Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 331/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Koncesje
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie udzielania koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Marszałek Województwa [...] udzielił P. Sp. z o.o. w G. koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "K.", gmina K., powiat r., województwo [...]. Przedsiębiorstwo K. Sp. z o. o. z siedzibą w R., skarżąca w niniejszej sprawie, złożyła odwołanie od tej decyzji uznając, iż przysługuje jej w tym postępowaniu status strony z uwagi na to, że pismem z dnia [...] lutego 2008 r. złożyła wniosek o udzielenie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego z przedmiotowego złoża i wniosek ten nie został rozpatrzony, bo stronie nie doręczono rozstrzygnięcia w tej sprawie. Jednocześnie w odwołaniu podniesiono, iż na rzecz odwołującej udzielono decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. koncesji na rozpoznanie tego złoża i wydanie innemu podmiotowi koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego z części złoża "K." czyni bezpodmiotową decyzję w zakresie koncesji na rozpoznanie powyższego złoża. Następstwem wydania koncesji na wydobywanie kruszywa jest pozbawienie odwołującej praw nabytych. Wydanie tej decyzji wywiera, zdaniem spółki, bezpośredni wpływ na sferę jego sytuacji prawnej.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] Minister Środowiska na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. Zdaniem organu odwołująca nie wykazała przesłanek z art. 28 k.p.a., a więc wpływu wyniku postępowania administracyjnego zakończonego kwestionowaną przez spółkę decyzją na jej interes prawny lub obowiązek i z tego względu nie może być uznana za stronę postępowania. Udzielenie na rzecz odwołującej koncesji na wydobywanie kruszywa z przedmiotowego złoża pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie objęte decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Nawet bowiem jeśli poszukiwanie i rozpoznawanie złoża kruszywa naturalnego na gruntach wsi T. zakończy się jego udokumentowaniem to działalność polegająca na wydobywaniu kopaliny z tego złoża będzie wymagać uprzedniego uzyskania w tym zakresie odrębnej koncesji. Postępowanie w tym przedmiocie jest postępowaniem odrębnym i wymaga spełnienia warunków określonych w art. 18 i 20 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2000 r. sygn. II SA 1514/00 ONSA 2001/4/185.

Nadto organ podniósł, że w dacie wydania koncesji tj. [...] sierpnia 2008 r. wniosek odwołującej o udzielenie koncesji na wydobywanie kruszywa z tego złoża pozostawał bez rozpatrzenia o czym poinformowano spółkę pismem doręczonym jej w dniu [...] kwietnia 2008 r., a z kolejnym wnioskiem spółka nie występowała. Pismem z dnia [...] marca 2008 r., co również podniesiono w uzasadnieniu decyzji, organ koncesyjny wezwał spółkę do uzupełnienia powyższego wniosku przez uiszczenie opłaty skarbowej zaznaczając, że wniosek nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 18 i 20 powołanej ustawy i pouczając, że nieuzupełnienie wniosku w terminie 7 dni spowoduje pozostawienie go bez rozpoznania. W odpowiedzi spółka przedstawiła dowód uiszczenia opłaty skarbowej i poinformowała, że pismem z dnia [...] marca 2008 r. wystąpiła do Ministerstwa Środowiska o zajęcie stanowiska w sprawie prawa do informacji geologicznej z przedmiotowego złoża. W tym stanie rzeczy wniosek został zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. pozostawiony bez rozpoznania.

W skardze na tę decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie art. 28 k.p.a., 39 k.p.a. i art. 64 k.p.a. i uniemożliwienie jej reprezentowania swoich praw w toczącym się postępowaniu administracyjnym skutkujące, w jej ocenie, nieważnością postępowania, i nierozpoznanie przez organ całości zarzutów merytorycznych przedstawionych w odwołaniu od decyzji koncesyjnej.

Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem strony, fakt otrzymania koncesji na rozpoznanie złoża wskazuje na istnienie interesu prawnego polegającego na rozpoznaniu złożonego wniosku. Niedochowanie wymogów formalnych polegających na umorzeniu postępowania odwoławczego w trybie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i nieodniesienie się do zarzutów merytorycznych narusza interes prawny spółki. Skarżąca złożyła bowiem wniosek o udzielenie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego na tej samej nieruchomości. Organ koncesyjny uznał za skutecznie doręczone pismo w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych mimo, że zostało ono doręczone nie skarżącej lecz K. "J.". Tym samym podtrzymanie przez Ministra Środowiska decyzji organu koncesyjnego narusza art. 39 k.p.a., który określa sposób doręczania wezwań, a naruszenie prawa w tym zakresie skutkuje nieważnością postępowania. Pismo wzywające do uzupełnienia braków nie może zatem odnieść dla skarżącej negatywnych skutków. Wadliwość decyzji organu polega na tym, że po uzyskaniu informacji dotyczącej błędnego doręczenia usankcjonował nie podjęcie ponownych czynności zmierzających do skutecznego doręczenia pisma. Powołanie się na braki formalne pisma stanowi naruszenie art. 64 § 2 k.p.a.

Umarzając postępowanie odwoławcze Minister Środowiska naruszył, zdaniem strony, wskazane przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i wobec braku możliwości należytego reprezentowania stanowiska przez Skarżącą zachodzi przesłanka nieważności postępowania o udzielenie koncesji. Zachodzą zatem przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw i z tego względu podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem obowiązującego prawa. Stosownie do art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. powołanego przez organ w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ II instancji umarza postępowanie odwoławcze, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Przesłanka bezprzedmiotowości zachodzi wówczas, gdy wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie. Tak też uznał organ stwierdzając iż w świetle art. 28 k.p.a. brak podstaw do przyjęcia, iż skarżącej służy przymiot strony w postępowaniu koncesyjnym wszczętym z wniosku P. Sp. z o. o. w G. złożonego w dniu [...] września 2007 r. i zakończonym decyzją koncesyjną z dnia [...] sierpnia 2008 r.

Należy mieć zatem na uwadze, iż stosownie do art. 28 k.p.a. interes prawny ma tylko ten podmiot, którego sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, i który żąda postępowania ze względu na swój interes prawny. Podstawę takiego interesu może stanowić tylko przepis prawa materialnego przyznający stronie konkretne, indywidualne uprawnienie stwarzając dla podmiotu legitymację procesową strony. Skarżący źródła takiego interesu dopatruje się w fakcie złożenia w dniu [...] lutego 2008 r. wniosku o udzielenie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego z przedmiotowego złoża i wadliwość prowadzonego w tej sprawie postępowania oraz w fakcie uzyskania koncesji na rozpoznanie tego złoża.

Podnieść zatem należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy co oznacza, iż jest jej granicami związany.

Sprawa z wniosku skarżącej o udzielenie koncesji na wydobywanie kruszywa z przedmiotowego złoża, rozpoznawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym nie jest objęta granicami sprawy, w której skarżąca złożyła skargę. Tym samym postępowanie administracyjne prowadzone z w/w wniosku skarżącej i jego przebieg nie mogą być przedmiotem analizy i oceny Sądu pod względem zgodności z prawem. Z ustaleń organu znajdujących potwierdzenie w treści znajdującego się w aktach administracyjnych pisma z [...] kwietnia 2008 r. wynika, iż ww. wniosek skarżącej został pozostawiany bez rozpoznania zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. Strona skarżąca zarzuca wadliwość i nieskuteczność takiego sposobu załatwienia sprawy z w/w wniosku twierdząc, iż doszło do naruszenia art. 39 k.p.a. i art. 64 § 2 k.p.a.

Sąd jak wyżej wskazano będąc związany granicami sprawy nie może odnieść się do tych zarzutów ani też w żadnym zakresie nie może kontrolować zgodności z prawem podejmowanych w tym postępowaniu czynności. Istotnym jest tylko w tej sprawie fakt, iż postępowanie w sprawie z w/w wniosku już się nie toczy i z tego względu fakt złożenia powyższego wniosku pozostaje bez istotnego znaczenia dla oceny interesu prawnego strony w postępowaniu koncesyjnym z wniosku P. Sp. z o. o. w G.. Zarzut naruszenia art. 39 k.p.a. i art. 64 § 2 k.p.a. jako odnoszący się wyłącznie do sprawy z w/w wniosku skarżącej jest zarzutem chybionym i nieskutecznym. Skarżący może w przewidzianym prawem trybie kwestionować przebieg tego postępowania ale jest to sprawa odrębna od sprawy objętej rozpoznawaną skargą, która dotyczy decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. umarzającej postępowanie odwoławcze w związku z odwołaniem skarżącej od decyzji koncesyjnej z dnia [...]sierpnia 2008 r. Źródła interesu prawnego nie stanowi również udzielona stronie decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. koncesja na rozpoznawanie złoża kruszywa naturalnego na nieruchomości objętej koncesją udzieloną P. na wydobywanie kruszywa. Fakt udzielenia skarżącej tej koncesji nie tworzy po jej stronie, praw nabytych. Działalność polegająca na wydobywaniu ze złoża kruszywa wymaga uzyskania odrębnej koncesji i odrębnego prowadzonego w tej sprawie postępowania. Są to zatem różne postępowania między którymi nie zachodzi żaden związek. W szczególności uzyskanie koncesji na rozpoznanie złoża nie przesądza o tym, że w przyszłości wydana zostanie również koncesja na wydobywanie złoża.

Tym samym fakt, iż strona uzyskała koncesję na rozpoznanie przedmiotowego złoża nie stanowi w świetle ustawy Prawo geologiczne i górnicze podstaw do przyjęcia, iż skarżącej służy przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją koncesyjną z [...] sierpnia 2008 r. Organ zasadnie zatem, bez naruszenia obowiązującego prawa uznał, iż skarżąca nie jest legitymowana do złożenia odwołania od ww. decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.