Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 782/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 156  par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: Art. 194 ust. 1  w zw. z art. 193  ust. 1 i 1a
journal: Dz.U. 2017 poz 697
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka WSA Renata Czeluśniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...] orzekł o ustaleniu skarżącemu P. K. opłaty za pobyt syna M. K. w Pogotowiu Opiekuńczym za okres od 29 grudnia 2011 r. do ½ 10 stycznia 2013 r. w łącznej wysokości 48.349,64 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący jest ojcem M. K., który od dnia 29 grudnia 2011 r. do połowy dnia 10 stycznia 2013 r. przebywał w Pogotowiu Opiekuńczym w S ul. K. Starosta wyjaśnił, że nie udało się ustalić adresu skarżącego, dlatego też na wniosek organu, Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 3 października 2013 r. ustanowił dla nieobecnego skarżącego kuratora w osobie R. K., która reprezentowała go w przedmiotowym postępowaniu. Organ podał, iż R. K. - matka M. K. została zwolniona od ponoszenia opłaty za pobyt syna w pieczy zastępczej (wobec trudnej sytuacji organ odstąpił od ustalenia tej opłaty od R. K.). W dalszej treści uzasadnienia organ przedstawił sposób ustalenia wysokości opłaty za pobyt M. K. w pieczy zastępczej i stwierdził, że skoro rodzice za ponoszenie opłaty są odpowiedzialni solidarnie, to opłatą tą w całości obciążył ojca dziecka P. K.

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji wystąpił P. K., który podniósł, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, że nie brał udziału w postępowaniu, gdyż ustanowiony kurator w osobie jego żony nie poinformował go o toczącym się postępowaniu. Jednocześnie skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 194 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i pieczy zastępczej decyzja ustalająca wysokość opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej winna zostać wydana przed umieszczeniem dziecka w pieczy i nie można ustalać opłaty wstecz a tylko na przyszłość. Na poparcie swoich twierdzeń przywołał on orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego z lat 2013-2016. Rażącego naruszenia prawa przez przedmiotową decyzję skarżący upatruje w tym, iż decyzją tą ustalono opłatę wstecz.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 7 maja 2020 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzji z dnia [...] 2017 r. nie można przypisać wady polegającej na wydaniu jej bez podstawy prawnej. Podstawę prawną decyzji stanowił bowiem przepis art. 194 ust. 1 w zw. z art. 193 ust. 1 i 1a ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej.

Kolegium wskazało, powołując się na pogląd wyrażony w ostatnich latach w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego, że dopuszczalne jest ustalanie "wsteczne" opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej.

SKO podniosło również, że w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości okres przebywania M. K. we wskazanej w decyzji placówce opiekuńczo -wychowawczej ani też sposób ustalenia opłaty. Natomiast powoływany przez skarżącego brak udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji nie stanowi przesłanki do stwierdzenia jej nieważności. Brak udziału strony w postępowaniu stanowi podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania, które jest trybem odrębnym od postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

W konsekwencji Kolegium nie dopatrzyło się rażącego naruszenia prawa przy wydaniu przedmiotowej decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) ani też zaistnienia innych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. skutkujących stwierdzeniem jej nieważności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. K. zarzucił naruszenie:

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty, ustalającej obowiązek zapłaty przez niego za pobyt syna M. K. w Pogotowiu Opiekuńczym za okres od 29 grudnia 2011 r. do ½ 10 stycznia 2013 w łącznej wysokości 48.349, 64 zł, mimo iż przepis art. 193 ust. 1a ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej na podstawie, którego ustalono jego obowiązek obowiązuje od 19 września 2014 r., a więc w dacie umieszczenia syna w Placówce nie mógł on wiedzieć, że pobyt syna związany będzie z odpłatnością,

- art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w sposób pozostający w sprzeczności z zasadą działania organów na podstawie prawa, z pominięciem jego słusznego interesu i interesu społecznego, ustalenie obowiązku finansowego bez podstawy prawnej i bez jego udziału.

Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia [...] 2017 r. w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) dalej p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Kontrolując zatem legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 maja 2020 r. nr [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] 2017 r. nr [...] orzekającej o ustaleniu skarżącemu opłaty za pobyt syna M. K. w Pogotowiu Opiekuńczym za okres od 29 grudnia 2011 r. do ½ 10 stycznia 2013 r. w łącznej wysokości 48.349,64 zł.

Zwrócić na wstępie należy uwagę, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest postępowaniem zwykłym, w którym dokonywana jest kontrola decyzji według ogólnych zasad postępowania odwoławczego i rozpatrywane są wszelkiego rodzaju wadliwości decyzji, lecz postępowaniem o charakterze szczególnym (nadzwyczajnym), gdyż jego przedmiotem jest ustalenie, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek, wbrew wyrażonej w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256) - dalej k.p.a. zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, można wzruszyć takie rozstrzygnięcie.

Kompetencja organu administracji orzekającego w trybie nieważnościowym obejmuje zatem wyłącznie badanie, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie to nie zmierza więc do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej już decyzją ostateczną. Jego celem jest natomiast wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności.

Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Skarżący we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] 2017 r. jako wydanej bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, a więc w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności powyższej decyzji na podstawie ww. przepisu. Z wydaniem rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej mamy do czynienia wtedy, gdy nie ma ono podstawy w żadnym powszechnie obowiązującym przepisie prawnym o charakterze materialnym, zawartym w ustawie lub w akcie wydanym z wyraźnego upoważnienia ustawowego. Jeżeli natomiast chodzi o wydanie aktu z rażącym naruszeniem prawa to wyjaśnić należy, że nie każde naruszenie prawa ma charakter rażący. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi bowiem wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, przy czym nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne – a dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny - przekroczenie prawa. Podkreślić także należy, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi kwalifikowaną postać naruszenia i nie może być interpretowane rozszerzająco. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że istnieje różnica między "zwykłym" naruszeniem prawa, a naruszeniem, które może być zakwalifikowane jako "rażące". Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się także, że niedopuszczalne jest utożsamianie każdego uchybienia z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują natomiast łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Cechą rażącego naruszenia prawa jest więc to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2721/15, LEX nr 2352557; wyrok NSA z dnia 9 marca 1999 r., sygn. akt V SA 1970/98, Baza Orzeczeń LEX nr 50195).

W okolicznościach przedmiotowej sprawy, nie można zgodzić się ze skarżącym, że decyzja Starosty została wydana bez podstawy prawnej. Jak wynika bowiem z jej treści podstawę wydania stanowił art. 194 ust. 1 w zw. z art. 193 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2017 r. poz. 697).

Zgodnie z art. 193 ust. 1 ustawy, za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą miesięczną opłatę w wysokości: 1) przyznanych świadczeń oraz dodatków, o których mowa w art. 80 ust. 1 i art. 81 - w przypadku umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej spokrewnionej, rodzinie zastępczej zawodowej, rodzinie zastępczej niezawodowej lub rodzinnym domu dziecka; 2) średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo- terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym - w przypadku umieszczenia dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym. Z kolei w myśl art. 194 ust. 1 opłatę, o której mowa w art. 193 ust. 1, ustala, w drodze decyzji, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej albo interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym.

Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę, podziela argumentację przedstawioną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1540/17, że dokonując wykładni art. 193 ust. 1 i art. 194 ust. 1 ustawy o pieczy zastępczej nie jest możliwe przyjęcie, że decyzja nakładająca obowiązek opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej ustala tę opłatę wyłącznie na przyszłość, a nie za faktyczny pobyt dziecka w placówce, gdyż niweczyłoby to w istocie możliwość nałożenia opłaty za okres, w którym dziecko przebywa w pieczy zastępczej i za który zostały poniesione wydatki na jego utrzymanie i w którym organ prowadził postępowanie w kwestii tej odpłatności.

Podkreślić przy tym należy, że ustawą z dnia 25 lipca 2014 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 1188) dodano do ustawy przepis art. 193 ust. 1a, który stanowi, że opłatę za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą od dnia umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej. Wobec jednoznacznej treści ww. przepisu, nie ulega wątpliwości, że rozważana opłata ma być ponoszona przez rodziców od dnia umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej, a zatem jej ustalenie w drodze decyzji administracyjnej, wydawanej na podstawie art. 194 ust. 1 ustawy, musi nastąpić z mocą od dnia faktycznego umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej, który co do zasady poprzedza dzień doręczenia (ogłoszenia) decyzji ustalającej. Skuteczność temporalna ex tunc tego rodzaju decyzji ustalającej jest zatem zasadą, chyba że dzień doręczenia (ogłoszenia decyzji) będzie tożsamy z dniem umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej. Pogląd ten, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, jest prezentowany w najnowszym orzecznictwie (por. np. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., I OSK 2171/16; wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2017 r., I OSK 157/17; wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 672/16).

Niezależnie jednak od obowiązującego od dnia 19 września 2014 r. przepisu ust. 1a art. 193 ustawy, treść normatywna wynikająca z zestawienia przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. obowiązujących przed dniem wejścia w życie nowelizacji z dnia 25 lipca 2014 r. pozwala na stwierdzenie, że również przed dniem 19 września 2014 r. decyzje ustalające wysokość opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej działały (wywoływały skutki prawne) z mocą wsteczną (ex tunc).

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że decyzja administracyjna wydawana na podstawie art. 194 ust. 1 ustawy ustala i konkretyzuje wynikający z art. 193 ust. 1 obowiązek rodziców w zakresie ponoszenia opłat co do miesięcznej wysokości oraz okresu jej obowiązywania. Przepis art. 193 ust. 1 ustawy w części wprowadzającej wyznacza czasowy zakres ustawowego obowiązku ciążącego na rodzicach dziecka umieszczonego w pieczy zastępczej. Z treści fragmentu powyższego przepisu ("Za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą miesięczną opłatę (...)") wynika, że zakres temporalny obowiązku rodziców rozciąga się na cały okres trwania pobytu dziecka w pieczy zastępczej. Od momentu umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej do momentu zakończenia wykonywania pieczy zastępczej trwa ciążący na rodzicach obowiązek ponoszenia opłat za pobyt dziecka w określonej formie systemu pieczy zastępczej. Jeżeli zatem okres pobytu rozpoczyna się z momentem umieszczenia w pieczy zastępczej (zob. art. 35 ust. 1, art. 36 ust. 1, art. 49), to należy uznać, że spoczywający na rodzicach, wyrażony w art. 193 ust. 1 in principio ustawy obowiązek ponoszenia opłat za cały okres pobytu trwa od momentu faktycznego umieszczenia dziecka w określonej formie pieczy zastępczej. W konsekwencji wydawana na podstawie art. 194 ust. 1 w zw. z art. 193 ust. 1 ustawy decyzja ustalająca wysokość opłaty jest w zakresie wyznaczenia okresu trwania obowiązku ponoszenia opłaty skuteczna z mocą ex tunc, albowiem zakres czasowy tego obowiązku zostaje powiązany z momentem umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej, a nie z momentem doręczenia (ogłoszenia) decyzji ustalającej. Taka konstrukcja normatywna skuteczności temporalnej decyzji ustalającej jest następstwem treści art. 193 ust. 1 in principio ustawy (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1540/17).

Reasumując, dopuszczalne i uzasadnione jest zatem, wbrew twierdzeniem skarżącego, ustalanie "wsteczne" opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej.

Wobec powyższych rozważań, w ocenie Sądu, wydanie kwestionowanej decyzji orzekającej o ustaleniu opłaty za pobyt dziecka w pogotowiu opiekuńczym, znajdowało podstawę prawną w zaistniałym, niebudzącym wątpliwości stanie faktycznym, a zatem wbrew zarzutom skargi, brak jest podstaw do stwierdzenia przy wydaniu kwestionowanej decyzji naruszenia wskazanego w punkcie I skargi przepisu prawa materialnego, a w konsekwencji uznania zarzutu niedostrzeżenia przez organ nadzoru wydania tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz bez podstawy prawnej, za uzasadniony.

Ponadto odnosząc się do twierdzeń skarżącego, jakoby to bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu, które zakończyło się ustaleniem opłaty za pobyt jego syna w pogotowiu opiekuńczym, wyjaśnić należy, na co słusznie zwróciło uwagę Kolegium, że brak udziału strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej nie stanowi przesłanki do stwierdzenia jej nieważności, a stanowi natomiast podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania, które jest trybem odrębnym od postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, postępowanie nadzorcze Kolegium prowadzone wobec kwestionowanej decyzji Starosty pod kątem stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa w sposób określony w art. 156 § 1 k.p.a., skutkujący wyeliminowaniem tej decyzji z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności, zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a rozstrzygnięcie o odmowie stwierdzenia jej nieważności, pozostaje w zgodzie z prawem.

W związku z powyższym Sąd stanął na stanowisku, że kontrolowana decyzja, wbrew zarzutom podniesionym w skardze, nie narusza prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oraz art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.