Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1746/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9
journal: Dz.U. 1972 nr 27 poz 192
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Asesor WSA Mirosław Gdesz Asesor WSA Agnieszka Miernik Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2008 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w C. z dnia [...] czerwca 1983 r. nr [...] orzekającej o przekazaniu na własność A. K. działki budowlanej oznaczonej w ewidencji gruntów miasta C. obr. [...], ark. [...] numerem [...] o pow. [...] m2 – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Minister Budownictwa podał, że Naczelnik Miasta i Gminy C. decyzją z dnia [...] czerwca 1983 r. wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 27, poz. 192 ze zm.), przyznał na rzecz A. K. własność działki budowlanej położonej w C. w granicach Osiedla [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2.

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji wystąpiła w dniu 14 września 1995 r. A. S. wskazując, iż kwestionowana decyzja została wydana bez podstawy prawnej, albowiem S. K. nie wskazała jako nabywcy nieruchomości swego wnuka A. K., a jedyną spadkobierczynią po byłej właścicielce jest ona sama.

Z ustaleń organu wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 1998 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy C. z dnia [...] czerwca 1983 r. wskazując, iż kwestionowana decyzja została wydana na podstawie wówczas obowiązujących przepisów, w szczególności na podstawie art. 9 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r., a następnie, po rozpatrzeniu odwołania A. S., Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] listopada 1999 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 1998 r.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 1999 r. złożyła A. S. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 lipca 2001 r. sygn. akt I SA 461/00 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] września 1998 r., wskazując, iż organy administracji nienależycie wyjaśniły okoliczności sprawy.

Wojewoda [..;.], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] maja 2002 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1983 r., stwierdzając, iż A. S. w toku rozprawy administracyjnej złożyła zeznania i podała, że wyraziła zgodę, aby jej matka S. K. wskazała jako nabywcę działki swego wnuka A. K.

Od powyższej decyzji Wojewody [...] A. S. odwołała się do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, który decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Z ustaleń organu wynika, że powyższa decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 2002 r. była przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2004 r. sygn. akt I SA 1614/02 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002 r. stwierdzając, iż nadal nie został wyjaśniony przez organy administracji stan sprawy, co narusza art. 7, 77 i 80 kpa.

Minister Budownictwa podał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy C. z dnia [...] czerwca 1983 r., a następnie, po rozpatrzeniu odwołania A. S., w którym podniosła, że w aktach sprawy brak jest wniosku jej matki S. K., Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. uchylił powyższą decyzję Wojewody [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując, iż należy zbadać zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r.

Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w C. z dnia [...] czerwca 1983 r.

Od powyższej decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. odwołanie wniosła A. S. podnosząc, że Wojewoda nie wykazał, aby przed wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 1983 r. Naczelnik Miasta i Gminy w C. posiadał wniosek S. K. oraz oświadczenie A. K. o wyrażeniu zgody na nadanie mu działki.

Minister Budownictwa stwierdził, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy 6 lipca 1972 r., jeżeli z podziału nieruchomości objętej uchwałą o ustaleniu terenu budowlanego powstaną dwie lub więcej działek, działki te na wniosek dotychczasowego właściciela, złożony w terminie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia uchwały, nadaje się na własność jego rodzicom, pełnoletnim dzieciom lub pełnoletnim wnukom. Na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. przepis ust. 1 stosuje się tylko w wypadku, gdy członkowie rodziny dotychczasowego właściciela nieruchomości, których wniosek dotyczy, dołączą do wniosku oświadczenie, że:

a) godzą się na nadanie im działek;

b) prowadzą, gdy wniosek dotyczy nadania im działki przeznaczonej pod budownictwo zagrodowe, samodzielne gospodarstwo rolne, hodowlane lub ogrodnicze;

c) nie posiadają innych nieruchomości zabudowanych domami mieszkalnymi, chyba że posiadane domy są przewidziane do rozbiórki.

Minister Budownictwa stwierdził, że zgodnie z art. 8 ust. 6 w zw. z art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r., zachowanie własności działki budowlanej lub nadanie działki na własność następuje z mocy decyzji stwierdzającej lub nadającej własność działki. Nadanie działki następuje nieodpłatnie.

Z ustaleń organu wynika, że Urząd Miasta i Gminy w C. wystosował do S. K. pismo z dnia 15 stycznia 1980 r. wzywające do dopełnienia formalności związanych z przydziałem działek i zgłoszenie się osobiście z dokumentem stwierdzającym własność gruntu (akt notarialny, akt własności). Na dokumencie widnieje adnotacja "brak wniosku i komu?".

Minister Budownictwa podał, że w toku postępowania wyjaśniającego zwrócono się do Archiwum Państwowego w K. i do Urzędu Miasta i Gminy w C. o udzielenie informacji w sprawie przechowywania akt sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją z dnia [...] czerwca 1983 r., działania te nie doprowadziły jednak do ustalenia miejsca przechowywania ww. akt. Udało się pozyskać jedynie nieliczne dokumenty, wskazujące na okoliczności wydania decyzji z dnia [...] czerwca 1983 r.

Minister Budownictwa podał, że zawiadomieniem z dnia 20 marca 1980 r. Naczelnik Miasta i Gminy C. poinformował S. K. o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu zarządzenia o ustaleniu terenów budownictwa zagrodowego. W zawiadomieniu pouczono o możliwości złożenia w terminie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia zarządzenia w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej wniosku o zachowaniu na własność jednej z powstałych w wyniku podziału działek. Zawiadomienie zostało doręczone w dniu 24 kwietnia 1980 r.

Organ odwoławczy wskazał, że w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. Nr [..] poz. [...] opublikowano zarządzenie nr [...] Naczelnika Miasta i Gminy w C. z dnia [...] listopada 1981 r. w sprawie ustalenia i podziału terenów budownictwa zagrodowego – jednorodzinnego w C. określonych nazwą "Osiedle [...]".

Pismem z dnia 14 czerwca 1983 r. A. K. wezwany został do stawienia się w pokoju nr 2 Urzędu Miasta i Gminy celem złożenia oświadczenia dotyczącego nadania działki budowlanej na "Osiedlu [...]" w C., a następnie decyzją z dnia [...] czerwca 1983 r. Naczelnika Miasta i Gminy przyznana została na jego rzecz własność działki budowlanej położonej w C. w granicach Osiedla [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2. W decyzji wskazano, że wniosek w tej sprawie złożyła S. K.

Minister Budownictwa stwierdził, że w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy organ pierwszej instancji przeprowadził dowód z zeznań świadków: A. S., W. B., A. K., H. K. i J. L., a ich zeznania są zbieżne. Jedynie zeznania A. S., wnioskodawczyni niniejszego postępowania, odbiegają od zeznań pozostałych świadków. Dlatego nie można uznać, zdaniem organu, aby zeznania wnioskodawczyni mogły stanowić podstawę uznania, że S. K. nie złożyła wniosku o nadanie działki nr [...] na rzecz A. K.

Minister Budownictwa stwierdził, że wobec powyższego należy przyjąć, że wolą nieżyjącej S. K. było przeznaczenie jednej z wydzielonych działek na rzecz jej wnuka A. K. Należy również wskazać, iż w świetle zebranego materiału dowodowego adnotacja "brak wniosku i komu?" na wezwaniu 15 stycznia 1980 r. nie świadczy o tym, iż taki wniosek nie został w ogóle złożony, lecz że w chwili dokonywania tej adnotacji wniosek taki nie został jeszcze złożony.

Organ podał, że z wyjaśnień A. K. wynika, że wezwany pismem z dnia 14 czerwca 1983 r. celem złożenia oświadczenia dotyczącego nadania działki budowlanej na "Osiedlu [...]" w C., podpisywał dwa dokumenty, które dotyczyły nadania przedmiotowej działki. Mając na uwadze przebieg całego postępowania oraz fakt wydania decyzji z dnia [...] czerwca 1983 r. organ stwierdził, że dokumenty te musiały zawierać oświadczenie A. K. o zgodzie na przyznanie działki nr [...].

Organ również wskazał, że jak wynika z pisma Starosty K. z dnia 10 stycznia 2007 r. oraz zeznania A. K. złożonego w dniu 18 grudnia 2006 r., A. K. w 1983 r. nie posiadał innej nieruchomości zabudowanej domem mieszkalnym.

Minister Budownictwa podkreślił, że ponieważ wniosek nie dotyczył nadania działki przeznaczonej pod budownictwo zagrodowe, nie było wymagane złożenie oświadczenia o prowadzeniu samodzielnego gospodarstwa rolnego, hodowlanego lub ogrodniczego.

Zdaniem organu należy zatem uznać, iż w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r., niezbędne do nadania działki nr [...] na rzecz A. K. Brak akt czy też ich niekompletność, a w szczególności brak pisemnego wniosku nie świadczy, że nigdy takowych akt, ani takiego wniosku nie było. Wobec braku dowodów w postaci dokumentów w niniejszym postępowaniu dowodami w sprawie są zeznania świadków, na podstawie których jest ustalany stan faktyczny sprawy.

Minister Budownictwa wskazał, iż przedmiotem niniejszego postępowania, zgodnie z wnioskiem A. S., była ocena prawidłowości wydania decyzji z dnia [...] czerwca 1983 r., tym samym organ nie był uprawniony do oceny legalności zarządzenia Nr [...] Naczelnika Miasta i Gminy z dnia [...] listopada 1981 r. Ze względu na zasadę trwałości decyzji administracyjnych określoną w art. 16 kpa, organ orzekający w trybie art. 156 § 1 kpa jest zobowiązany wykazać, że badana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, wskazując przepis rażąco naruszony i ocenę, dlaczego to naruszenie ma taki charakter. W przedmiotowej sprawie nie można jednak uznać, iż Naczelnik Miasta i Gminy w C., orzekając o przekazaniu na własność A. K. działki nr [...], dopuścił się rażącego naruszenia prawa, a więc takiego naruszenia, które pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa i miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W trakcie postępowania nadzorczego nie stwierdzono również, aby badana decyzja naruszyła pozostałe przesłanki art. 156 § 1 kpa.

Skargę na decyzję Ministra Budownictwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. S., zarzucając naruszenie art. 7, 9, 77 i 80 kpa przejawiające się nie wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy oraz bezpodstawnym przyjęciu przez organ drugiej instancji, że podpisane w dniu 14 czerwca 1983 r. przez A. K. dokumenty musiały zawierać jego oświadczenie o zgodzie na przyznanie działki nr [...]. Zdaniem skarżącej takie twierdzenie organu jest nieuprawnione i nie mające oparcia w zebranym materiale dowodowym, tym bardziej, że jak wynika z zeznań A. K., nie pamięta on jakiej treści dokumenty podpisywał. Skarżąca podniosła, że twierdzeniom organu jakoby S. K. wskazała swego wnuka A. K. jako osobę, której ma być nadana własność, przeczy treść testamentu z dnia 3 kwietnia 1985 r., w którym rozrządzenie spadkowe nie obejmuje A. K., lecz jedynym spadkobiercą całego gospodarstwa rolnego, należącego do S. K. obejmującego również przedmiotową działkę, czyni A. S.

Zdaniem skarżącej został naruszony również jej interes prawny, a naruszenie tego interesu polega na tym, że skarżąca wpisana jest w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w K., jako właścicielka całego spadkowego gospodarstwa rolnego obejmującego również przedmiotową działkę. Zatem skarżącą obejmuje domniemanie wynikające z art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Zatem, jak twierdzi skarżąca, istnienie decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w C. z dnia [...] czerwca 1983 r. narusza jej konstytucyjne prawo własności; wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi A. S. wyrokiem z dnia 25 lipca 2001 r. sygn. akt I SA 461/00 uchylił decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 1999 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 1998 r.; w uzasadnieniu Sąd zarzucił organom obu instancji nie wyjaśnienie istoty sprawy poprzez zaniedbanie obowiązku dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w celu ustalenia przesłanek nieważności określonych w art. 156 § 1 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi A. S., wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 2002 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002 r., uznając, że nadal nie został wyjaśniony przez organy administracji publicznej stan prawny; ponownie rozpoznając sprawę organ powinien podjąć starania do uzyskania akt postępowania, w wyniku którego doszło do wydania kwestionowanej decyzji, dokonać oceny zawartych w aktach sprawy dokumentów; Sąd uznał, że organy nie zastosowały się do wskazań zawartych w wyroku z dnia 25 lipca 2001 r.

Niniejszy skład orzekający, stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosownie do art. 170 tej ustawy, zgodnie z którym, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe.

Dokonując obecnie oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona, jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają prawa.

Sąd podziela stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie podziela zarzutów skargi.

Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w C. z dnia [...] czerwca 1983 r. orzekającej o przekazaniu na własność A. K. działki budowlanej oznaczonej w ewidencji gruntów miasta C. obr. [...], ark. [...] numerem [...] o pow. [...] m2.

Decyzja z dnia [...] czerwca 1983 r. orzekająca o przekazaniu na własność A. K. działki budowlanej położonej w mieście C. została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 27, poz. 192 z późn. zm.).

Stosownie do art. 2 i 4 tej ustawy, prezydia powiatowych rad narodowych miały ustalać w drodze uchwał, na podstawie szczegółowych planów zagospodarowania przestrzennego, które tereny przeznacza się w okresach do pięciu lat pod budownictwo jednorodzinne zagrodowe (tereny budowlane); uchwały o ustaleniu terenów budowlanych miały zawierać również podział tych terenów na działki odpowiadające normatywnej powierzchni przeznaczonej pod budownictwo wielorodzinne lub budownictwo zagrodowe (działki budowlane). Projekt uchwały o ustaleniu terenu budowlanego i jego podziale na działki podlegał wyłożeniu do publicznego wglądu na okres 6 tygodni, a zawiadomienie o wyłożeniu projektu należało podać do powszechnej wiadomości na tablicy ogłoszeń lub w prasie, natomiast właścicielom ujawnionym w księdze wieczystej lub w zbiorze dokumentów doręczano na piśmie.

Zgodnie z art. 5 tej ustawy, uchwały prezydiów powiatowych rad narodowych o ustaleniu terenu budowlanego oraz jego podziale na działki budowlane podlegały ogłoszeniu w dzienniku urzędowym wojewódzkiej rady narodowej. Nieruchomości lub ich części objęte uchwałą o ustaleniu terenu budowlanego z wyjątkiem działek, które właściciele zgodnie z art. 8 zachowali na własność lub które zostały w trybie art. 9 nadane na własność członkom ich rodzin, przechodzą z mocy prawa na własność Państwa po upływie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały, wolne od ciążących na nich praw rzeczowych ograniczonych i innych obciążeń.

Na podstawie art. 9 ust. 1 i 2 tej ustawy, jeżeli z podziału nieruchomości objętej uchwałą o ustaleniu terenu budowlanego powstaną dwie lub więcej działek, działki te na wniosek dotychczasowego właściciela złożony w terminie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia uchwały nadaje się na własność jego rodzicom, pełnoletnim dzieciom lub pełnoletnim wnukom. Przepis ten stosuje się tylko w wypadku, gdy członkowie rodziny dotychczasowego właściciela nieruchomości, których wniosek dotyczy, dołączą do wniosku oświadczenie, że:

a) godzą się na nadanie im działek,

b) prowadzą, gdy wniosek dotyczy nadania im działki przeznaczonej pod budownictwo zagrodowe, samodzielne gospodarstwo rolne, hodowlane lub ogrodnicze,

c) nie posiadają innych nieruchomości zabudowanych domami mieszkalnymi, chyba że posiadane domy są przewidziane do rozbiórki.

Zgodnie z art. 8 ust. 6 w zw. z art. 9 ust. 3 ustawy, zachowanie własności działki budowlanej lub nadanie działki na własność następuje nieodpłatnie, z mocy decyzji stwierdzającej lub nadającej własność działki.

Z akt administracyjnych wynika, że Urząd Miasta i Gminy w C. wystosował do S. K. pismo z dnia 15 stycznia 1980 r. wzywające do dopełnienia formalności związanych z przydziałem działek i zgłoszenie się osobiście z dokumentem stwierdzającym własność gruntu, a zawiadomieniem z dnia 20 marca 1980 r. Naczelnik Miasta i Gminy C. poinformował S. K. o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu zarządzenia o ustaleniu terenów budownictwa zagrodowego, oraz pouczył o możliwości złożenia w terminie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia zarządzenia w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej wniosku o zachowaniu na własność jednej z powstałych w wyniku podziału działek. Zawiadomienie zostało doręczone S. K. w dniu 24 kwietnia 1980 r. Pismem z dnia 14 czerwca 1983 r. A. K. wezwany został do stawienia się w Urzędu Miasta i Gminy celem złożenia oświadczenia dotyczącego nadania działki budowlanej na "Osiedlu [...]" w C., a następnie Naczelnik Miasta i Gminy C., na wniosek S. K., decyzją z dnia [...] czerwca 1983 r. przyznał A. K. na własność działkę budowlaną położonej w C. w granicach Osiedla [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2.

Sąd podziela stanowisko organu administracji, który po przeprowadzeniu postępowania dowodowego (zeznania świadków, dokumenty) stwierdził, iż nie można uznać, aby zeznania wnioskodawczyni mogły stanowić podstawę uznania, że S. K. nie złożyła wniosku o nadanie działki nr [...] na rzecz A. K.

Sąd podziela stanowisko organu, iż wolą nieżyjącej S. K. było przeznaczenie jednej z wydzielonych działek na rzecz jej wnuka A. K., natomiast adnotacja "brak wniosku i komu?" na wezwaniu 15 stycznia 1980 r. świadczy jedynie o tym, że w chwili dokonywania tej adnotacji wniosek nie został jeszcze złożony.

Oznacza to, że zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach, niezbędne do nadania działki nr [...] na rzecz A. K. Brak akt czy też ich niekompletność po ponad 20 latach, a w szczególności brak pisemnego wniosku nie świadczy o tym że nigdy takowych akt czy takiego wniosku nie było. Gdyby S. K. nie złożyła stosownego wniosku, sporna nieruchomość stała by się własnością Państwa.

Zarzut skarżącej, iż twierdzeniom organu jakoby S. K. wskazała swego wnuka A. K. jako osobę, której ma być nadana własność, przeczy treść testamentu z dnia 3 kwietnia 1985 r., w którym rozrządzenie spadkowe nie obejmuje A. K., lecz jedynym spadkobiercą całego gospodarstwa rolnego, należącego do S. K. obejmującego również przedmiotową działkę, czyni A. S. – jest bezzasadny, ponieważ testament S. K. sporządzony dopiero w 1985 r., a zatem 2 lata po decyzji z dnia [...] czerwca 1983 r. przyznającej A. K. na własność działkę budowlaną położonej, stanowiącą przed podziałem własność S. K., nie mógł obejmować tej działki, ponieważ działki tej w majątku S. K. nie było od połowy 1983 r.

Bezzasadny jest również zarzut skarżącej, iż został naruszony jej interes prawny, a naruszenie tego interesu polega na tym, że skarżąca wpisana jest w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w K., jako właścicielka całego spadkowego gospodarstwa rolnego obejmującego również przedmiotową działkę, ponieważ S. K. w chwili śmierci nie była już właścicielką spornej działki, a zatem skarżąca nie mogła odziedziczyć działki, której spadkodawczyni w chwili śmierci nie była właścicielką, a zatem nie ma tutaj zastosowania art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece.

Nie jest zasadny również zarzut skarżącej, że istnienie decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w C. z dnia [...] czerwca 1983 r. narusza jej konstytucyjne prawo własności, bowiem skarżąca nigdy nie była właścicielką spornej nieruchomości, ani też nie ma możliwości nią zostać, co podkreślił już Wojewoda [...] w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. Gdyby bowiem stwierdzono nieważność decyzji z dnia [...] czerwca 1983 r. działka nr [...] przeszłaby obecnie na własność Skarbu Państwa. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach, nieruchomości objęte uchwałą o ustaleniu terenu budowlanego z wyjątkiem działek, które właściciele zgodnie z art. 8 tej ustawy zachowali na własność lub które zostały w trybie art. 9 nadane na własność członkom ich rodzin – przechodziły z mocy prawa na własność Państwa po upływie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały. Gdyby zatem nie złożono w trybie tej ustawy wniosku o nadanie działki nr [...] na własność, działka ta stałaby się z mocy prawa własnością Państwa. Taki sam skutek spowodowałoby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [..] czerwca 1983 r.

Sąd podziela stanowisko organu, że ze względu na zasadę trwałości decyzji administracyjnych określoną w art. 16 kpa, organ orzekający w trybie art. 156 § 1 kpa jest zobowiązany wykazać, że badana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, wskazując przepis rażąco naruszony i ocenę, dlaczego to naruszenie ma taki charakter. W niniejszej sprawie nie można jednak uznać, iż Naczelnik Miasta i Gminy w C., orzekając o przekazaniu na własność A. K. działki nr [...], dopuścił się rażącego naruszenia prawa, a więc takiego naruszenia, które pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa i miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

-----------------------

6