Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 399/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 245  par. 1  pkt 3 b
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi G. J. i R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r., nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...]r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...]r. w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003 r.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano na wstępie, że nakazem płatniczym z dnia [...] r. nr ewid. [...] Prezydent Miasta T. ustalił G. J., R. J., R.K., A. K., T. M., A. M. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 r. w kwocie [...]zł. Podatkiem od nieruchomości organ I instancji objął [...] m 2 powierzchni budynków, dla których zastosował stawkę jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz [...] m 2 powierzchni gruntów, dla których również zastosowano stawkę jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jako przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym wskazano grunty orne kl. V o pow. [...] ha – zwolnione od podatku rolnego zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym.

Dalej organ odwoławczy podał, że wnioskiem z dnia 5 maja 2008 r. G. i R. J. zwrócili się do Prezydenta Miasta T. o ustalenie nowego wymiaru podatku z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2002 – 2007 uwzględniającego zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej na opodatkowanej nieruchomości.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] organ I instancji odmówił wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] uchyliło wskazaną wyżej decyzję Prezydenta Miasta T. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (organ odwoławczy wyjaśnił, że w przypadku dopuszczalności wznowienia postępowania organ w pierwszej kolejności wznawia postępowanie i dopiero w ramach tego postępowania bada czy w sprawie zachodzą podstawy wznowienia postępowania, a następnie wydaje jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 245 Ordynacji podatkowej).

Następnie organ odwoławczy podał, że postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta T. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...]r., a następnie decyzją z dnia [...]r. nr [...] odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 r. nie stwierdzając przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Odwołanie podatników od tej decyzji zostało uwzględnione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., które decyzją z dnia [...]r. nr [...] uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (wskazując przede wszystkim, że w sprawie konieczne jest zbadanie co faktycznie obejmowała prowadzona przez podatników działalność gospodarcza i dokonanie oceny czy działania te mogły mieć miejsce bez wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości).

W dalszych wywodach zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta T. postanowił stwierdzić istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa i odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji z dnia [...] r., w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003 r., gdyż wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie może nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub 70 Ordynacji podatkowej.

W odwołaniu od powyższej decyzji podatnicy przytoczyli treść art. 240 § 3 Ordynacji podatkowej i podnieśli, że zwłoka w wydaniu decyzji leży po stronie organu podatkowego. W tym stanie rzeczy zażądali wydania decyzji orzekającej co do istoty sprawy.

Przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie stanowiła - jak dalej stwierdził organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji – nieruchomość położona w T., w dzielnicy C. przy ul. [...] będąca przedmiotem współwłasności G. i R. J. w ½ części, R. i A. K. oraz A. i T. M. w ¼ części. Nieruchomość w ewidencji gruntów była sklasyfikowana jako użytki rolne o powierzchni [...] m 2, z czego powierzchnia [...] m 2 jako grunty orne RV, a powierzchnia [...] m 2 jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych Lz-RV. Zgodnie z wykazem nieruchomości złożonym przez G. i R. J. na przedmiotowej nieruchomości znajdowały się budynki inne niż mieszkalne o powierzchni [...] m 2. Grunty o powierzchni [...] m 2 podatnicy ci deklarowali jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. G. J. w 2003 r. miała status przedsiębiorcy – zgodnie z zaświadczeniem Wójta Gminy B. z dnia 28 maja 2007 r. w dniu 25 maja 1992 r. rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą A. Jako przedmiot działalności tej firmy wskazano: skład z pokryciami dachowymi, rynnami i elewacjami, akwizycja, dystrybucja, depozyt, produkcja, import-eksport z wyłączeniem artykułów koncesjonowanych, akwizycja handlu nieruchomościami, usług geodezyjnych, usługi geodezyjno-kartograficzne, produkcja pokryć dachowych zgodnie z wymogami ekologii. Jako pełnomocnika G. J. wpisano R. J..

Następnie organ II instancji podał, że w piśmie z dnia 5 maja 2008 r. G. i R. J. zwrócili się do Prezydenta Miasta T. o ustalenie nowego wymiaru podatku z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego na lata 2002 – 2007 uwzględniającego zaprzestanie działalności gospodarczej na opodatkowanej nieruchomości. W wyniku złożenia tego wniosku doszło do wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r., w której organ I instancji opodatkował grunty o powierzchni [...] m2 oraz budynki o powierzchni [...] m2 wg stawki przewidzianej dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Wznowione postępowanie miało na celu – jak dalej wyjaśnił organ odwoławczy - ustalenie, czy przedmiotowa nieruchomość w świetle twierdzeń podatników była w 2003 r. wykorzystywana (zajęta) na prowadzenie działalności gospodarczej. Wspomniana nieruchomość była niewątpliwie w posiadaniu przedsiębiorcy (jej współwłaścicielka G. J. miała w tym okresie status przedsiębiorcy), konieczne stało się jednak ustalenie czy grunty o powierzchni [...] m 2 były w 2003 r. zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

Następnie organ II instancji opisał zasadnicze aspekty przeprowadzonego wnikliwe przez organ I instancji postępowania dowodowego. Wskazał, że postępowanie to obejmowało wystąpienie do organów skarbowych z zapytaniem czy podatnicy byli podatnikami z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, a jeśli tak, to z jakiego rodzaju tej działalności odprowadzali podatek, uzyskanie od podatników oświadczenia dotyczącego zakresu prowadzonej w omawianym okresie działalności, żądanie przedłożenia przez nich dowodów potwierdzających fakt, że w okresie od 2003 – 2006 działalność gospodarcza prowadzona była bez wykorzystania działki nr [...], a także wystąpienie do poszczególnych kontrahentów A o wyjaśnienie co było przedmiotem zawieranych transakcji i gdzie następował odbiór towaru bądź usługi

W toku tego postępowania podatnicy konsekwentnie podtrzymywali swoje stanowisko, zgodnie z którym w 2003 r. prowadzili działalność gospodarczą bez wykorzystania działki nr [...]. Z żadnego innego dowodu (zeznania świadków, dokumentacja księgowa podatników, informacje z US) nie wynika, aby w istocie było inaczej. Podatnicy na poparcie swego stanowiska w piśmie z dnia 11 listopada 2009 r. powołali się m.in. na treść opinii biegłego z dnia 12 grudnia 2007 r., w której stwierdzono, że "na działce znajdują się obiekty po opuszczonym, nie działającym prawdopodobnie od co najmniej 5-6 lat składzie materiałów budowlanych".

Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że uprawniony jest, przyjęty przez organ I instancji wniosek o niewykorzystywaniu przedmiotowej działki w 2003 r. na prowadzenie działalności gospodarczej.

W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, organ winien był wydać jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 245 § 1 tej ustawy dla sytuacji, gdy zostanie stwierdzone istnienie przesłanki wznowieniowej. Zgodnie z powołanym przepisem organ wydaje decyzję, w której:

- albo uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie;

- albo odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz:

a) w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo

b) wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70.

W świetle przytoczonego przepisu organ II instancji stwierdził, że zaistniała wskazana w nim negatywna przesłanka uchylenia dotychczasowej decyzji, to jest upływ terminu wskazanego w art. 68 Ordynacji podatkowej (dotyczącym zobowiązań powstających z chwilą doręczenia decyzji ustalającej, a więc także łącznych zobowiązań pieniężnych). Wspomniany art. 68 Ordynacji podatkowej stanowi bowiem, że zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy

(§ 1). Jeżeli natomiast podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (§ 2).

W tym stanie rzeczy organ odwoławczy skonstatował, że skoro w 2008 r. przedawniło się prawo organu podatkowego do wydania decyzji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 r., to organ podatkowy nie mógł, pomimo stwierdzenia istnienia przesłanki wznowieniowej, uchylić decyzji ostatecznej i orzec co do istoty sprawy. Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 3 organ pomimo stwierdzenia istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 wydaje wówczas decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na upływ terminu przewidzianego w art. 68 Ordynacji podatkowej. W takim przypadku organ odmawiając uchylenia decyzji stwierdza w rozstrzygnięciu istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji. Takie rozstrzygnięcie potwierdza, że ostateczna decyzja podatkowa dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną. Jeśli zatem strona uważa, że w wyniku takiej decyzji poniosła szkodę może (na mocy art. 260 Ordynacji podatkowej) dochodzić odszkodowania na drodze cywilnej przed sądem powszechnym.

Kolegium wyjaśniło także, że przywołany w odwołaniu art. 240 § 3 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie wyłącznie do przypadków, w których wznowienie postępowania następuje ze względu na to, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe albo decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. Wówczas możliwe jest wznowienie postępowania także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem powszechnym w sprawie karnej nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący powołali się na zarzuty wskazane w odwołaniu, w którym podnieśli, że decyzję organu I instancji wydano po 15 miesiącach rozpatrywania sprawy. Wskazali także na treść art. 240 § 3 Ordynacji podatkowej i stwierdzili, że "mamy do czynienia z bezprawnym ograniczaniem prawa własności oraz z dyskryminacyjnym odebraniem prawa do korzystania z pożytków wynikających z posiadania nieruchomości" (co podatnicy podkreślali wielokrotnie, m.in. z piśmie z dnia 5 maja 2008 r.). Zaakcentowali, że zwłoka w wydaniu decyzji leży po stronie Prezydenta Miasta T. i wyrazili zdziwienie, że nie stwierdzono przesłanki określonej w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej w kontekście opinii powołanego przez Prezydenta Miasta T. biegłego. Za kłamstwo uznali powoływanie się na informację podatkową złożoną przez współwłaścicieli nieruchomości, wskazującą na istnienie gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w sytuacji, gdy byli oni raz (w 2002 r.) na powyższej nieruchomości.

Ponadto wskazali również w skardze na fakt, że wielokrotnie zwracali organowi I instancji uwagę na brak spójności w podjętych w tym samym czasie, przy takim samym stanie faktycznym i prawnym, decyzjach odnośnie działki [...], o czym świadczy m.in. skarga do Prezydenta z dnia 19 kwietnia 2004 r., ponowiona 4 maja 2004 r. oraz 12 czerwca 2004 r. (wspomniane pisma załączono do skargi). Skarżący podnieśli również, że respektując prawo i dokonując rozbiórki kontenerów pozbawili się środków do kontynuowania działalności gospodarczej polegającej na składowaniu materiałów budowlanych (do skargi dołączono pismo strony do Prezydenta Miasta T. z dnia 22 listopada 2005 r.). Jednocześnie zwrócili uwagę na świadome wprowadzanie ich w błąd przez organ I instancji, który w piśmie z dnia 5 grudnia 2005 r. podał, że dla uznania przedmiotu opodatkowania za związany z działalnością gospodarczą i opodatkowania wg wyższych stawek wystarczy sam fakt posiadania go przez przedsiębiorcę. Zarzucili także organowi I instancji, że w piśmie z dnia 24 listopada 2005 r. domagał się likwidacji działalności i oświadczyli, że działalność ta (poza magazynowaniem materiałów budowlanych) jest nadal kontynuowana z wykorzystaniem lokalu mieszkalnego. Podali również, że działka [...] jest stale dewastowana i okradana, co uszczupliło już majątek skarżących o ponad 300 tys. zł.

W konkluzji podnieśli, że od dnia 11 czerwca 2001 r. oczekują od [...] samorządu zasadności wydanych decyzji, co mogłoby zaistnieć, gdyby przy wydawaniu kolejnych decyzji dotyczących działki [...] brano pod uwagę prawomocne postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 4 lipca 1997 r. nr NZ/Ch/44203/57/97 ustanawiające "nieprzekraczalną granicę działki cmentarnej związaną ze strefą ochronną magistrali wodociągowej", a w powstającym planie zagospodarowania przestrzennego uwzględniono działalność komercyjną związaną z cmentarzem.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej również p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji - w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami, zdaniem Sądu - stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie narusza prawa.

Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...]r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...]r. w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003 r.

Postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej wydanym przez Prezydenta Miasta T. nakazem płatniczym z dnia [...] r. nr ewid. [...] ustalającym m.in. wobec skarżących G. i R. J. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 r. w kwocie [...]zł zostało wznowione postanowieniem organu I instancji z dnia [...]r. w związku z zawartym w piśmie podatników z dnia 5 maja 2008 r. wnioskiem o ustalenie nowego wymiaru podatku z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego na lata 2002 – 2007 uwzględniającego zaprzestanie działalności gospodarczej na opodatkowanej nieruchomości, a konkretnie na działce nr [...] o powierzchni [...] m 2. Działka ta została opodatkowana wg stawki jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż tak wykazano ją w złożonym (w dniu 27 grudnia 2002 r.) przez G. i R. J. wykazie nieruchomości.

Postępowanie dowodowe przeprowadzone po wznowieniu postępowania, które obejmowało m.in. zapytania skierowane do urzędów skarbowych oraz do kontrahentów podatnika, uzyskanie licznych oświadczeń podatników, w których powoływali się oni m.in. na treść opinii biegłego z dnia 12 grudnia 2007 r., w której stwierdzono, że "na działce znajdują się obiekty po opuszczonym, nie działającym prawdopodobnie od co najmniej 5-6 lat składzie materiałów budowlanych", a także zapoznanie się pracownika organu z aktualnym stanem nieruchomości doprowadziło organ podatkowy I instancji do ustalenia, że w 2003 r. działka Nr [...] nie była wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej. Oznacza to, że w świetle art. 1 in fine ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (aktualnie t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) podlegała opodatkowaniu podatkiem rolnym.

W tym stanie rzeczy wyłączną przesłanką odmowy uchylenia nakazu płatniczego z dnia [...] r. nr ewid. [...] stała się okoliczność określona w art. 245 § 1 pkt 3 b, który stanowi, że organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70. Zaistnienie wspomnianej negatywnej przesłanki uchylenia decyzji organu I instancji nie budzi wątpliwości, skoro z końcem 2008 r. upłynął już termin na wydanie decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2003 r., i to zarówno okres trzyletni wskazany w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, jak i okres pięcioletni przewidziany na wydanie decyzji ustalającej wobec podatnika, który nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego lub w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Podkreślić trzeba, że wskazane powyżej zastrzeżenie terminów, w których dopuszczalne jest, po wznowieniu postępowania, uchylenie decyzji podatkowej odnoszą się także do sytuacji, w której wznowienie postępowania nastąpiło, gdyż dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Pomijając w tym stanie rzeczy szczegółowe rozważania na temat zasadności uznania za fałszywy dowód oświadczenia zawartego w złożonym przez podatników wykazie nieruchomości wyjaśnić trzeba, że art. 240 § 3 Ordynacji podatkowej nie wyłącza regulacji zawartej w art. 245 § 1 pkt 3 b tej ustawy. W art. 240 § 3 Ordynacji podatkowej ustawodawca dopuścił bowiem wznowienie postępowania ze względu na fałszywość dowodów, także wtedy, gdy postępowanie przed sądem dotyczące sfałszowania dowodów (co mogło mieć także miejsce w okresie znacznie wcześniejszym niż wykorzystanie takiego dowodu w postępowaniu podatkowym) nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa.

Jak więc wykazano powyżej organy podatkowe zasadnie stwierdziły - wynikającą z upływu terminu określonego w art. 68 Ordynacji podatkowej - niedopuszczalność uchylenia nakazu płatniczego z dnia [...] r. Bez znaczenia dla tej konstatacji pozostaje podnoszona w skardze kwestia długotrwałości prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania, czemu strona mogła ewentualnie przeciwdziałać poprzez ponaglenie, o którym mowa w art. 141 Ordynacji podatkowej.

Stwierdzenie legalności zaskarżonej decyzji nakazuje oddalić skargę w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.