Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 359/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi L. R. i P. R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

!VSA/Wa359/10

UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...].12.2009 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uchylił zaskarżone postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...].12.2008 r., nieuzgadniające warunki zabudowy terenu dla działki o nr. ew. [...], położonej w obrębie S., gmina P., dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego z kuchnią letnią i odmówił uzgodnienia realizacji planowanej inwestycji.

Organ odwoławczy nie podzielił oceny Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O., iż jako podstawę odmowy uzgodnienia można było wskazać § 2 ust. 1 pkt 1, 4 i 5 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...].04.2003 r. w sprawie wprowadzenia obszarów chronionego krajobrazu województwa [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Nie można było bowiem jako podstawy odmowy uzgodnienia owych warunków wskazać wiercenia własnego ujęcia wody, uznając je za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt. 41 rozporządzenia z dnia [...].11.2004 r. ze zm.). Przyjęcie takiego stanowiska wymagałoby bowiem uprzedniego wykazania istnienia jego znaczącego negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu. Tego jednak nie dowiedziono. Podobnie za nieuzasadnione uznał organ odwoławczy podstawy odmowy oparte na § 2 ust. 1 pkt 4 i 5 cyt. rozporządzenia, również obejmujące zakazy tyczące stosunków wodnych. Uzasadniając swe stanowisko organ zaznaczył, że w kontrolowanym postanowieniu bezpodstawnie uwzględniono wskazane zakazy, domniemując niejako istnienie negatywnego wpływu planowanej do realizacji studni na tereny wodno-błotne, znajdujące się w najbliższej okolicy.

Organ odwoławczy stwierdził jednak, że w czasie rozpatrywania przez niego sprawy na skutek wniesionego przez inwestorów zażalenia, w dniu [...].12.2008 r. Wojewoda [...] wydał rozporządzenie nr [...] w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] (Dz. Urz. Woj.[...]. Nr [...], poz. [...]), w którym ustanowił nowe zakazy dla obszaru, na którym znajduje się planowana inwestycja, co obligowało Generalnego Dyrektora Ochrony

Środowiska do uwzględnienia tej zmiany prawa. Nowy stan prawny zaczął obowiązywać począwszy od dnia 8.01.2009 r. Zakaz, który w ocenie organu odwoławczego, zostałby naruszony poprzez realizacje tej inwestycji wynikał z § 4 ust. 1 pkt 8 nowego rozporządzenia i zabraniał lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Planowana inwestycja położona jest, jak zaznaczono, w pasie nie przekraczającym 100 m od linii brzegu jeziora K.. Do inwestycji tej nie znajdują zastosowania odstępstwa od zakazu, wymienione w § 4 ust. 5 tego rozporządzenia. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podkreślił nadto, że działki przyległe do analizowanego terenu nie są zabudowane. Nie ma więc możliwości wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy w myśl § 4 ust. 5 pkt 1 tego rozporządzenia.

We wniesionej skardze L. R. i P. R. zarzucili przewlekłość organu w rozpoznaniu sprawy i zakwestionowali prawidłowość rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia. Zaznaczyli także, iż budynek gospodarczy z kuchnią letnią rzeczywiście usytuowany jest w odległości ok. 75 m od linii brzegowej, a w budynku mieszkalnym część położona najbliżej jeziora będzie znajdowała się od niego w odległości ok. 95 m. Podkreślili nadto, iż do odmowy uzgodnienia doszło na skutek opieszałości organów, w wyniku czego weszły w życie nowe przepisy, a nowe rozporządzenie nie posiadało przepisów przejściowych. Brak zaś przeszkód prawnych do uzgodnienia tej inwestycji w czasie rozstrzygania przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. winien prowadzić do uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach.

Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej

pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie naruszyło przepisów obowiązującego prawa, w stopniu skutkującym koniecznością jego uchylenia.

Na wstępie podkreślenia wymaga, iż organ odwoławczy rozpoznając środek zaskarżenia zobowiązany jest do zastosowania przepisów obowiązujących w czasie rozpatrywania przez siebie sprawy. Tak też uczynił Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Zażalenie w niniejszej sprawie wpłynęło bowiem do organu odwoławczego w dniu [...].01. 2009 r., jak wynika z prezentaty. Ocena legalności jego rozstrzygnięcia winna więc się sprowadzać w szczególności do ustalenia, czy organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), ustanawiające nowe zakazy dla obszaru, na którym znajduje się planowana inwestycja. Rozporządzenie to bowiem weszło w życie w dniu 8.01.2009 r.

W ocenie Sądu zasadnie uznał organ odwoławczy, iż nie było podstaw do odmowy uzgodnienia zamierzonej inwestycji na podstawie przesłanek wskazanych w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...].12.2008 r., w szczególności ze względu na konieczność wiercenia własnego ujęcia wody, bez wykazania istnienia negatywnego wpływu planowanej do realizacji studni na tereny wodno-błotne, znajdujące się w najbliższej okolicy. W postanowieniu tym nie zostało nadto w żaden sposób udokumentowane, iż przez działkę tę prowadzi droga migracji zwierząt do wód jeziora.

Sytuacja w zakresie owego uzgodnienia zmieniła się jednakże z wejściem w życie rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...]. Było to wynikiem wprowadzenia jednego z możliwych zakazów, przewidzianego m, in. dla obszarów chronionego

krajobrazu w art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r, nr 151, poz. 1220 ze zm.). Chodziło o możliwość wprowadzenia zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.

W efekcie § 4 ust. 1 pkt 8 nowego rozporządzenia, powołany w zaskarżonym postanowieniu, zabraniał lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Jednocześnie ust. 5 § 4 przewidywał zwolnienie od tego zakazu dla:

1. obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w

studiach uwarunkowań (...) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej

pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z

linią występującą na działkach przyległych;

2. siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty

niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania

dotychczasowej linii zabudowy od brzegu;

3. wyznaczanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego

terenów dostępu do wód publicznych (...).

W rozpatrywanej sprawie przesłanki z pkt. 1 pozwalające na odstępstwo od zakazu nie zostały spełnione. Studium lub inny równorzędny dokument planistyczny nie został dla tego terenu opracowany. Nie ma tam też zabudowy na działkach sąsiednich, która pozwoliłaby na wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu jeziora. Jest natomiast na załączniku graficznym do projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zaznaczona nieprzekraczalna linia zabudowy wytyczona od drogi, przebiegająca od niej w odległości 20 m. Jakkolwiek warunki zabudowy nie wskazują dokładnie miejsca realizacji zamierzenia budowlanego na danej działce, to Skarżący na mapie załączonej do projektu decyzji wskazali położenie projektowanych budynków na przedmiotowej działce nr ew. [...]. Sytuując budynek mieszkalny przekroczyli przy tym ową 20 metrową nieprzekraczalną linię zabudowy, a mimo to budynek mieszkalny znalazł się częściowo w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej jeziora, a budynek gospodarczy znalazł się w tej odległości w całości. Uwzględniając zatem gabaryty

zamierzonych do realizacji budynków zgłoszone we wniosku i określone w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, przy zachowaniu 100 metrowego odstępu od linii brzegowej jeziora oraz oznaczonej na załączniku mapowym do projektu decyzji o warunkach 20 metrowej nieprzekraczalnej linii zabudowy od drogi - trafnie przyjął organ odwoławczy, iż w świetle przepisów obowiązujących w dacie rozpatrywania przez niego zażalenia złożonego przez inwestorów - na przedmiotowej działce nie będzie możliwości zrealizowania inwestycji określonej przez wnioskodawców. Po prostu nie wystarczy na to miejsca. Potwierdzili to pośrednio wnioskodawcy w skardze stwierdzając, że budynek gospodarczy z kuchnia letnią rzeczywiście usytuowany jest w odległości ok. 75 m od linii brzegowej, a w budynku mieszkalnym część położona najbliżej jeziora będzie znajdowała się od niego w odległości ok. 95 m.

Na marginesie należy zauważyć, iż nie został spełniony także warunek pozwalający na odstępstwo, określony w pkt. 2. Na działce tej bowiem nie zostało dotychczas utworzone siedlisko, którego zabudowa mogłaby być uzupełniana. Nie ma również przesłanki do zastosowania odstępstw na podstawie określonej w pkt. 3.

Zarzut przewlekłości postępowania, w szczególności przed organem I instancji, mógł być zwalczany wnioskiem z art. 37 Kpa. Brak jest jednakże w sprawie dowodów na to, iż wystąpienie takie miało miejsce. Obecnie, jakkolwiek zasadnie podniesiony w skardze, nie może być uwzględniony, jako nie mający wpływu na wynik sprawy, w sytuacji zmiany przepisów obowiązującego prawa po wniesieniu zażalenia.

W kwestionowanym braku określenia w rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...] okresu przejściowego Sąd nie upatruje naruszenia prawa, które miałoby skutkować nie stosowaniem zapisu obejmującego kwestionowany zakaz. Należy bowiem mieć na uwadze, że jego wprowadzenie ma służyć ochronie przyrody, a podstawę stanowił powołany zapis art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody, przewidujący taki zakaz.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.