Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 707/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 9 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 245 poz 1810
law: Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób  niepełnosprawnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 września 2014 r. sprawy ze skargi P.-H.-U.-P. "M." Sp. j. K.G. Z. M., I.M. B. w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta B. odmówił skarżącej spółce wydania zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis w kwocie [...] zł z powodu uchybienia terminu do złożenia wniosku, o którym mowa w § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. nr 245, poz. 1810).

W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis. Spółka podniosła, że przekroczenie terminu nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych.

Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W wyniku wniesienia skargi, wyrokiem z dnia 03 września 2013 r., sygn. akt

I SA/Bd 438/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżone postanowienie.

Ponownie rozpatrując sprawę, postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 31 stycznia 2013 r. spółka złożyła wniosek o wystawienie zaświadczenia o pomocy de minimis z ZFRON na kwotę [...] zł. Strona do wniosku załączyła fakturę VAT nr [...] z dnia 20 grudnia 2012 r. z terminem płatności 14 dni od daty wystawienia, na kwotę [...] zł netto. Z potwierdzenia wykonania przelewu kwoty [...] zł przez stronę z rachunku wynika, że przelew został dokonany w dniu 27 grudnia 2012 r. Datę wykonania przelewu i płatności potwierdzają zeznania świadka M. C., głównej księgowej strony. Świadek zeznała, że na wyciągu jest poprawiona kwota ołówkiem i jest to najprawdopodobniej kwota, o którą strona wystąpiła do organu pierwszej instancji. Z zeznań świadka wynika również, że wyciąg księgowany jest w styczniu 2013 r., rozliczenie podatku VAT nastąpiło w styczniu, a rozliczenie podatku dochodowego w kwietniu 2013 r. Występująca w charakterze strony Z. M. potwierdziła treść zeznań świadka.

Kolegium wskazało, że z treści § 9 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia wynika, iż warunkiem uzyskania pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia, jednakże na przedsiębiorcę został nałożony obowiązek warunkujący uzyskanie tego zaświadczenia w postaci przedłożenia organowi w terminie 30 dni informacji o dokonaniu wydatku.

Te dwie przesłanki muszą być spełnione łącznie aby ukształtowało się po stronie przedsiębiorcy prawo do stwierdzenia, że udzielona pomoc ma być uznana za pomoc de minimis. Brak spełnienia jednej z przesłanek określonych w § 9 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia skutkuje wygaśnięciem prawa do uznania pomocy jako pomoc de minimis.

Organ wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż datą wydatkowania środków był dzień 27 grudnia 2012 r. W związku z powyższym, termin do przedstawienia informacji o dokonaniu wydatku ze środków mijał w dniu

26 stycznia 2013 r. Ponieważ wniosek o wydanie zaświadczenia wraz z informacją,

o której mowa w § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia został złożony 31 stycznia 2013 r., przedmiotowa informacja została złożona po upływie terminu 30 dni od dnia dokonania wydatku. W ocenie Kolegium, dla ustalenia daty wydatkowania środków nie ma żadnego znaczenia termin wymagalności roszczenia, termin zapłaty podatku,

czy wewnętrzne przeksięgowanie środków przez stronę. Stanowisko dotyczące daty wydatkowania środków potwierdził Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów

w piśmie z dnia 05 sierpnia 2013 r. Prezydent Miasta B. zatem zasadnie odmówił wydania zaświadczenia.

W skardze spółka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu nieuzasadnione, zawężające dopasowanie zeznań świadka M. C. - głównej księgowej spółki oraz wyjaśnień występującej w charakterze strony Z. M., do przyjętej interpretacji o terminie dokonania rozliczeń po upływie trzydziestodniowego terminu uprawniającego stronę do ubiegania się o wydania spornego zaświadczenia. W ocenie skarżącej, przyjęta zawężająca interpretacja zeznań świadka i wyjaśnień strony narusza art. 7 k.p.a. i pomija w orzekaniu słuszny interes strony. Mając na uwadze powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia poprzez przyjęcie, że wykonane rozliczenie wewnętrzne w dniu 28 stycznia 2013 r. stanowi początek biegu trzydziestodniowego terminu określonego w § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy

i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, co skutkuje przyjęciem, że brak jest podstaw prawnych do odmowy wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis.

W uzasadnieniu spółka podniosła, że organ rozpatrując ponownie sprawę rozliczeń oraz zaliczonych przez stronę należności pominął jej sugestię, iż faktyczne rozliczenie poniesionych kosztów zgodnie z udokumentowanym wypisem rozliczeniowym nastąpiło w dniu 28 stycznia 2013 r. Okoliczność tę zeznając podkreśliła świadek M. C. pełniąca funkcję księgowej, jak i również Z. M. składając wyjaśnienia w charakterze strony. Spółka zarzuciła, że wskazane twierdzenia organ pominął.

Skarżąca podniosła, że data dokonania przelewu na konto świadczącego usługę nie musi być traktowana równoznaczne z pojęciem poniesienia wydatku z funduszu rehabilitacji, a wręcz przeciwnie, tą datą poniesienia wydatku jest prawidłowo zaksięgowany koszt na prawidłowym subkoncie ZFRON. Zdaniem strony, dopiero prawidłowe zaksięgowanie wewnętrzne daje podstawę do stwierdzenia, że został z tą chwilą poniesiony wydatek z funduszu rehabilitacji. Brak prawidłowego zaksięgowania w przypadku kontroli finansowej rodziłby dla spółki określone konsekwencje

i traktowany byłby jako nieprawidłowość. W ocenie skarżącej, dopiero prawidłowe zaksięgowanie kwoty rozpoczyna bieg wymaganego terminu do uzyskania zaświadczenia o udzielenie pomocy de minimis. Przedstawiana przez spółkę interpretacja, jej zdaniem, nie narusza zapisów § 9 ust. 2 wskazanego rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami

a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji/postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. dalej jako "p.p.s.a.") - sprawowana jest w oparciu

o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa dającego podstawę do wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Na wstępie podnieść należy, że niniejsza sprawa była już przedmiotem orzekania przez tut. Sąd, który wyrokiem z dnia 03 września 2013r. (I SA/Bd 438/13) uchylił postanowienie SKO. W uzasadnieniu wskazano, że termin wynikający z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245, poz. 1810) jest terminem materialnym co oznacza, że nie może ulec wydłużeniu. Rozpatrując przedmiotową sprawę Sąd doszedł do przekonania , że w sprawie istnieją niejasności, co do stanu faktycznego sprawy wobec czego nałożył na organ obowiązek wyjaśnienia w sposób nie budzący wątpliwości kiedy nastąpiło wydatkowanie środków. Mając na uwadze treść art. 153 p.p.s.a sąd w obecnym składzie jest związany oceną prawną

i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w powołanym orzeczeniu.

Na obecnym etapie postępowania niesporny jest stan faktyczny , z którego wynika , że w dniu 27 grudnia 2012r. skarżąca dokonała wydatku z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (dalej "zfron") . Wydatek ten został zaksięgowany w dniu 28 stycznia 2013r. W dniu 31 stycznia 2013r, skarżąca wystąpiła do Prezydenta Miasta B. z wnioskiem z dnia 24 grudnia 2012r. o wydanie zaświadczenia

o udzielonej pomocy de minimis na podstawie § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy

i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245, poz. 1810 z późn. zm.; dalej: "Rozporządzenie"). Jak wynika z § 9 ust. 1 Rozporządzenia warunkiem uznania pomocy jako pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, podmiot uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów lub inny podmiot udzielający pomocy. Stosownie natomiast do § 9 ust. 2 Rozporządzenia w celu uzyskania zaświadczenia przedsiębiorca przedstawia informację o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji w ciągu 30 dni od dnia jego dokonania. Z powołanych powyżej przepisów wynika, że warunkiem uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w § 9 ust. 1 Rozporządzenia jest przedstawienie przez przedsiębiorcę informacji o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji w ciągu 30 dni od dnia jego dokonania. Jak zostało podniesione w powołanym na wstępie orzeczeniu tu. Sądu z dnia 03 września 2013r. wskazany termin jest terminem prawa materialnego, co oznacza, iż wyznacza on czas, w którym może nastąpić ukształtowanie prawa i obowiązków jednostki w formie autorytatywnej konkretyzacji prawa materialnego lub bezpośrednio z mocy prawa (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne, 2008 r., s. 404.). Skutkiem uchybienia terminu prawa materialnego jest natomiast wygaśnięcie lub niepowstanie praw i obowiązków o charakterze materialnoprawnym. W konsekwencji uchybienie terminu, o którym mowa w § 9 ust. 2 Rozporządzenia skutkuje wygaśnięciem prawa do uznania pomocy jako pomocy de minimis, a więc prawa o charakterze materialnym. Zatem złożenie wniosku o wydanie zaświadczenia z uchybieniem terminu z § 9 ust. 2 Rozporządzenia powoduje wygaśnięcie prawa do uzyskania zaświadczenia, że poniesiony wydatek spełnia kryterium pomocy de minimis (podobny pogląd wyrażony został także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie z dnia

6 września 2012 r., I SA/Go 408/12 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 512/10).

Obecnie przedmiot sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia czy

30 - dniowy termin do złożenia informacji , o której mowa w § 9 ust. 2 Rozporządzenia należy liczyć od dnia dokonania wydatku rozumianego jako dokonanie przelewu

z właściwego konta na rzecz kontrahenta (jak twierdzi organ) czy też od dnia dokonania rozliczenia wewnętrznego (jak twierdzi strona).

Zgodnie z powołanym już powyżej § 9 ust. 2 Rozporządzenia w celu uzyskania zaświadczenia przedsiębiorca przedstawia informację o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji w ciągu 30 dni od dnia jego dokonania. W rozporządzeniu brak jest jakiegokolwiek doprecyzowania momentu dokonania wydatku. Mając zatem na uwadze reguły wykładni językowej należałoby się dowołać do rozumienia pojęcia "dokonanie wydatku". W potocznym języku dokonanie wydatku równoznaczne jest

z jego poniesieniem, dokonaniem operacji przelewu na konto kontrahenta , bądź zapłatą kwoty należności gotówką. Niewątpliwie jednak chodzi tu o moment przekazania (bezpośrednio lub za pomocą banku) kwoty należności wierzycielowi. Z akt sprawy wynika , że w dniu 27 grudnia 2012r skarżąca dokonała przelewu z własnego konta (r-k środków wyodrębnionych zfron) za fakturę nr [...] (k-27 akt administracyjnych I instancji ). okoliczność zapłaty za fakturę we wskazanym dniu została potwierdzona przez świadka M. C. w trakcie rozprawy administracyjnej w dniu 28 marca 2014. (k- 27 akt administracyjnych II instancji). Słuszne jest stanowisko zaprezentowane przez SKO w zaskarżonym postanowieniu, że dla ustalenia daty wydatkowania środków nie ma żądnego znaczenia wewnętrzne przeksięgowanie środków, termin wymagalności roszczenia, czy też termin zapłaty podatku. Zatem termin do przedstawienia informacji o wydatkowaniu środków mijał w dniu 26 stycznia 2013r.

Reasumując, skoro przepis § 9 ust. 1 i 2 Rozporządzenia warunkuje uznanie udzielonej pomocy za pomoc de minimis od uzyskania zaświadczenia, a warunkiem jego uzyskania jest przedstawienie organowi informacji o poniesionym wydatku

w terminie 30 - dni od daty dokonania wydatku, to niedochowanie terminu określonego ww. przepisie oznacza, że wygasła przesłanka uznania pomocy za pomoc de minimis,

a to z kolei przesądza o zasadności wydanego postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia żądanej przez skarżącą treści.

Konkludując, należy zatem stwierdzić, że w świetle powyższych rozważań oraz wobec braku uchybienia przez zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji normom prawa procesowego i materialnego, także w zakresie nieobjętym skargą -

w ocenie Sądu - nie zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

M.Łent H. Adamczewska-Wasilewicz U. Wiśniewska