Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2269/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zmieniono postanowienie sądu w przedmiocie wstrzymania aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2015 r. odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu postanawia: zmienić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2015 r. i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

A. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [....], uchylającą decyzję o zarejestrowaniu pojazdu i odmawiającą zarejestrowania pojazdu. Jednocześnie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, ponieważ pojazd wyrejestrowany nie podlega powtórnej rejestracji, a także narazi skarżącego i jego rodzinę (żona w zaawansowanej ciąży) na niepowetowaną szkodę, polegającą na braku zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, gdyż skarżący wszystkie oszczędności zainwestował w kupno i zarejestrowanie przedmiotowego samochodu, który jest jedynym środkiem transportu do miejsca pracy i jeżeli go straci, utraci również pracę oraz jedyne źródło swoich dochodów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2269/14 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd podał, że skarżący nienależycie uzasadnił swój wniosek, ponieważ wskazane w nim okoliczność nie są wystarczające do uznania, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji zostanie spełniona dyspozycja art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Sądowi nie jest wiadome w jakiej miejscowości wnioskodawca pracuje, czy nie ma z miejsca zamieszkania wnioskodawcy do miejsca jego pracy środków komunikacji publicznej, tj. czy faktycznie nie ma on innej możliwości dojazdu do pracy. Ponadto Sąd wskazał, że podniesiony argument sprowadza się do wskazania trudności organizacyjnych w zakresie komunikacji w sprawach rodzinnych. Nie wskazał w istocie na trudne do odwrócenia skutki, czy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wskazane przez wnioskodawcę okoliczności są tymczasowe i odwracalne, a odpowiednia organizacja komunikacji problemy te może rozwiązać. Skarżący nie wskazał także, jakie podstawowe potrzeby życiowe zostaną ograniczone w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji.

Skarżący wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie z dnia 22 stycznia 2015 r. W uzasadnieniu wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę pracy przez skarżącego i pozbawi go oraz jego najbliższych środków egzystencji, których zaspokojenie jest niezbędne do zachowania warunków życia odpowiadających godności osoby ludzkiej. Podkreślił, że wydał wszystkie swoje oszczędności na kupno, serwis i zarejestrowanie przedmiotowego samochodu, a sprzedający pojazd przebywa obecnie poza granicami kraju i tym samym nie da się go zlokalizować, a w konsekwencji wdać z nim w spór sądowy, poprzez doręczenie pozwu. Ponadto podniósł, że jest kierowcą ciężarówki i pracuje codziennie od godz. 04:00 do 16:00, a czasem do 18:00 (tj. 14 do 16 godzin dziennie) w oddalonej od swojego miejsca zamieszkania (S.) o ok. 120 km miejscowości (G. M.), a czas dojazdu w jedną stronę własnym samochodem osobowym, z ominięciem korków, zajmuje mu ok. 1 godz. i 40 min., tj. 3 godz. i 20 min. dziennie. Czas pracy i przejazdów do pracy wynosi więc 17 godz. i 40 min., a nawet 19 godz. i 40 min. dziennie. W związku z powyższym, na wypoczynek pozostaje skarżącemu ok. 4 do 6 godzin na dobę, w sytuacji, gdy człowiek dorosły potrzebuje 8 godzin snu na dobę. Podkreślił, że gdyby skarżący stracił własny środek transportu i chciał dojeżdżać do pracy komunikacją publiczną, to na w/w trasie nie ma jednego bezpośredniego połączenia i istnieje konieczność kilku przesiadek oraz odcinek o długości ok. 5 km, na którym nie kursuje komunikacja publiczna i trzeba go pokonać pieszo, co zajęłoby ok. 3 godz. i 30 min. do 4 godz. w jedną stronę, tj. 7 do 8 godzin w obie strony. Gdy do czasu przejazdu komunikacją publiczną dodamy czas pracy skarżącego, to daje to 21 do 24 godzin na dobę. Skarżący podkreślił, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił również faktu, że jego żona jest w zaawansowanej ciąży i potrzeby jego rodziny dodatkowo wzrosną.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 lipca 2015 r. sygn. akt I OZ 735/15 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2015 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący szczegółowo uzasadnił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podając konkretne okoliczności przemawiające za jego uwzględnieniem, dopiero w zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2015 r. Okoliczności te nie były zatem Sądowi I instancji znane. Przytoczenie zaś okoliczności pozwalających Sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji dopiero w zażaleniu, nie uzasadnia jego uwzględnienia nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek, jeżeli Sądowi I instancji nie można zarzucić naruszenia prawa.

Skarżący wnioskiem z dnia 12 sierpnia 2015 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podał, że w realiach niniejszej sprawy zachodzi niewątpliwie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody na skutek wykonania decyzji o odmowie zarejestrowania pojazdu. Podkreślił, że korzysta z przedmiotowego pojazdu głównie celem dojazdu do miejsca pracy. Skarżący zamieszkuje w miejscowości S., gmina G., natomiast pracę wykonuje w miejscowości K. Obie miejscowości są od siebie oddalone o około 50 km, przy czym nie posiadają one bezpośredniego połączenia komunikacją zbiorową, zaś ewentualny przejazd pomiędzy tymi punktami z przesiadkami zajmuje około 2 h, podczas gdy sama podróż samochodem ok. 45 minut. Podkreślił, że wykonuje pracę kierowcy - konwojenta na terenie całego kraju z wyłączenie województwa zachodnio-pomorskiego. Nadto wykonywana przez niego praca świadczona jest w systemie zmianowym i porze nocnej, co dodatkowo uniemożliwia dojazd do K., przykładowo w godzinach nocnych. Skarżący posiada na utrzymaniu żonę, która obecnie przebywa na urlopie rodzicielskim oraz kilkumiesięczne dziecko. Nie jest zatem w stanie sobie pozwolić na rezygnację z dotychczasowego zatrudnienia. Brak możliwości korzystania z pojazdu do czasu zakończenia niniejszego postępowania bez wątpienia spowoduje po stronie skarżącego powstanie znacznej szkody majątkowej w postaci utraty osiąganych obecnie zarobków z tytułu umowy o pracę, a tym samym niemożliwości bieżącego utrzymania rodziny. Do wniosku dołączył: wydruk mapy Google na trasie S.- K., umowę o pracę, wydruk połączeń komunikacją zbiorową na trasie K.- K., odpis aktu urodzenia dziecka.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 165 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy.

W niniejszej sprawy zaistniała taka sytuacja, bowiem Sąd wydał już postanowienie w dniu 22 stycznia 2015 r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a skarżący pismem z dnia 12 sierpnia 2015 r. złożył kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na nowe okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji. Zatem wniosek skarżącego z dnia 12 sierpnia 2015 r. został przez Sąd rozpoznany jako wniosek o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2015 r.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964).

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Skarżący wykazał i udokumentował, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wziął pod uwagę, że skarżący zamieszkuje w miejscowości S., gmina G., natomiast pracę wykonuje w oddalonej o około 50 km miejscowości K. Miejscowości te nie posiadają bezpośredniego połączenia komunikacją zbiorową. Sąd uwzględnił, że skarżący wykonuje pracę kierowcy konwojenta na terenie całego kraju z wyłączenie województwa zachodnio-pomorskiego, w systemie zmianowym i porze nocnej. Ponadto skarżący posiada na utrzymaniu żonę, która obecnie przebywa na urlopie rodzicielskim oraz kilkumiesięczne dziecko.

Zdaniem Sądu, wskazane wyżej okoliczności uzasadniają stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zatem spełniona i uprawdopodobniona została ustawowa przesłanka do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 165 w zw. z art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd postanowił jak w sentencji.