Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 582/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1-5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Wąsik po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2009r. sprawy ze skargi T. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu; oddala skargę. /-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Szaniecka /-/B. Kamieńska


UZASADNIENIE

W dniu [...] . marca 2007 r. M.H. wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. [...], obręb [...], przy ul. [...] w P .

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że przeprowadzona wizja w terenie wykazała, iż wzdłuż ulicy [...] występuje zabudowa mieszkalna - jednorodzinna z garażami lokalizowanymi w bryłach budynków mieszkalnych. Ponieważ nie stwierdzono w obszarze analizowanym budynku garażowego wolnostojącego, planowana inwestycja nie kontynuuje sposobu zagospodarowania sąsiedztwa. Odwołanie od tej decyzji wniosła L. H. - żona wnioskodawcy i jednocześnie współwłaścicielka nieruchomości, której dotyczył przedmiotowy wniosek.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując, że na sąsiedniej działce nr [...] znajduje się budynek gospodarczy lub garażowy. Wskazano, iż także właściciele bezpośrednio sąsiadującej działki nr [...] posiadają garaż zlokalizowany poza bryłą budynku mieszkalnego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, w dniu [...] r. Prezydent Miasta wydał decyzję nr [...] znak [...], w której ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, iż przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na określonym obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczy wniosek - zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wyniku analizy ustalono, że inwestycja spełnia wszystkie wymagania ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Inwestycja została nadto uzgodniona w zakresie skomunikowania działki z Zarządem Dróg Miejskich w P .

Od decyzji tej odwołanie złożyli T. i M.S. - właściciele budynku na działce nr [...], podnosząc, że wszystkie działki przy ul. [...] są zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi z garażami zlokalizowanymi wewnątrz budynków. Skarżący podnieśli, że jako strona postępowania zostali pominięci w doręczeniu decyzji SKO z dnia [...] r., co gwarantuje im jako stronie postępowania art. 109 § 1 kpa, w związku z czym wnieśli o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta z [...] r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr [...] podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.- dalej k.p.a.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, iż zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta wydana została w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W sprawie sporządzona została w dniu [...].08.2007 r. analiza funkcji i cech zagospodarowania terenu. Warunki w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalone zostały po przeprowadzeniu analizy na obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczył wniosek zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji wskazał również, że z uwagi na konieczność przestrzegania § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 Nr 75 poz. 690 z późn.zm.), obowiązującą linię zabudowy planowanej inwestycji określono wielkością rzędu 6,5m od tylnej granicy działki.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że bezpodstawne jest twierdzenie jakoby w terenie analizowanym przy ul. [...] wszystkie działki zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi posiadały garaże zlokalizowane wyłącznie wewnątrz budynków. Z załącznika graficznego do analizy urbanistycznej wynika, że na nieruchomości skarżących posadowiony jest garaż na zewnątrz budynku, bezpośrednio przylegający do granicy działki wnioskodawcy – M.H., a zgodnie z art. 61 ust 1 pkt 1 wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe (...) jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Zarzut, iż skarżącym nie została doręczona decyzja Kolegium z dnia [...] r. - w ocenie organu - jakkolwiek stanowi wadę postępowania, to jednak nie spowodowała ona dysfunkcji postępowania oraz nie naruszyła w sposób zasadniczy prawa procesowego zainteresowanych. Wskazano, iż z akt sprawy wynika, że skarżący przez cały okres toczącego się postępowania czynnie w nim uczestniczyli, będąc zawiadamiani o wszystkich czynnościach organu orzekającego. Brali czynny udział w postępowaniu przed organem zarówno I jak i II instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu T.S. i M.S. podnieśli zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i zażądali stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Wskazali, iż decyzja oparta została na błędnej przesłance, jakoby ich budynek posiadał garaż poza bryłą budynku, podczas gdy budynek ten posiada garaż zlokalizowany wewnątrz budynku, co potwierdza projekt budynku zatwierdzony do realizacji decyzją z dnia [...] 2000 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zarzucili, iż organ powołując się na załącznik graficzny do analizy urbanistycznej nie sprawdził stanu faktycznego ani prawnego przedmiotowej nieruchomości. Podnieśli, iż ani jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazali, iż organ błędnie powołał się na zabudowę działki nr [...], która to działka zgodnie z obowiązującym prawem nie może stanowić przedmiotu analizy urbanistycznej w sprawie, gdyż nie jest dostępna z tej samej drogi publicznej. Tak jak w treści odwołania od decyzji organu I instancji, skarżący wskazali na naruszenie art. 109 kpa na etapie wydania przez Kolegium decyzji z dnia [...] r., co pozbawiło ich możliwości złożenia skargi na podjęte rozstrzygnięcie.

Skarga wniesiona została w dniu [...] listopada 2007 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w dniu [...] czerwca 2008 r. skarżący przefaksowali skargę do Sądu, skarga wraz z odpowiedzią Kolegium na skargę wpłynęła do tut. Sądu w dniu 24 czerwca 2008 r. T.i M. S. wnieśli o nałożenia na Kolegium grzywny w związku z nieprzekazaniem ich skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy do Sądu, w przepisanym prawem terminie. Wniosek został zarejestrowany pod sygnaturą II SO/Po 2/08 i rozpatrzony odrębnie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Kolegium wskazało, iż uwzględnienie skargi w całości przez organ administracji oznaczałoby konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, na co nie pozwalają okoliczności sprawy, bowiem nie występują przesłanki wymienione w art. 156 § 1 kpa, w szczególności w jego pkt 2. Wskazano, iż podstawą decyzji nie było ustalenie, iż garaż na działce skarżących nie mieści się w bryle budynku, lecz został do niego dobudowany. Organ podkreślił, iż decyzję wydano z uwzględnieniem analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu, z której wynikało, iż w obszarze analizowanym działki zbudowane są zabudową mieszkaniową jednorodzinną bliźniaczą i wolnostojącą, z garażami wewnątrz budynków mieszkalnych, zblokowanymi z zabudową mieszkalną oraz wolno stojącymi, a stwierdzenie to znajdowało oparcie w załączniki graficznym do analizy. Kolegium wskazało, iż nie miało podstaw do kwestionowania załącznika graficznego, skoro posiadał on potwierdzenie za zgodność z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz został zaewidencjonowany. Kolegium podniosło, iż zarzut odwoływania się do zabudowy działki nr [...] jest niezrozumiały, bowiem działka ta jest położona przy ul. [...], a jej właścicielami są skarżący. Kolegium wskazało, że zarzut naruszenia art. 109 kpa jest w skardze na decyzję z dnia [...] r. bezprzedmiotowy. Kolegium wyjaśniło, iż z akt sprawy wynika, że decyzja z dnia [...] r. nie została skarżącym doręczona, lecz o jej wydaniu najpóźniej dowiedzieli się w dniu [...] lipca 2007 r., kiedy to doręczono skarżącym zawiadomienie o kontynuowaniu postępowania w związku z treścią tej decyzji. Wskazano, iż w terminach określonych w kpa skarżący nie podjęli przewidzianych przepisami działań, dotyczących tej decyzji. Tym samym decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym i wiąże Kolegium w rozpatrywanej sprawie.

Na rozprawie przeprowadzonej przez tut. Sąd w dniu 15 stycznia 2009 r. skarżąca T.S. dodatkowo wyjaśniła, iż jej budynek jest bliźniaczy z budynkiem inwestora, budynki stykają się garażami, przy czym garaż na działce skarżących ma drugą kondygnację mieszkalną, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Podała, iż w jej ocenie zamiarem inwestora jest budowa warsztatu samochodowego, a nie garażu, na co wskazują rozmiary tego obiektu a także działania syna inwestora, który zajmuje się naprawą samochodów.

Uczestnicy postępowania L. i M. H. wnieśli o oddalenie skargi. Na rozprawie M. H. wyjaśnił, iż garaż jest pobudowany w stanie surowym, w granicy z dz. nr [...], należącą do p. Z., na której usytuowany jest podobny obiekt.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność z prawem aktów, w tym wypadku decyzji, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego (art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz 1270 ze zm.). Analiza przedmiotowej sprawy w powyższym zakresie prowadzi do wniosku, że skarga jest niezasadna.

W sprawie bezspornym jest, iż dla obszaru objętego rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W tych okolicznościach podstawową zasadą, którą muszą się kierować organy orzekające w przedmiocie warunków zabudowy, jest konieczność uwzględnienia wymagania ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.). W celu spełnienia tych wymagań, w procesie decyzyjnym związanym z ustalaniem warunków zabudowy, ustawodawca ustanowił obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikającej z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy). Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 ustawy, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy, jak i granice obszaru analizowanego (czyli tego, na który inwestycja będzie oddziaływać). Dokonując wykładni tego przepisu należy wziąć pod uwagę cel i sens ustawy mającej służyć zapewnieniu ładu i porządku przestrzennego oraz innym dobrom i wartościom wskazanym w jej art. 1. Rozumienie pojęcia kontynuacji funkcji nie może być bowiem zawężające i ograniczające się tylko do możliwości powstania w danym miejscu obiektów tożsamych z już istniejącymi (tak: Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pod redakcją prof. Z.Niewiadomskiego, 2 wydanie, C.H. Beck, str. 501).

W rozpatrywanej sprawie organy administracji w sposób prawidłowy wyznaczyły wokół działki budowlanej obszar analizowany, na którym winna być dokonana analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W oparciu o tak sporządzoną analizę wydana została decyzja organu I instancji.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 61 ust. 1 wyżej powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy według normy art. 61 ust. 1 jest więc możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w nim wymienionych, co w badanym przypadku strona skarżąca podnosi, wskazując, iż na żadnej z działek dostępnych z tej samej drogi publicznej nie występuje zabudowa w postaci garażu wolnostojącego. W ocenie Sądu argumentacja ta jest chybiona. Zważyć bowiem należy, iż aczkolwiek wykładnia językowa wskazuje, iż przedmiotowy przepis nakazuje odnosić planowaną inwestycję wyłącznie do nieruchomości mających dostęp do tej samej drogi publicznej, to cel ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, którym jest zapewnienie ładu przestrzennego, a nie ograniczanie inicjatywy w zakresie podejmowanych inwestycji w zakresie planowanych przedsięwzięć budowlanych, nakazuje stosować w odniesieniu do całego przepisu art. 61 wykładnię systemową (celowościową). Wskazać należy, iż w przepisie tym zawarta została tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego - określonego w art. 2 pkt 1 ustawy - jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej (por. ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z.Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 500).

Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone w licznych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym w wyroku z dnia 19 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1684/07 (dostępnym w Internecie - na stronach internetowych NSA - orzecznictwo). Zgodnie z tym stanowiskiem pojęcie kontynuacji funkcji nie może być rozumiane w sposób zawężający, tj. taki, który dopuszcza możliwość powstania jedynie obiektów tożsamych lub bliźniaczo podobnych do już istniejących, a pojęcie działki sąsiedniej należy odnosić do nieruchomości położonych wokół tej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, tj. takich, które tworzą pewną urbanistyczną całość. Tożsame stanowisko wyrażono w wyroku NSA 18.04.2007 r. II OSK 657/06 LEX nr 322451 oraz w wyroku z dnia 4.12.2008 r. sygn. akt II OSK 957/08 (niepublikowany). Tym samym dla ustalenia, czy w badanym przypadku mamy do czynienia z kontynuacją funkcji kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, planowaną inwestycję należy odnieść zarówno do zabudowy na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej, jak i do zabudowy znajdującej się w granicach obszaru analizowanego, a więc także do sposobu zagospodarowania działki nr 541. Skoro z analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu z dnia 06 sierpnia 2008 r. (analiza ponowna) wynika, iż w analizowanym obszarze zlokalizowane są garaże wewnątrz budynku, zblokowane z zabudową mieszkalną oraz wolnostojące, a ustalenie to znalazło oparcie w mapach geodezyjnych przedmiotowego terenu, z których wynika, iż działki nr [...] (należącej do inwestorów) oraz nr [...] (należącej do skarżących) zabudowane są w ten sposób, że bliźniacze budynki stykają się garażami, a na działce nr [...] usytuowany jest obiekt budowlany wolnostojący, to prawidłowo rozpatrujące sprawę organy administracji uznały, iż planowana inwestycja nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa, co oznacza, iż prawidłowo ustalono dla niej warunki zabudowy.

Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza, iż organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, w tym co do ustaleń stanu faktycznego, jak i argumentacji w niej przytoczonej. W treści złożonego odwołania skarżąca T.S. podała, iż wszystkie działki przy ulicy [...] zabudowane są garażami zlokalizowanymi wewnątrz budynków. Tymczasem z analizy mapy zasadniczej, stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji wynika, iż zarówno na działce skarżącej, jak i na działce nr 491 garaże zlokalizowane są poza bryłą budynku mieszkalnego. Skarżący zarówno w odwołaniu, jak i w toku postępowania nie kwestionowali przedmiotowej mapy, a zważyć należy, iż jako załącznik do decyzji z dnia [...] r., mapa ta została im doręczona. W tych okolicznościach nie można postawić organom zarzutu naruszenia art. 7 i 77 § 1 kpa.

Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd zauważa, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie w pełni spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 kpa. Z przyczyn wyżej wskazanych uchybienie to nie ma jednakże wpływu na wynik sprawy, stąd nie może stanowić samodzielnej przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skarżący podnoszą także zarzut, iż nie został im doręczona wcześniejsza decyzja Kolegium (decyzja z dnia [...] r.), w wyniku czego zostali pozbawieni prawa do wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie, a w konsekwencji zweryfikowania przez sąd administracyjny stanowiska organu odwoławczego w zakresie wskazań co do dalszego postępowania w sprawie. Zważyć należy, iż decyzja Kolegium, wydana w trybie odwoławczym, jest decyzją ostateczną i podlega wykonaniu, o ile weszła do obrotu prawnego. Decyzja wchodzi do obrotu prawnego z chwilą jej ogłoszenia lub doręczenia którejkolwiek ze stron postępowania, a wskazać należy, iż decyzję z dnia [...] r. doręczono inwestorom. Tym samym po zwrocie akt do organu I instancji, organ ten mógł prowadzić postępowanie i wydać decyzję, a podnoszona przez skarżących okoliczność nie miała wpływu na przedmiotowe postępowanie. Natomiast brak doręczenia decyzji organu odwoławczego co do zasady ma ten skutek, że do czasu powzięcia informacji o wydaniu takiej decyzji strona postępowania zostaje pozbawiona prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jednakże z chwilą, gdy taką informację strona powzięła, miała prawo wnieść skargę i jednocześnie złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, przy czym wniosek taki należało złożyć zgodnie z art. 87 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Co do zasady bowiem termin do wniesienia skargi na decyzję Kolegium z dnia [...] r. rozpoczął swój bieg od dnia doręczenia decyzji którejkolwiek ze stron postępowania. W treści zaskarżonej decyzji Kolegium wskazuje, iż w toku ponownego postępowania przed organem I instancji skarżący brali czynny udział, tym samym w toku tego postępowania posiadali już wiedzę o treści rozstrzygnięcia Kolegium, a obiektywnie wiedzę taką mogli uzyskać, biorąc czynny udział w ponownym postępowaniu przed organem I instancji.

Marginalnie Sąd zauważa, iż wskazywane przez skarżących, domniemane przyszłe przeznaczenie planowanej inwestycji, wobec określenia we wniosku o ustalenie warunków zabudowy jej przeznaczenia jako "mieszkalnictwo" mogłoby nastąpić dopiero po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania. Tym samym w przypadku, gdy dochodzi do uciążliwości związanych z wykorzystywaniem obiektu budowlanego niezgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, skarżący będą mogli uruchomić organy nadzoru budowlanego. Kwestia ta pozostaje natomiast poza zakresem niniejszego postępowania.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.

/-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ J.Szaniecka /-/ B.Kamieńska

MK