Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 92/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędziowie NSA Tadeusz Kuczyński /sprawozdawca/, WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Krzysztof Caliński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2006r. sprawy ze skargi L. Ż. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. bez numeru w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. /bez numeru/ na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego - po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez mł. asp. L. Ź. - referenta Sekcji Policji Sądowej KMP w J. G. - od rozkazu personalnego nr [...]z dnia [...]r. Komendanta Miejskiego Policji w J.G. sprawie zawieszenia wyżej wymienionego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od [...]r do [...]r. utrzymano w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W motywach uzasadnienia podniesiono, że rozkazem personalnym nr [...]z dnia [...]r. Komendant Miejski Policji w J. G. zawiesił, na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, mł. asp. L. Ż. w wykonywaniu czynności służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od [...]r. do [...]r. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a funkcjonariusz z jej treścią został zapoznany w dniu [...]r.

Od powyższego rozkazu personalnego mł. asp. L. Ż. odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.. W odwołaniu wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego z uwagi na jego wydanie z naruszeniem obowiązującego prawa. Zdaniem policjanta, zawieszenie go w czynnościach służbowych nie jest zgodne z prawem z uwagi na to, że przestępstwo, którego popełnienie mu zarzucono nie jest ścigane z oskarżenia publicznego, oraz że nie działał umyślnie, wykonując tylko polecenia przełożonych. Ponadto podniósł, że zawieszenie go w czynnościach służbowych nastąpiło w trakcie długotrwałego zwolnienia lekarskiego.

W zajętym w tej sprawie stanowisku Komendant Miejski Policji w J. G. wniósł o utrzymanie zaskarżonego rozkazu w mocy.

Rozpatrując odwołanie stwierdzono, co następuje:

Komendant Miejski Policji w J. G. po otrzymaniu informacji o przedstawieniu mł. asp. L. Ż. w Prokuraturze Okręgowej we W. zarzutu popełnienia przestępstw z art. 231 § 1 i art. 270 § 1 kodeksu karnego zawiesił go w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy. Policjant jest podejrzany o popełnienie w okresie od [...]r. do [...]r. [...]czynów polegających na przekroczeniu swoich uprawnień i przerobieniu mandatów karnych kredytowanych.

Przepis art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jednolity Dz.U. nr 7 z 2002 poz. 58 z póź. zm.) nakłada na właściwego przełożonego - w niniejszej sprawie Komendanta Miejskiego Policji w J. G. - obowiązek zawieszenia w czynnościach służbowych policjanta, przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne w sprawie o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nic dłuższy niż trzy miesiące. Tak więc zaskarżony rozkaz personalny o zawieszeniu w czynnościach mł. asp. L. Ż. jest jedynie spełnieniem ustawowego obowiązku, a okres na który został on zawieszony w czynnościach służbowych mieści się w granicach określonych tym przepisem. Decyzję o czasie trwania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych podejmuje właściwy przełożony. Przy czym, ani przepisy ustawy o Policji, ani rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz.U. 120 poz. 1029) nie wskazują szczegółowych okoliczności, które należy brać pod uwagę przy określaniu czasu trwania zawieszenia.

Wbrew temu, co podnosi w odwołaniu mł. asp. L. Ż., zarzucane mu przestępstwa, zarówno z art. 231 § 1 kk, jak i z art. 270 § 1 kk, są przestępstwami ściganymi z oskarżenia publicznego. Możliwość ścigania tych przestępstw w innym trybie nie jest możliwa. Oba wskazują również na umyślne działanie sprawcy. Nieumyślność działania sprawcy przewidziana jest jedynie w art. 231 § 3 kk. Również fakt niepełnienia przez mł. asp. L. Ż. służby z powodu choroby nie zwalnia właściwego przełożonego z wykonania ustawowego obowiązku zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych w przypadkach określonych w art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Przełożony nie jest również uprawniony do oceny wartości dowodów w sprawie i badania prawidłowości postawionych policjantowi przez prokuratora zarzutów.

Komendant Miejski Policji w J. G. zaskarżonemu rozkazowi personalnemu nadał rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na charakter zarzucanego policjantowi przestępstwa oraz jego wysoką społeczną szkodliwość i konieczność odsunięcia policjanta od wykonywania czynności służbowych. Organ odwoławczy stanowisko to w pełni podziela. Bez względu na rozstrzygnięcie o winie, które zostanie podjęte w prawomocnym wyroku sądowym, z uwagi na określony w art. 108 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego interes społeczny, dla zapewnienia prawidłowego toku postępowania karnego i dyscyplinarnego niezbędne jest odsunięcie mł. asp. L. Ż. od wykonywania czynności policyjnych. Zaznaczyć należy, że w .myśl przepisu § 5 pkt 1 powołanego rozporządzenia w przypadku ustania przesłanek uzasadniających zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych, organ który w pierwszej instancji wydal decyzję o zawieszeniu w czynnościach służbowych uchyla ją przed ukończeniem postępowania karnego.

W skardze do Sądu administracyjnego na powyższą decyzję L.Ż. wniósł o uchylenie rozkazu personalnego nr [...]z dnia [...] r. Komendanta Miejskiego Policji w J. G. o zawieszeniu go w czynnościach służbowych oraz unieważnienie decyzji z dnia [...]r. Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. o utrzymaniu w mocy rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w J. G., podnosząc, że decyzja zapadła z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącego niezgodność z prawem polega na tym, że zawieszenie go w czynnościach służbowych nastąpiło wbrew normie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. W szczególności ta niezgodność z prawem polega na tym, że nie było umyślności w jego działaniu albowiem wykonywał tylko polecenia swoich przełożonych, a nadto, że przestępstwo, którego popełnienie zarzuca mu prokuratura nie jest ścigane z oskarżenia publicznego, gdyż to on zawiadomił o tym przełożonych i dobrowolnie złożył wyjaśnienia w Prokuraturze. Zarzucił ponadto, że decyzja, którą otrzymał nie zawiera własnoręcznego podpisu Komendanta Miejskiego Policji w J. G., co oznacza, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zawieszenie w czynnościach to pozbawienie na określony czas pracownika lub funkcjonariusza prawa wykonywania obowiązków zawodowych /służbowych/ w celu zbadania prawdziwości ciążących na nim zarzutów. Występuje przede wszystkim w tzw. zawodach zaufania publicznego. Zawieszenie w czynnościach nie wywołuje zmian w treści stosunku służbowego, prowadzi bowiem jedynie do zawieszenia obowiązku służby /pracy/, będąc przejawem dyspozycyjności zawodowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa. Przepis art. 39 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Z kolei art. 231 § 1 kk dotyczy przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego. Pismem Prokuratury Okręgowej we W. zawiadomiono KW Policji we W. o przedstawieniu w dniu [...]r. zarzutów skarżącemu czyn z art. 231 § 1 kk /zresztą i jeszcze innych/ zatem organ obowiązany był podjęć wymienioną decyzję i nadać jej rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na okoliczności ukazane w jej motywach. Brak wykonania przez ten organ obowiązku jednoznacznie i bez wyjątków określonego w przypominanych przepisach musiałby spowodować konieczność zastosowania wobec niego odpowiednich środków przywracających poszanowanie prawa w służbie stojącej na jego straży.

Należy podkreślić, że w związku z obligatoryjnym charakterem zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych - w razie ziszczenia się przesłanek określonych w art. 39 ust. 1 ustawy o Policji - podjęcia tego aktu nie mogą wstrzymać okoliczności podmiotowe /np. choroba lub urlop policjanta/ lub inne okoliczności nie wymienione wśród przesłanek kształtujących proces decyzyjny.

Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi w przedmiocie braku własnoręcznego podpisu organu na egzemplarzu doręczonej mu decyzji pierwszoinstancyjnej. W orzecznictwie przyjmuje się, że stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. jednym z istotnych elementów decyzji jest podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska osoby upoważnionej do wydania decyzji. Podpis na decyzji musi być własnoręczny. Nie jest dopuszczalne stosowanie tzw. facsimile podpisu, czyli odcisku pieczęci z kopią wzoru podpisu /por. np. wyrok NSA z 18.IV.2000r., II SA/Gd 954/98, Lex nr 44072/.

Decyzja organu I instancji znajdująca się w aktach sprawy została zaopatrzona we własnoręczny, oryginalny podpis osoby uprawnionej, również pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. oświadczył podczas rozprawy, że dysponuje decyzją z takim podpisem. Nie ma zatem podstaw do uznania, że w aktach sprawy można pozostawić oryginał decyzji, a stronie doręczyć li tylko wypis lub odpis decyzji. Gdyby jednak teoretycznie takie założenie przyjąć, to stwierdzić należy, że w orzecznictwie przyjęto, że ani art. 109 § 1 k.p.a., ani inny przepis prawa nie warunkuje skuteczności doręczenia decyzji od doręczenia jej oryginału /por. np. wyrok NSA z 10.X.2003r., II SA 13/03, Lex nr 149501, postanowienie NSA z 28.IX.2001r., I SAB 2/01, Lex nr 75530/.

Nie było zatem podstaw do uwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 127 ze zm./, orzeczono jak w sentencji.