Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 380/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1092/05 odrzucające skargę kasacyjną J. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2005 r. odrzucającego skargę J. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 11 stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 lipca 2005 r. odrzucił skargę J. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 11 stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 6 września 2004 r. Nr [...] cofającej pozwolenie na broń gazową wobec uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Powyższe postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 27 lipca 2005 r.

Skarżący pismem z dnia 6 lipca 2005 r. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Postanowieniem z dnia 6 października 2005 r. Sąd zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i ustanowił dla niego adwokata. Pismem z dnia 25 listopada 2005 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika w osobie adwokata D. W..

W dniu 29 grudnia 2005 r. pełnomocnik skarżącego złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu z dnia 5 lipca 2005 r., wskazując w niej m. in., iż postanowienie Okręgowej Rady Adwokackiej o ustanowieniu go pełnomocnikiem skarżącego otrzymał w dniu 30 listopada 2005 r.

Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił w/w skargę kasacyjną J. S.. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że stosownie do art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia uzasadnienia. Mając zatem na uwadze to, że postanowienie Sądu z dnia 5 lipca 2005 r. odrzucające skargę doręczono stronie w dniu 27 lipca 2005 r., termin do złożenia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie upłynął w dniu 26 sierpnia 2005 r., zaś pełnomocnik skarżącego złożył skargę kasacyjną w dniu 29 grudnia 2005 r., a wiec po upływie terminu do jej złożenia. Sąd wskazał, że do skargi kasacyjnej nie został dołączony wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Jednocześnie, powołując się na stanowisko przyjęte w judykaturze, Sąd podkreślił, iż samo ustanowienie pełnomocnika po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie jest równoznaczne z przywróceniem terminu do jej wniesienia. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 24 stycznia 2006 r., stosownie do art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzucił skargę kasacyjną jako wniesioną po upływie terminu.

Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik J. S. złożył w dniu 7 lutego 2006 r. zażalenie zaskarżając je w całości. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego przyznał, że wprawdzie w skardze kasacyjnej brak jest wyraźnego stwierdzenia, że zawiera ona wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, jednak w petitum tej skargi wyjaśniono dlaczego została ona złożona po upływie terminu. Jak bowiem wskazał pełnomocnik skarżącego, w skardze kasacyjnej zawarta była informacja, że postanowienie o wyznaczeniu go pełnomocnikiem strony otrzymał on w dniu 30 listopada 2005 r., a pełnomocnictwo konieczne do złożenia w/w skargi otrzymał w dniu 29 grudnia 2005 r. Dodatkowo podniósł, że złożenie skargi kasacyjnej ze wskazaniem terminu, w którym otrzymał zawiadomienie, iż jest wyznaczony do złożenia tej skargi powinno uzasadniać dopuszczenie skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania, ponieważ przekroczenie terminu przez skarżącego było niezawinione przez niego, a przyczyny uchybienia tego terminu były Sądowi znane i związane z przyznaniem skarżącemu przez ten Sąd pomocy prawnej. W ocenie pełnomocnika strony, właściwe w tej sytuacji byłoby obliczenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od momentu, gdy dowiedział się on o ustanowieniu go tym pełnomocnikiem. Natomiast składanie osobnego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, uznać należy za zbędne, gdyż samo złożenie tej skargi wskazywało, zdaniem pełnomocnika skarżącego, na konieczność przywrócenia terminu.

Ponadto, nawet w sytuacji, gdy Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu powinien być wyraźnie sformułowany, a zawarcie w skardze kasacyjnej tylko okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu nie jest wystarczające, to brak taki należało potraktować jako brak formalny, o którym mowa w art. 46 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tym samym Sąd powinien wezwać do uzupełnienia tego braku na podstawie art. 49 § 1 powołanej ustawy.

W piśmie z dnia 3 marca 2006 r. Komendant Główny Policji złożył odpowiedź na powyższe zażalenie, wnosząc o jego oddalenie. W uzasadnieniu w/w pisma Komendant wskazał, iż warunkiem niezbędnym przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej jest złożenie stosownego wniosku, o którym mowa w art. 86 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec braku takiego wniosku Sąd nie mógł badać przesłanek przywrócenia terminu, gdyż przepisy powołanej ustawy wykluczają w tym zakresie działanie sądu z urzędu. Natomiast samo wyjaśnienie powodu wniesienia skargi kasacyjnej z uchybieniem terminu nie oznacza, że ta jej część jest wnioskiem o przywrócenie terminu, nie można tu również mówić o braku formalnym, określonym w art. 46 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, na co wskazuje pełnomocnik skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Stosownie do art. 86 § 1 powołanej ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Jak przyjęto w judykaturze, samo ustanowienie pełnomocnika po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie jest równoznaczne z przywróceniem terminu do jej wniesienia.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że skarga kasacyjna została wniesiona po terminie. Jak przyznał pełnomocnik skarżącego, w skardze tej brak jest również wyraźnego stwierdzenia, iż zawiera ona wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Natomiast powoływany przez pełnomocnika skarżącego fakt, że w skardze tej przedstawiono przyczyny uchybienia terminu, jak również to, że przyczyny te były Sądowi znane, wiązały się bowiem z przyznaniem prawa pomocy skarżącemu, nie obliguje Sądu do podejmowania z urzędu działań polegających na przywróceniu terminu do złożenia skargi kasacyjnej. W myśl art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może bowiem przywrócić termin do dokonania określonej czynności w postępowaniu sądowym wyłącznie na wniosek strony. Podkreślić należy, iż w/w wniosek powinien być wyraźny, sformułowany wprost, a nie w sposób dorozumiany. W przypadku braku takiego wniosku przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej jest niemożliwe nawet wówczas, gdy uchybienie terminu nie nastąpiło z winy strony.

Nie można zgodzić się również z zarzutem pełnomocnika skarżącego, że brak wyraźnego sformułowania wniosku o przywrócenie terminu, należało potraktować jako brak formalny pisma, o którym mowa w art. 46 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołany przepis stanowi bowiem, że pismo strony powinno zawierać oznaczenie rodzaju pisma. W niniejszej sprawie, pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 29 grudnia 2005 r. w sposób niebudzący wątpliwości oznaczone zostało jako skarga kasacyjna. Zatem nie było podstawy do wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych w/w pisma poprzez oznaczenie jego rodzaju, skoro zostało ono precyzyjnie wskazane. Dodać należy, iż również z treści w/w pisma w żaden sposób nie wynika, aby zawierało ono jakikolwiek wniosek w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Samo wskazanie daty umocowania pełnomocnika do reprezentowania skarżącego nie jest bowiem równoznaczne ze złożeniem takiego wniosku. W związku z powyższym, w niniejszej sprawie nie można mówić o jakichkolwiek brakach formalnych wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, gdyż wniosek taki w ogóle nie został złożony.

W takiej sytuacji należy uznać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo postanowieniem z dnia 24 stycznia 2006 r. odrzucił skargę kasacyjną J. S. jako złożoną po terminie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.