Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 219/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-05-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 1, par 3 i par 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stefan Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W.K., reprezentowany przez adwokata A.D., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] określającą skarżącemu w podatku dochodowym od osób fizycznych zobowiązanie podatkowe za 2008 rok w wysokości 327.978 zł.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W motywach uzasadnienia wniosku skarżący wskazał, że natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia go płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania należności wynikających z prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżący stwierdził, że późniejsze uwzględnienie przez Sąd skargi nie doprowadzi do pełnej restytucji i zwrotu nienależnie pobranego podatku co może spowodować znaczną szkodę. Zaznaczył, że nie posiada środków, które pozwoliłyby na zapłatę kwoty zobowiązania. W konsekwencji dojdzie więc do czynności egzekucyjnych, które faktycznie uniemożliwią mu prowadzenie przez działalności gospodarczej i generowania przychodu, który pozwala na utrzymanie skarżącego, jego rodziny oraz potomstwa. Faktycznie więc natychmiastowe wykonanie decyzji spowoduje, iż rodzina podatnika popadnie w ubóstwo.

W ocenie skarżącego ze względu na wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji ze względu na upływ biegu przedawnienia, dopuszczenie do wykonania decyzji byłoby wysoce niewłaściwe. Spowodowałoby również trudne do odwrócenia skutki. Ewentualne odzyskanie środków w wyniku wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku uwzględniającego nie spowoduje faktycznego przywrócenia stanu sprzed wydania decyzji obciążającej podatnika. Okres przestoju w działalności gospodarczej, utrata aktywów potrzebnych do jej prowadzenia oraz potencjalna konieczność likwidacji działalności gospodarczej wygeneruje zdecydowanie wyższe koszty niż sporna kwota. Skarżący stwierdził, że może utracić kontakty handlowe, a ponowne rozpoczęcie działalności gospodarczej powodowałoby wielokrotnie wyższe koszty i nie gwarantowałoby przywrócenia pierwotnego stanu. Analogicznie, nieodwracalne skutki wystąpią także w odniesieniu do rodziny podatnika, ponieważ czas posiadania wysoce ograniczonych środków negatywnie wpływa na relacje rodzinne oraz psychikę poszczególnych jej członków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po myśli § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Zaznaczyć również należy, że zgodnie z treścią § 6 art. 61 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex). Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia skarżącego płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania należności wynikających z prowadzonej działalności gospodarczej zaś późniejsze uwzględnienie przez Sąd skargi nie doprowadzi do pełnej restytucji i zwrotu niezależnie pobranego podatku co może spowodować znaczną szkodę. Zaznaczył, że nie posiada środków, które pozwoliłyby na zapłatę kwoty zobowiązania. W konsekwencji dojdzie więc do czynności egzekucyjnych, które faktycznie uniemożliwią prowadzenie mu działalności gospodarczej i generowania przychodu, który pozwala na utrzymanie skarżącego, jego rodziny oraz potomstwa. Faktycznie więc natychmiastowe wykonanie decyzji spowoduje, iż rodzina skarżącego popadnie w ubóstwo.

W ocenie Sądu wskazane przez skarżącego okoliczności nie dają podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie zostały bowiem potwierdzone żadnymi dokumentami pozwalającymi przyjąć, że zachodzi możliwość ich faktycznego zaistnienia. Do przedmiotowego wniosku skarżący nie dołączył bowiem dokumentów obrazujących obecną sytuację finansową jego i jego rodziny. Nie przedstawił również dokumentów, z których wynikałoby, że uregulowanie należności podatkowych uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej. Nadto dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy nie dają podstaw do przyjęcia, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Dodatkowo zaznaczyć trzeba, że skarżący w niniejszej sprawie nie występował to tutejszego Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, na podstawie którego można byłoby dokonać analizy jego obecnej sytuacji finansowej.

Podkreślić należy, że legalność zaskarżonej decyzji nie jest oceniana przez Sąd na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na obecnym etapie postępowania Sąd bada jedynie czy wskazane przez skarżącego okoliczności uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sam fakt, iż należność określona w decyzji jest wysoka, nie świadczy o zajściu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jeżeli nie wskazują na to inne okoliczności, których wykazanie spoczywa na skarżącym.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.