Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 521/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 77 par. 1 pkt 1 lit. b, art. 78 par. 1 i par. 3 pkt 1 i 2, art. 122, art. 187 par. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło, asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 lutego 2023 r. sprawy ze skargi O. SA w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu oprocentowania od nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w B. z dnia [...] października 2022 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], odmawiającą O. S.A. w W. (dalej również jako "spółka") oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r.

Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] lipca 2019 r. spółka zwróciła się o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. wraz z oprocentowaniem. W dniu [...] lipca 2019 r. dokonano zwrotu nadpłaty w kwocie 7.822 zł (należność główna i odsetki).

Wymienioną na wstępie decyzją z dnia 24 lipca 2020 r. organ odmówił natomiast naliczenia oprocentowania od tej nadpłaty. W podstawie prawnej wskazano art. 77 § 4 i art. 78 § 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. dalej: "o.p.").

Utrzymując w mocy to rozstrzygnięcie Kolegium przedstawiło cały tok postępowania w sprawie i wskazało, że toczące się postępowanie przed organem pierwszej instancji miało związek z określeniem wartości niedeklarowanych linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Linie te od roku 2008 Spółka bezpodstawnie przestała deklarować na potrzeby podatku od nieruchomości. Nie zadeklarowała ich też w roku 2009 i 2010. Pomimo wielokrotnie ponawianych wezwań podatnik nigdy nie przedłożył żadnej wiarygodnej dokumentacji obrazującej wartość tych linii. Przedstawiony tok postępowania świadczy o wyraźnym dążeniu podatnika do utrudnienia ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania budowli (tu - linii kablowych będących częścią budowli złożonej z kabli i kanalizacji kablowej). Odpowiedzi ("wyjaśnienia") podatnika, nie dość że składane z opóźnieniem, miały na celu uniemożliwienie wydania decyzji przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Nie można zarzucić organowi pierwszej instancji, że zwlekał z wszczęciem postępowania podatkowego. Postępowanie to wszczęto niezwłocznie po otrzymaniu informacji o wyniku kontroli UKS. Niestety, informację tę otrzymano dopiero w połowie roku 2014. Podatnikowi dość łatwo przyszło hamować dążenia organu podatkowego do zakończenia postępowania. Praktycznie bez stosownych (rzetelnych) wyjaśnień i dokumentacji, a przynajmniej bez próby pozyskania takich danych, zakończenie postępowania nie było możliwe. Decyzji wydanej w październiku 2015 r. nie można uznać za będącą wynikiem opieszałości organu podatkowego. Wyłącznie działania podatnika skutecznie doprowadziły do tego, że odwołanie od tej decyzji nie mogło już być rozpatrzone na tyle wcześnie, żeby decyzja organu drugiej instancji została doręczona jeszcze przed końcem 2015 r.

Jeśli natomiast chodzi o decyzję organu pierwszej instancji wydaną w 2015 r., do powstania przesłanki jej uchylenia nie przyczynił się ani organ pierwszej instancji, ani organ odwoławczy. Decyzja ta została wydana tak szybko, jak to było możliwe (zważywszy na opóźnianie postępowania przez stronę). Również Kolegium nie wykazało się bezczynnością i podjęło swoje rozstrzygnięcie tak szybko, jak to tylko było możliwe (zważywszy na zwiększony napływ spraw notowany pod koniec roku). Przesłanką uchylenia decyzji organów obu instancji było wyłącznie przedawnienie zobowiązania podatkowego, które nastąpiło pomiędzy wydaniem decyzji organu odwoławczego a doręczeniem tej decyzji podatnikowi. Do powstania tej przesłanki nie przyczynił się żaden organ podatkowy. W orzecznictwie NSA za utrwalony można uznać pogląd, że upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest przesłanką obiektywną, niezależną od organu podatkowego - przedawnienie to wynika wprost z przepisów prawa.

Organ stwierdził, że z art. 78 § 3 o.p. wynika zasada, zgodnie z którą jeżeli przyczyną powstania nadpłaty jest uchylenie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, oprocentowanie nadpłaty przysługuje od dnia powstania nadpłaty, chyba że organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie. Podkreślono, że przesłanką uchylenia nie było nieuwzględnienie skargi w całości, lecz przedawnienie zobowiązania podatkowego. Dodatkowo organ stwierdził, że w sprawie nie doszło do przewlekłości postępowania.

W niniejszej sprawie organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki uchylenia. Co więcej, nadpłata została zwrócona w terminie, w związku

z czym stronie nie należało się oprocentowanie.

Organ odwoławczy podkreślił, że aby można było mówić o oprocentowaniu nadpłaty powstałej w związku z uchyleniem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, należy wykazać wadliwość, która tkwiła w decyzji od samego początku

i która była powodem uchylenia orzeczenia. Wadliwość taka występuje, gdy organ podatkowy błędnie nakłada na podatnika zobowiązanie w wysokości wyższej niż wynikająca z przepisów prawa podatkowego. Tego typu mankamentów nie stwierdzono w decyzji organu pierwszej instancji. Uchylenie orzeczenia podyktowane było niemożnością merytorycznego rozstrzygania sprawy po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Kolegium dostrzegając akcentowaną w orzecznictwie sądowym zasadę proporcjonalności wskazało, że nie ma żadnych logicznych argumentów, aby zasada ta nie mogła ograniczać nadmiernych swobód podatników. Przepisy prawa nie powinny też pozwalać na nadmierne (wykraczające poza zamierzone cele) wykorzystywanie uprawnień kosztem związku publicznoprawnego. Przepis art. 78 (regulujący oprocentowanie nadpłat) faktycznie miał rekompensować podatnikom negatywne skutki braku możliwości dysponowania środkami pieniężnymi. Gdyby decyzja błędnie nakładająca podatek - w sytuacji, gdy podatek się nie należał lub należał w niższej kwocie - została uchylona, podatnik miałby prawo żądać nie tylko zwrotu tak powstałej nadpłaty, ale także oprocentowania. Okazałoby się bowiem, że podatek od samego początku był nienależny (w całości lub części), a organ bezpodstawnie dysponował takimi środkami pieniężnymi. Przyczyną uchylenia takiej decyzji byłby błąd ("wina) organu podatkowego - o takim właśnie "przyczynieniu się" stanowi art. 78 §3 nakazujący wynagrodzić (w postaci oprocentowania) podatnikowi potencjalną stratę korzyści wynikających z obracania środkami pieniężnymi.

Zdaniem Kolegium, celem wprowadzenia art. 78 o.p. nie było "podwójne wynagradzanie" podatnika za dysponowanie (przez organ podatkowy) nadpłatą. Jeżeli w trakcie postępowania podatkowego upływa termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ odwoławczy nie ma prawa merytorycznie wypowiadać się na temat zasadności nałożenia ciężaru podatkowego, nawet jeżeli zobowiązanie określono w prawidłowej wysokości (zgodnie z przepisami prawa).

W takim wypadku podatnik uzyskuje korzyść finansową już z tego powodu, że jest mu zwracana kwota uiszczonego wcześniej podatku (wynikającego z uchylonej decyzji) - nie uzyskałby takiej korzyści (a tym bardziej oprocentowania), gdyby organ odwoławczy mógł merytorycznie rozpatrzyć odwołanie. Zwrot samej nadpłaty (bez oprocentowania) stanowi w takiej sytuacji wystarczające (adekwatne) wynagrodzenie za "zamrożenie" środków pieniężnych podatnika. Oprocentowanie nadpłaty powstałej w związku z uchyleniem decyzji wyłącznie z powodu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (a więc zdarzenia, na które organ podatkowy nie ma wpływu - nie przyczynia się do tego zdarzenia) jawi się jako nieproporcjonalna (i nieadekwatna) sankcja finansowa nałożona na związek publicznoprawny, zwłaszcza w sytuacji gdy podatnik utrudnia sprawne przeprowadzenie postępowania podatkowego.

Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem spółka wywiodła skargę do sądu. Działający w jej imieniu pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 77 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 78 § 1 i § 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez odmowę naliczenia oprocentowania od nadpłaty za okres od powstania nadpłaty, tj. wpłaty podatku, do dnia zwrotu nadpłaty w dniu [...] lipca 2019 r., w sytuacji, w której nie można przyjąć, iż do powstania przesłanki uchylenia decyzji nie przyczynił się organ podatkowy;

Wskazując na powyższe spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji

i zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadniczy spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy stwierdzenia, czy uchylenie przez organ odwoławczy decyzji pierwszoinstancyjnej z powodu przedawnienia zobowiązania podatkowego może być postrzegane jako przesłanka "przyczynienia się organu podatkowego do zmiany lub uchylenia decyzji", mająca wpływ na termin oprocentowania nadpłaty podatkowej.

Do oprocentowania nadpłaty w rozpoznawanej sprawie zastosowanie będą miały przepisy z dnia jej powstania, tj. przepisy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. W rozpoznawanej sprawie zapłata nienależnego podatku wraz

z odsetkami za zwłokę miała miejsce przed 1 stycznia 2016 r. (wpłata miała miejsce 15 grudnia 2015 r.)

Zgodnie z art. 77 § 1 pkt 1-3 o.p. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.), nadpłata podlega zwrotowi w terminie:

1) 30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji:

a) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego,

b) określającej wysokość zobowiązania podatkowego,

c) o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta,

d) o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej lub spadkobiercy,

z zastrzeżeniem § 3;

2) 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę lub określającej wysokość nadpłaty;

3) 14 dni od dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego decyzję organu podatkowego pierwszej instancji lub stwierdzającego jej nieważność, z zastrzeżeniem § 3.

W myśl art. 77 § 3 o.p., w przypadku uchylenia decyzji, o której mowa w § 1 pkt 1 lit. a-d, lub stwierdzenia jej nieważności, jeżeli następnie, w terminie 3 miesięcy od dnia uchylenia lub stwierdzenia nieważności przez organ podatkowy lub od dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego decyzję lub stwierdzającego jej nieważność, zostanie wydana decyzja w tej samej sprawie, nadpłata, którą stanowi różnica między podatkiem wpłaconym a podatkiem wynikającym z tej decyzji, podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania nowej decyzji.

Stosownie do art. 78 § 3 pkt 1 i 2 o.p., oprocentowanie przysługuje:

1) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a-d, z zastrzeżeniem pkt 2, oraz w przypadku, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 3 - od dnia powstania nadpłaty; 2) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a-d - od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji, jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje pogląd, do którego

w swej decyzji odwołało się Kolegium, zgodnie z którym upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest przesłanką obiektywną, niezależną od organu podatkowego - przedawnienie to wynika wprost z przepisów prawa. Przedawnienie zobowiązania podatkowego, będące podstawą uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej przez organ odwoławczy, należy uznać za przesłankę obiektywną, które organy podatkowe były zobowiązane uwzględnić z mocy prawa. Przesłanki sformułowane w art. 78 § 3 pkt 1 i 2 o.p. nie mają zaś żadnego związku

z przewlekłością postępowania podatkowego (nie można powoływać się na tę okoliczność w zakresie sporu dotyczącego wysokości oprocentowania nadpłaty). Przesłanki te są związane z wadami decyzji podatkowej, z której wynika nadpłata,

a nie z czasem trwania postępowania w tym przedmiocie (zob. wyroki w sprawach

III FSK 96/21, II FSK 1349/18, II FSK 553/18, II FSK 1097/18, II FSK 1842/18, II FSK 2117/18, II FSK 3022/17).

Niewątpliwie przedawnienie zobowiązania będące podstawą uchylenia decyzji wymiarowej Wójta jest przesłanką obiektywną, jednakże - w ocenie sądu - nie przesądza o tym, że organy podatkowe nie przyczyniły się do przedawnienia przedmiotowego zobowiązania.

Powód bądź przyczyna zaistnienia tej przesłanki mogą bowiem mimo wszystko leżeć po stronie organów podatkowych co oznacza, że konieczne jest stanowcze określenie, jakie okoliczności faktyczne i prawne doprowadziły do tego, że postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się na tyle długo, że doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, a w szczególności czy organ, który prowadził dane postępowanie, w którym doszło do powstania nadpłaty na koncie skarżącej, z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego, działał opieszale

i swoim działaniem lub bezczynnością, "przyczynił się" do tego rodzaju rozstrzygnięcia (zakończenia postępowania). "Przyczynienie się", o którym mowa w art. 78 § 3 o.p., należy bowiem rozumieć jako każde działanie lub zaniechanie, które wpływa na wynik postępowania podatkowego. Nie muszą to być błędy popełnione przez organ podatkowy, które doprowadziły do uchylenia decyzji, czyli nie muszą one tkwić w decyzji, bądź też wynikać z uchybień w zakresie prowadzonego postępowania podatkowego. Przesłanka uchylenia danej decyzji czy jej charakter, nie mogą być podstawą do arbitralnego przesądzenia o braku przyczynienia się organu podatkowego do jej powstania. Przedawnienie zobowiązania podatkowego, skutkujące umorzeniem postępowania, nie jest wystarczające dla stwierdzenia, że organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki uchylenia decyzji. W zakresie oprocentowania nadpłaty przepis art. 78 § 3 pkt 2 o.p. odwoływał się do przyczynienia się do "powstania przesłanki" uchylenia decyzji, a nie samego uchylenia. Nie chodzi więc o to, co było podstawą uchylenia decyzji, np. przedawnienie, lecz o to, co doprowadziło do zaistnienia takiej podstawy. W tym zakresie sąd podziela zatem pogląd wyrażony już przez WSA w Białymstoku

w wyroku z dnia 20 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Bk 519/19 oraz judykaty Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach o sygn. II FSK 1363/18, III FSK 4181/21, III FSK 2695/21.

Zgodzić się trzeba, że zasadniczo organ podatkowy musi zdawać sobie sprawę, że zwlekanie z wszczęciem postępowania podatkowego może prowadzić do niemożności wydania decyzji, która korzystać będzie z przymiotu ostateczności. Organ podatkowy powinien przewidywać, że strona skorzysta z przysługujących jej środków prawnych, np. złoży odwołanie od decyzji. Co do zasady więc, ustalenie daty wszczęcia i sposobu prowadzenia postępowania z pominięciem tej okoliczności musi być oceniane jako czynnik przyczyniający się do upływu terminu przedawnienia.

Inaczej jednak należy patrzeć na sytuację, gdy – tak jak w tej sprawie - późne wszczęcie postępowania wynika z okoliczności od organu niezależnej, a strona świadomie przedłuża proces dokonywania w sprawie ustaleń faktycznych.

Do powstania przesłanki przedawnienia musi przyczynić się organ podatkowy, a więc musi ona być wynikiem jego niestarannego działania, co wymaga ustaleń faktycznych i ocen poczynionych na tle konkretnych okoliczności danej sprawy.

Wnioskowane przez spółkę oprocentowanie dotyczy nadpłaty wynikającej

z decyzji wydanej w 2015 r. W realiach rozpatrywanego przypadku Kolegium opisało skrupulatnie okoliczności, które doprowadziły do tego, że postępowanie w sprawie wymiaru podatku na 2010 r. toczyło się na tyle długo, że doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wynika z nich, że to działania skarżącej, de facto utrudniające sprawne przeprowadzenie postępowania, doprowadziły do tego, że choć odwołanie od decyzji zostało rozpatrzone przez końcem roku 2015 (decyzję wydano w dniu [...] grudnia 2015 r.), to jednak decyzja ta nie została doręczona przed końcem tego roku. Podkreślić trzeba, że w dacie wydawania decyzji Kolegium nie miało podstaw do umorzenia postępowania z uwagi na przedawnienie, gdyż owo nie wystąpiło. Ocenę tę sąd akceptuje i podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki uchylenia.

Kolegium wskazało, że w deklaracji dotyczącej roku 2010 T. S.A. (obecnie O. Polska S.A.) wykazała 2,60 m2 gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 1,20 m2 budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i 50.850,70 zł wartości budowli.

W dniu [...] kwietnia 2014 r. organ otrzymał wynik kontroli przeprowadzonej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W., która wykazała, że umowa sprzedaży infrastruktury telekomunikacyjnej, na którą powołał się podatnik, wbrew wyjaśnieniom spółki, nie obejmowała linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej.

W toku czynności sprawdzających organ podatkowy wezwał podatnika do złożenia wyjaśnień dotyczących pominięcia w deklaracji linii kablowych nieobjętych umową sprzedaży (nadal pozostających własnością podatnika). W odpowiedzi Spółka przedłożyła jedynie wykaz budowli zadeklarowanych na styczeń 2009 r. oraz wykaz budowli zadeklarowanych na 2010 rok.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015r. wszczęto postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010 i w tym samym dniu wezwano stronę do wskazania wartości linii kablowych położonych na terenie Gminy nieujętych w deklaracji podatkowej. Odpowiadając na wezwanie Spółka w piśmie z dnia 30 czerwca 2015r. stwierdziła, że sporne linie kablowe położone są w kanalizacji stanowiącej własność innego podmiotu i z tego powodu nie mogą być opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Do pisma dołączono płytę CD zawierającą rzekomo wyciąg (całkowicie nieczytelny) z ewidencji środków trwałych i pozwalająca - zdaniem podatnika – na określenie wartości amortyzacyjnej linii kablowych;

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015r. ponownie wezwano Spółkę do złożenia wyjaśnień nt. wartości linii kablowej oraz wszelkich zmian w stanie posiadania takich linii. Dane zawarte na przesłanym przez podatnika nośniku CD nie pozwalały na ustalenie wartości części linii przebiegającej przez teren kilku gmin. W piśmie z dnia 5 sierpnia 2015r. Spółka odpowiedziała, że nie sporządziła wykazu obiektów pomijanych w latach wcześniejszych w deklaracjach podatkowych, jednakże w toku postępowania dotyczącego roku 2009 podatnik wyodrębnił obiekty, o które pytał organ podatkowy. Dołączony do pisma niepotwierdzony wyciąg z ewidencji środków trwałych nie obrazował jednak wartości obiektów pominiętych w deklaracji, lecz jedynie obiekty zadeklarowane w roku 2010. Z pisma Spółki z 5 sierpnia 2015 r. nie wynikało więc, jaka jest wartość obiektów pominiętych w deklaracji, a jedynie wskazano w nim obiekty zadeklarowane w 2010 r.

Pismem z dnia 13 sierpnia 2015r. po raz kolejny organ podatkowy wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień na temat linii kablowych pominiętych w deklaracji podatkowej.

W piśmie z 8 września 2015r. Spółka podała wartość linii kablowych (411.183zł), jednak nie wyjaśniła, w oparciu o jakie dowody taką właśnie wartość określiła.

Organ był zatem zmuszony kilkakrotnie wzywać Spółkę do składania wyjaśnień w sprawie. Dopiero pismem z dnia 8 września 2015 r. Spółka podała wartość linii, choć i wówczas nie przedstawiła dowodów na potwierdzenie przyjętych obliczeń.

Opisane przez organ zachowanie Spółki w toku postępowania podatkowego świadczy o podejmowaniu celowych działań zmierzających do utrudnienia ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania budowli (tu - linii kablowych będących częścią budowli złożonej z kabli i kanalizacji kablowej). Sąd podziela stanowisko organu, że odpowiedzi ("wyjaśnienia") podatnika, składane z opóźnieniem, miały na celu uniemożliwienie wydania decyzji przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Ostatecznie organ uznał informację z 8 września 2015 r. za wiarygodną i postępowanie podatkowe zakończył decyzją z dnia [...] października 2015 r. określającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości w kwocie 5.836 zł. W dniu 10 grudnia 2015 r. podatnik dokonał wpłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami.

W dacie wydawania decyzji ([...] grudnia 2015 r.) Kolegium działało w przekonaniu, że nie nastąpiło jeszcze przedawnienie prawa do wydania decyzji. Co istotne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z 20 października 2016 r. I SA/Bk 299/16 oddalił skargę Spółki, potwierdzając stanowisko organu, że w sprawie nie doszło do przedawnienia. Dopiero w wyniku rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białyjmstoku wyrokiem z 15 maja 2019 r. I SA/Bk 120/19 uchyliło decyzje organów obu instancji uznając, że doszło do przedawnienia zobowiązania Spółki w podatku od nieruchomości za 2010 r. Na skutek tego Wójt Gminy M. postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. [...] umorzył postępowanie wszczęte postanowieniem z [...] czerwca 2015 r.

Wobec powyższego sąd podziela stanowisko Kolegium, że wszczynając

i prowadząc postępowanie w roku 2015 organ I instancji dochował należytej staranności przejawiając odpowiednią inicjatywę dowodową i próbując uzyskać od strony niezbędne materiały i informacje. Postępowanie to wszczęte zostało tak późno, nie z uwagi na opieszałość Wójta, tylko z powodu uzyskania przez organ w połowie 2014 r. wyników kontroli UKS wskazujących, że deklaracja podatkowa Spółki dotycząca 2010 r. może nie obejmować wszystkich przedmiotów podlegających opodatkowaniu.

Z tych powodów sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa, w stopniu, które miałoby wpływ na wynik sprawy. W analizowanym przypadku nie było podstaw do zwrotu oprocentowania od nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r.

W tym stanie rzeczy sąd orzekł o oddaleniu skargi, za podstawę przyjmując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329).