Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 792/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 2, art. 3, art. 15
journal: Dz.U. 2007 nr 127 poz 880
law: Ustawa z 11 maja 2007 r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych
article: art. 10 ust. 2 pkt 8, art. 15 ust. 3 pkt 4, art. 59, art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.), Asesor WSA Michał Ruszyński, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rogalski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2008 roku sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] D.P. zwrócił się do Burmistrza K. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch pawilonów handlowych, na działkach o numerach ewidencyjnych [...]. Określając parametry inwestycji wnioskodawca podał, że powierzchnia zabudowy pawilonu handlowego - " A" ma wynosić 1.418 m2, natomiast pawilonu - "B" - 1.000 m2, dalej wnioskodawca podał, że powierzchnia zabudowy pawilonu - "A" ma wynosić 2.500 m2, natomiast pawilonu - "B" - 2.800 m2. W dalszej części wniosku jako powierzchnię sprzedaży wskazano dla pawilonu "A" - 962 m2, a dla pawilonu "B" -970 m2.

W toku postępowania wszczętego na skutek wskazanego powyżej wniosku D. P., przeprowadzono podział nieruchomości - działek o numerach ewidencyjnych [...]

Decyzją nr [...] Burmistrz K. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch pawilonów usługowo - handlowych (A i B) z drogami dojazdowymi, parkingami oraz infrastrukturą techniczną, na działkach oznaczonych geodezyjnie numerami [...]. Dla pawilonu "A" powierzchnię zabudowy ustalono na ok. 1. 300 m2 i powierzchnię handlową - do 1.100 m 2, natomiast dla pawilonu "B" - powierzchnię zabudowy ustalono na ok. 1.200 m2 i powierzchnię handlową - do 1.100 m2. Do decyzji załączono część tekstową - analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (zwaną dalej - analizą) oraz część graficzną.

Od powyższej decyzji organu l instancji odwołanie wniosła, reprezentowana przez pełnomocnika, spółka z o.o. "G.1 z siedzibą w M. - właścicielka działki

1.

Sygn. akt II SA/Go 792/07

nr [...]. W odwołaniu pełnomocnik zarzucił, że skarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art. 10 § 1 k.p.a, albowiem organ administracyjny o wszczęciu postępowania w sprawie oraz możliwości zaznajomienia się z materiałem dowodowym i wniesienia ewentualnych uwag zawiadomił odwołującego się w tej samej dacie. W ocenie pełnomocnika zebrany materiał dowodowy nie był wówczas kompletny i nie pozwalał stronie na ustosunkowanie się co do jego treści. Pełnomocnik stwierdził, że tak późne zawiadomienie o wszczęciu postępowania uniemożliwiło stronie czynny udział w fazie postępowania polegającej na gromadzeniu materiału dowodowego. Dalej pełnomocnik zarzucił, że decyzja wydana została naruszeniem przepisów art. 61 ust. 6 w związku z ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ.U. z 2003r. Nr 80 póz. 717 ze zm. - zwaną dalej ustawą) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (DZ.U. z 2003r. nr 164 póz. 1588 - zwanego dalej rozporządzeniem). Pełnomocnik stwierdził ogólnie, że w skarżonej decyzji znalazły się ustalenia dotyczące obsługi komunikacji, które wkraczają w sferę dotyczącą postępowania o pozwolenie na budowę. Dalej pełnomocnik zarzucił, że w analizie nie wykazano na jakiej zasadzie ustalono intensywność zabudowy.

Decyzją nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na zmianę stanu prawnego jaki zaistniał w okresie pomiędzy wydaniem skarżonej decyzji, a orzekaniem w sprawie przez organ II instancji. Mianowicie na mocy art. 12 ustawy z dnia 11 maja 2007r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (DZ.U. z 2007r. Nr 127 póz. 880) z dniem 18 września 2007r. weszła w życie zmiana do ustawy z dnia 27 marca 2007r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie brzmienia art. 10 ust. 2 pkt 8 . Zgodnie z wprowadzoną

2.

Sygn. akt II SA/Go 792/07

zmianą obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2 można realizować tylko na podstawie obowiązującego planu miejscowego - w tym miejscu organ wskazał na przepis art. 15 ust. 3 pkt 4. Dalej organ wywodził, że w rozpoznawanej sprawie obiekty planowane przekraczają powierzchnię określoną w/w przepisami, a zatem nie jest dopuszczalne określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Organ stwierdził, że przepisy ustawy z dnia 11 maja 2007r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych nie zawierają w tym zakresie przepisów przejściowych regulujących kwestię wszczętych i niezakończonych w tym przedmiocie postępowań, dlatego w dacie rozstrzygania sprawy przez organ II instancji obowiązujące są przepisy w brzmieniu ustalonym w/w ustawą.

Od decyzji organu II instancji D.P. wniósł skargę. W skardze skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 19 § 2 i 21 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. DZ.U. z 2001 r. Nr 79 póz. 856) oraz art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 2007r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (DZ.U. z 2007r. Nr 127 póz. 880). W ocenie skarżącego przepisem przejściowym dotyczącym wszczętych postępowań w sprawie decyzji o warunkach zabudowy jest art. 15 ust. 1 w.w. ustawy z dnia 11 maja 2007r., a zatem Kolegium rozpatrując sprawę winno stosować przepisy dotychczasowe. Swoje stanowisko w tym zakresie skarżący oparł na założeniu, że racjonalny ustawodawca nie tworzyłby norm prawnych szkodliwych dla adresatów, a ustawa z dnia 11 maja 2007r. wprowadziła odmienne zasady w zakresie ubiegania się o zgodę w zakresie wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Skarżący wskazał, że poprzez decyzję o warunkach zabudowy otrzymał promesę co do warunków zabudowy i na tej podstawie przygotowuje wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji, natomiast zmiana przepisów wpłynęła na pogorszenie jego sytuacji prawnej. Dalej skarżący stwierdził, że w dniu 14 września 2007r., w oparciu o decyzję organu l instancji,

3.

Sygn. akt II SA/Go 792/07

złożony został wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, stąd w niniejszej sprawie winien mieć zastosowanie przepis art. 15 ust. 2 w.w. ustawy z 11 maja2007r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wniosło jej oddalenie i podtrzymało w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Na wstępie należy stwierdzić, że sąd administracyjny rozpatrując sprawę pod względem legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, DZ.U. z 2002r. nr 153 póz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.).

Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że zarzuty skargi nie są zasadne, jednakże zarówno zaskarżona decyzja jak również poprzedzająca ją decyzja organu l instancji wydane zostały z obrazą innych przepisów prawa materialnego -niż wskazane w skardze, które to naruszenia przepisów miały wpływ na wynik sprawy, stąd też decyzje te winny być wyeliminowane z obrotu prawnego.

Słusznie przyjął organ II instancji, iż organ odwoławczy jest obowiązany uwzględniać zmiany stanu prawnego i faktycznego sprawy zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji organu l instancji. Pogląd ten w orzecznictwie sądowym jest utrwalony (np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1988r., SA/Lu 151/88, ONSA 1988, nr 2, póz. 72).

Z dniem 18 września 2007r. weszła w życie ustawa z dnia 11 maja 2007r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (DZ.U. 127 póz. 880 - zwana dalej ustawą z dnia 11 maja 2007r.). W art. 1 ustawy określono co jest celem i przedmiotem tej ustawy, l tak celem jest ochrona interesu publicznego oraz realizacja zasady zrównoważonego rozwoju, natomiast przedmiotem ustawy jest określenie zasad i trybu wydawania zezwoleń na

4.

Sygn. akt II SA/Go 792/07

tworzenie i działanie wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Stosownie do

treści art. 2 pkt 1 tej ustawy przez wielkopowierzchniowy obiekt handlowy należy

rozumieć obiekt handlowy o powierzchni sprzedaży przekraczający 400 m2, w

którym prowadzona jest jakakolwiek działalność handlowa. W myśl art. 3 ust. 1

utworzenie wielkopowierzchniowego obiektu handlowego ( czyli powyżej 400 m2)

wymaga uzyskania stosownego zezwolenia. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 ust.

3 zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ wydaje w przypadku zgodności

lokalizacji wielkopowierzchniowego obiektu handlowego z miejscowym planem

zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i

zagospodarowania terenu, po uzyskaniu pozytywnej opinii właściwej rady gminy. A

zatem z treści przytoczonych powyżej przepisów ustawy wynika wprost i w sposób

jednoznaczny, że lokalizacja wielkopwierzchniowego obiektu handlowego może

nastąpić w oparciu ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

albo w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ( art. 3

ust. 3). Należy zwrócić uwagę na przepis art. 3 ust. 4 tejże ustawy, w myśl którego

w przypadku wielkopowierzchniowych obiektów handlowych o powierzchni

sprzedaży powyżej 2. 000 m2 zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest wydawane

po spełnieniu przesłanek o których mowa w ust. 3, w przypadku braku sprzeczności

lokalizacji wielkopowierzchniowego obiektu handlowego z planem zagospodarowania

przestrzennego województwa i po uzyskaniu pozytywnej opinii właściwego sejmiku

województwa.

Ustawa z 11 maja 207r. wprowadziła jedną zmianę do ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a mianowicie na mocy przepisu zawartego w art. 12 przyjęto, że w art. 10 w ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyrazy "powyżej" 2.000 m2" zastępuje się wyrazami "powyżej 400 m2". Stosownie do treści przepisu art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy (po zmianie) w studium określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia

5.

Sygn. akt II SA/Go 792/07

obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2 oraz obszary przestrzeni publicznej. A zatem przytoczony tu przepis dotyczy wymagań jakie winno spełniać studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W myśl przytoczonego tu przepisu art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy w studium należy określić m.in. obszary rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych o powierzchni powyżej 400 m2 ( po zmianie). Stosownie do treści przepisu art. 59 ust. 1 ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 (który dotyczy lokalizacji inwestycji celu publicznego) i art. 86 (który dotyczy planów miejscowych uchwalonych przed 1995r.), wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z przepisu art. 59 ust. 1 wynika, że w wypadku braku miejscowego planu m.in. dla budowy obiektu budowlanego jest wymagane uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Przepis ten nie uległ zmianie i wynikająca z niego zasada nadal obowiązuje.

W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ II instancji powołał się na przepis art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy, twierdząc że z przepisu tego wynika, iż zgodnie z wprowadzoną zmianą obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2 można realizować tylko na podstawie obowiązującego planu miejscowego. Należy zwrócić uwagę, że w myśl art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy, w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8, czyli wielkopowierzchniowych obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2 ( po zmianie). Przepis art. 15 reguluje kwestie dotyczące obligatoryjnych oraz faklultaytwnych elementów planu miejscowego, a zatem dotyczy on stricte treści planu miejscowego. Treść art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy nie daje podstaw do przyjęcia, że lokalizacja obiektu wielkopowierzchniowego jest możliwa tylko na podstawie miejscowego planu, nadto należy zwrócić uwagę , że ustawa z 11 maja 2007r. nie wprowadziła zmiany do tegoż przepisu ustawy. W tym miejscu należy odnieść się

6.

Sygn. akt II SA/Go 792/07

do przytoczonego powyżej przepisu art. 59 ust. 1, który dotyczy sytuacji, gdy na danym terenie brak jest miejscowego planu. A zatem za niesłuszne należało uznać stanowisko organu II instancji, w myśl którego po zmianie wprowadzonej ustawą z 11 maja 2007r. lokalizacja wielkopowierzchniowego obiektu handlowego jest możliwa tylko na podstawie obowiązującego planu miejscowego. Należy ponownie podkreślić, że ustawa z 11 maja 2007r., wprowadziła do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jedynie zmianę w zakresie pojęcia wielkopowierzchniowego obiektu handlowego, a możliwość uzyskania decyzji o warunkach zabudowy takiego obiektu wynika wprost z art. 3 ust. 3 ustawy z 11 maja 2007r.

Ustawa z 11 maja 2007r. wprowadziła zmiany również do ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (DZ.U. z 2006r. Nr 156 póz. 1118 ze zm.). W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z 11 maja 2007r. do spraw wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie do treści ust. 2 tego samego artykułu, za wszczęcie sprawy rozumie się złożenie wniosku o pozwolenie na budowę wielkopowierzchniowego obiektu handlowego, spełniającego warunki, o których mowa w art. 33 ust. 1 i 2 ustaw z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Przepis art. 15 ust. 2 określa co należy rozumieć pod pojęciem wszczęcia postępowania, które to pojęcie użyte zostało w ustępie 1 i odnosi je do postępowań wszczętych na tle ustawy Prawo budowlane , nadto jedynie do określonego momentu procesu budowlanego, czyli do złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. Skoro ustawodawca określił wprost, że przepis ten dotyczy postępowań prowadzonych z wniosku o pozwolenie na budowę, to brak jest podstaw do zastosowania interpretacji rozszerzającej - również na przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Słusznie zatem przyjął organ II instancji, że z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11 maja 2007r, czyli z dniem 18 września 2007r., do postępowań wszczętych na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie zakończonych, stosuje się zmieniony stan prawny. Na marginesie należy wskazać, że konsekwencją argumentacji organu II instancji,

7.

Sygn. akt II SA/Go 792/07

przy jednoczesnym uwzględnieniu okoliczności w rozpatrywanej sprawie, że na danym terenie brak jest miejscowego planu oraz nie ma obowiązku jego sporządzenia, wniosek skarżącego stałby się bezprzedmiotowy, a postępowanie w takiej sytuacji winno być umorzone. Z powyższych względów decyzja organu II instancji została uchylona.

Również decyzja organu l instancji jest wadliwa w stopniu skutkującym jej uchylenie.

Planowana inwestycja obejmuje teren kilku wydzielonych ewidencyjnie działek gruntu. Na omawianym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a zatem lokalizacja inwestycji jest możliwa po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis art. 61 ustawy określa warunki, których spełnienie jest konieczne dla wydania decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (DZ.U. z 2003r. Nr 164 póz. 1588), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. W myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Z analizy stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji organu l instancji wynika, że jako obszar analizowany przyjęto 50 m wokół działki, której dotyczy wniosek. Tymczasem z akt sprawy wynika, że wniosek dotyczy kilku działek, również w sentencji decyzji mowa jest o kilku działkach. Z załącznika nr 1 do decyzji nie wynikają przesłanki przyjęcia minimalnego obszaru analizowanego, natomiast zebrany materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, iż granice obszaru

8.

Sygn. akt II SA/Go 792/07

analizowanego winny być określone w oparciu o szerokość frontu działek objętych wnioskiem. Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie w sprawie zarówno co do prawidłowości merytorycznej podjętej decyzji o warunkach zabudowy jak i co do ustalenia stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym. W orzecznictwie sądowym panuje zgodny pogląd, w myśl którego, jeżeli teren obszaru analizowanego został wyznaczony nieprawidłowo, to sporządzona analiza urbanistyczna i jej wyniki nie mogą być uznane za odpowiadające wymaganiom dla planowanej inwestycji (por. przykładowo wyr. WSA z 20 listopada 2006r. IV SA/Wa 1504/2006, LEX nr 302537, wyrok WSA z 6 listopada 2006 IV SA/Wa 1190/2006, LEX nr 302539, wyrok WSA z dnia 8 września 2006r. IV SA/Wa 183/2005, LEX 256733).

W wyroku z dnia 7 września 2006r., sygn. akt IV SA/Wa 2051/2005 (LEX nr 256737) - w tezie pierwszej, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził: cyt." Ponieważ inwestycja miałaby być realizowana na kilu działkach, punktem odniesienia dla ustalenia trzykrotnej szerokości powinny być długości działek, przez które przebiega linia łącząca najdalej wysunięte punktu przedsięwzięcia". Podobna sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, w której realizacja planowanej inwestycji miała nastąpić na kilku działkach.

W analizie nie umieszczono danych dotyczących szerokości poszczególnych działek, objętych realizacją inwestycji, nie uzasadniono z jakich powodów przyjęto minimalny obszar analizowany, a nadto która z działek, na których ma nastąpić realizacja inwestycji, stanowiła punkt odniesienia dla ustalenia granicy obszaru analizowanego.

Powyższe uchybienia są istotne, albowiem jak wyżej wykazano ustalenie granic obszaru analizowanego ma zasadniczy wpływ na treść decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, nadto wpływa na określenie stron postępowania administracyjnego.

W myśl art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek zapewnienia stronom postępowania czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do

9.

Sygn. akt li SA/Go 792/07

zebranych dowodów i materiałów i zgłoszonych żądań. Za spełnienie tegoż obowiązku nie można uznać jednoczesne zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania oraz możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Wynikająca z art. 10 §1 k.p.a. zasada czynnego udziału strony obejmuje postępowanie administracyjne od momentu jego wszczęcia do wydania decyzji. Wbrew zasadom ogólnym k.p.a. należy uznać praktykę organu administracyjnego polegającą ograniczeniu udziału strony w postępowaniu poprzez spóźnione, pod względem procesowym, zawiadamianie o toczącym się postępowaniu.

Należy również zwrócić uwagę, że wnioskiem z dnia 17 lipca 2007r. skarżący zwrócił się do organu o zawieszenie postępowania w sprawie. W następstwie wniosku strony organ administracyjny l instancji zawiadomił wnioskodawcę, w trybie art. 36 k.p.a., o niemożności załatwienia sprawy w terminie, a następnie wydał postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego (oraz pouczył o sposobie zaskarżenia postanowienia). Podjęte przez organ czynności procesowe stoją w sprzeczności z przepisami postępowania administracyjnego oraz art. 62 ustawy. Jedynie sygnalizacyjnie należy wspomnieć, że wznowienie postępowania jest jednym nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznej.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt Ta" p.p.s.a. ,

zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu l instancji zostały

uchylone. Na podstawie art. 152 Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega

wykonaniu.