Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 792/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 2, art. 52 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Spółki P. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] r. nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta, ustalającą na wniosek G. S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalno – usługowo – handlowego na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej przy ul. [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż organ pierwszej instancji wyczerpał tok procedury wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, który jest uregulowany przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących owej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), przeprowadzając analizę terenu w sposób określony w § 3 rozporządzenia, powierzając sporządzenie projektu decyzji osobie wpisanej na listę samorządu zawodowego architektów oraz dokonując wymaganych uzgodnień projektu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków i zarządcą drogi powiatowej.

Kolegium wskazało ponadto, iż organ pierwszej instancji ustalił w decyzji o warunkach zabudowy odległość przedmiotowego obiektu budowlanego od zewnętrznej krawędzi jezdni, dokonując tego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115) zgodnie z uzgodnieniem zarządcy drogi. Organ I instancji zwrócił również uwagę na akceptację powyższego ustalenia przez służby konserwatorskie oraz samego inwestora, nie podzielając zawartego w odwołaniu od decyzji zarzutu, iż realizacja przedmiotowej inwestycji na warunkach w niej określonych niesie ze sobą zagrożenie dla układu urbanistycznego ul. [...] i ulic przyległych i będzie niezgodna z wymogami konserwatorskimi.

Wnioskowaną przez G. S. inwestycję i warunki jej realizacji organ odwoławczy uznał za nie naruszające interesów P. H. W.

Skargę na powyższą decyzję wniosło P. H. W., podnosząc dwa zarzuty. Po pierwsze, zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym przede wszystkim nieuwzględnieniu istniejącej przy ul. [...] zabudowy pierzejowej, wynikającej z uwarunkowań topograficznych gruntu i zaszłości historycznych. Po drugie, zarzut obrazy przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, w tym art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, polegający na niewłaściwym zastosowaniu powołanego przepisu przejawiającym się w odmowie wyrażenia zgody na usytuowanie projektowanego budynku w odległości mniejszej niż 8 m od krawędzi jezdni, podczas, gdy lokalizacja budynku przedstawiona we wniosku G. S. nawiązuje do linii zabudowy ul. [...].

W związku z powyższym, strona skarżąca zażądała zmiany zaskarżonej decyzji w części objętej zaskarżeniem i ustalenie warunków dla inwestycji projektowanej na działce nr [...] położonej przy ul. [...], przy uwzględnieniu istniejącej zabudowy, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi wskazano ponadto, iż utrzymanie istniejącej przy ul. [...] zabudowy pierzejowej pozostaje w interesie nie tylko wnioskodawcy G. S., ale również strony skarżącej, która jest współwłaścicielem nieruchomości sąsiadującej z działką objętą wnioskiem. Zastosowanie przez organy ustalające warunki zabudowy art. 43 ustawy o drogach publicznych oraz § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie – jak podniosła strona skarżąca – uniemożliwi jej w przyszłości realizację na działce przy ul. [...] budynku usytuowanego w odległości nie większej niż 3 m od drogi powiatowej. Ponadto uczyni także niemożliwym jakiekolwiek gospodarcze wykorzystanie całej działki, która jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie skarpy znajdującej się na ul. [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Ponadto wskazało, iż podnoszone przez skarżącą spółkę zarzuty oparte są wyłącznie na subiektywnym interesie tej strony – współwłaściciela nieruchomości, która, w razie ustalania dla niej warunków zabudowy, będzie podlegała tym samym ustawowym wymaganiom, jak w sprawie G. S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak po stronie skarżącej legitymacji do wniesienia skargi na wydaną w niniejszej sprawie decyzję ostateczną w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 127, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Interes prawny w rozumieniu powołanego przepisu występuje wtedy, gdy istnieje związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem lub czynnością. Natomiast o tym, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, rozstrzyga odpowiedni przepis prawa powszechnie obowiązującego. Najczęściej jest to przepis prawa materialnego, mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Zatem uprawnienie do złożenia skargi uzależnione jest od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.

Ponadto istnienie interesu prawnego we wniesieniu skargi musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Samo faktyczne uczestniczenie określonego podmiotu w postępowaniu administracyjnym nie jest przesłanką uzyskania przezeń statusu strony, a także nie skutkuje nabyciem przez ten podmiot statusu strony, jeżeli nie ma on interesu uczestniczenia w tym postępowaniu opartego na przepisie prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 10 maja 2001 r., I SA 2595/99, niepublikowany).

Sąd zbadał zatem, czy zaskarżona decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalno – usługowo – handlowego na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej przy ul. [...]oddziałuje na prawa i obowiązki skarżącego P. H. W.

W rezultacie powyższego Sąd uznał, iż zaskarżona do Sądu decyzja, która kształtuje wyłącznie sferę prawną wnioskodawcy G. S., w żaden sposób nie wpływa na zakres praw skarżącego jako współwłaściciela niezabudowanej nieruchomości sąsiedniej w świetle art. 6 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ponadto niewątpliwie skarżący, biorąc pod uwagę zarzuty podniesione w skardze do Sądu, jest zainteresowany takim ukształtowaniem warunków zabudowy, który umożliwiłby mu w przyszłości zrealizowanie własnych zamierzeń inwestycyjnych w sąsiedztwie działki G. S. oznaczonej nr [...]. Jednak nie ulega wątpliwości, że jest to jedynie interes faktyczny, który nie znajduje ochrony w przepisach prawa materialnego, biorąc pod uwagę dyspozycję art. 6 ust. 2 w zw. z art. 52 ust. 3 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Dlatego też, ponieważ Sąd przyjął brak interesu prawnego P. H. W. we wniesieniu skargi, ocenie nie podlegała legalność zaskarżonej decyzji wydanej zgodnie z wnioskiem inwestora.

Ubocznie wskazać należy, iż organ, ustalając warunki zabudowy dla określonej nieruchomości, kieruje się wiążącymi uzgodnieniami właściwych organów, ponadto związany jest treścią wniosku inwestora, którego nie może samodzielnie modyfikować.

Z tych względów skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.