Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 873/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA, J. Brolik (spr.), Sędziowie NSA, P. Janicki, A. Świderska, Protokolant A.Grosińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc podatkowy czerwiec 2000 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego Ł. - P. stwierdzono, iż w ewidencji sprzedaży i deklaracji podatkowej VAT-7 za miesiąc czerwiec 2000 r. podatnik wykazał m.in. sprzedaż traktowaną jako eksport, opodatkowaną stawką podatku od towarów i usług w wysokości 0%, w kwocie [...]. Powyższa sprzedaż dotyczyła wykonywania usług marketingowych, zgodnie z umową agencyjną zawartą z firmą A S.A. z Francji.

Organ podatkowy pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego uznał, iż w.w. sprzedaż powinna być opodatkowana stawką 22% i w związku z tym ustaleniem wydał w dniu [...] decyzję nr [...], w której określił kwotę nadwyżki podatku należnego do wpłaty za miesiąc czerwiec 2000 r. w wysokości [...] oraz zaległość podatkową za w.w. miesiąc w kwocie [...].

Pełnomocnik strony odwołał się od postanowień w/w decyzji Urzędu do Izby Skarbowej w Ł.

Izba Skarbowa po przeanalizowaniu akt sprawy i argumentów zawartych w odwołaniu decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliła decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy Urząd Skarbowy Ł. - P. decyzją z dnia [...] nr [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2000 r. w wysokości [...]. Decyzja powyższa została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny:

W deklaracji podatkowej VAT-7 za miesiąc czerwiec 2000 r. podatnik, prowadzący B, wykazał sprzedaż traktowaną jako eksport (opodatkowaną stawką 0%) w wysokości [...]. Powyższa sprzedaż dotyczyła usług marketingowych świadczonych na rzecz firmy A S.A. z Francji w oparciu o umowę agencyjną. Zgodnie z umową zawartą w [...] firma A S.A. (Dostawca) udzieliła B (Przedstawicielowi) wyłącznego prawa do promocji sprzedawanych przez siebie towarów i świadczonych usług "... w celu zwiększenia obrotów ... " oraz do ,,... podejmowania innych działem marketingowych ... ", a w szczególności:

-analizy rynku pod kątem kształtowania popytu na towary Dostawcy,

-działań informacyjno - nakłaniających, zmierzających do wzrostu popytu na towary Dostawcy,

-oddziaływania na potencjalnych nabywców poprzez przekazywanie im informacji na temat towarów i Dostawcy,

-tworzenia wizerunku Dostawcy jako podmiotu sprzedającego towary wysokiej jakości.

W umowie powyższej stwierdzono ponadto, iż Przedstawiciel będzie działał na terenie Polski oraz przekazywał Dostawcy zamówienia od klientów uzyskane w wyniku działań marketingowych i otrzymywał prowizję w wysokości 7% od ceny sprzedaży, wypłacaną po otrzymaniu przez Dostawcę pełnej zapłaty od klienta. Na podstawie okazanych dokumentów Urząd ustalił, iż podatnik:

-w dniu [...] otrzymał prowizję w kwocie [...], która po przeliczeniu według kursu bankowego wyniosła [...],

-w dniu [...] wystawił dla firmy A SA. fakturę sprzedaży nr [...] na kwotę [...] z wykazaną stawką podatku 0% i symbolem KU 89302 - Rzeczoznawstwo.

Zasadność kwalifikacji usług w zakresie podbranży KU 89302 - zdaniem skarżącego -potwierdza stanowisko Urzędu Statystycznego w Ł. przedstawione w piśmie z dnia [...] nr [...], będące odpowiedzią na zapytanie z dnia [...].

W opinii Urzędu Skarbowego zapytanie i dane skierowane do Urzędu Statystycznego przez skarżącego nie odzwierciedlały pełnego zakresu wykonywanych usług i nie nadmieniały o wynagrodzeniu w postaci prowizji od zrealizowanych zamówień.

Z uwagi na powyższe organ podatkowy pierwszej instancji wystosował pismo do Urzędu Statystycznego z dnia [...] nr [...], w którym zwrócił się z prośbą o zakwalifikowanie wymienionych usług i działań wykonywanych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej dla kontrahenta zagranicznego, podkreślając, iż uzyskane w wyniku tych działań zamówienia od klientów usługodawca przekazuje usługobiorcy, oraz że usługodawca otrzymuje wynagrodzenie w postaci prowizji obliczonej procentowo od wartości | sprzedaży wynikającej z tych zamówień.

W piśmie z dnia [...] nr [...] Urząd Statystyczny poinformował Urząd Skarbowy Ł. - P., że według obowiązującej do 31 marca 1995 r. Klasyfikacji Usług, pośrednictwo w zawieraniu umów kupna - sprzedaży między jednostkami, pozyskiwanie nabywców, zbieranie zamówień handlowych itp. mieściło się w zakresie podbranży KU 65301 "Pozostałe czynności pomocnicze w rynkowym handlu wewnętrznym i zagranicznym".

Natomiast według obowiązującej od l lipca 1997 r. Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) powyższe usługi mieszczą się w zakresie grupowania KWiU 74.84.14 "Usługi w zakresie pośrednictwa komercyjnego oraz szacowania wartości, z wyjątkiem wyceny nieruchomości i wyceny dla towarzystw ubezpieczeniowych".

Jednocześnie Urząd Statystyczny wyjaśnił, iż w zakresie podbranży KU 89302 "Rzeczoznawstwo" klasyfikowana była działalność polegająca na badaniu rynku pod kątem l kształtowania popytu, analizowania konkurencyjności i zachowań konsumentów - nie związana jednak bezpośrednio ze sprzedażą towarów.

Następnie, w dniu [...], skarżący zwrócił się do Głównego Urzędu Statystycznego z prośbą o zajęcie jednoznacznego stanowiska w przedmiotowej sprawie.

Główny Urząd Statystyczny - Departament Koordynacji i Organizacji Badań - pismem z dnia [...] nr [...] potwierdził prawidłowość opinii klasyfikacyjnej wydanej przez Urząd Statystyczny w Ł. w piśmie z dnia [...] nr [...], klasyfikującym usługi przedstawicielskie w zakresie KWiU 74.84.14 i KU 65301.

Główny Urząd Statystyczny wyjaśnił, iż zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 roku (Dz. U. Nr 42, póz. 264 z późn. zm.), Klasyfikacją Wyrobów i Usług (KWiU) oraz Klasyfikacją Usług (KU) (obowiązującą do 31 marca 1995 r.) usługi są to czynności (będące końcowymi efektami działalności) o charakterze usługowym, świadczone przez podmioty gospodarcze (jednostki organizacyjne) na rzecz innych podmiotów gospodarczych (jednostek organizacyjnych) lub na rzecz ludności. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę końcowy efekt działalności, działalność przedstawicielska mieściła się według KU w zakresie gałęzi KU (61-65) "Usługi w zakresie handlu", przy czym KU była oparta na kryterium przedmiotu do którego odnosiły się usługi.

Skarżący nie zgodził się z w.w. opinią i pismem z dnia [...] zwrócił się do Głównego Urzędu Statystycznego o ponowne przeanalizowanie słuszności zajętego stanowiska.

Główny Urząd Statystyczny w piśmie z dnia [...] nr [...] poinformował Podatnika, iż usługi wykonywane przez przedstawiciela na rzecz kontrahenta zagranicznego polegające m.in. na wyszukiwaniu odbiorców, analizę rynku pod kątem kształtowania popytu na dany towar itp., w celu zwiększenia obrotów i zysków Dostawcy, zostały zaklasyfikowane prawidłowo w pismach : Urzędu Statystycznego w Ł. z dnia [...] i Departamentu Koordynacji i Organizacji Badań GUS z dnia [...], zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), Klasyfikacją Wyrobów i Usług (KWiU) oraz Klasyfikacją Usług (KU) do grupowań PKWiU 74.84.14-00.00 "Usługi w zakresie pośrednictwa komercyjnego oraz szacowania wartości, z wyjątkiem wyceny nieruchomości i wyceny dla towarzystw ubezpieczeniowych", KWiU 74.84.14 "Usługi w zakresie pośrednictwa komercyjnego oraz szacowania wartości, z wyjątkiem wyceny nieruchomości i wyceny dla towarzystw ubezpieczeniowych" i KU 65301 "Pozostałe czynności pomocnicze w rynkowym handlu wewnętrznym i zagranicznym".

Mając na uwadze powyższe opinie organów statystycznych Urząd Skarbowy Ł. - P. uznał, iż usługi świadczone przez skarżącego sklasyfikowane w grupowaniu KWiU74.84.14 (PKWiU 74.84.14-00.00) podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w wysokości 22% w oparciu o art. 18 ust. l ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, póz. 50 z późn. zm.). Ponadto zdaniem Urzędu, w przypadku podatnika nie zachodzą przesłanki, o których jest mowa w § 66 ust. l i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 z późn. zm.). Wykonywane przez Skarżącego usługi nie kwalifikują się bowiem do eksportu usług (opodatkowanych stawką 0%), lecz do pośrednictwa w sprzedaży towarów importowanych.

Podatnik nie zgodził się ze stanowiskiem zawartym w decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Pełnomocnik strony odwołał się zatem do Izby Skarbowej w Ł.

W odwołaniu pełnomocnik zarzucił decyzji Urzędu Skarbowego naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, w szczególności § 66 ust. l pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 z późn. zm.), a także art. 120, 121 § 1, 122, 139, 140, 187 § l i art. 210 § 4 0rdynacji podatkowej.

Po rozpatrzeniu argumentów zawartych w odwołaniu i przeanalizowaniu akt sprawy Izba Skarbowa w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymała w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

Pełnomocnik podatnika złożył na w.w. decyzję Izby Skarbowej w Ł. skargę do sądu administracyjnego.

W skardze zarzuca się decyzji organu odwoławczego naruszenie prawa materialnego, w szczególności § 66 ust. l pkt 2 lit c rozporządzenia Ministra finansów z dnia 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 z późn. Zm.), a także prawa procesowego, tj. art. 120, 121 § 1, 122, 187 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz dodatkowo naruszenie postanowień art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem strony organy podatkowe, zamiast – zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej – w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy przedstawiony przez skarżącego – pominęły te dowody, które przemawiają na jego korzyść, co narusza art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 120 Ordynacji podatkowej.

W opinii skarżącego Izba Skarbowa po raz kolejny powtórzyła poprzednie, nie udowodnione zarzuty, jakoby zapytanie strony skierowane do Urzędu Statystycznego w Ł. nie odzwierciedlało pełnego zakresu wykonywanych przez niego usług.

Zdaniem strony sugestie Urzędu Skarbowego, jakoby o charakterze wykonywanych usług decydowała forma wynagrodzenia (prowizja) są nieuprawnione, nie wynikają bowiem z żadnego przepisu prawa. O kwalifikacji usług do odpowiedniego grupowania według KU świadczy bowiem rodzaj (charakter) konkretnej usługi, nie zaś stosowana forma wynagrodzenia za tę usługę.

Skarżący zauważa ponadto, iż Urząd Statystyczny w odpowiedzi klasyfikacyjnej z dnia [...] wyjaśnił, że czynności strony należy zaliczyć do podbranży 89302 "Rzeczoznawstwo".

W dalszej części skarga nie zgadza się z opiniami wydanymi przez Główny Urząd Statystyczny odnośnie zaklasyfikowania świadczonych przez skarżącego usług. Podnosi się m.in., że "wg wspólnego opracowania GUS oraz Ośrodka Badawczo – Rozwojowego Statystyki pt. "Porównanie Klasyfikacji Wyrobów i Usług", wydanego w 1995 r. – na str. 334 podano, że usługi w zakresie pośrednictwa komercyjnego... w podkategorii 74.84.14 odpowiadają wg KU podbranży 89.302 Rzeczoznawstwo, a nie jak podał departament GUS – podbranży 65.301".

Zdaniem organów podatkowych.

Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest kwalifikacja świadczonych przez skarżącego na rzecz kontrahenta zagranicznego usług do odpowiedniego grupowania KU a w konsekwencji stosowanie prawidłowej stawki od podatku i usług.

Zgodnie z postanowieniami art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przez pojęcie usług należy rozumieć usługi wymienione w klasyfikacjach wydawanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce państwowej, organem właściwym do kwalifikowania usług do odpowiedniej grupy, podgrupy, jest Główny Urząd Statystyczny.

Z akt sprawy wynika, iż organy statystyczne w przedmiotowej sprawie trzykrotnie wydały taką samą opinię odnośnie klasyfikacji świadczonych przez podatnika usług, co jednoznacznie potwierdza fakt, że usługi te mieszczą się w grupowaniu:

- według KU 65301 "Pozostałe czynności pomocnicze w rynkowym handlu wewnętrznym i zagranicznym",

- według KWiU 74.84.14 "Usługi w zakresie pośrednictwa komercyjnego oraz szacowania wartości, z wyjątkiem wyceny nieruchomości i wyceny dla towarzystw ubezpieczeniowych",

- według PKWiU 74.84.14-00.00 "Usługi w zakresie pośrednictwa komercyjnego oraz szacowania wartości, z wyjątkiem wyceny nieruchomości i wyceny dla towarzystw ubezpieczeniowych".

Powyższe oznacza zatem, że skarżący niezasadnie kwalifikował świadczone przez Siebie usługi do grupowania KU 89302 "Rzeczoznawstwo".

Podatnik posiadał co prawda opinię Urzędu Statystycznego w Ł. (będącą odpowiedzią na jego zapytanie) potwierdzającą prawidłowość zastosowania symbolu KU 89302. Zdaniem Izby Skarbowej organ statystyczny nie posiadał jednakże pełnych danych do udzielenia właściwej odpowiedzi. W momencie bowiem przedstawienia w Głównym Urzędzie Statystycznym wszystkich dokumentów związanych z wykonywanymi czynnościami, skarżący dwukrotnie otrzymał taką samą odpowiedź, w której organ statystyczny zakwalifikował te czynności do gałęzi KU (61-65) "Usługi w zakresie handlu", grupowania KU 65301 "Pozostałe czynności pomocnicze w rynkowym handlu wewnętrznym i zagranicznym".

Zgodnie z § 66 ust. l pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. obniżoną do wysokości 0% stawkę podatku stosuje się m.in. w zakresie rzeczoznawstwa, pod warunkiem że usługa jest świadczona na rzecz nierezydentów w rozumieniu przepisów prawa dewizowego, nie będących podatnikami oraz podatnik posiada dowód, iż należność za wykonaną usługę została zapłacona i przekazana na rachunek bankowy podatnika w banku krajowym w ciągu 90 dni od dnia wykonania usługi, co wynika z ust. 2 i 2a w.w. § 66 rozporządzenia.

Z uwagi na fakt, iż usługi świadczone przez Skarżącego nie mogą być zaliczane do grupowania KU 89302 "Rzeczoznawstwo", co zostało wyjaśnione powyżej, podatnikowi nie przysługiwało prawo do zastosowania zerowej stawki podatku od towarów i usług. Powyższe oznacza zatem, iż skarżący opodatkowując świadczone przez siebie usługi stawką podatku VAT w wysokości 0% zaniżył podatek należny w rozliczeniu za miesiąc czerwiec 2000 r.

Zdaniem Izby Skarbowej niezasadnym jest zarzut dotyczący naruszenia przez organy podatkowe postanowień art. 120, art. 121 § l, art. 122 oraz art. 187 § l Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe obu instancji działały bowiem na podstawie przepisów prawa. Ponadto - zdaniem Izby - postępowanie wyjaśniające i dokonana na tej podstawie ocena stanu faktycznego zostały przeprowadzone w sposób rzetelny. Wydając decyzje organy podatkowe oparły się na opiniach klasyfikacyjnych wydanych przez Główny Urząd Statystyczny, który to organ jest właściwy do kwalifikowania usług do odpowiedniej grupy, podgrupy.

Mając na uwadze powyższe Izba Skarbowa w Ł. wnosi o oddalenie skargi.

Zdaniem Izby Skarbowej sprawa została rozpatrzona i załatwiona merytorycznie prawidłowo, nie doszło też do naruszeń prawa procesowego, które miałyby realny wpływ na trafne rozstrzygnięcie ad meritum. Zgromadzone w sprawie przy czynnym i rzeczywistym udziale strony opinie klasyfikacyjne organów statystyki publicznej uzasadniają w pełni merytoryczną trafność i zgodność z prawem kwestionowanych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje.

Brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia skargi.

Powodem i przedmiotem niniejszego sporu jest zastosowanie określonej stawki podatkowej w podatku od towarów i usług odnośnie wykazanej przez stronę w deklaracji podatkowej VAT-7 za miesiąc podatkowy czerwiec 2000 r. sprzedaży usług.

Zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 8.I.1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.) przez pojęcie usługi należy rozumieć usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Zgodnie z powołanymi przepisami organem właściwym do klasyfikacji, do kwalifikowania usług do odpowiedniej grupy, podgrupy, jest Główny Urząd Statystyczny.

Blankietowość określonych przepisów prawa o podatku od towarów i usług odwołujących się do przepisów i klasyfikacji w zakresie statystyki publicznej powoduje ten skutek, że realizując samoobliczanie podatku VAT podatnik (w ramach powyższego) dokonuje w razie i w miarę potrzeby, subsumcji wymagających tego czynności podatkowego stanu faktycznego pod adekwatne klasyfikacje statystyczne. Obowiązki samoobliczania podatku (w przywołanym zakresie) nie oznaczają jednak, że podatnik jest organem statystyki państwowej, że uprawniony jest do wiążących opinii klasyfikacyjnych w przedmiocie kwalifikowania do odpowiednich grup, podgrup klasyfikacyjnych.

W sprawie niniejszej podatnik powołuje się, w brew stanowisku organów podatkowych, że w samoobliczaniu podatku zastosował prawidłową klasyfikację spornej sprzedaży usług.

Zauważyć jednak należy, że w trakcie postępowania w sprawie organy podatkowe otrzymały (aż) trzy opinie klasyfikacyjne od uprawnionych organów statystyki państwowej, z których wynikało jednoznacznie, że kwalifikacja przeprowadzona przez skarżącego w ramach i w trakcie samoobliczania podatku byłą błędna i nietrafna. Podkreślenia wymaga, że tylko pierwsza z tych ("niekorzystnych dla strony") opinii klasyfikacyjnych (opinia z dnia [...] z Urzędu Statystycznego w Ł.) sporządzona, wydana i nadesłana do sprawy została z inicjatywy organów podatkowych.

Następnie bowiem, w toku postępowania podatkowego skarżący przy pełnej akceptacji organów podatkowych dwukrotnie występował do Głównego Urzędu Statystycznego o opinie klasyfikacyjne.

Zapytaniom klasyfikacyjnym strony składanym w toku postępowania towarzyszyła obszerna argumentacja skarżącego. Skarżący prezentował, wyjaśniał i argumentował swoje stanowisko w sprawie, powoływał się na inne, wcześniejsze opinie klasyfikacyjne przedstawiał: dane dotyczące wykonanych czynności wymagających klasyfikacji, umowę z której wynikała sporna sprzedaż usług itd.

Odpowiedź klasyfikacyjna z dnia [...] stanowiła ponadto również ustosunkowanie się Głównego Urzędu Statystycznego do mającego "faktyczny charakter odwołania" wniosku skarżącego o ponowne przeanalizowanie opinii klasyfikacyjnej z dnia [...].

W toku i dla potrzeb toczącego się postępowania podatkowego uprawnione, prawnie i merytorycznie do tego powołane organy statystyki państwowej trzykrotnie wydawały jednolite opinie klasyfikacyjne dysponując bardzo szerokim – pełnym materiałem dla subsumcji przepisów i grupowań klasyfikacyjnych. Powyższe opinie uwzględnione zostały przez organy podatkowe w ramach i w świetle całokształtu zgromadzonych materiałów w sprawie stanowiąc element rozpatrzenia sprawy przeanalizowanej i przedstawionej w decyzjach bez naruszenia granic swobodnej oceny dowodów i zgodnie z wymogami art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Strona skarżąca wywodzi (także), iż jeżeli nawet w klasyfikowaniu spornej w tym zakresie sprzedaży w trakcie samoobliczania podatku nie ustrzegła się błędu, to stało się to za przyczyną wprowadzenia jej w błąd przez organy statystyki publicznej. Zdaniem Sądu, powyższe stanowisko strony nie zasługuje na uwzględnienie.

Sporna klasyfikacja dotyczyła czynności opodatkowanej z miesiąca czerwca 2000 r.

Odpowiedź statystyczna Urzędu Statystycznego w Ł., na którą powołuje się tu strona, sporządzona została w dniu [...] a więc już po złożeniu przez skarżącego deklaracji podatkowej za miesiąc podatkowy czerwiec 2000r.

Ponadto, odpowiadając w dniu [...] Urząd Statystyczny dysponował jedynie i wyłącznie półtorastronicowym pismem podatnika i dwoma załącznikami a więc materiałem zdecydowanie jakościowo i ilościowo mniej pełnym aniżeli tym, który przedstawiony został Głównemu Urzędowi Statystycznemu i posłużył za podstawę wydania opinii z dnia [...] i z dnia [...], które to opinie przy czynnym udziale strony wyjaśniały sporne zagadnienie klasyfikacyjne akceptując przy tym odpowiedź klasyfikacyjną Urzędu Statystycznego w Ł. z dnia [...].

Jak wynika z argumentacji strony, powołuje się ona również na sprawę i odpowiedź klasyfikacyjną z [...] odnośnie "jednej z [...] firm" (dotyczyć tego miały załączniki do pisma strony z dnia [...] wystosowanego do Urzędu Statystycznego w Ł.).

Zauważyć jednak należy, że opinie klasyfikacyjne przyjęte przez organy podatkowe do i dla załatwienia sprawy niniejszej odnoszą się bezpośrednio do rozważanego postępowania i oparte zostały na materiałach, dowodach i stanowiskach jego stron; podstawa do odpowiedzi klasyfikacyjnej udzielonej innemu niż skarżący podatnikowi w [...] nie może zastępować materiałów zgromadzonych i przedstawionych w sprawie niniejszej.

Jeżeli podatnik uważał za stosowne posłużyć się w samoobliczaniu podatku odpowiedzią klasyfikacyjną odnoszącą się do innego podmiotu i innej sprawy/innego samoobliczenia podatku, to czynił to na własne ryzyko i odpowiedzialność.

Opinie statystyczne przeprowadzone dla potrzeb niniejszego postępowania, oparte na danych rozpatrywanej sprawy i argumentacji jej stron, nie mogą zostać skutecznie zakwestionowane wypowiedziami statystycznymi skierowanymi do innego podmiotu i innego samoobliczenia podatku.

Organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w sprawie wykorzystując pozyskane w czasie i dla tegoż postępowania opinie klasyfikacyjne uprawnionych organów statystyki.

Opinie te rozważone i uwzględnione zostały w kontekście całokształtu materiału dowodowego ocenionego w ramach i bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów.

Organy podatkowe nie są organami statystyki publicznej, nie sa powołane i uprawnione do wydawania własnych wiążących opinii klasyfikacyjnych.

Organy te natomiast, w świetle całokształtu danych ocenionych swobodną oceną dowodów, oceniły przedstawione w sprawie opinie klasyfikacyjne doprowadzając w konsekwencji do załatwienia sprawy bez naruszeń prawa, które miałyby (ewentualnie) wpływ na rozstrzygnięcie ad meritum.

Z tych powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.VIII.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) Sąd orzekł o oddaleniu skargi.

(mk)