Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 21/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie nieudzielenia odpowiedzi na pisma p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 27 marca 2006 r. J. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wójta Gminy K.. W uzasadnieniu podniósł, że w dniu 21 grudnia 2005 r. zwrócił się pismem do Wójta Gminy K. P. o podanie podstawy prawnej, która zakazywałaby parkowania samochodów na parkingu przy jezdni przed budynkiem Zespołu Szkół Publicznych w K. P., wskazując, iż narusza to art. 31 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Na powyższe pismo odpowiedzi udzielił w dniu 22 grudnia 2005 r. Dyrektor Zespołu Szkół Publicznych w K. P., w którym, zdaniem skarżącego, potwierdził naruszenie art. 31 ust. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, uznając jego pismo skierowane do Wójta Gminy za bezzasadne. W dniu 30 grudnia 2005 r. skarżący ponownie zwrócił się do Wójta Gminy K. P. o wyjaśnienie sprawy. W dniu 6 lutego 2006 r. wniósł zażalenie do Rady Gminy K. P. na bezczynność Wójta Gminy. W dniu 10 marca 2006 r. otrzymał odpowiedź od Rady Gminy, która uznała skargę za niezasadną. Skarżący podał, iż nie otrzymał odpowiedzi od Wójta Gminy K. P. na jego pisma z dnia 21 grudnia 2005 r. i 30 grudnia 2005 r. w związku z powyższym wniósł skargę do Sądu.

Do skargi skarżący dołączył pismo Dyrektora Zespołu Szkół Publicznych w K. P. z dnia 22 grudnia 2005 r., z którego wynika, iż poinformował on skarżącego, że polecenie dotyczące parkowania samochodu wydał osobiście żonie skarżącego, jako pracownikowi placówki. Ponadto skarżący dołączył uchwałę Rady Gminy K. P. z dnia [...] Nr [...] w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Wójta Gminy.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. P. wnosił o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że skarga nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, tym samym nie spełnia wymogów do jej rozpatrzenia przez WSA w Łodzi. Wójt Gminy K. P. wyjaśnił, iż samochody zaparkowane przed szkołą i sklepami stwarzały zagrożenie dla bezpieczeństwa innych uczestników ruchu. Ponadto organ gminy wskazał, że zmiana miejsca parkowania samochodów była wynikiem jego prośby skierowanej do dyrektora szkoły, a następnie prośby dyrektora do nauczycieli i nie miało to formy polecenia (nakazu). Wszyscy zainteresowani zaakceptowali zmianę miejsca parkowania z wyjątkiem J. J. – męża nauczycielki A. J..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w sprawach określonych w punktach 1 - 4 w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Oznacza to, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej.

Osobnej kompetencji sądu administracyjnego w zakresie skarg na bezczynność należy upatrywać w art. 101 a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Regulacja zawarta w tym przepisie uprawnia do wniesienia skargi na organ samorządu gminnego, który nie wykonuje czynności nakazanych prawem lub faktycznie narusza prawa osób trzecich. Omawiany przepis będzie miał zastosowanie, gdy odpowiedni przepis prawa nakłada na organ samorządowy obowiązek podjęcia określonej uchwały z zakresu zadań publicznych, a organ nie dopełnia tego obowiązku, czym narusza interes prawny podmiotu uprawnionego (por. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 28).

Istota skargi wniesionej w niniejszej sprawie dotyczy żądania udzielenia przez organ gminy odpowiedzi na pisma skarżącego dotyczące zasad parkowania samochodów przy budynku Zespołu Szkół Publicznych w K. P.. Ustalanie zasad parkowania nie nastąpiło w postępowaniu administracyjnym, uregulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz w drodze ustnego porozumienia pomiędzy Wójtem Gminy K. P. a Dyrektorem Szkoły i jej nauczycielami.

Rozstrzygnięcie powyższej kwestii nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Wskazana działalność nie mieści się w katalogu określonym w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie ma również zastosowania art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym, zawierający szczególne rozwiązanie, dopuszczające zaskarżenie do sądu administracyjnego niewykonania przez organ gminy czynności nakazanych prawem.

Zaskarżona bezczynność organu gminy do żadnego z tych form działania administracji publicznej nie należy. Powyższe oznacza, że nie przysługuje skarga na bezczynność do sądu administracyjnego. Pisma skarżącego z dnia 21 grudnia 2005 r. oraz z dnia 30 grudnia 2005 r. należy traktować jako skargę w rozumieniu art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z art. 229 pkt 3 k.p.a., jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta jest rada gminy.

Rada Gminy w K. P. rozpoznała skargę J. J. na działalność Wójta Gminy i podjęła w dniu [...] uchwałę Nr [...], uznającą jego skargę za niezasadną.

W świetle powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 6 pkt 1 i § 3 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.