Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1016/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i  2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 15 ust. 1, art. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: art. 107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 15 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2010 nr 45 poz 265
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 258 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Maria Kwiecińska Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] lipca 2014r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu oddala skargę


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] Dowódcy Bazy Lotnictwa Transportowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. podając w podstawie prawnej przepisy art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 z późn. zm.);§ 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2010 r., Nr 45, poz. 265 z późn. zm.). odmówiono zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem pełniącym służbę kontraktową

W motywach uzasadniających podano, że w dniu 31.03.2014 r. st. szer. P. J. wystąpił z wnioskiem do Dowódcy Jednostki Wojskowej o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej.

Z analizy dokumentów personalnych wynika, że st. szer. P. J. pełni zawodową służbę wojskową na postawie kontraktu nr [...] zawartego w dniu [...] maja 2011 r. na okres trzech lat od 01.07.2011 r. do 30.06.2014 r.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 z późn. zm.) żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu.

W dniu 10.01.2014 r. organ uprawniony do zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej otrzymał zawiadomienie (sygn. akt: [...]) od prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej o przedstawieniu zarzutu popełnienia przestępstwa przez st. szer. P. J. z art. 258 § 1 kodeksu karnego, tj. udział w zorganizowanej grupie przestępczej albo związku mającym na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego.

Mając na uwadze brzmienie art. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym, żołnierzem zawodowym może być osoba o nieposzlakowanej opinii, której wierność dla Rzeczypospolitej Polskiej nie budzi wątpliwości oraz brak poparcia dowódcy grupy wsparcia do wniosku o zawarcie kolejnego kontraktu, Dowódca Jednostki Wojskowej rozpatrzył w dniu [...].04.2014 r. przedmiotowy wniosek negatywnie.

Zgodnie z § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2010 r., Nr 45, poz. 265 z późn. zm.) w przypadku negatywnego rozpatrzenia wniesionego przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, odmowa zawarcia kolejnego kontraktu następuje w formie rozkazu personalnego.

Z przywołanego przepisu wynika, że wyrażenie zgody na zawarcie kolejnego kontraktu ma charakter fakultatywny.

Biorąc powyższe pod uwagę, zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej ze st. szer., nie jest zgodne z potrzebami Sił Zbrojnych.

Odwołanie od decyzji złożył P. J. i zarzucając naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w tym art. 107 §3 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia bez wskazania na podstawie jakich okoliczności wykluczono nieposzlakowana opinię strony, art. 7 i 77 kpa poprzez wydanie orzeczenia na podstawie wybiorczego materiału dowodowego, nie podejmując wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, art.80 kpa poprzez niepełną i dowolną ocenę dowodów , a także naruszenie przepisów art. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i naruszenie podstawowych konstytucyjnych praw wolności obywatelskich poprzez naruszenie domniemania niewinności.

Decyzją Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...].07.2014 r. na podstawie art. 138 §1 pkt.1 kpa dowódca utrzymał w mocy zaskarżony Rozkaz Personalny .

Na wstępie uzasadnienia przytoczono uzasadnienie stanu faktycznego wynikające z Rozkazu Personalnego i będące z nim zgodne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 ustawy z dnia 11.09.2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 roku Nr 90, poz. 593 z późniejszymi zmianami)- przez przyjęcie, iż odwołujący nieposiada nieposzlakowanej opinii organ odwoławczy podał , iż organ pierwszej instancji przy wydaniu zaskarżonego rozkazu słusznie opierał się na wytycznych § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 09 marca 2010 roku w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2010 roku Nr 45, poz. 265). Zgodnie z dyspozycją tego przepisu w przypadku negatywnego rozpatrzenia wniosku złożonego przez żołnierza służby kontraktowej, odmowa zawarcia kolejnego kontraktu następuje w formie rozkazu. Wyrażenie zgody na zawarcie kontraktu ma charakter fakultatywny i uznaniowy.

Dowódca. Bazy Lotniska Transportowego nie miał obowiązku prawnego zawarcia ze st. szer. P. J. kolejnego kontraktu jako z żołnierzem pełniącym służbę kontraktową.

Wbrew twierdzeniom odwołującego organ pierwszej instancji swoją decyzję oparł na przesłankach merytorycznych, biorąc je jako podstawę do wydania rozkazu. Wskazano iż odwołującemu st. szeregowemu Wojskowa Prokuratura Okręgowa postawiła zarzut popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 kodeksu karnego, zarzucając w uzasadnieniu udział w zorganizowanej grupie przestępczej, której przedmiotem działania była kradzież paliwa na szkodę Jednostki Wojskowej. W ocenie organu drugiej instancji postawiony odwołującemu przez Prokuraturę Okręgową zarzut karny nie przesądza o sprawstwie i winie. Jednakże wbrew zarzutom odwołującego nieposzlakowana opinia odwołującego jest pojęciem szerszym niż niekaralność i może stanowić negatywną przesłankę merytoryczną, będąca podstawą do wydania Rozkazu Personalnego.

Powołane w odwołaniu zarzuty i twierdzenia, mogłyby mieć znaczenie w przypadku podjęcia decyzji o zwolnieniu odwołującego z zawodowej służby wojskowej, nie natomiast w przypadku odmowy zawarcia kolejnego kontraktu.

Skargę na powyższą decyzje złożył P. J. zarzucając naruszenie przepisu art.2 ustawy z 11.04.2003r.o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez przyjęcie ,że skarżący nie charakteryzuje się nieposzlakowana opinią, art. 42 ust.3 Konstytucji poprzez naruszenie domniemania niewinności bez stwierdzenia winy prawomocnym wyrokiem oraz art. 7, 11 i art. 107 §3 kpa poprzez pominiecie w sprawie okoliczności takich jak wywiad środowiskowy, przebieg dotychczasowej służby. W konkluzji skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji .

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasowa argumentacje

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. W konsekwencji, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty rzeczy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje zgodność rozstrzygnięcia z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

W świetle wyżej określonych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie .

Podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.). W świetle postanowień art. 15 ust. 1 powołanej wojskowej ustawy pragmatycznej, żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu lub powołanie do służby stałej.

Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów skargi należy podkreślić, iż organ I i II instancji nie dokonał naruszenia prawa.

Przede wszystkim podkreślić należy, iż wbrew twierdzeniom odwołującego, organ pierwszej instancji wydając zaskarżony Rozkaz Personalny wypełnił wszystkie znamiona art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami). Zaskarżona decyzja zawiera w szczególności powołanie konkretnych podstaw prawnych wydanej decyzji oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 ustawy z dnia 11.09.2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 roku Nr 90, poz. 593 z późniejszymi zmianami)- przez przyjęcie, iż odwołujący nie posiadanie nieposzlakowanej opinii podkreślić należy, iż organ pierwszej instancji przy wydaniu zaskarżonego rozkazu słusznie opierał się na wytycznych § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 09 marca 2010 roku w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2010 roku Nr 45, poz. 265). Zgodnie z dyspozycją tego przepisu w przypadku negatywnego rozpatrzenia wniosku złożonego przez żołnierza służby kontraktowej, odmowa zawarcia kolejnego kontraktu następuje w formie rozkazu. Wyrażenie zgody na zawarcie kontraktu ma charakter fakultatywny i uznaniowy.

Dowódca Bazy Lotniska Transportowego nie miał obowiązku prawnego zawarcia ze st. szer. P.J. kolejnego kontraktu jako z żołnierzem pełniącym służbę kontraktową.

Wbrew twierdzeniom odwołującego organ pierwszej instancji swoją decyzję oparł na przesłankach merytorycznych, biorąc je jako podstawę do wydania rozkazu. Istotną i niekwestionowaną okolicznością stanu faktycznego jest fakt, że skarżącemu Wojskowa Prokuratura Okręgowa postawiła zarzut popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 kodeksu karnego, zarzucając w uzasadnieniu udział w zorganizowanej grupie przestępczej, której przedmiotem działania była kradzież paliwa na szkodę Jednostki Wojskowej. Sąd orzekający zgadza się z tezą ,że postawiony skarżącemu przez Prokuraturę Okręgową zarzut karny nie przesądza o sprawstwie i winie. Jednakże wbrew zarzutom skarżącego nieposzlakowana opinia jest pojęciem szerszym niż niekaralność i może stanowić negatywną przesłankę merytoryczną, będąca podstawą do wydania rozkazu personalnego o odmowie zawarcia kolejnego kontraktu. Wbrew twierdzeniem skarżącego nie tylko informacja prokuratury wojskowej o przedstawieniu zarzutów legła u podstaw podjętego rozkazu personalnego. W aktach sprawy nadesłanych przez Dowódcę Jednostki Wojskowej są złożone cztery oceny wniosku o przedłużenie kontraktu. Wszystkie cztery oceny przełożonych skarżącego są zakończone konkluzją o nieudzielaniu poparcia. Sąd uznał, iż w świetle powyższych ustaleń nie można organowi orzekającemu w sprawie zarzucić podjęcia rozstrzygnięcia dowolnego, arbitralnego, nie mającego oparcia w materiale dowodowym sprawy. Dowódca Jednostki Wojskowej był zatem uprawniony do wydania decyzji negatywnej dla strony. Trzeba mieć na względzie, iż w dobie profesjonalizacji Sił Zbrojnych w interesie społecznym, tożsamym z potrzebami armii, leży aby kontrakty zawierane były i obsadzane żołnierzami, którzy nie tylko spełniają wymagania formalne do ich objęcia, ale też dają gwarancję wykonywania powierzonych im zadań w sposób profesjonalny.

Organ pierwszej i drugiej instancji oparł swoje rozstrzygniecie na brzmieniu przepisu art. 2 ustawy z dnia 11.09.2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w myśl którego, żołnierzem zawodowym może być osoba o nieposzlakowanej opinii, której wierność dla Rzeczpospolitej Polskiej nie budzi wątpliwości oraz na dodatkowym braku poparcia wniosku o zawarcie nowego kontraktu przez dowódcę grupy.

Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2014 roku- sygnatura akt I OSK 1351/13

Reasumując zarzuty skargi nie znajdują żadnego uzasadnienia, wydane decyzje mają pełne oparcie w obowiązujących przepisach prawa wobec czego sąd na zasadzie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 poz.270 ) orzekł o oddaleniu skargi.