Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 439/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Pełnomocnik procesowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 244 par 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki, , , po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P.D. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2747/12, w przedmiocie ściągnięcia od P.D. kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi P.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 9 lipca 2012 r., nr [...], w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za III kwartał 2007 r., I kwartał 2008 r. i IV kwartał 2008 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Zarządzeniem z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2747/12, Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zarządził ściągnięcie od P.D. kwotę 100 zł.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że pełnomocnik skarżącego w dniu 30 lipca 2013r. wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt III Sa/Wa 2747/12. Do dnia 24 września 2013 r. opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku nie została uiszczona. Dlatego też ściągnięcie nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej było konieczne.

2. Na powyższe zarządzenie P.D. wniósł zażalenie. Stwierdził w nim, że w dniu 30 lipca 2013 r. nie składał żadnych pism do Sądu, w tym o uzasadnienie wyroku. Wskazał również, że nie udzielał nikomu żadnych pełnomocnictw do innych czynności jak jedynie odbieranie korespondencji.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z akt sprawy wynika, że skarżący wnosił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o ustanowienie w sprawie pełnomocnika. Postanowieniem z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2747/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Odpis tego postanowienia został doręczony stronie skarżącej. W piśmie z dnia 24 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny informował przy tym, że zgodnie z art. 244 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.) ustanowienie doradcy podatkowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa.

Z akt sprawy wynika również, że ustanowiony w sprawie pełnomocnik w dniu 30 lipca 2013 r. złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 30 lipca 2013r., wydanego w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2747/12.

W obliczu przedstawionych okoliczności stwierdzenie skarżącego, że nie składał wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika bowiem z akt sprawy za skarżącego działał w sprawie ustanowiony pełnomocnik. Skarżący nie musiał udzielać pełnomocnikowi umocowania, gdyż ten, po myśli art. 244 § 2 u.p.p.s.a. nie musiał o takie się ubiegać. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że skutek umocowania (udzielenia pełnomocnictwa) następuje z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Pełnomocnik z urzędu jest umocowany do wykonywania wszelkich czynności procesowych łączących się ze sprawą we wszystkich instancjach [...] (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2012 r., str. 732-733).

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.