Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 938/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-06-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych ze źródła przychodów kapitałów pieniężnych za 2010 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2012 r. A. B. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o wstrzymanie wykonania wskazanej w sentencji decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P.

W argumentacji złożonego wniosku podatniczka podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraziłoby na niepowetowany uszczerbek jej istotne interesy. Wnioskodawczyni wskazała, że od 2010 r. w sposób wyraźny pogorszyła się jej sytuacja materialno-bytowa. Podkreśliła, że podupadła na zdrowiu i zmuszona jest do ciągłego leczenia, w tym psychiatrycznego. Ponadto stwierdziła, że w wyniku dokonanych przez komorników sądowych licznych zajęć jej majątku, utraciła przychody z tytułu najmu i dywidend. Podatniczka podniosła także, że została oszukana na kwotę przekraczającą [...] zł, a jej dłużnicy uchylają się od zapłaty przeterminowanych długów. Końcowo wyraziła przekonanie, że egzekucja administracyjna w sposób wyraźny pogorszy jej sytuację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

(tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić,

że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżąca ma zatem obowiązek, z własnej inicjatywy, bez wzywania przez Sąd, wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony, czy przytoczenie przesłanek zawartych we wspomnianym przepisie. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Twierdzenia skarżącej powinny zatem wyjaśniać na czym polega u niej niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej, np. odpisach z zeznań rocznych podatkowych, wyciągach z konta bankowego, rachunkach zysków i strat.

Podkreślić także należy, że choć skarżąca do wniosku nie dołączyła żadnych dokumentów potwierdzających jej aktualną sytuację majątkową, to jednak Sąd był zobowiązany ocenić, czy zostały spełnione przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu nie tylko w oparciu o analizę wniosku strony, ale także o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy (por. postanowienia NSA: z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10 i z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 557/10; publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, skarżąca, zdaniem Sądu, nie wykazała należytej inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia zajścia przesłanek wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. W szczególności nie przedstawiła w sposób wiarygodny swojej aktualnej sytuacji finansowej, która potwierdzałaby, że wykonanie zaskarżonego aktu spowodowałoby dla niej trudne do odwrócenia skutki lub rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody. Nie przedłożyła także dokumentów źródłowych, które w sposób prawidłowy umożliwiłyby ocenę jej rzeczywistej sytuacji majątkowej. Ograniczenie się skarżącej do lakonicznego wywodu dotyczącego pogorszenia się jej sytuacji materialno – bytowej, konieczności leczenia, dokonaniu zajęć w postępowaniach egzekucyjnych, czy posiadaniu trudnych do ściągnięcia wierzytelności, bez szczegółowych wyjaśnień w tym zakresie, w ocenie Sądu, nie spełnia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd zauważa, że trudna sytuacja materialna, na którą powołuje się ogólnie skarżąca, nie znalazła potwierdzenia w zgromadzonych w aktach dokumentach, czego potwierdzeniem jest prawomocne postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FZ 158/13, oddalające zażalenie skarżącej na postanowienie wydane w niniejszej sprawie przez WSA w Poznaniu z dnia 19 lutego 2013 r., odmawiające przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.

Mając na względzie powyższe, wobec zaniechania przez skarżącą wyczerpującego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - przejawiającego się w braku przedłożenia stosownych dokumentów dotyczących jej sytuacji majątkowej, kosztach leczenia oraz braku dokumentów w przedmiocie posiadania przeterminowanych wierzytelności - Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny tego wniosku. Wobec niewykazania przez wnioskodawczynię, na czym miałoby polegać w jej indywidualnym przypadku, narażenie na niepowetowany uszczerbek w jej interesach, czy też wyraźne pogorszenie jej sytuacji, brak jest w istocie podstaw uzasadniających przyznanie stronie przedmiotowej ochrony tymczasowej.

Na marginesie warto podkreślić, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.