Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1488/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 41 par. 1 ust. 12,  art. 41 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2011 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz E. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

E. sp. z o.o. (dalej jako spółka lub skarżąca), zwróciła się o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT dla sprzedaży lokali mieszkalnych wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej i prawem wyłącznego korzystania z miejsca postojowego.

W uzasadnieniu spółka wskazała, że jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT, prowadzącym działalność deweloperską. Na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym będzie realizowała inwestycje budowlane, polegające na wybudowaniu wielopiętrowych budynków mieszkalnych. Po wybudowaniu budynków, Spółka będzie wyodrębniała i sprzedawała lokale mieszkalne i użytkowe wraz z odpowiednim udziałem w nieruchomości wspólnej, do której będą należały prawo użytkowania wieczystego gruntu pod budynkiem oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali, w tym kondygnacja z garażem wielostanowiskowym. Wraz z nabyciem lokali i udziałów w nieruchomości wspólnej, klienci będą mogli nabyć prawo do wyłącznego korzystania z konkretnego miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym, wchodzącym w skład nieruchomości wspólnej. Prawo do korzystania przez danego klienta z konkretnego miejsca postojowego z wyłączeniem możliwości korzystania z tego miejsca przez innych właścicieli lokali będzie wynikało z tzw. podziału garażu wielostanowiskowego do korzystania (tzw. quo ad usum - czyli podział do używania i korzystania). Przyznane prawo będzie nierozerwalnie związane z własnością lokalu i będzie sprzedane wyłącznie razem z lokalem mieszkalnym (i udziałem w nieruchomości wspólnej) i nie będzie ono mogło być samodzielnym przedmiotem obrotu. Spółka pragnie podkreślić, iż nabycie przez klienta lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej oraz prawa do wyłącznego korzystania z konkretnego miejsca postojowego będzie następowało w wyniku jednej czynności prawnej dokumentowanej aktem notarialnym. Podkreśliła, że garaż wielostanowiskowy nie będzie samodzielnym wyodrębnionym lokalem. Zostanie on podzielony na poszczególne miejsca postojowe, wyznaczone namalowanymi na podłożu liniami i oznaczone numerami. Cały garaż wielostanowiskowy stanie się współwłasnością właścicieli lokali jako nieruchomość wspólna.

Mając na uwadze tak przedstawione zdarzenie przyszłe, Skarżąca zwróciła się do organu podatkowego z zapytaniem: czy sprzedaż przez Spółkę lokali mieszkalnych wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej i prawem wyłącznego korzystania z konkretnego miejsca postojowego będzie podlegało opodatkowaniu jedną stawką VAT w wysokości 7%?

Zdaniem Skarżącej sprzedaż przez Spółkę lokali mieszkalnych wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej i prawem wyłącznego korzystania z konkretnego miejsca postojowego będzie podlegała opodatkowaniu jedną stawką w wysokości 7%, bez konieczności odrębnego określania podstawy opodatkowania i stawki VAT dla prawa wyłącznego korzystania z konkretnego miejsca postojowego.

W uzasadnieniu stanowiska Skarżąca wskazała, iż zgodnie z treścią § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.; dalej zwana "u.p.t.u.") obniża się do wysokości 7 % w odniesieniu do obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 u.p.t.u, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 - w zakresie, w jakim, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c u.p.t.u. Według art. 2 pkt 12 u.p.t.u, do którego odwołuje się powyższy przepis, obiektami budownictwa mieszkaniowego są budynki mieszkalne rodzinne stałego zamieszkania, sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych: 111 – Budynki mieszkalne jednorodzinne, 112 — Budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe, ex 113 – Budynki zbiorowego zamieszkania – wyłącznie budynki kościołów i innych związków wyznaniowych, klasztory, domy zakonne, plebanie, kurie, rezydencje biskupie oraz rezydencje prezydenta RP. Spółka powołała się na definicję lokalu mieszkalnego, zawartą w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.). W myśl art. 2 ust. 2 ustawy, samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.

Zdaniem Spółki, skoro konkretne miejsce postojowe jest jedynie wycinkiem powierzchni garażu wielostanowiskowego i nie jest wydzieloną trwałymi ścianami w obrębie budynku izbą, nie może być traktowane jako lokal użytkowy. W odniesieniu do garażu wielostanowiskowego stwierdziła, że będzie on stanowił część nieruchomości wspólnej i jako taki nie będzie samodzielnie istniał w obrocie prawnym. Spółka, odnosząc się do opodatkowania sprzedaży miejsc postojowych, uważa, iż możliwość zastosowania do takiej czynności stawki 7% VAT uzasadnia fakt, iż nie dochodzi do sprzedaży odrębnego pomieszczenia garażowego, ale jedynie do sprzedaży prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o oznaczonej powierzchni znajdujących się w wielostanowiskowym garażu będącym częścią nieruchomości wspólnej, które jest integralnie związane z prawem własności do lokalu mieszkalnego. Miejsca postojowe, które nie są wydzielonymi trwałymi ścianami izbami w obrębie budynku, nie stanowią odrębnych lokali użytkowych. Stanowią one wydzielone z części podziemnej budynku mieszkalnego fragmenty powierzchni budynku, stanowiącego w całości, zgodnie z umową sprzedaży, współwłasność wspólnych części budynków i innych urządzeń, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali. Zdaniem Skarżącej, skoro z punktu widzenia przepisów cywilnoprawnych, w przedstawionym stanie faktycznym można mówić tylko o jednym przedmiocie sprzedaży, to nie ma żadnych podstaw, aby dokonywać podziału tego przedmiotu na poszczególne składniki.

Ponadto na poparcie swojego stanowiska Skarżąca wskazała na liczne orzeczenia sądów administracyjnych.

Minister Finansów w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] lutego 2010 r. stwierdził, iż stanowisko spółki, zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ podatkowy stwierdził, że ze względu na treść art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 6 i 12, art. 41 ust. 1, 2, 12 i 12a-c u.p.t.u oraz § 37 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799, dalej: rozporządzenie), 7% stawka podatku od towarów i usług może być stosowana wyłącznie w stosunku do będących przedmiotem obrotu (sprzedaży) samodzielnych lokali mieszkalnych w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali służących zaspokajaniu potrzeb "mieszkaniowych" społeczeństwa.

Zdaniem Ministra, preferencyjna stawka podatku od towarów i usług nie ma zastosowania do sprzedaży lokali użytkowych, czyli lokali, które nie pełnią funkcji mieszkalnych. Zatem nie są nią objęte stanowiące część składową sprzedawanego lokalu mieszkalnego miejsca postojowe (parkingowe), których w świetle ww. przepisów nie można zaliczyć do tzw. pomieszczeń pomocniczych do lokalu mieszkalnego, lecz zalicza się je do kategorii tzw. pomieszczeń przynależnych do tego lokalu, które w sensie funkcjonalnym służą do zaspokajania innych niż mieszkaniowe potrzeb ludzi.

Stwierdził, że sprzedaż lokalu mieszkalnego oraz prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego w ramach udziałów w części wspólnej - w garażu usytuowanym na jednej z kondygnacji budynku podlega opodatkowaniu według odrębnych stawek podatku, właściwych dla przedmiotu sprzedaży. Sprzedaż lokali mieszkalnych podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, stawką podatku VAT w wysokości 7%. Garaż, znajdujący się w budynku, nie stanowi lokalu mieszkalnego ani pomieszczenia służącego bezpośredniemu zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych i na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, stanowi lokal użytkowy. Może on przynależeć do lokalu, ale nie zmienia to jego funkcji użytkowych. Sprzedaż udziału w części wspólnej budynku wraz z prawem do korzystania z konkretnego miejsca postojowego znajdującego się w tym samym obiekcie budowlanym co mieszkanie, stanowi sprzedaż części lokalu użytkowego (udziału w lokalu użytkowym). Wobec powyższego jego sprzedaż podlega wyłączeniu z opodatkowania stawką 7% i w efekcie podlegać będzie opodatkowaniu zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług stawką podatku w wysokości 22%, bez względu na sposób sprzedaży tego miejsca postojowego i przynależność do lokalu mieszkalnego.

Odnosząc się do powołanych przez Skarżącą orzeczeń sądowych organ podniósł, iż zapadły one w indywidualnych sprawach, zatem nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa.

Spółka, wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając naruszenie art. 41 ust. 12 - 12c) u.p.t.u oraz § 37 pkt 2 rozporządzenia.

Minister Finansów, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z [...] marca 2010 r., stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej.

Spółka, złożyła skargę na interpretację ministra Finansów w której wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Interpretacji zarzuciła naruszenie:

- art. 41 ust. 2, ust. 12 i ust. 12a u.p.t.u. oraz § 37 pkt 2 rozporządzenia przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w przedstawionym zdarzeniu przyszłym sprzedaż prawa do korzystania z miejsca postojowego będzie stanowiła odrębną od sprzedaży lokalu mieszkalnego dostawę towaru opodatkowaną według stawki 22%;

- art. 121 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, ze względu na nieuwzględnienie w wydanej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego wydawanych w podobnych sprawach wyroków sądów administracyjnych oraz Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (dalej: "ETS").

Minister Finansów, odpowiadając na skargę, wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy, zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Skargę należało uwzględnić przez uchylenie zaskarżonej interpretacji bowiem interpretacja indywidualna Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2010 r. jest nieuzasadniona prawnie – narusza przepis art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 12 u.p.t.u.

Spółka zapytała czy sprzedaż przez Spółkę lokali mieszkalnych wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej i prawem do wyłącznego korzystania z oznaczonego miejsca postojowego, znajdującego się w ogólnodostępnej części budynku mieszkalnego będzie podlegało opodatkowaniu stawką VAT w wysokości 7%?

Zdaniem Spółki sprzedaż lokali mieszkalnych wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej, z prawem wyłącznego korzystania z konkretnego miejsca postojowego w części ogólnodostępnej budynku, będzie podlegała opodatkowaniu analogiczna stawką jak lokal mieszkalny, w wysokości 7%, bez konieczności odrębnego określania podstawy opodatkowania i stawki VAT dla prawa wyłącznego korzystania z konkretnego miejsca postojowego za czym przemawia przepis art. 41 ust. 12 12b u.p.t.u. (ustawy o VAT), art. 2 pkt 12 ustawy o VAT.

Zdaniem Spółki, powyższa konkluzja uprawniona jest z następujących powodów:

1) Garaż wielostanowiskowy, ani poszczególne miejsca postojowe nie będą stanowiły odrębnego samodzielnego lokalu użytkowego, który mógłby być przedmiotem obrotu dla celów podatku VAT,

2) Prawo do wyłącznego korzystania z konkretnego miejsca postojowego będzie prawem nierozerwalnie związanym z lokalem mieszkalnym i udziałem w nieruchomości wspólnej, które nie będzie mogło być zbyte bez jednoczesnego zbycia lokalu mieszkalnego,

3) Wyodrębnianie dla celów opodatkowania VAT, prawa do korzystania z miejsca postojowego, stoi w sprzeczności z naturą ekonomiczną transakcji na rynku deweloperskich oraz koncepcją świadczenia złożonego będącą jedną z podstawowych zasad systemu VAT,

4) Stanowisko Spółki jest powszechnie akceptowane przez orzecznictwo polskich sądów administracyjnych i Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS), które musi być brane pod uwagę przez organ wydający interpretację indywidualną.

Zdaniem Ministra Finansów zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego. Definicję taką zawiera natomiast art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Zgodnie z nim samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych, a więc a’ contrario nie jest lokalem mieszkalnym wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb nieprzeznaczona na stały pobyt ludzi i niesłużąca zaspokajaniu ich potrzeb. Definiując pojęcie "samodzielnego lokalu mieszkalnego", ustawodawca czyni wyraźne rozróżnienie pomiędzy dwoma pojęciami normatywnymi – pojęciem pomieszczenia pomocniczego, czyli takiego które wraz z izbą lub zespołem izb służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, oraz pojęciem pomieszczenia przynależnego, które w sensie prawnym stanowi wprawdzie część składową lokalu mieszkalnego, jednakże w sensie funkcjonalnym nie jest przestrzenią przeznaczoną dla bezpośredniego zaspokajania mieszkaniowych potrzeb ludzi, lecz służyć ma zaspokojeniu innych potrzeb tych osób, które korzystają z samodzielnego lokalu mieszkalnego. W tym kontekście ustawodawca wymienił przykładowo: "piwnicę, strych, komórkę, garaż". Analiza cytowanych przepisów prawnych ustawy o własności lokali, prowadzi do wniosku, iż 7% stawka podatku od towarów i usług może być stosowana wyłącznie w stosunku do będących przedmiotem obrotu (sprzedaży) samodzielnych lokali mieszkalnych w rozumieniu art. 2 ust. 2 tej ustawy, służących zaspokajaniu potrzeb "mieszkaniowych" społeczeństwa. Preferencyjna stawka podatku od towarów i usług nie ma zastosowania do sprzedaży lokali użytkowych, czyli lokali, które nie pełnią funkcji mieszkaniowych.

Sąd nie podziela stanowiska Ministra Finansów wobec tego, że wykładnia dokonana przez Ministra Finansów narusza przepis art. 41 § 1ust. 12 w zw. z ust. 2 u.p.t.u. poprzez jego niezastosowanie do badanego stanu faktycznego.

Wykładnia ta, odnosząca się do sprzedawanych przez Spółkę wraz z lokalem mieszkalnym, do używania, miejsc postojowych, znajdujących się w granicach budynku i stanowiących współwłasność łączną, jest też sprzeczna z art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16 poz.93 ze zm.) i art. 2 pkt 12 jak również z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Jest niesporne, że art. 41 ust. 12 przewiduje 7% stawkę podatku od towarów i usług, w przypadku dostawy obiektów budowlanych lub ich części, w tym w ramach społecznego budownictwa mieszkaniowego pod warunkiem, że powierzchnia użytkowa lokalu nie przekracza wskazanej w art. 41 ust. 12b) u.p.t.u. Jest również niesporne, zarówno dla Spółki jak i Ministra Finansów, że lokal mieszkalny, wskazany we wniosku o interpretację podlega stawce wskazanej w art. 41 ust. 2 u.p.t.u. Wskazany zakres interpretacji nie wymaga więc analizy.

Natomiast wątpliwość stron postępowania sądowego budzi jednoczesna sprzedaż z mieszkaniem, fragmentu budynku w której znajduje się garaż z miejscami postojowymi, będącego we współwłasności z innymi lokatorami, przy czym miejsce postojowe dla danego lokalu jest przeznaczone dla lokatorów do używania.

Sąd zwraca uwagę, że we wskazanym stanie faktycznym prawo własności nabywcy obejmuje nie tylko lokal mieszkalny, ale również części wspólne budynku i gruntu, na którym budynek się znajduje, pozostające w niezniesionej współwłasności z innymi właścicielami lokali (art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego). W ten sposób akt notarialny nabycia budynku będzie stanowił o współwłasności nabywców garażu, w częściach proporcjonalnie przypadających na zakupione przez nich lokale mieszkalne. Stanowiska postojowe, powstałe w wyniku realizowania prawa własności, są miejscami do korzystanie, uzgodnionymi pomiędzy wszystkimi współwłaścicielami budynku i gruntu pod tym budynkiem. Miejsca postojowe pozostają więc w niezniesionej współwłasności pomiędzy lokatorami z wyznaczeniem konkretnych miejsc do korzystania, w ramach zarządu nieruchomością wspólną ( art. 200 Kodeksu cywilnego).

W ten sposób pomieszczenie garażowe, stanowiące współwłasność wszystkich lokatorów nie jest odrębnym lokalem użytkowym o cechach lokalu użytkowego, wskazanego w ustawie o własności lokali. W pojęciu "pomieszczenie" zawartym w tej ustawie istotny jest bowiem element oddzielenia go ścianami od pozostałej przestrzeni (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt I CK 696/2003, OSP 2005/5/61).

Do lokalu, tj. do samodzielnego lokalu mieszkalnego mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności jak wskazano w ustawie - piwnica, strych, komórka, garaż, zwane "pomieszczeniami przynależnymi" (art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali).

W przypadku umownego ustanowienia odrębnej własności lokalu, umowa taka powinna określać rodzaj, położenie i powierzchnię lokalu oraz pomieszczeń do niego przynależnych (art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o własności lokali). W przypadku zatem ustanowienia lokalu mieszkalnego jako odrębnej nieruchomości i przypisaniu do niego garażu w charakterze pomieszczenia przynależnego, los prawny takiego garażu będzie ściśle związany z tym lokalem. Garaż taki, do czasu, gdy nie zostanie "odłączony" od lokalu jako jego pomieszczenie przynależne, nie będzie mógł być przedmiotem samodzielnego obrotu prawnego - umowy sprzedaży. W konsekwencji garaż, który jest pomieszczeniem przynależnym do lokalu mieszkalnego o własnościowym statusie prawnym, stanowi jego część składową. Podlega więc tym samym regułom opodatkowania podatkiem od towarów i usług, co ten lokal mieszkalny. W takim bowiem przypadku nie można dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych (możliwości zastosowania równych stawek podatku), skoro przepisy cywilnoprawne traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży.

W tym miejscu należy wskazać, iż kwestia opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności polegających na sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wyrokach z dnia 22 czerwca 2005 r., sygn. akt l FSK 2480/04 (LEX nr 175282) oraz sygn. akt l FSK 103/2005 (LEX nr157989) Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych, znajdujących się w danym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla lokalu mieszkalnego. Uzasadniając powyższe wskazał, że przedmiotem sprzedaży obok własności lokalu mieszkalnego jest nie garaż, czy samo miejsce postojowe, ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej dla samochodu osobowego, które jest integralnie związane z prawem własności lokalu mieszkalnego. W konkretnym przypadku nie ma możliwości nabycia (a więc i zbycia) lokalu mieszkalnego bez prawa do korzystania z miejsca postojowego. Wyodrębnione miejsca postojowe nie mogą być bowiem przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, gdyż nie stanowią samodzielnych lokali użytkowych ze względu na fakt, że nie stanowią samodzielnych lokali użytkowych wydzielonych trwałymi ścianami izb w budynku (por. R. Kabas: Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług sprzedaży miejsc postojowych zbywanych wraz z lokalem mieszkalnym, "Doradztwo podatkowe 2001, nr 6, s. 12). Oznacza to z punktu widzenia przepisów podatkowych, iż sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z tak wydzielonych miejsc postojowych, znajdujących się w danym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla lokalu mieszkalnego (por. T. Sławińska: Sprzedaż garaży, miejsc parkingowych i piwnic przez podmiot prowadzący działalność w zakresie budownictwa mieszkaniowego - artykuł dyskusyjny, "Doradztwo podatkowe" 2002, nr 12, s. 31). Nie można bowiem dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych (możliwość zastosowania różnych stawek podatku), skoro przepisy cywilnoprawne traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży. Miejsce postojowe w tym przypadku nie stanowi odrębnego od gruntu przedmiotu własności (por. G. Mularczyk: Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług sprzedaży miejsc postojowych i piwnic przez podmiot prowadzący działalność w zakresie budownictwa mieszkaniowego, "Doradztwo podatkowe" 1999 r., nr 6, s. 27-28).Identycznie rozstrzygnęły omawianą kwestię prawną również wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego - sygn. akt I FSK 1329/08, I FSK 1498/08 oraz I FSK 711/09 (wszystkie w bazie orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego).

Wobec tego, że wykładnia dokonana przez Ministra Finansów narusza art. 41 § 1ust. 12 w zw. z ust. 2 u.p.t.u. przez jego niezastosowanie do badanego stanu faktycznego, Sąd na podstawie art. 146 p.p.s.a. uchylił przedmiotową interpretację indywidualną. Wydając następną, Minister Finansów uwzględni przedstawiony pogląd prawny Sądu, wiążący Ministra, na podstawie art. 153 p.p.s.a.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana do daty prawomocności wyroku, a na podstawie art. 200 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania sądowego.