Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1661/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit a i c, art. 188, art 203 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Bogusław Cieśla (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 861/18 w sprawie ze skargi G.B. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wykonania stawu 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomsku z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...]; 2. zasądza od Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi na rzecz G.B. kwotę 1 090 (jeden tysiąc dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. II SA/Łd 861/18, oddalił skargę G.B. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wykonania stawu.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w dniu 6 grudnia 2016 r. G. B. złożył do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomsku wniosek o wydanie wobec G. A. decyzji nakazującej natychmiastową likwidację ponownie wykopanego stawu na działce nr [...], gmina Ż.o oraz nałożenie kary finansowej.

Pismem z dnia 27 marca 2017 r. organ nadzoru budowlanego wystąpił do Starostwa Powiatowego w Radomsku o udzielenie informacji, czy Starosta Radomszczański wydawał pozwolenie na budowę lub przyjął zgłoszenie wykonania robót budowlanych dla ww. obiektu budowlanego.

W dniu 11 kwietnia 2017 r. dokonano kontroli na działce nr [...] i ustalono, że G. A. w drugiej połowie listopada 2016 r. rozpoczął wykonanie przedmiotowego stawu, który ma dno ziemne, nie posiada urządzeń napływu lub odpływu, wypełniony jest wodami gruntowymi. Staw został wykonany w celu osuszenia gruntu rolnego, ma kształt litery L. Jego głębokość jest mniejsza niż 2 m, długość wynosi ok.22,90 m, a szerokość odpowiednio 6,70 m i 5,70 m. Inwestor okazał zgłoszenie do Starostwa Radomszczańskiego.

Ustalono, że Starostwo Powiatowe w Radomsku w dniu 26 września 2016 r. otrzymało zgłoszenie G.A. zamiaru wykonania robót budowlanych niewymagających decyzji o pozwoleniu na budowę, dotyczące budowy stawu ziemnego. Zgłoszenie to zostało przyjęte bez sprzeciwu.

Po tych ustaleniach Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Radomsku decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności wykonania stawu na działce nr [...], gm. Ż..

Odwołanie od tej decyzji złożył G.B. Wskazał w nim, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa przydomowych basenów i oczek wodnych do 30 m2. Natomiast powierzchnia wykopanego dołu wynosi ponad 153 m2. Wykonanie dołu o podanych rozmiarach w P. Obszarze Chronionego Krajobrazu naruszało przepisy dotyczące ochrony przyrody.

Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, obiektem budowlanym jest budynek, budowla bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

Z kolei przez budowlę, stosownie do art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak np. zbiorniki. Ponadto, w załączniku do ustawy Prawo budowlane w kategorii XXIV, wymienia się zbiorniki wodne. Jednak zdaniem organu zbiornik wodny czy staw ziemny, aby mogły zostać zakwalifikowane jako obiekty budowlane objęte reżimem ustawy Prawo budowlane, muszą być wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych.

Staw ziemny, który powstał jedynie w wyniku przemieszczenia mas ziemi, poprzez wykopanie dołu lub zmianę ukształtowania gruntu, do którego wykonania nie będą użyte wyroby budowlane, bez względu na wielkość i niezależnie od tego, czy będzie zaliczony do urządzeń melioracji szczegółowych, nie jest obiektem budowlanym, bowiem nie spełnia kryteriów z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Organ II instancji podkreślił, że z protokołu oględzin z dnia 11 kwietnia 2017 r. oraz dokumentacji fotograficznej wynikało, że zbiornik wodny powstał w wyniku wykopania dołu, przy czym do jego wykonania nie użyto żadnych materiałów budowlanych, nie jest on również wyposażony w żadne urządzenia - zastawki, upusty lub inne elementy wykonane z wyrobów budowlanych.

Skoro przedmiotowy staw nie jest obiektem budowlanym, to nie podlega ustawie Prawo budowlane. Wykonanie stawu bez użycia materiałów budowlanych nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej.

W ocenie organu odwoławczego stan faktyczno-prawny uzasadniał wydanie decyzji umarzającej postępowanie, choć z innych przyczyn niż wskazał to organ I instancji. Powiatowy organ nadzoru budowlanego przyjął bowiem, że wykonany staw, w myśl ustawy Prawo wodne, uwzględniając stan prawny na dzień jego realizacji, stanowi urządzenie melioracji szczegółowej. Z takim stanowiskiem nie zgodził się organ odwoławczy. Jego zdaniem przyjęcie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia wykonania stawu bez sprzeciwu - nie miało znaczenia prawnego.

G.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę, na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] lipca 2018 r., zarzucając naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a.

W ocenie skarżącego organy nie odniosły się merytorycznie do decyzji Wójta Gminy Ż., który odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji dotyczącej wykonania ww. stawu. Pominięto też przepisy rozporządzenia Wojewody Łódzkiego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]w sprawie wyznaczenia P. Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz Uchwały nr [...]12 Sejmiku Województwa Łódzkiego z dnia [...] marca 2012 r. w sprawie P. Obszaru Chronionego Krajobrazu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę wskazał, że kompetencje organów nadzoru budowlanego, określone są w ustawie Prawo budowlane. Istotne było zatem ustalenie, czy wykonany zbiornik stanowi budowlę, a więc czy jest obiektem budowlanym.

W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że staw nie spełnia wymogów definicji obiektu budowlanego z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Nie został bowiem wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Pojęcie wyrobów budowlanych zdefiniowane jest natomiast w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1570 ze zm.).

Wykonanie stawu nie podlegało reżimowi ustawy Prawo budowlane, zatem organy nadzoru budowlanego prawidłowo uznały, że postępowanie stosownie do art. 105 § 1 k.p.a., jest bezprzedmiotowe.

Sąd nie dopatrzył się uchybień w przeprowadzonym postępowaniu. Odnosząc się do naruszenia przepisów z zakresu ochrony przyrody, wskazał, że przepisy te miałyby znaczenie gdyby realizacja obiektu wymagała władczej reakcji organów budowlanych.

G.B. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 stycznia 2019 r., II SA/Łd 861/18.

Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie p.p.s.a.) wyrokowi zarzucił:

1. Naruszenie prawa materialnego:

a) art. 3 w związku z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy Prawo budowlane, przez ich niezastosowaniu, w sytuacji gdy przy budowie stawu użyto materiałów budowlanych w postaci drewnianych wzmocnień,

b) art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody i przepisów Uchwały Sejmiku Województwa Łódzkiego dotyczących P. Obszaru Chronionego Krajobrazu przez ich nieuwzględnienie,

c) art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego niezastosowanie, gdy zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż w przypadku tej inwestycji brak jest kontynuacji funkcji,

2. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na:

a) braku uwzględnienia decyzji Wójta Gminy Ż. z [..] września 2016 r. odmawiającej inwestorowi wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

b) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Skarżący domagał się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że wbrew ustaleniom organu do budowy stawu użyto materiałów budowlanych w rozumieniu przepisów ustawy o wyrobach budowlanych tj. drewnianych wzmocnień wokół obwodu stawu, stanowiących zabezpieczenie przed osuwaniem gruntu.

Sąd naruszył przepis art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, określający prawa i obowiązki organów nadzoru budowlanego.

Wójt Gminy Ż., do którego trzykrotnie zwracał się inwestor G.A., o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji wydawał decyzje odmowne. Także Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Inwestor po otrzymaniu kolejnej odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy, zgłosił budowę stawu w Starostwie. Zgłoszenie to zostało przyjęte.

Skarżący podnosił, że w czasie rozprawy przed Sądem Wojewódzkim oraz w piśmie z dnia 14 stycznia 2019 r., wskazywał na zamontowanie w wybudowanym stawie drewnianych wzmocnień wokół jego obwodu, które stanowią zabezpieczenie przed osuwaniem się gruntu, a więc użycie materiału budowlanego, co wypełnia definiuję obiektu budowlanego. Nadto wskazywał na wydobywanie się ze stawu nieprzyjemnego zapachu, który jest uciążliwy.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I Instancji naruszył również przepisy dotyczące ochrony przyrody, gdyż wykonanie stawu było niezgodne z art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz Uchwałą Sejmiku Województwa Łódzkiego w sprawie P. Obszaru Chronionego Krajobrazu nr [...]z dnia [...] marca 2012 r. Inwestor zaburzył stan wód gruntowych i trwale zniekształcił teren w obszarze chronionym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, w skrócie "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, uwzględniając z urzędu nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny wskazanych zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna okazała się zasadna.

Istotą sprawy była ocena czy Sąd I instancji prawidłowo uznał, że przedmiotowy staw nie spełnia wymogów definicji obiektu budowlanego z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż nie został wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych i jego wykonanie nie podlegało reżimowi ustawy Prawo budowlane. To z kolei doprowadziło do stwierdzenia, że organ nadzoru budowlanego nie miał kompetencji do działania i słusznie umorzył postepowanie.

Z taką oceną Sądu Wojewódzkiego zgodzić się nie można.

Stosownie do art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), obiektem budowlanym jest budynek, budowla bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

Przedmiotowy staw niewątpliwie nie jest budynkiem ani obiektem małej architektury. Zatem należało rozważyć, czy nie można przypisać go do kategorii budowli.

Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową

Użycie sformułowania "jak" w wyliczeniu rodzajów budowli świadczy o tym, że ich katalog nie jest zamknięty. Mimo, że ustawodawca wśród przykładów budowli wymienia ogólnie "zbiorniki" nie ulega wątpliwości, że wszelkiego rodzaju zbiorniki wodne są też budowlami, jeżeli są efektem robót budowlanych.

Utworzony przez człowieka zbiornik wodny niezależnie od tego czy będzie służył celom hodowlanym, czy innym, to jako powstały w wyniku robót ziemnych będzie budowlą, na wykonanie której co do zasady wymagane jest pozwolenie na budowę, a w drodze wyjątku jedynie zgłoszenie (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 591/18).

Zewnętrzne cechy powstałego obiektu wskazywały, że potencjalnie można było zakwalifikować go jako budowlę ziemną, bądź zbiornik. Istotna była w tej ocenie również deklarowana przez samego inwestora jego funkcja - osuszenie gruntu.

Zauważyć również należy, że w art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane ustawodawca wskazał, iż przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów ustaw odrębnych, w tym ustawy Prawo wodne. Dlatego regulacje zawarte w ustawie Prawo wodne służą pomocniczo i uzupełniająco przy kwalifikowaniu robót budowlanych.

Stosownie do obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 16 ust. 65 pkt c ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017r., poz. 1566 ze zm.) przez urządzenia wodne - rozumie się urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym: stawy, w szczególności stawy rybne oraz stawy przeznaczone do oczyszczania ścieków albo rekreacji.

Wykonane przez skarżącego roboty budowlane spełniały, co najmniej wymogi budowli ziemnej z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Określony rezultat działalności człowieka uznaje się za budowlę, o ile stanowi całość techniczno-użytkową o określonej konstrukcji i funkcji, przy czym nie jest konieczne, aby budowla była wyposażona w dodatkowe urządzenia czy instalacje. Budowla ziemna jest wykonana w gruncie lub z gruntu, musi mieć charakter kubaturowy, być widoczna i istnieć w kategoriach obiektywnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20 marca 2013 r., II SA/Kr 95/13 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2014 r., II OSK 2320/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przedmiotowy staw nie miał charakteru bezcelowo wykopanej dziury w ziemi, ale stanowił całość techniczno-użytkową o określonej konstrukcji i funkcji na którą wskazywał inwestor.

Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę - jeśli jest wymagana. Wyjątki od tej zasady w sposób wyczerpujący wylicza art. 29 tej ustawy, wskazując w art. 30, które z robót budowlanych wyłączonych spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wymagają jedynie uprzedniego zgłoszenia.

Ustawa Prawo budowlane nie pozostawia organom nadzoru budowlanego możliwości odstąpienia od oceny robót budowlanych w świetle wymogów prawa budowlanego.

Z tych powodów rozstrzygnięcie organu II instancji było wadliwe. Natomiast decyzja organu I instancji opierała się na ustaleniu, że skoro inwestor dokonał zgłoszenia, które zostało przyjęte bez sprzeciwu, to nie ma podstaw do prowadzenia postępowania.

Jednak obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było dokonanie samodzielnej kwalifikacji tych robót w świetle przepisów prawa budowlanego oraz zgodności z innymi przepisami, w tym dotyczącymi ochrony przyrody.

Nawet ustalenie, że obiekt został zgłoszony i przyjęty bez wniesienia sprzeciwu, nie zwalniało organów nadzoru budowlanego z obowiązku oceny czy, mimo to jego budowy nie dokonano z naruszaniem przepisów. Błędnie organ powiatowy uznał, że po skutecznym dokonaniu zgłoszenia nie ma kompetencji do działania. Przeczą temu chociażby uprawnienia organów nadzoru budowlanego zawarte w przepisach art. 81-81c oraz art. 83-84b Prawa budowlanego. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, organ nadzoru budowlanego ma prawo, a nawet obowiązek wszczęcia stosownego postępowania. Jeśli istnieje stan faktyczny podlegający uregulowaniu przez organ administracji, postępowanie nie może być uznane za bezprzedmiotowe.

Tym samym skuteczny okazał się zarzut dokonania przez Sąd Wojewódzki błędnej wykładni art. 3 (pkt 3) ustawy Prawo budowlane, a następnie braku zastosowania przez organy nadzoru budowlanego art. 81 ust. 1 pkt 1 lit a, który nakłada na nie obowiązek kontroli przestrzegania przepisów prawa budowlanego, a w szczególności: zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska.

Biorąc pod uwagę charakter wydanego przez organy administracji rozstrzygnięcia, przedwczesne były zarzuty skargi kasacyjnej związane z naruszeniem przepisów prawa materialnego dotyczących ochrony przyrody czy zagospodarowania przestrzennego.

Naczelny Sąd Administracyjny oceniając jako słuszny zarzut naruszenia art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, uznał za możliwe wydanie orzeczenia reformatoryjnego, gdyż istota sprawy polegająca na ustaleniu istnienia kompetencji organu nadzoru budowlanego została dostatecznie wyjaśniona.

Chociaż żądanie zawarte w skardze kasacyjnej ograniczało się do wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnymi do ponownego rozpoznania, to nie było przeszkody do uchylenia tego wyroku i rozpoznania skargi. Wyrażona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej nie obejmuje, związania wnioskami skargi kasacyjnej, co do sposobu wzruszenia zaskarżonego wyroku.

Zatem wniosek skarżącego G.B. skierowany do organu nadzoru budowlanego wymagał będzie ponownego rozpatrzenia, przy ocenie wszystkich aspektów stanu faktycznego i prawnego, co dopiero pozwoli na prawidłowe rozstrzygnięcie.

Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję. O kosztach postępowania, które zawierają wpis od skargi, skargi kasacyjnej, opłatę kancelaryjną od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem, orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.