Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2671/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 pkt f
journal: Dz.U. 2008 nr 193 poz 1194
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Paweł Groński, , Protokolant St. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. D. i K. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2012 r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zw. dalej k.p.a., oraz art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.), zw. dalej "specustawą", po rozpatrzeniu odwołania A. D. i K. D. od decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., wydanej przez Starostę G., zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa dróg gminnych: ul. K. do drogi wojewódzkiej nr [...], odcinek ul. A., ul. C. wraz z ciągiem pieszo-rowerowym we wsi C. Kolonia, C., gmina J., oraz przebudową infrastruktury technicznej"

1) uchylił:

zapis w załączniku nr 2 do mapy z projektem podziału nieruchomości oraz zapis na mapie z projektem podziału nieruchomości będącej załącznikiem do decyzji nr [...], dotyczący pola powierzchni działki o numerze ewidencyjnym [...] powstałej po podziale działki o numerze [...], położonej w jednostce ewidencyjnej J., w obrębie ewidencyjnym nr [...] C.. Zapisy zawierają następujące informacje: działka o numerze [...], powstała po podziale działki o numerze [...], posiada pole powierzchni 0,3698 ha,

2) rozstrzygnął sprawy objęte uchyloną częścią decyzji w następujący sposób:

ustalił nowy zapis w załączniku nr 2 do mapy z projektem podziału nieruchomości oraz zapis na mapie z projektem podziału nieruchomości będącej załącznikiem do decyzji nr [...], dotyczący pola powierzchni działki o numerze ewidencyjnym [...] powstałej po podziale działki o numerze [...], położonej w jednostce ewidencyjnej J., w obrębie ewidencyjnym nr [...] C.. Zapisy zawierają następujące informacje: działka o numerze [...], powstała po podziale działki o numerze [...], posiada pole powierzchni równe 0,3704 ha,

3) w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji, zbadał prawidłowość przeprowadzonego przez Starostę Powiatu G. postępowania administracyjnego oraz wydanej decyzji nr [...] w dniu [...] czerwca 2012 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa dróg gminnych: ul. K. do drogi wojewódzkiej n r[...], odcinek ul. A., ul. C. wraz z ciągiem pieszo-rowerowym we wsi C. Kolonia, C., gmina J., oraz przebudową infrastruktury technicznej".

Po analizie materiału dowodowego i zbadaniu prawidłowości postępowania I-instancyjnego oraz wydanej w jego wyniku decyzji nr [...], Wojewoda [...] uznał, że w trakcie postępowania, prowadzonego przez organ I instancji, nie zostały naruszone przepisy prawa administracyjnego.

Oceniając powyższą decyzję Starosty Powiatu G., organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość wymaganiom zawartym w przepisie art. 11f ust. 1 ustawy, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy zawarte w tym przepisie, w tym wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii oraz określeniem linii rozgraniczających teren inwestycji. W decyzji określono również warunki wynikające z potrzeb: ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury, oraz potrzeb obronności państwa, a także wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

Organ drugiej instancji, rozpatrując ponownie sprawę uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Wojewoda [...] uznał rację przemawiającą za ustaloną lokalizacją, którą inwestor przedstawił w załączonej do wniosku dokumentacji.

W ocenie organu odwoławczego Starosta Powiatu G. dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy.

Analizując poszczególne zapisy zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] stwierdził ze zawierają one pewne uchybienia. Organ drugiej instancji uznał jednak, iż uchybienia te mogą zostać naprawione w niniejszym postępowaniu odwoławczym.

Załącznik nr 2 do mapy z projektem podziału nieruchomości oraz mapa z projektem podziału nieruchomości zawierają informacje przedstawione w sposób graficzny i opisowy, dotyczące nieruchomości, które związane są z planowaną budową drogi. Z powyższych dokumentów wynika, że działka o numerze ewidencyjnym [...] została podzielona na dwie działki, którym nadano numery [...] i [...]. Działka o numerze ewidencyjnym [...] została przeznaczona pod budowę drogi. Wykazano, że działka o numerze ewidencyjnym [...] posiada pole powierzchni równe 0,3906 ha. Działki które powstaną po podziale będą posiadały następujące pola powierzchni: działka o numerze [...] będzie posiadała pole powierzchni równe 0,0202 ha, natomiast działka o numerze [...] będzie posiadała pole powierzchni równe 0,3698 ha. Po zsumowaniu pół powierzchni działek o numerach [...] i [...] otrzymujemy wartość 0,3900 ha. Ten wynik jest w sprzeczności z podaną wartością pola powierzchni działki o numerze [...], która wynosi 0,3906 ha.

Mając na względzie przepis art. 7 i art. 77 k.p.a. Wojewoda [...] wezwał organ pierwszej instancji, postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. do udzielenia szczegółowych wyjaśnień dotyczących zaistniałych rozbieżności. Wyjaśnienia dostarczone w dniu 27 sierpnia 2012 r. oraz uzupełnione w dniu 3 września 2012 r. pozwalają Wojewodzie [...] zająć stanowisko w tej sprawie.

Analizując otrzymane wyjaśnienia od organu I instancji oraz wykaz zmian gruntowych, będący załącznikiem do rozpatrywanej decyzji, organ z całą pewnością stwierdził, iż przedstawione nieścisłości są omyłką oczywistą. Potwierdza to również zapis na poprawionych mapach, które Starosta Powiatu G. przesłał wraz z wyjaśnieniami.

W związku z powyższym, Wojewoda [...] w punkcie I niniejszej decyzji, uchyli błędny zapis znajdujący się w decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] i w punkcie II. niniejszej decyzji rozstrzygnął sprawę objętą uchyloną częścią decyzji poprzez podanie właściwej wartości pola powierzchni wydzielonej działki [...], która wynosi 0,3704 ha.

Odnosząc się do zarzutu postawionego przez odwołujących się, dotyczącego utraty możliwości dalszego zagospodarowania części działki o numerze ewidencyjnym [...] organ odwoławczy uznał, że jest on bezpodstawny. W wyniku podziału działki o numerze ewidencyjnym [...] powstaną dwie działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...]. Działka o numerze [...] została przeznaczona pod poszerzenia pasa drogowego, natomiast działka o numerze [...] została przy dotychczasowym właścicielu. Działka o numerze [...] swym dłuższym bokiem zlokalizowana jest wzdłuż ulicy C.. Szerokość tej działki po podziale wynosi (w znacznej części), około 18 metrów. Mając na uwadze zapis § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), który mówi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Przyjmując szerokości działki 18 m, pomniejszoną o wymagane odległości, tj.: 4 m od granicy nieruchomości z obu stron, to pozostaje pas o szerokości 10 m, w którym można z powodzeniem zlokalizować budynek. Długość tego pasa jest wielokrotnie większa od jego szerokości. Dodatkowo należy podnieść, że działki zlokalizowane po drugiej stronic ulicy C. w stosunku do działki o numerze ewidencyjnym [...], są zabudowane budynkami mieszkalnymi oraz gospodarczymi i mają szerokość około 18 metrów.

W związku z powyższym, organ odwoławczy obawę skarżących uznał za przedwczesną i nie dającą podstaw organowi drugiej instancji do jej pozytywnego rozpatrzenia, skutkującego uchyleniem rozpatrywanej decyzji.

Odnosząc się do uwagi odwołujących się, w której stwierdzają "... iż owy cel publiczny jakim jest rozbudowa ul. C. może być zrealizowany w inny sposób niż poprzez pozbawianie nas praw do części działki" należy przyznać, iż słusznie A. D. i K. D. podkreślili, iż rozbudowa ulicy C. jest celem publicznym. W ramach tej rozbudowy drogi dojdzie do poszerzenia pasa drogowego ulicy C.. Ze wskazanych gruntów przyległych do tej drogi została wydzielona część, która następnie zostanie przyłączona do pasa drogowego. Również ustawodawca określił, między innymi, w art. 6, pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.), że celem publicznym jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego a także łączności publicznej i sygnalizacji.

W tym przypadku mamy do czynienie z rozbudową dróg gminnych, które zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) są zaliczone do dróg publicznych.

Odwołujący się twierdzą, iż ów cel publiczny może być zrealizowany w inny sposób niż pozbawienie ich praw do części działki nr [...]. Jednak nie wskazują alternatywnego rozwiązania dla przyjętego projektu.

Inwestor twierdzi, iż realizacja przedsięwzięcia poprawi stan nawierzchni oraz warunki poruszania się pojazdów i pieszych. W efekcie zrealizowana inwestycja poprawi bezpieczeństwo ruchu, zapewni obsługę komunikacyjną terenów przyległych i zapewni swobodniejszy dojazd do drogi wojewódzkiej nr [...].

Ustosunkowując się do zarzutu skarżących, że: "...oznajmienie nam jako właścicielom owej nieruchomości wydanej decyzji o podziale naszej działki bez żadnych rokowań jest niedopuszczalne i w demokratycznym państwie taka sytuacja nie powinna mieć miejsca", organ podkreślił szczególny charakter ustawy, która ma na celu stworzenie warunków prawnych zapewniających sprawny przebieg realizacji inwestycji drogowych. Podnieść trzeba, że wyjątkowy charakter wskazanej ustawy, wyrażony jest nie tylko w jej tytule, ale wynika też z całokształtu uregulowań stanowiących uproszczenie postępowania administracyjnego (w stosunku do uregulowań Ustawy o gospodarce nieruchomościami), w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowaniem nimi na cele budowlane.

Należy zauważyć, iż przepisy ustawy nie przewidują obowiązku uzyskania przez wnioskodawcę lub inny organ administracji zgody właścicieli nieruchomości na zajęcie nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na realizacje inwestycji drogowej.

Organ podkreślił, że skutek prawny w postaci uzyskania przez Skarb Państwa albo właściwą jednostkę samorządu terytorialnego, własności nieruchomości, na których realizowana jest zamierzona inwestycja, następuje z mocy prawa, zgodnie z dyspozycją art. 12 ust. 4 ustawy. Wskazane w ww. przepisie podmioty publicznoprawne uzyskują własność nieruchomości lub ich część w granicach wyznaczonego liniami rozgraniczającymi pasa drogowego drogi publicznej określonej kategorii z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej staje się ostateczna.

Z powyższego wynika w sposób jednoznaczny, iż nabycie przez Gminę J. prawa własności nieruchomości wymienionych w skarżonej decyzji nie jest zależne od woli dotychczasowego właściciela nieruchomości.

Odnosząc się do warunku postawionego przez odwołujących się, dotyczącego podjęcia rokowań, negocjacji, należy uznać, iż nie dotyczy on spraw objętych regulacją decyzji nr [...] 2 wydanej przez Starostę Powiatu G.. Gdy decyzja ta stanie się ostateczną, będzie wszczęte oddzielne postępowanie odszkodowawcze. Rozpatrywana decyzja nie określa wysokości odszkodowania. Określenie wysokości odszkodowania dla poszczególnych stron nastąpi w innym, dalszym postępowaniu prowadzonym przez właściwy organ, o czym strony zostaną powiadomione.

Jednocześnie Wojewoda [...] poinformował, że zgodnie z art. 18 ust. 1e pkt 3 ustawy, w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna - wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5% wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego.

Podsumowując organ stwierdził, że argumenty przedstawione przez strony skarżące, w świetle przepisów ustawy, nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji nr [...] 2 Starosty Powiatu G. z dnia [...] czerwca 2012 r., o zezwoleniu na realizację omawianej inwestycji drogowej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z dnia [...] września 2012 r. złożyli A. D. i K. D. wyrażając ogólne niezadowolenie co do zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W skardze wskazali, że po podziale pozostanie im wąska działka o szerokości 20 metrów w jednym z końców, przez co kompletnie straci na możliwości zagospodarowania, ma to tym większe znacznie, że skarżący są rodzeństwem i po podziale działki lub chęci jej zabudowy poprzez wybudowanie domów dla każdego z nich takie przedsięwzięcie stanie się niewykonalne architektonicznie.

Cytując fragment uzasadnienia decyzji skarżący wyrazili jednocześnie dezaprobatę wobec stanowiska prezentowanego przez organ w zaskarżonej decyzji, w której organ potraktował sprawę jako przesądzoną a skarżących jako osoby nie mające już praw do danej działki, cyt.: " Z powyższego wynika w sposób jednoznaczny, iż nabycie przez Gminę J. prawa własności nieruchomości wymienionych w skarżonej decyzji nie jest zależne od woli dotychczasowego właściciela nieruchomości ."

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny bada zatem legalność zaskarżonej decyzji tzn. czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Mając na uwadze kryteria zakreślone ww. przepisami Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga jest niezasadna.

Materialnoprawną podstawą wydania decyzji w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Należy zatem brać pod uwagę szczególny charakter inwestycji. Zgodnie z art. 11a ust. 1 powołanej ustawy starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydaje decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Organ administracji nie jest uprawniony do oceny zasadności, czy celowości zamierzonej inwestycji. O przebiegu inwestycji decyduje inwestor wybierając najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno – wykonawcze. Inwestor wyznacza miejsce oraz sposób realizacji inwestycji, co obejmuje przebieg i szerokość planowanej drogi. Wydając decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej organ orzekający dokonuje jedynie oceny formalnoprawnej dopuszczalności lokalizacji tej inwestycji. Odmowa wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być oparta wyłącznie o ustalenia organu z których wynikałoby, że przebieg inwestycji zaproponowanej przez inwestora narusza obowiązujące przepisy prawa. W przeciwnym wypadku, stosownie do art. 11a ust. 1 ustawy organ zobligowany jest wydać decyzję zezwalającą na realizację inwestycji drogowej. Nie można bowiem uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami art. 11e ustawy (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2416/10, www.cbois.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym z przepisami Prawa budowlanego i przepisami specustawy. Wniosek o zgodę na realizację inwestycji drogowej odpowiada wymogom, o których mowa w art. 11d ust. 1 ustawy. Przedłożony projekt budowlany zgodny jest z przepisami ustawy - Prawo budowlane, stosownie do art. 11i ust. 1 specustawy, a wydana przez organ I instancji decyzja zawiera elementy, przewidziane w art. 11f ust. 1 tejże ustawy. Korekta wielkości pola powierzchni jednej z działek dokonana decyzją II instancji nie wpływa na wynik postępowania, pozostałe zaś kwestie i działania inwestora mieściły się w granicach prawa.

Celem ustawy jest uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie budowy dróg publicznych poprzez objęcie w jednym postępowaniu i jednej decyzji czterech postępowań: lokalizacji drogi, podziału nieruchomości, nabywania nieruchomości pod drogi i pozwolenia na jej budowę. Wprowadzenie szczególnej regulacji spowodowane było potrzebą przyspieszenia procesu budowy dróg publicznych. Wyjątkowy charakter ustawy wyrażony jest nie tylko w jej tytule, ale wynika z całości uregulowań, których intencją jest stworzenie prawnych instrumentów, zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych, a tym samym szybką modernizację i rozbudowę sieci dróg w kraju. Ustawa została zamierzona jako regulacja czasowa. Jej działanie jest bowiem ograniczone w czasie określonym w art. 45. Z art. 1 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach wynika, że określa ona zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel oraz budowy tych dróg, a także organy właściwe w tych sprawach. Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że ustawa o szczególnych zasadach jest ustawą szczególną (lex specialis) w stosunku do ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż reguluje ona kompleksowo zasady i warunki przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w tym nabywania nieruchomości na ten cel i organy właściwe w tych sprawach. Oznacza to, że nie ma tu zastosowania administracyjny tok postępowania, wynikający z przepisów o gospodarce nieruchomościami, w tym procedury zatwierdzenia podziału nieruchomości oraz wywłaszczania nieruchomości. Wobec powyższego zarzuty odnoszące się do kwestii podziału nieruchomości nie mogą być uwzględnione.

Kolejnym zarzutem skargi było naruszenie przez organ orzekający w sprawie uzasadnionego interesu strony i wydanie decyzji, która w nadmierny sposób ograniczyła przysługujące skarżącym prawo własności. Zdaniem skarżących można było zaprojektować budowę drogi w inny sposób. Tym bardziej, że działka w aktualnym kształcie nie nadaje się do wykorzystania przez oboje skarżących będących rodzeństwem. W sytuacji zatem gdy jedno ze skarżących wybuduje dom, drugie już nie będzie mogło tego zrobić na pozostałym fragmencie niewymiarowej działki.

W ocenie Sądu zarzut ten nie znajduje uzasadnienia. Dokonywano oceny optymalnego przebiegu drogi.

Wskazać należy, że zaskarżona decyzja dotyczy poszerzenia dróg, a nie ich nowej lokalizacji. Z mapy podziału nieruchomości wynika, że działka skarżących o pierwotnym numerze ewidencyjnym [...] i powierzchni 0,1590 ha położona jest dłuższym bokiem wzdłuż rozbudowywanej ulicy C.. Po przeciwnej stronie tej ulicy jest teren zabudowany, np. działka o Nr ew. [...] i powierzchni 0,0700 ha podlegająca również podziałowi w ramach tej inwestycji. Świadczy to o optymalnych działaniach inwestora. Analiza wspomnianej mapy wykazuje również, że wydzielona pod inwestycję z działki o dawnym nr ew. [...], działka o nr ew. [...] posiada powierzchnię 0,0164 ha, a działka pozostająca przy skarżących o nr ew. [...] posiada powierzchnię 0,1426 ha. Według ustaleń organu szerokość pozostającej przy skarżących działce wynosi w znacznej części 18 m. Oznacza to, że długość działki sięga 80 m lub więcej metrów (szerokość 18 m przy powierzchni działki 0,1426 ha daje jej długość 79,22 m). Uprawnione było zatem stwierdzenie organu, iż działka pozostająca przy skarżących spełnia wymagania pozwalające na jej zabudowę. Podkreślić należy, że podział działki skarżących na cele inwestycji dotyczy podziału jednej działki, a nie dwóch działek jak obecnie sugerują skarżący. Skarżący są współwłaścicielami jednej działki i w ramach jednej działki ocenione były uprawnienia współwłaścicieli nieruchomości. Zarzut skarżących o pozostawieniu im nieużytecznej działki nie znajduje uzasadnienia w sprawie. Nieuprawnione jest też twierdzenie skarżących o potrzebie rokowań do nieruchomości zamiennej. Specustawa nie przewiduje takiej procedury. Niedopuszczalną ingerencją w przysługujące skarżącym prawo własności byłoby przeznaczenie przejętej nieruchomości na inną inwestycję nie mającą charakteru inwestycji drogowej. Kwestionowanie uprawnienia organów do badania celowości przyjętych przez inwestora rozwiązań projektowych i przebiegu trasy nie uprawniało skarżących do stawiania takiego zarzutu. Wskazać należy, że wprowadzenie odrębnego trybu administracyjnego w sprawie realizacji inwestycji drogowych służy realizacji celu publicznego w postaci poprawy bezpieczeństwa układu komunikacyjnego i transportowego, a jednocześnie skutki z tym związane są rekompensowane w formie odszkodowania (art. 12 ust. 4 w zw. z ust. 4a). Zatem pomimo odjęcia własności, dochodzi do równoważenia strat i szkód związanych z prowadzonym postępowaniem. Niewątpliwie prawo własności jest chronione konstytucyjnie w art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, a także przez przepis art. 1 Protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz.U. z 1995 r., nr 36 poz. 175 ze zm.). Prawo to jednak nie jest prawem chronionym bezwzględnie, gdyż Konstytucja w art. 64 ust. 3 dopuszcza możliwość ograniczeń tego prawa, gdy następuje w ustawie i w zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności, a więc poszanowania zasady proporcjonalności wyrażającej się zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności. Przy realizacji systemu dróg publicznych służących poprawie bezpieczeństwa, komunikacji, transportu - zdaniem Sądu - nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które na mocy ustawy są rekompensowane stosownym odszkodowaniem. Takim celem jest z pewnością realizacja przedmiotowej inwestycji. W tym kontekście zarzuty o naruszenie posiadania również nie zasługują na uwzględnienie. (vide wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 679/12, www.cbois.nsa.gov.pl).

Wbrew twierdzeniom skargi analiza akt postępowania administracyjnego, jego przebiegu i treści podjętych w sprawie rozstrzygnięć nie wskazuje na naruszenie przez organy przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 § 1, art. 107). Zarzuty w tym przedmiocie nie znajdują potwierdzenia w materiale sprawy. Organy obu instancji właściwie przeprowadziły postępowanie, a w wydanych decyzjach ustosunkowały się do twierdzeń i zarzutów stron. Można się zgodzić z zarzutem, że nie było to szczególnie rozbudowane i szczegółowe odniesienie się do stanowiska skarżących, to jednak rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Na marginesie, w odpowiedzi na zarzuty skargi, jeszcze raz wskazać skarżącym należy, że wprowadzenie odrębnego trybu administracyjnego w sprawie realizacji inwestycji drogowych służy realizacji celu publicznego w postaci poprawy bezpieczeństwa układu komunikacyjnego i transportowego, a jednocześnie skutki z tym związane są rekompensowane w formie odszkodowania.

Z uwagi na powyższe, uznając, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa procesowego w sposób mogący istotnie wpływać na wynik sprawy, ani nie doszło do naruszenia prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.