Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 513/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną informację
Powołane przepisy: article: art.15zzb ust.1
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
article: art.146 par1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2021 r. sprawy ze skargi F. S. na informację Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania części kosztów wynagrodzenia pracowników wraz ze składkami na ubezpieczenie społeczne I. uchyla zaskarżoną informację; II. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącej F. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

F. S. (dalej "spółka") złożyła w dniu 29 stycznia drodze elektronicznej do Powiatowego Urzędu Pracy w S. ("PUP", "organ") wniosek o udzielenie dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadków obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 (dalej "wniosek") na podstawie art. 15zzb ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), dalej "ustawa COVID" (k.26-30).

Spółka wniosła o przyznanie przedmiotowego dofinansowania od stycznia

2021 r. w okresie dwóch miesięcy liczonych od 1 kwietnia 2020 r. w wysokości 44,28% z przeznaczeniem na dofinansowanie do kosztów wynagrodzeń pracowników i należnych od nich składek na ubezpieczenie społeczne w łącznej kwocie [...]zł, w tym na pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy od kwoty dofinansowania do wynagrodzeń

w kwocie [...]zł dla [...] pracowników przysługujących za okres 3 miesięcy

(w tym [...] osób zatrudnionych na umowy zlecenie, umowy o świadczenie usług).

We wniosku w pkt 8 i 9 spółka oświadczyła, że nie otrzymała dofinansowania na ten sam cel z innych środków publicznych (powyższe nie dotyczy dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej, społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych) oraz że nie ubiegała się i nie będzie się ubiegać o pomoc

w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy. Do wniosku spółka dołączyła listę pracowników.

W załączniku do wniosku lit.c – informacje dotyczące otrzymanej pomocy publicznej rekompensującej negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu COVID - 19, spółka wymieniła pomoc od Polskiego Funduszu Rozwoju

(13.05.2020 r.- [...] zł); Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (22.10.2020 r. – [...] zł); Banku G. K. (16.05.2020 r. – [...] zł).

Wraz z wnioskiem spółka złożyła pismo wyjaśniające, że obecne dofinasowanie, o które ubiega się spółka będzie przeznaczone na inne koszty niż te, które zostały sfinalizowane ze środków publicznych na podstawie art. 15gg ustawy COVID. Według spółki, może ona wstępować o pomoc na podstawie art. 15zzb ustawy COVID, gdyż dofinansowanie będą objęte inne okresy niż w przypadku poprzedniej pomocy.

W piśmie z dnia 19 lutego 2021 r. organ wezwał spółkę do złożenia wyjaśnień, gdyż według posiadanych przez niego informacji, spółka otrzymała już wsparcie

z Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Organ wezwał do przedłożenia oświadczenia na jakich pracowników i za jaki okres spółka otrzymał ww. wsparcie w terminie 7 dni pod rygorem negatywnego rozpatrzenia wniosku.

W piśmie z 3 marca 2021 r. spółka wyjaśniła, że wsparcie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP) na podstawie art. 15gg ustawy COVID, które przyznano na okres 3 miesięcy (lipiec - wrzesień 2020 r.) dla [...] pracowników, których lista została dołączona do pisma. Według spółki, przepisy ustawy COVID, w tym art. 15gg i art. 15zzb nie zawierają zakazu łączenia świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków FGŚP (art. 15gg) oraz dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników ze środków starosty (art.15zzb),

w przypadku gdy dofinansowania dotyczą innych okresów, nawet w sytuacji gdy dotyczą tych samych pracowników, a także ww. przepisy nie ograniczają możliwości korzystania z obu instrumentów od okresu 3 miesięcy łącznie.

Pismem z dnia [...] marca 2021 r. organ poinformował spółkę, że na skutek uzyskania przez spółkę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników z FGŚP

w ramach art. 15gg ustawy COVID złożony przez spółkę wniosek został rozpatrzony negatywnie. Uzasadniając odmowę przyznania dofinansowania organ powołał się treść pisma z 7 lipca 2020 r. Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej oraz

z 25 lutego 2021 r. Ministerstwa Rozwoju, Pracy i Technologii. Organ wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w ww. pismach "art. 15g ust. 18 ustawy

o COVID-19 podmiot, o którym mowa w ust.1 może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeżeli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Art. 15g ust. 16 stanowi, że dofinansowanie przysługuje przez okres 3 miesięcy od miesiąca złożenia wniosku. Z kolei art. 15zzb ust. 5 stanowi, iż dofinansowanie może być przyznane na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, natomiast zgodnie z art. 15zzb ust. 12 przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania

w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych. Oznacza to, że nie ma przeszkód prawnych do łączenia tych instrumentów, z zastrzeżeniem, że dofinansowanie do wynagrodzeń z obu źródeł nie może dotyczyć tych samych pracowników w tym samym okresie oraz nie może przekraczać łącznie 3 miesięcy. Oznacza to, że jeśli przedsiębiorca skorzystał przez okres 3 miesięcy ze wsparcia w ramach art. 15g to nie może uzyskać dofinansowania w ramach art. 15zzb na kolejne 3 miesiące na tych samych pracowników". Powyższe stanowisko należy stosować analogicznie do art. 15ga oraz 15gg i dotyczy to zarówno 2020 r., jaki 2021 r. (...)".

Spółka złożyła na skargę na powyższą informację organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jej uchylenie oraz uznanie przez Sąd w wyroku uprawnienia skarżącej do udzielenia jej dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należących d tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych

w następstwie wystąpienia COVID-19 na podstawie art. 15zzb ustawy COVID,

a także o zasądzenie kosztów postępowania. Spółka wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Zarzuciła organowi:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 104 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej "K.p.a.") w zw. z art. 15zzb ustawy COVID w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a., przez rozstrzygnięcie sprawy w drodze aktu z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień wynikających

z przepisów prawa i odmowy przyznania dofinansowania w formie wiadomości

w systemie praca.gov.pl, skierowanej przez pracownika Powiatowego Urzędu Pracy w S. do pełnomocnika spółki, podczas gdy ze względu na to, że Informacja dotyczy zadań realizowanych przez organ w ramach imperium i dotyczy środków publicznych, powinna zostać wydana decyzja administracyjna, co w dalszej kolejności, doprowadziło do braku możliwości skorzystania przez skarżącą

z odwołania w toku postępowania administracyjnego i kontroli rozstrzygnięcia przez organ II instancji;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15gg ust. 6 ustawy COVID w zw. z art. 15gg ust. 7 ustawy COVID oraz art. 15 zzb ust. 5 ustawy COVID w zw. z art. 15 zzb ust. 12 ustawy COVID, przez ich błędną wykładnię, zgodnie z którą organ uznał, że wobec skorzystania

z dofinansowania z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych ("FGŚP") na rzecz ochrony miejsc pracy dla pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym oraz obniżonym wymiarem czasu pracy przez okres 3 miesięcy od miesiąca złożenia wniosku, spółka skorzystała z dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych i nie jest uprawniona do otrzymania dofinansowania ze środków starosty w zakresie części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych

w następstwie wystąpienia COVID -19, o którym stanowi art. 15zzb ust. 1 ustawy COVID wobec tego, że dofinansowanie z obu źródeł nie może dotyczyć tych samych pracowników w tym samym okresie oraz nie może przekraczać łącznie 3 miesięcy, podczas gdy spółka spełniła wszystkie przesłanki niezbędne do przyznania dofinansowania ze środków starosty, o którym stanowi art. 15zzb ust. 1 ustawy COVID, i nie korzystała wcześniej z dofinansowania ze środków starosty

w odniesieniu do żadnego z pracowników, a ustawa o COVID nie zawiera zakazu łączenia dofinansowań z obu źródeł, co w dalszej kolejności doprowadziło do niezasadnego, negatywnego rozpatrzenia wniosku i odmowy przyznania spółce dofinansowania ze środków starosty.

Spółka podała, że w związku z panującą sytuacją ekonomiczną związaną

z pandemią COVID-19 oraz istotnymi obostrzeniami związanymi z różnymi sferami życia gospodarczego, w spółce wystąpił znaczny spadek obrotów w rozumieniu

art. 15zzb ust. 4 pkt 2 ustawy COVID (tj. o 44,28% w okresie od 1 kwietnia 2020 r. do 31 maja 2020 r. w porównaniu do okresu od 1 kwietnia 2019 r. do 31 maja 2019 r.). Spółka otrzymała dofinansowanie z Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. na podstawie art. 15gg ustawy COVID, tj. dofinansowanie dla pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym oraz obniżonym wymiarem czasu pracy na okres trzech miesięcy w okresie od lipca do września 2020 r. (wniosek został złożony w dniu 22 lipca 2020 r.). W związku z powyższym, oraz posiadaniem statusu średniego przedsiębiorcy, a także dalszą niekorzystną sytuacją ekonomiczną spowodowaną pandemią COVID i odnotowaniem spadku obrotów gospodarczych

w wysokości 44,28%, Spółka w dniu 29 stycznia 2021 r. złożyła za pośrednictwem PUP w S. wniosek na podstawie art. 15zzb ust. 1 ustawy COVID na okres dwóch miesięcy, obejmujący [...] pracowników. Do wniosku Spółka złożyła również oświadczenie, w którym wskazała, że dofinansowanie, o które ubiega się będzie przeznaczone na inne koszty niż te, które zostały sfinansowane ze środków publicznych. W ocenie Spółki dofinansowanie z art. 15zzb ustawy COVID nie jest dofinansowaniem na ten sam cel ze środków publicznych co dofinansowanie z art. 15gg ustawy COVID, ponieważ dotyczy innych okresów. Spółka szeroko uzasadniła swoją skargę.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż według niego, postępowanie dotyczące dofinansowania lub innych form wsparcia, przyznawanych przez starostę na podstawie m.in. art.15zzb, art. 15zzc, art. 15zzd, art.15zze ustawy COVID następuje na podstawie umowy, a więc ma charakter cywilnoprawny a nie administracyjny i wszystkie czynności, wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, związane z rozpoznaniem wniosku i zawarciem umowy mają też charakter cywilny.

Z ostrożności organ wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ wskazał, że odmówił dofinasowania, kierując się stanowiskiem Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wyrażonym w piśmie kierowanym do dyrektorów powiatowych urzędów pracy z 7 lipca 2021 r.

W piśmie procesowym z dnia 15 lipca 2021 r. spółka wyraziła pogląd

o dopuszczalności drogi sądowej i na jego poparcie przywołała orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W piśmie procesowym z dnia 26 lipca 2021 r. organ stanął na stanowisku niedopuszczalności drogi sądowej przed sądem administracyjnym w niniejszej sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 14 października 2021 r. spółka poinformowała, że jej stanowisko w sprawie jest prawidłowe i jej pogląd znalazł potwierdzenie w wyroku WSA w Lublinie z dnia 6 października 2021 r. o sygn. akt I SA/Lu 388/21.

Sprawa została rozpozna w trybie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje:

W pierwszej kolejności należy rozważyć charakter prawny wydanej przez organ informacji i kwestię dopuszczalności skargi na nią do sądu administracyjnego.

Wskazać należy, że obecnie na tle orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że zaskarżona informacja stanowi akt, na który zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. służy skarga do sądu administracyjnego.

Jak w postanowieniu z dnia 27 maja 2021 r. o sygn. akt I GSK 229/21 wskazał NSA, że: "Zgodnie z art. 15 zzb ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: ustawy o COVID) starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników

w rozumieniu art. 15g ust. 4 zdanie pierwsze oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych

w następstwie wystąpienia COVID-19. Zgodnie z art. 31q ust. 1 ustawy koszty,

o których mowa w art. 15zzb-15zze oraz art. 15zze2, oraz koszty ich obsługi są finansowane w roku 2020 ze środków Funduszu Pracy, o którym mowa w ustawie

z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy,

w ramach kwot ujętych w planie finansowym Funduszu Pracy na rok 2020. Analiza powyższych regulacji prawnych prowadzi do wniosku, że w tej sprawie nie mamy do czynienia z klasyczną umową cywilnoprawną. Otóż umowa ta została uregulowana (ma podstawę prawną) w art. 15 zzb ustawy o COVID, który to przepis znajduje się

w obszarze prawa administracyjnego. Reguluje bowiem stosunki pomiędzy państwem a jednostką. Nie sposób zatem nie dostrzec silnych powiązań tej umowy

z prawem administracyjnym. Zawieranie tej umowy wiąże się z realizacją określonych zadań starosty jako organu administracyjnego. Wynika to wprost z treści art. 31q ust. 5 ustawy o COVID. Mowa tam jest bowiem o "finansowaniu zadań,

o których mowa w art. 15zzb – 15zze". Działanie starosty na podstawie art. 15zzb ust. 1 ustawy jest zatem działaniem z zakresu administracji publicznej, tyle tylko, że

z wykorzystaniem pewnych konstrukcji cywilnoprawnych. (...) aby uznać, że organ administracyjny rozstrzyga lub podejmuje czynność dotyczącą uprawnień lub obowiązków z zakresu administracji publicznej, należy wskazać przepis lub przepisy, z których wynika, że upoważniają one dany organ do decydowania o tym, że

z jednym podmiotem umowa zostanie zawarta, a z innym - nie. Przytoczone przepisy nie zawierają takiego uregulowania, które wskazywałoby wprost, że starosta może

o tym rozstrzygać. W przepisie art. 15zzb ust. 1 ustawy użyto jednak zwrotu "starosta może przyznać". Oznacza to, że gdy organ ten zamierza "przyznać" świadczenie, musi zawrzeć umowę, ale najpierw musi podjąć rozstrzygnięcie, że to uczyni. Ustawodawca przemilczał, w jakiej formie ma nastąpić odmowa przyznania świadczenia. Zgodzić należy się z Sądem pierwszej instancji, że nie jest to decyzja administracyjna. Z uwagi na to, że mamy tu do czynienia z dysponowaniem przez starostę środkami z funduszu pracy, nie mamy tu typowej relacji cywilnoprawnej, ale administracyjnoprawną konstrukcję związaną z podejmowaniem aktu w oparciu

o ustawowe upoważnienie do dysponowania środkami funduszu. Dopiero w dalszej kolejności, jeżeli starosta dojdzie do wniosku (podejmie rozstrzygnięcie), że chce przekazać pewne środki beneficjentowi zawiera umowę. W tym działaniu (rozstrzygnięciu), poprzedzającym zawarcie umowy, należy również dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek, aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie której otrzyma wsparcie, należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stwierdzenie przez starostę, że w konkretnym przypadku nie zawrze umowy na podstawie

art. 15zzb ustawy stanowi - jak nie patrzeć - rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, które ponadto odnosi się do sytuacji prawnej podmiotu wnioskującego

o zawarcie takiej umowy. W istocie rzeczy, wbrew stanowisku zawartemu

w zaskarżonym postanowieniu, również w tej sprawie mamy do czynienia

z dwuetapowością postępowania związanego z przyznaniem świadczenie. Pierwszy etap oparty jest o konstrukcje administracyjnoprawne, natomiast drugi etap to etap cywilnoprawny. Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację zawartą

w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zgodnie z którą skoro "starosta może na podstawie umowy" przyznać dofinansowanie, to organ ten ocenia warunki przyznania dofinansowania i sam kreuje relację prawną a nie jedynie urzeczywistnia obowiązek wynikający już z przepisów prawa przez jego konkretyzację, co odpowiadałoby formule czynności materialno-technicznej. Podzielając to stanowisko należy dojść do wniosku, że mamy tu do czynienia z innym aktem, a nie z czynnością materialno – techniczną (kwestia ta została już rozstrzygnięta w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt I GSK 211/21). Na koniec należy dodać, że sądowej kontroli aktu odmowy zawarcia umowy, o którym mowa w art. 15zzb ust. 1 ustawy nie wyklucza okoliczność, że jest on podejmowany w sferze uznania administracyjnego." (por. wyroki NSA: z dnia 7 lipca 2021 r. o sygn. akt I GSK 574/21; z dnia 24 sierpnia 2021 r. o sygn. akt I GSK 748/21).

Sąd orzekający w pełni podziela stanowisko NSA zaprezentowane powyżej

o dopuszczalności drogi sądowej przed sądem administracyjnym w przedmiocie skargi na zaskarżoną interpretację – akt administracyjny na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym zarzuty skargi dotyczące niewydania przez organ decyzji administracyjnej w sprawie odmowy przyznania przedmiotowego dofinansowania Sąd uznał za niezasadne.

Kwestią sporną w sprawie jest odmowa przyznania przez organ przedmiotowego dofinansowania w związku otrzymaniem przez spółkę dofinansowania od FGŚP na podstawie art. 15gg ustawy COVID, które przyznano na okres 3 miesięcy (lipiec - wrzesień 2020 r.) dla [...] pracowników.

Dofinansowanie ze środków FGŚP wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym lub obniżonym wymiarem czasu pracy

w następstwie COVID-19 reguluje art. 15gg ustawy COVID.

Zgodnie z art. 15gg ust. 1 ustawy COVID, podmioty, o których mowa

w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu

art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych:

1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub

2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub

3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5.

Podmiotom, o którym mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1 (art. 15gg ust. 2).

Podmioty, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać kryteria, o których mowa

w art. 15g ust. 3 (art. 15gg ust. 3).

Wynagrodzenia pracowników, o których mowa w ust. 1, są dofinansowywane ze środków FGŚP do wysokości połowy wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1, jednak nie więcej niż 40% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 (art. 15gg ust. 4).

Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń pracowników, których wynagrodzenie uzyskane w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek, o którym mowa w ust. 1, było wyższe niż 300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku (art. 15gg ust.5).

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 (art. 15gg ust.6).

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie

w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników

w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15gg ust. 7).

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który otrzymał dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, nie może wypowiedzieć umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika w okresie pobierania świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia (art. 15gg ust.8).

Odmowa przyznania dofinansowania następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 15gg ust. 26).

Od decyzji dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, o której mowa w ust. 26, przysługuje odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego (art. 15gg ust.27).

Do zadań dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy należy w szczególności wydawanie decyzji administracyjnych o:

1) odmowie przyznania świadczeń, o których mowa w ust. 1 lub środków, o których mowa w ust. 2;

2) obowiązku zwrotu świadczenia w przypadkach, o których mowa w ust. 23 (art.15gg ust.28).

Pomoc dla pracodawców - ochrona miejsc pracy; wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym; obniżenie wymiaru czasu pracy reguluje art. 15g ustawy COVID. Dofinansowanie z FGŚP na podstawie ww. przepisu mogą otrzymać podmioty, o których mowa w ust. 1 i ust. 1a wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art.15g ust 18).

Dofinansowanie wynagrodzeń pracowników, osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę nakładczą lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług reguluje art. 15zzb.

Stosownie do art.15zzb ust. 1 ustawy COVID, starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy

z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust. 4 zdanie pierwsze oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19.

Na podstawie art. 15zzb ust.2 ustawy COVID, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę nakładczą lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z ustawą

z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo które wykonują pracę zarobkową na podstawie innej niż stosunek pracy na rzecz pracodawcy będącego rolniczą spółdzielnią produkcyjną lub inną spółdzielnią zajmującą się produkcją rolną, jeżeli z tego tytułu podlega obowiązkowi ubezpieczeń: emerytalnemu i rentowemu, z wyjątkiem pomocy domowej zatrudnionej przez osobę fizyczną.

Przez spadek obrotów gospodarczych rozumie się zmniejszenie sprzedaży towarów lub usług w ujęciu ilościowym lub wartościowym obliczone jako stosunek łącznych obrotów w ciągu dowolnie wskazanych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w okresie po dniu 31 grudnia 2019 r. do dnia poprzedzającego dzień złożenia wniosku o przyznanie dofinansowania,

w porównaniu do łącznych obrotów z analogicznych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych roku poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych, w przypadku gdy dwumiesięczny okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego, to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego (art. 15zzb ust. 3).

Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku spadku obrotów o:

1) co najmniej 30% - może być przyznane w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej sumę 50% wynagrodzeń poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak nie więcej niż 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę w rozumieniu ustawy z dnia 10 października 2002 r.

o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, zwanego dalej "minimalnym wynagrodzeniem", powiększonego o składki na ubezpieczenia społeczne od pracodawcy w odniesieniu do każdego pracownika;

2) co najmniej 50% - może być przyznane w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej sumę 70% wynagrodzeń poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak nie więcej niż 70% kwoty minimalnego wynagrodzenia, powiększonego o składki na ubezpieczenia społeczne od pracodawcy, w odniesieniu do każdego pracownika;

3) co najmniej 80% - może być przyznane w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej sumę 90% wynagrodzeń poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak nie więcej niż 90% kwoty minimalnego wynagrodzenia, powiększonego o składki na ubezpieczenia społeczne od pracodawcy, w odniesieniu do każdego pracownika (art.15zzb ust. 4).

Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, może być przyznane mikroprzedsiębiorcom, małym oraz średnim przedsiębiorcom w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, przypadające od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 10 (art. 15zzb ust. 5).

Dofinansowanie jest wypłacane w okresach miesięcznych, na podstawie danych dołączonych do wniosku, o których mowa w ust. 10 pkt 5 i 6 (art. 15zzb ust. 7a).

Przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych (art. 15zzb ust. 12).

Wskazać należy, że przepisy ustawy COVID przewidują różne formy łagodzenia skutków wywołanych pandemią. Dofinansowanie z art. 15gg i art. 15zzb ustawy COVID przewidziane jest na ochronę miejsc pracy, do których zaliczono m.in. dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i należnych składek na ubezpieczenie społeczne.

Pojęcie pracownika na tle wymienionych przepisów jest identyczne i odnosi się do osoby fizycznej, która zgodnie z przepisami polskiego prawa pozostaje

z pracodawcą w stosunku pracy oraz do osoby zatrudnionej na podstawie umowy

o pracę nakładczą lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740) stosuje się przepisy dotyczące zlecania, albo która wykonuje pracę zarobkową na podstawie innej niż stosunek pracy na rzecz pracodawcy będącego rolniczą spółdzielnią produkcyjną lub inną spółdzielnią zajmującą się produkcją rolną, jeżeli z tego tytułu podlega obowiązkowi ubezpieczeń: emerytalnemu i rentowemu,

z wyjątkiem pomocy domowej zatrudnionej przez osobę fizyczną (art. 15g ust. 4

w zw. z art. 15gg ust. 1 oraz art.15zzb ust. 1 i 2).

W ocenie Sądu, art. 15gg ust. 6 i 7 ustawy COVID stanowi blokadę przyznania publicznych środków finansowych w sytuacji, gdy dany przedsiębiorca otrzymał już pomoc finansową do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat za łączny okres 3 miesięcy. Przepis ten uniemożliwia przedsiębiorcy otrzymanie pomocy publicznej kilka razy na podstawie tych samych przesłanek. Zdaniem Sądu, ma on również zastosowanie w przypadku, gdy przedsiębiorca otrzymał najpierw dofinansowanie na podstawie art. 15gg, a później stara się

o dofinansowanie na ochronę miejsc pracy na podstawie innego przepisu ustawy COVID, w tym tak jak w niniejszej sprawie na podstawie art. 15zzb.

O ile pojęcie "tych samych pracowników" nie budzi wątpliwości, gdyż identyfikacja pracowników następuje na podstawie nazwisk. To na tle pojęcia "taki sam tytuł wypłat" pojawiają się wątpliwości.

W ocenie Sądu, "taki sam tytuł wypłat" oznacza wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń na rzecz ochrony miejsc pracy

w sensie generalnym, tj. przykładowo wynagrodzenie za listopad nie jest innym tytułem w rozumieniu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID niż wynagrodzenie za grudzień.

Między stronami rozbieżności budzi też pojęcie "3 miesięcy" na gruncie art. 15gg ust. 6 ustawy COVID.

Według organu, przedsiębiorca może uzyskać dofinansowanie z tytułu wynagrodzeń pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń maksymalnie na okres 3 miesięcy i skoro w niniejszej sprawie spółka otrzymała już dofinansowanie na podstawie art. 15gg ustawy COVID dla 157 pracowników z ww. tytułów za lipiec - wrzesień 2020 r. (3 miesiące czyli maksymalny okres) to nie może otrzymać dofinansowania na podstawie art. 15zzb ustawy COVID za tych samych pracowników z ww. tytułów za inny okres 3 miesięcy.

W ocenie spółki, otrzymane dofinansowanie na podstawie art. 15gg ustawy COVID na tych samych pracowników nie stoi na przeszkodzie otrzymania dofinansowania na mocy art. 15zzb ustawy COVID za inne 3 miesiące niż dofinansowanie otrzymane wcześniej.

W niniejszej sprawie Sąd przyznał rację organowi i uznał, że dofinansowanie

w ramach ww. przepisów za tych samych pracowników i na podstawie takich samych tytułów jest możliwe maksymalnie za 3 miesiące, co należy wywieść wprost z art. 15gg ust. 6 ustawy COVID. Nie ma więc znaczenia, że poprzednio otrzymane dofinansowanie dotyczyło innych 3 miesięcy niż dofinansowanie obecnie wnioskowane przez spółkę. Przyznanie dofinansowania byłoby możliwe jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby otrzymane wcześniej dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenie społeczne nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy. Podobne stanowisko zajął WSA w Krakowie w wyrokach:

z dnia 13 lipca 2021 r. o sygn. akt I SA/Kr 384/21, z dnia 14 lipca 2021 r. o sygn. akt I SA/Kr 383/21 na tle art. 15gg ust. 1 w zw. z art. 15g ust. 1 ustawy COVID.

Wskazać należy również, że odpowiednikiem art. 15gg ust. 7 ustawy COVID jest art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID, który wprowadza zakaz otrzymania dofinansowania przez przedsiębiorcę w sytuacji gdy te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych. Zdaniem Sądu, "te same koszty" należy odnieść do przepisów ustaw o podatku dochodowym (tj. podatku od osób prawnych i osób fizycznych) w zakresie kosztów uzyskania przychodów (koszty działalności gospodarczej), do których zalicza się, m.in. wynagrodzenia pracowników

i należne od nich składki. Na użycie tego sformułowania przez ustawodawcę miało

z pewnością wpływ odwołanie się w art. 15zzb ust. 1 i ust. 5 ustawy COVID do pojęcia przedsiębiorcy, mikroprzedsiębiorcy, małego przedsiębiorcy i średniego przedsiębiorcy z ustawy Prawo przedsiębiorców, którym przyznawane jest dofinansowanie. W ocenie Sądu, zatem pojęcie "te same koszty" należy utożsamić

z pojęciem "taki sam tytuł wypłat" z art. 15gg ust. 7 ustawy COVID.

Rozpoznając sprawę Sąd uznał jednak za konieczne uchylenie zaskarżonej informacji z uwagi na brak prawidłowego rozważenia przez organ wnioskowanego dofinansowania do wynagrodzenia i składek na ubezpieczenie społeczne pracowników objętych przedmiotowym wnioskiem. Organ w zaskarżonej informacji odmówił dofinansowania spółce w całości do wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie dla wszystkich pracowników, których lista była załącznikiem do wniosku z uwagi na wcześniej udzieloną skarżącej pomoc publiczną z art. 15gg ustawy COVID.

Wskazać należy, że w przedmiotowym wniosku spółka domagała się przyznania pomocy dla [...] pracowników, zaś poprzednie dofinansowanie otrzymała dla [...] pracowników. Organ winien porównać zatem listę pracowników dołączoną do przedmiotowego wniosku z listą pracowników, na których spółka otrzymała pomoc publiczną z art. 15gg ustawy COVID.

Jak wyżej wskazano, zarówno pomoc publiczna, jak i pomoc wnioskowana przez spółkę musi dotyczyć tych samych pracowników. Z porównania obu ww. list wynika, że nie są one identyczne. Na liście pracowników objętych dofinansowaniem

z art. 15gg ustawy COVID występują pracownicy (poz. 10, 13, 18, 31, 53, 60, 68, 73, 81, 83, 85, 131, 139, 154), których brak jest na liście dołączonej do przedmiotowego wniosku. Natomiast na liście pracowników, dołączonej do przedmiotowego wniosku widnieją pracownicy (poz. 23, 25, 26, 28, 38, 41, 48, 49, 58, 59, 67, 73, 79, 89, 130, 135, 138, 139 - lista pracowników zatrudnionych na umowę o pracę oraz poz. 2, 4, 5 – lista pracowników zatrudnionych na umowę zlecenia), którzy nie występują na liście pracowników objętych dofinansowaniem z art. 15gg ustawy COVID.

Zdaniem Sądu, na tle art. 15gg i art.15zzb ustawy COVID musi wystąpić tożsamość pracowników, co do których dofinansowanie do wynagrodzeń i składek społecznych ma być przyznane, aby organ mógł odmówić przyznania kolejnej pomocy publicznej.

W niniejszej sprawie jak wyżej wskazano, spółka domagała się pomocy publicznej co do [...] pracowników, co do których nie otrzymała dofinansowania na podstawie art. 15gg ustawy COVID.

W ocenie Sądu, nie ma przeszkód by wniosek spółki mógł być rozpoznany pozytywnie w części, jeżeli w tym zakresie spełnia przesłanki z art. 15zzb ustawy COVID. Informacja organu o negatywnym rozpoznaniu wniosku spółki dotyczyłaby tylko części pracowników. Zdaniem Sądu, informacja o negatywnym rozpoznaniu wniosku, mimo że nie jest decyzją, winna zawierać stosowne uzasadnienie

z powołaniem się na właściwe przepisy oraz pouczenie o możliwości zaskarżenia tej interpretacji do sądu administracyjnego.

Powyższe było podstawą do uchylenia informacji na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. W tym zakresie organ na nowo przeprowadzi postępowanie, kierując się wskazaniami Sądu.

Wbrew żądaniom skargi Sąd nie orzekł o uznaniu uprawnienia spółki na postawie art. 146 § 2 p.p.s.a., gdyż wymaga to ponownego zbadania przez organ zaistnienia przesłanek przyznania pomocy z art.15zzb ustawy COVID, pułapu pomocy publicznej z uwagi na epidemię COVID. Ponadto orzeczenie Sądu w tym zakresie musiałoby dotyczyć uprawnienia, które przyznawane jest na drodze postępowania administracyjnego, tj. decyzją organu, zaś w niniejszej sprawie dofinansowanie przyznawane jest na podstawie umowy cywilnoprawnej.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października

2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Na rzecz skarżącej zasądzono od organu kwotę [...]zł, w tym [...] zł tytułem wpisu sądowego, [...] zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika i [...] zł tytułem opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa.