Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 111/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Zatrudnienie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 706 ust. 7,8,11
journal: Dz.U. 2004 nr 265 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jedn.
article: art. 37
journal: Dz.U. 2007 nr 59 poz 404
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Renata Nawrot /sprawozdawca/, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi [...] Wojewódzkiego Komendanta Ochotniczych Hufców Pracy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia z tytułu przyuczenia do wykonywania określonej pracy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania sądu jest skarga [...] Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującego w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. w przedmiocie odmowy przyznania pracodawcy dofinansowania kosztów przyuczenia do wykonywania określonej pracy P. K. za okres od [...] marca 2013 r. do [...] czerwca 2014 r.

Do wydania przedmiotowych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2014 r. [...] Wojewódzka Komenda Ochotniczych Hufców Pracy w W. zwróciła się o dofinansowanie kosztów przyuczenia do wykonywania określonej pracy dla młodocianego pracownika P. K.

Decyzją z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] Prezydent Miasta R. ( dalej "organ I instancji") odmówił dofinansowania przedmiotowych kosztów, przywołując treść art. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej i wskazując, że wnioskodawca, pomimo wezwania do uzupełnienia wniosku, nie przedstawił zaświadczeń dotyczących pomocy de minimis otrzymanej w roku ubiegania się oraz w okresie dwóch lat poprzedzających, ani oświadczenia o wielkości otrzymanej pomocy w tym okresie lub o jej nieotrzymaniu.

W odwołaniu [...] Wojewódzka Komenda Ochotniczych Hufców Pracy w W. (dalej "MWK OHP") wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i podniosła, że żądanie przez organ I instancji przedłożenia dokumentów dotyczących pobranej pomocy de minimis było bezpodstawne, przedstawiając obszernie argumenty na poparcie swojego stanowiska.

W szczególności MWK OHP podkreśliła, że Ochotnicze Hufce Pracy wypełniając zadania ustawowe nie prowadzą działalności gospodarczej, zatem nie podlegają ustawie o postępowaniu w sprawach o udzielenie pomocy publicznej.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej "organ odwoławczy" "Kolegium"), po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy (MWK OHP) w W., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2014 r. o odmowie przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika P. K., zatrudnionego w celu przyuczenia do wykonywania pracy w zawodzie "kucharz" poniesionych w okresie od [...] marca 2013 r. do [...] czerwca 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy po przypomnieniu dotychczasowego przebiegu postępowania wyjaśnił, powołując się przy tym na treść art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty, że dofinansowanie kosztów kształcenia przysługujące pracodawcom z tytułu zawarcia z młodocianymi pracownikami umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi m.in. w Rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis. Przywołując pkt 4 preambuły ww. rozporządzenia wskazał, że dla celów konkurencji określonych w Traktacie przedsiębiorstwem jest każda jednostka wykonująca działalność gospodarczą niezależnie od jej formy prawnej

i sposobu finansowania.

Kolegium podkreśliło, że choć MWK OHP jest w całości finansowana ze środków pochodzących z budżetu państwa, to przyznanie tej jednostce dofinansowania z art. 70b ustawy o systemie oświaty, powinno się rozpatrywać w aspekcie kontrolowanej pomocy publicznej, której przyznanie może zachwiać równowagę konkurencyjności podmiotów na rynku. Zasady postępowania w sprawie uzyskania pomocy de minimis określone są w Ustawie z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do treści art. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zasadnie organ I instancji wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o przyznanie dofinansowania o niezbędne dokumenty w postaci przedstawienia:

1/ wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jaką otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie;

2/ informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis, dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis.

Wnioskodawcę pouczono, że niezłożenie ww. dokumentów spowoduje negatywne rozpatrzenie wniosku.

Kolegium stwierdziło, że pomoc przyznawania w trybie art. 70b ustawy o systemie oświaty może być przyznana tylko jako pomoc de minimis. Prawidłowo zatem odmówiono wnioskodawcy dofinansowania stosownie do treści art. 37 ust. 7 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. W ocenie organu odwoławczego interpretacja przepisów przedstawiona przez odwołującą nie stanowi podstawy prawnej rozstrzygania i nie jest dla organu wiążąca.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła MWK OHP w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta R., a nadto przyznanie dofinansowania zgodnie ze złożonym wnioskiem.

Skarżąca oparła skargę na następujących podstawach:

I. Naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię: tj.

1.

1) przepisu art. 70b ustawy z dnia 7 września 1991 r o systemie oświaty polegające na jego niezastosowaniu,

2)

3)

4)

5)

6)

7)

8)

9)

10)

11)

12)

13)

14)

15)

16)

17)

18)

19)

20)

21)

22)

23)

24)

25)

26)

27)

28)

29)

30)

31)

32)

33)

34)

35)

36)

37)

38)

39)

40)

41)

42)

43)

44)

45)

46)

47)

48)

49)

50)

51)

52)

53)

54)

55)

56)

57)

58)

59)

2. przepisu art. 70b ust. 11 ustawy z dnia 7 września 1991 r o systemie oświaty, polegające na jego zastosowaniu podczas gdy nie ma on zastosowania do OHP,

3. przepisu art. 2 ust. 16 ustawy o postępowaniu w sprawach udzielania pomocy publicznej beneficjentem pomocy poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż skarżąca jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą,

60)

4. art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis, z którego wynika, iż do celów reguł konkurencji określonych w Traktacie przedsiębiorstwem jest każda jednostka wykonująca działalność gospodarczą niezależnie od formy prawnej i sposobu finansowania poprzez uznanie, iż ma on zastosowanie do MWK OHP.

II. Naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 10, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie mimo kompletnego materiału dowodowego w sprawie i oparcie decyzji na błędnych ustaleniach dotyczących statusu skarżącego, co skutkowało podjęciem przez organ decyzji noszącej cechy dowolności.

W uzasadnieniu MWK OHP w W. powołała się na notatkę służbową ze spotkania Komendanta Głównego OHP i Prezesa UOKiK i ustalenia w zakresie pomocy de minimis, wskazując, że w przypadku OHP refundacja nie stanowi pomocy de minimis.

Skarżąca wywiodła, że w budżecie MWK OHP wykazuje się dofinansowanie kosztów kształcenia z tytułu przyuczenia do zawodu jako przychód. Na podstawie art. 70b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, wskazała, że pracodawcy mogą uzyskać od gminy, właściwej ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika, dofinansowanie kosztów kształcenia pracownika młodocianego w celu jego przygotowania zawodowego. Dofinansowanie dotyczy wszystkich pracodawców będących osobami prawnymi lub fizycznymi, o ile spełnią warunki określone w art. 70b ustawy o systemie oświaty. Zdaniem skarżącej decyzja przyznająca dofinansowanie wydawana jest o ile wniosek spełnia wymagania określone w art. 70b ustawy o systemie oświaty, żaden przepis nie przewiduje w tym zakresie wyłączeń podmiotowych, a takie wyłączenie wywodzi organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniosła, że uzyskane z tego tytułu pieniądze są traktowane jako dochód dla budżetu państwa.

Autor skargi wywiódł także, iż zgodnie z art. 2 ust.16 ustawy o postępowaniu w sprawach udzielania pomocy publicznej beneficjentem pomocy jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w tym podmiot prowadzący działalność w zakresie rolnictwa czy rybołówstwa, bez względu na formę organizacyjno-prawną oraz sposób finansowania, który otrzymał pomoc publiczną. Skoro jak stwierdza strona skarżąca Ochotnicze Hufce Pracy wypełniając zadania ustawowe nie prowadzą działalności gospodarczej, to nie podlegają ustawie o postępowaniu w sprawach o udzielanie pomocy publicznej.

Zdaniem skarżącej powyższe regulacje w sposób oczywisty wskazują, że zatrudnianie młodocianych w celu przyuczenia ich do wykonywania pracy w zawodzie stanowi realizację ustawowych zadań przez jednostki OHP, a więc w tym zakresie nie mogą one być uznane za przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą.

W skardze podniesiono, że w niniejszej sprawie skarżąca spełniła wszystkie wymogi określone w art. 70b ustawy o systemie oświaty i w konsekwencji przysługuje jej dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego. Okoliczność, że w art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty zapisano, iż dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi pomoc de minimis, nie oznacza, że pomoc ta może być udzielona wyłącznie jako pomoc de minimis.

W konsekwencji przepisy ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej nie mają zastosowania do podmiotów nie prowadzących działalności gospodarczej. Szkolenie młodocianych jest jednym z zadań ustawowych OHP i nie może być utożsamiane z działalnością konkurencyjną dla podmiotów gospodarczych takich jak przedsiębiorcy. OHP w żadnym przypadku nie osiąga z tego tytułu korzyści, zaś uznanie wykonywania zadań ustawowych za działalność gospodarczą podlegającą przepisom regulującym pomoc de minimis, biorąc pod uwagę skalę tej działalności oraz ograniczenia kwotowe w udzielaniu pomocy de minimis, prowadziłoby do zaprzestania wykonywania tych zadań w bardzo krótkim czasie i to spowodowałoby zachwianie równowagi konkurencyjności podmiotów na rynku.

Zdaniem autora skargi, prawidłowa wykładnia art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty sprowadza się do przyjęcia, że dofinansowanie, o którym mowa w art. 70b ust. 1, stanowi pomoc, co do której wyłącznie w zakresie dotyczącym przedsiębiorstw należy stosować wszelkie wymagania dotyczące pomocy de minimis, a brak jednocześnie podstaw, aby art. 70 b ust. 11 ustawy o systemie oświaty interpretować w ten sposób, że pomoc ta może być udzielona wyłącznie jako pomoc de minimis - niezależnie do jakiego podmiotu jest kierowana.

W konkluzji strona skarżąca wskazała, że wykonywanie zadań ustawowych nie może być uznane za działalność gospodarczą podlegającą przepisom regulującym pomoc de minimis, w tym również obowiązkom wynikającym z art. 37 ust. 1 ustawy o pomocy publicznej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W świetle tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a).

Zaznaczenia wymaga, że stan faktyczny w niniejszej sprawie nie jest sporny, a mianowicie skarżąca Komenda OHP w okresie od [...] marca 2013 r. do [...] czerwca 2014 r. zatrudniała młodocianego pracownika, w osobie P. K., przyuczanego do zawodu "kucharz". We wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika, jako podstawę prawną ubiegania się o przyznanie tego dofinansowania wskazała art. 70b ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r., nr 256, poz. 2572 ze zm.), dalej "u.s.o.". Organ I instancji wezwał MWK OHP pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. do uzupełnienia wniosku, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, tj. złożenia:

1) formularza informacji przedstawianego przy ubieganiu się o pomoc de minimis, o którym mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis,

2) oświadczenia o wielkości otrzymanej pomocy de minimis od roku 2011 do roku 2013 lub oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie,

3) sprawozdań finansowych za okres trzech ostatnich lat obrotowych,

4) informacji czy P. K. realizował zajęcia dydaktyczne w formie dziennej czy wieczorowej, w związku z udzieleniem urlopu na podstawie art. 205 § 4 kodeksu pracy.

Niewątpliwie spór w sprawie sprowadza się do tego, czy skarżąca jako podmiot ubiegający się o przyznanie dofinansowania na podstawie tego przepisu miała obowiązek przedłożyć dokumenty, niezbędne przy ubieganiu się o pomoc de minimis (pkt 1 i pkt 2 wezwania), czy też z takiego obowiązku jest zwolniona.

Zatem wyjaśnienia wymaga, że po pierwsze przepis art. 70b ust. 7 u.s.o. nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej do przyznania takiego świadczenia, bowiem wnioskowanego dofinansowania dotyczy cały art. 70b. Cytowany ust. 7 art. 70b, wskazuje jedynie, że dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od zdania przez młodocianego pracownika egzaminu i że do wniosku należy dołączyć stosowne dokumenty: kopie dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 (tj. potwierdzających posiadanie kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego), kopie umowy o pracę z młodocianym pracownikiem oraz kopie dyplomu lub świadectwa potwierdzającego zdanie egzaminu. Dokumenty powyższe zostały przez skarżącą złożone.

Zgodnie z art. 70b ust. 8 u.s.o. dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika jest finansowane ze środków Funduszu Pracy. W tym miejscu zwrócić uwagę należy, że z dniem 1 września 2012 r. do art. 70b u.s.o. dodano ustęp 11, w myśl którego dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis lub rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym.

Podkreślić należy, że żaden z przepisów art. 70b nie zawiera regulacji, z której wynikałoby, że OHP, mogą domagać się przyznania dofinansowania na podstawie art. 70b u.s.o., ale nie w ramach pomocy de minimis, innymi słowy, że art. 70b ust. 11 nie ma zastosowania do skarżącej w niniejszej sprawie.

Źródłami powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej są Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, a na obszarze oddziaływania organów, które je ustanowiły akty prawa miejscowego. Skarżąca uzasadniając swoje stanowisko powołuje się na notatkę służbową ze spotkania Komendanta Głównego OHP i Prezesa UOKiK, nie mniej notatka ta nie stanowi źródła prawa, w oparciu o które organy i sądy mogą rozstrzygać sprawy. Takim źródłem prawa, ani też obowiązującej jego wykładni nie jest również złożona w toku postępowania przed sądem decyzja (kserokopia) wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. z dnia [...] stycznia 2015 r.

Podobne stanowisko, jakie wynika w sprawie niniejszej w zakresie kontrolowanej decyzji przez sąd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 20 marca 2015 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 160/15.

Również pogląd powyższy podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 22 lipca 2014 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 1087/13, stwierdzając iż : "W konsekwencji trzeba przyjąć, że dopiero od dnia 1 września 2012 r. dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników, z woli ustawodawcy polskiego nabrało charakteru pomocy publicznej, o której mowa w przywołanych przepisach. Zapis wprowadzony do treści art. 70b u.s.o. zmienił w istotny sposób sytuację podmiotów finansowanych przez państwo na jego podstawie określając w sposób stanowczy, że zgodnie z art. 89 in fine TWE (obecnie 109 TFUE), jeśli zostaną spełnione przesłanki określone w rozporządzeniu pomoc ta nie podlega procedurze zgłoszenia (por. pkt 1 preambuły rozporządzenia w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis - "Jeżeli finansowanie przez państwo spełnia kryteria określone w art. 107 ust. 1 Traktatu, stanowi pomoc państwa i zgodnie z art. 108 ust. 3 Traktatu powinno zostać zgłoszone do Komisji. Jednakże na podstawie art. 109 Traktatu Rada może określić kategorie pomocy, które są zwolnione z wymogu zgłoszenia. Zgodnie z art. 108 ust. 4 Traktatu Komisja może przyjąć rozporządzenia dotyczące takich kategorii pomocy państwa. Rada postanowiła, zgodnie z art. 109 Traktatu, że pomoc de minimis może stanowić jedną z takich kategorii").

Określenie pomocy dla pracodawców wynikającej z art. 70b ust. 11 u.s.o. jako pomocy de minimis, powoduje zdecydowane pogorszenie ich sytuacji w stosunku do sytuacji podmiotów korzystających z tego przywileju na mocy art. 70b tej ustawy w jej brzmieniu do dnia 1 września 2012 r."

Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi, w ocenie sądu w składzie orzekającym są one bezzasadne. Nie mniej w kontekście zarzutów skargi jeszcze raz podkreślić należy, że zgodnie z art. 70b ust. 11 u.s.o. dofinansowanie kosztów kształcenia stanowi pomoc de minimis, której przyznanie uzależnione jest nie tylko od złożenia dokumentów, o których mowa w art. 70b ust. 7 u.s.o., ale także dokumentów wymaganych przepisami art. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej oraz przepisami wydanego na jej podstawie rozporządzenia z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc minimis (Dz.U. Nr 53, poz. 311 ze zm.). Ww. rozporządzenie zawiera wzory formularzy jakie podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy ma obowiązek dołączyć do wniosku, zatem prawidłowo organ I instancji wezwał skarżącą do złożenia dokumentów w postaci formularza stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. oraz zaświadczenia o pomocy de minimis otrzymanej w roku, w którym pracodawca ubiega się o pomoc oraz w ciągu 2 lat poprzedzających, wraz z pouczeniem o skutkach niezłożenia tych dokumentów. Wobec tego, że skarżąca nie złożyła żądanych dokumentów, prawidłowo na podstawie art. 37 ust. 7 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej organy odmówiły przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Z treści art. 37 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, wynika, iż podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie.

W nawiązaniu do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że nie ma znaczenia okoliczność, czy OHP jest przedsiębiorcą i czy wykonuje działalność gospodarczą. Ustawodawca w żadnej z jednostek redakcyjnych art. 70b ww. u.s.o. nie wskazał, aby konieczną przesłanką uzyskania przedmiotowego dofinansowania była okoliczność bycia przedsiębiorcą w chwili składania wniosku. Oznacza to, że ustawodawca nie wymaga, by wnioskodawca ubiegający się o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika, którego zatrudniał w procesie jego kształcenia na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, miał być w momencie składania wniosku podmiotem zatrudniającym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Zatem słuszna okazała się ocena organów, że dofinansowanie, o które wnosił skarżący może być przyznane wyłącznie jako pomoc de minimis. Koniecznym warunkiem do jej uzyskania jest złożenie przez podmiot ubiegający się o taką pomoc, dokumentów, o jakich mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.

Jednocześnie sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego czy też naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Wobec tego, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.