Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 85/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2008 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę.


UZASADNIENIE

T. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "Inspektorem Wojewódzkim) z dnia [...]r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (zwanego dalej "Inspektorem Powiatowym") z dnia [...]r. w zakresie, w jakim nakazywała ona skarżącemu rozbiórkę dwóch obiektów budowlanych usytuowanych na działce nr [...] w S. G. oraz uchylającą decyzję organu pierwszej instancji w zakresie, w jakim zobowiązano skarżącego do powiadomienia organu o wykonaniu obowiązku rozbiórki.

Z akt sprawy wynika, że właścicielem nieruchomości stanowiącej działkę o numerze ewidencyjnym [...] w S. G. jest T. C., który nabył ją na podstawie umowy darowizny zawartej w dniu [...]r., w formie aktu notarialnego, z H. C. Powyższa działka była początkowo dzierżawiona przez dwóch dzierżawców – L. Z. (od roku 1993) i Z. G., przy czym poszczególne części dzierżawionej nieruchomości o nr ewidencyjnym [...] oznaczono w umowach dzierżawy jako działki rekreacyjne nr [...] (dzierżawionej przez L. Z.) i nr [...] (dzierżawionej przez Z. G.). Skarżący został dzierżawcą w miejsce L. Z. w roku 2000 oraz w miejsce Z. G. – w roku 1997. Ponadto w miejsce poprzednio obowiązujących umów dzierżawy skarżący zawarł z H. C. w dniu [...]r. nową umowę dzierżawy obejmującą działki rekreacyjne nr [...] i [...] tj. całą działkę oznaczoną numerem ewidencyjnym [...].

Organy administracji obu instancji dwukrotnie badały sprawę samowoli budowlanej, która według ich ustaleń miała miejsce na działce nr [...].

Początkowo w wyniku prowadzonego postępowania administracyjnego Inspektor Powiatowy ustalił, że na działce nr [...] znajdują się dwa samowolnie wzniesione obiekty budowlane tj. domek rekreacyjny o wymiarach 7,20 m. na 4,10 m. oraz budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy około 10 m2. W oparciu o te ustalenia decyzją z dnia [...]r. (nr [...]), na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118; z późn. zm.; zwanej dalej "Prawem budowlanym z 1994 r.) nakazał ich rozbiórkę oraz niezwłocznego powiadomienie go o wykonaniu nałożonego obowiązku.

W wyniku odwołania skarżącego Inspektor Wojewódzki decyzją z dnia [...]r. (nr [...]) uchylił decyzję z dnia [...]r. w części nakazującej rozbiórkę obiektu rekreacyjnego o wymiarach 7,20 m na 4,10 m i w tej części przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, utrzymując jednocześnie decyzję tegoż organu w pozostałej części. Powodem uchylenia części decyzji było błędne zastosowanie przepisu art. 49b Prawa budowlanego do obiektu (domku rekreacyjnego), którego budowa powinna być poprzedzona uzyskaniem pozwolenia na budowę. Zdaniem organu odwoławczego powinno to skutkować rozpatrzeniem sprawy w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r.

Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Jednakże nie doszło do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia przez Sąd w przedmiotowej sprawie, gdyż wcześniej Inspektor Wojewódzki, uznając zasadność argumentów skarżącego, iż na przedmiotowej działce oprócz domku rekreacyjnego znajdują się dwa a nie tylko jeden budynek gospodarczy, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.; zwanej "p.p.s.a.") uchylił swoją decyzję z dnia [...]r. w części utrzymującej w mocy decyzję Inspektora Powiatowego z dnia [...]r. (tj. odnośnie budynku gospodarczego). Jednocześnie Inspektor Wojewódzki uchylił decyzję Inspektora Powiatowego z dnia [...] r. w zakresie drugiego budynku (tj. budynku gospodarczego) zlokalizowanego na działce nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Badając po raz drugi sprawę samowoli budowlanej Inspektor Powiatowy ustalił, że na działce nr [...] znajdują się trzy obiekty budowlane. Dwa z nich tj. budynek letniskowy o wymiarach 7 m na 3,96 m oraz budynek gospodarczy o rozmiarach 1,15 m na 4,30 m, zostały zbudowane w roku 1994 r. przez poprzedniego dzierżawcę nieruchomości, przy czym brak jest dokumentów związanych z ich realizacją. Wobec tego organ stwierdził, iż wspomniane dwa obiekty powstały samowolnie w czasie obowiązywania ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229; z późn. zm.; zwanego dalej "Prawem budowlanym z 1974 r.), której art. 28 ust. 1 przewidywał, iż roboty budowlane, za wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Jednocześnie Inspektor Powiatowy, przywołując treść art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz zwracając uwagę, iż działka nr [...] objęta jest aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z dnia 30 czerwca 2003 r. zatwierdzonym uchwałą Nr VI/71/2003 Rady Gminy w D. (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...]), z którego wynika, że teren ten przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną – uznał, iż nie zachodzi możliwość legalizacji zabudowy działki obiektami innymi niż budynki mieszkalne jednorodzinne. W konsekwencji decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) Inspektor Powiatowy nakazał skarżącemu rozbiórkę dwóch powyższych obiektów budowlanych (pkt 1 decyzji), zobowiązując go jednocześnie do powiadomienia organu (pkt 2 decyzji).

Sprawa trzeciego obiektu budowlanego (tj. drugiego budynku gospodarczego) została wyłączona do odrębnego postępowania, zakończonego decyzją nr [...] z dnia [...] r.

Odwołując się od decyzji w sprawie budynku rekreacyjnego i jednego z budynków gospodarczych skarżący podniósł, że przedmiotowe obiekty budowlane nie powinny być rozbierane, gdyż z uwagi na ich nietrwałe związanie z gruntem oraz powierzchnię zabudowę (każdy z nich poniżej 30 m2) stosownie do przepisów prawa budowlanego mogły być realizowane bez pozwolenia na budowę i zgłoszenia.

Skarżący zwrócił także uwagę, iż stosownie do obowiązującej w czasie budowy treścią art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego nie można było nakazać rozbiórki, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z obowiązującym w tym samym czasie planem zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa działka była działką rolną. Zdaniem skarżącego powoduje to, że nabył ona prawo podmiotowe wynikające z powołanych, ówcześnie obowiązujących przepisów, do legalizacji swojej inwestycji, a jej sytuacja prawna nie powinna być rozpatrywana wg obowiązujących przepisów prawa powszechnie obowiązującego jak i miejscowego. Ponadto samo uprawnienie Inspektora Powiatowego do nakazania rozbiórki uległo przedawnieniu.

Skarżący podniósł także w odwołaniu, że właściciel nieruchomości nie sprzeciwiał się inwestycji, dopiero po kilku latach jego następca prawny złożył zawiadomienie do Inspektora Powiatowego. Podkreślił, że finansował przekształcenie przeznaczenia gruntu w planie zagospodarowania przestrzennego, jednakże zamiast przeznaczenia rekreacyjnego nowy plan ustalił przeznaczenie budowlane. O trwającej procedurze zmiany planu skarżący nie był informowany.

W wyniku rozpatrzenia odwołania powołaną na wstępie decyzją z dnia [...]r. Inspektor Wojewódzki utrzymał w mocy decyzję Inspektora Powiatowego z dnia [...] r. w zakresie, w jakim nakazywała ona skarżącemu rozbiórkę ww. dwóch obiektów budowlanych usytuowanych na działce nr [...]. Jednocześnie uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej pkt 2 tj. odnośnie nałożenia na skarżącego obowiązku powiadomienia organu o wykonaniu rozbiórki, i w tej części umorzył postępowanie.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji co do czasu samowolnego (tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę) wzniesienia obiektów, jak też ocenę prawną, iż mając na względzie przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz zapisy obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego brak jest możliwości ich legalizacji. Uchylenie nakazu powiadomienia o dokonanej rozbiórce organ uzasadnił brakiem podstawy prawnej do nałożenia takiego obowiązku.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Inspektor Wojewódzki wyjaśnił, że obowiązujący w momencie wzniesienia obiektu art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. dotyczy utrzymania obiektów.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że stosownie do 103 ust. 1 i 2 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego (tj. z 1994 r.) art. 48 tegoż Prawa nie stosuje się obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy. Ponieważ przedmiotowe obiekty powstały w roku 1994, stosuje się do nich przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Zgodnie zaś z § 44 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 marca 1975 r. w sprawie nadzoru techniczno – budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 42) pozwolenia na budowę wymaga wykonanie i rozbudowa stałych i tymczasowych budynków, niezależnie od ich powierzchni.

W skardze do sądu administracyjnego T. M. wniósł o uchylenie decyzji Inspektora Wojewódzkiego w części dotyczącej utrzymania w mocy obowiązku rozbiórki, zarzucając jej naruszenie art. 28 i art. 37 ust. 1 pkt 2 oraz art. 49 Prawo budowlanego z 1974 r., a ponadto naruszenie przepisów postępowania polegające na błędnych ustaleniach faktycznych.

W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył podnoszony w odwołaniu argument, iż ze względu na czas budowy (rok 1994), nietrwałe związanie z gruntem i powierzchnię zabudowy przedmiotowe obiekty mogły być realizowane bez pozwolenia na budowę i zgłoszenia.

Skarżący podtrzymał także stanowisko, iż mając na uwadze obowiązującą w momencie budowy treść art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego oraz zapisy planu zagospodarowania przestrzennego – nabył prawo podmiotowe do legalizacji swojej inwestycji zgodnie z ówcześnie, a nie obecnie obowiązującymi przepisami. W związku z tym powtórzył także swój argument, iż uprawnienie Inspektora Powiatowego do nakazania rozbiórki uległo przedawnieniu.

Skarżący ponownie zwrócił uwagę na początkową akceptację inwestycji przez poprzednika prawnego obecnego właściciela oraz na brak zapewnienia mu udziału w procedurze zmiany przeznaczenia nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego, która to procedura spowodowała zmianę przeznaczenia z gruntu rolnego na budowlany zamiast oczekiwanego przeznaczenia na cele rekreacyjne.

Dodatkowo skarżący podniósł, że organ błędnie przyjął niezgodność istniejącej zabudowy działki z planem zagospodarowania przestrzennego. Plan ten przewiduje zabudowę mieszkalną jednorodzinną z zastrzeżeniem, ze pomieszczenia gospodarcze wraz z garażem zblokowane są pod jednym dachem z budynkiem mieszkalnym. Istniejąca zabudowa nie jest ani garażem, ani pomieszczeniem gospodarczym. Jest to zabudowa małej architektury o charakterze rekreacyjnym, dopuszczalna na działkach budowlanych. Przyjęta przez organ odmienna interpretacja ogranicza prawa skarżącego jako dzierżawcy.

Zdaniem skarżącego, przepisy Prawa budowlanego dopuszczają możliwość wzniesienia obiektu budowlanego o powierzchni zabudowy do 35 m2 bez konieczności uzyskania pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia zamiaru wykonania obiektu.

Ponadto skarżący, sugerując możliwość mediacji, wskazał, że zgodnie z obecnie obowiązującym art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego możliwa jest budowa wolnostojących, parterowych budynków, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Powierzchnia działki skarżącej wynosi zaś 936 m2.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie skarga nie może być uwzględniona, ponieważ kontrola zaskarżonej decyzji administracyjnej nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które uzasadniałoby jej uwzględnienie. Badając w pierwszej kolejności zaskarżoną decyzję pod kątem zarzucanych jej błędnych ustaleń faktycznych należy zwrócić uwagę, że zarzut ten nie został w skardze sprecyzowany. Z treści uzasadnienia skargi wynika, iż skarżący nie kwestionuje tego, że budowa przedmiotowych obiektów budowlanych miała miejsce w roku 1994. Także wskazana przez niego powierzchnia zabudowy poszczególnych obiektów odpowiada ich rozmiarom ustalonym przez organy. W istocie zatem skarżący czyniąc zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego nie wskazuje, w jakim zakresie organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych i na czym polegał błąd organu. Wręcz przeciwnie, opisuje stan faktyczny w zgodzie z ustaleniami organu. Niezależnie od niesprecyzowanego zarzutu w rozważanej materii Sąd, badając akta sprawy, nie dopatrzył się uchybień organu w zakresie ustalania stanu faktycznego sprawy.

Rozważając pozostałe zarzuty stwierdzić należy, wbrew twierdzeniom skarżącego, wybudowanie obiektu w ramach samowoli budowlanej nie kreuje po stronie właściciela takiego obiektu żadnego prawa podmiotowego, a w szczególności nie powoduje nabycia ex lege prawa do legalizacji takiej samowoli, w tym w oparciu o stan prawny istniejący w momencie dokonania samowoli.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, iż w sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 49 ustawy Prawo budowlanego z 1994 r. (a nie Prawa budowlanego z 1974 r, jak należy mniemać, mając na względzie przytaczaną przez skarżącego treść przepisu) w brzmieniu, w którym stanowił on, że nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten nie ma zastosowania z uwagi na czas powstania samowoli. Jak słusznie zwrócił uwagę Inspektor Wojewódzki, w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., który to przepis stanowi, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

Przedmiotowe obiekty zostały zrealizowane w 1994 r. Ustawa - Prawo budowlane z 1994 r. weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995 r. (art. 108 Prawa budowlanego z 1994 r.), a więc zastosowanie mają w sprawie przepisy ustawy dotychczasowej tj. ustawy – Prawo budowlane z 1974 r.

W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest to, iż skarżący wybudował przedmiotowe obiekty bez uprzedniego pozwolenia na budowę, a zatem z naruszeniem art. 28 i 29 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. Nie ma przy tym znaczenia, iż obiekty te są niewielkie (powierzchnia zabudowy każdego z nich poniżej 35 m2), bowiem i takie obiekty wymagały pod rządami uprzednio obowiązujących przepisów uzyskania pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę, albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.

Sąd podziela pogląd organu, iż sporne obiekty zostały wybudowane na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym tj. zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę niż faktycznie została wzniesiona.

Stosownie do § 25 ust. 2 pkt 1 oraz załącznika graficznego ww. uchwały Nr VI/71/2003 Rady Gminy w D. w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego terenów położonych m.in. we wsi S. G., przedmiotowe obiekty budowlane znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 2 MN, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Dla zabudowy tej przejęto wymóg, aby na każdej działce znajdował się tylko jeden budynek mieszkalny (lit.a wskazanego przepisu), a pomieszczenia gospodarcze i garaż znajdowały się wyłącznie w obrębie budynku mieszkalnego (lit. b wskazanego przepisu). Niewątpliwie zatem sprzeczne z planem jest istnienie samodzielnego budynku gospodarczego. Zdaniem Sądu powyższy zapis wyklucza także istnienie na działce budowlanej domku rekreacyjnego. Jak sama nazwa wskazuje – obiekt taki nie służy celom mieszkaniowym, lecz jedynie umożliwia wypoczynek jego właściciela, który realizuje swoje potrzeby mieszkaniowe w innym miejscu.

Zdaniem Sądu nie można przy tym uznać, że domek rekreacyjny o powierzchni zabudowy 27 m2 mieści się w pojęciu "obiektu małej architektury". Definiujący owe obiekty art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego z 1994 r. (który powinien być uwzględniany przy wykładni ww. planu zagospodarowania przestrzennego, stosownie do treści § 5 ust. 2 tegoż aktu) wskazuje tylko na jedną cechę pozwalającą ocenić, czy dany obiekt należy do kategorii "obiektów małej architektury" – niewielkie rozmiary ("niewielkie obiekty"). Przy kwalifikacji do "obiektów małej architektury" znaczenie ma druga część ww. definicji, zawierająca przykładowe wyliczenie obiektów budowlanych, które są obiektami małej architektury (por. "Prawo budowlane. Komentarz" pod red. Z Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2006, komentarz do art. 3 – str. 53- 54). Odnośnie obiektów rekreacyjnych przepis przykładowo wymienia obiekty "użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki". Uwzględniając powyższe trudno przyjąć, że domek rekreacyjny, który jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ścian), posiadający dach, o wymiarach 7 m na 3,96 m - jest obiektem służącym rekreacji o wielkości porównywalnej z piaskownicą, huśtawką czy drabinką. Cechy tego obiektu wskazują, iż jest to budynek (art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r.), z tym, że ze względu na brak trwałego związania z gruntem – mający charakter obiektu tymczasowego (art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego z 1994 r.).

Niezasadny jest zarzut skarżącego, iż dokonywana przez organ interpretacja przepisów Prawa budowlanego i planu zagospodarowania przestrzennego ogranicza jego uprawnienia wynikające z podpisanej umowy dzierżawy. Przepisy budowlane oraz stanowiące prawo miejscowe przepisy planu zagospodarowania przestrzennego są przepisami bezwzględnie obowiązującymi, ich interpretacja nie może zatem zależeć od treści umowy cywilnoprawnej, która obowiązuje tylko pomiędzy układającymi się stronami. Należy mieć ponadto na względzie, iż przez czynność prawną zawarcia umowy jej strony nie mogą sprzeciwić się przepisom ustawy. Czynność prawna sprzeczna z ustawą jest nieważna (art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego).

Nie może mieć wpływu na wynik sprawy powołana przez skarżącego możliwość kwalifikowania jego obiektów jako należących do rodzaju obiektów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. tj. wolno stojących, parterowych budynków, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 25 m2, których łączna liczba na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Tego typu kwalifikacja mogłaby mieć znaczenie dla ustalenia, czy przedmiotowe obiekty podlegały przed wzniesieniem obowiązkowi zgłoszenia, a nie uzyskania pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r.), co w rezultacie rzutowałoby na wybór procedury legalizacyjnej na gruncie przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. Jednakże – jak wyżej wykazano – ze względu na czas samowolnego powstania przedmiotowych obiektów, przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. w zakresie dotyczącym ewentualnej legalizacji nie mają w sprawie zastosowania.

Niezasadne są także zarzuty skarżącego wskazujące na akceptację prac budowlanych przez poprzedniego właściciela nieruchomości oraz brak zapewnienia mu udziału w procedurze zmiany przeznaczenia nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego. Z treści przepisów ustalających sposób postępowania w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej nie wynika, aby wymienione okoliczności mogły mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia organu odnośnie legalizacji samowoli.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.