Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 151/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.53,art.58 par.1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.101 ust.1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art.32, art.78
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na uchwałę Rady Miejskiej w Zalewie z dnia 28 grudnia 2005r. nr XXXIX/423/05 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminie postanawia odrzucić skargę. Wsa/post.1 – sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

K. S. wystąpił bezpośrednio do tut. Sądu z prośbą o pomoc w rozwiązaniu jego problemu związanego z hodowlą gołębi pocztowych, podając iż wystąpił do Rady Miejskiej w Z. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w związku z uchwałą Rady Miejskiej w Z. z dnia 28 grudnia 2005r. w sprawie szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy Z. Skarga ta w dniu 12 stycznia 2012r. została odesłana do Rady Miejskiej w Z. jako organu właściwego. Po nadesłaniu skargi wraz z aktami sprawy przez organ, skarżący - na skutek wezwania Sądu – sprecyzował swoje żądanie wskazując, iż przedmiotem jego skargi jest uchwała Rady Miejskiej w Z. nr XXXIX/423/05 w sprawie szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy Z.

W odpowiedzi na skargę Przewodnicząca Rady Miejskiej w Z. wniosła o jej odrzucenie, względnie o jej oddalenie w całości. Wyjaśniła, iż identyczne zarzuty były podnoszone przez skarżącego w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 5 maja 2011r. Powołując się na orzecznictwo sądowadministracyjne wskazała, iż nie ma możliwości powtórnego wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a tym samym skarga wniesiona w następstwie tego wezwania jest niedopuszczalna. Uzasadniając alternatywnie złożony wniosek o oddalenie skargi wyjaśniono, iż kwestionowany przepis uchwały nie został podważony ani przez Wojewodę, ani przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawę zaskarżenia przedmiotowej uchwały stanowił art. 101 ust. 1 stawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz.1591 ze zm.). Z unormowania tego wynika uprawnienie do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej przez osobę, której interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem. Wniesienie tego środka prawnego następuje po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Przed zbadaniem jednak, czy w tej sprawie skarżący legitymuje się interesem prawnym lub uprawnieniem, które zostało naruszone zaskarżoną uchwałą, Sąd w pierwszej kolejności miał obowiązek zbadania, czy niniejsza skarga została wniesiona w terminie oraz czy przed jej wniesieniem został wyczerpany tryb, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wspomniany przepis uzależnia bowiem wniesienie skargi na uchwałę organu gminy z zakresu administracji publicznej nie tylko od naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, ale także od uprzedniego wezwania właściwego organu do usunięcia tego naruszenia i wniesienia skargi w ustawowym terminie, do którego obliczania ma zastosowanie art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż skarżący dwukrotnie wezwał Radę Miejską w Z. do usunięcia naruszenia prawa dotyczącego przedmiotowej uchwały. Pierwsze wezwanie zostało skierowane do organu w dniu 5 maja 2011r., na które otrzymał odpowiedź w dniu 7 czerwca 2011r. Natomiast kolejne wezwanie 8 grudnia 2011r., na które organ udzielił odpowiedzi skarżącemu w dniu 3 stycznia 2012r.

W związku z tym rozważenia wymaga, czy możliwe jest wielokrotne składanie przez tę samą osobę wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz ustalenie, od którego wezwania do usunięcia naruszenia należy liczyć termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie przedstawiane jest stanowisko, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby takie działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić jego bezpieczeństwo. Nadto takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych podmiotów, wnoszących skargi na podstawie art. 53 § 1 ustawy ppsa. Przyjęcie odmiennego poglądu, że ten sam skarżący może wielokrotnie występować z wezwaniem o usunięcie naruszenia do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tego samego aktu, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji RP. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia), nie mogą być bowiem w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym - z powodu specyfiki postępowania - przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 powołanej ustawy. Reasumując wezwanie do usunięcia naruszenia jest czynnością prawną, przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonego aktu jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są zatem już wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 24 czerwca 2002r., sygn. akt OSA 2/02, ONSA 2001/1/2). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt, iż wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa może być skierowane w każdym czasie nie oznacza, że może nastąpić wielokrotnie (por. postanowienie NSA z 1 października 2008r. sygn. akt II OSK 373/08). W sytuacji gdy ten sam skarżący wielokrotnie

składa wezwanie do usunięcia naruszenia należy, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 października 2008r. (sygn. akt II OSK

1420/08, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) termin do wniesienia skargi liczyć od daty pierwszego wezwania. Wezwanie o którym mowa w art. 101 ust. 1 stanowi bowiem substytut środka odwoławczego, jest sformalizowanym środkiem prawnym, podobnie jak sformalizowane jest postępowanie sądowoadministracyjne.

W świetle powyższych rozważań należy więc przyjąć, iż dla K. S. termin do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę rozpoczął bieg z dniem udzielenia odpowiedzi przez organ na jego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 5 maja 2011r., a zatem z dniem 7 czerwca 2011r. Termin ten upłynął w dniu 7 lipca 2012r. Przedmiotowa skarga została wniesiona dniu 12 stycznia 2012r., a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia.

W związku z powyższym z mocy art. 58 §1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić.