Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 557/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 4a
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Jan Paweł Tarno del. sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1582/06 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1582/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K. na decyzję Głównego Komendanta Policji z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską .

Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy : Decyzją z dnia [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. cofnął J. K. pozwolenie na broń palną myśliwską.

Organ pierwszej instancji przyjął , iż strona w dniu [...] będąc pod wpływem alkoholu (wynik pierwszego badania [...] mg/l, wynik drugiego badania [...] mg/l ) kierowała samochodem co zostało ujawnione przez patrol policyjny. Patrol policyjny stwierdził także, że w tym samym czasie kierowca posiadał ze sobą broń palną myśliwską oraz [...] sztuki amunicji. Okoliczność ta jak zaznaczono stanowi obligatoryjną przesłankę do cofnięcia stronie pozwolenia na broń w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, który stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniósł w szczególności, że J. K. (posiadacz broni myśliwskiej od [...] r.) prowadząc w dniu [...] samochód osobowy, został zatrzymany do kontroli drogowej przez funkcjonariuszy Policji i w jej trakcie ujawniono, iż wymieniony był pod wpływem alkoholu (wynik badania alkometrem wykazał [...] mg alkoholu w wydychanym powietrzu) i przewoził w samochodzie broń myśliwską.

W związku z powyższym wszczęte zostało postępowanie w sprawie popełnienia przez J. K. wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji (przenoszenie broni w stanie nietrzeźwości) i jednocześnie Komendant Wojewódzki Policji w K. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia w/w pozwolenia na broń palną myśliwską.

Ustalono, iż [...] Sąd Rejonowy w T. wyrokiem nakazowym sygn. akt [...] uznał J. K. winnym zarzucanego wykroczenia i orzekł karę grzywny w wysokości 500 zł. Przyjmując fakt przenoszenia przez stronę broni pod wpływem alkoholu za przesłankę wystarczającą do cofnięcia pozwolenia, organ pierwszej instancji wydał w tej sprawie stosowną decyzję.

W złożonym zaś od tej decyzji odwołaniu J. K., poinformował, iż wniósł sprzeciw od wyroku nakazowego. Zaznaczył, iż w czasie kontroli nie był w stanie nietrzeźwości, a broń przewoził w samochodzie należycie zabezpieczoną, tj. rozładowaną i w pokrowcu. W związku z powyższym organ odwoławczy podkreślił, że art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji nakazuje organom Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobie, która znajdując się w stanie po użyciu alkoholu nosi broń przy sobie, przy czym zgodnie z art. 10 ust. 4a ustawy, noszenie broni oznacza każdy sposób jej przemieszczania przez osobę posiadającą pozwolenie na broń.

Sytuacja taka zdaniem organu odwoławczego zaistniała w przypadku J. K., czego dowodzi - chociaż nieprawomocny - wyrok Sądu Rejonowego w T. uznający go winnym popełnienia czynu z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. W tej sytuacji decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. cofający w/w pozwolenie na broń jak zaznaczono należy uznać za zasadną.

Bez wpływu na wyżej wyrażoną opinię zdaniem organu miał fakt złożenia przez stronę sprzeciwu od wyroku sądowego. Przypomniano, iż w danej sprawie organy Policji biorą pod uwagę okoliczności istniejące w dacie wydania decyzji, a te wskazują, iż w dniu zdarzenia J. K. był w stanie po użyciu alkoholu. Bez znaczenia jest zatem jego uwaga zawarta w odwołaniu, iż zarzucono mu, iż był wówczas w stanie nietrzeźwym". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji użył określenia był pod wpływem alkoholu". Określenie to obejmuje zarówno stan po użyciu alkoholu", który zgodnie z art. 46 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi (tj. z 2002 r., Dz. U. Nr 147, poz. 1231) zachodzi wówczas, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza, jak i stan nietrzeźwości zachodzący, gdy obecność alkoholu w wydychanym powietrzu wynosi powyżej 0,25 mg na 1 dm3.

Dodano , iż stronie nie przypisano na podstawie wyników badań stanu nietrzeźwości, a jedynie stan po użyciu alkoholu i z tego względu uznano za zasadne cofnięcie pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, iż ustawodawca nakazał organom Policji cofnięcie pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż dana osoba, będąc w stanie po użyciu alkoholu nosi broń przy sobie. Podkreślono , że fakt odwołania się od wyroku sądowego nie stanowi w przedmiotowej sprawie przeszkody prawnej w zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie broni. Ustawodawca nie uzależnił bowiem zastosowania dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji od skazania osoby posiadającej pozwolenie na broń za wykroczenie, o którym mowa w art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy. Wystarczającym jest natomiast ustalenie, iż posiadacz pozwolenia nosi broń po użyciu alkoholu, a w rozpatrywanej sprawie okoliczność ta została potwierdzona.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. K. i domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji podniósł ,że broń przewoził rozładowaną i właściwie zabezpieczoną w samochodzie. Jeżeli popełnił wykroczenie, to tylko związane z przepisami kodeksu drogowego. Nie można go karać za noszenie broni po spożyciu alkoholu, bo z akt sprawy wynika jednoznacznie, że bronią się nie posługiwał a wprost przeciwnie była ona prawidłowo zabezpieczona do transportu. Z zarzutu został uniewinniony. Przy takiej interpretacji organów administracyjnych, przepisów o broni i amunicji, wydaje się, że nie wolno przebywać po spożyciu alkoholu w domu, w którym jest przechowywana broń, a przecież chyba nie o to chodziło ustawodawcy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji .

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 ustawy procesowej ) nie uwzględnił wniesionej skargi i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją . Uznano , że zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w K. nie naruszają prawa. W ocenie Sądu, poczynione przez organy obu instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.).

Wskazano , że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji jak zaznaczono stanowił art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.), z którego wynika, iż pozwolenie na broń cofa się osobie , która nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego.

Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia przesłanek przewidzianych art. 18 ust. 1 pkt 4. W przypadku skarżącego jak wskazał Sąd zaistniała przesłanka przewidziana w tymże artykule.

Za bezsporne uznał Sąd pierwszej instancji, iż skarżący znajdując się w stanie po użyciu alkoholu nosił broń przy sobie wykazując , że zgodnie z art. 46 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 października o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. nr 147, poz. 1231 z 2002 r.) stan po użyciu alkoholu zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do: 1) stężenia we krwi od 0,2%o do 0,5%o alkoholu albo 2) obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm3. Natomiast stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do:1) stężenia we krwi powyżej 0,5%o alkoholu albo 2) obecności w wydychanym powietrzu powyżej 0,25 mg alkoholu w 1 dm3.

Powołując się na stan faktyczny sprawy Sąd wyjaśnił , że skarżący w chwili kontroli miał w wydychanym powietrzu 0,14 mg/l, które spadło do 0,12 mg/l, a więc skarżący znajdował się w stanie po użyciu alkoholu na co wskazują wyżej przywołanej przepisy zaś przewożenie broni myśliwskiej w bagażniku swojego samochodu odpowiada ustawowej przesłance noszenia broni przy sobie. Dlatego też Sąd stwierdził, że skarżący spełnił obie z przesłanek o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, gdyż był po użyciu alkoholu i nosił broń przy sobie.

Wyjaśniono , że wyrok Sądu Okręgowego w T. [...] Wydział Karny z dnia [...] [...] uniewinniający skarżącego z zarzutu o czyn art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji tj. noszenia broni myśliwskiej oraz amunicji w stanie po użyciu alkoholu nie ma wpływu na powyższe rozważania, gdyż Sąd administracyjny zgodnie z art. 11 ustawy procesowej wiąże tylko wyrok karny skazujący.

Konkludując zauważono , iż broń jest towarem szczególnie reglamentowanym bowiem dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości. Również prowadzenie pojazdu w stanie po użyciu alkoholu rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może strona korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. K. zaskarżając go w całości . Wyrokowi temu zarzucił :

1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 18 ust. 1 pkt. 4 w związku z art. 10 ust. 4a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 §1, pkt 1 lit a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to naruszenie polegało na błędnej i nieprawidłowej ocenie materiału dowodowego dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i stwierdzeniu, iż organy obu instancji w sposób wyczerpujący zbadały wszelkie okoliczności faktyczne dotyczące przedmiotowej sprawy.

Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nieuwzględnienie istotnych okoliczności sprawy spowodowało uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż w stosunku do skarżącego istniały przesłanki do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie wyjaśnienia wymaga istotne zagadnienie prawne, dotyczące tego, jak należy interpretować art. 18 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 10 ust. 4a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Przyjęcie bowiem tezy wskazanej przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku prowadzi do obarczania jednakowymi konsekwencjami prawnymi osób, których zachowanie rodzi nieporównywalnie odmienne zagrożenie dla bezpieczeństwa innych osób. Zdaniem skarżącego całkowicie nieuzasadnione jest identyczne traktowanie osoby, która przewozi (de facto transportuje) w samochodzie rozładowaną, prawidłowo zabezpieczoną broń i osoby, która naładowaną i gotową do strzału broń nosi przy sobie. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia wskazałoby sposób prawidłowej interpretacji wskazanego przepisu, co zagwarantowałoby zgodność ich wykładni dokonywanej przez organy Policji z rzeczywistymi intencjami wprowadzenia przez ustawodawcę tego rodzaju regulacji.

Powołując się na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o orzeczenie o kosztach postępowania .

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej wskazując , iż zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania . W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Natomiast wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego jako nieusprawiedliwione nie zasługiwały na uwzględnienie .

Według art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , Sąd uwzględnia skargę na decyzję i uchyla ją jeżeli : stwierdzi naruszenie prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy ( lit. a) jak i inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c) .

Naruszenie prawa materialnego może polegać na błędnej wykładni lub zastosowaniu do ustalonego stanu faktycznego sprawy przepisu, który nie może mieć do niego zastosowana ( błąd subsumcji) , albo na zastosowaniu przepisu nieobowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Istotne jest aby istniał związek przyczynowy między naruszeniem prawa a treścią rozstrzygnięcia. Zatem Sąd uchylając na tej podstawie musi wykazać , że gdyby nie było tego naruszenia przepisów to rozstrzygnięcie w sprawie najprawdopodobniej byłoby inne .

Natomiast naruszenie przepisów postępowania polega na niedopełnieniu wynikających z przepisów postępowania obowiązków organu , lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie , że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Również i w tym zakresie Sąd zobowiązany jest do wykazania , że gdyby nie było tego naruszenia prawa to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne .

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalony stan faktyczny sprawy, który stanowił podstawę do zastosowania przepisów prawa materialnego w tej sprawie jest niesporny .

Nie budzi bowiem wątpliwości , że w dniu [...] J. K. prowadząc samochód osobowy [...] o nr rej. [...] został zatrzymany przez funkcjonariuszy policji do kontroli w trakcie, której ujawniono , że tenże znajduje się w stanie po użyciu alkoholu a ponadto , iż w samochodzie tym przewożona była broń myśliwska tj. [...] wraz z amunicją ([...] sztuki) na którą miał pozwolenie od [...] r. Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji , wyrażone w zaskarżonym wyroku , że organy administracji rozstrzygające w niniejszej sprawie wyczerpująco zebrały wszystkie okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej .

W tak ustalonym stanie faktycznym prawidłowo zastosowano przepis art. 18 ust. 1 pkt. 4 w związku z art. 10 ust. 4a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 52 , poz. 525 ze zm. ) . Norma art. 18 ust. 1 pkt. 4 ustawy o broni i amunicji statuuje zasadę , że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń , jeżeli osoba , której takie pozwolenie wydano nosi broń , znajdując się po użyciu alkoholu , środka odurzającego lub substancji psychotropowych albo środka zastępczego. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jak zasadnie podkreślono w zaskarżonym wyroku jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia przesłanek przewidzianych art. 18 ust. 1 pkt 4.

Pojęcie noszenia broni o jakim mowa w powołanym przepisie zamieszczono w art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji określając , że noszenie broni o jakim mowa w art. 18 ust. 1 pkt. 4 oznacza , każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na broń . Regulacja ta umożliwia rozróżnienie użytych przez ustawodawcę terminów "noszenie broni" i "noszenie broni przy sobie" pozwalając w okolicznościach przedmiotowej sprawy uznać , iż przewożenie broni myśliwskiej nawet właściwie zabezpieczonej samochodem a więc jej przemieszczanie odpowiada ustawowej przesłance noszenia broni .

Natomiast stan po użyciu alkoholu o jakim mowa w dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt. 4 omawianej ustawy zachodzi wówczas , gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do: 1) stężenia we krwi od 0,2%o do 0,5%o alkoholu albo 2) obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm3. co przesądza treść art. 46 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( tj. Dz. U. z 2002 r. Nr147 , poz. 1231 ze zm. ) .

Jak zasadnie zauważono w zaskarżonym wyroku z akt administracyjnych jednoznacznie wynika , iż J. K. w chwili kontroli miał w wydychanym powietrzu [...] mg/l alkoholu , które spadło do [...] mg/l alkoholu . Ten przecież bezsporny fakt w połączeniu z okolicznością również bezspornie ustaloną , że w samochodzie przewożona była broń myśliwska co stanowi w okolicznościach tej sprawy jej noszenie to tym samym nie można było podjąć w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego innej decyzji jak tylko o cofnięciu w/w pozwolenia na noszoną broń myśliwską w oparciu o wyżej wskazaną podstawę materialnoprawną .

Bez wpływu na treść tego rozstrzygnięcia mają okoliczności przywoływane w skardze kasacyjnej a dotyczące tego ,że przewożąc broń skarżący dopełnił wszelkich wymaganych środków ostrożności , bowiem broń została przez niego dokładnie zabezpieczona a amunicja była przewożona osobno tak więc w żadnym wypadku nie utracił nad nią kontroli czym potwierdził gwarancję odpowiedniego posługiwania się nią . Wyjaśnić bowiem należy , iż podstawę cofnięcia pozwolenia na broń w trybie art. 18 ust. 1 pkt. 4 w związku z art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji stanowi sam fakt noszenia broni po użyciu alkoholu i nie dotyczy to noszenia broni przy sobie . Norma ta nie zawiera poza wymienionymi żadnych przesłanek uzależniających cofnięcie pozwolenia na broń od dodatkowych kryteriów w szczególności związanych ze stanem wystąpienia ewentualnego zagrożenia czy też niebezpieczeństwa ze strony osoby noszącej broń po użyciu alkoholu. Tym samym nie można przyjąć , że tylko wystąpienie potencjalnego zagrożenia związanego z noszeniem broni po spożyciu alkoholu pozwalałoby na zastosowanie w/w normy pranej. Skoro od osób przemieszczających broń wymagana jest odpowiedzialność za nią co wyraża się w szczególności w potrzebie bycia trzeźwym , to sam fakt już noszenia broni nawet po użyciu alkoholu stanowić musi przesłankę jej cofnięcia.

Tym samym mając na uwadze powyższe rozważania nie można przyjąć , że zaskarżonym wyrokiem naruszono wskazane w skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego czy też prawa procesowego .

Jedynie informacyjnie podkreślić należy , iż po wydaniu ostatecznej decyzji w tej sprawie Sąd Rejonowy w T. ( sygn. akt [...]) wyrokiem z dnia [...] utrzymanym następnie w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w T. z dnia [...] ( sygn. akt [...] ) wprawdzie uniewinnił skarżącego od zarzutu noszenia broni oraz czterech sztuk amunicji w stanie po użyciu alkoholu ( skazano tylko wyłącznie za kierowanie pojazdem w stanie po użyciu alkoholu ) lecz fakt ten na co trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji nie mógł wpłynąć na wynik sądowej kontroli legalności zaskarżonych decyzji gdyż stosownie do dyspozycji art. 11 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , Sąd administracyjny wiążą tylko ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnionego przestępstwa . Poza tym sąd karny uniewinniając skarżącego od popełnienia tego czynu ocenianego przecież w ramach odpowiedzialności karnej , wziął pod uwagę przesłanki , którymi w ramach postępowania administracyjnego organy policji nie mogły się kierować (np. niewielkie przekroczenie granic progu stanu po użyciu alkoholu , dobra wiara , prawidłowe zabezpieczenie broni ) . Zaistniałe zdarzenie co przyznał nawet Sąd Okręgowy w T. w wyroku z dnia [...] miało wpływ na wynik postępowania administracyjnego w zakresie cofnięcia pozwolenia na broń . Zaznaczyć należy , że decyzje wydawane w tym przedmiocie w ramach postępowania administracyjnego określane są jako związane albowiem przepisy ustawy o broni i amunicji nie pozostawiają organom policji "luzu decyzyjnego " na wybór konsekwencji prawnych w zaistniałej sytuacji. Uznanie administracyjne występuje bowiem w przypadkach , w których w przepisach prawnych stanowi się , że organ administracyjny "może" podjąć w sprawie rozstrzygnięcie a nie ma w nich nakazu lub zakazu ustalenia określonej treści rozstrzygnięcia , lecz z takim przypadkiem uznania administracyjnego nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie .

Dlatego też mając powyższe na uwadze uznać należy , iż skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów .

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji wyroku .