Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 819/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-07-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją urządzenia do gier poza kasynem gry wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn.

Wraz ze skargą na powołaną w sentencji decyzję, skarżący - w oparciu

o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że kwota 12.000 zł stanowi dla niego znaczne obciążenie finansowe i że nie zdołał zgromadzić odpowiedniej kwoty pieniędzy pozwalającej na pokrycie nałożonej na niego kary pieniężnej. Podniósł jednocześnie, że najemca utwierdził go w przekonaniu, że wynajęcie fragmentu lokalu pod automaty do gry jest w pełni legalne. Takie zapewnienie zawarto w art. 4 ust. 6 umowy najmu powierzchni użytkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub

w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Badaniu przez sąd administracyjny podlegają, zatem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co istotne, brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi.

W postanowieniu z 28 kwietnia 2005 r. (II OZ 184/05, Lex nr 302251), Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) podniósł, że niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy i ochrona tymczasowa - wynikająca z art. 61 p.p.s.a. - to dwie różne kwestie.

Należy także wskazać, że zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków to bowiem pojęcia nieostre. Konkretyzację zawartej w nich treści powiązać należy z okolicznościami faktycznymi danej sprawy,

w rozpatrywanym przypadku z konsekwencjami, jakie dla strony skarżącej wynikają

z wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Same stwierdzenia strony skarżącej w tym zakresie nie stanowią wystarczającej podstawy do dokonania przez Sąd ustalenia, że w tym konkretnym przypadku wykonanie decyzji rzeczywiście może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. W sprawie, skarżący nie przedłożył dokumentów wskazujących na jego stan finansowy i bieżącą sytuację gospodarczą.

Żądając wstrzymania wykonania decyzji skarżący ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie NSA

z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06; orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, nie wystarczy jedynie złożenie stosownego wniosku, czy powtórzenie przesłanek ustawowych. Twierdzenia strony powinny bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61

§ 3 p.p.s.a. Wywody w tej materii winny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (tak: B. Dauter [w:] B. Dauter,

B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawoo postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206; zob. ponadto: postanowienie NSA z 26 stycznia 2012 r., II FSK 2910/11; orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpatrywanym przypadku, skarżący nie przedstawił zestawienia posiadanych środków pieniężnych oraz majątku trwałego, jakim dysponuje, co pozwoliłoby Sądowi na dokonanie prawidłowej oceny tego, czy nałożona zaskarżoną decyzją kara grozi wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub spowodowaniem dla niego nieodwracalnych skutków. Dlatego też Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił, że w stosunku do niego zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponownie podkreślić trzeba, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania nie ma nic wspólnego

z analizą zasadności skargi, czy kontrolą legalności spornej decyzji.

W konsekwencji nieprzedstawienia dokumentów i braku wyczerpującego uzasadnienia wniosku, Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.