Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 410/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-04-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 260, art. 197 par. w zw. z art. 178.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznych; - w zakresie zażalenia skarżącego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt II SAB/Lu 410/14 w sprawie prawa pomocy postanawia odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 4 stycznia 2017 r. w przedmiocie prawa pomocy. Odpis tego orzeczenia doręczono J. H. w dniu 8 marca 2017 r. pouczając, że od postanowienia Sądu nie przysługuje środek zaskarżenia.

W dniu 13 marca 2017 r. skarżący wniósł pismo zatytułowane "zażalenie" na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 lutego 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 260 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznaje referendarz sądowy, a wojewódzki sąd administracyjny - rozpoznając sprzeciw od takiego orzeczenia - orzeka jako sąd drugiej instancji.

Skoro więc właściwy miejscowo sąd, w którym orzeka referendarz, od którego postanowienia wniesiono sprzeciw, rozpoznając ten środek odwoławczy orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to wydane przez niego postanowienie, na podstawie art. 260 P.p.s.a. jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia.

Zgodnie zaś z art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, albo których przedmiotem są postanowienia wymienione w punktach 1 – 10 tego przepisu. Na postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu zażalenie nie przysługuje. W myśl art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 tej ustawy. W myśl zaś art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

W niniejszej sprawie postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 4 stycznia 2017 r. było prawomocne, w związku z tym, skarżącemu nie przysługiwało prawo do wniesienia od niego zażalenia, o czym został pouczony.

Z tych względów na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a., zażalenie należało odrzucić.