Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3059/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 106 par. 3, art. 134 par. 1, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 8 ust. 1, par. 13, par. 18 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 234/13 w sprawie ze skargi I. M. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od I. M. na rzecz Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę I. M. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2013 r., utrzymującą w mocy decyzje organu I instancji z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż I. M. pracowała od 6 lutego 1957 r. do 31 października 1997 r. w [...] w W. (obecnie: [...] S.A. w upadłości likwidacyjnej w W.) na stanowiskach:

• od 6 lutego 1957 r. do 9 września 1983 r. jako wykańczalnik, pakowacz, szkliwierz; w narażeniu na pył zawierający SiO2,

• od 1 grudnia 1983 r. do 30 września 1987 r. jako magazynowa kartonów (3/4 etatu); w narażeniu na pył zawierający SiO2,

• od 4 lutego 1988 r. do 31 października 1997 r. jako magazynowa, magazynier (3/4 etatu); w narażeniu na pył zawierający SiO2,

od 2006 r. I. M. przebywa na emeryturze.

Orzeczeniem lekarskim z dnia 14 września 2011 r. Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we Wrocławiu orzekł o braku podstaw do rozpoznania u I. M. choroby zawodowej - pylicy płuc: pylicy krzemowej (poz. 3.1). Jak stwierdzono w uzasadnieniu tegoż orzeczenia: "W badaniach czynnościowych układu oddechowego wykazano: w badaniu spirometrycznym wykazano upośledzenie wentylacji płuc typu restrykcyjnego, gazometria - norma. Radiologicznie nie wykazano zmian odpowiadających pylicy płuc (symbol według klasyfikacji Międzynarodowego Biura Pracy 1/2 s/s). Powyższe rozpoznanie potwierdził konsultujący pulmonolog. Podstawą do rozpoznania pylicy płuc jest stwierdzenie w obrazie radiologicznym klatki piersiowej zacienień okrągłych, których aktualnie nie wykazano".

W konsekwencji powyższego orzeczenia decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Wałbrzychu na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263), art. 2351 i art. 2352 Kodeksu pracy oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 – zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r.) oraz art. 104 K.p.a. nie stwierdził u I. M. choroby zawodowej - pylicy płuc: pylicy krzemowej, wymienionej w poz. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła I. M.

Wydanym w toku postępowania odwoławczego orzeczeniem lekarskim z dnia 7 września 2012 r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu orzekł o braku podstaw do rozpoznania u I. M. choroby zawodowej pylicy płuc: pylica krzemowa (poz. 3.1). W uzasadnieniu podano, iż: "W trakcie obecnej obserwacji klinicznej w badaniu fizykalnym stwierdzono nad polami płucnymi szmer pęcherzykowy symetryczny. Badanie spirometryczne nie wykazało zaburzeń wentylacji (pacjentka w trakcie zażywania Atroventu i doraźnie Ventolinu). Podstawą rozpoznania klinicznego pylicy płuc jest stwierdzenie na pełnowymiarowym zdjęciu RTG klatki piersiowej zmian ogniskowych w płucach (regularnych, okrągłych, o odpowiedniej gęstości) mogących odpowiadać efektom oddziaływania pyłów zwłókniających na miąższ płucny. Radiogram klatki piersiowej pacjenta nie wykazuje zmian dostatecznie uzasadniających rozpoznanie pylicy płuc zgodnie ze standardami klasyfikacji radiologicznej pylic Międzynarodowego Biura Pracy w Genewie." W opinii uzupełniającej odnoszącej się do faktu rozpoznania upośledzenia wentylacji płuc typu restrykcyjnego Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we Wrocławiu wyjaśnił, iż: "W rozpoznawaniu choroby zawodowej kierujemy się aktualną wiedzą medyczną. Wynika z niej, iż podstawą do rozpoznania pylicy płuc jest badanie radiologiczne tj. pełnowymiarowe rtg klatki piersiowej w pozycji tylno-przedniej. Zdjęcie ocenia się zgodnie z klasyfikacją radiologiczną Międzynarodowego Biura Pracy (ILO Genewa 1980). Badanie spirometryczne nie jest badaniem radiologicznym tylko czynnościowym układu oddechowego. Wykonywane jest u pacjenta jako badanie uzupełniające (o ile nie ma przeciwwskazań) celem oceny wydolności oddechowej. Nie wpływa na rozpoznanie pylicy płuc krzemowej. Pylica płuc krzemowa znajduje się w wykazie chorób zawodowych w poz. 3 pkt 1 i nie ma w nim innych zapisów pozwalających na rozpoznanie pylicy płuc na podstawie spirometrii. Mając na uwadze powyższe podtrzymujemy nasze orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej."

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we Wrocławiu na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, art. 2351 i art. 2352 Kodeksu pracy oraz § 8 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w zw. z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 maja 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. poz. 662) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak stwierdził organ odwoławczy, dwie niezależne placówki diagnostyczno- orzecznicze uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych były zgodne co do faktu, iż według obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pylicy krzemowej płuc (poz. 3.1). Podkreślono, że nieswoiste objawy ze strony układu oddechowego - upośledzenie wentylacji płuc typu restrykcyjnego są w znacznym stopniu związane z otyłością badanej. Natomiast badanie spirometryczne nie jest badaniem radiologicznym tylko badaniem czynnościowym układu oddechowego, które nie może decydować o rozpoznaniu krzemowej pylicy płuc. Wydane w sprawie orzeczenia są spójne co do meritum i zostały wydane po przeprowadzeniu specjalistycznych badań. Opinie te mają charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nimi związany. Wobec tego rozpoznanie choroby zawodowej może nastąpić jedynie w drodze orzeczenia lekarskiego wydanego przez upoważnioną placówkę. W sprawie nie kwestionowano narażenia zawodowego I. M. w stężeniach poniżej normatywów higienicznych w latach 1957-1997, a więc przez 40 lat. Fakt występowania czynników szkodliwych na stanowisku pracy nie jest jednak równoznaczny z wystąpieniem choroby zawodowej. Nie jest bowiem wystarczające wykazanie ekspozycji zawodowej na czynnik wywołujący chorobę, lecz konieczne jest również rozpoznanie choroby zawodowej, dokonane przez jednostkę właściwą do rozpoznania chorób zawodowych oraz spełnienie wszelkich kryteriów zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r.

Skargę na powyższą decyzję złożyła I. M., zarzucając jej naruszenie § 8 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., § 13 i § 18 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 sierpnia 2006r. w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznej pracy z urządzeniami radiologicznymi (Dz. U. Nr 180, poz. 1325), art. 89 w zw. z art. 12 § 1 i art. 8 K.p.a. oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a. i art. 80 w zw. z art. 107 § 3 i art. 11 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie.

Oddalając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na definicję choroby zawodowej (art. 2351 Kodeksu pracy) oraz specyfikę postępowania prowadzonego w tym przedmiocie.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż sam fakt, jak ma to miejsce w przypadku skarżącej, występowania czynników szkodliwych na stanowisku pracy nie jest równoznaczny z wystąpieniem choroby zawodowej u pracownika narażonego na dany czynnik. Konieczne jest również rozpoznanie choroby zawodowej, zgodnie z regułami zawartymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. przez lekarza spełniającego wymagania kwalifikacyjne, zatrudnionego w jednej z uprawnionych jednostek orzeczniczych.

Analizując stan faktyczny sprawy Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowana opinii jednostek orzeczniczych obu stopni. Lekarze obu tych jednostek wydali jednobrzmiące orzeczenia, powołując się na wskazania aktualnej wiedzy medycznej oraz stosując dostępne metody i środki rozpoznawania chorób, w sposób uwzględniający wskazania wiedzy, w tym przyjęte standardy międzynarodowe. Orzeczenia lekarskie uzupełnione przez wyjaśnienia przedstawione na żądanie organu odpowiadają prawu, gdyż spełniają warunki formalne. Ustalenia oparto na analizie pełnego stanu faktycznego: na analizie narażenia zawodowego, dostępnej dokumentacji medycznej oraz przeprowadzonych badaniach specjalistycznych. Wbrew twierdzeniu skarżącej, orzeczenia lekarskie nie budzą wątpliwości, są jednoznaczne i konkretne, zawierają argumentację odpowiadającą zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu. Wobec tego Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania tych orzeczeń i nie dopatrzył się wskazywanych przez skarżącą uchybień w ustaleniach placówek medycznych. Zarzut skarżącej nie przeprowadzenia wobec niej określonych badań w toku postępowania, nie stanowi o wadliwości tego orzeczenia. Jak zauważył Sąd, skarżąca poza wyrażeniem sprzeciwu wobec treści orzeczeń lekarskich nie przedstawiła żadnych przeciwdowodów, np. w postaci innych opinii lekarskich, które mogłyby podważyć kwestionowane orzeczenia uprawnionych jednostek medycyny pracy. W konsekwencji, Sąd nie podzielił zarzutów skargi, uznając argumentację decyzji oraz odpowiedzi na skargę za uzasadnioną.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła I. M., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.- zwanej dalej P.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. przez nieprzeprowadzenie przez Sąd pełnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz przez lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, którego stopień abstrakcyjności znacznie utrudnia przedstawienie merytorycznych zarzutów,

2) art. 106 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. przez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu uzupełniającego z dokumentu sporządzonego przez Najwyższą Izbę Kontroli (Departament Pracy, Spraw Socjalnych i Zdrowia), tj. "Informacja o wynikach kontroli wykorzystania specjalistycznej aparatury medycznej w procesie realizacji usług medycznych, finansowanych ze środków publicznych w latach 2006 - 2008 (I półrocze)" (KZP-41012/2008 Nr ewid. 157/2009/P/08/099/KZP), mimo iż w świetle przedstawionych przez stronę skarżącą zarzutów, a konkretnie wyeksponowanych wątpliwości w zakresie wykonanego badania RTG oraz okoliczności przedmiotowej sprawy, przeprowadzenie takiego dowodu było konieczne oraz nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie,

3) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. (w związku ze wskazanymi poniżej przepisami), przez bezzasadne oddalenie skargi mimo istniejących uchybień, a mianowicie naruszenia;

a. § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w zw. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a. w zw. z 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. przez nieprzeprowadzenie przez organ dowodu z badania tomografem komputerowym o wysokiej rozdzielczości (HRCT), mimo iż było to konieczne w celu przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności w kontekście okoliczności, że skarżąca przez okres ok. 40 lat pracowała w warunkach narażenia na pył zawierający wolną krystaliczną krzemionkę,

b. art. 89 K.p.a. w zw. z art. 12 § 1 K.p.a. w zw. z art. 1-0 § 1 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a. przez nieprzeprowadzenie rozprawy, mimo iż w świetle zebranego i ujawnionego w sprawie materiału dowodowego oraz zaawansowanego wieku skarżącej i przy uwzględnieniu jej stanu zdrowia przeprowadzenie rozprawy było niezbędne w celu stworzenia skarżącej realnej, a nie jedynie teoretycznej, możliwości skorzystania z prawa czynnego udziału w postępowaniu,

c. § 8 ust. 1 w zw. z § 13 w zw. z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 sierpnia 2006 r. (Dz. U. Nr.180.1325) w zw. z art. 8 K.p.a. przez zaniechanie wskazania czy badania przeprowadzone na skarżącej wykonane były w zgodzie z treścią wskazanych powyżej przepisów, mimo iż w świetle przywołanego w uzasadnieniu przedmiotowej skargi kasacyjnej raportu NIK oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, było konieczne choćby oświadczenie co do okoliczności przeprowadzonych badań, wystawione przez osobę odpowiedzialną za ich wykonanie,

d. § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. i art. 11 K.p.a. przez lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie oceny narażenia zawodowego skarżącej, mimo iż organ winien poddać szczegółowej analizie tę przesłankę, w szczególności jeżeli decyzja zawiera negatywne dla strony rozstrzygnięcie.

Wskazując na powyższe podstawy kasacji, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, wnosząc o jej oddalenie i o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Oceniając w granicach określonych art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesioną skargę kasacyjną, za nie zasługujący na uwzględnienie należy uznać zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. (zarzut 1). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera, bowiem wszystkie wymagane przepisem art. 141 § 4 P.p.s.a. elementy, w tym wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala również na odtworzenie toku myślowego tego Sądu. Podobnie uzasadnienie kontrolowanej w sprawie decyzji organu II instancji zawiera wymagane art. 107 § 3 K.p.a. elementy i wyjaśnia przyczyny zajętego przez ten organ stanowiska. Czyniło to niezasadnym zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. w związku z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 i art. 11 K.p.a. (zarzut 3d).

Nie można było również podzielić zarzutu naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 i art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. (zarzut 2). W tym zakresie zauważyć trzeba, iż podstawę orzekania dla sądu administracyjnego stanowi art. 133 § 1 in principio P.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Oznacza to, iż podstawą wydanego orzeczenia są zawsze akta sprawy. I choć Sąd może również na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. przeprowadzić z urzędu, jak i na wniosek dowód z dokumentów, to postępowanie ma charakter uzupełniający i ograniczony do sytuacji opisywanych w tym przepisie. Niedopuszczalnym jest również kwestionowanie za pomocą tego przepisu poczynionych ustaleń faktycznych w sprawie (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3. Warszawa 2009, str. 305). W związku z powyższym za pozbawione zasadności należało uznać twierdzenia strony skarżącej o konieczności przeprowadzenia dowodu z dokumentu sporządzonego przez Najwyższą Izbę Kontroli. Sama, bowiem nawet negatywna, informacja o kontroli wykorzystania specjalistycznej aparatury medycznej, nie może jeszcze dyskredytować wartości dowodowej przeprowadzonych w sprawie badań radiologicznych skarżącej tym bardziej, iż ani orzekające w sprawie jednostki diagnostyczne nie miały do nich zastrzeżeń, ani nie zostało wykazane innym przeciwdowodem, iż stan zdrowia skarżącej w nich stwierdzony jest w rzeczywistości inny. Z tych też przyczyn oddaleniu podlegał zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a w związku z § 8 ust. 1, § 13 i § 18 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w zw. z art. 8 K.p.a. (zarzut 3c).

Podobnie zresztą sytuacja przedstawia się w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a w związku z § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w zw. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. (zarzut 3a). Sam fakt, iż istnieją dokładniejsze techniki diagnostyczne od zastosowanych nie dyskredytuje jeszcze tych przeprowadzonych w sprawie. Jak stwierdzały zgodnie orzekające w sprawie jednostki medyczne, podstawą klinicznego rozpoznania pylicy płuc jest pełnowymiarowe zdjęcie RTG, dające określony obraz zmian w płucach. Skoro w sprawie obie uprawnione do orzekania w przedmiocie choroby zawodowej jednostki wydały zgodne i spójne orzeczenia, na podstawie przeprowadzonych badań i nie budziły one wątpliwości organu, to brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania wobec wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Jak trafnie dostrzegł to Sąd pierwszej instancji skarga, ale również i wniesiona kasacja poza domniemaniami i przypuszczeniami nie wykazują żadnych wadliwości względem przeprowadzonego przez organy postępowania. Formułowane na etapie kontroli sądowej zarzuty sprowadzają się natomiast do nieograniczonego poszukiwania dowodów na okoliczność kwestionowanego przez skarżącą stanu faktycznego ustalonego w sprawie przez organy administracyjne, co jest niedopuszczalne i zaprzecza, trafnie eksponowanej przez Sąd pierwszej instancji, zasadzie związania organów orzekających w sprawie choroby zawodowej wydanymi orzeczeniami lekarskimi.

Wbrew twierdzeniom autora kasacji w okolicznościach niniejszej sprawy nie było również podstaw do przeprowadzenia przez organ rozprawy administracyjnej. Za jej przeprowadzeniem przemawiają, bowiem takie przesłanki jak: przyspieszenie lub uproszczenie postępowania, gdy jest wymagana przepisem prawa, zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron, jest potrzebna dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin (art. 89 § 1 i 2 K.p.a.). Natomiast nie stanowi podstawy do przeprowadzenia rozprawy zaawansowany wiek skarżącej. Nadto stwierdzić trzeba, iż skarżąca nie wykazała, jaka okoliczność sprawy nie została wyjaśniona i jak przeprowadzenie rozprawy miałoby przyczynić się do jej wyjaśnienia. Z tej też przyczyny niezasadny okazał się być zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a w związku z art. 89, art. 12 § 1, art. 10, art. 8 i art. 9 K.p.a. (zarzut 3b).

Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, nie stwierdzając wystąpienia przesłanek z art. 183 § 2 P.p.s.a., na podstawie art. 184 tej ustawy oddalił wniesioną skargę kasacyjną.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego podjęto na mocy art. 204 pkt 1 P.p.s.a.