Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 898/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie II instancji i decyzję I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Kolanowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Asesor WSA Danuta Oleś, Protokolant Sekretarz Sądowy Zuzanna Baca-Wróblewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 listopada 2006 r. sprawy ze skargi R. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 września 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 12 lipca 2005 r. nr [...] 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 355 zł (trzysta pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 września 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia R. L., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 12 lipca 2005 r. odmawiające uzupełnienia decyzji z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie orzeczenia o zwrocie opłaty skarbowej.

Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny:

Pismami z dnia 27 czerwca 2000 r. i 9 września 2000 r. R. L. wystąpił do Urzędu Skarbowego z wnioskiem o zwrot opłaty skarbowej w kwocie 267.500 zł pobranej przez notariusza jako płatnika z tytułu zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości (akt notarialny Rep. A nr [...] z dnia 17 kwietnia 2000 r.).

Powołując jako podstawę swojego żądania art. 13 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej (Dz. U Nr 4, poz. 23 z późn. zm.) – zwanej w dalszej części "ustawą o opłacie skarbowej", wnioskodawca wskazał na oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego dnia 17 kwietnia 2000 r. pod wpływem błędu (akt notarialny Rep. A nr [...] z dnia 19 czerwca 2000 r.).

Decyzją z dnia 22 grudnia 2000 r. Urząd Skarbowy odmówił zwrotu opłaty skarbowej.

Na skutek wniesionego odwołania od w/w decyzji Izba Skarbowa decyzją z dnia 30 października 2001 r. utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego I instancji.

Na powyższą decyzję Izby Skarbowej w Gdańsku R. L. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku.

Wyrokiem z dnia 9 marca 2005 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 2432/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Izby Skarbowej z dnia 30 października 2001 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 22 grudnia 2000 r.

W związku z w/w wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 15 czerwca 2005 r. orzekł o zwrocie opłaty skarbowej w kwocie 267.500 zł.

Pismem z dnia 1 lipca 2005 r. R. L. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w z wnioskiem o uzupełnienie decyzji z dnia 15 czerwca 2005 r. poprzez zamieszczenie rozstrzygnięcia wskazującego okres, za który podatnikowi należą się odsetki od opłaty skarbowej podlegającej zwrotowi.

W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, że opłata skarbowa podlegająca zwrotowi na podstawie przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o opłacie skarbowej, po upływie czasu przeznaczonego na załatwienie sprawy stanowi nadpłatę w rozumieniu przepisu art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) – zwanej w dalszej części "Ordynacją podatkową".

R. L. wskazał, że żądanie wniesiono dnia 27 czerwca 2000 r., a zatem sprawa, zgodnie z art. 139 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, winna być rozpatrzona do dnia 26 lipca 2000 r. Zdaniem wnioskodawcy po tym terminie zapłacona opłata skarbowa stanowi podatek zapłacony nienależnie, stąd zgodnie z art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej nadpłata wraz z oprocentowaniem podlega zwrotowi z urzędu, co oznacza, że rozstrzygnięcie w tym zakresie powinno dotyczyć zarówno samej nadpłaty, jak również okresu, za jaki podatnikowi zostanie wypłacone oprocentowanie.

Postanowieniem z dnia 12 lipca 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił uzupełnienia decyzji z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie orzeczenia o zwrocie opłaty skarbowej w kwocie 267.500 zł.

W uzasadnieniu organ podatkowy stwierdził, że zarówno przepisy Ordynacji podatkowej, jak i przepisy ustawy o opłacie skarbowej nie przewidują odsetek od zwrotu opłaty skarbowej. Wskazał również, że ustawa o opłacie skarbowej przewiduje szczególną instytucję zwrotu tego podatku, odrębną od nadpłaty uregulowanej w art. 72 Ordynacji podatkowej. Pierwsza z wymienionych instytucji ma zastosowanie wówczas, gdy miał miejsce należnie zapłacony podatek, a wyłącznie z uwagi na wystąpienie przesłanek przewidzianych w art. 13 tej ustawy ustawodawca dopuścił możliwość jego zwrotu. Natomiast w świetle art. 72 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się nadpłacony lub nienależnie zapłacony (pobrany) podatek. Zdaniem naczelnika urzędu skarbowego w przeciwieństwie do nadpłaty podatku, która odnosi się do świadczeń nienależnych lub wyższych od należnych, zwrot opłaty skarbowej dotyczy sytuacji, w których podatek ten w chwili zapłaty był należny, a następnie zaistniały okoliczności uzasadniające jego zwrot.

W dalszej części Naczelnik Urzędu Skarbowego podniósł, że zwrot opłaty skarbowej na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o opłacie skarbowej stosowany jest w przypadkach prawidłowego i zgodnego ze stanem prawnym jej ustalenia, zatem gdy w dacie zawarcia umowy sprzedaży istniała podstawa prawna do uiszczenia opłaty skarbowej, a płatnik (notariusz) nie miał podstaw do odstąpienia od ustawowego obowiązku jej pobrania i odprowadzenia. W ocenie organu podatkowego przedmiotowa opłata nie mieści się w pojęciu nadpłaty zdefiniowanej w art. 72 Ordynacji podatkowej, jako kwota nadpłaconego lub nienależnie uiszczonego (zapłaconego) podatku.

Konkludując naczelnik urzędu skarbowego wskazał, że w przedmiotowej sprawie, w oparciu o art. 13 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o opłacie skarbowej, orzeczono o zwrocie opłaty skarbowej uprzednio pobranej przez notariusza, a nie nadpłaconej. Brak jest zatem podstaw do stosowania reguł określonych w Ordynacji podatkowej i brak podstaw do oprocentowania podlegającej zwrotowi opłaty skarbowej, gdyż przepisy, na podstawie których ten zwrot następuje, tegoż oprocentowania nie przewidują.

Na powyższe postanowienie R. L. złożył zażalenie zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zwrot opłaty skarbowej na podstawie przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o opłacie skarbowej wyklucza zastosowanie przepisów Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu strona powtórzyła argumenty przedstawione we wniosku z dnia 1 lipca 2005 r. Dodatkowo podniesiono, że opłata skarbowa podlegająca zwrotowi na podstawie przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o opłacie skarbowej, po upływie okresu przeznaczonego na rozpoznanie wniosku o jej zwrot, stanowi nadpłatę w rozumieniu przepisu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż stanowi od tej chwili nienależnie zapłacony podatek. Opłata skarbowa podlegająca zwrotowi nie stanowi więc nadpłaty od dnia jej uiszczenia, ale od dnia, w którym upłynął okres przeznaczony na załatwienie wniosku złożonego przez podatnika o zwrot opłaty.

Mając powyższe na względzie R. L. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił argumentacji strony uznając za słuszne rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podniósł, że wskazane w przepisie art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej tryby rektyfikacji decyzji poprzez uzupełnienie oraz sprostowanie zawartych w niej pouczeń mają na celu naprawienie wad nieistotnych, to jest takich, które nie dają podstaw do jej uchylenia. Zatem rola rozstrzygnięcia uzupełniającego służy wyłącznie uzupełnieniu braków decyzji w ramach przewidzianych przepisem art. 213 Ordynacji podatkowej.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że wskazana przez R. L. w żądaniu okoliczność nie wyczerpuje dyspozycji w/w przepisu. Podnoszony zarzut odnośnie braku w decyzji o zwrocie opłaty skarbowej także okresu, za jaki podatnikowi zostanie wypłacone oprocentowanie nie wskazuje bowiem na wydanie częściowej decyzji. Zaistniała bowiem zasadnicza rozbieżność w zakwalifikowaniu podlegającej zwrotowi kwoty 267.500 zł, co nie wskazuje na wystąpienie nieistotnej wady decyzji.

Dyrektor izby skarbowej podał, że żądanie wnioskodawcy uzupełnienia decyzji z dnia 15 czerwca 2005 r. o okres, za który podatnikowi należą się odsetki od opłaty skarbowej podlegającej zwrotowi, oparte jest na założeniu przekształcenia zapłaconej opłaty skarbowej z dniem 26 lipca 2000 r. w nadpłatę w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, z konsekwencją naliczenia oprocentowania. Natomiast w ocenie organu podatkowego I instancji zagadnienie związane ze zwrotem w omawianej sprawie opłaty skarbowej reguluje odrębnie art. 13 ustawy o opłacie skarbowej.

Organ odwoławczy podkreślił, że instytucja zwrotu podatku jest odmienna od instytucji nadpłaty uregulowanej w przepisach Ordynacji podatkowej. Za nadpłatę, o której mowa w art. 72 Ordynacji podatkowej, uważa się m.in. kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Świadczenie jest nadpłacone, gdy podatnik jest zobowiązany do świadczenia z tytułu określonego podatku, lecz kwota faktycznie uiszczona jest wyższa od kwoty należnej. Natomiast świadczenie jest uiszczone nienależnie, gdy podatnik dokonuje zapłaty określonej kwoty pieniężnej, mimo że nie jest do tego w ogóle zobowiązany.

Dyrektor wskazał, że o ile nadpłata jest świadczeniem od początku nienależnym lub wyższym od należnego, o tyle zwrot opłaty skarbowej następuje wówczas, gdy zapłacona opłata skarbowa w chwili jej uiszczenia była świadczeniem należnym, a dopiero później, wskutek okoliczności określonych w art. 13 ustawy o opłacie skarbowej, powstaje obowiązek dokonania jej zwrotu.

Dyrektor Izby Skarbowej przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 sierpnia 2004 r. (sygn. akt I SA/Łd 1869/03), który zdaniem organu odwoławczego można odnieść do przepisu art. 13 ustawy o opłacie skarbowej (zastąpionej z dniem 1 stycznia 2001 r. ustawą o podatku od czynności cywilnoprawnych), w którym Sąd stwierdził, że podatek od czynności cywilnoprawnych zapłacony od bezwzględnie nieważnej czynności cywilnoprawnej – jako nienależnie zapłacony – stanowi nadpłatę w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a podatnik może domagać się jej zwrotu w trybie przepisów Ordynacji podatkowej o stwierdzeniu nadpłaty (art. 75 i nast.), ponieważ do nieważności bezwzględnej – inaczej niż do względnej – nie ma zastosowania instytucja zwrotu podatku od czynności cywilnoprawnej przewidziana w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Z powyższego organ odwoławczy wyprowadził wniosek, że skoro żądanie wnioskodawcy o uzupełnienie decyzji o okres naliczenia oprocentowania oparte jest na innej podstawie prawnej (art. 72, 78 Ordynacji podatkowej) niż rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego (art. 13 ustawy o opłacie skarbowej), to tym samym nie dotyczy naprawienia w trybie art. 213 Ordynacji podatkowej nieistotnej wady rozstrzygnięcia wydanego dnia 15 czerwca 2005 r.

W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku R. L. zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez uznanie, że skoro podstawę prawną zwrotu opłaty skarbowej w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 13 ustawy o opłacie skarbowej, to tym samym wykluczone jest zastosowanie przepisów dotyczących nadpłaty zawartych w przepisie art. 72 i nast. Ordynacji podatkowej;

2) inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie przepisu art. 213 Ordynacji podatkowej przez przyjęcie, że żądanie uzupełnienia decyzji o zamieszczenie w niej orzeczenia o okresie, za który należą się podatnikowi odsetki, wykracza poza możliwość rektyfikacji decyzji przewidziane tym przepisem.

W uzasadnieniu skargi podatnik powtórzył argumentację zawartą zarówno we wniosku o uzupełnienie decyzji, jak i w zażaleniu na postanowienie organu podatkowego I instancji.

Dodatkowo skarżący wskazał, że uiszczona w dacie zawarcia umowy opłata skarbowa nie stanowiła nadpłaty. Nie stanowiła jej również aż do upływu, przewidzianego w przepisie art. 139 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, terminu na załatwienie sprawy zwrotu uiszczonej opłaty. Po upływie jednak tego terminu opłata ta stała się podatkiem nienależnie zapłaconym w rozumieniu przepisu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt III SA 7713/98). W ocenie skarżącego konsekwencją tego stanu jest wynikający z art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek zwrotu nadpłaty wraz z oprocentowaniem z urzędu.

Mając na względzie przedstawione powyżej argumenty R. L. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności orzeczenia. Oceniając zaskarżoną decyzję w tym zakresie należy stwierdzić, że skarga jest uzasadniona.

Przedmiotem skargi są postanowienia organów podatkowych w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji. W pierwszej kolejności należy wskazać, że instytucja uzupełnienia decyzji uregulowana została w art. 213 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) – zwanej w dalszej części Ordynacją podatkową. Zgodnie z art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej, strona może w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub co do skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Jak wynika z cytowanego przepisu uzupełnienie dotyczyć może dwóch składników decyzji odmiennych od siebie co do treści i znaczenia w załatwieniu sprawy, tj. rozstrzygnięcia i pouczenia. Uzupełnienie rozstrzygnięcia sprawy ma miejsce wówczas, gdy z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy lub niedbalstwa przy sporządzaniu decyzji wydano decyzję w samej rzeczy częściową, chociaż w ocenie organu ją wydającego miała ona załatwiać sprawę. Niekompletność rozstrzygnięcia sprawy powinna być widoczna przy porównaniu go z materiałami zawartymi w aktach sprawy, a więc z żądaniami strony, zakresem postępowania wyjaśniającego, z zebranymi w sprawie materiałami i dowodami (Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Wyd. C. H. Beck 1996, s. 503-510).

Odnosząc powyższe do treści uzasadnień wydanych przez organy podatkowe postanowień oraz stanowiska skarżącego zawartego w skardze należy stwierdzić, że argumentacja strony i organów nie dotyczyła ewentualnych nieprawidłowości w przedmiocie uzupełnienia decyzji. Była ona związana z kwestią uprawnienia strony do otrzymania oprocentowania zwrotu opłaty skarbowej. Nie wskazywano natomiast, że mimo wniosku skarżącego organ podatkowy niezasadnie odmówił uzupełnienia, a przecież przedmiot zaskarżenia stanowiło postanowienie o odmowie uzupełnienia uprzednio wydanej decyzji i w takim zakresie może być ono poddane kontroli Sądu. Wszelkie zarzuty merytoryczne dotyczące decyzji, której uzupełnienia żądano, mogą być postawione w odwołaniu od tej decyzji, taką bowiem funkcję ustawodawca przypisał temu środkowi zaskarżenia.

Funkcja instytucji uzupełnienia decyzji jest odmienna, służy wyłącznie uzupełnieniu jej braków w ramach przewidzianych przepisem art. 213 Ordynacji podatkowej. Z uwagi na to, że zarzuty skargi wykraczają poza zakres rozstrzygnięcia, jaki może obejmować akt administracyjny w sprawie uzupełnienia, nie mogą być one przedmiotem rozważań Sądu. W rozstrzygnięciu w sprawie uzupełnienia decyzji nie powinny być rozpatrywane zarzuty merytoryczne dotyczące decyzji uzupełnianej, jak to uczyniły organy podatkowe, lecz wyłącznie kwestie mieszczące w zakreślonych przepisem art. 213 Ordynacji podatkowej, granicach uzupełnienia. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 czerwca 2004 r., sygn. akt III SA 708/03, publ. LEX nr 147331, które Sąd rozpoznający przedmiotowy spór w pełni podziela.

Zgodnie z powyższym, w celu oceny zasadności odmowy uzupełnienia decyzji koniecznym stało się określenie, na podstawie akt sprawy, zakresu przedmiotowego sprawy rozstrzygniętej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 15 czerwca 2005 r. Jak wynika z analizy akt sprawy skarżący pismami z dnia 27 czerwca 2000 r. i 9 września 2000 r. wystąpił do Urzędu Skarbowego z wnioskiem o zwrot opłaty skarbowej w kwocie 267.500 zł pobranej przez notariusza jako płatnika z tytułu zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości (akt notarialny Rep. A nr [...] z dnia 17 kwietnia 2000 r.). Następnie jednak, wobec niezałatwienia sprawy w terminie, rozszerzył zakres swojego żądania o zwrot opłaty skarbowej wraz z odsetkami. Jak wynika bowiem z pisma skarżącego z dnia 13 listopada 2000 r. cyt. "W związku z uchyleniem wszystkich skutków prawnych zakupu za wolą stron, uiszczona przeze mnie opłata skarbowa od nieważnej czynności cywilno prawnej w kwocie 267 500 zł winna mi być zwrócona zgodnie z wnioskiem składanym przeze mnie wraz z należnymi odsetkami" (karta 38 akt administracyjnych). Ponadto w skardze na bezczynność pracowników urzędu skarbowego skierowaną do Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 9 grudnia 2000 r. skarżący stwierdził cyt. "W tym stanie faktycznym i prawnym sprawy proszę powtórnie Panią Naczelnik o bezzwłoczne wydanie decyzji dotyczącej zwrotu należności wraz z obowiązującymi odsetkami, których wymagana przeze mnie wysokość ustalona jest od dnia 27 czerwca 2000 r."(karta nr 47 akt administracyjnych).

Wobec powyższego należy uznać, że skarżący domagał się zwrotu opłaty skarbowej wraz z oprocentowaniem. Rozstrzygnięcie organu podatkowego dotyczyło natomiast samej kwestii zwrotu opłaty skarbowej, a ze stanowiska wyrażanego w postanowieniu o odmowie uzupełnienia decyzji wynika, że zdaniem organu oprocentowanie jest nienależne. W takiej sytuacji doszło do kolizji pomiędzy zakresem żądania strony z przedmiotem podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Wniosek strony o uzupełnienie decyzji był zatem uzasadniony. Zakres sprawy administracyjnej wyznaczony przez żądania strony, przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wskazuje bowiem, że przedmiotem decyzji powinna być kwestia zwrotu opłaty skarbowej oraz jej oprocentowanie.

Sąd nie podziela stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej, zgodnie z którym wskazane w przepisie art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej tryby rektyfikacji decyzji poprzez uzupełnienie oraz sprostowanie zawartych w niej pouczeń mają na celu naprawienie wad nieistotnych. Uzupełnienie decyzji w zakresie rozstrzygnięcia umożliwia bowiem spór merytoryczny przed organem drugiej instancji w zakresie przedmiotu uzupełnionego w trybie art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organ podatkowy chcąc wyrazić swoje stanowisko o niezasadności oprocentowania zwrotu opłaty skarbowej powinien uzupełnić decyzję w trybie art. 213 Ordynacji podatkowej, poprzez rozstrzygnięcie o odmowie oprocentowania zwrotu opłaty skarbowej. Umożliwiłoby to stronie złożenie odwołania i merytoryczny spór przed organem drugiej instancji. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie jest dopuszczalne w sprawie uzupełnienia decyzji rozpatrywanie zarzutów merytorycznych dotyczących decyzji uzupełnianej, lecz wyłącznie argumentów, które mieszczą się w zakresie wyznaczonym przez art. 213 Ordynacji podatkowej.

W związku z powyższym, Sąd uchylił postanowienia organów obu instancji. Naczelnik Urzędu Skarbowego ponownie rozpoznając wniosek strony powinien wydać decyzję o uzupełnieniu decyzji o zwrocie opłaty skarbowej i w zależności od przyjętego stanowiska odmówić oprocentowania zwrotu opłaty skarbowej lub określić jego wysokość.

W tym stanie rzeczy Sąd kierując się przedstawionymi wyżej względami na mocy art. 145 § 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę, jako uzasadnioną uwzględnił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 powołanej ustawy. Z uwagi na charakter sprawy Sąd nie zawarł rozstrzygnięcia w przedmiocie wykonalności postanowienia (art. 152 powołanej ustawy).

[pic]