Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 84/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54  par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2017 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: DIS) z dnia [...] października 2016 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej: DIC/organ egzekucyjny) z dnia [...] sierpnia 2016 r., [...] oddalające skargę na czynności egzekucyjne polegające na otwarciu i przeszukaniu zajętych ruchomości dokonane w dniu 28 czerwca 2016 r.

1.2. Z akt sprawy wynika, że DIC prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca/Strona) na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego w dniu [...] września 2015 r. przez DIC, obejmującego karę pieniężną od gier w wysokości 24.000,00 zł należności głównej wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.

1.3. DIC w dniu 4 czerwca 2016 r. wydał zarządzenie, w zw. z zajęciem w dniu 29 kwietnia 2016 r. przez poborcę skarbowego Izby Celnej w W. automatów do gry na pokrycie egzekwowanych należności objętych ww. tytułem wykonawczym, w którym wezwał Stronę do dobrowolnego dostarczenia kluczy w dniu 16 czerwca 2016 r. o godz. 11:00 do magazynu Izby Celnej w W. znajdującego się w L. przy ul. S. w celu otwarcia przedmiotowych automatów.

1.4. W dniu 28 czerwca 2016 r., wobec bezskuteczności powyższego wezwania komisja powołana przez organ egzekucyjny dokonała otwarcia i przeszukania zajętych rzeczy (zajętych 5 automatów do gier). W wyniku przeszukania z zajętych ruchomości odebrano banknoty i bilon na łączną sumę 6.091,00 zł. Poborca podatkowy wystawił pokwitowanie odbioru pieniędzy nr [...]. Z przedmiotowego pokwitowania wynika, że kwota odebrana w wyniku przeszukania ruchomości została przekazana na zaległości objęte tytułem wykonawczym nr [...].

1.5. Skarżąca pismami z dni 8 lipca 2016 r., 15 lipca 2016 r. wniosła jednakowo brzmiące skargi na ww. czynności egzekucyjne, wnosząc o ich uchylenie. Zaskarżonym czynnościom zarzuciła naruszenie:

- art. 47 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2016 r. poz. 599 z późn. zm., dalej: u.p.e.a.) poprzez dokonanie otwarcia i przeszukania zajętych przez poborcę skarbowego Izby Celnej w W. automatów, w sytuacji gdy Dyrektor Izby Celnej w S. zgodnie z dyspozycją art. 5 § 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. nie jest wierzycielem i podmiotem uprawnionym do zainicjowania postępowania egzekucyjnego na podstawie aktu administracyjnego powoływanego w tytule wykonawczym [...]

1.6. DIC postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. połączył toczące się postępowania w sprawie rozpatrzenia skarg na czynności egzekucyjne wniesione pismami z dnia 8 lipca 2016 r, i 15 lipca 2016 r. w celi prowadzenia jednego postępowania. Następnie postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] DIC oddalił skargi, stwierdzając, że nie znalazł nieprawidłowości w podjętych przez organ czynnościach egzekucyjnych.

1.7. Skarżąca pismem z 2 września 2016 r. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji i uchylenie zaskarżonych czynności egzekucyjnych. Skarżąca wskazała na naruszenie:

- art. 47 § 2 u.p.e.a. poprzez dokonanie otwarcia i przeszukania zajętych przez poborcę skarbowego Izby Celnej w W. automatów w sytuacji gdy Dyrektor Izby Celnej w S. nie wystawił przedmiotowego tytułu wykonawczego nr [...] i zgodnie z art. 5 § 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. nie jest wierzycielem i podmiotem uprawnionym do zainicjowania postępowania egzekucyjnego na podstawie aktu administracyjnego powoływanego w tytule wykonawczym. Powyższe, w ocenie Strony, stanowi brak elementarnego składnika protokołu czynności egzekucyjnej.

1.8. DIS przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] październikiem 2016 r., utrzymał w mocy postanowienie o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne polegające na otwarciu i przeszukaniu zajętych ruchomości. Zdaniem DIS, w postępowaniu ze skargi na czynności egzekucyjne nie bada się zasadności wystawienia tytułów wykonawczych przez wierzyciela, czy też istnienia egzekwowanego obowiązku, ponieważ kwestie te są przedmiotem odrębnych postępowań. Sposób przeprowadzenia egzekucji wypełnia standardy zawarte w art. 47 § 1, 47 § 2, 47 § 3, 68 § 3 w zw. z § 1 u.p.e.a.: organ egzekucyjny zarządzeniem nr [...] z dnia 17 czerwca 2016 r., doręczonym 22 czerwca 2016 r. poinformował Stronę o dokonaniu otwarcia i przeszukania zajętych automatów do gier, poborca podatkowy wystawił pokwitowanie odbioru pieniędzy nr [...] oraz z dokonanych czynności spisano 5 protokołów, które doręczono Stronie w dniu 6 lipca 2016 r. Zdaniem DIS, skoro Dyrektor Izby Celnej w S. w świetle obowiązujących przepisów prawa stał się wierzycielem należności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia tj. przed dniem 1 października 2015r., to określenie go w protokole z dnia 10 czerwca 2016 r., wierzycielem jest prawidłowe.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. Skarżąca złożyła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia DIC i zasądzenie kosztów postępowania.

2.2. Strona zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r.. poz. 23 z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 97 § 2 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy organ egzekucyjny (rekwizycyjny) winien w pierwszej kolejności wyjaśnić istotną w sprawie okoliczność, jaką jest ustalenie, czy ruchomości, których dokonania zajęcia planuje, stanowią własność zobowiązanego, gdyż czynność egzekucyjna skierowana do składnika niebędącego majątkiem zobowiązanego jest wadliwa i jako taka winna zostać uchylona, zaś z informacji podnoszonych już w skardze na czynność egzekucyjną, wynika, że zajęte w sprawie ruchomości nie stanowią własności zobowiązanej spółki, a znajdowały się w jej posiadaniu na podstawie stosownych umów zobowiązaniowych;

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 1 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy w protokole z zaskarżonej czynności egzekucyjnej organ rekwizycyjny błędnie określił wierzyciela, wskazując, iż zajęcie dotyczy tytułu wykonawczego nr [...] i podając wierzyciela, jako Dyrektora izby Celnej w S., w sytuacji, gdy Dyrektor Izby Celnej w S. zgodnie z dyspozycją art. 5 § 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. nie jest wierzycielem i podmiotem uprawnionym do zainicjowania postępowania egzekucyjnego na podstawie aktu administracyjnego powoływanego w tytule wykonawczym, co stanowi brak elementarnego składnika protokołu czynności egzekucyjnej;

- naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 4 w zw. z art. 67 § 4 upea poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy w przedmiotowej sprawie doszło do niewłaściwego określenia tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia, który to organ egzekucyjny określił jako tytuł wykonawczy wystawiony przez Dyrektora Izby Celnej w S. nr [...]. w sytuacji gdy wobec zobowiązanej spółki na podstawie takich tytułów wykonawczych nie jest prowadzone żadne postępowanie egzekucyjne: w efekcie czynność taką należałoby uznać za podjętą w ramach niewszczętych prawidłowo postępowań egzekucyjnych oraz z brakiem poszanowania podstawowej zasady upomnienia, co winno uzasadniać uwzględnienie skargi

- art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przejawiające się w obciążaniu zobowiązanego ciężarem identyfikacji wierzyciela, podczas gdy z zasady legalizmu oraz działania organów w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej wynika, że to organ egzekucyjny winien dokonywać czynności egzekucyjnej w taki sposób, aby jednoznacznie wynikało z niej z inicjatywy, jakiego wierzyciela czynność ta zostaje dokonana;

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 54 § 5a u.p.e.a. oraz art. 67 § 1 u.p.e.a. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwsyej instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy w przedmiotowej sprawie doszło do sporządzenia protokołu zajęcia i odbioru ruchomości na nieaktualnym w dacie wystosowania zawiadomienia wzorze zajęcia, przy czym zgodnie z treścią naruszonej normy prawnej, podstawę stosowania środków egzekucyjnych stanowi zawiadomienie sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, zaś jakiekolwiek modyfikacje ustalonego, wzoru dopuszczalne są jedynie w zakresie przewidzianym w tym wzorze.

2.3. W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

3.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

3.2. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

3.3. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

3.4. Oceniając zaskarżone postanowienie DIS z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

3.5. Na wstępie odnieść się należy do przepisów wyznaczających ramy postępowania podlegającego ocenie Sądu.

Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się przed organami administracji na skutek skargi Strony wniesionej w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Do rozpatrzenia tej skargi umocowany jest z mocy art. 54 § 1 u.p.e.a. organ nadzoru nad organem egzekucyjnym. Zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie wskazuje się na subsydiarny w stosunku do innych środków zaskarżenia charakter skargi z art. 54 u.p.e.a., co oznacza, że nie może ona zastępować środka zaskarżenia w postaci zarzutów, czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego (tak: C. Kulesza, Komentarz do art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, teza 2.2., System informacji prawnej LEX; podobnie w wyrokach NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2988/11, czy z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13). Stosownie zatem do wskazanego art. 54 § 1 u.p.e.a. w postępowaniu uruchomionym wniesieniem skargi bada się zgodność z przepisami prawa i prawidłowość wyłącznie dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych wskazanych w skardze. Nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny.

Przepis art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wskazuje, jak rozumieć pojęcie czynności egzekucyjnych. W świetle tego unormowania są to wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny i egzekutora, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Owe działania, jak podkreśla się w doktrynie, to czynności faktyczne (a nie akty prawne). W skardze na czynności egzekucyjne można podnieść, co podnoszono konsekwentnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia.

W myśl art. 47 § 1 u.p.e.a. jeżeli cel egzekucji prowadzonej w sprawie należności pieniężnej lub wydania rzeczy tego wymaga, organ egzekucyjny zarządzi otwarcie środków transportu zobowiązanego, lokali i innych pomieszczeń zajmowanych przez zobowiązanego oraz schowków w tych środkach, lokalach i pomieszczeniach.

Zarządzenie, o którym mowa w § 1 doręcza się zobowiązanemu (§3).

Art. 47 § 2 u.p.e.a. stanowi, iż przeszukania rzeczy, środków transportu, lokali i innych pomieszczeń oraz schowków dokonuje komisja powołana przez organ egzekucyjny. Z dokonanych czynności spisuje się protokół. Zakończeniem czynności jest zabezpieczenie przeszukiwanego środka transportu, pomieszczenia lub lokalu. Protokół z dokonanych czynności przekazuje się niezwłocznie zobowiązanemu. Niezbędną treść protokołu otwarcia i przeszukania zajętej rzeczy wskazuje art. 53 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, egzekutor sporządza protokół z czynności egzekucyjnych, który zawiera: oznaczenie miejsca, czasu i rodzaju czynności, imiona i nazwiska osób uczestniczących w czynności, sprawozdanie z przebiegu czynności, zgłoszone przez obecnych wnioski i oświadczenia, podpisy obecnych lub wzmiankę o przyczynie braku podpisów, podpis egzekutora. Ponadto, zgodnie z art. 68 § 3 w zw. z. § 1 u.p.e.a. w przypadku odebrania pieniędzy w wyniku przeszukania, poborca skarbowy wystawia pokwitowanie.

3.6. Sąd, odnosząc powyższe regulacje prawne do rozpoznawanej sprawy zauważa, iż wymogi formalnoprawne wynikające z art. 47 oraz 68 u.p.e.a. regulujących kwestię otwarcia i przeszukania zajętych rzeczy.

Podnieść należy, że zarządzeniem z dnia 17 czerwca 2016 r., doręczonym Stronie w dniu 22 czerwca 2016 r. organ egzekucyjny zarządził otwarcie w dniu 28 czerwca 2016 r. zajętych w dniu 29 kwietnia 2016 r. przez poborcę skarbowego ruchomości w postaci 5 automatów do gier (karty 5-6 akt administracyjnych). Ponadto, zarządzeniem, doręczonym 13 czerwca 2016 r. DIC wezwał Skarżącą do dobrowolnego dostarczenia kluczy do zajętych automatów do gier (karty 3-4 akt administracyjnych).

Znajdujący się w aktach sprawy protokoły z czynności egzekucyjnych (5 pięć protokołów stosownie do liczby automatów) z dnia 28 czerwca 2016 r. (karty 10-14 akt administracyjnych) zawierają niezbędne elementy określone w art. 53 § 1 u.p.e.a. i zostały one sporządzone i podpisane przez egzekutora w obecności Z. W. oraz M. Z.. Odpis protokołów z dnia 28 czerwca 2016 r. doręczono Spółce w dniu 6 lipca 2016 r. przy piśmie z dnia 30 czerwca 2016r. nr [...] (karta 15 akt administracyjnych), natomiast odpisy tytuł wykonawczego doręczono Spółce w dniu [...] stycznia 2016 r. (karta 1 akt administracyjnych). W związku z faktem, iż w wyniku przeszukania z zajętych ruchomości odebrano banknoty i bilon na łączną sumę 6.091,00 zł, poborca skarbowy wystawił pokwitowanie odbioru pieniędzy nr [...] (karta nienumerowana pomiędzy kartą 15 a 16 akt administracyjnych).

3.7. Konkludując, Sąd podziela stanowisko DIS wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że czynności podjęte przez organ egzekucyjny odpowiadały prawu.

Zdaniem Sądu organy obu instancji, jak wynika z akt sprawy, w ramach prowadzonego postępowania w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. prawidłowo oceniły sposób i formę dokonania spornych otwarć i przeszukań rzeczy.

3.8. Jednocześnie nie doszło również do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, dlatego za niezasadne Sąd uznał wszystkie zarzuty w niej sformułowane. Na wstępnie podkreślić trzeba, że odniesienie się do zarzutów Skarżącej było utrudnione, gdyż Skarżąca w skardze z dnia 2 grudnia 2016 r. podniosła zarzuty odnoszące się do czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia ruchomości a w niniejszym postępowaniu badaniu Sądu podane zostały czynności egzekucyjne w postaci otwarcia i przeszukania zajętych ruchomości. Sąd może się tylko domyślać, iż taka pomyłka strony skarżącej wynika z ilości składanych do Sądu skarg na czynności egzekucyjne.

3.9. Niemniej jednak odnosząc się do pierwszego zarzutu, za niezasadne Sąd uznał podnoszone jako naruszone art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 97 § 2 u.p.e.a. Podkreślić trzeba, że podnoszona w tym zarzucie kwestia uprawnień właścicielskich nie stanowi podstawy do złożenia skargi na czynność egzekucyjną i wobec powyższego nie podlega rozpatrzeniu w trybie art. 54 u.p.e.a., ponieważ do ochrony interesów osób trzecich w przypadku kierowania egzekucji wobec rzeczy lub prawa majątkowego nienależącego do zobowiązanego służy art. 38 u.p.e.a. regulujący instytucję wyłączenia spod egzekucji. Niemożliwe było uwzględnienie tego zarzutu Strony w postępowaniu ze skargi na czynności egzekucyjne, ponieważ odbyłoby się to z przekroczeniem zakresu tego środka prawnego.

3.10. Niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 1 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. zmierzające do wykazania, że organ egzekucyjny nieprawidłowo oznaczył w protokołach z czynności egzekucyjnych z dnia 28 czerwca 2016 r. Dyrektora Izby Celnej w S. jako wierzyciela, ponieważ organ egzekucyjny w protokołach z czynności egzekucyjnych w ogóle nie oznaczał wierzyciela, gdyż taki wymóg nie wprowadza przytoczony powyżej art. 53 § 1 u.p.e.a.

3.11. Nie znalazł uznania Sądu zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 4 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. polegający na "niewłaściwym określeniu tytułu wykonawczego stanowiącej podstawę do zajęcia, który to organ egzekucyjny określił jako tytuł wykonawczy wystawiony przez Dyrektora Izby Celnej w S. nr [...]".

Wskazać trzeba, że jak wynika z akt administracyjnych przytoczony tytuł wykonawczy został wystawiony przez Dyrektora Izby Celnej w W. Z kolei organ egzekucyjny w protokołach z czynności egzekucyjnych w ogóle nie wskazywał wystawcy tytułu wykonawczego a jedynie przytoczył jego numer, który jest prawidłowy.

3.12. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. W niniejszej sprawie doszło do zmiany wierzyciela po wystawieniu tytułu wykonawczego. Minister Finansów wydał w dniu 15 września 2015 r. rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania (Dz.U. z 2015 r., poz. 1494, dalej: Rozporządzenie) na podstawie art. 9 ust. 2a ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2015 r. poz. 990, ze zm., zwana dalej: u.s.c.). Wspomniany art. 9 ust. 2a u.s.c. stanowi, że Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyznaczyć organ Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określić terytorialny zasięg jego działania, uwzględniając potrzebę sprawnego wykonywania zadań organów Służby Celnej oraz gospodarcze potrzeby przedsiębiorców.

Warto również podkreślić, że przepis art. 9 ust. 1 u.s.c. wskazuje organy Służby Celnej, którymi są: 1) minister właściwy do spraw finansów publicznych; 2) Szef Służby Celnej; 3) dyrektorzy izb celnych; 4) naczelnicy urzędów celnych. Jednocześnie z art. 19 ust. 1 pkt 15 u.s.c. wynika, że do zadań dyrektora izby celnej należy wykonywanie zadań wierzyciela określonych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, natomiast z art. 19 ust. 1 pkt 16 u.s.c. uzupełnia, że jego zadaniem jest również prowadzenie postępowania egzekucyjnego należności pieniężnych zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wbrew zatem twierdzeniom Strony zawartym w uzasadnieniu skargi nie można uznać, że Minister Finansów nie był właściwy do wydania ww. Rozporządzenia, a tym samym, że w sprawie działał jako wierzyciel niewłaściwy organ – Dyrektor Izby Celnej w S. Skoro bowiem Minister Finansów może wyznaczyć organ Służby Celnej, jakim jest dyrektor izby celnej, do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określić terytorialny zasięg jego działania, uwzględniając potrzebę sprawnego wykonywania zadań organów Służby Celnej oraz gospodarcze potrzeby przedsiębiorców, to tym samym mógł też wyznaczyć - zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 15 i 16 u.s.c. w związku z § 1c ww. Rozporządzenia - Dyrektora Izby Celnej w S. właściwego na terytorium całego kraju do wykonywania zadań wierzyciela w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych, z przyjętych przez naczelnika urzędu celnego zgłoszeń celnych, deklaracji, informacji o opłacie paliwowej albo informacji o dopłatach, z wydanych przez dyrektora izby celnej decyzji lub postanowień, z wydanych przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej decyzji w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od wydobycia niektórych kopalin, a także z orzeczeń sądowych, których wykonanie następuje w trybie przepisów u.p.e.a.

Jednocześnie na mocy § 3 Rozporządzenia w sprawach niezapłaconych należności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, dla których obowiązujące przepisy przewidują tryb egzekucji administracyjnej, wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej w S., przy czym wszystkie podjęte w tych sprawach czynności pozostają w mocy. Dyrektor Izby Celnej w S. w świetle obowiązujących przepisów prawa stał się wierzycielem należności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia tj. przed dniem 1 października 2015 r.

3.13. Nie znalazł potwierdzenia również zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 54 § 5a u.p.e.a. oraz art. 67 § 1 u.p.e.a. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Zarzut ten, zgodnie z treścią skargi, odnosi się do wzoru Protokołu zajęcia i odbioru ruchomości, który nie był stosowany przez organ w ramach podejmowanych czynności objętych zakresem niniejszego postępowania tj. czynności otwarcia i przeszukania ruchomości. Wskazać trzeba także, że w przytoczonym rozporządzeniu Minister Finansów w ogóle nie określił wzoru protokołu z czynności egzekucyjnych w postaci otwarcia i przeszukania ruchomości, a protokoły z czynności egzekucyjnych z dnia 28 czerwca 2016 r. sporządzone przez DIC w niniejszej sprawie odpowiadają wymogom art. 53 § 1 u.p.e.a.

3.14. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa pozwalających na uwzględnienie skargi.

3.15. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną oddalił w całości.