Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 624/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-09-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. i A. C. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 listopada 2013 r., nr [...].


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił J. C. i A. C. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 listopada 2013 r. nr [...] o nałożeniu na skarżących grzywny w wysokości 10 000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki oznaczonych obiektów budowlanych położonych na działkach nr [...] i [...] w K., gmina K.

W skardze na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania opisanego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 listopada 2013 r. Skarżący uzasadniają wniosek rażąco wysoką karą, nieadekwatną do ich sytuacji finansowej. Wykonanie tego postanowienia grozi im wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowania niemożliwych do odwrócenia skutków, upatrywanych w trudnościach z odzyskaniem poniesionych kosztów.

Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tejże ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Instytucja ochrony tymczasowej ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przy czym to strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku poprzez odniesienie się do konkretnych stanów lub zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

W niniejszej sprawie skarżący nie wykazali zaistnienia przesłanek wymienionych w cyt. art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Trzeba mieć bowiem na uwadze charakter postanowienia, którego dotyczy rozpoznawany wniosek, jako aktu odnoszącego się do należności pieniężnej. W orzecznictwie dotyczącym wstrzymywania wykonania aktów nakładających na stronę obowiązek poniesienia określonych, wymiernych ciężarów finansowych, przyjmuje się, że wykonanie takich rozstrzygnięć nie musi się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi chodzi bowiem o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r. sygn. akt I OZ 786/07 oraz z dnia 10 lutego 2006 r., sygn. akt II OZ 48/06, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Postanowienie, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a jego przedmiotem jest nałożenie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki (będącego obowiązkiem o charakterze niepieniężnym). Należy podkreślić, że grzywna nałożona postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest karą. Skarżący mogą uniknąć zapłacenia ustalonej kwoty grzywny wykonując egzekwowany obowiązek. W myśl bowiem art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Ponadto stosownie do treści art. 126 wymienionej ustawy, nawet w razie uiszczenia bądź ściągnięcia grzywny w uzasadnionych przypadkach na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, orzeczona grzywna w celu przymuszenia może być zwrócona w wysokości 75 % lub w całości.

Trzeba też zauważyć charakter obiektów podlegających rozbiórce – nietrwale związanego z gruntem, drewnianego, pełniącego funkcję rekreacyjną, oraz sanitariatu. Wykonanie rozbiórki tego rodzaju obiektów budowlanych przez skarżacych nie wiąże się w sposób oczywisty z tak wysokimi kosztami, że samo twierdzenie o "znacznych konsekwencjach finansowych" z tym związanych nie jest wystarczające dla uznania zaistnienia przesłanki znacznej szkody, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku i na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia