Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1490/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116 § 1 i 2, art. 122, art. 121, art. 124, art. 187
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędziowie NSA Ludmiła Jajkiewicz Zofia Przegalińska (spr.) Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. M., J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 kwietnia 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 1185/13 w sprawie ze skargi G. M., J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w L. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza solidarnie od G. M. i J. M. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w L. 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2014 r. , sygn. akt III SA/Łd 1185/13, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę w G. M. i J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w L. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2013r., Dyrektor Izby Celnej w L., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w L. z dnia [...] marca 2013 r., orzekającą o solidarnej odpowiedzialności G. M. i J. M. za zaległości podatkowe "F.[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w L. w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego 6 sztuk samochodów osobowych w wysokości 70 825, 00 zł wraz z odsetkami od zaległości podatkowych, liczonymi od dnia następnego po upływie terminu płatności zobowiązania do dnia wydania decyzji w kwocie 36 716,00 zł.

Spółka "F.[...]" nabyła wewnątrzwspólnotowo 6 sztuk samochodów osobowych, od których nie został zapłacony podatek akcyzowy. Z uwagi na brak wpłaty powstałego zobowiązania w podatku akcyzowym określonego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów Dyrektor Izby Celnej w L. przeprowadził postępowanie egzekucyjne wobec spółki celem przymusowego ściągnięcia należności. Postępowanie egzekucyjne okazało się jednak bezskuteczne.

W toku postępowania egzekucyjnego ustalono ponadto, że spółka od lipca 2009 r. przestała funkcjonować pod adresem swej siedziby, tj. przy ul. G. [...] w L. Administrator nieruchomości w dniu 4 maja 2010 r. podczas wizyty poborcy skarbowego poinformował, że spółka wyprowadziła się z miejsca swojej siedziby, nie pozostawiła nowego adresu i kluczy do opuszczonego lokalu. Ustalono również, że spółka nie figurowała w ewidencji podatników podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych. W związku z powyższymi ustaleniami organ egzekucyjny wystąpił z wnioskiem o przeniesienie odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym "F.[...]" Spółki z o.o. na członków zarządu spółki, którymi w czasie powstania ww. zobowiązań był G. M. - Prezes Zarządu i J. M. - Wiceprezes Zarządu.

W związku z bezskutecznością postępowania egzekucyjnego zaległości podatkowych w podatku akcyzowym spółki, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w L. postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności członków zarządu – G. M. i J. M. za zaległości w podatku akcyzowym "F.[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w L.

Decyzją z dnia [...] marca 2013r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w L orzekł o solidarnej odpowiedzialności G. M. i J. M. za zaległości podatkowe spółki "F.[...]" Sp. z o.o. w podatku akcyzowym w kwocie 70 825,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę od zaległości podatkowych w kwocie 36 716,00 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych. Organ zauważył, że stan finansów spółki był zły już na koniec 2007r., gdy kapitał własny spółki stanowił wartość ujemną, tj. -103.134,04 zł, a wiedzę na ten temat członkowie zarządu spółki – G. M. i J. M. powzięli najpóźniej z dniem 15 czerwca 2008 r., gdy zatwierdzili i podpisali sprawozdanie finansowe za 2007 r. Mając na uwadze przedstawione okoliczności organ podatkowy uznał zatem, że od tej daty, tj. od dnia 15 czerwca 2008 r. w ciągu dwóch tygodni spółka powinna złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, aby z należytą starannością zadbać o ochronę interesów wszystkich wierzycieli zagrożonych stanem niewypłacalności spółki. Wniosek taki nie został jednak złożony, aż do chwili obecnej.

Naczelnik Urzędu Celnego zaznaczył, że niewykonanie przez dłużnika zobowiązań nawet o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność, przy czym nieistotne jest, czy dłużnik nie wykonuje wszystkich zobowiązań, czy tylko niektórych. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ podkreślił, że niewypłacalność istnieje wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z powodu braku środków finansowych, ale też wtedy, gdy nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. G. M. i J. M. w ocenie organu ponoszą odpowiedzialność za zaległości podatkowe Spółki "F.[...]", w myśl art. 116 § 1 O.p., ponieważ nie zgłosili wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, nie wszczęli postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego), ani też nie wskazali mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Dyrektor Izby Celnej w L. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odwołując się do treści art. 107 i art. 116 Ordynacji podatkowej wskazał, że członkowie zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką za zaległości podatkowe spółki wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości w sytuacji, gdy egzekucja tych należności z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna.

Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala zdaniem Dyrektora Izby Celnej w L. stwierdzić, że w niniejszej sprawie wystąpiły wszystkie okoliczności obciążające G. M. i J. M. odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki "F.[...]".

Zdaniem organu odwoławczego sytuacja finansowa Spółki, wbrew temu co twierdzą skarżący była zła już w pierwszym roku działalności, tj. w roku 2007, co potwierdza ujemny wynik finansowy -153.134,04 zł wykazany w sprawozdaniu finansowym za rok 2007 i ujemny kapitał własny -103.134,04 zł. W 2008 roku strata netto powiększyła się do kwoty -287.698,88 zł, a kapitał własny do kwoty -390.832,92 zł. W 2009 roku spółka wypracowała zysk w wysokości 64.062,85 zł, ale kapitał własny był nadal ujemny -326.770,07 zł. Wszystkie wskaźniki: płynności, aktywności i sprawności działania, zadłużenia i rentowności były niekorzystne, świadczące o braku płynności finansowej, nadmiernym zadłużeniu i braku perspektyw na rozwój.

Dyrektor Izby Celnej w L. podzielił stanowisko organu I instancji, że dzień 15 czerwca 2008r. należało przyjąć jako datę wystąpienia podstawy do ogłoszenia upadłości spółki. W dniu 15 czerwca 2008r. G. M. i J. M. podpisali i zatwierdzili sprawozdanie finansowe za 2007 rok, posiadali zatem świadomość, że spółka poniosła stratę finansową w wysokości -153.134 zł przy kapitale założycielskim, który wnieśli do spółki w wysokości 50.000 zł.

Oddalając skargę skarżących Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaległość w podatku akcyzowym powstała w okresie pełnienia przez skarżących obowiązków członków zarządu i w tym okresie upływał termin jej płatności. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego w okresie od dnia 12 marca 2007 r. do dnia 4 września 2009 r. G. M. był Prezesem Zarządu spółki zaś J. M. Wiceprezesem Zarządu. Nabycie wewnątrzwspólnotowe 6 samochodów miało miejsce w okresie od października 2008 r. do grudnia 2008 r. zaś terminy płatności podatku akcyzowego upływały w okresie od 28 listopada 2008 r. do 15 stycznia 2009 r. Nie budzi zatem wątpliwości fakt, że podatek akcyzowy z tytułu nabycia 6 pojazdów winien być zapłacony w okresie kiedy skarżący pełnili obowiązki członków zarządu spółki.

Przesłanki zwolnienia członków zarządu spółki od odpowiedzialności za zaległości podatkowe zostały określone w art.116 § 1 i 2 O.p. Są to następujące okoliczności:

1. wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości (lub wszczęto postępowanie układowe) albo też niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości (lub wszczęcie postępowania układowego) nastąpiło bez winy członków zarządu

2. wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowej w znacznej części.

W niniejszej sprawie skarżący nie wykazali spełnienia żadnej z przesłanek, o których mowa w art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p.

Przede wszystkim należy podnieść, że spełnione zostały przesłanki zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki określone w art. 11 ust.1 i 2 Prawa upadłościowego i naprawczego. Jeżeli chodzi o przesłankę złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości określoną w art.11 ust.1 p.u.n. to spółka "F.[...]" nie płaciła zobowiązań pieniężnych. Spełniona została również druga przesłanka niewypłacalności określona w art.11 ust. 2 p.u.n. Z "Raportu oceny sytuacji finansowo-ekonomicznej spółki w latach 2007-2009" wynika, że w 2007r. i w 2008r. nie posiadała ona żadnego majątku trwałego. Dopiero za 2009 r. wykazano pozycję "zaliczka na środki trwałe – 134100 zł" lecz skarżący w swoich zeznaniach nie potrafili wyjaśnić tej pozycji. Spółka posiadała jedynie majątek obrotowy w wysokości 491260,35 zł w 2007 r., 938094,07 zł w 2008 r. i 784205,90 zł w 2009 r. W tym samym okresie zobowiązania spółki zarówno krótkoterminowe jak i długoterminowe wynosiły: 594394,39 zł w 2007 r., 1328926,99 zł w 2008r. i 1245075,97 zł w 2009r. Z wymienionych danych wynika, że w każdym roku zobowiązania pieniężne spółki przekraczały wartość jego majątku przy czym w każdym kolejnym roku różnica ta była coraz większa i wynosiła: w 2007r. -103134,04 zł, w 2008 r. – 390832,92 zł i w 2009 r. – 460087,07 zł. W sytuacji gdy zobowiązania pieniężne spółki w każdym roku przekraczały i to w sposób znaczny jej majątek to była ona niewypłacalna w rozumieniu art.11 ust. 2 p.u.n.

W sytuacji gdy spółka nie płaciła zobowiązań pieniężnych zaś jej zobowiązania znacznie przekraczały majątek spółki to spełniona były przesłanki jej niewypłacalności określone w art.11 ust.1 i 2 p.u.n. Obowiązkiem skarżących było zatem złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości zgodnie z treścią art.21 ust.1 i 2 p.u.n. Wniosek taki nie został jednak złożony.

W przepisie art. 116 § 1 pkt 1 O.p. jest mowa o zgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości "we właściwym czasie". Chodzi tu o taki czas aby wszyscy wierzyciele mieli możliwość równomiernego, chociaż tylko częściowego zaspokojenia z majątku spółki. Członek zarządu spółki aby uwolnić się od odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 § 1 O.p. winien pełnić swoją funkcję z należytą starannością. Winien więc kontrolować sytuację finansową spółki z taką uwagą aby zorientować się czy i ewentualnie kiedy jest ona niewypłacalna i że należy wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. W rozpoznawanej sprawie spełnione zostały obie przesłanki niewypłacalności spółki określone w art. 11 ust.1 i 2 p.u.n. Spółka "F.[...]" nie wykonywała bowiem swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych zaś jej zobowiązania pieniężne znacznie przekraczały wartość majątku spółki. Skarżący byli zatem zobowiązani zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości lecz tego nie uczynili. Ich tłumaczenia, że nie widzieli oni przesłanek do zgłoszenia takiego wniosku nie znajdują nawet częściowego potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Tłumaczenia te, w ocenie sądu, świadczą jedynie o tym, że w sposób nienależyty wykonywali oni obowiązki członków zarządu.

W ocenie Sądu nie została również spełniona przesłanka zwolnienia skarżących od odpowiedzialności określona w art. 116 § 1 pkt 2 O.p. G. M. i J. M. podnosili, że spółka miała pieniądze w kasie i na rachunku bankowym, posiadała samochody i sprzęt komputerowy, z których organy mogły skutecznie prowadzić egzekucję. Przede wszystkim należy podnieść, że rachunek bankowy spółki został zajęty lecz żadne kwoty pieniężne nie zostały wyegzekwowane z uwagi na brak środków. W sytuacji gdy w kasie spółki rzeczywiście były pieniądze to spółka mogła je przeznaczyć na zaspokojenie wierzytelności co do których prowadzono kilka postępowań egzekucyjnych. Jednak tego nie uczyniono. Sąd uznał, że nie została spełniona żadna z przesłanek zwalniających skarżących z odpowiedzialności za zaległości podatkowe określonych w art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p. Okolicznością niesporną jest bowiem, że spółka nie wykonywała wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Niesporne jest również, że zobowiązania pieniężne znacznie przekraczały majątek spółki. Spełnione zatem zostały przesłanki jej niewypłacalności, o których mowa w art. 11 ust. 1 1 i 2 p.u.n. i winien zostać zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. Taki wniosek nie został jednak złożony. Skarżący nie wskazali również mienia spółki z którego istniałaby realna możliwość zaspokojenia i to w znacznej części. Zaznaczyć należy, że to członkowie zarządu są zobowiązani wykazać okoliczności uwalniające ich od odpowiedzialności wymienione w art. 116 § 1 pkt.1 i 2 O.p. Skarżący takich okoliczności nie wykazali.

Sąd uznał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że spółka "F.[...]" nie wykonywała swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Jednocześnie zobowiązania pieniężne przekraczały znacznie majątek spółki. Spełnione zatem zostały przesłanki jej niewypłacalności, o których mowa w art.11 ust.1 i 2 p.u.n. i winien zostać zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. Skarżący takiego wniosku nie złożyli ani nie wykazali okoliczności zwalniających ich od odpowiedzialności, o których mowa w art. 116 § 1 i 2 O.p. Organy podatkowe zebrały wystarczający materiał dowodowy, dokonały prawidłowej jego oceny i słusznie uznały, że spełnione zostały przesłanki odpowiedzialności skarżących określone w art. 116 § 1 i 2 O.p. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

G. M. i J. M. wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

I. prawa materialnego, tj.:

a) art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p., poprzez nietrafne przyjęcie, że spełnione zostały przesłanki do orzeczenia odpowiedzialności Skarżących za zobowiązania podatkowe spółki "F.[...]" Sp. z o. o., w której byli członkami zarządu.

II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

b) art. 3 § 1, art. 141 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122 O.p. i 187 O.p. wobec uznania przez Sąd, że organy podatkowe nie uchybiły przepisom Ordynacji podatkowej, tzn. zaskarżona decyzja została wydana w następstwie podjęcia wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jakie tylko organ mógł podjąć, w sytuacji gdy Sąd w wyniku kontroli legalności działalności organów podatkowych winien zastosować środek określony w ustawie - czyli uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., bowiem zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się niewystarczający, a dokonane na jego podstawie ustalenia faktyczne w przedmiotowej sprawie budzą uzasadnione wątpliwości i są niezgodne ze stanem rzeczywistym,

c) art. 145 §1 pkt.l lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez niezasadne oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 121, art. 122, art. 124 i art. 187 O.p., poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nie znajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, w tym poprzez niewłaściwe uznanie, iż zachodzą przesłanki do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności G. M. i J. M. za zaległości podatkowe spółki "F.[...]" Sp. z o. o. w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowych nabyć samochodów osobowych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w L. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z postanowieniami art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy dodać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), a więc w tych granicach, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama zakreśli w ramach podstaw o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która w tej sprawie nie zachodzi.

Na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładania prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisów (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania czy innego konkretyzowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków i zakresu zaskarżenia.

W niniejszej sprawie, według autora skargi kasacyjnej, naruszenie przez Sąd I instancji art. 116 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej nastąpiło poprzez nietrafne przyjęcie, że spełnione zostały przesłanki do orzeczenia odpowiedzialności skarżących za zobowiązania podatkowe spółki "F.[...]", w której byli członkami zarządu.

Odnosząc się do powyższego zarzutu przyjąć należy, że art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wskazuje, kto odpowiada za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Regułą jest solidarna odpowiedzialność członków zarządu za zobowiązania podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jeżeli egzekucja przeciwko Spółce okazała się bezskuteczna. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowania układowe albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez winy członka zarządu, bądź też wskaże on mienie z którego egzekucja jest możliwa. Tymczasem skarżący pełniący funkcję członków zarządu w spółce "F.[...]" twierdzą, że w czasie pełnienia przez nich funkcji członków zarządu nie zachodziły okoliczności uzasadniające złożenie stosownego wniosku, o którym mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej.

Twierdzenia tego nie usprawiedliwia uzasadnienie skargi kasacyjnej, gdyż nie zostały podważone ustalenia, że pierwsze zaległości Spółki dotyczą okresu maj 2008 r. i następnych miesięcy: sierpnia i października 2008 r., maja i lipca 2009 r. do marca 2010 r. i jak wynika z pisma ZUS z dnia 8 stycznia 2013 r. zaległości te nie zostały uregulowane do dnia sporządzenia tego pisma. Jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego L.[...] z dnia 10 grudnia 2012 r., Spółka nie płaciła również swoich zobowiązań w podatku od towarów i usług za wrzesień 2009 r. i w podatku dochodowym w okresie od czerwca do grudnia 2009 r. Spółka nie płaciła też zobowiązań wobec P.[...] jak tez wobec kontrahentów – Spółki z o.o. D.[...], którzy dochodzili swoich należności w drodze egzekucji komorniczej, również bezskutecznie jak w przypadku zaległości podatkowych. Jak ustalono w sprawie sytuacja finansowa Spółki była zła już w pierwszym roku działalności, tj. w 2007 r., co potwierdza ujemy wynik finansowy -153.134,04 zł wykazany w sprawozdaniu finansowym za rok 2007 r. i ujemy kapitał własny -103.134,04 zł. W 2008 r. strata netto powiększyła się do kwoty -287.698,88 zł, kapitał własny do kwoty -390.832,92 zł. W 2009 r. Spółka wypracowała zysk w wysokości 64.062,85 zł ale kapitał własny był nadal ujemy -326.770,07 zł.

Z powyższego wynika, że już w 2007 r. Spółka była w złej kondycji, zaś skarżący podpisując i zatwierdzając sprawozdanie finansowe za 2007 r. już 15 czerwca 2008 r. uzyskali wiedzę, że Spółka poniosła stratę finansową w wysokości -153.134,04 zł. Okoliczność ta, jak trafnie ustaliły organy podatkowe i zaakceptował Sąd I instancji była dostatecznym powodem do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub podjęcie działania zapobiegającego upadłości czyli postępowania układowego.

Podnosząc zarzuty procesowe strona skarżąca twierdzi, że okoliczności dotyczące sytuacji finansowej Spółki "F.[...]" i wartości posiadanego przez nią majątku w okresie w którym skarżący byli członkami zarządu zostały w zasadzie zlekceważone, co powoduje, że wydane w sprawie orzeczenie organu podatkowego oraz wyrok Sądu oddalający skargę, zostały wydane z naruszeniem zasad postępowania podatkowego, w szczególności art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nieznajdujących oparcia w dowodach zebranych w sprawie.

Twierdząc powyższe strona skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności, które podważałyby ustalenia faktyczne poczynione w sprawie w zakresie sytuacji finansowej Spółki z o.o. "F.[...]". W tej sytuacji postawione zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione.

Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i stosownie do art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu. W kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.