Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 275/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2008-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 127, art. 180 par. 1, art. 187 par. 1, art. 194 par. 1, 233 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Asesor WSA Renata Kantecka Protokolant Anna Gradowska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia "[...]" dotyczącą określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003r. w kwocie 5.009,00 zł.

Z akt administracyjnych wynika, że Burmistrz Miasta i Gminy po wezwaniu

Spółki A do przedłożenia deklaracji na podatek od nieruchomości i nieotrzymaniu deklaracji za rok 2003, decyzją z dnia "[...]" określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003r. w kwocie 5009,00 zł. Podstawą rozstrzygnięcia był art. 207 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz Uchwała Rady Miejskiej w P. Nr III/9/02 z dnia 17.12.2002r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2003r.

Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie domagając się jej uchylenia w całości i umorzenia postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z naruszeniem art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej, tj. określenie Spółce podatku od nieruchomości wg stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą w sytuacji, gdy od grudnia 1992r. Spółka całkowicie zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej

- naruszenie art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 180 § 1 oraz art. 181 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niepodjęcie przez organ I instancji wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewypełnienie obowiązku zebrania całego materiału dowodowego

- art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej określenia Spółce podatku od nieruchomości wg stawki dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą w sytuacji złożenia przez Spółkę deklaracji na podatek od nieruchomości, w której wykazano podatek wg stawek dla gruntów pozostałych.

Po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w odwołaniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia "[...]" dotyczącą określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003r.

W uzasadnieniu organ podniósł, że po wezwaniu organu Spółka złożyła deklaracje na podatek od nieruchomości na lata 2004-2006, nie złożyła jednak deklaracji na lata 2003 i 2007. W złożonych deklaracjach Spółka dokonała "samoopodatkowania" za grunty o powierzchni 12.523 m2 według stawki podatku 0,06 zł, obliczając podatek na kwotę 751,38 zł.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 o.p. podatek od nieruchomości, gdy podatnikiem są m.in. osoby prawne, należy do zobowiązań podatkowych, które powstają z dniem zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji; organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 3 o.p.). Takie procesowe działanie podjął organ w niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego. Organ zwrócił uwagę, że podatnik nie brał udziału w postępowaniu podatkowym pomimo zapewnienia mu możliwości czynnego udziału w postępowaniu.

Organ podniósł, że kwestią sporną jest stawka podatku jak powinna być zastosowana w przedmiotowej sprawie – czy stawka od gruntów pozostałych, czy też stawka od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem organu, definicja gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zawarta w art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wskazuje jako zasadę, iż każdy grunt będący w posiadaniu przedsiębiorcy jest gruntem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawodawca enumeratywnie wymienił dwa wyjątki od tej zasady: grunty związane z budynkami mieszkalnymi oraz grunty, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenie tej działalności ze względów technicznych. Z definicji tej nie wynika, że wyłączone są grunty pozostające w posiadaniu przedsiębiorcy, który nie prowadzi działalności gospodarczej okresowo bądź nawet trwale.

Organ wyjaśnił, że według odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego - Spółka A figuruje w rejestrze przedsiębiorców z określonym przedmiotem działalności (stan na dzień 8 lutego 2008r.). Podobnie jak dane z ewidencji gruntów lub dane z ksiąg wieczystych, tak dane z Krajowego Rejestru Sądowego korzystają z domniemania prawdziwości (art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym). Charakter KRS, a zwłaszcza jego jawność (art. 8 cytowanej wyżej ustawy) oznacza m. in. to, że również w postępowaniu podatkowym organ podatkowy ma nie tylko prawo, ale również obowiązek uwzględniania w tym postępowaniu danych wynikających z aktualnych odpisów KRS. Natomiast rolą organu podatkowego nie jest "wywodzenie" wbrew danym KRS kwestii dotyczących statusu przedsiębiorcy

(np. utraty tego statusu) czy ocena istoty, zasad działania, istnienia bądź likwidacji Spółki "[...]" (kwestie te regulują przepisy ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych).

W oparciu o dane z Krajowego Rejestru Sądowego organ stwierdził, że podatnik był i jest nadal przedsiębiorcą (umowa spółki z dnia 31 stycznia 1989r.; nowy tekst umowy - 18 maja 2007r. - Dział 1 rubryka 4 odpisu KRS). W tej sytuacji przedmiotem opodatkowania w roku 2003 było 12.523 m2 gruntu według stawki 0,40 zł za 1 m2 (§ 1 ust. 7 lit. a uchwały Nr III/6/02 Rady Miejskiej w P., z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na obszarze miasta i gminy P. - Dz. Urz. Województwa Warmińsko - Mazurskiego Nr 176, poz. 2593).

Na powyższą decyzje Spółka wniosła skargę domagając się uchylenia jej w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 i art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej, prowadzącą do niewłaściwego zastosowania - wskutek uznania, iż skarżąca Spółka jest przedsiębiorcą

- art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. określenie skarżącej Spółce podatku od nieruchomości według stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, w sytuacji, gdy począwszy od grudnia 1992 r. Spółka trwale zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej;

- art. 127 w zw. z art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa polegające na nieprzekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia mimo, iż organ I instancji nie podjął wszelkich niezbędnych czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, jak również nie przeprowadził w ogóle postępowania dowodowego;

- art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niepodjęcie wszelkich działań zmierzających do należytego wyjaśnienia sprawy, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, którym dysponował organ oraz podjęcie rozstrzygnięcia, które nosi cechy dowolności, w tym w szczególności: pominięcie istotnych w sprawie dowodów; naruszenie zasady równej mocy środków dowodowych (art. 181 w zw. z art. 180 § 1 o.p.), polegające na przyznaniu pierwszeństwa danym wynikającym z odpisu z KRS; pominięcie definicji "przedsiębiorcy" i "działalności gospodarczej" zawartych w przepisach art. 2 ustawy Prawo działalności gospodarczej oraz art. 43 (1) Kodeksu cywilnego oraz nierozważenie czy skarżąca Spółka spełnia przesłanki wskazane w powyższych przepisach uzasadniające uznanie jej za przedsiębiorcę.

W uzasadnieniu strona skarżąca wyjaśniła, że Spółka powstała w 1989r. W 1991r. Miasto i Gmina P., będące właścicielem nieruchomości oznaczonej Nr "[...]" o powierzchni 1,2523 ha położonej w obrębie 1 miasta P. oddało przedmiotową nieruchomość w użytkowanie wieczyste skarżącej Spółce w celu budowy olejarni.

W związku z reorganizacją i likwidacją podmiotów będących udziałowcami skarżącej Spółki, z końcem 1992r. Spółka zmuszona była zaprzestać budowy olejarni, a w konsekwencji - zaprzestać prowadzenia działalności gospodarczej. W sytuacji zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej (od grudnia 1992r.) Spółka: nie zatrudniała pracowników, składała do Urzędu Skarbowego w O. tzw. "zerowe" deklaracje na podatek dochodowy; w składanych do urzędu skarbowego oraz Sądu Rejestrowego sprawozdaniach finansowych wraz z uchwałami wskazywała, iż nie wykonuje działalności gospodarczej. W 2007r., po wszczęciu wobec Spółki postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2002-2007 od posiadanego prawa wieczystego użytkowania gruntu, Spółka złożyła zaległe deklaracje na podatek od nieruchomości. Organ podatkowy I instancji, nie zgadzając się z wysokością wykazanego przez Spółkę w deklaracjach podatku, obliczonego według stawki dla gruntów pozostałych, określił Spółce podatek według stawki przewidzianej dla gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednocześnie w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ nie wyjaśnił przyczyny zastosowania powyższej stawki podatku wobec Spółki, która od 15 lat nie wykonuje działalności gospodarczej.

Zdaniem Spółki, w celu ustalenia czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z gruntem będącym w posiadaniu przedsiębiorcy, czy też innego podmiotu, należało przede wszystkim wyjaśnić, co oznaczają pojęcia "przedsiębiorca" oraz "działalność gospodarcza". W sytuacji braku legalnej definicji "przedsiębiorcy" w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, należało stosować przepisy ustawy Prawo działalności gospodarczej oraz k.c. Tymczasem organy obu instancji zaniechały tego typu ustaleń. Organ I instancji zaniechał w ogóle przeprowadzenia postępowania wyjaśniająco-dowodowego, natomiast SKO stwierdziło, iż stanowisko podatnika dotyczące konieczności wyjaśnienia pojęcia "przedsiębiorcy" w oparciu o art. 2 ustawy Prawo działalności gospodarczej w kontekście dokonania prawidłowej wykładni przepisów art. 1 a ust. 1 pkt. 3 i 4, art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. a) oraz art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i zastosowania właściwej stawki podatku od nieruchomości wychodzi poza zakres postępowania administracyjnego.

Strona skarżąca podniosła, że definicje pojęcia "przedsiębiorcy" sformułowane zarówno w art. 2 ustawy Prawo działalności gospodarczej, jak i w art. 43 (1) k.c. pozwalają wyróżnić dwa kryteria (podmiotowe i przedmiotowe), które wyznaczają granice uznania określonego podmiotu za przedsiębiorcę. Podmioty spełniające kryterium podmiotowe mogą być uznane za przedsiębiorców, jeżeli spełniają kryterium przedmiotowe, tj. wykonują działalność gospodarczą, rozumianą jako wytwórczą, handlową, budowlaną i usługową działalność zarobkową (także działalność zawodową) wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Ponieważ strona skarżąca nie została wykreślona z rejestru przedsiębiorców KRS jest osobą prawną, a zatem spełnia pierwsze z kryteriów dla możliwości uznania jej za przedsiębiorcę - kryterium podmiotowe. Nie spełnia natomiast drugiego z kryteriów- kryterium przedmiotowego, gdyż od kilkunastu lat (od końca 1992r.) nie wykonuje zarobkowej działalności gospodarczej w sposób zorganizowany i ciągły, ale także nie wykonuje jej w ogóle. Pomimo posiadania przez Spółkę wpisu w rejestrze przedsiębiorców KRS nie sposób uznać jej za przedsiębiorcę i nie może mieć do niej zastosowania przepis art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W tej sytuacji, zdaniem Spółki, od 1993r. do posiadanego przez nią gruntu winny mieć zastosowanie stawki podatku właściwe dla gruntów pozostałych określone na podstawie art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. c) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Ponadto zdaniem strony skarżącej, organ I instancji nie podjął jakichkolwiek czynności zmierzających do ustalenia czy w stosunku do strony skarżącej spełnione zostały obie przesłanki, uzasadniające uznanie jej za przedsiębiorcę. W szczególności organ I instancji nie przeprowadził dowodu z zeznań Prezesa Zarządu Spółki, a także dowodów z dokumentów (w tym dowodów ze sprawozdań finansowych za okres 1992-2006 oraz deklaracji i zeznań na podatek dochodowy CIT za w/w okres). Powyższe dowody jednoznacznie potwierdzały fakt niewykonywania przez Spółkę działalności gospodarczej. Zdaniem Spółki, organ I instancji powinien był przejawić inicjatywę dowodową i z urzędu dążyć do przeprowadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim było to konieczne dla obiektywnego wyjaśnienia sprawy. Dopiero rozstrzygnięcie organu II instancji zostało poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniająco-dowodowego, co oznacza naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. Ponadto w toku postępowania odwoławczego zostały przedłożone istotne dowody w sprawie. W tej sytuacji organ odwoławczy powinien był wydać decyzję kasacyjną na podstawie art. 233 § 2 o.p.

Poza tym Spółka podniosła, że także organ odwoławczy nie przeprowadził należycie postępowania dowodowego. Organ II instancji pominął dowody z dokumentów świadczące o trwałym niewykonywaniu przez Spółkę działalności gospodarczej, takie jak: sprawozdania finansowe, zeznania podatkowe oraz uchwały za okres 1997-2006, a także oświadczenie działającego w imieniu Spółki A.B. Tym samym został naruszony art. 188, 210 § 4 i art. 191 o.p.

Ponadto Spółka zarzuciła, iż organ odwoławczy wprowadził hierarchię dowodów, tj. przyznał pierwszeństwo na udowodnienie istnienia danego rodzaju faktu danym wynikającym z odpisu z KRS oraz uznał przedłożone przez skarżącą Spółkę dokumenty (wyjaśnienia Spółki, zeznania podatkowe, sprawozdania finansowe, uchwały) za dowody, które nie przedstawiają wartości dowodowej, co pozostaje w sprzeczności z wynikającą z art. 180 § 1 oraz art. 181 ustawy Ordynacja Podatkowa zasadą równej mocy środków dowodowych, a także prowadzi do naruszenia zasad wyrażonych

art. 120 i art. 121 § 1 powołanej ustawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wyjaśnił, że organy podatkowe opierają się w swoich ustaleniach na określonych danych wynikających m.in. z ewidencji gruntów i budynków, ksiąg wieczystych, a także Krajowego Rejestru Sądowego. W tej sytuacji Kolegium uznało, że aktualne dane z KRS stanowią dowód na to, że skarżąca Spółka jest przedsiębiorcą. Natomiast grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy są gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej – w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.

W przedmiotowej sprawie spór między stronami sprowadza się do ustalenia, według jakich stawek powinna być opodatkowana za rok 2003 nieruchomość o powierzchni 12.523 m2 położona w obrębie 1 miasta P., którego użytkownikiem wieczystym od 1991r. jest skarżąca Spółka. W ocenie Spółki, nieruchomość ta powinna być opodatkowana według stawek pozostałych, gdyż od grudnia 1992r. nie prowadzi ona działalności gospodarczej i w związku z tym nie można uznać jej za przedsiębiorcę. Z kolei zdaniem organów podatkowych – według stawki związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż Spółka w oparciu o dane z Krajowego Rejestru Sądowego nadal jest przedsiębiorcą.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2006r., nr 121, poz. 844 ze zm.) – zwanej dalej ustawą p.o.l., gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy p.o.l. jest działalność, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. nr 101, poz. 1178 ze zm.), z wyjątkiem działalności rolniczej, leśnej i wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich, jeżeli ich liczba nie przekracza 5 (art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy p.o.l.). Zatem sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to, że nawet grunty, budynki i budowle niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym momencie lub też wykorzystywane na inną działalność niż gospodarcza (za wyjątkiem budynków mieszkalnych) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Na powyższe zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, który w uchwale z dnia 2 kwietnia 2001r., FPK 3/00 (POP 2002r., Nr 3) stwierdził, że grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi przewidzianymi dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Należy zauważyć, że treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l. wyraźnie wiąże sposób opodatkowania nieruchomości z faktem ich posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Przedsiębiorcą, zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz.U. z 2007r., nr 155, poz. 1095 ze zm.), jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osoba prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka powstała w 1989r. (Dział I, Rubryka 4 aktualnego odpisu Krajowego Rejestru Sądowego), a w 1991r. otrzymała w użytkowanie wieczyste nieruchomość od Miasta i Gminy P. w celu budowy olejarni. Zatem należało uznać Spółkę za przedsiębiorcę. Pomimo twierdzenia strony skarżącej, iż od grudnia 1992r. nie prowadzi ona działalności gospodarczej, Spółka nie została zlikwidowana. Oznacza to, że w dalszym ciągu pozostaje podatnikiem i przedsiębiorcą, może nadal prowadzić działalność gospodarczą, jak również nie wykonywać faktycznie działalności gospodarczej przez określony czas. Dopiero bowiem ustanie bytu prawnego Spółki (rozwiązanie, likwidacja) i wykreślenie jej z Krajowego Rejestru Sądowego spowoduje, że przestanie być ona przedsiębiorcą. Wtedy też dopiero można mówić o trwałym zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 25 maja 2006r., I SA/Rz 324/05, niepubl.).

Tymczasem strona skarżąca nie została wykreślona z KRS, a ponadto w dniu

18 maja 2007r. przyjęto nowy tekst umowy Spółki. Spółka nadal jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości oznaczonej Nr "[...]" o powierzchni 1,2523 ha położonej w obrębie 1 miasta P., a podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest posiadanie nieruchomości. Istotnym jest, iż związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania do tej nieruchomości stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19.05.2004r., I SA/Lu 59/04, POP 2005/3/78;. wyrok NSA z 08.04.1997r., SA/Po 3225/95, OSS 1997/4/112; wyrok NSA z 13.07.1994r., III SA 108/94, Monitor Podatkowy 1995/4/114).

Wobec spełnienia przesłanek uznania nieruchomości za związanej z działalnością gospodarczą, określonych w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l., należy stwierdzić, że organy podatkowe prawidłowo uznały, iż nieruchomość, której użytkownikiem wieczystym jest Spółka, powinna być opodatkowana według stawek właściwych dla gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą.

Za niezasadny należy także uznać zarzut strony skarżącej odnośnie naruszenia przez organ II instancji art. 127 w zw. z art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.) – zwanej dalej o.p., polegającego na nieprzekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi

I instancji. Należy zauważyć, że z zasady dwuinstancyjności zawartej w art. 127 o.p. wynika dla organów podatkowych obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa (por. wyroki NSA z dnia 25.09.2001r., III SA 913/00 oraz z 19.03.2002r., III SA 1861/00, niepubl.). W sytuacji, gdy organ II instancji uzna, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub znacznej części, to wydaje decyzję o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 233 § 2 o.p. . W postępowaniu przed organem I instancji Spółka nie brała czynnego udziału, pomimo zapewnienia jej takiej możliwości przez organ. W tej sytuacji organ w oparciu o zebrany z urzędu materiał dowodowy wydał rozstrzygnięcie. Należy podkreślić, że chociaż art. 187 § 1 o.p. nakłada na organ podatkowy ciężar dowodzenia określonych faktów, nie może to zwalniać strony od współdziałania w realizacji tego obowiązku. Podatnik nie może czuć się zwolniony od współdziałania z organem podatkowym w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza jeżeli udowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (wyrok NSA z dnia 22.05.2000r., I SA/Lu 249/99, Lex nr 45373). Tymczasem Spółka dopiero wnosząc odwołanie wskazała jakie jeszcze dowody mogą przyczynić się do rozstrzygnięcia sprawy. Sąd nie podzielił zdania strony skarżącej, iż w przedmiotowym postępowaniu organy podatkowe naruszyły zasadę równej mocy środków dowodowych zawartą w art. 180 § 1 o.p. w wyniku przyznania pierwszeństwa danym wynikającym z odpisu KRS. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 194 § 1 o.p. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej mają zwiększoną moc dowodową. Oznacza to, iż organ podatkowy może odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu jedynie w sytuacji, gdy przeprowadzi postępowanie przeciwko jego autentyczności lub przeciwko zgodności z prawdą. W przeciwnym wypadku organ podatkowy nie może swobodnie oceniać treści dokumentu urzędowego. W przedmiotowej sprawie organy dysponowały odpisem z KRS, który jest dokumentem urzędowym, i nie mogły swobodnie oceniać przedmiotowego dowodu w sytuacji, gdy nie zostało obalone domniemanie prawdziwości tego dokumentu w zakresie treści czy w zakresie autentyczności. Należy również zwrócić uwagę na to, że z tego dokumentu wynika również przedmiot działalności przedsiębiorcy. Przedmiot działalności został określony w dziale 3: usługi, produkcja i handel i jest bardzo szeroki. Również z innych dokumentów : uchwały zgromadzenia wspólników spółki A w przedmiocie bilansu spółki i zeznania o wysokości osiągniętego dochodu ( poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy wynikało, że funkcjonowały organy Spółki. W świetle tych bezspornych faktów nie można kwestionować faktu, że Spółka jako przedsiębiorca funkcjonowała i nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. W związku z tym za chybiony należy uznać zarzuty skargi w przedmiocie naruszenia przepisów postępowania i błędnego ustalenia stanu faktycznego. Nie można również uznać zarzutu skargi w przedmiocie naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego. Skoro w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zawarta jest definicja gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a z definicji tej wynika, że sam fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jeśli Spółka nie osiągała dochodów, to znaczy tylko, że nie wykorzystywała posiadanego majątku produkcyjnego, a z tego faktu nie można wyciągnąć wniosku, że Spółka nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Art. 3 u.p.o.l. artykuł określa podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Podatnikami mogą być wszystkie podmioty, niezależnie od ich statusu prawnego, a więc: osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeśli mają określony w ustępach 1-5 tytuł prawny do korzystania z nieruchomości albo obiektów budowlanych lub nawet nie posiadają tytułu prawnego. Status podatnika jako przedsiębiorcy określają powoływane przepisy kodeksu spółek handlowych, a nie przepisy kodeksu cywilnego, czy też przepisy ustawy o działalności gospodarczej. W świetle omówionych dokumentów nie można kwestionować faktu, że Spółka jako przedsiębiorca funkcjonowała i nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. W konsekwencji Sąd również nie podziela również zarzutu naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, a dotyczących przyjęcia stawek opodatkowania dla przedsiębiorców. Przyjęcie stanowiska Spółki oznaczałoby zaakceptowanie pozaustawowej przesłanki, że stawki właściwe dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą nie mogą być stosowane, gdy przedmiot opodatkowania, nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej, z innych przyczyn niż te, które zostały określone w ustawie podatkowej. Podnoszone przez stronę argumenty nawiązujące do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego a dnia 6 stycznia 2004 r. (sygn. akt III SA 306/03)Sąd uznał za niezasadne, bowiem powoływany wyrok odnosi się do innego, niż rozpatrywany obecnie, stanu faktycznego .

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.