Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 102/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-04-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 245 par. 2, art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 18 kwietnia 2014 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. N. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi K. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od października 2006 roku do grudnia 2008 roku p o s t a n a w i a: 1/ przyznać skarżącemu – K. N. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie doradcy podatkowego; 2/ odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

K. N. złożył na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od października 2006 roku do grudnia 2008 roku.

We wniosku tym skarżący podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną, 5-letnim synem B. i półroczną córką H. Majątek rodziny stanowią nieruchomości w postaci mieszkania o pow. 46 m2 i działki o pow. 1000 m2, a ponadto oszczędności w kwocie 500 zł, zgromadzone na rachunku bankowym. Jednocześnie skarżący wskazał, że jest aktualnie osobą bezrobotną. Nie posiada żadnych dochodów, a wszystkie oszczędności przekazał na pokrycie zobowiązań podatkowych. Jedyne przy tym źródło utrzymania rodziny stanowi wynagrodzenie jego żony w kwocie 2.000 zł brutto, z którego spłacana jest pożyczka w kwocie 300 zł miesięcznie. Ponadto skarżący oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym.

Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem z dnia 31 marca 2014 roku wezwano wnioskodawcę do złożenia dodatkowych dokumentów i informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej, w tym do nadesłania wyciągów z posiadanych przez skarżącego i jego żonę rachunków bankowych - z okresu ostatnich 3 miesięcy, podania kwoty wydatków ponoszonych miesięcznie na utrzymanie rodziny i podstawowe opłaty eksploatacyjne, wskazania kwoty zobowiązań obciążających skarżącego i jego żonę oraz złożenia odpisu (kserokopii) aktualnych zeznań podatkowych skarżącego i jego żony - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący w drodze pisma procesowego z dnia 12 kwietnia 2014 roku nadesłał wymagane dokumenty i informacje dotyczące jego sytuacji majątkowej.

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje:

Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). – dalej jako: "p.p.s.a.".

Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym, majątkowym i dochodach. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.

Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz nadesłanych dodatkowych dokumentów i oświadczeń wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną, 5-letnim synem B. i półroczną córką H. Majątek rodziny stanowią nieruchomości w postaci mieszkania o pow. 46 m2 i działki o pow. 1000 m2, a ponadto oszczędności w kwocie 500 zł, zgromadzone na rachunku bankowym. Aktualnie skarżący jest osobą bezrobotną. Jak podaje, nie osiąga żadnych dochodów. Z tego względu jedyne źródło utrzymania rodziny stanowi wynagrodzenie żony skarżącego w kwocie 2.000 zł brutto, wypłacane w kwocie

1.925 zł. Obciążenie tak kształtującego się budżetu rodziny stanowią wydatki w kwocie 1.910,49 zł. W 2013 roku żona skarżącego osiągnęła dochód w kwocie 51.722,42 zł, a skarżący nie składał zeznania podatkowego z uwagi na brak osiągnięcia przychodów. Jednocześnie analiza nadesłanych wyciągów z rachunku bankowego należącego do skarżącego dowodzi, że mimo deklarowanego braku osiągania przez skarżącego dochodu, saldo tego rachunku w badanym okresie opiewa na kwoty rzędu: 1.251,26 zł (styczeń 2014 r.), 1.240,27 zł (luty 2014 r. ) i 1.229,28 zł (marzec 2014 r.).

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Referendarz sądowy uznał, iż wniosek skarżącego zasługuje na częściowe uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie doradcy podatkowego. Dokonując powyższej oceny, Referendarz sądowy w szczególności wziął pod uwagę kwotę dochodu rodziny skarżącego oraz niezbędnych wydatków i na tej podstawie przyjął, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Tym niemniej w ocenie Referendarza sądowego fakt posiadania oszczędności w kwocie 500 zł, przy regularnych wpływach na rachunek bankowy skarżącego w kwotach przekraczających wysokość wpisu od skargi w niniejszej sprawie, pozwala przyjąć, że skarżący jest w stanie ponieść wydatki związane z uiszczeniem kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi, w niniejszej sprawie. Z tego zatem względu należało odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.

Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 2 i

art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.

dc.