Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 277/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: §  4 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 6, art. 7, art. 9 i art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2010 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2009 r. Nr [...] Znak [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego kwotę [...],- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ T. Świstak /-/ B. Drzazga /-/ A. Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Dnia [...] 2009r. Prezydent Miasta P. mocą decyzji nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy Z. K. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego dwurodzinnego w zabudowie wolnostojącej, przewidzianej do realizacji na działce [...], położonej w P. przy ulicy P. (znak [...]).

W uzasadnieniu wywiedziono, że Z. K. dnia [...] 2008r. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego dwurodzinnego w zabudowie wolnostojącej na działce [...] w P. przy ulicy P.

Dnia [...] 2008r. Prezydent Miasta P. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla w/w inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło decyzję organu I instancji.

Dokonano analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania w zwiększonej ponad minimalną odległości wokół terenu, którego dotyczył wniosek do około 200m.

W jej trakcie ustalono, że działka nr [...] położona jest w P. przy drodze bez nazwy, w głębi kwartału, przylegającego do ulicy P.

Najbliższe budynki znajdują się na działce [...]. Jest to zabudowa zagrodowa. Linia zabudowy na tej nieruchomości wyznaczona jest w odległości 7m od frontowej granicy działki z ulicą P.. Przyjęto, że w sąsiedztwie działki [...] nie występuje zabudowa, która pozwoliłaby wyznaczyć linię zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Ponadto stwierdzono, że planowana zabudowa generalnie kontynuuje funkcję i niektóre parametry zabudowy budynków znajdujących się w szerokim obszarze analizowanym. Zabudowa mieszkaniowa w dalszym sąsiedztwie nie umożliwia wyznaczenie zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

Zabudowa mieszkaniowa w obszarze analizowanym usytuowana jest wzdłuż dróg publicznych tj przy ulicy P. i przy ul. S., występuje również przy ulicy wewnętrznej, stanowiącej działki o nr [...]. Powstała ona jednak w oparciu o jednoznacznie ustaloną linię zabudowy, wyznaczoną przez istniejące budynki przy ulicy P.. W omawianym przypadku takiej możliwości nie ma, działki pozostające w najbliższym sąsiedztwie nie są zabudowane.

W ocenie organu w niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis § 4 ust. 4 rozporządzenia. Planowany budynek znajduje się w głębi niezabudowanego kwartału, jego usytuowanie nie nawiązuje do lokalizacji sąsiedniej zabudowy i podyktowane jest wyłącznie dokonanym podziałem gruntu rolnego.

Ustalenie warunków w przedmiotowej sprawie, a tym samym umożliwienie kontynuacji dalszej zabudowy na sąsiednich niezabudowanych działkach doprowadziłoby do stworzenia nowego ładu przestrzennego w postaci zabudowy o odmiennych cechach, sytuowanej w głębi analizowanego obszaru. Zagospodarowanie tak dużego obszaru winno nastąpić w oparciu o plan.

Podkreślono, że nie jest spełniony warunek zawarty w art. 61 ust.1 upzp.

Odwołanie od decyzji Prezydenta złożył Z. K.

Zawnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem oraz wynikami analizy z dnia [...] 2009r.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania:

- art. 7 kpa, 80 kpa poprzez dowolne ustalenia, iż wyznaczenie linii zabudowy dla działki objętej wnioskiem doprowadzi do stworzenia w środku kwartału kompleksu zabudowy o cechach odmiennych od tych, które istnieją w analizowanym obszarze.

- art. 8 kpa poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy w oparciu o argumentację, która nie znajduje oparcia w materiale dowodowym sprawy,

przepisów prawa materialnego:

- art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego zagospodarowania przestrzennego poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nie można ustalić warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji ze względu na brak możliwości wyznaczenia linii zabudowy w oparciu o zasady przewidziane w § 4 cyt. Rozporządzenia. Z przeprowadzonej analizy tego terenu wyraźnie wynika możliwość wyznaczenia linii zabudowy dla działki objętej wnioskiem,

- art. 64 Konstytucji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2010r. utrzymało w mocy zaskarżona decyzję Prezydenta Miasta P. (znak [...]).

Wywiodło, że nie jest możliwe wyznaczenie linii zabudowy, albowiem działki położone w najbliższym sąsiedztwie są niezabudowane. Ustalenie warunków zabudowy odbyłoby się z pominięciem zasady dobrego sąsiedztwa. Doprowadziłoby do stworzenia chaotycznie i przypadkowo ukształtowanej zabudowy.

Przytoczono wyrok tut. Sądu, wydany w sprawie o sygn. II SA/Po 7/08.

Podkreślono, że skarżona decyzja nie narusza wskazywanych w odwołaniu norm.

Skargę na decyzję do tut. Sądu złożył Z. K..

Zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego w normach: art. 7, 80, 6, 8, 11 kpa, przepisów prawa materialnego – art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 ust. 2, § 4 zacytowanego wyżej rozporządzenia, art. 64 ust. 3 Konstytucji.

W ocenie skarżącego w sprawie zaistniały przesłanki do ustalenia warunków zabudowy. W istocie bowiem zagospodarowanie przedmiotowej działki nie naruszy ładu przestrzennego. Istniejąca na działkach sąsiednich zabudowa pozwala bowiem na określenie parametrów nowej zabudowy. Podkreślono, że w obszarze analizowanym otoczenie działki tworzy kilkadziesiąt zabudowanych nieruchomości, które położone są przy drogach równoległych do działki nr [...].

W sąsiedztwie zlokalizowana jest odpowiednia zabudowa m.in. na działce nr [...]. Szereg działek, położonych przy sąsiedniej drodze wewnętrznej ([...]) ma już wydane warunki zabudowy. Za nietrafne uznać należy stwierdzenie organu, że planowana zabudowana ma być zlokalizowana w ramach niezabudowanego kwartału.

W niniejszej sprawie obowiązującą linię zabudowy wyznaczyć należy na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia. Przywołany w uzasadnieniu przez organ II instancji wyrok tut. Sądu zapadł w innym stanie faktycznym.

Na rozprawie dnia 30 czerwca 2010r. przed tut. Sądem działający w imieniu skarżącego pełnomocnik oświadczył, że działka o nr [...] została już częściowo podzielona i w tej części orzeczenie Sądu jest prawomocne. Do akt złożono postanowienie wydane w sprawie [...] wraz z protokołem ugody zawartym przed Sądem Rejonowym w P.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl zaś przepisu art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2010 r., mocą której działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2009 r., odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego dwurodzinnego, przewidzianego do realizacji na działce nr [...], położonej w P. przy ul. P.. Rolą Sądu, było zatem zbadanie, czy organy w oparciu o obowiązujące w chwili rozstrzygania przez nie przepisy prawa trafnie uznały, że niedopuszczalne jest ustalenie warunków dla tego rodzaju inwestycji.

Badając legalność wydanych w sprawie decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzającą ją decyzja Prezydenta Miasta P. naruszają przepisy prawa materialnego w stopniu uzasadniającym konieczność ich uchylenia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.).

Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., zwanej dalej u.p.z.p. ). Zgodnie z art. 59 ust. 1 tej ustawy, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niespornym było, że dla terenu objętego inwestycją nie został dotychczas uchwalony taki plan miejscowy.

Jak stanowi przepis art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 ustawy, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej rozporządzeniem.

Przepis § 3 rozporządzenia stanowi w ust. 1 że "w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy", a w ust. 2 tego paragrafu stanowi, iż "granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 metrów".

Z treści przytoczonych przepisów wynika, że organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy, w razie braku planu zagospodarowania terenu dla obszaru objętego wnioskiem inwestora, wyznacza na mapie zasadniczej w skali 1: 500 lub 1: 1.000 granice obszaru w celu przeprowadzenia analizy i ustalenia, czy możliwa jest realizacja planowanej inwestycji przy zachowaniu niezbędnych warunków wynikających z pkt 1-3 art. 61 ust. 1 upzp. W § 3 ust. 2 rozporządzenie podaje minimalne granice obszaru, który ma być analizowany pod względem funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ przystępując do przeprowadzenia wspomnianej powyżej analizy powinien mieć na uwadze zasadę dobrego sąsiedztwa, wynikającą z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, która uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego.

Choć z literalnego brzmienia wymienionego przepisu wynika, że pojęcie działki sąsiedniej odnieść należy do działki dostępnej z tej samej drogi publicznej, to jednak nie spełnienie tego wymogu a limine nie może być przesłanką odmowy lokalizacji inwestycji w sytuacji gdy w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość znajdują się już zabudowania pozwalające na określenie wymagań nowej zabudowy.

Pojęcie "działki sąsiedniej" występujące w tym przepisie oznacza, że musi to być działka, na której roboty budowlane, polegające na budowie obiektów budowlanych, zostały już zrealizowane, przy czym nie będzie tu chodziło tylko o działkę graniczącą bezpośrednio z działką inwestora, lecz raczej pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-3 upzp. Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. W powołanym przepisie ład przestrzennym konkretyzuje się przede wszystkim jako zapobieganie rozproszeniu zabudowy.

W aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i doktrynie zgodnie przyjmuje się, iż za działkę sąsiednią należy rozumieć działkę znajdującą się w pewnym obszarze tworzącym urbanistyczną całość (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 sierpnia 2008 r., II SA/Po 580/09, Lex nr 566705; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 lutego 2008 r., II SA/Gd 514/07, Lex nr 401705; Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, C. H. Beck, Warszawa 2009 r., źródło: Legalis). W tak rozumianym sąsiedztwie zabudowanych działek nowopowstająca zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Ustawowym celem (zasada dobrego sąsiedztwa) charakterystyki opisanej w zdaniu poprzednim jest właśnie zapewnienie ładu przestrzennego poprzez dostosowanie nowej zabudowy do urbanistycznych cech starej zabudowy, łącznie z zasadą kontynuacji funkcji. Innymi słowy, nowa zabudowa jest dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Reasumując przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (a przez niego również przepisy rozporządzenia) ma na celu powstrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą oraz nałożenie na inwestora warunku w postacie konieczności dostosowania nowej zabudowy do cech urbanistycznych zabudowy zastanej (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz – jak wyżej).

Wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy z powodu nie spełnienia warunku z art. 61 ust.1 pkt.1 in fine ustawy może nastąpić tylko wtedy gdy w sąsiedztwie nie ma żadnej zabudowy, która mogłaby stanowić punkt odniesienia dla decyzji ustalającej. Jak wywiedziono już w niniejszym uzasadnieniu sąsiedztwo należy rozumieć szeroko, to jest tak dalece, jak długo o planowanej inwestycji można powiedzieć, że pozostaje do zabudowy dotychczasowej w czytelnych, uporządkowanych relacjach, o jakich mowa w art. 2 pkt.1 ustawy.

Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (§ 4 ust. 2 rozp.). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (§ 4 ust. 3). Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 § 4 ust. 4 rozp.).

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że stosując się do wskazówek organu odwoławczego powiększono obszar analizowany terenu objętego inwestycją poza parametry minimalne określone we wspomnianym § 3 ust.2 rozporządzenia.

W granicach tego obszaru znalazły się działki znajdujące się po obu stronach ulicy S. w P., na których w większości znajduje się zabudowa mieszkaniowa (działki nr [...]). Organ szczegółowo, dla każdej z działek znajdujących się w tym obszarze, ustalił jaki jest wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki. Waha się on w przypadku zabudowy mieszkaniowej od 6% (dz. nr [...]) do 24% (dz. nr [...]). Dodatkowo organ wskazał, że powierzchnia domów w obszarze tym wynosi od 80 do 260 m2. Z analizy wynika też, że w obszarze dominują budynki dwukondygnacyjne o skośnych dachach usytuowane w odległości od 5 do 12 m od frontowych granic działek od strony ul. P. i od 6 do 12 m od ul. S..

Stwierdzono przy tym, że w bezpośrednim sąsiedztwie działki objętej planowaną inwestycją nie występuje zabudowa mieszkaniowa, działka ta położona jest bowiem w głębi kwartału użytkowanego rolniczo, bez zabudowy. Stwierdzono też, że planowany budynek (o pow. 200 m2) generalnie kontynuuje parametry sąsiednich budynków mieszkalnych. Przypomnieć bowiem należy, że planowany do zabudowy dom ma mieć charakter zabudowy mieszkaniowej dwurodzinnej, o pow. zabudowy do 200 m2, przy łącznej pow. działki 1001 m2, z dachem skośnym i dwu kondygnacjach.

W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie mając na względzie wyniki postępowania, w szczególności ustalenia poczynione w trakcie analizy przyjąć należało, iż organy orzekające błędnie wywiodły, iż nie jest możliwe wyznaczenie linii zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Przede wszystkim nie sposób zgodzić się z organami, iż w sąsiedztwie działki nr [...] nie występuje zabudowa mieszkaniowa. W istocie bowiem zabudowy takiej brak na działkach bezpośrednio graniczących z nią, położonych przy drodze wewnętrznej o nr [...]. Zabudowa taka istnieje jednak m.in. na działkach, do których dojazd znajduje się od strony ulicy S.. Działki te położone są w szeregu działek, który biegnie równolegle do spornej działki. Zabudowa ta mieści się w wyznaczonym obszarze analizowanym stanowiąc zwarty kwartał. Może zatem stanowić punkt odniesienia dla planowanej inwestycji. Jak wywiedziono już w niniejszym uzasadnieniu pojęcie działka sąsiednia nie oznacza wyłącznie położonych w obszarze analizowanym działek bezpośrednio graniczących ze sobą i dostępnych z tej samej drogi publicznej.

Skoro zatem przepis § 4 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza inne wyznaczenie obowiązującej nowej linii zabudowy, gdy nie jest możliwe wyznaczenie jej poprzez przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, to linię tę odnieść należy w świetle tej normy do zabudowy tożsamej, stanowiącej urbanistyczną całość, położonej w wyznaczonym obszarze analizowanym.

Przykładowo pozytywne ustalenie w oparciu o przepis § 4 ust. 4 rozporządzenia będzie miało miejsce wtedy kiedy budynki, których usytuowanie zaplanowano w drugim szeregu, będą kontynuacją w zakresie linii zabudowy budynków usytuowanych na działkach sąsiednich (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 listopada 2007 r., II SA/Po 302/07, Lex nr 469201).

Z identyczną sytuacją mamy do czynienia w niniejszym wypadku, chociażby w odniesieniu do zabudowy, znajdującej się na działkach, położonych przy ulicy S.

Stąd też przyjąć należało jak powyżej wywiedziono tj wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy winno nastąpić w oparciu o § 4 ust.4 rozporządzenia.

Mając na względzie powyższe wobec naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego w normach zawartych w art. 61 ust. 1 pkt. 1upzp, § 4ust. 4 rozporządzenia przyjąć należało, iż w niniejszej sprawie jak wywiedziono na wstępie doszło do naruszenia norm w rozumieniu art.145 § 1 pkt. 1 lit. a) ppsa.

Ocena materiału dowodowego pozostająca w sprzeczności ze zgromadzonymi w sprawie dowodami stanowi naruszenie norm prawa procesowego, zawartych w art. 80,7,6,9 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uchybienie to wyczerpuje tym samym także przesłanki z art. 145§1pkt.1litc) ppsa.

W tym stanie rzeczy zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji należało uchylić, mając nadto na względzie przepis art. 135 ppsa.

Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji będą miały na względzie poczynione w niniejszym uzasadnieniu rozważania, w tym co do wykładni art. 61 ust.1 pkt.1 upzp i §4 ust.4 rozporządzenia.

Organy winny mieć zatem na względzie, iż przesłanek z art.61ust.1pkt.1upzp nie wyczerpuje istnienie zabudowy wyłącznie na działkach, graniczących z działką będącą przedmiotem zainwestowania, dostępnych z tej samej drogi publicznej.

Oznacza to konieczność przyjęcia w niniejszej sprawie dopuszczalności odniesienia planowanej zabudowy do zastanej w obszarze analizowanym, także w zakresie obowiązującej linii nowej zabudowy. Linię tę należy odnieść do zabudowy tożsamej, stanowiącej urbanistyczną całość, która w istocie jak wykazało postępowanie administracyjne, położona jest w obszarze analizowanym.

Zgodnie z art.135 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia

O kosztach orzeczono na zasadzie art.200 ppsa, jak w pkt. III sentencji wyroku w oparciu o art. 152 ppsa.

/-/ T.Świstak B.Drzazga /-/ A.Łaskarzewska

Za nieobecnego sędziego

korzystającego z urlopu

uzasadnienie podpisał sędzia

/-/ A.Łaskarzewska