Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1183/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra- Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) października 2002 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania świadectwa służby postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

K. K. wniósł skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2002 roku utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2002 w sprawie odmowy wydania świadectwa służby z dnia [...] czerwca 2002 roku o treści żądanej przez skarżącego.

W uzasadnieniu skargi K. K. napisał, że odmowa sprostowania świadectwa służby nastąpiła niezgodnie z prawem.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga podlega odrzuceniu, jeśli strona złożyła ją z uchybieniem terminu i nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Nadto Komendant Główny Policji zauważył, że jeśli istniałaby możliwość merytorycznego rozpoznania skargi, podlegałaby ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art.219 k.p.a. oraz właściwych przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11.06.1997 w sprawie przebiegu służby, praw i obowiązków policjantów, zawieszenia w czynnościach służbowych oraz zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat, uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. Możliwość kwestionowania postanowień o odmowie wydania zaświadczenia w drodze trybów nadzwyczajnych jest szeroko kwestionowana w orzecznictwie oraz w doktrynie, zatem nie jest dopuszczalne stwierdzenie nieważności postanowienia nr [...] jako nie znajdujące oparcia w treści art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Warunkiem bowiem zastosowania tej instytucji jest stwierdzenie, że kontrolowany akt władzy publicznej zawiera wadę, określoną w art.156 k.p.a. Skoro zdaniem organu do postanowień wydawanych w trybie art.219 k.p.a. nie stosuje się art. 156 k.p.a., tym bardziej nie można stwierdzić takiej nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd w pierwszej kolejności musiał rozważyć kwestię dopuszczalności skargi i uznał, że istnieją podstawy do jej odrzucenia, zawarte w treści art. 58 § 1 pkt 2) p.p.s.a. Powołany przepis stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w dniu 16 października 2002 roku, w rzeczywistości noszące numer [...] , a nie [...] , jak piszą obie strony, a więc 17 lat przed wniesieniem skargi do Sądu. W skardze nie zawarto wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, w związku z czym podlega ona odrzuceniu.

Podkreślenia wymaga jednocześnie brak możliwości zastosowania art. 156 § 1 k.p.a. w postępowaniu zaświadczeniowym. Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., ma jedynie charakter administracyjny. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonanym przez organ administracji publicznej. Nie jest ono aktem stosowania prawa ani oświadczeniem woli, lecz jest oświadczeniem wiedzy; nie rodzi dla adresata żadnych bezpośrednich skutków prawnych, zmienia jedynie jego sytuację faktyczną, gdyż może być np. środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do ukształtowania pozycji adresata. Zaświadczenie nie tworzy, nie uchyla ani nie zmienia istniejących stosunków prawnych. Zaświadczenie determinuje charakter całego postępowania zmierzającego do jego ewentualnego wydania i charakter ogółu czynności w tym postępowaniu podejmowanych – nie wyłączając postanowienia odmownego. Postanowienie to również nie ma charakteru jurysdykcyjnego, nie traktuje o żadnych uprawnieniach i obowiązkach procesowych ani – tym bardziej – materialnych.

Z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych (powoływanego zresztą w odpowiedzi na skargę) wynika, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego o trybach nadzwyczajnych (wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności orzeczenia) nie mają zastosowania ani do zaświadczenia, ani do postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie.

Na marginesie warto zaznaczyć, że do postępowania zakończonego wydaniem zaświadczenia, jak i postępowania zakończonego wydaniem postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia lub zaświadczenia żądanej treści nie ma zastosowania również instytucja wznowienia postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2018 r. I OSK 435/16).

Podsumowując poczynione wyżej uwagi, skoro skarga została wniesiona po terminie i nie zawiera wniosku o jego przywrócenie, musiała zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.