Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 975/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 34 par. 1, art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie Sędzia NSA Roman Hauser Sędzia NSA Janina Kosowska /spr./ Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 550/06 w sprawie ze skargi Z. R. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie obowiązku meldunkowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 550/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Z. R. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] lutego 2006 r., Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Jastrzębie Zdrój z dnia [...] grudnia 2000 r. w sprawie wymeldowania z pobytu stałego w J. Z. przy ul [...], a ponadto przyznał od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika skarżącego wynagrodzenie tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

W uzasadnieniu tego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiając stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, wskazał, iż na wniosek Górniczej Spółdzielni Mieszkaniowej w J. Z. z dnia [...] czerwca 2000r, w której zasobach mieszkaniowych pozostawał wskazany wyżej lokal, Prezydent Miasta Jastrzębie Zdrój decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r orzekł o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...]. Mimo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, organ nie mógł ustalić aktualnego adresu Z. R. nie zamieszkującego w J. Z. przy ul. [...] od wielu lat. Z uwagi na to, postanowieniem z dnia [...] września 2000 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy Wydział I Cywilny w J. Z. ustanowił do zastępowania nieznanego z miejsca pobytu Z. R. przedstawiciela w osobie T. M.. Zatem przedmiotowa decyzja Prezydenta Miasta Jastrzębie Zdrój została doręczona temu przedstawicielowi w dniu [...] grudnia 2000 r.

Natomiast pismem z dnia [...] marca 2004 r. skarżący zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o ‘’przywrócenie prawa stałego zameldowania bądź przydzielenie mu innego lokalu mieszkalnego’’. W uzasadnieniu stwierdził, iż otrzymał nowy dowód osobisty z adnotacją o braku stałego zameldowania, co jego zdaniem, nie jest prawdą albowiem urzędy nie mają prawa wymeldowywać donikąd. Na wskazany przez skarżącego w nagłówku pisma adres (J. Z., ul. [...]) organ I instancji przesłał kserokopię decyzji o wymeldowaniu wraz ze stosownym pismem przewodnim. Przesyłka ta nie została przez niego odebrana i w konsekwencji w dniu [...] grudnia 2005 r, skarżący nadesłał kolejne pismo zatytułowane "Ponaglenie", w którym stwierdził, że nie otrzymał dotychczas żadnej odpowiedzi na złożone uprzednio pismo. Wskazał w nim, iż z mieszkania wymeldowany został "potajemnie", a jako osoba bez meldunku ma problemy z uzyskaniem prawa jazdy.

Tym razem w nagłówku pisma skarżący wskazał jako adres do korespondencji: N. M. L., ul. [...]. Na ten też adres organ przesłał kserokopię decyzji o wymeldowaniu wraz z pismem przewodnim. Przesyłka została przez skarżącego podjęta w dniu [...] grudnia 2005 r.

W dniu [...] grudnia 2005 r. skarżący złożył pismo nazwane odwołaniem od decyzji organu I instancji. Wskazał, iż od 23 lat tuła się nie posiadając własnego mieszkania. Wyjaśnił, iż był internowany, a w tym czasie jego ojciec zrezygnował z przedmiotowego lokalu i zdał go na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej. Znajdujące się w nim jego rzeczy usunęła Spółdzielnia.

W odwołaniu skarżący domagał się jednocześnie bezzwłocznego przyznania mu lokalu mieszkalnego w J. Z. oraz nakazania wydania prawa jazdy.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. Wojewoda Śląski stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, iż ustanowiony przez Sąd Rejonowy w J. Z. przedstawiciel skarżącego odebrał przedmiotową decyzję w dniu [...] grudnia 2000r, natomiast skarżący wniósł odwołanie w dniu [...] grudnia 2005 r, czyli ponad 5 lat po terminie określonym w art. 129 § 2 kpa.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego na przedmiotowe postanowienie, skarżący stwierdził, iż Urząd Miasta, który w 1997 r. prowadził z nim korespondencję, znał jego rzeczywisty adres, a zatem ustanowienie kuratora naruszało przepisy kodeksu karnego. W nagłówku skargi skarżący podał jako swój adres: N. M. L., ul. [...]. Do skargi załączył ponadto kopie dwóch pism skierowanych do niego przez Urząd Miasta na wskazany adres.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2006 r. skarżący stwierdził, że wprawdzie wniesione w dniu [...] grudnia 2005 r. odwołanie zostało złożone w terminie, gdyż decyzję organu I instancji doręczono mu dopiero w dniu [...] grudnia 2005 r., jednakże obecnie wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Tym razem, w nagłówku pisma skarżący podał jako swój adres: N. M. L., ul. [...].

W piśmie procesowym z dnia 22 sierpnia 2006 r., pełnomocnik skarżącego, ustanowiony w ramach prawa pomocy, stwierdził, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu o wymeldowanie, gdyż organ I instancji rzekomo nie potrafił ustalić jego miejsca pobytu podczas, gdy w rzeczywistości adres ten w 1997 r. był znany pracownikom tego organu ( nie podał jednak jaki to adres). Wskazał ponadto, iż skarżący nie zgłosił wprawdzie w odwołaniu formalnego wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia jednak, zdaniem pełnomocnika, sama treść odwołania wskazuje na to, że w istocie o taki wniosek skarżącemu chodziło.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym w dniu 25 stycznia 2007r. pełnomocnik skarżącego podniósł, iż jego zdaniem ustanowienie przez Sąd Rejonowy przedstawiciela dla skarżącego było przedwczesne, a wobec takiego uchybienia należy uznać, że złożone przez skarżącego odwołanie wniesione zostało z zachowaniem ustawowego terminu. Dodał też, że nawet jeżeli przyjąć, iż odwołanie nie zostało wniesione w terminie, to niewątpliwie należało je odczytać jako wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, nie dopatrzył się naruszeń prawa uzasadniających wzruszenie zaskarżonego postanowienia, a zatem oddalił skargę. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, po uprzednim przytoczeniu treści art. 129 § 2 kpa, wskazał, iż warunkiem skuteczności czynności procesowej, polegającej na wniesieniu odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Złożenie odwołania po terminie może natomiast powodować różne skutki procesowe w zależności od tego, czy odwołujący się złożył jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (art. 58 § 1 i 2 kpa), czy też z prośbą taką nie wystąpił. Jeżeli wraz z odwołaniem złożył przedmiotowy wniosek to wówczas organ odwoławczy jest zobowiązany w pierwszej kolejności rozpoznać ten wniosek, a następnie w zależności od oceny okoliczności i przyczyn wniesienia spóźnionego środka zaskarżenia, bądź to wydać postanowienie, w którym stwierdzi, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, bądź też, także w drodze postanowienia, przywrócić termin do złożenia odwołania i rozpoznać sprawę merytorycznie. Jeśli natomiast wnoszący odwołanie nie wystąpił z prośbą o przywrócenie terminu do jego złożenia, wówczas organ odwoławczy jest zobowiązany do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (art. 134 kpa).

Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji wskazał, iż w niniejszej sprawie wobec niemożności ustalenia aktualnego miejsca pobytu skarżącego, który nie przebywał od co najmniej 18 lat w miejscu stałego zameldowania, a jak wynika z informacji Centralnego Biura Adresowego w Warszawie nie zameldował się na pobyt czasowy pod innym adresem, prawomocnym postanowieniem z dnia [...] września 2000 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy Wydział I Cywilny w J. Z., na wniosek organu I instancji, ustanowił do jego zastępowania w postępowaniu administracyjnym przedstawiciela. Bezspornym jest, iż wydana przez organ I instancji decyzja została doręczona temu przedstawicielowi w dniu [...] grudnia 2000 r. Doręczenie decyzji do rąk przedstawiciela było zgodne z art. 48 § 1 kpa. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie, w którym można wnieść odwołanie. Termin ten w przypadku, gdy strona miała ustanowionego przez sąd przedstawiciela biegnie od daty doręczenia decyzji temu przedstawicielowi. W konsekwencji po bezskutecznym upływie tego terminu, którego bieg rozpoczął się w niniejszej sprawie w dniu [...] grudnia 2000 r., decyzja organu I instancji stała się ostateczna. Odwołanie skarżącego zostało nadane natomiast w urzędzie pocztowym dopiero w dniu [...] grudnia 2005 r. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż pismo skarżącego nazwane odwołaniem nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Odnosząc się do postawionej przez pełnomocnika skarżącego tezy, iż przedmiotowe odwołanie stanowi w istocie nieumiejętnie sformułowany wniosek w tym zakresie, Sąd I instancji stwierdził, iż stoi ona w rażącej sprzeczności z jednoznaczną w tej mierze treścią odwołania i naniesioną na nim adnotacją o treści i pisowni: "Odwołanie wnosi w TERMINIE!!!".

W konsekwencji uznanie tej tezy za słuszną w sytuacji, gdy w rzeczywistości kwestię przywrócenia terminu skarżący podniósł po raz pierwszy dopiero w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2006 r. stanowiłoby, przejaw dowolnej i niedopuszczalnej nadinterpretacji.

W świetle powyższego, Sąd I instancji stwierdził, iż skarżący uchybił ustawowemu terminowi do wniesienia odwołania, co czyniło jego odwołanie bezskutecznym. Merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy było tym samym niedopuszczalne. Z uwagi na brak stosownego wniosku, niedopuszczalne było także ewentualne rozważanie możliwości przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W warunkach niniejszej sprawy, organ odwoławczy zobligowany był zatem do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

Odnosząc się do zgłoszonego przez skarżącego i podtrzymanego przez jego pełnomocnika zarzutu, iż organ I instancji znał jego rzeczywisty adres albowiem prowadził z nim w 1997 r. korespondencję na ten adres, Sąd I instancji stwierdził, iż w ramach każdego postępowania administracyjnego prowadzący je organ obowiązany jest, o ile nie posiada stosownych informacji od samej strony, ustalić jej rzeczywisty aktualny adres, a nie bazować na danych dotyczących chwilowego miejsca pobytu sprzed laty. W konsekwencji dokonana przez organ I instancji próba ustalenia tegoż adresu poprzez Centralne Biuro Adresowe w Warszawie stanowiła działanie zgodne z prawem. To natomiast, że próba ta nie doprowadziła do pozytywnego efektu obciąża skarżącego, który mieszkając od co najmniej 1982 r. poza miejscem stałego zameldowania pod innym adresem, wbrew obowiązującym przepisom, nie dopełnił obowiązku meldunkowego i tym samym uniemożliwił ustalenie swojego aktualnego miejsca pobytu, co w konsekwencji spowodowało konieczność wyznaczenia dla niego przedstawiciela do doręczeń. Sąd zauważył jednocześnie, iż w rzeczywistości nadal niejasnym jest gdzie w istocie przebywa skarżący, składa on bowiem w tej mierze sprzeczne oświadczenia. O ile bowiem w nagłówku skargi podał adres: N. M. L., ul. [...], zarzucając, iż właśnie ten adres w przeszłości był znany pracownikom organu I instancji, o tyle we wszystkich pozostałych pismach wskazywał jako swój adres albo dawne miejsce zameldowania N. M. L., ul. [...].

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę kasacyjną złożył, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, skarżący. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, jako podstawę skargi kasacyjnej, wskazał naruszenie przepisów postępowania, tj.:

– art. 1 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wadliwe przeprowadzenie kontroli działalności administracji publicznej oraz

– art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W oparciu o przytoczoną podstawę kasacyjną pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Oświadczył jednocześnie, iż koszty te nie zostały opłacone przez skarżącego w całości.

W uzasadnieniu podstawy kasacyjnej, pełnomocnik skarżącego podniósł, iż sposób, jaki organ I instancji wybrał do ustalenia aktualnego miejsca pobytu skarżącego, choć niewątpliwie bardzo formalny, nie przyniósł w warunkach niniejszej sprawy oczekiwanego rezultatu. W ocenie pełnomocnika skarżącego, gdyby organowi rzeczywiście chodziło o ustalenie aktualnego miejsca pobytu skarżącego, to skorzystałby w pierwszej kolejności z wiedzy, którą posiadał z urzędu, a mianowicie z informacji o faktycznym miejscu pobytu strony, znanym z prowadzonego w tym samym organie innego postępowania. Takie formalistyczne załatwienie sprawy i zaniedbanie ustalenia faktycznego miejsca pobytu strony we wskazany wyżej sposób, stanowi przykład rażącego naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyrażonych w przepisach art. 6-9 kpa.

W ocenie pełnomocnika skarżącego, gdyby Sąd I instancji przeprowadził właściwą kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem zgodności tego działania z prawem, dostrzegłby wadliwości tego postępowania, a to powinno doprowadzić do ustalenia odmiennego stanu faktycznego sprawy niż ten, który legł u podstaw wydanego wyroku. Niedostrzeżenie naruszenia prawa przez Sąd I instancji świadczy o zaniechaniu spełnienia funkcji kontrolnej, a co najmniej jej niewłaściwej realizacji, co uzasadnia zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stanowi ponadto błędne przedstawienie stanu sprawy, a tym samym naruszenie art. 141 § 4 powołanej ustawy. Niezastosowanie w wyniku wadliwie przeprowadzonej kontroli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) powołanej ustawy i w konsekwencji oddalenie skargi stanowi ponadto naruszenie art. 151 powołanej ustawy.

Pełnomocnik skarżącego zauważył jednocześnie, iż skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji o wymeldowaniu dopiero z pisma organu I instancji z dnia [...] grudnia 2005 r. Niezwłocznie wniósł też od tej decyzji odwołanie. O tym, że uchybił terminowi do jego złożenia powziął wiadomość z zaskarżonego postanowienia i niezwłocznie wniósł skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Z takiego przebiegu postępowania wynika jednoznacznie, iż wszędzie tam, gdzie był prawidłowo informowany o czynnościach procesowych i skutkach prawnych tych czynności oraz o skutkach zaniedbań działał prawidłowo, z zachowaniem wymaganych terminów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.

W niniejszej sprawie, podstawa na której oparta została skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona. Zauważyć należy, iż generalnie pełnomocnik skarżącego w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 powołanej ustawy, zarzucił Sądowi I instancji wadliwe przeprowadzenie kontroli działalności administracji publicznej, które doprowadziło w efekcie do podjęcia przez ten Sąd błędnego rozstrzygnięcia. Pełnomocnik skarżącego zakwestionował bowiem w szczególności prawidłowość przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia aktualnego miejsca pobytu skarżącego i w konsekwencji zbyt pochopne w warunkach niniejszej sprawy ustanowienie dla skarżącego przedstawiciela w trybie art. 34 kpa.

Mając na względzie zarzuty podniesione w tej skardze podkreślić należy, na co Sąd I instancji -zasadnie w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, że w wyniku wniesienia odwołania każda sprawa indywidualna rozpoznawana i rozstrzygana decyzją organu I instancji podlega ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy. Merytoryczne rozpoznanie sprawy w II instancji poprzedza jednak postępowanie wstępne, w ramach którego organ odwoławczy zobowiązany jest m.in. do ustalenia, czy odwołanie wniesione zostało z zachowaniem 14-dniowego terminu, określonego w art. 129 § 2 kpa. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, rozpatrzenie odwołania pomimo uchybienia przez wnoszącego odwołanie wskazanego wyżej terminu, stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Oznaczałoby bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości. Wzruszenie decyzji ostatecznej możliwe jest natomiast wyłącznie na zasadach określonych dla trybów nadzwyczajnych (art. 16 § 1 kpa).

W konsekwencji, organ odwoławczy, aby stwierdzić, czy zachowany został termin z art. 129 § 2 kpa, musi w toku postępowania wstępnego ustalić datę doręczenia decyzji organu I instancji uprawnionej do jej odbioru osobie oraz datę złożenia przez stronę odwołania. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest zarówno to, decyzja organu I instancji doręczona została ustanowionemu w trybie art. 34 § 1 kpa przedstawicielowi skarżącego w dniu 12 grudnia 2000 r., jak i to, że skarżący nadał odwołanie w placówce pocztowej dopiero w dniu 27 grudnia 2005 r. Nie powinien tym samym budzić wątpliwości fakt, że przedmiotowe odwołanie złożone zostało po upływie, określonego w art. 129 § 2 kpa, 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania. W toku postępowania wstępnego organ odwoławczy nie może bowiem objąć przedmiotem swojej oceny prawidłowości wyznaczenia w sprawie przedstawiciela dla osoby nieobecnej. Oceny, czy uprawnienie strony do brania udziału w postępowaniu zostało naruszone przez organ administracji publicznej, w tym w wyniku ustanowienia przedstawiciela, które nie znajdowało uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy, właściwy organ administracji publicznej może bowiem dokonać wyłącznie w ramach postępowania wznowieniowego (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Zauważyć przy tym należy, iż wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej następuje postanowieniem sądu rejonowego, a to oznacza, że nie może być ono w sposób dowolny kwestionowane zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Okoliczności, na które powołuje się pełnomocnik skarżącego w skardze kasacyjnej nie mogły mieć zatem znaczenia na sposób rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Zgodzić się jednocześnie należy, iż w warunkach niniejszej sprawy organ odwoławczy nie miał nawet możliwości ustosunkować się do tych okoliczności, gdyż w istocie skarżący powołał się na nie dopiero na etapie postępowania przed Sądem I instancji. Z uwagi na to, iż przedmiotem kontroli tego Sądu było postanowienie organu odwoławczego stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, Sąd ten nie powinien natomiast oceniać ani poprawności zastosowania w toku postępowania przed organem I instancji art. 34 kpa ani poprawności wyznaczenia dla skarżącego w trybie tego przepisu przedstawiciela na podstawie art. 184 § 1 KRO. Ocena ta wykracza bowiem poza ramy postępowania w niniejszej sprawie, co ostatecznie nie ma jednak wpływu na prawidłowość jej rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela też stanowisko Sądu I instancji, że odwołanie skarżącego nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia, o czym jednoznacznie świadczy adnotacja o treści i pisowni: "Odwołanie wnosi w TERMINIE!!!", jak również fakt, że kwestię przywrócenia terminu skarżący podniósł po raz pierwszy dopiero w złożonym w toku postępowania sądowego piśmie procesowym z dnia 24 marca 2006 r, po nadaniu w dniu 9 marca 2006r. skargi kasacyjnej.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona została w sposób prawidłowy, a podjęte w jej efekcie przez ten Sąd rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zasadnie też Sąd I instancji, odnosząc się do zgłoszonego zarzutu, iż organ I instancji znał rzeczywisty adres skarżącego albowiem prowadził z nim w 1997 r. korespondencję na ten adres wyjaśnił, iż w ramach każdego postępowania administracyjnego prowadzący je organ obowiązany jest, o ile nie posiada stosownych informacji od samej strony, ustalić jej rzeczywisty aktualny adres, a nie bazować na danych dotyczących chwilowego miejsca pobytu sprzed laty. Przy czym zwrócić należy uwagę, że adresu tego nie wymienia skarżący w żadnym z pism kierowanych od organów prowadzących przedmiotowe postępowanie ani w pismach kierowanych do Sadu, podając jedynie, że jego adres był organowi znany, jednak z tych stwierdzeń ani też z akt sprawy nie wynika czy znany był organowi prowadzącemu ewidencję ludności. Przy czym jak słusznie wskazano na tę okoliczność, skarżący wielokrotnie podawał inne adresy pod którymi przebywa.

W konsekwencji, podstawa kasacyjna, na której pełnomocnik skarżącego oparł skargę nie może być uznana za usprawiedliwioną, bowiem nie stwierdzono ani naruszenia przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt.2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ani też wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c tej ustawy. Wbrew zarzutom skargi, uzasadnienie kontrolowanego wyroku zawiera wszystkie elementy określone w art. 141 § 4 ppsa, oraz zawiera uzasadnienie wykazujące, że skarżone postanowienie Wojewody Śląskiego podjęte zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

W odniesieniu natomiast do wniosku o zasądzenie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należnego od Skarbu Państwa wskazać należy, że stosownie do art. 250 ppsa przyznawane ono jest przez właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w art. 259- 261 powołanej ustawy, a zatem pełnomocnik skarżącego winien złożyć w WSA stosowne oświadczenie o jakim mowa w przepisie § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr. 163,m poz. 1348 ze zm)..).