Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 327/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2007-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 228 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz, asesor WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 września 2007 r. sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w sprawie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z [...] marca 2007 r., Nr [...], stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z [...] listopada 2006 r., Nr [...] ,określającej skarżącemu T. W. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług

za grudzień 2000 r. i za poszczególne okresy rozliczeniowe 2001 r., a także odsetek za zwłokę należnych od tych zobowiązań oraz dokonującej zabezpieczenia tych kwot na samochodzie osobowym marki [...] i wierzytelnościach na rachunku bankowym.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że po wydaniu decyzji o zabezpieczeniu, organ podatkowy pierwszej instancji decyzjami z [...] grudnia 2007 r., doręczonymi

(w sposób zastępczy) w tym samym dniu, określił zobowiązanie podatkowe

w podatku od towarów i usług decyzją Nr [...] za grudzień 2000 r. oraz decyzją Nr [...] za poszczególne okresy rozliczeniowe 2001 r. W uzasadnieniu organ podniósł, że byt prawny decyzji o zabezpieczeniu uzależniony jest od wydania i doręczenia decyzji rozstrzygającej. W momencie doręczenia takiej decyzji, decyzja o zabezpieczeniu staje się bezprzedmiotowa. Organ podniósł, że decyzje określające zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. oraz za poszczególne okresy rozliczeniowe 2001 r. zostały doręczone 15 grudnia 2006 r. i od tego dnia nie ma już w obrocie prawnym decyzji zabezpieczającej, tj. brak jest przedmiotu zaskarżenia. Wskazał, że z tego też względu nie analizował w sprawie kwestii ewentualnego uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a w konsekwencji nie ustosunkowywał się również do zarzutów podniesionych w odwołaniu.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. i decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: naruszenie prawa procesowego tj.: art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie podatkowym, naruszenie art. 148 ustawy Ordynacja podatkowa ustawy oraz nieprawidłowe odrzucenie odwołania jako złożonego po upływie terminu do jego wniesienia. Skarżący wskazywał, że decyzji określającej wysokość zobowiązania, z uwagi na bliski termin przedawnienia, nie próbowano doręczyć za pośrednictwem poczty. Za wszelką cenę starano się dostarczyć decyzję przed 31 grudnia 2006 r. Na zasadzie zmuszenia zażądano, aby pokwitowane zostały dokumenty przyniesione przez pracowników organu podatkowego. Adresat w tym czasie nie był w ogóle obecny w pracy z uwagi na fakt przebywania w delegacji oraz na zaległym urlopie wypoczynkowym, o czym osoba, której wręczono korespondencję informowała doręczających.

Zdaniem skarżącego przewidziana w art. 148 § 2 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa możliwość doręczenia pisma w miejscu pracy adresata osobie upoważnionej do odbioru korespondencji może być wykorzystana jedynie w sytuacji, gdy osoba upoważniona do odbioru korespondencji została faktycznie ustanowiona. Przy tym osobę tę musi ustanowić pracodawca i musi nadać uprawnienia do odbioru, nie może to być domniemanie. Wskazywał, że z zakresu czynności Pani A. G. nie wynika żadne upoważnienie do dokonywania odbioru pism kierowanych do pracowników. W ocenie skarżącego doręczenie pisma do rąk osoby, która nie jest w tym zakładzie pracy upoważniona do odbioru pisma jest nieskuteczne prawnie. Nieprawidłowe doręczenie pozbawiło go możliwości obrony jego praw, tj. skutecznego odwołania do Izby Skarbowej.

Skarżący wskazywał ponadto, że z doręczonej korespondencji nie wynika,

czy dostarczono kopię, czy też oryginał decyzji. Podnosił też, że nikt nie sprawdził, czy osoba, której wręczono decyzję została ustanowiona przez pracodawcę

jako osoba upoważniona do odbioru korespondencji kierowanej do pracowników zakładu pracy. Dowodem tego jest wystąpienie Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 16.03.2007 r. pismem nr [...] do Pana J. S. pełniącego funkcję organów Samorządu Wojewódzkiego Urzędu Marszałkowskiego o przesłanie regulaminu organizacyjnego pracy obowiązującego w [...], na które odpowiedź udzielono 22 marca 2007r.,

a więc już po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Oznacza to, że nie zebrano całego materiału dowodowego wydając postanowienie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo podniósł, że skarżący w skardze niezasadnie powołuje się na pismo skierowane do Pana J. S., które nie stanowiło podstawy rozstrzygnięcia i z uwagi na to, że wpłynęło po terminie wydania skarżonego postanowienia nie było włączone do akt sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień,

to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji następuje, bowiem w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd w rozpoznawanej sprawie nie stwierdził naruszenia prawa, a tym samym nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B.

Skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. wydanej w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. i za poszczególne okresy rozliczeniowe 2001 r., a także odsetek za zwłokę należnych od tych zobowiązań oraz dokonania zabezpieczenia tych kwot, jest konsekwencją sporu dotyczącego stanu faktycznego związanego z datą doręczenia decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. określających skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług decyzją za grudzień 2000 r. (Nr [...]) oraz za poszczególne okresy rozliczeniowe 2001 r.

([...]).

Podkreślić należy, że decyzja o zabezpieczeniu wydana na podstawie art. 33 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, wygasa w przypadkach ściśle określonych

w art. 33a tejże ustawy tj.: 1) po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; 2) z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 3) z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zwrotu podatku.

Z akt sprawy wynika, że decyzje w przedmiocie określenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r.

i za poszczególne okresy rozliczeniowe 2001 r. zostały na podstawie art. 148 § 2 pkt 2 ustawy – Ordynacja podatkowa, doręczone w miejscu pracy tj. w [...] - inspektorowi do spraw osobowych Pani B. K., osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. W tych okolicznościach decyzja Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z [...] listopada 2006 r., Nr [...], o zabezpieczeniu wygasła stosownie do regulacji zawartej w cytowanym art. 33a § 1 pkt 2 ustawy – Ordynacja podatkowa w dniu 15 grudnia 2006 r. (w dniu zastępczego doręczenia).

Zgodnie z art. 228 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia o niedopuszczalność odwołania. Niedopuszczalność odwołania jest konsekwencją przyczyn o charakterze podmiotowym,

jak też przedmiotowym. Do następstw o charakterze przedmiotowym, decydujących o niedopuszczalności odwołania należy przede wszystkim brak przedmiotu zaskarżenia. Na skutek wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu w dniu 15 grudnia 2006 r., wystąpiła niemożność rozpoznawania odwołania z 10 stycznia 2007 r.

od tej decyzji, jako że postępowanie odwoławcze w tym przypadku z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia stało się bezprzedmiotowe. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy w zgodzie z przepisami prawa wydał postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania w sprawie niniejszej. Na powyższe rozstrzygnięcie

nie ma wpływu również podnoszony w skardze fakt otrzymania w dniu 3 stycznia 2007 r. decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z [...] listopada 2006 r. o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych. Za decydujące należy uznać natomiast daty: 15 grudnia 2006 r., tj. daty doręczenia decyzji określających zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług decyzją Nr [...] za grudzień 2000 r. oraz decyzją Nr [...] za poszczególne okresy rozliczeniowe 2001 r. (w trybie określonym

w art. 148 §2 pkt 2 O.p.) oraz 10 stycznia 2007 tj. datę odwołania od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] listopada 2006 r. wydanej w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań w podatku od towarów i usług,

z których wynika, że w dniu wnoszenia odwołania nie było już przedmiotu zaskarżenia.

Odnosząc się do sformułowanego podczas rozprawy w dniu 20 września 2007 r. zarzutu przedawnienia prawa do wydania decyzji o zabezpieczeniu, Sąd zauważa, iż kwestia ta nie może być przedmiotem rozważań Sądu w niniejszej sprawie,

której przedmiot dotyczący stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji

w sprawie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że przedmiotem badania legalności działalności organów może być jedynie sprawa administracyjna, w której wniesiono skargę. Granice danej sprawy wyznacza skarga. W niniejszej sprawie zaś skarga

nie dotyczy rozstrzygnięcia organu w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych.

W tym stanie rzeczy skargę jako nieuzasadnioną Sąd oddalił, w oparciu

o przepis art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.