Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 520/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-11-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 165, art. 246 § 1 pkt 1, art. 252 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 5 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia na pismo w sprawie dotyczącej płatności do gruntów rolnych na 2005 rok postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił stronie przyznania prawa pomocy, zaś Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II GZ 109/14, oddalił zażalenie strony skarżącej na to postanowienie.

Sąd podniósł, iż obowiązkiem osoby składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy jest uprawdopodobnienie i udokumentowanie oświadczeń zawartych we wniosku. W przedmiotowej sprawie nie było możliwe dokonanie oceny sytuacji majątkowej strony skarżącej. Oświadczenia złożone we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie były wystarczające, a skarżący ostatecznie nie przedstawił żadnych informacji mających znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku. Ogólnikowe oraz nieudokumentowane zapewnienia o trudnej sytuacji majątkowej okazały się bezużyteczne z punktu widzenia możliwości dokonania oceny sytuacji majątkowej, albowiem nie pozwalały wnioskować o zdolnościach płatniczych strony postępowania.

Pismem z dnia 4 września 2014 r. R. P., w odpowiedzi na wezwanie tutejszego Sądu z dnia [...] sierpnia 2014 r. do uiszczenia wpisu, złożył ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie z opłat i kosztów sądowych w całości, a także ustanowienie pełnomocnika z urzędu, wskazując iż jego sytuacja jeszcze bardziej się pogorszyła.

Składając wniosek na urzędowym formularzu PPF, po wezwaniu tutejszego Sądu z dnia [...] września 2014 r., skarżący wskazał, iż wniosek jest zasadny, gdyż jest on osobą schorowaną, bez środków do życia i leczenia. Pozostaje on zadłużony bez swojej winy, a dochód w wysokości od [...] do [...] zł uzyskuje ze zbierania surowców wtórnych. Ponadto skarżący korzysta z jadłodajni [...] i noclegowni dla bezdomnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym może nastąpić, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Okoliczności przytoczone we wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również przedstawione dokumenty na ich poparcie, powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie.

Należy zaznaczyć, że w okolicznościach niniejszej sprawy wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym został już rozstrzygnięty prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r., stąd ponownie złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy należy rozpatrzyć w kontekście normy z art. 165 P.p.s.a., a więc ustalić, czy po wydaniu przez Sąd prawomocnego orzeczenia z dnia 23 stycznia 2014 r. nastąpiła zmiana okoliczności umożliwiająca przyznanie stronie prawa pomocy.

Analiza znajdujących się w aktach sprawy dwóch formularzy PPF pozwala z przekonaniem stwierdzić, wbrew temu co skarżący zdawał się jeszcze sugerować w piśmie procesowym z dnia 4 września 2014 r., że sytuacja majątkowa strony skarżącej nie uległa zmianie. Skarżący ponownie powołuje się ogólnie na brak środków do życia i leczenia, wskazując jednocześnie na dochód ze zbierania surowców wtórnych, zadłużenie, a także ciężką sytuację zdrowotną i lokalową.

Co więcej, skarżący ponownie nie przedstawił rzetelnie - za pomocą stosownych dokumentów - swojej sytuacji majątkowej. Z przedłożonego oświadczenia wnioskodawcy o stanie majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że nie została przez niego należycie wyjaśniona jego aktualna sytuacja materialna. Oświadczenie majątkowe wnioskodawcy z dnia [...] października 2014 r., zawarte następnie w urzędowym formularzu, nie odpowiada wymogom przepisu art. 252 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o prawo pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a także o stanie rodzinnym.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że wniosek skarżącego nie wskazuje na zmianę okoliczności przemawiającą za przyznaniem prawa pomocy, a jednocześnie wniosek ten nie zawiera pełnej informacji umożliwiającej ocenę zdolności strony skarżącej do poniesienia kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Podobnie jak w momencie orzekania przez Sąd w dniu 23 stycznia 2014 r., wnioskodawca powołał się enigmatycznie na zadłużenie oraz brak jakichkolwiek środków finansowych i majątku.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt. 1 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.