Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 125/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6336 Pożyczki   na   sfinansowanie kosztów szkolenia, zorganizowanie   dodatkowych   miejsc  pracy oraz   podjęcie   działaln
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 40 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1  lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 19 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 roku sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie sfinansowania kosztów szkolenia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Z przekazanych akt sprawy wynika, że S.K. zarejestrował się w Miejskim Urzędzie Pracy (dalej: MUP) w dniu [...] 2012 r. i decyzją z dnia [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Zastępca Dyrektora, orzekł o uznaniu S.K. za osobę bezrobotną z dniem [...] 2012 r.

W dniu 12 lipca 2012 r. bezrobotny wystąpił z wnioskiem do Miejskiego Urzędu Pracy o indywidualne skierowanie na szkolenie pn. Kurs na wózki widłowe wysokiego składowania typu [...].

Dyrektor MUP, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta, pismem z dnia [...], odmówił bezrobotnemu sfinansowania kosztów wnioskowanego szkolenia uzasadniając stanowisko ograniczonym limitem środków finansowych na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu, w tym na szkolenia oraz koniecznością racjonalnego gospodarowania wskazanymi środkami. Wyjaśniono, że S.K. nie jest osobą zakwalifikowaną do grupy osób długotrwale bezrobotnych i z tego powodu nie znajduje się w preferowanej grupie bezrobotnych kierowanych na szkolenie w pierwszej kolejności. Nadto zainteresowany nie wskazał potencjalnego pracodawcy i nie uprawdopodobnił zatrudnienia go po ukończonym kursie. Poza tym w ocenie organu ukończenie ww. szkolenia nie podniosłoby kwalifikacji zawodowy bezrobotnego w stopniu gwarantującym podjęcie zatrudnienia, przy czym szanse znalezienia zatrudnienia po ukończeniu szkolenia za pośrednictwem MUP byłyby niewielkie, gdyż organ nie posiada ofert pracy w tym zakresie.

Na to pismo bezrobotny wniósł odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego uzasadniając go brakiem możliwości uzyskania pomocy prawnej w zrozumieniu pisma oraz brakiem informacji o możliwości złożenia odwołania. Zarzucił, że rozstrzygnięcie wniosku o skierowanie na szkolenie winno zapaść w formie decyzji administracyjnej, jak też zakwestionował zasadność

uzależnienia skierowania bezrobotnego na szkolenie od uzyskania gwarancji potencjalnego pracodawcy późniejszego zatrudnienia uczestnika szkolenia. Podniósł, że art. 40 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przewiduje równy dostęp do szkoleń dla wszystkich bezrobotnych i zakazuje dyskryminacji z jakichkolwiek przyczyn. Zaznaczył, że już kilkukrotnie znalazł oferty pracy dla osób z uprawnieniami obsługi wózków widłowych wysokiego składowania typu [...], natomiast żaden pracodawca nie zatrudni pracownika bez kwalifikacji tego typu.

Wojewoda, postanowieniem z dnia [...], stwierdził niedopuszczalność wniesionego odwołania na podstawie art. 134 Kpa.

Na to rozstrzygnięcie wniesiona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt II SAlOl 1180/12, uchylił skarżone postanowienie i orzekł, że nie podlega ono wykonaniu. W motywach uzasadnienia wyroku wskazano, że postanowienie to zostało wydane przedwcześnie, gdyż Wojewoda nie wezwał skarżącego o sprecyzowanie, czy jego pismo z 13 sierpnia 2012 r. było odwołaniem, czy też należy je traktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na fakt, że sprawa w zakreślonym przedmiocie nie mogła być i nie została załatwiona w formie decyzji administracyjnej. Dopiero w sytuacji potwierdzenia, że zamiarem skarżącego było wniesienie odwołania od pisma Dyrektora MUP, zaistniałaby możliwość zastosowania trybu art. 134 Kpa.

Na skutek wniesionej skargi kasacyjnej przez S.K., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 września 2014 r., sygn. akt I OSK 969/13, oddalił skargę kasacyjną podkreślając, że chociaż oparta została na uzasadnionych

zarzutach nie mogła zostać uwzględniona, gdyż skarżony wyrok pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W sprawie sporna pozostawała kwestia formy w jakiej następuje odmowa skierowania bezrobotnego na szkolenie w trybie art. 40 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia. W ocenie NSA złożenie przez bezrobotnego wniosku na tej postawie skutkuje, że mamy do czynienia z indywidualną sprawą administracyjną, którą organ zatrudnienia ma obowiązek załatwić poprzez skierowanie na wskazane przez bezrobotnego szkolenie, albo poprzez wydanie decyzji o odmowie skierowania. Zarówno skierowanie, jak i odmowa skierowania na wskazane szkolenie rozstrzyga konkretną sprawę należącą do spraw z zakresu administracji publicznej i bez znaczenia jest przy tym fakt czy adresat tego prawa lub obowiązku otrzymuje świadczenie w formie materialnej. Z tych też względów stwierdzono, że skarżony wyrok narusza powołane w skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię. NSA stwierdził również, że trafny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 ustawy ppsa., gdyż uzasadnienie wyroku jest wewnętrznie sprzeczne. W ocenie NSA pomimo że skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionych podstawach nie istniała potrzeba uchylenia skarżonego wyroku, gdyż uchylenie przez Sąd I instancji postanowienia Wojewody w przedmiocie niedopuszczalności odwołania, wprawdzie wynikło z nieprawidłowej oceny prawnej, było trafne, gdyż pismo z [...], podpisane z upoważnienia Prezydenta Miasta, stanowi decyzję administracyjną, od której skarżący wniósł odwołanie, do którego dołączył wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia.

Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewoda, postanowieniem z dnia [...] przywrócił S.K. termin do wniesienia odwołania, a następnie decyzją z dnia [...] nr. [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...].

W uzasadnieniu wskazując na treść art. 40 ust 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 674, ze zm) dalej: p.z.i.r.p., wyjaśnił, że przepis ten nie obliguje organu, lecz daje możliwość skierowania bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie. Powyższa regulacja oznacza, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie następuje w drodze uznaniowej decyzji starosty. Uznaniowość nie oznacza jednakże całkowitej i niekontrolowanej dowolności organu w tej kwestii, bowiem przepis art. 40 ust. 3 p.z.i.r.p. określa przesłanki warunkujące skierowanie na szkolenie, wyznaczając w ten sposób granice uznania administracyjnego. Organ administracji rozpatrując sprawy w przedmiocie finansowania kosztów szkoleń dla bezrobotnych nie jest zwolniony z obowiązku rzetelnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego odpowiadającego wymogom określonym w art. 7 i 77 Kpa.

Wojewoda stwierdził, że organ I instancji przed wydaniem decyzji dokonał oceny celowości skierowania skarżącego na wnioskowane szkolenie, gdyż w aktach znajduje się opinia pośrednika pracy dotycząca wniosku strony, z której wynika, że

skarżący ukończył kurs kierowców wózków samojezdnych oraz kurs kierowcy wózków jezdniowych z napędem silnikowym, nadto posiada doświadczenie zawodowe na

stanowisku magazyniera. W zakresie celowości szkolenia pośrednik pracy wskazał, że oferty pracy, w których wymagany jest kurs na wózki widłowe wysokiego składowana nie wpływają do organu zatrudnienia. Wpływają zaś oferty pracy dla magazynierów lub pomocników magazynowych, gdzie wymagane jest doświadczenie zawodowe i uprawnienia do wykonywania pracy wózkami jezdniowymi lub widłowymi, a takie uprawnienia skarżący posiada. rozwoju zawodowego. Specjalista stwierdził, że szkolenie ma związek z posiadanymi przez skarżącego kwalifikacjami zawodowymi. Nadto wystąpiono o opinię do specjalisty ds. rozwoju zawodowego, który stwierdził, że szkolenie ma związek z posiadanymi przez skarżącego kwalifikacjami zawodowymi. Stwierdzono, że przed złożeniem wniosku skarżący nie rozmawiał z żadnymi konkretnymi pracodawcami, ani nie składał Cv, nie posiadał zatem deklaracji zatrudnienia w tym zakresie. Specjalista ten stwierdził, że bezrobotny po ukończeniu ww. szkolenia ma niewielkie szanse za znalezienie zatrudnienia za pośrednictwem organu zatrudnienia oraz wskazał, że nie jest osobą długotrwale bezrobotną i nie znajduje się w szczególnej sytuacji na rynku pracy (art. 49 p.z.i.r.p.). Wydana przez organ I instancji decyzja jest zatem zgodna z prawem, gdyż przed jej wydaniem przeprowadzono wszechstronne i wyczerpujące postępowanie dowodowe. Wydając decyzję organ nie naruszył także zasady równości w korzystaniu ze szkoleń określonej w art. 40 ust. 6 ww. ustawy, gdyż z uwagi na ograniczone środki Funduszu Pracy na szkolenia w pierwszej kolejności kierowane są osoby w szczególnej sytuacji na rynku pracy np. długotrwale bezrobotne, a strona w dniu złożenia wniosku posiadał status bezrobotnego zaledwie od miesiąca.

Na tę decyzję S.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił decyzji naruszenie przepisów:

- prawa materialnego - art. 40 ust. 3 w związku z art. 40 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skoro decyzja dotycząca skierowania na szkolenie finansowana ze środków Funduszu Pracy wydawana jest w granicach uznania administracyjnego, to organy prowadzące postępowanie mogą dowolnie piętrzyć przeszkody i ustalać ad hoc dyskryminujące skarżącego zasady dostępu do szkolenia, zaś obowiązkiem bezrobotnego jest przedstawienie "deklaracji zatrudnienia" pochodzącej od pracodawców zainteresowanym pracownikiem posiadającym takie uprawnienia,

- prawa procesowego:

a) art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postepowania administracyjnego (dalej: kpa) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji niespełniającej wymagań wynikających z art. 107 § 1 kpa tj. pozbawionej podstawy prawnej, uzasadnienia prawnego oraz pouczenia, co do trybu odwołania;

b) art. 138 § 2 w związku z art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy od złożenia wniosku o skierowanie na szkolenie do dnia orzekania przez organ odwoławczy upłynęło 28 miesięcy, zaś organ przed wydaniem decyzji nie poczynił żadnych ustaleń dotyczących aktualnej sytuacji bezrobotnego, nie zbadał czy nadal jest osobą bezrobotną i podtrzymuje wniosek;

c) art. 107 § 3 kpa poprzez jego niezastosowanie i bezkrytyczne powtarzanie stanowiska organu I instancji zamiast dokonania własnych ustaleń faktycznych oraz zaniechanie należytego uzasadnienia decyzji wydanej w ramach uznania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organ odwoławczy nie dostrzegł, że w tej sprawie nie działa jako organ nadzoru, kontrolujący jedynie rozstrzygnięcie sprawy na dzień orzekania przez organ I instancji, lecz jako organ odwoławczy o pełnych kompetencjach merytorycznych, co oznacza że jest zobowiązany do poczynienia własnych ustaleń faktycznych i samodzielnego merytorycznego rozstrzygnięcia. Wojewoda zaniechał dokonania jakichkolwiek ustaleń faktycznych mimo upływu 28 miesięcy od dnia orzekania przez organ I instancji, nie dokonano konfrontacji stanu faktycznego sprawy z założeniami polityki kierowania bezrobotnych na szkolenia. Nie dostrzeżono także nowelizacji art. 40 ust. 3 p.z.i.r.p., gdzie zastrzeżono warunek wykazania przez bezrobotnego celowości szkolenia, zaś poprzednio obowiązujący przepis wymagał uprawdopodobnienia przez bezrobotnego, że szkolenie zapewni uzyskanie odpowiedniej pracy lub działalności gospodarczej. Bezzasadne jest również stwierdzenie organów, że uzyskanie uprawnienia operatora wózków widłowych wysokiego składowania nie zwiększy szans na znalezienie zatrudnienia. Wojewoda naruszył zatem przepisy art. 7 i 77 § 1 kpa. nakładające na organy obowiązek zebrania całego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że decyzja o skierowaniu bezrobotnego na szkolenie ma charakter fakultatywny, nie zaś obligatoryjny, co oznacza, że decyzje w tym zakresie mają charakter uznaniowy. Mając to na uwadze starosta, nawet w przypadku bezrobotnego, który uzasadni celowość szkolenia, nie jest zobowiązany do skierowania go na wnioskowane szkolenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję Sądu stwierdził on, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy sfinansowania skarżącemu szkolenia pn. kurs na wózki widłowe wysokiego składowania typu [...] wobec ograniczonego limitu środków finansowych na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu, w tym na szkolenia oraz konieczność racjonalnego gospodarowania posiadanymi środkami. Nadto stwierdzono, że skarżący nie jest osobą zakwalifikowaną do grupy osób długotrwale bezrobotnych i z tego powodu nie znajduje się w preferowanej grupie bezrobotnych kierowanych na szkolenie w pierwszej kolejności oraz nie wskazał potencjalnego pracodawcy oraz nie uprawdopodobnił zatrudnienia go po ukończonym kursie. Poza tym w ocenie organów zatrudnienia ukończenie ww. szkolenia nie podniosłoby kwalifikacji zawodowych bezrobotnego w stopniu gwarantującym podjęcie zatrudnienia.

Zgodnie z art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2013r. poz. 674, ze zm.), starosta może skierować bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie, jeżeli uzasadni on celowość tego szkolenia, a jego koszt w części finansowanej z Funduszu Pracy w danym roku nie przekroczy 300 % przeciętnego wynagrodzenia, zaś stosownie do zapisu ust. 6 tego przepisu przy kierowaniu na szkolenie obowiązuje zasada równości w korzystaniu ze szkoleń bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, orientację seksualną, przekonania polityczne i wyznanie religijne lub przynależność związkową. Z powyższej regulacji wynika niezbicie, że rozstrzygnięcie w tym zakresie starosta podejmuje w ramach uznania administracyjnego, które jak słusznie wskazano w decyzji organu odwoławczego, nie oznacza całkowitej i niekontrolowanej dowolności organu w tej kwestii, gdyż przepis art. 40 ust. 3 p.z.i.r.p. określa przesłanki warunkujące skierowanie na szkolenie, wyznaczając w ten sposób granice uznania administracyjnego. Organ zatrudnienia rozpatrując sprawy w przedmiocie finansowania kosztów szkoleń dla bezrobotnych nie jest zwolniony z obowiązku rzetelnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego odpowiadającego wymogom określonym w art. 7 i 77 Kpa. Pomimo takiego zapisu zawartego w decyzji organu odwoławczego podjęte rozstrzygnięcie nie odpowiada zasadom postępowania administracyjnego wynikającym z treści przytoczonych wyżej przepisów kodeksu postepowania administracyjnego.

Zaniechanie przez organ wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy stanowi naruszenie ogólnych przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej: kpa., jak i przepisu art. 77 § 1 kpa. Zaznaczyć trzeba, że z zasady dążenia do prawdy obiektywnej określonej w art. 7 kpa., wynika obowiązek organu podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Przepisem gwarantującym realizację tej zasady jest przepis art. 77 § 1 kpa., nakładający na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jak również przepis art. 80 kpa. nakazujący organowi dokonywanie oceny w przedmiocie udowodnienia danych okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Z przepisów tych wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Organy administracji mają zatem obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a następnie powinny dokonać wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych i prawnych konkretnej sprawy, na podstawie analizy całego materiału dowodowego, w tym zgłoszonych przez stronę zarzutów. Zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych, zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji.

Trzeba mieć tu na uwadze także okoliczność, na którą wskazał skarżący, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postepowania administracyjnego organ odwoławczy jest obowiązany merytorycznie sprawę rozpatrzeć na nowo w jej całokształcie. Oznacza to, że organ odwoławczy nie jest związany granicami odwołania i obowiązany jest orzec co do całości rozstrzygnięcia tzn. do kompleksowego jej wyjaśnienia i merytorycznego rozstrzygnięcia oraz odniesienia się do zarzutów strony odwołującej. W piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę, co oznacza, że z urzędu uwzględnia zmiany stanu prawnego oraz stanu faktycznego jakie zaistniały w okresie od wydania decyzji organu I instancji do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy, co wynika z zasady prawdy obiektywnej oraz zasady praworządności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2006 r. sygn. V SA/Wa 1140/06, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; R. Hauser, M. Wierzbowski Kodeks postępowania administracyjnego -– Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, str. 71 i nst.).

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie została wydana po wszechstronnym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności tej sprawy, a przede wszystkim bez wyjaśnienia, czy na skutek bardzo znacznego upływu czasu od wydania decyzji przez organ I instancji, gdyż decyzja wydana została [...], po stronie skarżącego nie zaszły okoliczności mające wpływ na jej rozpoznanie. Należało bezwzględnie ustalić, czy skarżący nadal posiada status bezrobotnego, czy nadal zainteresowany jest odbyciem wnioskowanego szkolenia oraz jak wygląda jego sytuacja w odniesieniu do innych bezrobotnych, skoro organ odwoławczy rozpoznawał tę sprawę po upływie 28 miesięcy od decyzji organu I instancji. Należało ustalić jaki status obecnie posiada skarżący, gdyż stwierdzenie, że jest osobą która dopiero od miesiąca jest zarejestrowana jako bezrobotny jest nieadekwatne do momentu rozpoznania sprawy przez Wojewodę.

Z uzasadnienia skarżonej decyzji nie wynika aby organ odwoławczy prowadził jakiekolwiek postepowanie wyjaśniające, chociaż z uwagi na znaczny upływ czasu od podjęcia rozstrzygnięcia przez organ I instancji uzupełnienie materiału dowodowego tej sprawy było niezbędne. Zarzut powyższy podniesiony przez skarżącego jest zatem w pełni uzasadniony.

Przed jednoznacznym ustaleniem stanu faktycznego tej sprawy nie jest możliwe wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia, bowiem z uwagi na okoliczność, że skierowanie bezrobotnego na wskazane szkolenie jest aktem podejmowanym w ramach uznania administracyjnego organów zatrudnienia, co oznacza, że niezbędnym elementem orzekania w tym zakresie jest wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego sprawy, który nie został uzupełniony na etapie postepowania odwoławczego. Organ oparł się jedynie na ustaleniach starosty pomijając fakt, bardzo znaczącego upływu czasu od momentu wydania decyzji przez niego, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie.

Reasumując przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda uzupełni postępowanie wyjaśniające poprzez poczynienie ustaleń w zakresie wskazanych powyżej.

Mając powyższe na uwadze Sąd, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy, zaś o kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszonych przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 490).

.