Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 136/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie W składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Bronisław Szydło Joanna Kube (spr.) Protokolant Beata Gibzińska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. S. na bezczynność Burmistrza dzielnicy [...] m. st. Warszawy w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

B. S. pismem z dnia 15 kwietnia 2005 r. złożyła do Burmistrza dzielnicy [...] m. st. Warszawy wniosek o udzielenie informacji publicznej w sprawie podatków od nieruchomości opłacanych przez Międzyzakładową Spółdzielnię [...] w latach 2000 – 2005 na rzecz dzielnicy Warszawa – [...], a uprzednio na rzecz Gminy [...] w Warszawie. We wniosku tym zażądała także podania wielkości powierzchni, od jakiej uiszczane były podatki oraz stawki jednostkowe.

W dniu 12 maja 2005 r. B. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), skargę na nieudzielanie informacji publicznej, o którą ubiegała się w piśmie z dnia 15 kwietnia 2005 r. Skarżąca podniosła, że żądana informacja nie podlega wyłączeniu w oparciu o art. 5 powołanej ustawy, ponieważ nie jest objęta tajemnicą, ani nie narusza danych osobowych osób trzecich. Wnosząca skargę zażądała także, w oparciu o przepis art. 23 tej ustawy, zdyscyplinowania Burmistrza dzielnicy [...] m st. Warszawy.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz dzielnicy [...] działający z upoważnienia Prezydenta m. st. Warszawy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do udzielenia informacji publicznej w związku z treścią art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który przewiduje ograniczenie tego prawa na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz ochronie tajemnic ustawowo chronionych. Wyjaśniono, że złożony wniosek dotyczy udzielenia informacji podatkowej w związku z tym kwestię tę należy oceniać na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Organ powołał przepisy działu VII Ordynacji dotyczące tajemnicy skarbowej, w szczególności art. 293 § 1 stanowiący, że indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową, zaś z § 2 pkt 1 wynika, że przepis ten stosuje się również do danych zawartych w dokumentacji rachunkowej organu podatkowego. Przepis art. 294 § 1 pkt 2 tej ustawy zobowiązuje do przestrzegania tajemnicy skarbowej prezydenta miasta oraz pracowników samorządowych służb finansowych.

Pełnomocnik skarżącej złożył na rozprawie wniosek o odroczenie rozprawy i skierowanie sprawy do prokuratora w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 231 kk.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie wymagań formalnych skargi, w tym dopuszczalności wniesienia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Do warunków dopuszczalności skargi należy wyczerpanie środków zaskarżenia (art. 52 § 1 tej ustawy). Dotyczy to także skarg na bezczynność organów, które przewiduje art. 3 § 2 pkt 8 wymienionej wyżej ustawy proceduralnej.

W rozważanym wypadku mamy do czynienia ze skargą na bezczynność organu w zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Dostęp ten regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Według art. 13 tej ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Zgodnie z art. 16 powołanej wyżej ustawy odmowa udostępnienia informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej, następuje w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o której mowa w ust. 1 stosuje się przepisy kpa (...) - ust. 2.

Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie o dostępie do informacji publicznej następuje w formie czynności materialno - technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, zaś w razie odmowy udzielenia informacji publicznej – w formie decyzji administracyjnej.

Nieudzielenie informacji publicznej (art. 13 ust. 1 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej) oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 tej ustawy, o powodach opóźnienia oraz o terminie w jakim udostępni informację oznacza bezczynność organu.

W świetle rozwiązań przyjętych w art. 13 i art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obroną przed bezczynnością w zakresie udzielenia informacji publicznej jest procesowy środek zwalczania bezczynności organów przewidziany w art. 37 kpa. Przesłanką zatem dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia, chyba że bezczynny jest minister, na którego bezczynność nie służy obrona na drodze administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2005 r. sygn. akt OSK – 1209/04, a także z dnia 8 lipca 2005 r. sygn. akt OSK 1682/04 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 maja 2004 r. sygn. akt II SAB/Op 1/04 ONSA i WSA 2005/2/33).

W przedmiotowej sprawie niewątpliwe jest, co zostało potwierdzone przez obecną na rozprawie w dniu 14 listopada 2005 r. skarżącą oraz jej pełnomocnika, że w sprawie nie wnoszono zażalenia na bezczynność organu w trybie art. 37 kpa.

Dodatkowo należy wyjaśnić, że Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej złożonego na rozprawie o odroczenie rozprawy i skierowanie sprawy do prokuratora w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 231 kk. Jak wynika bowiem z art. 92 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie przed sądem toczy się z udziałem prokuratora, jeżeli wniósł skargę albo gdy zgłosił swój udział w tym postępowaniu. W przedmiotowej sprawie prokurator nie wniósł skargi ani też nie zgłosił swojego udziału. Jeżeli w przedmiotowej sprawie skarżąca uważała, iż udział prokuratora w postępowaniu przed sądem był wskazany to winna zwrócić się w tej kwestii do tego podmiotu.

Powyższe zatem przesądza o braku dopuszczalności skargi i w konsekwencji do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).