Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1729/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 118, art. 129 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 233 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2011 r. sprawy ze skargi Z. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], Minister Finansów - działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej także Ordynacja podatkowa) w związku z art. 118 i art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. Nr 201, poz. 1540 (dalej ugh) - utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku Z. S.A. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca spółka) o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach urządzanych w salonie gier na automatach w R.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego organ wskazał, że wniosek skarżącej spółki o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach urządzanych w salonie gier na automatach w R. przy [...] wpłynął w dniu [...] marca 2009 r. Postępowanie administracyjne w sprawie ww. wniosku skarżącej nie zostało zakończone przed dniem 31 grudnia 2009 r. Natomiast w dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa o grach hazardowych, a tym samym utraciła moc ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm. (dalej gzw).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a ugh gra na automatach może być prowadzona jedynie w kasynie gry. Ustawa o grach hazardowych nie przewiduje możliwości urządzania gier na automatach w salonach gier na automatach. Stosownie do art. 129 ust. 2 ugh postępowanie w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie m.in. gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Z kolei w myśl art. 8 ugh do postępowań określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. W związku z powyższym, Minister Finansów decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. umorzył postępowanie w sprawie ww. wniosku skarżącej spółki.

W dniu [...] marca 2010 r. do organu wpłynęło odwołanie Z. S.A. od ww. decyzji. W odwołaniu Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez naruszenie wskazanych poniżej przepisów postępowania administracyjnego i podatkowego,

2. art. 6, 7, 8, 12, 35 Kodeksu postępowania administracyjnego (...) poprzez sprzeczne z prawem prowadzenie postępowania w sposób rażąco przewlekły powodując pogorszenie sytuacji prawnej strony skarżącej;

3. art. 120 i art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie decyzji sankcjonującej naruszenie przepisów wskazanych w pkt 2 powyżej,

4. art. 34 ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

Po rozpatrzeniu zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu, organ nie znalazł podstaw do jej uchylenia. Za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP wskazując, iż przy wydaniu decyzji działał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, tj. ustawą o grach hazardowych. W oparciu o zawarte w niej regulacje, tj. art. 118 i art. 129 ust. 2, zobowiązany był do umorzenia postępowania w sprawie wniosku skarżącej o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. W związku z wejściem w życie w dniu 1 stycznia 2010 r. ustawy o grach hazardowych (ugh) i jednoczesną utratą mocy ustawy o grach i zakładach wzajemnych zobowiązany był też uznać, że postępowanie to jest bezprzedmiotowe zgodnie z art. 208 § 1 Ordynacji.

Jako bezzasadny organ ocenił również zarzut naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej kpa), bowiem zgodnie z dyspozycją art. 8 ugh, do postępowań w sprawach określonych w ustawie o grach hazardowych stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji.

Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji z naruszeniem przepisów art. 6, art. 7 i art. 8 kpa oraz art. 120 i art. 121 Ordynacji, podniósł, iż prowadząc postępowanie organ koncesyjny realizował obowiązek, jaki nakłada na niego ustawa o grach hazardowych oraz przepisy Ordynacji. W tym kontekście wskazał (powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych), że wyrażona w art. 121 Ordynacji zasada zaufania do organów. państwowych nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem. Natomiast zasada praworządności (art. 120 Ordynacji) zobowiązuje organy administracji do czuwania nad tym, by prowadzone przez nie postępowania, jak i wydane rozstrzygnięcia, były zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym.

Z. S.A. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w salonie gier na automatach w R. w dniu [...] marca 2009 r. Zgodnie z obowiązującą w dniu złożenia przedmiotowego wniosku ustawą o grach i zakładach wzajemnych rozpatrzenie wniosków o udzielenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie m.in. gier na automatach następuje w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku (art. 34 ust. 1). Minister Finansów nie mógł zakończyć postępowania w przedmiocie udzielenia skarżącej spółce zezwolenia, bowiem z żądaniem udzielenia zezwolenia wystąpił inny podmiot w tej samej lokalizacji. W związku z powyższym organ podjął czynności w celu ustalenia czy zachodzą przesłanki do ogłoszenia i przeprowadzenia przetargu. Wniosek złożony przez spółkę C. zawierał braki formalne, co uniemożliwiało ogłoszenie przetargu, o którym mowa w art. 24 ust. 2 gzw. W związku z powyższym, na podstawie art. 64 w zw. z art. 63 § 2 kpa organ wzywał C. Sp. z o.o. do uzupełnienia braków formalnych w/w wniosku, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. W odpowiedzi, C. Sp. z o.o. składała kolejne wnioski o udzielenie zezwoleń na prowadzenie salonów gier na automatach w przedmiotowej miejscowości, które były obarczone brakami formalnymi.

Zatem organ nie mógł rozpatrzyć ww. wniosku w trybie art. 24 ust. 1 gzw, a działania podejmowane przez niego w przedmiotowej sprawie były zgodne z obowiązującą wówczas procedurą i przepisami prawa więc zarzut naruszenia art. 12 i art. 35 kpa uznał za niezasadne.

Odnosząc się do zarzutu niekonstytucyjności przepisów ustawy o grach hazardowych, Minister Finansów stwierdził, że nie jest uprawniony do oceny zgodności przepisów z Konstytucją. Jako organ władzy wykonawczej zobowiązany jest do wykonywania, realizacji obowiązujących przepisów prawa. Dopóki Trybunał Konstytucyjny nie stwierdzi niezgodności ustawy o grach hazardowych z Konstytucją, Minister Finansów zobowiązany jest do działania zgodnie z jej przepisami.

Organ nadmienił również, iż ograniczenia dotyczące prowadzenia działalności związanej z grami hazardowymi zostały wprowadzone ustawą o grach hazardowych ze względu na ważny interes publiczny. Potrzeba zmian spowodowana była dynamicznie zmieniającym się i rozwijającym rynkiem gier i zakładów wzajemnych, nowymi technologiami stosowanymi w tym sektorze gospodarki narodowej oraz występującymi na tym rynku nieprawidłowościami. W ramach przyjętej regulacji rynku gier hazardowych, prowadzenie działalności w tym zakresie może odbywać się tylko w ściśle określonych warunkach, zaś ze względu na interesy prawnie chronione: interes publiczny i społeczny - nie mają tu zastosowania zasady gospodarki wolnorynkowej.

Na powyższą decyzję z [...] czerwca 2010 r. skarżąca spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] stycznia 2010 r.

W odniesieniu do decyzji pierwszoinstancyjnej skarżąca sformułowała następujące zarzuty:

- naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez naruszenie wskazanych poniżej przepisów postępowania administracyjnego i podatkowego, a także ustawy o grach i zakładach wzajemnych

- naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 i art. 35 kpa poprzez sprzeczne z prawem prowadzenie postępowania w sposób rażąco przewlekły, powodując pogorszenie sytuacji prawnej strony,

- naruszenie art. 120 i art. 121 Ordynacji poprzez wydanie decyzji sankcjonującej naruszenie wskazanych powyżej przepisów kpa,

- art. 34 ust. 1 ustawy o grach wzajemnych i zakładach.

Natomiast decyzji wydanej przez organ II instancji skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej i usankcjonowanie tym samym dokonanych w toku postępowania rażących naruszeń prawa,

- art. 235 w związku z art. 120 i art. 121 Ordynacji poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję podjętą w wyniku postępowania prowadzonego z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła w szczególności, iż przewlekłość postępowania w sprawie i "wyczekiwanie" organu do czasu, kiedy w jego ocenie, na mocy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, będzie mógł umorzyć postępowanie, spowodowały wydanie zaskarżonej decyzji. Powyższe argumenty znalazły odzwierciedlenie w odwołaniu od decyzji I instancji, pomimo tego została ona utrzymana w mocy decyzja z dnia [...] czerwca 2010 r., czym organ naruszył konstytucyjną zasadę państwa prawnego. Wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem terminów przewidzianych przez przepisy obowiązujące w czasie rozstrzygania sprawy i doprowadziło do pogorszenia sytuacji prawnej skarżącej, bowiem terminy te były terminami maksymalnymi i w żaden sposób nie zwalniały Ministra Finansów z obowiązku stosowania ogólnych norm postępowania nakazujących działać bez zbędnej zwłoki.

Skarżąca podniosła też zarzut niekonstytucyjności przepisów ustawy o grach hazardowych w zakresie pozbawienia podmiotów możliwości ubiegania się o wydanie lub przedłużenie zezwolenia na prowadzenia salonów gier na automatach. W jej ocenie, wprowadzenie takich przepisów nie uzasadnia żaden ważny interes publiczny.

Podsumowując działania organu, skarżąca określiła je jako celowe, niezgodne z obowiązującymi przepisami i nakierowane na wyrządzenie szkody spółce (a przynajmniej jako rażące zaniechanie wykonania ciążących na Ministrze Finansów obowiązków).

Skarżąca nie zgodziła się z tezą zaskarżonej decyzji, że wprowadzona ustawą o grach hazardowych likwidacja możliwości ubiegania się o zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach uzasadniona była względami moralności publicznej i ochrony porządku publicznego, czy szerzej ważnym interesem publicznym. Według skarżącej całkowita likwidacja jakiegoś rodzaju działalności (tylko potencjalnie i w ograniczonym zakresie mogącego być powodem uzależnienia) nie mieści się w pojęciu adekwatności i proporcjonalności środka. W tym kontekście skarżąca podała art.129 ust.2 ugh jako przykład szczególnie rażącego naruszenia zasady adekwatności i jednocześnie pewności prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2011 r. skarżąca spółka podtrzymała argumenty zawarte w skardze, podkreślając nadto zarzut niekonstytucyjności przepisów, w oparciu o które wydano zaskarżoną decyzję, wniosła o zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego (TK) z zapytaniem czy przepisy art. 3, art. 14 ust. 1, art. 118, art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych (ugh), nie są niezgodne z art. 2, art. 8, art. 9,art. 20, art. 22, art. 33 ust. 3 Konstytucji RP. Według skarżącej przepisy ugh wprowadzone zostały w trybie nagłym i przez arbitralny zakaz prowadzenia jednego z rodzajów działalności gospodarczej naruszają zasadę swobody działalności gospodarczej. Poza tym zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 8 i art. 9 Dyrektywy Nr 98/34/We Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. (dalej Dyrektywa) ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego zmienionej Dyrektywą nr 98/48/We Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., a to wobec wydania jej na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, które nie były notyfikowane Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 i art. 9 Dyrektywy. Skarżąca wniosła też o skierowanie w trybie prejudycjalnym pytania do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS), czy art. 2 i art. 3 ugh, a także pozostałe przepisy tej ustawy ograniczające możliwość prowadzenia gier hazardowych w sieci internet oraz ograniczające możliwość prowadzenia gier na automatach winny być notyfikowane Komisji Europejskiej na podstawie art. 8 i art. 9 ww. Dyrektywy, z uwagi na fakt, że są to przepisy regulujące i ograniczające stosowanie rozwiązań technicznych opisanych w ustawie; jeżeli winny być notyfikowane, a nie były, to czy sąd krajowy winien odmówić ich zastosowania.

Zdaniem strony skarżącej, ustawa o grach hazardowy zawiera przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 ust. 11 Dyrektywy ustanawiają procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego. W szczególności stwierdzenie to odnosi się zdaniem skarżącej do art. 2 ugh, który zawiera definicję j losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach, które to przepisy mają charakter regulacji o charakterze technicznym, na postawie których dokonuje się podziału na poszczególne rodzaje gier a także związany z art. 2 art. 3 ugh i i związane z nim przepisy ustawy w tym w szczególności przepis art. 118 i art. 129 ust. 2 ugh regulujące i zawierające, na mocy art. 3 ustawy ograniczenia w zakresie urządzania gier zdefiniowanych w art. 2 ugh, tj. wyłączenie możliwości urządzania gier w sieci internet, ograniczenia w zakresie urządzania gier na automatach w salonach gier na automatach.

W odpowiedzi, pismem z dnia [...] marca 2011 r., organ uznał, iż wydając zaskarżone decyzje Minister Finansów działał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa tj. ustawą z dnia 19 listopada 2019 r. o grach hazardowych i w oparciu o zawarte w niej regulacje tj. art. 118 i art. 129 ust. 2 i zobowiązany był do umorzenia postępowania w sprawie. W myśl art. 8 Konstytucji RP przedmiotowa ustawa "najwyższym prawem Rzeczpospolitej Polskiej", co oznacza, że Konstytucja zajmuje najwyższe miejsce w hierarchii aktów prawnych w państwie, a tym samym ogół nornm prawnych obowiązujących w państwie musi być zgodny z postanowieniami Konstytucji.

W odpowiedzi na zarzut naruszenia przez ustawę o grach hazardowych ww. przepisu Konstytucji RP organ podniósł, że Minister Finansów nie jest uprawniony do oceny zgodności przepisów z Konstytucją. Minister Finansów jest organem władzy wykonawczej i jako taki zobowiązany jest do wykonywania, realizacji, obowiązujących przepisów prawa, bowiem zgodnie z art. 120 Ordynacji, "Organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa" - w tym przypadku ustawy o grach hazardowych.

W ocenie Ministra Finansów ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie zawiera także przepisów technicznych i z tego powodu projekt tej ustawy nie podlegał notyfikacji. Kwestionowane przepisy ustawy o grach hazardowych nie zawierają specyfikacji technicznych wymagań (w rozumieniu art. 1 pkt 3 oraz 4 Dyrektywy), przez co nie mieszczą się w zakresie regulacji przywołanej Dyrektywy w części odnoszącej się do norm technicznych. Zarzut skarżącej spółki w ocenie organu odnosi się de facto do ograniczenia eksploatacji automatów do gier do kasyn gry, co jest interpretowane przez stronę skarżącą jako regulacja odnosząca się do zasad dotyczących usług, a więc przepisu technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryterium słuszności czy celowości.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej ppsa).

Analizując skargę w świetle wskazanych zasad rozpoznania sprawy sądowo - administracyjnej, Sąd uznał, że nie zasługuje ona uwzględnienie. Wydane przez organ decyzje są bowiem zgodne z prawem.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w salonie gier na automatach w R. przy [...] wpłynął do organu w dniu [...] marca 2009 r., a więc pod rządami ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (gzw). Natomiast zaskarżone decyzje zostały wydane w czasie obowiązywania nowej ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (ugh), opublikowanej w Dzienniku Ustaw z dnia 30 listopada 2009 r.

Zgodnie z art. 145 ugh ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:

1) art. 95, w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 6,

2) art. 102, art. 106 pkt 1 i pkt 4 lit. a, art. 111 oraz art. 116 pkt 4

- które wchodzą w życie po upływie 6 lat od pierwszego dnia miesiąca następującego

po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia.

Zatem ustawa o grach hazardowych weszła w życie 1 stycznia 2010 r.

W ocenie Sądu organ prawidłowo zastosował przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Przepis art. 118 powołanej ustawy przesądza jednoznacznie, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. 1 stycznia 2010r., stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Skoro zatem postępowanie w sprawie udzielenia przedmiotowego zezwolenia nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, organ właściwie podejmował rozstrzygnięcia na gruncie nowej ustawy, gdyż przepisy przejściowe i dostosowujące nakazywały takie działanie wobec wszczętego i niezakończonego postępowania. Stosownie do art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Jest to przepis bezwzględnie obowiązujący, jednoznaczny w treści i niewywołujący żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Organ w tej sprawie prawidłowo zastosował się do objętego nim uregulowania. Należy przy tym podkreślić, iż w sytuacji, gdy przepisy intertemporalne (i dostosowujące), a do takich należy art. 118 i art. 129 ust. 2 ugh, przesądzają o zastosowaniu nowej ustawy oraz o sposobie działania organu, organ ma obowiązek zastosować się do dyspozycji tych przepisów materializując tym samym zasadę praworządności, która nakazuje mu podejmować działania wyłącznie na podstawie i w granicach przepisów obowiązującego prawa. Jedynie w przypadku braku przepisów przejściowych i dostosowujących organ zmuszony byłby rozważyć, jaką ustawę zastosować w tej sprawie oraz jak załatwić sprawy niezakończone przed wejściem w życie ustawy o grach hazardowych. Jednak ustawa ta zawierając takie przepisy przesądziła o tych kwestiach w sposób dla organu wiążący i niedający mu żadnych innych możliwości decyzyjnych niż - w okolicznościach faktycznych tej sprawy - decyzja przewidziana w art. 129 ust. 2 ugh, tj. umarzająca postępowanie w sprawie udzielenia / wydania przedmiotowego zezwolenia, które zostało wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych.

Organ zasadnie też zastosował przepisy Ordynacji podatkowej, mając na uwadze art. 8 ugh (stanowiący, że do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej).

Odnosząc się do zarzutu szczególnie przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ, co spowodowało rozstrzyganie sprawy już w nowym stanie prawnym, podnieść należy, iż przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja organu, a nie jego bezczynność. Podkreślenia wymaga, że w toku postępowania prowadzonego przez organ strona mogła skorzystać ze środków prawnych przewidzianych w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej - ponaglenia w przypadku nieterminowego załatwienia sprawy, a w następnej kolejności - skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Przede wszystkim jednak należy odnotować, że ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (gzw) przewidywała w art. 34 ust. 1, że rozpatrzenie wniosków o udzielenie zezwolenia na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie gier i zakładów wzajemnych, o których mowa w art. 2 (...), a więc także w zakresie gier na automatach, następuje w terminie 6 miesięcy (z zastrzeżeniem ust. 2, który odnosi się do loterii promocyjnej i audiotekstowej). Termin 6 miesięcy na rozpatrzenie wniosku o udzielenie koncesji albo zezwolenia przewiduje również obecnie obowiązująca ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (por. art. 40 tej ustawy).

Skarżąca spółka Z. S.A. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w salonie gier na automatach w R. w dniu [...] marca 2009 r. Zgodnie z obowiązującą w dniu złożenia przedmiotowego wniosku ustawą o grach i zakładach wzajemnych rozpatrzenie wniosków o udzielenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie m.in. gier na automatach następuje w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku (art. 34 ust. 1). Z akt sprawy wynika, iż Minister Finansów nie mógł zakończyć postępowania w przedmiocie udzielenia skarżącej spółce zezwolenia, bowiem z żądaniem udzielenia zezwolenia wystąpił inny podmiot w tej samej lokalizacji. W związku z powyższym organ podjął czynności w celu ustalenia czy zachodzą przesłanki do ogłoszenia i przeprowadzenia przetargu. Wniosek złożony przez spółkę C. zawierał braki formalne, co uniemożliwiało ogłoszenie przetargu, o którym mowa w art. 24 ust. 2 gzw. W związku z powyższym, na podstawie art. 64 w zw. z art. 63 § 2 kpa organ wzywał C. Sp. z o.o. do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku. W odpowiedzi, wnioskodawczyni składała kolejne wnioski o udzielenie zezwoleń na prowadzenie salonów gier na automatach w przedmiotowej miejscowości, które były obarczone brakami formalnymi. Zatem organ nie mógł rozpatrzyć ww. wniosku w trybie art. 24 ust. 1 gzw, a jego działania - w ocenie Sądu - w przedmiotowej sprawie były zgodne z obowiązującą wówczas procedurą i przepisami prawa, więc zarzut naruszenia art. 12 i art. 35 kpa nie jest zasadny.

Skoro wniosek dotyczący zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, stanowiący przedmiot procedowania organu w tej sprawie, wpłynął w dniu [...] marca 2009 r., a zaistniały przytoczone powyżej przesłanki uniemożliwiające jego rozpatrzenie przed datą 1 stycznia 2010 r., to organ wydając w dniu [...] stycznia 2010 r. decyzję umarzającą postępowanie, działał w oparciu o przepisy ustawy hazardowej, zgodnie z przepisami prawa.

W odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 2 (zasady demokratycznego państwa prawnego) oraz art. 7 (zasady praworządności) Konstytucji RP, zauważyć należy, że skarżąca upatruje naruszenie tych zasad w tym, iż organ działając w I instancji naruszył przepisy postępowania administracyjnego i podatkowego, a także ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a rozpatrując sprawę w II instancji - utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, przez co usankcjonował dokonane w toku postępowania rażące naruszenia prawa. Zatem poddaje w wątpliwość zgodność działania organu z przepisami Konstytucji RP, ustaw i aktów wykonawczych. Sąd natomiast nie dopatrzył się na tym tle po stronie organu żadnych naruszeń.

Również podniesiony w uzasadnieniu skargi zarzut niekonstytucyjności przepisów ustawy o grach hazardowych nie znajduje uzasadnienia. Ograniczenia dotyczące prowadzenia działalności związanej z grami hazardowymi zostały wprowadzone ustawą o grach hazardowych ze względu na ważny interes publiczny. W uzasadnieniu rządowego projektu ustawy o grach hazardowych wskazano, iż został on opracowany w związku z koniecznością kompleksowej zmiany przepisów regulujących obszar gier i zakładów wzajemnych (Sejm RP VI Kadencji Nr druku: 2481 http://www.sejm.gov.pl). Przyjęta regulacja rynku gier hazardowych oznacza, iż prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie (która to działalność stanowi monopol Państwa) może odbywać się tylko w ściśle określonych warunkach, zaś ze względu na interesy prawnie chronione: interes publiczny i społeczny - nie mają tu zastosowania zasady gospodarki wolnorynkowej. Dlatego trudno uznać, aby ustawa o grach hazardowych naruszała przepisy Konstytucji RP, zwłaszcza, że zasada wolności gospodarczej, wyrażona w art. 22 Konstytucji, nie jest wartością absolutnie chronioną. Ograniczanie wolności działalności gospodarczej jest bowiem dopuszczalne w drodze ustawy ze względu na ważny interes publiczny, a taka sytuacja ma miejsce - na gruncie ustawy o grach hazardowych - w okolicznościach niniejszej sprawy. Nadto ustawa ta nie narusza też zasady ochrony praw nabytych, gdyż zgodnie z art. 117 ustawy udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. W tej sprawie skarżąca nie nabyła jeszcze uprawnień, które podlegałyby ochronie.

Natomiast odnosząc się do wniosku skarżącej o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności art. 3, art. 14 ust. 1, art. 118, 129 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ugh z art. 2, art. 8, art. 9, art. 20, art. 22 art. 33 ust. 3 Konstytucji RP należy wskazać, iż zgodnie z art. 193 Konstytucji RP oraz art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeśli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Użycie w tych przepisach słowa "może" oznacza, że ocena celowości takiego przedstawienia została pozostawiona sądowi. Zatem wyłącznie wątpliwości sądu, a nie strony postępowania, co do konstytucyjności przepisów ustawy, mogą uzasadnić przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, od odpowiedzi, na które zależy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Jednak w tej sprawie Sąd takich wątpliwości nie powziął, jak również nie podziela zarzutów skarżącej w tym względzie podniesionych w ww. piśmie z dnia [...] października br. Na marginesie powyższego należy dodać, że aczkolwiek w świetle wymienionych przepisów art. 193 Konstytucji RP i art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym skarżąca nie ma uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez Sąd pytania prawnego, to jednak niewystąpienie przez Sąd z wnioskowanym pytaniem prawnym nie zamyka jej drogi do zbadania konstytucyjności kwestionowanych przepisów w myśl art. 79 i art. 191 Konstytucji RP. Art. 79 Konstytucji RP stanowi bowiem, że każdy czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie (o Trybunale Konstytucyjnym), wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji.

W odniesieniu do wniosku strony skarżącej o wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Sąd zwraca uwagę, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym ocena zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z przepisami prawa wspólnotowego mogła nastąpić tylko w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą rozpoznawanej sprawy.

Należy zauważyć, iż w świetle przepisu art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dawny: art. 234 Traktatu ustanawiającego Wspólnoty Europejskie), pytanie prejudycjalne sformułowane może być tylko wtedy, gdy jest to niezbędne do wydania wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w tej sprawie nie dopatrzył się takiej potrzeby.

W ocenie Sądu zachodzi wprawdzie pewna wątpliwość, czy – wbrew twierdzeniom Ministra Finansów - część przepisów ustawy o grach hazardowych nie ma jednak charakteru "przepisów technicznych", w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., które winny podlegać stosownej procedurze notyfikacji w Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 i 9 cyt. Dyrektywy, niemniej uznać należy stanowczo, iż mający zastosowanie w niniejszej sprawie przepis art. 129 ust. 2 ugh, jako przepis o charakterze czysto proceduralnym – nie należy do wspomnianych "przepisów technicznych", a więc nie podlegał obowiązkowi notyfikacji.

Reasumując, powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepis art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych nie kwalifikuje się jako techniczny, ani nie zawiera specyfikacji technicznych oraz innych wymagań (w rozumieniu art. 1 pkt 3 i pkt 4 Dyrektywy), przez co nie mieści się w zakresie jej regulacji w części odnoszącej się do norm technicznych. W związku z tym brak jest jakichkolwiek wskazań, aby Sąd orzekający w niniejszej sprawie występował z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd – działając na podstawie art. 151 ppsa – oddalił skargę, jako bezzasadną.