Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2175/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

I SA/Wr 2175/01 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ryszard Pęk Sędziowie: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz Asesor WSA Katarzyna Radom - sprawozdawca Protokolant: Katarzyna Motyl Po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A S.A. w L. na decyzje Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 1999 r. I. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] II. Stwierdza, że wymienione w pkt I decyzje nie podlegają wykonaniu


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] o Nr [...] Inspektor Kontroli Skarbowej określił Przedsiębiorstwu A S.A. z siedzibą w L.:

nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za luty 1999 r. w kwocie [...].

zaległość w podatku od towarów i usług w kwocie [...] (jako kwotę nienależnie dokonanego zwrotu),

odsetki za zwłokę do dnia wydania decyzji w kwocie [...].

oraz ustalił kwotę dodatkowego zobowiązanie w wysokości [...].

Podstawą określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie odmiennej od zadeklarowanej przez Spółkę było ustalenie przez organ I instancji, iż Spółka odliczyła podatek naliczony z naruszeniem przepisów art. 19 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Czynności kontrolne wykazały, iż w dniu [...]. Skarżąca zawarła z Przedsiębiorstwem Usług B Sp .z o.o., którego była udziałowcem, umowę o współpracy. W oparciu o zapisy ww. umowy Skarżąca zobowiązała się do zlecania spółce B wszystkich niezbędnych robót remontowych, konserwacyjnych i obsługowych będących w sferze zainteresowań i możliwości wykonawczych zleceniobiorcy, na zasadach pierwszeństwa przed zleceniami dla innych podmiotów gospodarczych. Natomiast zleceniobiorca zobowiązał się do świadczenia na rzecz Skarżącej usług remontowych, konserwacyjnych, obsługowych i biurowych. Postanowiono jednocześnie, że wielkość i szczegółowy zakres usług uregulowane będą w odrębnych umowach. W oparciu o powyższą umowę Spółka B świadczyła na rzecz Skarżącej usługi w zakresie utrzymania ruchu oraz w zakresie prac dodatkowych począwszy od 1998 r.

Wykonane usługi Spółka B udokumentowała fakturami VAT, które przesłała do skarżącej Spółki, ta jednak nie przyjęła faktur do realizacji i odesłała je powołując się na brak uzgodnień oraz umowy dotyczącej rozliczeń.

Faktury dotyczące usług w zakresie rozruchu oraz robót dodatkowych były kilkakrotnie przesyłane pomiędzy stronami umowy, aż do czasu ustalenia zasad wzajemnych rozliczeń, co znalazło wyraz w umowie z dnia [...]. Porozumienie przewidywało, iż w zakresie utrzymania ruchu maszyn, urządzeń i instalacji zamontowanych w obiektach Skarżącej

stosowana będzie stawka w wysokości [...] za roboczogodzinę oraz [...] za roboczogodzinę dyżuru c. o. Wysokość należnego wykonawcy wynagrodzenia z tytułu usług świadczonych w okresie od [...] do dnia [...] wyliczona została jako iloczyn 3.850 godzin miesięcznie i stawki [...]/rbg oraz dodatkowo w miesiącach listopadzie i grudniu 1998 r. iloczyn 180 godzin miesięcznie i stawki [...]/rbg tj. razem [...] + [...]. Strony postanowiły, że na różnice pomiędzy kwotą wynikającą z powyższych wyliczeń a wartością dotychczas zafakturowaną Wykonawca wystawi faktury korygujące do dnia [...], a ewentualne należności zostaną wpłacone na rzecz wykonawcy w terminie do [...].

Porozumienie odnosiło się również do robót dodatkowych obejmujących remonty maszyn i urządzeń, roboty ogólnobudowlane i instalacyjne, prace montażowe i demontażowe oraz usługi w zakresie obróbki metali i inne. W § 3 porozumienia postanowiono, że Biuro Utrzymania Rozruchu Zleceniodawcy wystawiać będzie odrębne zlecenia wraz z ustaleniem ilości roboczogodzin do zafakturowania po [...] za roboczogodzinę.

W odniesieniu do usług w zakresie utrzymania ruchu Spółka B wystawiła za okres od września do grudnia 1998 r. łącznie 12 faktur opiewających na kwotę [...] w tym podatek VAT [...]. Faktury powyższe zostały wystawione w miesiącach od września do grudnia 1998 r. i każda z nich opatrzona była datą wpływu do skarżącej Spółki w miesiącach od października 1998 r. do stycznia 1999 r. Skarżąca nie ujęła ww. wymienionych faktur w ewidencji prowadzonej dla potrzeb VAT w żadnym z powyższych miesięcy. Po podpisaniu umowy z dnia [...], zgodnie z jej postanowieniami, Spółka B wystawiła faktury korygujące do ww. faktur, które zostały w dniu [...] doręczone Skarżącej i stały się podstawą odliczenia podatku naliczonego. Faktury korygujące zostały ujęte w ewidencji podatku VAT wg wartości po korekcie, natomiast nie ujęto w ewidencji faktur VAT, do których zostały wystawione faktury korygujące.

Łączna wartość usług w zakresie utrzymania ruchu po korekcie wyniosła [...] w tym podatek VAT - [...].

Roboty dodatkowe zostały udokumentowane przez Spółkę B 7 fakturami wystawionymi w okresie od listopada do grudnia 1998 r. na łączną kwotę [...] w tym VAT [...]. Faktury powyższe opatrzone były datą wpływu do Skarżącej w miesiącach listopadzie i grudniu 1998 r. i nie zostały ujęte w ewidencji podatku VAT za ww. miesiące, z uwagi na to, iż podobnie jak w przypadku faktur dokumentujących usługi w zakresie utrzymania ruchu Skarżącą nie zgadzała się z wykazaną w nich kwotą i odesłała je wystawcy.

Jednocześnie ww. faktury opatrzone były datą wpływu do Skarżącej Spółki w miesiącach listopad i grudzień 1998 r. Po podpisaniu porozumienia w lutym 1999 r. Spółka B przesłała ponownie faktury do Skarżącej, stąd na każdej fakturze znajduje się jeszcze jedna prezentata z datą [...]. Skarżąca ujęła ww. faktury w ewidencji VAT za miesiąc luty 1999 r. i w deklaracji za ten okres rozliczyła zawarty w nich podatek VAT.

Organ I instancji uznał, że Skarżąca dokonując obniżenia podatku naliczonego w oparciu o faktury korygujące naruszyła art. 19 ust. 2 stawy o podatku od towarów i usług. W ocenie Inspektora Kontroli Skarbowej pierwotne faktury Spółka otrzymała w miesiącach od września 1998 r do stycznia 1999 r. i nie dokonała ich rozliczenia w ww. okresach. Faktury korygujące otrzymane w lutym 1999 r. służyły zmniejszeniu kwoty podatku naliczonego wykazanego w pierwotnych fakturach VAT, a nie jego ewidencji, a zatem rozliczenie podatku wynikającego z ww. faktur w lutym 1999 r. jest nieprawidłowe.

Inspektor zarzucił również Skarżącej naruszenie art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług w odniesieniu do podatku wynikającego z faktur dokumentujących roboty dodatkowe. W ocenie organu I instancji faktury za ww. usługi zostały doręczone Spółce w miesiącach listopad i grudzień 1998 r. i winny być rozliczone w miesiącu ich otrzymania albo w miesiącu następnym. W przypadku robót dodatkowych jednostka nie otrzymała faktur korygujących, a to zdaniem Inspektora oznacza, iż w momencie otrzymania faktur były one prawidłowe i należało rozliczyć zgodnie z treścią art. 19 ust 3 ustawy o PTU tj. w listopadzie, grudniu lub w styczniu.

Powołaną na wstępie decyzją organ I instancji określił Skarżącej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu, korygując podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez Spółkę B o kwotę [...] oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie w oparciu o art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzucała naruszenie art. 19, 32 i 27 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez błędne przyjęcie, że faktury wystawione przez Spółkę B odzwierciedlają rzeczywistość i są zgodne z ustawowymi wymogami. W ocenie Skarżącej odliczenie podatku wynikającego z ww. faktur nie mogło nastąpić w dacie ich pierwszego wpływu bowiem dokumenty te nie zawierały podpisu odbiorcy. Błędnie przyjęto również, że prowadzona dla celów podatku VAT ewidencja nie zwierała danych pozwalających na poprawne sporządzenie deklaracji VAT za luty 1999 r.

Spółka zarzucała także naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez pominięcie faktu, iż faktury zawierały dwie prezentaty, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy dotyczących realizowanych przez B usług oraz wystawiania faktur bez uzgodnienia cen.

W uzasadnieniu odwołania Skarżąca podnosiła, iż ww. faktury w dacie ich wystawienia nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego - nie zawierały uzgodnionej ceny za świadczone usługi - uzgodnienia powyższe zapadły dopiero w dniu [...] w związku z tym przed tą datą faktury nie mogły być przyjęte przez Skarżącą.

W ocenie Skarżącej wcześniejsza data wpływu widniejąca na fakturze nie może być uznana za datę jej otrzymania, gdyż faktury nie były wówczas opatrzone podpisem odbiorcy, i jako niespełniające ustawowych wymogów nie mogły stanowić w tym czasie podstawy do pomniejszenia podatku. Faktyczne przyjęcie faktur nastąpiło w dniu [...], który zbiegł się z dniem otrzymania faktur korygujących, co dawało możliwość wykazania w ewidencji za luty 1999 r. obu zestawów faktur.

Skarżąca nie zgodziła się także z ustaleniami organu I instancji w zakresie nie zaewidencjonowania faktur pierwotnych, ponieważ treść faktur pierwotnych zawarta jest w fakturach korygujących, a te są ujęte w ewidencji.

Zwrócono także uwagę, iż jedna z kwestionowanych faktur została otrzymana w styczniu 1999 r.

Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. decyzją z dnia [...] o Nr [...] utrzymała w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że odliczenie podatku naliczonego jest prawem podatnika, aby jednak z niego skorzystać muszą zostać spełnione określone w przepisach warunki tj: posiadanie oryginału faktury, na podstawie którego dokonuje się odliczenia oraz właściwy termin tego odliczenia wskazany w art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Powyższe oznacza, że nie ma dowolności w zakresie zarówno rodzaju dokumentu stanowiącego podstawę odliczenia jak i terminu, w którym może odliczenie to nastąpić.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego Izba stwierdziła, że skoro Spółka otrzymanych faktur nie ujęła w ewidencji VAT i nie rozliczyła w deklaracji za miesiąc, w którym je otrzymała ani za miesiąc następny - odsyłając je wystawcy - to uznać należy, iż nie skorzystała z przysługującego jej prawa.

Fakt dokonania odliczenia podatku naliczonego poprzez ujęcie w deklaracji za luty 1999 r. kwot podatku wynikających z faktur korygujących oznacza w ocenie Izby Skarbowej, że Spółka nie tylko przekroczyła termin, o którym mowa w art. 19 ust. 3 ustawy o PTU, ale również naruszyła art. 19 ust. 2 ww. ustawy, bowiem faktury korygujące nie stanowią samoistnej podstawy do odliczenia podatku. Faktura korygująca nie stwierdza sprzedaży towaru, lecz koryguje niewłaściwe dane wykazane w oryginale faktury.

Niezależnie od tego organ II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie podstawą wystawienia faktury korygującej było obniżenie ceny (na skutek uznania reklamacji), a zatem powinna ona zawierać jedynie kwotę zmniejszenia podatku. Zawarcie w fakturze korygującej całej kwoty podatku należnego z tytułu sprzedaży jest nieprawidłowe, tak jak nieprawidłowe jest odliczenie przez nabywcę całej kwoty wynikającej z ww. faktury.

Za bezzasadne uznał organ odwoławczy zarzuty Spółki, w zakresie formalnej wadliwości faktur, co uniemożliwić miało odliczenie podatku w nich zawartych. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i rozporządzenia wykonawczego jednoznacznie określają przypadki, w których faktura nie stanowi podstawy do odliczenia zawartego w niej podatku i nie wskazują, aby brak podpisu odbiorcy przesądzał o niemożliwości odliczenia podatku w niej zawartego. Ponadto wskazano, iż w odniesieniu do większości spornych faktur nabywca złożył u sprzedającego oświadczenie w trybie § 38 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.), zaś na fakturach o nr [...] z dnia [...],[...] z dnia [...] i [...] z dnia [...] widnieje podpis odbiorcy. Powyższe stanowi o tym, iż faktury są prawidłowe pod względem formalnym.

Izba nie podzieliła stanowiska Spółki w zakresie obowiązku rozliczenia przez kontrolującego podatku naliczonego, który nie został przez Spółkę wykazany w deklaracjach VAT - 7 we właściwym terminie tj. w styczniu lub w lutym 1999 r. uznając, że jest to prawo podatnika, w którym organ podatkowy nie może go zastępować.

W skardze Spółka wnosi o uchylenie decyzji Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej, ewentualnie o uchylenie decyzji Izby i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia powołując argumenty podniesione już w odwołaniu. Dodatkowo Skarżąca zarzuciła, iż bezpodstawnie odmówiono jej prawa do rozliczenia w lutym 1999 r. podatku naliczonego zawartego w fakturze o nr [...] z dnia [...], którą Spółka otrzymała w dniu [...].

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. wniosła o jej oddalenie powołując się na argumentacje zawartą w swojej decyzji. Odnosząc się do zarzutu bezpodstawnej odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury otrzymanej przez Skarżącą w dniu [...] dodatkowo organ stwierdził, że podatek wynikający z tej faktury nie został ujęty w ewidencji oraz w deklaracji za luty 1999 r. W deklaracji ujęto jedynie fakturę korygującą a ta jak wskazano w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do odliczenia zawartego w niej podatku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo. Zgodnie z art. 19 ust. 1 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Obniżenie kwoty podatku należnego, następuje w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę, rachunek uproszczony w przypadku określonym w art. 14 ust. 3 lub dokument celny, albo w miesiącu następnym.

Według powołanego wyżej warunkiem rozliczenia podatku naliczonego jest posiadanie przez podatnika oryginału faktury i zadeklarowanie woli odliczenia podatku w miesiącu otrzymania faktury lub w miesiącu następnym.

Odnosząc powyższe do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego stwierdzić należy, iż Spółka w dniu [...] otrzymała fakturę o nr [...] z dnia [...], w lutym 1999 r. zaś otrzymała fakturę korygującą. W ewidencji dla potrzeb podatku VAT za miesiąc luty 1999 r. Spółka ujęła jedynie fakturę korygującą (wynikającą z niej kwotę), nie ujmując jednocześnie faktury pierwotnej ani w ewidencji za luty 1999 r. ani w ewidencji za styczeń 1999 r. Organy podatkowe zakwestionowały prawo do odliczenia za luty 1999 r. kwoty wynikającej z faktury otrzymanej w styczniu 1999 r. skorygowanej następnie w lutym 1999 r. powołując się na fakt nie ujęcia faktury [...] w ewidencji dla potrzeb podatku VAT w miesiącu jej otrzymania jak i w miesiącu następnym. Faktura korygująca zaś w ocenie organów podatkowych nie stanowi podstawy do odliczenia podatku.

Oceniając powyższe działanie w świetle przywołanych regulacji prawnych, wskazać należy, iż pozbawienie Spółki prawa do odliczenia za luty 1999 r. podatku naliczonego wynikającego z faktury nr [...] z dnia [...] otrzymanej w dniu [...] wykraczało poza warunki określone w art. 19 ust. 3 ustawy, a w konsekwencji stanowiło jego naruszenie. Z żadnego przepisu ustawy o podatku od towarów i usług oraz aktów wykonawczych do ustawy nie wynika, iż uprawnienie do odliczenia podatku naliczonego realizowane jest w ewidencji dla potrzeb podatku VAT. Oczywiście, ewidencja i deklaracja powinny zawierać dane zgodne ze stanem rzeczywistym; w wypadku podatku naliczonego - przede wszystkim znajdujące

odzwierciedlenie w fakturach dokumentujących fakty nabycia towarów i usług. Jednocześnie zasadą wynikającą z charakteru podatku od towarów i usług, będącego wielofazowym powszechnym podatkiem obrotowym netto (od wartości dodanej), jest ustanowione w powołanym art. 19 ust. 1 prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Od zasady tej są wyjątki ustanowione w art. 25 ustawy o podatku od towarów i usług oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 23 pkt 1 tej ustawy. Jednakże w katalogu tych wyjątków nie przewiduje się przypadku naruszenia przez podatnika obowiązków w zakresie prowadzenia ewidencji, o której jest mowa w art. 27 ust. 4 ustawy. Oznacza to, że niewpisanie do omawianej ewidencji jakiegoś zakupu towaru i związanej z nim kwoty podatku naliczonego nie wyłącza prawa podatnika do odliczenia kwoty tego podatku od podatku należnego na zasadzie art. 19 omawianej ustawy.

Z tych względów należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje Inspektora Kontroli Skarbowej.

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, iż nie znajdują one uzasadnienia. W szczególności należy podzielić pogląd organów podatkowych, iż doręczenie spornych faktur miało miejsce w miesiącach od września do stycznia, co zostało potwierdzone przez Skarżącą odnotowaniem na dokumentach daty ich wpływu, a skoro tak to rozliczenie podatku naliczonego wynikającego z tych faktur winno nastąpić w terminach wskazanych w art. 19 ust. 3 ustawy. Zgodnie z utrwalona linią orzeczniczą słowo "otrzymania faktury" jest jednoznaczne i wskazuje na to, że prawo do obniżenia winno być łączone z "fizycznym posiadaniem oryginału faktury" dowodem na to jest data wpływu faktury do podatnika. Np. w orzeczeniu z dnia 7.04.2000 r. sygn. akt SA/Bk 402/99 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził:

"O tym, kiedy może być odliczony podatek naliczony uwidoczniony w fakturze VAT, decyduje data otrzymania faktury, a ta wynika - z uwidocznionej na niej daty wpływu"

Za prawidłowy należy także uznać pogląd, iż świetle art. 19 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług faktury korygujące nie stanowią samoistnej i jedynej podstawy do odliczenia podatku naliczonego, jeżeli nie został on rozliczony w ustawowym terminie w oparciu o fakturę pierwotną. Faktury korygujące nie dokumentują nabycia towarów i usług, lecz służą udokumentowaniu zmian w stosunku zobowiązaniowym łączącym kontrahentów, zaistniałych po wystawieniu faktury pierwotnej. Zgodnie z treścią §§ 43 i 44 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku

od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.) fakturę korygującą wystawia się w przypadku, gdy po wystawieniu faktury udzielono rabatów jak również, gdy podwyższono cenę po wystawieniu faktury lub w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. Nabywca otrzymujący fakturę korygującą jest uprawniony do podwyższenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc, w którym fakturę otrzymał, lub w miesiącu następnym - jeżeli ujęcie jej w rozliczeniu spowoduje zwiększenie podatku naliczonego, jest obowiązany do zmniejszenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc, w którym fakturę otrzymał, lub w miesiącu następnym - jeżeli ujęcie jej w rozliczeniu spowoduje obniżenie podatku naliczonego.

Za bezzasadne należy także uznać zarzuty skargi, iż zakwestionowane faktury nie odzwierciedlały rzeczywistości, nie jest bowiem sporny zarówno fakt istnienia umowy jaki i wykonania usługi. W sytuacji, gdy podatnik nie zgadza się z kwotami określonymi w otrzymanych od kontrahentów fakturach nie powinien im tych faktur odsyłać. Podatnik powinien odliczyć podatek naliczony wynikający z otrzymanych faktur, a następnie żądać od kontrahentów wystawienia faktur korygujących, które będą podstawą do skorygowania zobowiązania podatkowego.(por. Wyrok z dnia 31.07.2003 r. sygn. akt NSA III SA 936/02). Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym nie podziela także zarzutu skargi, iż brak na fakturze podpisu odbiorcy uniemożliwia odliczenie podatku wykazanego w takim dokumencie. Zgodnie z art. 32 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o podatku od towarów i usług podatnicy obowiązani są wystawiać fakturę lub rachunek uproszczony stwierdzający w szczególności sprzedaż towarów, jej datę, cenę jednostkową bez podatku, wartość sprzedaży, kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy. Skoro pewne elementy faktury VAT zostały określone w ustawie, prawidłowy sposób wnioskowania nakazuje przyjąć, że cechy wymienione w ustawie mają znaczenie pierwszorzędne. Tym samym zaś warunki określone w rozporządzeniu wykonawczym o ile rozszerzają treść przepisu art. 32 ust. 1 ustawy mają znaczenie pomocnicze dla ustalenia zakresu praw i obowiązków podatnika w zakresie podatku od towarów i usług.

Jeżeli zatem faktura wystawiona lub przyjęta przez podatnika zawiera stwierdzenie pozwalające ustalić dane wymienione w tym przepisie, uznać należy, że podatnik spełnił obowiązek nałożony ustawą. Jednocześnie w takim przypadku istnieją podstawy do wniosku, że faktura zawierająca te dane, zawiera również elementy konieczne dla ustalenia wysokości

zobowiązania w podatku od towarów i usług, a także dane niezbędne do rozliczenia tego podatku.(por. Wyrok NSA z dnia 22.09.1995 r. S.A./Wr 33/95).

Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a), art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) oraz art. 97 § 1 i 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

Zgodnie z treścią art. 210 § 1 powołanej wyżej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. W rozpatrywanej sprawie żądanie takie nie zostało przez Skarżącą zgłoszone, w związku, czym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu kosztów na jej rzecz.