Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 180/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 194 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. B. i P. B. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt I SA/Po 775/14 w sprawie ze skargi M. B. i P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

II FZ 180/16

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt I SA/Po 775/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie M. B. i P. B. na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 11 września 2015 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie z ich skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2014 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, że wyrokiem z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Po 775/14, WSA w Poznaniu oddalił skargę skarżących na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu.

Postanowieniem z dnia 11 września 2015 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną P. B. od ww. wyroku.

Pismem z dnia 24 września 2015 r. skarżący złożyli zażalenie na ww. postanowienie Sądu.

W zaskarżonym postanowieniu WSA w Poznaniu podniósł, że ww. zażalenie zostało sporządzone osobiście przez skarżących, a zatem zostało sporządzone z naruszeniem wskazanych przez Sąd przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", zgodnie z którymi zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną winno być sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika, względnie przez osobę o odpowiednich kwalifikacjach prawniczych. Sąd zauważył, że skarżący zostali prawidłowo pouczeni o tym, że zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną musi zostać sporządzone przez legitymowaną do tego osobę. Sąd stwierdził także, że w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, iż niesporządzenie zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną przez jedną z osób z wymienionych w art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." jest nieusuwalnym brakiem, powodującym odrzucenie zażalenia.

W zażaleniu na ww. postanowienie skarżący, wnosząc o jego uchylenie i nadanie sprawie biegu, wskazali, że nie mają szans "walczyć o swoje na legalnej drodze prawnej". Podnieśli też, że ich dochody drastycznie spadły, zaś walka o swoje jest dla nich zamknięta z uwagi na barierę finansową.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Art. 194 § 4 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny określa, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, iż odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 p.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko–radcowskiego. W rozpoznawanej sprawie skarżący, pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd pierwszej instancji, sporządzili osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odrzucające skargę kasacyjną, również sporządzoną osobiście. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący lub skarżąca byli adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 p.p.s.a.

W związku z powyższym zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a.