Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 34/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2  ust. 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: Sekretarz sądowy Anna Jaworska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za I kwartał 2017 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, postanowieniem z [...] r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] r., którym przedłużono A spółce z o.o. w Z. termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT za I kwartał 2017 r..

Z akt sprawy wynika, że 19 kwietnia 2017 r. spółka złożyła deklarację VAT za I kwartał 2017 r., w której zadeklarowana została nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w kwocie 57 143 zł. Spółka złożyła kilka korekt deklaracji, ostatnią 4 lipca 2017 roku z wykazaną kwotą do zwrotu w wysokości 52 559 zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. 6 lipca 2017 r. wszczął w spółce kontrolę podatkową w zakresie zasadności zwrotu podatku VAT za IV kwartał 2016 r. oraz I kwartał 2017r. W związku z prowadzoną kontrolą Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. postanowieniami: z 31 sierpnia 2017 r., 23 października 2017 r., z 20 grudnia 2017 r., z 26 lutego 2018 r., z 24 kwietnia 2018 r. oraz z 21 czerwca 2018 r. przedłużył termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia, tj. odpowiednio do: 31 października 2017r., 29 grudnia 2017 r., 28 lutego 2018 r., 30 kwietnia 2018 r., 29 czerwca 2018 r. oraz do 14 września 2018 r..

Naczelnik Urzędu Skarbowego, po doręczeniu stronie 30 lipca 2018 r. protokołu kontroli podatkowej, wydał [...] r. postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego wobec spółki w sprawie podatku VAT za IV kwartał 2016r. i za I kwartał 2017 r.. Ponadto tego samego dnia przedłużył termin zwrotu kwoty nadwyżki do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia, tj. do dnia 30 października 2018 r..

Organ odwoławczy utrzymując w mocy Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] r., którym przedłużono A spółce z o.o. w Z. termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT za I kwartał 2017 r.. wyjaśnił, że na wysokość zadeklarowanej kwoty do zwrotu wpływ mają następujące okoliczności:

- na podstawie wystawionych przez spółkę korekt faktur nr [...] z [...]r. do faktury nr [...] z [...] r. oraz nr [...] z [...] r. do faktury nr [...] z [...] r. stwierdzono, że spółka A powinna w I kwartale 2017 roku wykazać mniejszą podstawę opodatkowania o kwotę 525,90 zł oraz mniejszy podatek należny o kwotę 42,08 zł;

- należności wynikające z faktur wystawionych przez A na rzecz B sp. z o. o. tj.: [...] z [...] r. - wartość netto 4 843,57 zł, VAT 387,49 zł oraz [...] z [...] r. - wartość netto 3 648 zł, VAT 291,84 zł, zostały skompensowane fakturami wystawionymi przez B na rzecz, A, tj.: [...] z [...] r. - wartość netto 4 146 zł, VAT 331,68 zł - kompensata nr 110 w kwocie 4 477,68 zł oraz [...] z [...] r. - wartość netto 4 106,80 zł, VAT 328,54 zł - kompensata nr 109 w kwocie 4 435,34 zł. Spółka powołując się na art. 89a ustawy o podatku VAT dokonała korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego. Z wyżej opisanych dokumentów wynika, że zobowiązanie uregulowano w ramach kompensaty. Spółka w 27 listopada 2017 r. złożyła wyjaśnienie, iż korekty podatku należnego dokonała przez pomyłkę. Zatem stwierdzono, że w I kwartale 2017 roku spółka zaniżyła podstawę opodatkowania o kwotę w wartości netto 4 843,57 zł oraz należny podatek VAT o kwotę 387,49 zł;

- wpływ na wysokość zadeklarowanego zwrotu podatku VAT ma również faktura zaliczkowa nr [...] z [...] r. wystawiona przez "C sp. z o. o. w Ł., G. 71 na rzecz spółki A, mająca dokumentować zaliczkową sprzedaż nieruchomości - działki gruntu o nr ewidencyjnych 50/15, 50/19 i 50/20 położone. w miejscowości G. 71 z obrębu G. 71, gmina Ł. na wartość netto 162 601,63 zł, podatek VAT 37 398,37 zł. Stwierdzono bowiem, że mimo zapisów zawartych w przedwstępnej umowie sprzedaży, iż dostawa ww. nieruchomości nastąpi do dnia 28 lutego 2017 r., nie doszło do zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży. Przeanalizowano cały łańcuch dostaw ww. nieruchomości i ustalono, że od 17 lutego 2014 r. były one przedmiotem dwukrotnego zakupu i sprzedaży przez podmioty: C. Ostatecznym nabywcą, na podstawie przedwstępnej umowy zakupu miała być A.

W konsekwencji Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., wydał w dniu [...] r. postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego wobec spółki w sprawie podatku VAT za IV kwartał 2016 r. i za I kwartał 2017 roku oraz kolejnym postanowieniem przedłużył termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za te okresy.

Organ odwoławczy wskazał dalej, iż pierwsze postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym zadeklarowanej do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 52 559 zł wykazanej w korekcie deklaracji VAT-7K za I kwartał 2017 r. z 31 sierpnia 2017 r. zostało doręczone skutecznie stronie w dniu 13 września 2017 r., tj. 11 dni po upływie ww. terminu, przy czym postanowienie to zostało nadane w placówce pocztowej we właściwym terminie, tj. w dniu 1 września 2017 r., a więc przed upływem terminu do dokonania zwrotu.

Poza tym przedmiotowe postanowienie nie było pierwszym, które przedłużało termin zwrotu spornej nadwyżki. Zatem skoro poszczególne postanowienia organu pierwszej instancji przedłużające zwrot podatku zostały wydane (sporządzone) i wysłane (za pośrednictwem operatora pocztowego) przed upływem terminu dokonania zwrotu to skutecznie przedłużono termin zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym przed jego upływem.

Organ odwoławczy podkreślił, że postanowienia przedłużające terminy zwrotu spornego podatku organ pierwszej instancji wydawał przed upływem terminu do dokonani tego zwrotu. W konsekwencji, zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. postanowienie organu pierwszej instancji rozpoczęło swój byt prawny z chwilą jego sporządzenia, doręczenie zaś miało na celu zakomunikowanie stronie zawartego w nim rozstrzygnięcia.

Końcowo organ podkreślił, że występujące w sprawie wątpliwości odnośnie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za I kwartał 2017 r., a tym samym poprawności wykazanej kwoty zwrotu, wymagały dodatkowego wyjaśnienia i zweryfikowania. Dopiero bowiem zebranie i rozpatrzenie pełnego materiału dowodowego umożliwi przeanalizowanie wszystkich spornych transakcji, a także prawidłową ocenę stanu faktycznego sprawy, a tym samym na prawidłową ocenę rzetelności rozliczenia podatku VAT za wskazany okres.

Wobec powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. zasadnie wydał postanowienie z dnia [...]r. przedłużające termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia, tj. do dnia 30 października 2018 r., szczególnie w sytuacji gdy na dzień jego wydania zasadność żądanego zwrotu podatku VAT nie została potwierdzona w toku dokonanych czynności sprawdzających, kontroli podatkowej jak i w toku postępowania podatkowego i nadal istnieją w tym zakresie obiektywne wątpliwości.

A spółka z o.o. zaskarżyła powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie:

- art. 120 w zw. z art. 121 w zw. z art. 124 w zw. z art. 217 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o przedłużeniu przez organ podatkowy terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego VAT nad podatkiem należnym za IV kwartał 2016 r. pomimo, że organ podatkowy nie wykazał, że istnieją w sprawie jakiekolwiek wątpliwości, co do prawidłowości rozliczenia VAT dokonanego przez skarżącą, a tym samym organ podatkowy utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie, które nie zawierało jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia, wskazując jedynie czynności proceduralne jakie zostały podjęte naruszył zaufanie skarżącej do organów podatkowych;

- art. 87 ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm.), poprzez niezwrócenie w ustawowym terminie różnicy podatku VAT za V kwartał 2016 r. oraz bezpodstawne przedłużenie tego terminu do czasu zakończenia postępowania kontrolnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem sądowej kontroli jest zaskarżone postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] r. przedłużające termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za I kw. 2017 r. Spór jaki zaistniał na tle tego postanowienia opiera się na czterech zarzutach. Po pierwsze, luce czasowej związanej z przedłużeniem terminu zwrotu; po wtóre przerwaniu ciągłości terminu zwrotu podatku VAT; po trzecie wadliwością przyjęcia ,że zmiana procedury weryfikacji nie wymaga wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu i nie oznacza definitywnego końca przedłużenia terminu ; po czwarte braku wskazania konkretnych wątpliwości uzasadniających przedłużenie terminu zwrotu VAT i ograniczenie się do wymienienia czynności weryfikacyjnych.

Niesporne między stronami jest to , że postanowienie [...] r. przedłużające termin zwrotu do 30 października 2018 r. doręczone zostało spółce tego samego dnia . Nie jest kwestionowane także i to ,że wydane zostało przed upływem terminu zwrotu oznaczonego na 14 września 2018 r. poprzednim postanowieniem organu z 21 czerwca 2018 r.

Na tym etapie stanowiska sądu poczynić należy dwie istotne uwagi , a mianowicie to ,że przedmiotem zaskarżenia jest wyżej opisane postanowienie a nie postanowienia wcześniejsze oraz ,że poprzednie postanowienia przedłużające termin zwrotu nadwyżki VAT za I kw. 2017 r. nie zostały zaskarżone , a zatem na dzień podjęcia spornego postanowienia funkcjonowały w obrocie prawnym tym samym okoliczność ta musi być uwzględniana przy ocenie niniejszej sprawy. Oznacza to ,że zarzuty skargi zmierzające do podważenia skuteczności przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku na mocy postanowienia organu z [...] r. w oparciu o nieprawidłowości dotyczące poprzednich tego rodzaju postanowień nie mogą odnieść pożądanego rezultatu. W ocenie sądu , z tej perspektywy merytoryczna polemika odnośnie skuteczności ww. postanowienia jako doręczonego spółce po upływie terminu zwrotu jawi się jako bezprzedmiotowa. Wspomnieć należy tylko ,że w odniesieniu do poprzednio wydanych postanowień organy stały na stanowisku , że wystarczającym dla zachowania tzw. ciągłości terminu przedłużenia zwrotu jest ich wydanie oraz wyekspediowanie z organu drogą pocztową do adresata. Judykatura w tej kwestii w zakresie wyrażanych poglądów była podzielona. Stan ten uległ zmianie z chwilą wydania przez NSA wyroku w składzie 7 sędziów z 23 kwietnia 2018 r. sygn. akt I FSK 255/17 , i wyrażonego w nim poglądu, który nakazuje skuteczne doręczenie postanowień przedłużających termin zwrotu różnicy , przed ich upływem. Sporne postanowienie w taki też sposób zostało doręczone na osi czasu, a więc przed upływem ustalonego terminu zwrotu na dzień 14 września 2018 r.

Przechodząc do dalszych rozważań w pierwszej kolejności wskazać należy na obowiązujące regulacje prawne, które pozwolą na ocenę czy organ realizował swoje obowiązki. Stosownie do art. 87 ust. 1 VAT w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego , podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Z kolei zgodnie z art. 87 ust. 2 VAT zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika. Przywołane przepisy dotyczące zwrotu różnicy podatku nie wyrażają bezwzględnego obowiązku zwrotu we wskazanym terminie. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może bowiem przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. (art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy). Powyższe oznacza, że termin dokonania zwrotu różnicy w podatku od towarów i usług uzależniony jest od tego czy w sprawie trwa weryfikacja rozliczenia podatnika w ramach jednej z wymienionych procedur weryfikacyjnych, przy czym organy weryfikując rozliczenie podatkowe podejmują działania w ramach jednego z trybów wskazanych w tym przepisie. Termin ten ma takie znaczenie, , że w sytuacji, gdy w sprawie organy weryfikując rozliczenie podatkowe podejmują działania w ramach jednego z trybów wskazanych w tym przepisie przedłużenie zwrotu jest zasadne.

W okolicznościach niniejszej sprawy organ zainicjował, w związku ze złożoną deklaracją kwartalną z wykazaną kwotą do zwrotu w terminie 60 dni, procedurę czynności sprawdzających , w ramach których stwierdzono ,że spółka w wyniku dokonanych korekt faktur wskazanych z numerów i dat ( 2 korekty) powinna za okres I kw. 2017 r. wykazać mniejszą podstawę opodatkowania oraz mniejszy podatek należny a także , że w transakcjach z podmiotem B sp. z o.o. dwukrotnie dokonano niewłaściwej kompensaty wierzytelności spółki z fakturami wystawionymi przez ten podmiot , a z późniejszych wyjaśnień strony wynikało , że korekty podatku należnego w oparciu o ww. kompensatę dokonano przez pomyłkę. Organ stwierdził także ,że wpływ na wysokość deklarowanego zwrotu miała faktura zaliczkowa z 30 stycznia 2017 r. wystawiona przez C sp. z o.o. albowiem nie doszło do zawarcia umowy sprzedaży przyrzeczonej. Nadto , ustalono ,że nieruchomości objęte umową przedwstępną zawartą przez stronę z ww. Spółką ( działki gruntu nr 50/15, 50/19 i 50/20 ) były przedmiotem dwukrotnego zakupu i sprzedaży pomiędzy tymi podmiotami, a ostatecznym nabywcą miała być strona skarżąca.

Występujące wątpliwości wymagały , jak wynika ze stanowiska organu, konieczność weryfikacji zasadności zwrotu w ramach czynności sprawdzających , następnie kontroli podatkowej , tym samym organ kolejno przedłużał termin zwrotu postanowieniami z 31.08.2017, 23.10.2017, 20.12.2017, 26.02.2018 z 24.04.2018 oraz z 21.06.2018 . W ostatnim z powołanych postanowień organ oznaczył termin zwrotu na dzień 14 września 2018 r. ( wszystkie w aktach sprawy).

Kolejne postanowienia przedłużające termin zwrotu różnicy za wskazany okres podejmowane były w trakcie wszczętego postępowania podatkowego postanowieniem z [...] r. oraz z tego samego dnia wydanym postanowieniem przedłużającym w ramach tego trybu ( procedury) weryfikacji żądanie zwrotu. Powyższe postanowienia załączone do akt sprawy przeczą stanowisku strony ,że pierwszym postanowieniem było wydane dopiero w dniu 23 października 2017 r. co rzekomo miało skutkować jego podjęciem po upływie 69 dni od ustawowego terminu zwrotu. Tym samym sąd nie podziela zarzutu luki czasowej , jak określa to strona , związanej z przedłużeniem terminu zwrotu ( str. 11 skargi).

Nie jest zasadny także kolejny zarzut traktujący o konieczności przedłużenia terminu zwrotu w związku z zakończeniem weryfikacji w danej procedurze pomimo , że termin ten w procedurze poprzedzającej nie wyekspirował ( str. 11 skargi).

Odnosząc się do tego zagadnienia , nie podzielając tego zarzutu , sąd wskazuje na pogląd prawny , który akceptuje , wypływający z uzasadnienia uchwały NSA z dnia 24 października 2016 r. sygn. akt I FSP 2/16 . I tak, przepis art. 87 ust. 2 VAT nie przesądza kwestii łączności trybu weryfikacji zasadności zwrotu różnicy podatku z trybem przedłużania terminu tego zwrotu. Wypowiadając pogląd o oderwaniu procedury, w jakiej dochodzi do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku, od procedury, w której prowadzona jest weryfikacja rozliczenia podatkowego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ustalenie przy pierwszym przedłużeniu daty, do której wydłużono termin zwrotu biorąc pod uwagę rodzaj trwającej weryfikacji nie wymaga - do czasu upływu wydłużonego terminu - kolejnego jego przedłużenia na skutek zmiany tylko trybu weryfikacji. Jeśli natomiast trwanie danej procedury weryfikacyjnej będzie miało wykroczyć poza tak wyznaczony termin, wówczas zajdzie potrzeba - przed jego upływem - dalszego przedłużenia na podstawie przepisów właściwych dla tego rodzaju weryfikacji, z powodu której to przedłużenie jest realizowane. Oznacza to ,że dopóki nie upłynie wskazany co do dnia termin przedłużenia terminu zwrotu podatku , dopóty jest ono skuteczne , niezależnie od tego , czy postępowanie , w którym wydano postanowienie o przedłużeniu zostało zakończone , czy też nie ( por. wyrok NSA z 20.03.2019 r. sygn. akt I FSK 106/19)

Taka sytuacja miała miejsce w okolicznościach przedmiotowej sprawy, kiedy przed upływem terminu zwrotu oznaczonego stosownym postanowieniem dochodziło do zmiany procedury , co nie jest przecież kwestionowane. Wypada zatem zaakceptować w tym zakresie stanowisko organu.

Kolejna kwestia sygnalizowana przez stronę , owo przerwanie ciągłości terminu przedłużenia zwrotu różnicy podatku wcześniejszymi postanowieniami – nie doręczanymi lecz uznanymi za skutecznie wprowadzone do obrotu prawnego poprzez ich wydanie i wyekspediowanie za pośrednictwem operatora pocztowego , o czym wspomniano już wcześniej , nie jest przedmiotem niniejszej sprawy . Wobec ich cechy w postaci ostateczności , co oznacza niezakwestionowanie w odrębnym postępowaniu , powoduje , że zarzuty przeciwko nim nie mogą być podnoszone w niniejszym postępowaniu dotyczącym konkretnego postanowienia o przedłużeniu , stanowiąc o jego wadliwości. Wydane w analizowanym przypadku postanowienia nie zostały usunięte z obiegu prawnego a zatem są wiążące, wywołując skutek w postaci przedłużenia terminu do dokonania zwrotu VAT (por. wyrok WSA z 24.10.2018 r. sygn. I SAB/Bk 11/18 – prawomocny) . Pogląd ten sąd rozpoznający sprawę w pełni akceptuje.

Wreszcie ostatni z zarzutów tj. brak wykazania ,że istnieją w sprawie jakiekolwiek wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia VAT za wskazany I kw. 2017 r. Zdaniem, sądu nie jest on trafny. Zaznaczyć należy ,że organ w zaskarżonym postanowieniu wskazał na okoliczności , które pozwalają przyjąć ,że istnieje potrzeba dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku naliczonego nad należnym wskazanego przez spółkę , których to okoliczności skarżąca w złożonej skardze nie zakwestionowała. Zarzuty ograniczono do uchybień proceduralnych wyłącznie, a nie merytorycznych związanych z dokonanymi transakcjami. Tymczasem wobec dostrzeżonych nieprawidłowości ażeby wykluczyć ich wpływ na wielkość należnego zwrotu organ podjął szereg czynności w celu rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Bezzasadne zatem okazały się zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Za nie zasługujące na podzielenie należy uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 121 § 1 i 2, art. 124 Op. Wydając zaskarżone postanowienie nie naruszono wyrażonej w art. 121 § 1 Op., zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Wydając poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie nie naruszono również wyrażonej w art. 121 § 2 Op. zasady udzielania stronom niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania. W uzasadnieniu swojego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przytoczył jak również rozważył treść przepisów prawa, na których oparto rozstrzygnięcie. Opisano również okoliczności faktyczne uzasadniające jego wydanie. Za nieuzasadniony zatem należy uznać także zarzut naruszenia wyrażonej w art. 124 Op., zasady przekonywania, zgodnie z którą organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie naruszył również postanowień art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art.239 Op., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z powyższych rozważań wynika bowiem, że organy podatkowe, w tym również organ I instancji powołały się na okoliczności w pełni uzasadniające twierdzenie, że zasadność wykazanego przez skarżącą zwrotu podatku wymaga dodatkowego zweryfikowania.

Niezależnie od powyższego należy zaznaczyć, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie, w którym z uwagi na istniejącą konieczność dodatkowej weryfikacji zasadności wykazanego zwrotu podatku zdecydowano o przedłużeniu terminu jego dokonania, co akceptował organ II instancji. Rozpoznając skargę sąd nie ocenia zgodności z prawem czynności podejmowanych w toku czynności sprawdzających, orzekając jedynie o zgodności z prawem aktu, na mocy którego postanowiono o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku.

Konkludując, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie wbrew zarzutom skargi odpowiada prawu, a skarga podlega oddaleniu zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.).

ak