Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 460/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną czynność
Powołane przepisy: article: art.1
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art.3 par.2 pkt 4, aart.53 par.2, art. 146 par.1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.23  ust.1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity
article: art.60 pkt 7
journal: Dz.U. 2019 poz 869
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia NSA Stefan Kłosowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lipca 2019 r. sprawy ze skargi R. B. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowywanie broni w depozycie uchyla zaskarżoną czynności w części dotyczącej R. B..


UZASADNIENIE

R. B. pismem z dnia 18 kwietnia 2019 r. zaskarżył w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...]., nr [...] naliczenia opłaty w kwocie [...]zł, za deponowanie broni w okresie od dnia 24 października 2008 r. do dnia 3 listopada 2017 r. Skarżący wniósł o uchylenie w całości tej czynności i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej czynności zarzucił naruszenie art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji oraz art. 7 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu 24 października 2004 r. (powinno być 2008 r.) zdał broń - rakietnicę nr [...], kal. 26 mm, na Komendę Wojewódzką Policji w S., którą znalazł w piwnicy po śmierci ojca. Na Komendzie został poinformowany, że ma zostawić broń do zniszczenia i taki wniosek złożył (jest notatka o tym, że broń została zdana do zniszczenia w dokumentacji, na druku protokołu przyjęcia broni i amunicji do depozytu o numerze [...]).

Skarżący przyznał, że Komenda Wojewódzka Policji wielokrotnie informowała go pisemnie o warunkach deponowania broni a on wielokrotnie był w tej sprawie składać wyjaśnienia u ówczesnego Dzielnicowego P. K. Komendy Miejskiej Policji S. i prosić go o pomoc i interwencję w tej sprawie. Skarżący wyjaśnił, że Wojewódzka Komenda Policji nie mogła zdanej broni zniszczyć, ponieważ miała dokładną wiedzę, iż drugim spadkobiercą jest brat J. B.. Wskazał również, że prosił ówczesnego Dzielnicowego aby podjął odpowiednie czynności w tej sprawie, ponieważ brat był w bardzo duży konflikcie z rodzicami oraz z nim, i absolutnie nie miał żadnego wpływu na to aby go zmusić do podpisania oświadczenia odnośnie zniszczenia broni. Z każdorazowego spotkania z dzielnicowym była sporządzana notatka, gdzie informował dzielnicowego o tym że brat mieszka w tym samym domu i zgodnie z ustaleniami dzielnicowy miał udać się pod wskazany adres do brata w celu odebrania oświadczenia o zgodzie na zniszczenie broni. Również brat w piśmie wyjaśniającym do Sądu Rejonowego S. zauważył, że nie było żadną trudnością w powiadomieniu go o konieczności złożenia podpisu, gdyż spadkobiercy mieszkali w tym samym domu przy ul. [...].

Skarżący zarzucił, że zaskarżona czynność narusza przepis art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji z uwagi na nieprawidłowe określenie jego obowiązku. Zdaniem skarżącego, podejmując działania w zakresie pobrania opłaty za zdeponowanie broni organ obowiązany był skierować je do wszystkich podmiotów, które obciążał obowiązek zapłaty. Winien był tym samym w sposób prawidłowy określić ich krąg, rodzaj odpowiedzialności oraz jej zakres, uwzględniając przy tym okoliczności towarzyszące nabyciu przez niego broni w drodze dziedziczenia. W niniejszej sprawie broń złożona w depozycie policyjnym nie była przedmiotem działu spadku. Oznacza to, że w odniesieniu do długu związanego z przechowaniem broni w depozycie wszyscy spadkobiercy na podstawie art. 1034 k.c. ponoszą odpowiedzialność solidarną. Nieuprawnionym tym samym było skierowanie tylko do niego wezwania do uiszczenia kosztów przechowania broni. W takim przypadku organ winien bowiem wezwać wszystkich spadkobierców do uiszczenia całości kwoty.

Dalej skarżący podniósł, że w celu prawidłowego określenia jego odpowiedzialności, przed wystosowaniem wezwania, organ winien był określić czy wartość długów dotyczących broni nie przewyższyła wartości stanu czynnego jego udziału w spadku (nabył bowiem spadek z dobrodziejstwem inwentarza). Wadliwość tej czynności wynikała również z tego, że organ nie wskazał w wezwaniu okoliczności na podstawie których przyjął istnienie i zakres obowiązku uiszczenia opłaty po jego stronie. Z uwagi na to, że przedmiotem wezwania była realizacja obowiązku wynikającego z przepisu prawa, a przepisy ustawy nie regulują trybu jego realizacji, obowiązek organu w zakresie należytego wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej wystosowania wezwania wywieść należało z przepisu art. 7 Konstytucji RP. Podanie podstawy prawnej, na jakiej organ podjął konkretną działalność jest zaś zgodne z wymogami wynikającymi z wyartykułowanej w art 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ Komendant Wojewódzki Policji w S. wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu pełnomocnik organu wyjaśnił, że faktycznie w stopce druku protokołu przyjęcia broni i amunicji do depozytu widniej zapis o przyjęciu broni do zniszczenia, jednak organ Policji kierując się własnoręcznie sporządzonym przez R. B. wnioskiem o zdaniu broni do depozytu z dnia 24 października 2008 r. przyjął broń do magazynu depozytowego WPA KWP S.. W związku z powyższym korespondencję w sprawie rozliczenia broni palnej w trybie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji po zmarłym W. B. kierowano do R. B., jako do osoby która weszła w posiadanie broni i złożyła ją do depozytu. R. B. pomimo prawidłowo dostarczonej korespondencji nie udzielił odpowiedzi na żadne z pism, bez odpowiedzi pozostawił także wezwanie ostateczne do odbioru depozytu z dnia 9 listopada 2015 r. W aktach sprawy od dnia przyjęcia broni do depozytu, tj. od dnia 24 października 2008 r. do dnia złożenia w Sądzie Rejonowym S. wniosku o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu, tj. do dnia 8 kwietnia 2016 r. nie ma żadnego pisma skierowanego przez R. B. do WPA KWP w S., w którym informowałby o pozostałych spadkobiercach.

Organ wyjaśnił, że jednostka deponująca nie ma prawnych możliwości, jak również obowiązku ustalania wszystkich spadkobierców i informowania ich o zasadach i warunkach deponowania broni, wystarczającym jest skuteczne poinformowanie przynajmniej jednego z nich. Kwestie dotyczące współwłasności regulują przepisy Kodeksu cywilnego, zaś poinformowany spadkobierca we własnym interesie powinien przekazać informację o pozostałych współwłaścicielach deponowanej rzeczy celem skutecznego nią zadysponowania. W pismach zawarta była informacją, że w przypadku podjęcia decyzji o dalszym sposobie postępowania z deponowaną bronią, a także w przypadku posiadania informacji o innych osobach powołanych do spadku po zmarłym W. B. należy informować Wydział Postępowań Administracyjnych KWP w S., który to mieści się w S. przy ul. [...]. W żadnym z pism nie informowano o konieczności powiadamiania dzielnicowego. Ponadto w aktach niniejszej sprawy nie ma żadnej informacji od dzielnicowego jakoby miał on udać się do brata R. B. celem odebrania oświadczenia o zgodzie na zniszczenie broni. Nadto czynność ta nie leży w obowiązku funkcjonariuszy Policji.

Dalej organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy S. stwierdził likwidację niepodjętego depozytu w postaci ww. broni palnej sygnałowej przechowywanej w Wydziale Postępowań Administracyjnych KWP w S.. Orzeczenie uprawomocniło się w dniu 3 listopada 2017 r. W nawiązaniu do tego postanowienia R. B. jak i jego brat J. B. zobowiązani zostali do zapłaty kwoty [...]zł. Organ wskazał przy tym, że naliczając kwotę [...]zł tytułem opłaty za przechowywanie broni w depozycie w okresie od dnia 24 października 2008 r. do dnia 3 listopada 2017 r. naliczył ją do dnia uprawomocnienia się pierwszego prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego S. Sygn. akt [...] wydanego dnia [...] o likwidacji niepodjętego depozytu, na korzyść zobowiązanych J. i R. B.. Organ podkreślił również, iż opłata za przechowywanie broni w depozycie jest zobowiązaniem solidarnym. Ponadto obowiązek ponoszenia kosztów za przechowywanie broni w depozycie w przypadku zaniechania zadysponowania nią przez osobę uprawnioną w okresie nieodpłatnego jej przechowywania jest obowiązkiem ustawowym, wyrażonym w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a zatem nie wynika on z wezwania organu deponującego, lecz wprost z przepisu prawa. Nadto, jak wynika z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi: osoba deponująca, która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej. Z wykładni celowościowej tego przepisu wynika, że koszty przechowywania broni w depozycie powinna ponieść osoba, która faktycznie składając broń do depozytu, ma świadomość skutków prawnych, jakie mogą wiązać się z tą czynnością m.in. obowiązku poniesienia opłat za przechowywanie broni. Nie sposób uznać, aby w świetle zgromadzonego materiału dowodowego R. B. takiej świadomości nie posiadał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje - stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." - orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z kolei, po myśli art. 146 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

Na podstawie powołanego art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrolą sądu administracyjnego objęte zostały te prawne formy działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Działania te podejmowane są w sprawach indywidualnych w tym znaczeniu, że ich przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Muszą przy tym dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Oznacza to, że musi istnieć związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która go dotyczy. Z tego też względu przez "czynność", o jakiej mowa w komentowanym przepisie należy rozumieć czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Dodać też trzeba, że kwestię zaskarżania omawianej czynności do sądu administracyjnego reguluje art. 53 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu orzekającego jest czynność materialno–techniczna zawarta w piśmie Komendanta Komendy Wojewódzkiej Policji w S. z dnia [...] informującym skarżącego o przejściu prawa własności opisanej broni na rzecz Skarbu Państwa oraz o tym, że opłata za deponowanie broni w depozycie organu Policji wynosi [...] zł. Jednocześnie pismem tym wezwano skarżącego do uiszczenia wskazanej wyżej opłaty na podane konto oraz pouczono o możliwości złożenia wniosku o rozłożenie opłaty na raty, w terminie 30 dni od dnia doręczenia pisma. Poinformowano także skarżącego, że bak wpłaty lub wniosku o rozłożenie opłaty na raty spowoduje podjęcie czynności zmierzających do wyegzekwowania należności.

Wymóg uiszczenia opłaty za zdeponowanie broni wynika z treści art. 23 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576, ze zm. - zwanej dalej również "u.o.b.i.a."), określającego podmioty na które ustawodawca nałożył obowiązek ponoszenia kosztów związanych z deponowaniem broni. Powstaje on w wyniku złożenia broni do depozytu Policji, w związku z brakiem pozwolenia na broń, będącego aktem administracyjnym stanowiącym formę reglamentacji dostępu do broni i faktycznego nią władania. Jego podstawę stanowi stosunek administracyjny, który charakteryzuje się tym, iż jedną z jego stron jest organ administracji publicznej, uprawniony na podstawie przepisów prawa do podjęcia aktu lub czynności dotyczących uprawnień i obowiązków regulowanych przez przepisy prawa administracyjnego, a drugą osoba deponująca broń w związku z brakiem pozwolenia na nią. W takim przypadku stosunek prawny nawiązuje się pomiędzy organem przyjmującym broń do depozytu, a deponującym. Wyłączona przy tym jest swoboda stron w uregulowaniu tego stosunku, a powstające w jego zakresie obowiązki i uprawnienia reguluje ustawa. Zaś w odniesieniu do osób określonych w art. 23 ust. 1 pkt 3 u.o.b.i.a., w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 23 ust. 2 u.o.b.i.a., organ administracji na podstawie ust. 3 uprawniony jest do podjęcia działań, mających na celu pobranie opłat związanych z deponowaniem broni. O wyraźnej kompetencji organów w tym zakresie przesądza użycie w ust. 3 zwrotu "opłaty są pobierane". W konsekwencji, przyjąć należy, że w przypadku obowiązku wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 3 u.o.b.i.a. i zaistnienia okoliczności z art. 23 ust. 2 pkt 3 u.o.b.i.a. wezwanie podmiotu, na który mocą ustawy nałożony jest obowiązek, do uiszczenia kosztów depozytu stanowi czynność, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Artykuł 23 ust. 1 pkt 3 u.o.b.i.a. nakłada obowiązek poniesienia kosztów związanych ze złożeniem broni i amunicji do depozytu Policji na osobę deponującą, która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej. Obowiązek poniesienia kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji ma bez wątpienia charakter publicznoprawny. Ustawa ściśle określa krąg podmiotów, które mogą być obciążone kosztami związanymi z deponowaniem broni i amunicji (są to osoby deponujące, czyli osoby które faktycznie złożyły broń i amunicję do depozytu), jak również moment powstania obowiązku ponoszenia tych kosztów. Z wykładni literalnej tego przepisu wynika, że "osoba deponująca" to osoba, która weszła w posiadanie broni i amunicji, a więc włada nią jak właściciel oraz dokonała czynności faktycznej złożenia broni i amunicji do depozytu. Z chwilą złożenia broni i amunicji do depozytu nawiązuje się bowiem stosunek prawny przechowania pomiędzy osobą deponującą a organem przyjmującym je do depozytu.

Wyjaśnić również należy, że za bezzasadny Sąd uznał zarzut skarżącego dotyczący wadliwego ustalenia kręgu osób zobowiązanych do uiszczenia opłaty za depozyt z uwzględnieniem kwestii spadkowych. W wyroku z dnia 16 marca 2011 r., sygn. II OSK 524/10 (publ. CBOSA) NSA wskazał, że zgodnie z art. 922 § 1 k.c. prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej. W doktrynie prawa cywilnego wskazuje się, że dziedziczeniu podlegają prawa i obowiązki wynikające ze stosunków cywilnoprawnych. Nie wchodzą w skład spadku prawa i obowiązki wynikające z innych stosunków prawnych, nawet jeżeli pewien przepis, wskazując krąg osób, na które przechodzą prawa i obowiązki, odwołuje się do określenia "spadkobiercy", jak np. art. 97 i n. Ordynacji podatkowej. Do spadku nie należą więc prawa i obowiązki wynikające ze stosunków karnoprawnych, administracyjno-prawnych, finansowoprawnych (E. Skowrońska – Bocian, Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga czwarta. Spadki, Warszawa 2005, s. 10, podobnie J.S. Piątkowski, H. Witczak, A. Kawałko [w:] System Prawa Prywatnego, Tom 10, Prawo spadkowe pod red. B. Kordasiewicza, Warszawa 2009, s. 50-51, J. Kremis [w:] Kodeks cywilny. Komentarz pod red. E. Gniewka, Warszawa 2008, s. 1467).

Prawa i obowiązki o charakterze administracyjnoprawnym nie podlegają więc dziedziczeniu na zasadach określonych w kodeksie cywilnym. Przejście tych praw i obowiązków na następców prawnych, którzy są jednocześnie spadkobiercami w rozumieniu prawa cywilnego mogą przewidywać wyłącznie przepisy szczególne z zakresu szeroko rozumianego prawa administracyjnego (np. art. 97 Ordynacji podatkowej), co nie oznacza jednak, że te prawa i obowiązki wchodzą w skład spadku. W ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji brak jest przepisu szczególnego, który regulowałby następstwo prawne w zakresie obowiązku poniesienia kosztów przechowywania broni w depozycie przez właściwy organ. Jak wynika z powyższych rozważań, następstwa tego nie można też wyprowadzać z ogólnych zasad dziedziczenia wynikających z kodeksu cywilnego.

Powyższy pogląd został podzielony przez NSA także w wyroku z dnia 25 kwietnia 2013 r. o sygn. II OSK 2620/11, publ. CBOSA). Podkreślono, że prawa i obowiązki o charakterze administracyjnoprawnym nie podlegają dziedziczeniu na zasadach określonych w kodeksie cywilnym. Przejście tych praw i obowiązków na następców prawnych, którzy są jednocześnie spadkobiercami w rozumieniu prawa cywilnego mogą przewidywać wyłącznie przepisy szczególne z zakresu szeroko rozumianego prawa administracyjnego (np. art. 97 Ordynacji podatkowej), co nie oznacza jednak, że te prawa i obowiązki wchodzą w skład spadku. W ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji brak jest przepisu szczególnego, który regulowałby następstwo prawne w zakresie obowiązku poniesienia kosztów przechowywania broni w depozycie przez właściwy organ. Dlatego następstwa tego nie można też wyprowadzać z ogólnych zasad dziedziczenia wynikających z kodeksu cywilnego. Tym samym z chwilą otwarcia spadku na podstawie art. 922 § 1 k.c. obowiązek spadkodawcy o charakterze administracyjnoprawnym poniesienia kosztów przechowywania broni w depozycie Policji nie przechodzi na jego spadkobiercę.

Następnie Naczelny Sąd wyjaśnił, że spadkobierca nie ponosi odpowiedzialności za koszty przechowywania broni w depozycie, ale powstałe już po śmierci dotychczasowego właściciela broni. Koszty te już z samego faktu, że powstają po otwarciu spadku nie mogą stanowić długów spadkowych, stąd też należy rozważyć, czy można je zaliczyć do długów spadkobiercy, a ewentualną podstawę prawną miałby stanowić w art.23 ust.1 pkt 3 u.o.b.i.a.

Podzielając powyższe wywody Sąd orzekający stoi na stanowisku, że w kontrolowanej sprawie co do zasady zobligowany do poniesienia kosztów depozytu jest skarżący. Jak wyżej wyjaśniono kosztów tych nie mogą ponieść spadkobiercy W. B. już choćby z tej racji, że koszty te powstały po jego śmierci, a więc nie wchodzą do masy spadkowej po nim. Niespornym jest natomiast, że w rozpoznawanej sprawie osobą deponującą broń po śmierci jej dotychczasowego właściciela był skarżący, który na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 3 u.o.b.i.a. zobowiązany jest do ponoszenia kosztów związanych z jej deponowaniem.

Odnosząc się do zarzutów skargi zgodzić należy się z organem, że zdając broń skarżący wniósł jednocześnie o jej przechowywanie. Trafnie organ przyjął, że wynika to z własnoręcznie sporządzonego przez skarżącego pisma z dnia 24 października 2008 r., gdzie widnieje zapis "zdaję do depozytu broń sygnałową".

Wskazać również należy, że organ wielokrotnie wysyłał pisma do skarżącego z zapytaniem co zamierza zrobić ze zdeponowaną bronią. Jak wynika z akt pisma z 23 marca 2010 r., 6 grudnia 2010 r. odebrała żona skarżącego. Natomiast pismo z 14 maja 2012 r. skarżący odebrał osobiście. Kolejne pismo z 11 września 2015 r. odebrała córka skarżącego. Skarżący był zatem informowany, że zadłużenie w związku z depozytem broni rośnie, a mimo tego nie podjął żadnych skutecznych działań i decyzji w tym przedmiocie. Za takie bowiem nie można uznać kierowanie próśb do dzielnicowego o skłonienie brata do złożenia stosownego oświadczenia w sprawie likwidacji zdeponowanej broni. Trafie uznał organ, że do obowiązków dzielnicowego nie należy pośredniczenie między skarżącym a jego bratem. To skarżący osobiście powinien podjąć stosowne działania.

Niezależnie od powyższych rozważań zaistniała jednak konieczność uchylenia zaskarżonej czynności materialno–technicznej, a to z uwagi na okoliczność, którą Sąd zobowiązany był wziąć pod uwagę z urzędu (art. 134 P.p.s.a.).

Sąd orzekający podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2016 r., sygn. V SA/Wa 3123/15 (publ. CBOSA), że opłaty za przechowywanie broni w depozycie, o których stanowi art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 u.o.b.i.a., należy zaliczyć do niepodatkowych należności budżetowych. Opłaty tego rodzaju są dochodami pobieranymi przez państwowe jednostki budżetowe (art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych Dz. U. z 2019 r. poz. 869) na podstawie wskazanych powyżej przepisów u.o.b.i.a. Zgodnie z art. 67 ustawy o finansach publicznych do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.).

Analizy ww. przepisów prowadzi do wniosku, że opłaty za przechowywanie broni ulegają przedawnieniu w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Ponownie rozpatrując sprawę organ Policji powinien rozważyć i ocenić kwestię przedawnienia ww. roszczenia, a następnie wydać właściwe rozstrzygnięcie.