zł),

- kopia informacji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej dnia 11 października 2017 r. potwierdzającej, iż strona osiągnęła wymagany okres ubezpieczenia niezbędny przy ubieganiu się o świadczenie emerytalne,

- kopie opłaconych faktur za energię za okres od 20 października 2017 r. do 20 lutego 2018 r.,

- kopia zeznania podatkowego za 2017 r.,

- kopia odpisu aktu zgonu L.W.,

- kopia decyzji Miejskiego Urzędu Pracy z dnia "[...]" o uznaniu strony z dniem 15 lutego 2018 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku,

- kopia aktu notarialnego z dnia "[...]" o odrzuceniu spadku,

- kopia dowodu wpłaty na rzecz funduszu remontowego,

- kopia dowodu wpłaty czynszu oraz zaległości czynszowych,

- kserokopię powiadomienia o wysokości opłat za czynsz,

- kopia oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej osoby fizycznej, która nie prowadzi działalności gospodarczej,

- kopia decyzji MUP z dnia "[...]" o uznaniu strony za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku,

- kopia umowy o pracę z dnia "[...]",

- kopia rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę z dniem 24 listopada 2018 r.,

- wydruk dot. zadłużenia we wspólnocie mieszkaniowej na grudzień 2018 r. (10.290 zł),

- informacja o wysokości opłat do wspólnoty mieszkaniowej z dnia 19 grudnia 2018 r. (861 zł),

- pismo strony do Prezydenta RP oraz odpowiedź Kancelarii Prezydenta z dnia 26 czerwca 2018 r.,

- wynik badania radiologicznego z dnia 3 stycznia 2019 r.,

- potwierdzenia rejestracji w przychodniach specjalistycznych.

Powołując się na wyrok I SA/Ol 428/18 ZUS wskazał, że na mocy tego wyroku zobowiązany jest do odniesienia się do sytuacji finansowej i osobistej strony, w tym powinien uwzględnić okoliczność korzystania przez stronę z pomocy finansowej dzieci, pozostawanie na ich utrzymaniu oraz możliwości alimentacji ze strony syna.

Opierając się na treści oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym z 14 kwietnia 2018 r. ZUS wskazał, że strona:

- nie prowadzi działalności gospodarczej i nie podlega ubezpieczeniu społecznemu z innych tytułów,

- nie pobiera zasiłków z pomocy społecznej,

- korzysta z innych form pomocy - pomaga córka, syn i grono dobrych ludzi,

- gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z synem – M.W. i córką M.W.,

- ponosi stałe miesięczne wydatki z tytułu opłat w wysokości 846,49 zł, z tytułu opłat eksploatacyjnych w wysokości 446,70 zł oraz koszty leczenia w wysokości 60,00 zł,

- posiada zobowiązanie z tytułu nieopłaconego czynszu względem wspólnoty mieszkaniowej, które spłaca w ratach od 130,00 zł do 250,00 zł miesięcznie,

- posiada mieszkanie o powierzchni 74 m2,

- nie posiada ruchomości; praw majątkowych ani wierzytelności,

- informacje z US na temat przychodów wykazanych w 2006 i 2017 r.,

- informacja MUP z dnia 24 grudnia 2018 r. o rejestracji strony jako osoby bezrobotnej, bez prawa do zasiłku,

- informacja MOPS z dnia 27 grudnia 2018 r. o niekorzystaniu z pomocy społecznej.

Powołując się na przepisy art.28 ust.2 i 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych ZUS wskazał, że nie zachodzi całkowita nieściągalność należności, gdyż strona posiada majątek w postaci mieszkania 74 m2. Ponadto nie ma podstaw do umorzenia należności pomimo braku ich ściągalności, z uwagi na niewystąpienie żadnej z okoliczności wymienionych w §3 ust.1 rozporządzenia, pozwalających na umorzenie należności pomimo niestwierdzenia całkowitej nieściągalności – wskazując, że organ podjął czynności w kierunku ustalenia występowania ww. przesłanek.

Według ZUS nie jest możliwe jednoznaczne stwierdzenie, że zapłata należności spowoduje konieczność sięgnięcia przez stronę do środków ze strony Państwa, z uwagi na brak możliwości zaspokojenia potrzeb materialnych we własnym zakresie. Strona posiada majątek, co wyklucza stwierdzenie całkowitej nieściągalności, a zatem także nie wyklucza możliwości odzyskania należności w drodze egzekucji. Dlatego podjęcie decyzji o umorzeniu byłoby przedwczesne. ZUS zauważył, że pomimo trudnej sytuacji materialnej strona nie korzysta z MOPS oraz innych form wsparcia przysługującym osobom znajdującym się w niedostatku.

ZUS wskazał, że sytuacja życiowa i rodzinna strony uległa zmianie w trakcie toczącego się postępowania. Strona zgłoszona jest w Urzędzie Pracy jako osoba gotowa do podjęcia pracy. Gospodarstwo domowe prowadzi z synem i córką. Syn – M.W. otrzymuje rentę socjalną w wysokości 1029,80 zł brutto tj. 878,12 zł netto, natomiast córka – M.W. otrzymuje wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę oraz z tytułu umowy zlecenia, a obecnie otrzymywana kwota jest zdecydowanie dużo wyższa niż wykazana w oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym. W ocenie ZUS strona znajduje się w niełatwej sytuacji materialnej. Na wydatki ponoszone w gospodarstwie domowym składają się: miesięczne opłaty w wysokości 846,49 zł z tytułu opłat eksploatacyjnych w wysokości 446,70 zł (za okres od 20 października 2017 r. do 19 grudnia 2017 r.) co średnio miesięcznie daje kwotę 223,35 zł, koszty związane z leczeniem 60,00 zł oraz spłata zaległego czynszu w wysokości 253,51 zł. Łącznie jest to 1.373,47 zł. W wydatkach tych nie uwzględniono zakupu żywności, artykułów higienicznych, ubrań itp. Według ZUS takie wydatki wydają się realne i nie pozwalają na jednorazowe uregulowanie należności z tytułu składek bez ryzyka pozbawienia strony możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Jednak Zakład nie może umarzać należności każdej osobie, która ponosi koszty związane z utrzymaniem.

ZUS wskazał przy tym na przejściowy charakter trudności finansowych strony, z uwagi na przewidywane na nabycie z dniem 27 lipca 2019 r. prawa do świadczenia emerytalnego, które będzie stanowiło źródło dochodu.

Wskazał także na brak udokumentowania, w postaci orzeczenia o niezdolności do pracy, stanu zdrowia lub fakt pozostawania w stałym leczeniu z powodu przewlekłych schorzeń, co nie pozwala uznać, że stan zdrowia pozbawia stronę możliwości podjęcia pracy. Podkreślono brak korzystania z pomocy społecznej na rzecz korzystania z pomocy innych osób, w tym dzieci.

W związku z zakwestionowaniem przez Sąd w wyroku I SA/Ol 428/18 argumentacji ZUS na temat możliwości alimentacji ze strony syna, organ wskazał, że M.W. jest uznany za osobę z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności na okres do 31 marca 2020 r., co wynika ze stwierdzenia naruszenia sprawności organizmu. Jednak jest zdolny do pracy w warunkach pracy chronionej lub wymagającej czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. Nie stwierdzono u niego naruszenia sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych bez pomocy innych osób, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszanie się i komunikacje. ZUS zauważył, że na terenie O. można znaleźć pracę dla osób z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, wskazując przykładową firmę, która poszukuje trzech pracowników na stanowisko magazyniera, bez wymagań: tzn. doświadczenia zawodowego i ukończenia szkoły. Zatem gdyby M.W. podjął pracę, to budżet gospodarstwa domowego uległby zdecydowanej poprawie.

Ponadto ZUS wskazał na wykazane w Oświadczeniu prawo współwłasności mieszkania z długami hipotecznymi, w kwocie 29.606 zł i 179.058 zł na rzecz ZUS oraz 89.530 zł na rzecz Funduszu A.

W ocenie ZUS ustalony stan faktyczny nie wskazuje na stan ubóstwa. Wspólne dochody gospodarstwa domowego nie są mniejsze niż minimum egzystencji.

W skardze zażądano uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenia kosztów postępowania.

Zarzucono naruszenia prawa materialnego:

1) art.28 ust.1 w zw. z art.28 ust.3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez ich nie zastosowanie co skutkowało bezzasadną odmową umorzenia należności z tytułu składek przez organ pomimo ziszczenia się przesłanek ustawowych i oparcia decyzji uznaniowej na dowolnych kryteriach.

2) art.28 ust.3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z §3 ust.1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie należności z tytułu składek i stwierdzenie przez organ że: "skarżący posiada majątek" oraz że "nie można jednoznacznie stwierdzić, że zapłata należności spowoduje konieczność sięgnięcia przez Pana do środków ze strony państwa ( ... ).Ustalony stan faktyczny nie wykazuje na stan ubóstwa", pomimo wykazania przez skarżącego, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie ich opłacić, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla skarżącego i jego rodziny.

3) art.28 ust.3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z §3 ust.1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie należności z tytułu składek i stwierdzenie przez organ że: "Nie uwzględniono natomiast podstawowych wydatków ponoszonych w każdym gospodarstwie domowym, czyli zakupu żywności, artykułów higienicznych, ubrań itp., kwota kosztów wydają się realne i nie pozwalają na jednorazowe uregulowanie należności z tytułu składek bez ryzyka pozostawienia Pana możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych" co stoi w sprzeczności z przywołanym w pkt 1 lit. b) stwierdzeniem organu.

Ponadto zarzucono istotne naruszenie przepisów postępowania:

1) art.7, art.77 §1 i art.80 Kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji ZUS z dnia "[...]" nieprzeprowadzenie pełnego, wszechstronnego postępowania dowodowego i nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz ustalenie tych okoliczności w sposób wewnętrznie sprzecznych co doprowadziło do wydania wadliwej decyzji, opartej na uznaniu administracyjnym, noszącej znamiona dowolności.

2) art.153 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewywiązanie się przez organ z wiążących ocen prawnych oraz wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w m.in. w wyrokach II GSK 5275/16 i I SA/Ol 428/18 i nieprzeprowadzenie przez organ rzetelnej oceny spełnienia przesłanek umorzenia należności z tytułu składek oraz wyciągnięcie błędnych wniosków odnośnie sytuacji finansowej i osobistej skarżącego.

Do skargi dołączono decyzję MOPS z dnia "[...]" w sprawie przyznania zasiłku okresowego 350 zł/mies. od 1 maja do 31 sierpnia 2019 r., decyzję MOPS z dnia "[...]" w sprawie przyznania pomocy w formie posiłku ten sam okres i pismo MOPS z 11.10.2017 r. o osiągnięciu wymaganego okresu ubezpieczenia niezbędnego do otrzymania świadczeń emerytalnych.

W odpowiedzi na skargę Zakład wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art.28 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (DzU 2019, poz.300, dalej: "ustawa o systemie ubezpieczeń") należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład. Przepis art.28 ust.2 ustawy systemie ubezpieczeń precyzuje, że należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust.3a. Zastrzeżenie to odnosi się do zaległych składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek i stanowi, że tego rodzaju zaległości mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności.

Pojęcie całkowitej nieściągalności zostało wyjaśnione w ust.3 ustawy o systemie ubezpieczeń jako jedna z następujących sytuacji:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie,

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe,

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa,

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym,

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym,

4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym,

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję,

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

W art.28 ust.3b ustawy o systemie ubezpieczeń zawarta została delegacja dla Ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad umarzania, o którym mowa w ust. 3a, z uwzględnieniem przesłanek uzasadniających umorzenie, biorąc pod uwagę ważny interes osoby zobowiązanej do opłacenia należności z tytułu składek oraz stan finansów ubezpieczeń społecznych.

Na podstawie § 3 ust.1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (DzU Nr 141, poz. 1365, dalej: "rozporządzenie") zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji jest naruszenie art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. DzU 2018 poz. 1302 z późn. zm., dalej: "ppsa"), na podstawie którego zarówno organ jak i Sąd związane są oceną prawną oraz zaleceniami wynikającymi z prawomocnego wyroku I SA/Ol 428/18.

W wyroku tym Sąd, nie kwestionując uznaniowego charakteru decyzji ZUS, uznał, że wyprowadzone przez ZUS wnioski są zbyt daleko idące w sytuacji materialnej i osobistej skarżącego, są dowolne i nie mają odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. W ocenie Sądu błędnie uznał organ, że skoro skarżący, nie posiada żadnych dochodów, pozostaje na całkowitym utrzymaniu dzieci realizujących dobrowolnie obowiązek alimentacyjny, to z uwagi na znajdowanie się w niedostatku, może ubiegać się o pomoc alimentacyjną od dzieci w celu uiszczenia należności wobec ZUS. Za błędne uznał Sąd stanowisko, że skoro potrzeby bytowe skarżącego są zaspokojone, a nawet spłacane są inne zobowiązania skarżącego (zaległości czynszowe), to tym samym zapłata należności składkowych jest możliwa i nie stwarza zagrożenia dla egzystencji zobowiązanego.

Sąd wytknął także organowi, że nie rozważył, że jednym ze składników łącznych dochodów rodziny jest renta syna skarżącego, który nie jest zdolny do pracy, a z uwagi na stan zdrowia może wymagać dodatkowych nakładów finansowych. Zdaniem Sądu, okoliczności te powinny być przeanalizowane i omówione w sposób niebudzący żadnych wątpliwości. W uzasadnieniu decyzji nie może zabraknąć przedstawienia informacji o przeprowadzonej analizie sytuacji materialnej i finansowej strony, jak również wniosków, do jakich te okoliczności doprowadziły organ, z uwzględnieniem sytuacji, że dochody dzieci (zstępnych) mogą zaspokajać podstawowe potrzeby skarżącego.

Sąd podkreślił, że wykazana przez skarżącego obecna sytuacja materialna i osobista, związana również z jego stanem zdrowia i wiekiem jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie. Ewentualna utrata możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych, pozostała poza rozważaniami Zakładu. Tym samym na dzień wydania decyzji, w istocie to hipotetyczne są rozważania czy i w jakim zakresie dochody członków rodziny skarżącego wystarczą na spłatę należności.

Sąd zobowiązał organ do przeprowadzenia rzetelnej oceny spełnienia przesłanek umorzenia należności z tytułu składek, co wymaga odniesienia się do sytuacji finansowej i osobistej skarżącego. Organ powinien przede wszystkim uwzględnić okoliczność korzystania przez zobowiązanego z pomocy finansowej dzieci, pozostawanie na ich utrzymaniu oraz możliwość alimentacji ze strony syna. Organ winien również rozważyć takie okoliczności jak stan zdrowia zobowiązanego, jego wiek oraz realną możliwość spłaty należności. Dopiero bowiem wnikliwe ustalenie sytuacji skarżącego umożliwi podjęcie odpowiedniej decyzji w przedmiocie jej wniosku o umorzenie przedmiotowych należności publicznoprawnych.

Zaskarżona decyzja nie realizuje wytycznych zawartych w ww. wyroku. Nie wynika z niej stanowisko ZUS w kwestii ewentualnej alimentacji ze strony syna. Na str.10-11 zaskarżonej decyzji opisano sytuację zdrowotną M.W. i wskazano na hipotetyczną możliwość podjęcia przez niego zatrudnienia pomimo stwierdzonej niepełnosprawności. Nie przedstawiono jednak, pomimo zaleceń WSA, stanowiska ZUS co do ewentualnego alimentowania skarżącego przez skarżącego, wskazując jedynie na możliwość poprawy domowego budżetu, gdyby M.W. podjął pracę. Ponadto ZUS wskazał, że podane przez skarżącego wynagrodzenie jego córki M.W. jest zaniżone w stosunku do podanego w oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym, przy czym nie podał ZUS, ani jakie wynagrodzenie córki wskazał skarżący, ani jaka jest jego wysokość według ZUS, jak też nie wskazał w decyzji, jaką, łącznie, kwotą, dysponuje trzyosobowe gospodarstwo domowe skarżącego. Zatem nadal niewyjaśniona pozostaje sytuacja materialna skarżącego i jego rodziny, wobec czego nadal zbyt daleko idące są wnioski ZUS dotyczące sytuacji materialnej i osobistej skarżącego, są to nadal wnioski dowolne i nie mające odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Bowiem, tak jak w poprzednio uchylonej przez WSA decyzji, nie zostało wykazane przez organ, że przy całkowitym braku jakichkolwiek dochodów skarżącego realna byłaby regulacja jego zobowiązań. Rozważania ZUS na temat przyszłej emerytury skarżącego nie są zasadne, gdyż w czasie procedowania przez Zakład świadczenie to nie zostało jeszcze przyznane, a ponadto nie była znana organowi kwota ewentualnej emerytury. Niska emerytura nie pozwoliłaby ZUS na egzekwowanie zaległych składek.

Zatem na tle okoliczności faktycznych sprawy nadal zbyt daleko idące są wnioski ZUS co do uznania, że sytuacja materialna i osobista skarżącego pozwala przyjąć, że może on uregulować zaległości wobec ZUS.

Przyczyną uchylenia decyzji jest naruszenie art.153 ppsa, jednak niezależnie od tego Sąd stwierdził, że brak w aktach administracyjnych Oświadczenia o sytuacji majątkowej skarżącego, złożonego wprawdzie przed wydaniem poprzedniej, uchylonej przez WSA decyzji, będącego jednak dowodem w rozpatrywanej sprawie, który powinien znajdować się w aktach.

W kwestii pism złożonych wraz ze skargą, Sąd stwierdza, że nie są to dowody w rozumieniu art.106 §3 ppsa, nie są to bowiem dokumenty lecz ich kopie. Dlatego nie zostały wzięte pod uwagę podczas rozpatrywania sprawy przez Sąd.

Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni ocenę prawną i zalecenia wynikające z niniejszego wyroku oraz z prawomocnego wyroku I SA/Ol 428/18, tj. ustali wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i dokona ich ponownej oceny.

Mając na względzie powyższe, Sąd uwzględnił skargę i na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit. c) ppsa uchylił zaskarżoną decyzję.