Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1072/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 23
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 153, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 29 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 roku sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę (...) zł (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z (...) listopada 2012 r., nr (...) (dalej decyzja z (...) listopada 2012 r.) Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 2 pkt 1, art. 3, art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 2, art. 5, art. 6, art. 8, art. 14, art. 20, art. 24, art. 26, art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (teks jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. 2011 r., nr 298, poz. 1769 ze zm.) w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz.U. 2009 r., nr 129, poz. 1058) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm), dalej jako "K.p.a.", odmówił przyznania M. J. zasiłku rodzinnego na rzecz D., M., J. i E. J., dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej na rzecz J. i E. J. oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2013/2014 na rzecz D., M. i J. J.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że do nabycia prawa do świadczeń rodzinnych niezbędne jest ustalenie dochodu osoby lub rodziny uzyskanego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, tj. za rok 2011. Podstawowym dokumentem, który warunkuje jego wyliczenie zgodnie z art. 23 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych jest zaświadczenie o dochodzie podlegającym opodatkowaniu na zasadach ogólnych każdego członka rodziny. Po przeanalizowaniu wniosku i obliczeniu dochodu wnioskodawcy oraz organ I instancji ustalił, że dochód rodziny wnioskodawcy wynosi (...) zł, a zatem przekracza ustawowe kryterium dochodowe o (...) zł na osobę.

W odwołaniu z dnia (...) grudnia 2012 r. M. J. zarzucił pominięcie przez organ I instancji utraty jego dochodów za 2011 r. z tytułu prowadzenia spotkań jako sędzia koszykówki.

Decyzją z (...) marca 2013 r., nr (...) (dalej decyzja z dnia (...) marca 2013 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję z (...) listopada 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Kolegium wskazało, że ustalając dochód rodziny wnioskodawcy za rok 2011 należało uwzględnić kwotę dochodu wynikającą z zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego, tj. kwotę (...) zł, pomniejszyć ją o składki na ubezpieczenie społeczne, tj. (...) zł i składki na ubezpieczenie zdrowotne, tj. (...) zł oraz należny podatek, tj. (...) zł, co daje łącznie (...) zł. Kwota ta nie mogła jednak stanowić podstawy obliczenia dochodu na osobę w rodzinie, na potrzeby niniejszego postępowania, albowiem z akt sprawy wynika, że rodzina utraciła część dochodów, a wnioskodawca utracił w dniu (...) września 2011 r. rentę z tytułu niezdolności do pracy. Zgodnie z art. 3 pkt 23 ustawy o świadczeniach rodzinnych utrata dochodu oznacza utratę dochodu spowodowaną utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, z wyłączeniem pracy wykonywanej na podstawie umowy o dzieło, bądź utratą renty. W konsekwencji, na potrzeby niniejszej sprawy Kolegium uznało, że dochód rodziny należało dodatkowo pomniejszyć o kwotę (...) zł (utracona renta z ZUS) oraz o kwotę (...) zł (utracony dochód żony odwołującego). Przy ustalaniu prawa do świadczeń rodzinnych, jako dochód rodziny z 2011 r. należało przyjąć kwotę (...) zł, co daje miesięcznie (...) zł, a w przeliczeniu na osobę w rodzinie (...) zł miesięcznie. Tak ustalona kwota dochodu przekracza kryterium dochodowe uprawniające do przyznania świadczeń rodzinnych.

Zdaniem Kolegium należało podzielić stanowisko organu I instancji o braku podstaw do uznania za dochód utracony zarobków uzyskanych w 2011 r. z tytułu sędziowania meczów koszykówki. Wnioskodawca pełniąc funkcję sędziego podczas meczów koszykówki nie był związany umową o pracę, ani tym bardziej umową zlecenia czy umową o dzieło, z żadnym klubem sportowym. Sam fakt, że aktualnie rodzina nie uzyskuje dochodów z ww. działalności, nie może mieć wpływu na ustalenie wysokości dochodów za 2011 r.

Na powyższą decyzję Kolegium pełnomocnik wnioskodawcy złożył w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie decyzji, rozpatrującym sprawę organom administracji zarzucono: naruszenie art. 5 ust 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji odmówienie przyznania wnioskowanych świadczeń rodzinnych; naruszenie art. 3 pkt 23 w zw. art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych przez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że osiągane przez wnioskodawcę wynagrodzenie z tytułu pracy jako sędzia sportowy koszykówki nie mieści się w katalogu definicji zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a tym samym brak jest podstaw do uznania dochodu uzyskiwanego z ww. tytułu za dochód utracony.

Wyrokiem z 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 834/13, Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Poznaniu uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z (...) marca 2013 r.

Dokonując wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa Sąd podkreślił, że skarżący jako licencjonowany sędzia sportowy zakwestionował przyjęty w zaskarżonej decyzji sposób ustalenia dochodu rodziny na potrzeby oceny uprawnień do świadczeń rodzinnych przez pominięcie utraty w 2011 r. dochodu uzyskanego z tytułu sędziowania zawodów sportowych. Zwrócono uwagę, że rozliczeń za prowadzenie spotkań skarżący dokonywał na delegacjach sędziowskich, które zostawiał w klubach. Z tych klubów otrzymywał raz do roku PIT-11 do rozliczenia podatku. Organy obu instancji przyjęły, że dochody uzyskiwane z sędziowania meczów były rozliczane jako dochody z działalności wykonywanej osobiście, co stanowi odrębną kategorię w stosunku do umowy o dzieło oraz umowy zlecenia. W ocenie Sądu stanowisko to uznać należało co najmniej za przedwczesne. Przeprowadzając ocenę tej formy aktywności zawodowej skarżącego organ I instancji poprzestał bowiem na oświadczeniu skarżącego i nie przeprowadził postępowania dowodowego, które pozwoliłoby ustalić, czy utrata dochodu z tytułu sędziowania zawodów sportowych może zostać uznana za utratę dochodu w rozumieniu art. 3 pkt 23 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Postępowania dowodowego w tym zakresie nie przeprowadził również organ odwoławczy, co uzasadnia postawienie zarzutu, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 §1 oraz art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 136 K.p.a.

W realiach przedmiotowej sprawy zbadania wymagało, czy przychód uzyskiwany przez skarżącego z tytułu sędziowania zawodów sportowych można uznać za przychód uzyskiwany z umowy, która może zostać zakwalifikowana jako umowa zlecenia. Należy to rozważyć przede wszystkim w odniesieniu do wzajemnych relacji pomiędzy Polskim Związkiem Koszykówki (dalej PZKosz) a sędziami, jak również pomiędzy Związkiem a klubami. W rezultacie może okazać się, że podnoszona przez organ okoliczność, że z klubami sędziowie nie zawierają żadnych umów, nie ma w tym przypadku znaczenia. W konsekwencji Sąd uznał za konieczne przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Dopiero uzyskane wyjaśnienia i informacje pozwolą jednoznacznie ocenić jak należy zakwalifikować tę formę aktywności zawodowej skarżącego – w odniesieniu do definicji dochodu utraconego w rozumieniu art. 3 pkt 23 ppkt c ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Decyzją z (...) czerwca 2014 r., nr (...) (dalej decyzja z (...) czerwca 2014 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) listopada 2012 r.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że pismem z (...) kwietnia 2014 r. zwróciło się do PZKosz o wyjaśnienie zasad jego funkcjonowania, w szczególności w kwestii wypracowanych zasad opłacania sędziów zawodów sportowych oraz zasad współpracy PZKosz z klubami sportowymi w zakresie organizacji i ponoszenia kosztów organizowanych i przeprowadzanych zawodów. Ponadto Kolegium zwróciło się o udostępnienie wzorca delegacji dla sędziów. Pismo zostało odebrane przez upoważnionego pracownika Związku w dniu (...) maja 2014 r. i do dnia wydania decyzji pozostało bez odpowiedzi.

W dniu (...) maja 2014 r. odwołujący złożył do akt sprawy pismo wystawione przez Sekretarza Generalnego PZKosz z dnia (...) maja 2014 r. w którym wskazano, że sędziowie koszykówki nie są pracownikami PZKosz, lecz sędziują zawody na zlecenie Związku. Wskazano również, że sędziowie rozliczają się z w miejscu rozegrania meczu i otrzymują zwrot kosztów dojazdów oraz ekwiwalent sędziowski.

Stojąc na stanowisku prawidłowego obliczenia przez organ I instancji w zakresie ustalenia dochodu rodziny odwołującego w przeliczeniu na osobę Kolegium podzieliło również pogląd organu I instancji o braku podstaw do uznania za dochód utracony zarobków jakie odwołujący uzyskał w 2011 r. z tytułu sędziowania meczów koszykówki. Mając powyższe na uwadze, Kolegium uznało, że brak jest podstaw do tego, aby przychody odwołującego uzyskane z tytułu sędziowania zawodów sportowych traktować jako dochody z umowy o pracę czy z umowy zlecenia. W konsekwencji, utrata tych przychodów nie może prowadzić do pomniejszenia dochodu rodziny o tzw. dochód utracony. W konsekwencji fakt, że aktualnie rodzina nie uzyskuje dochodów z ww. działalności nie może mieć wpływu na ustalenie wysokości dochodów za 2011 r.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. J., reprezentowany przez radcę prawnego M. D. wnosząc o jej uchylenie, jak i uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie: a) art. 12a ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, przez ich niezastosowanie, a w konsekwencji odmówienie przyznania zasiłku rodzinnego na rzecz D., M., J. i E. J., dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej na rzecz J. i E. J., oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2013/2014 na rzecz D., M. i J. J.; b) art. 3 pkt 23 w zw. art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych przez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że osiągane przez skarżącego wynagrodzenie z tytułu pracy jako sędzia sportowy koszykówki nie mieści się w katalogu definicji zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a tym samym brak jest podstaw do uznania dochodu uzyskiwanego z w/w tytułu za dochód utracony.

W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę na istotne podobieństwo treściowe pomiędzy decyzją Kolegium z (...) marca 2013 r. a decyzją obecnie zaskarżoną. Podniesiono, że organ odwoławczy, w treści zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił, dlaczego zawarta pomiędzy skarżącym a PZKosz umowa nie mogła zostać uznana za umowę zlecenia ani jakie warunki musiałyby zaistnieć do przyjęcia takiego założenia. Zdaniem skarżącego, wyjaśnienia zawarte w przywołanym przez skarżącego piśmie PZKosz już dawno się zdezaktualizowały. Poza tym, nie wynika z nich odpowiedź w jaki sposób należy zakwalifikować umowę skarżącego z PZKosz. Kolegium w ogóle nie wzięło pod uwagę wyjaśnień udzielonych przez Sekretarza Ogólnego w piśmie z dnia (...) maja 2014 r. Niezależnie od powyższego za całkowicie błędne należało także uznać stanowisko Kolegium, że przychody sędziów z tytułu prowadzenia zawodów sportowych muszą zostać uwzględnione przy ustalaniu dochodu, natomiast ich utrata nie powinna (analogicznie), być od dochodu odliczana. Argumentacja SKO opiera się na art. 3 pkt 23 a-i ustawy o świadczeniach rodzinnych i enigmatycznych wyjaśnieniach, że dochód skarżącego nie jest szczególnym wypadkiem enumeratywnie tam określonym. Tymczasem wbrew stanowisku organu, skarżący spełnia wymogi określone w ww. przepisie i utracił dochód ponieważ utracił zatrudnienie (k. 3-8 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia odmowy przyznania skarżącemu zasiłku rodzinnego, dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej na oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2013/2014.

Rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności zauważyć, że prawomocnym wyrokiem z 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 834/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, uchylił wydaną w toku prowadzonego postępowania administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) listopada 2012 r. o odmowie przyznania skarżącemu wnioskowanych świadczeń. Jak wyjaśnił Sąd, podstawowe znaczenie w przedmiotowej sprawie miało właściwe zakwalifikowanie dochodów uzyskiwanych przez skarżącego z tytułu sędziowania zawodów sportowych, przy czym ocena ta powinna, w opinii Sądu, uwzględniać specyfikę tej formy aktywności zawodowej skarżącego. Aby dokonać tej oceny, niezbędnym było uzyskanie wyczerpującej informacji dotyczącej zasad funkcjonowania PZKosz, zasad współpracy z klubami sportowymi w zakresie organizacji i ponoszenia kosztów organizowanych i przeprowadzanych zawodów.

W przywołanym powyżej wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał wykładni znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych podkreślając, że w świetle art. 3 pkt 23 powołanej powyżej ustawy utratę zatrudnienia należy łączyć z rozwiązaniem konkretnego stosunku prawnego cechującego się pewną trwałością. Utrata zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej nastąpi w sytuacji zaprzestania przez jednostkę wykonywania dotychczas świadczonej pracy na podstawie jednej z form prawnych określonych w art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych za wyjątkiem umowy o dzieło. Z katalogu tego nie została wyłączona umowa zlecenia, dla zawarcia której przepisy prawa nie wymagają szczególnej formy.

Zważywszy na twierdzenia skarżącego dotyczące wykonywania na rzecz PZKosz czynności w ramach umowy zlecenia Sąd uznał, że wymaga dalszego zbadania czy przychód uzyskiwany przez skarżącego z tytułu sędziowania zawodów sportowych można uznać za przychód uzyskiwany z umowy, która może zostać zakwalifikowana jako umowa zlecenia. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, należało to rozważyć przede wszystkim w odniesieniu do relacji pomiędzy PZKosz a sędziami, jak również pomiędzy PZKosz a klubami.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd był związany z mocy art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku z 15 stycznia 2014 r. Przepis art. 153 powołanej powyżej ustawy ma bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 2129/08, Baza NSA).

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, przyjąć należało, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając zaskarżoną decyzję nie odczytało w prawidłowy sposób wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w uzasadnieniu wyroku z 15 stycznia 2014 r., naruszając tym samym art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kolegium nie uzyskało bowiem wyczerpującej informacji na temat zasad funkcjonowania PZKosz, zasad współpracy z klubami sportowymi w zakresie organizacji i ponoszenia kosztów organizowanych i przeprowadzanych zawodów, odnosząc się po raz drugi do przepisów ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 361 ze zm.), pomimo wyraźnej uwagi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartej w wyroku z dnia 15 stycznia 2014 r., że ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie definiowania zawartych w niej pojęć nie odsyła do przepisów tej ustawy. Co prawda pismem z dnia (...) kwietnia 2014 r. Kolegium wystąpiło do PZKosz z wezwaniem o wyjaśnienie zasad funkcjonowania Związku oraz jego współpracy z klubami sportowymi w zakresie organizacji i ponoszenia kosztów organizowanych i przeprowadzanych zawodów, ale nie uzyskało w tym zakresie odpowiedzi. Zdaniem Sądu, niewystarczającym okazało się również odwołanie do dostępnego w internecie dokumentu zatytułowanego "Wyjaśnienia Polskiego Związku Koszykówki w sprawie obowiązków podatkowych związanych z przychodami osiągniętymi przez sędziów koszykówki z tytułu prowadzenia zawodów sportowych" z dnia (...) stycznia 2004 r. Jak zwrócił na to uwagę skarżący, dokument ten nie zawiera odpowiedzi na pytanie o sposób zakwalifikowania umowy łączącej Jego z PZKosz. Innymi słowy, Kolegium nie ustaliło w należyty sposób stanu faktycznego sprawy, nie dokonując tym samym należytej oceny formy aktywności zawodowej skarżącego w odniesieniu do dochodu utraconego w rozumieniu art. 3 pkt 23 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Tym samym Kolegium naruszyło art. 7, art. 77 §1 oraz art. 107 § 3 K.p.a.

Należy w tym miejscu podkreślić, że poza skierowaniem do PZKosz wezwania z dnia (...) kwietnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wykorzystało uregulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego środków dowodowych, które mogłyby przyczynić się do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a tym samym zrealizowania wytycznych zamieszczonych w uzasadnieniu wyroku z 15 stycznia 2014 r. Kolegium opierając się na dokumentach zamieszczonych w internecie nie zwróciło się do PZKosz o ich przedłożenie w formie papierowej z wyjaśnieniem dotyczącym ich stanu aktualności, nie podjęło próby przesłuchania świadków, w tym pracowników PZKosz na czele z prezesem Związku oraz Sekretarzem Generalnym, który podpisał zaświadczenie z dnia (...) kwietnia 2014 r., na które powołuje się skarżący. Należy zwrócić uwagę, że w art. 88 § 1 K.p.a. ustanowione zostały instrumenty procesowe umożliwiające Kolegium przeciwdziałanie ewentualnej biernej postawie osób, które dysponują wiedzą i doświadczeniem mającym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił w pkt 1 wyroku zaskarżoną decyzję.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium mając na uwadze wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku z 15 stycznia 2014 r. powinno dokonać prawidłowych i pełnych ustaleń faktycznych sprawy w oparciu o ogół ustanowionych w tym celu przez ustawodawcę środków dowodowych

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 powołanej powyżej ustawy.

M. Kwiecińska J. Szaniecka B. Drzazga