Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1960/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji I. oddala skargę, II. przyznaje ze środków Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. F. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. znak [...], umarzającej, wszczęte na wniosek J. S., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. F. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego, z przyłączami: elektroenergetycznym kablowym zalicznikowym, gazowym z sieci, wodociągowym z istniejącej studni wodomierzowej oraz sanitarnym do zbiornika bezodpływowego (szamba) na działkach o nr ew. [...], [...] i [...] w miejscowości [...], ul. [...], gm. [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.).

2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – GINB, podał, że decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Wojewoda [...] umorzył, wszczęte na wniosek J. S., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. F. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego, z przyłączami: elektroenergetycznym kablowym zalicznikowym, gazowym z sieci, wodociągowym z istniejącej studni wodomierzowej oraz sanitarnym do zbiornika bezodpływowego (szamba) na działkach o nr ew. [...], [...] i [...] w miejscowości [...], ul. [...], gm. [...].

3. Z akt sprawy wynika, iż J. S. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. Pismem z dnia [...] października 2014 r. Wojewoda [...] wezwał J. S. m.in. do przedstawienia okoliczności, które wskazują na jej interes prawny w kwestionowaniu decyzji organu stopnia podstawowego, poprzez przesłanie dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. W odpowiedzi na to wezwanie przy piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. skarżąca przesłała m. in. kserokopię aktu notarialnego sporządzonego w dniu [...] maja 2011 r. z którego wynika, iż J. S. jest właścicielem m. in. działki nr ew. [...] - sąsiadującej bezpośrednio z działką inwestycyjną nr ew. [...], potwierdza to księga wieczysta prowadzona przez Sąd Rejonowy [...] w [...].

GINB wskazał, że z dokumentacji projektowej spornego przedsięwzięcia wynika, że obejmuje ono realizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego, z przyłączami: elektroenergetycznym kablowym zalicznikowym, gazowym z sieci, wodociągowym z istniejącej studni wodomierzowej oraz sanitarnym do zbiornika bezodpływowego (szamba), a także utwardzenie dojazdu i dojścia do budynku. Inwestycja została przewidziana na działkach o nr ew. [...], [...] i [...] w miejscowości [...], ul. [...], gm. [...].

Organ, mając na uwadze przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) - § 12, 13, 29, 36 ust. 2, stwierdził, że wysokość projektowanego obiektu, tj. 5,99 m, oraz jego odległość od działki skarżącej, tj. 4,80 m, sprawiają, że nieruchomość skarżącej - działka o nr ew. [...], z całą pewnością nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, wyznaczonym na podstawie § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Na działce skarżącej można bez przeszkód wybudować budynek z otworami okiennymi skierowanymi w stronę nieruchomości inwestycyjnej w najmniejszej odległości dopuszczalnej przez przepisy prawa, tj. 4 m. Odległość dzieląca taki budynek od budynku projektowanego na działce nr ew. [...] wynosiłaby 8,80 m, czyli byłaby większa, aniżeli wysokość przesłaniania, o której mowa w § 13 ust. 1 pkt a rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Organ stwierdził również, że stosownie do § 36 ust. 2 tego rozporządzenia, w zabudowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległość pokryw i wylotów wentylacji bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m³ powinna wynosić co najmniej 5 m od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz co najmniej 2 m od granicy z sąsiednią działką. Z projektu zagospodarowania działki inwestycyjnej wynika, że projektowany zbiornik szczelny bezodpływowy znajduje się w odległości 16 m od granicy działki skarżącej. Wobec powyższego, zdaniem organu, nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, wyznaczonym zwłaszcza w oparciu o przepisy § 12, 13 i 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Organ wskazał również, że dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomość należącą do J. S. (§ 29 rozporządzenia ż dnia 12 kwietnia 2002 r., zob. projekt zagospodarowania terenu, s. 13), jak również nie pozbawia tej nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, gaz).

Wobec tego, zdaniem organu, nieruchomość należąca do J. S. nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, ponieważ sporne przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń wynikających z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie zagospodarowania działki o nr ew. [...] należącej do skarżącej.

Organ uznał, że na legitymację procesową do udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nie ma wpływu kwestia merytorycznej prawidłowości powyższego rozstrzygnięcia organu podstawowego ani celowości planowanej inwestycji, a odnosząc się do zarzutów skarżącej, organ stwierdził, że bez wpływu na jej legitymację procesową pozostaje ewentualna niezgodność spornego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania terenu. Ewentualne uchybienie w powyższym zakresie nie ogranicza bowiem skarżącej w możliwości zagospodarowania jej działki.

Wobec tego organ stwierdził, że J. S. nie wykazała, a GINB nie dopatrzył się, aby skarżąca miała interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r., a zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 2010 r. II OSK 1572/09, to na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Nawet w przypadku nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem, na którym planowana jest inwestycja, właściciel działki ma obowiązek wykazania istnienia własnego, obiektywnie uzasadnionego interesu prawnego (por. wyr. WSA w Łodzi z dnia 26 października 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 1022/10). Wobec braku przymiotu strony po stronie wnoszącej, Wojewoda [...] zasadnie, zdaniem GINB, na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył postępowanie, wszczęte na wniosek J. S., jako bezprzedmiotowe.

4. Skargę na decyzję GINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. S. Skarga została uzupełniona pismem procesowym z dnia [...] maja 2016 r., w którym skarżąca zarzuciła, że decyzja GINB oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] zostały wydane z naruszeniem przepisów, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 28 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. 2016, poz. 290) przez ich niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy i niezasadne uznanie, że J. S. nie jest stroną przedmiotowego postępowania, w sytuacji gdy z akt sprawy wynika, że jest ona właścicielką nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której usytuowany jest budynek, będący przedmiotem postępowania i tylko z tego powodu postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę i żądanie skarżącej dotyczy bezpośrednio jej interesu prawnego;

2) art. 7 kpa i 77 § 1 kpa polegające na braku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy a także na nie wydaniu decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy i w efekcie błędne ustalenie, że J. S. nie posiada prawa strony podczas gdy jako właścicielka nieruchomości sąsiadującej posiada ona uzasadniony interes prawny w podważeniu decyzji Starosty [...];

3) art. 105 § 1 kpa w zw. z art 157 § 2 kpa i w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez nietrafne utrzymanie w mocy naruszającej przepisy prawa decyzji Wojewody [...], którą to decyzją niezasadnie umorzono wszczęte na wniosek J. S. postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...], na skutek błędnego uznania, że postępowanie to jest bezprzedmiotowe wobec braku po stronie J. S. prawa strony, podczas gdy prawo to de facto skarżąca posiada - wniosła o:

1) uchylenie decyzji GINB z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r.

2) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm prawem przepisanych, na zasadzie art. 200 ppsa i 205 ppsa;

3) zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącej, ustanowionego z urzędu, kosztów zastępstwa procesowego, które nie zostały uiszczone w całości ani w części.

5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

6. Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego.

7. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] umarzającą wszczęte na wniosek J. S. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. F. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego, z przyłączami, na działkach o nr ew. [...], [...] i [...] w miejscowości [...], ul. [...], gm. [...].

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak i zastosowanych przepisów prawa.

8. Zgodnie z art. 61 § 1 kpa, postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Również postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, stosownie do art. 157 § 2 kpa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie, i toczy się wg art. 157 kpa. Nie budzi wątpliwości, że do postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji stosuje się ogólne zasady postępowania administracyjnego dotyczące wszczęcia postępowania, w tym art. 61a § 1 kpa, zgodnie z którym gdy żądanie wszczęcia postępowania zostaje wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a kpa. Zgodnie natomiast z art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Nie budzi również wątpliwości, i potwierdzone to zostało utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przywołanym przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż wszczęcie postępowania na wniosek nielegitymowanego podmiotu jest podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2012 r. II GSK 657/11, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2012 r. II GSK 1525/11).

Legitymację do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na wniosek, ma strona postępowania zakończonego wydaniem decyzji, której ma dotyczyć stwierdzenie jej nieważności, oraz każdy podmiot, który twierdzi, że decyzja ta dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 kpa albo którego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji. Stosownie bowiem do art. 28 kpa, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalić według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Koniecznymi cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę żądania podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.

Słusznie organ stwierdził, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, który jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 kpa, ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Ocena interesu prawnego nie może być dokonywana również w oparciu o indywidualną wrażliwość zainteresowanego. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę.

Podkreślić należy, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa sądowo-administracyjnego – sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania dotyczącego decyzji o pozwoleniu na budowę. Zarówno więc w sprawie o pozwolenie na budowę, prowadzonej w trybie zwykłym, jak i w trybach nadzwyczajnych, krąg podmiotów uznanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który to przepis jest normą szczególną w stosunku do art. 28 kpa. Z akt sprawy wynika, i nie budzi wątpliwości, iż J. S. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...], a na wezwanie GINB w sprawie niniejszej wykazała, że jest właścicielem m. in. działki sąsiadującej bezpośrednio z działką inwestycyjną.

Prawidłowo organ uznał, w oparciu o obowiązujące w dniu wydania kwestionowanej decyzji przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) - § 12, 13, 29, 36 ust. 2, że zarówno parametry kwestionowanego obiektu, jak również jego usytuowanie na nieruchomości skarżącego, nie tylko nie naruszają tych przepisów, ale powodują, że nieruchomość skarżącej, tj. działka o nr ew. [...], z całą pewnością, jak stwierdził organ, nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, i nie ogranicza skarżącej w możliwości zgodnego z przepisami korzystania z jej nieruchomości.

Powtórzyć należy zatem za organem, że J. S. nie wykazała, a GINB nie dopatrzył się, aby skarżąca miała interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...]. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 października 2010 r. II OSK 1572/09 (LEX nr 746650) stwierdził, że to na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a obowiązkiem organu jest skontrolowanie, czy wniosek został złożony przez podmiot uprawniony, natomiast w uzasadnieniu wyroku z dnia z dnia 28 sierpnia 2015 r. II OSK 1676/14 (LEX nr 1982771) stwierdził, że w trybie zwykłym to na organie administracji ciąży obowiązek określenia kręgu stron w sprawie pozwolenia na budowę, natomiast w postępowaniu nadzwyczajnym podmiot występujący z wnioskiem o stwierdzenie nieważności oznaczonej decyzji powinien wykazać swoją legitymację procesową poprzez przedstawienie okoliczności świadczących o jego interesie prawnym, natomiast do kompetencji organu administracji należy weryfikacja tego w świetle konkretnych przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie.

Nie budzi zatem wątpliwości, że nawet w przypadku nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem, na którym planowana jest inwestycja, właściciel działki sąsiedniej domagający się wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę ma obowiązek wykazania istnienia własnego, obiektywnie uzasadnionego interesu prawnego.

Wobec braku przymiotu strony J. S., słusznie Wojewoda [...] na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył, wszczęte na wniosek J. S., postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji - jako bezprzedmiotowe.

9. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w uzupełnieniu skargi, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

10. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 ppsa.