Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1904/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240  par. 1 pkt 1, 2, 4 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Katarzyna Radom, Sędziowie: Sędzia WSA - Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant: Starszy specjalista - Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi: A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: odmowy uchylenia decyzji w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2004 roku oraz od stycznia do grudnia 2005 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem postępowania jest skarga A. K. (dalej jako: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] nr [...] odmawiającą uchylenia (po wznowieniu) decyzji ostatecznej z dnia [...], nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...] nr [...], której przedmiotem było orzeczenie odpowiedzialności podatkowej skarżącego - jako członka zarządu A S.A. w J. (dalej jako spółka), za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2004 r. oraz od stycznia do grudnia 2005 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.

1. Postępowanie przed organem administracji podatkowej.

1.1. W dniu 9 października 2012 r. do Dyrektora Izby Skarbowej we W. wpłynął wniosek skarżącego o wznowienie postępowania podatkowego, zakończonego prawomocną ( na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 976/10) decyzją tego organu z dnia [...], nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że w okresie, w którym toczyło się przedmiotowe postępowanie mieszkał i prowadził działalność gospodarczą pod adresem: ul. [...], [...] J., a nie pod adresem przy ul. [...] w J., przyjętym przez organy podatkowe jako adres jego zamieszkania.

1.2. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej we W. wszczął postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...], nr [...].

1.3. Pismem z dnia 29 listopada 2012 r. skarżący wskazał jako podstawę swojego żądania art. 240 § 1 pkt. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r, poz. 749 ze zm., dalej jako O.p.), twierdząc, że bez swojej winy został pozbawiony udziału w postępowaniu, o którego wznowienie wnosi.

Podniósł, że zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. jak i Dyrektor Izby Skarbowej we W. dokonali błędnych ustaleń faktycznych, przyjmując jako jego adres do korespondencji adres przy ul. [...], podczas, gdy faktycznie zamieszkiwał on cały czas przy ul. [...] w J. Nastąpiło to w wyniku popełnienia przestępstwa przez jednego z pracowników Urzędu Skarbowego w J., który – jak twierdził skarżący - miał sfałszować jego deklarację podatkową PIT-37 za rok podatkowy 2007, poprzez naniesienie na nią adresu przy ul. [...]. Skarżący podkreślił przy tym, że w deklaracji PIT-7 za rok 2006 podał on jako swój adres, adres przy ul. [...].

1.4. Kolejnym pismem z dnia 29 stycznia 2013 r., skarżący wnioskował o przeprowadzenie szeregu dowodów z dokumentów i zeznań świadków na okoliczność, że nie przebywał w 2009 r. (to jest w dacie, w której toczyło się postępowanie podatkowe w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zobowiązania spółki) pod adresem ul. [...] w J.

1.5. Dyrektor Izby Skarbowej we W. postawieniem z dnia [...],

nr [...] odmówił przeprowadzenia tych dowodów, wskazując na podstawie art. 188 O.p., że okoliczność która miała być udowodniona wnioskowanymi dowodami nie miała znaczenia dla sprawy. Następnie decyzją z tego samego dnia organ ten odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...], nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie nie zaszła żadna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 O.p., uzasadniających uchylenie przedmiotowego aktu. Organ podatkowy wyjaśnił, że argumentację skarżącego z pisma z dnia 29 listopada 2012 r. przyporządkował do poszczególnych przesłanek wznowienia postępowania, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 1,2, 4 i 5 O.p.

1.6. W przypadku pierwszej ze wskazanych podstaw wznowienia postępowania, to jest przesłanki, że "dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe", organ podatkowy wskazał, że te same zarzuty były podnoszone przez skarżącego już w postępowaniu odwoławczym prowadzonym przed wydaniem decyzji z dnia [...]. Wskazał, że organy podatkowe przyjęły za adres zamieszkania skarżącego adres wynikający z dokonanego przez niego zgłoszenia, złożonego z dniu 29 sierpnia 1996 r. (NIP-1). Podkreślił, że zgłoszenie to nie zostało nigdy zaktualizowane. Obowiązek aktualizacji tych danych i to w określonej formie wynikał natomiast z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (tekst jednolity Dz. U. z 2004r., Nr 269, poz. 681 ze zm., dalej jako ustawa z.e.p.). Dyrektor Izby Skarbowej we W. wskazał dalej, że wobec powyższego, nie miały w sprawie znaczenia wnioski dowodowe skarżącego na okoliczność, że faktycznie zamieszkiwał on pod innym adresem, niż ujawniony w formularzu zgłoszeniowym NIP-1. W szczególności za irrelewantny uznał dowód z umowy najmu lokalu przy ul. [...] z dnia [...]. Zwłaszcza, że zdaniem organu podatkowego, skarżący nie występował w tej umowie jako jej strona (osoba fizyczna) lecz jako przedstawiciel innych podmiotów. Ponadto, organ podatkowy powołał się na prawo wyboru miejsca doręczenia przesyłki osobie fizycznej (miejsce zamieszkania lub praca), wynikające z art. 148 O.p.

1.7. Odnośnie przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 2 O.p., to jest "wydania decyzji w wyniku przestępstwa", organ podatkowy podniósł, że nie posiada informacji aby w toku wznawianego postępowania zostało popełnione jakiekolwiek przestępstwo, stwierdzone wyrokiem sądu karnego. Ponadto, okoliczność rzekomego sfałszowania deklaracji PIT-37 za 2007 r. nie ma żadnego znaczenia w sprawie, skoro między tym dokumentem a przedmiotem postępowania, o którego wznowienie wnosi skarżący, nie zachodzi żaden związek rzeczowy.

1.8. Co do przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., to jest "wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji a nieznanych organowi wydającemu tę decyzję", Dyrektor Izby Skarbowej we W. stwierdził, że dowodem takim nie może być ani pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 lipca 2012 r., wskazujące jako adres zamieszkania skarżącego ul. [...], ani kserokopia dowodu osobistego skarżącego, z którego wynika brak meldunku skarżącego.

Zdaniem organu podatkowego, pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. stanowi jedynie wyraz wiedzy organu podatkowego, którą to posiadał ten organ na dzień sporządzenia pisma. Zauważył przy tym, że data ta jest znacznie późniejsza niż zakończenie postępowania w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki. Z kolei data wydania dowodu osobistego skarżącego, to jest dzień 5 marca 2008 r., jasno wskazuje, że skarżący mógł się nim posługiwać w toku postępowania, o którego wznowienie wnosi. Tego jednak nie uczynił, legitymując się w toku postępowania takimi dokumentami jak prawo jazdy czy legitymacja Polskiego Związku [...].

1.9. W kwestii ostatniej przesłanki z wymienionych przez organ podatkowy - art. 240 § 1 pkt 4 O.p. - to jest przesłanki "niebrania udziału w postępowaniu nie z własnej winy", organ podatkowy wyjaśnił, że wznowienie postępowania w oparciu o tę podstawę możliwe jest, zgodnie z art. 241 § 2 pkt 2 O.p. jedynie wówczas, gdy wniosek taki zostanie złożony w okresie jednego miesiąca od dnia, w którym wnioskodawca dowiedział się o rozstrzygnięciu zapadłym w takim postępowaniu. W jego ocenie, wiedzę na temat toczącego się postępowania skarżący uzyskał najpóźniej w dniu 17 czerwca 2010 r., kiedy to decyzja o odpowiedzialności podatkowej została odebrana przez niego osobiście. Tym samym termin do złożenia stosownego wniosku

o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § pkt 4 O.p. upłynął nie później niż w dniu 17 lipca 2010 r.

1.10. Dyrektor Izby Skarbowej we W. końcowo stwierdził, że sporne postępowanie przeanalizował także pod kątem wystąpienia innych przesłanek,

o których mowa w art. 240 § 1 O.p. Ich wystąpienia jednak nie stwierdził.

1.11. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od wskazanego wyżej rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej we W., działając jako organ odwoławczy, utrzymał je

w mocy decyzją z dnia [...], nr [...].

W uzasadnieniu podtrzymał dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko. Uzupełniająco odniósł się do twierdzenia skarżącego, że ten jeszcze w 2007 r. zaktualizował swoje dane adresowe formularzem NIP-1, odpowiadając tym samym na wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...] (nr [...]). Na tę okoliczność przywołał treść pisma z dnia 20 czerwca 2013 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w J., zgodnie z którym w przesyłce o nr nadawczym [...], skojarzonej z przedmiotowym wezwaniem, skarżący złożył organowi jedynie miesięczną deklarację VAT-7.

1.12. Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutu stronniczości T. H., który podpisał decyzję w I instancji a któremu skarżący zarzucił wykorzystywanie stanowiska służbowego do ochrony przestępcy lub przestępców. Organ odwoławczy stwierdził, że analiza akt sprawy nie dała jakichkolwiek podstaw do przypuszczeń, że pracownik ten miał jakikolwiek interes faktyczny czy prawny w wydaniu rozstrzygnięcia o określonej treści. Zaś fakt popełnienia domniemanego przestępstwa przez tę osobę nie znalazł potwierdzenia w ustaleniach organów ścigania.

1.13. Również za nieuzasadniony uznał Dyrektor Izby Skarbowej we W. zarzut niekompletności akt administracyjnych sprawy. Jak argumentował, skarżący podpisał protokół okazania mu akt bez uwag, z wyjątkiem wniosku o zastąpienie poświadczonych kopii dokumentów ich oryginałami. Nie zakwestionował także spisu akt. Ponadto, podnosząc ten zarzut, skarżący nie wskazał dokumentów, które uważa za zaginione.

2. Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu.

2.1. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], skarżący zarzucił, że zaskarżony akt "obraża prawo i zdrowy rozsądek". W jego ocenie, zaskarżona decyzja jest przede wszystkim sprzeczna wewnętrznie, skoro organ odwoławczy, pomimo nie kwestionowania twierdzeń skarżącego co do miejsca jego zamieszkania, rozpoznał negatywnie wniosek o uchylenie decyzji z dnia [...] orzekającej o odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe spółki. Jednocześnie, pomimo dania wiary skarżącemu, uznał organ odwoławczy przedstawiane przez niego wnioski dowodowe jako niemające znaczenia

w sprawie. Tymczasem okoliczność, którą skarżący chciał wykazać, przesądzała

o tym, że postępowanie w przedmiocie orzeczenia jego odpowiedzialności podatkowej było wadliwie wszczęte i z tego powodu jest nieważne.

Odnośnie poszczególnych przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania, skarżący wskazał, że postanowienie o umorzeniu śledztwa z dnia [...], sygn. akt [...] Prokuratora Rejonowego w Prokuratorze Rejonowej W., wprost potwierdza, że do opisywanego przez skarżącego przerobienia dokumentu faktycznie doszło.

Dalej skarżący wskazał, że pracownicy Urzędu Skarbowego w J.

i Izby Skarbowej we W. mataczyli w sprawie, ukrywając przed nim szereg dokumentów, w tym (załączone do skargi) formularz NIP-1 z dnia 25 października

2007 r., pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 21 września 2007 r. wzywające go do dokonania aktualizacji danych adresowych oraz pismo skarżącego z dnia 25 października 2007 r., stanowiące odpowiedź na opisane wcześniej wezwanie.

2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

3.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

3.2. Kluczem do rozstrzygnięcia istniejącego w niniejszej sprawie sporu pomiędzy Dyrektorem Izby Skarbowej we W. a skarżącym są przepisy ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników

w brzmieniu obowiązującym w 2009 r. (na dzień 22 lipca 2009 r. - data wydania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. o wszczęciu postępowania względem skarżącego w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej).

3.3. Należy uznać za bezsporne to, że ewidencja podatkowa, prowadzona zgodnie

z art. 3 ust. 1 ustawy o z.e.p. przez naczelników urzędów skarbowych, służy dokonywaniu spisu danych dotyczących podatników na potrzeby szeroko rozumianego postępowania podatkowego.

Poza sporem jest także to, że skarżący był, w omawianym okresie, podatnikiem, który w myśl art. 2 ust. 1 ustawy z.e.p. podlegał obowiązkowi ewidencyjnemu a także to, że na mocy art. 5 ust. 1 ww. ustawy, jedną z informacji jakie składają podatnicy w ramach formularza NIP-1 jest adres zamieszkania. Ponadto zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z.e.p., w brzmieniu obowiązującym we wskazanym wyżej okresie, na podmiotach podlegających ewidencjowaniu spoczywał obowiązek aktualizacji swoich danych podlegających zgłoszeniu identyfikacyjnemu, w tym adresu zamieszkania.

3.4. Powyższe uwagi prowadzą do konstatacji, że dane zgromadzone w ramach ewidencji podatkowej stanowią podstawowe źródło informacji organów podatkowych

o podatniku. W szczególności potwierdza to brzmienie art. 9 ust. 1 ustawy z.e.p. Należy podkreślić, że przepis ten a contrario wyłącza możliwość zmiany przez podatnika swoich danych, w inny sposób, niż przez złożenie na odpowiednim formularzu stosownej aktualizacji. Skoro bowiem ustawa nałożyła na podatników obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem poprzez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego, to tym samym wyłączyła możliwość aktualizowania tych informacji pismami informacyjnymi.

3.5. Zasadnie zatem, organ podatkowy chcąc rozpocząć postępowanie podatkowe, oparł się na danych ujawnionych w ewidencji podatkowej, odnośnie między innymi adresu zamieszkania podatnika. Przy tym, konieczne jest podkreślenie, że fakt wskazania innego adresu zamieszkania w deklaracji podatkowej czy też jego powołanie w dokumencie składanym na potrzeby toczącego się postępowania, należy odróżnić od sytuacji faktycznej i prawnej zaistniałej w niniejszej sprawie.

3.6. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że każda sprawa podatkowa stanowi, na gruncie Ordynacji podatkowej odrębny ciąg czynności prawnych i faktycznych, które nie mają ze sobą punktów stycznych. To zaś oznacza, że zawiadomienie organu podatkowego o zmianie adresu dla doręczeń w toku postępowania podatkowego,

o którym mowa w art. 146 § 1 O.p. wywołuje skutek tylko i wyłącznie na gruncie tego postępowania. Wreszcie należy odróżnić zmianę adresu dla doręczeń od adresu zamieszkania ujawnionego w ewidencji podatkowej. Zgodnie z art. 148 § 1 O.p. osobom fizycznym pisma można doręczyć albo w ich mieszkaniu, albo w miejscu ich pracy. W tym miejscu należy zauważyć, że wybór miejsca doręczenia przesyłki osobie fizycznej należy do władzy dyskrecjonalnej (pozostawienie komuś do decyzji) organu podatkowego, co oznacza, że organ ten ma prawo wyboru w tym względzie, kierując się przesłankami ekonomiki postępowania.

Powyższe zaś oznacza dla skarżącego, że nawet jeżeli w deklaracji dla podatku dochodowego za 2006 r. podał on inny adres, niż adres przy ul. [...], to i tak Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. miał obowiązek skierować postanowienie o wszczęciu postępowania w przedmiocie orzeczenia

o odpowiedzialności podatkowej skarżącego na ten właśnie adres. Dopiero z chwilą wszczęcia tego postępowania, w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej, skarżący mógł podać, że zmienia adres na inny lub wskazuje inny adres dla doręczeń.

Analiza akt sprawy prowadzi jednak do wniosku, że tego nie uczynił w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. Co prawda wskazał w jednym z pism jako adres dla doręczeń skrytkę pocztową, to z uwagi na treść art. 148 § 1 O.p., na gruncie postępowania podatkowego brak jest podstaw do uznania, że podatnik może wskazać jako swój adres zamieszkania - skrytkę pocztową.

3.7. Stąd też uznać należy, że w sprawie nie zaszła przesłanka z art. 240 § 4 O.p., to jest pozbawienia skarżącego uczestnictwa w postępowaniu. Należy przy tym zgodzić się z Dyrektorem Izby Skarbowej we W., że termin do złożenia wniosku

o wznowienie postępowania z tej przyczyny upłynął skarżącemu najpóźniej w dniu 28 grudnia 2009 r. (poniedziałek), to jest w dacie doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. dnia [...], nr [...] (decyzja doręczona w trybie art. 150 § 1 O.p.).

3.8. Brak jest także podstaw do stwierdzenia z tego powodu - nieważności postępowania - jak chce tego skarżący. Trudno jest bowiem, w oparciu o powyższe rozważania uznać, że w sprawie doszło do jakiegokolwiek naruszenia przepisów, nie mówiąc już o kwalifikowanym rażącym naruszeniu, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem, zarówno z poglądami doktryny jak i orzecznictwa sądów administracyjnych, rażące naruszenie prawa ma charakter oczywisty, widoczny od razu w sprawie.

3.9. Odnosząc się do przesłanki wznowienia postępowania jaką stanowi art. 240 § pkt 1 O.p. stwierdzić należy za Dyrektorem Izby Skarbowej we W., że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uznania, że decyzja tego organu z dnia [...], została wydana w wyniku przestępstwa.

Po pierwsze kwestia przerobienia bądź podrobienia deklaracji podatkowej skarżącego za 2007 r. nie została rozstrzygnięta wyrokiem wydanym przez sąd karny, który na mocy art. 8 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) byłby wiążący dla organów podatkowych. W związku

z tym nie ma podstaw by stwierdzić, że przy wydawaniu decyzji o odpowiedzialności podatkowej skarżącego doszło do popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa.

Podstawą takich twierdzeń nie może być jeden ustęp w uzasadnieniu postanowienie o umorzeniu śledztwa z dnia [...], sygn. akt [...], Prokuratora Rejonowego w Prokuratorze Rejonowej W., skoro sentencja tego postanowienia oraz ogólny wydźwięk jego uzasadnienia wskazują na konieczność umorzenia postępowania w sprawie.

Konieczne jest przy tym podkreślenie, że nawet gdyby faktycznie doszło do popełnienia przestępstwa przez pracowników Urzędu Skarbowego w J., polegającego na sfałszowaniu adresu widniejącego na deklaracji podatkowej skarżącego za 2008 r., to okoliczność i tak nie miałaby znaczenia, w świetle argumentacji przedstawionej w pkt 3.6. niniejszego uzasadnienia. Jak bowiem wskazał to Sąd, organy podatkowe wszczynając postępowanie mają obowiązek kierować się informacjami wynikającymi z ewidencji podatników.

3.10. Z kolei w kwestii ewentualnych nowych istotnych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji ale nie znanych organom podatkowym, to uznać należy, że Dyrektor Izby Skarbowej we W. dochował należytej staranności w toku postępowania podatkowego, zwracając się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. pismem z dnia 20 czerwca 2013 r. o udzielenie informacji, czy w przesyłce rejestrowanej o nr [...] znajdowało się zgłoszenie aktualizujące NIP-1.

Odpowiedź udzielona organowi odwoławczemu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 21 czerwca 2013 r. nie budzi, w ocenie Sądu, wątpliwości co do jej zgodności z prawdą. Brak jest bowiem w niniejszej sprawie jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, aby pracownicy Urzędu Skarbowego w J. zachowywali się w sposób stronniczy w stosunku do skarżącego. Również sam skarżący w istocie nie przedstawia żadnych okoliczności uzasadniających te twierdzenia.

Natomiast w kwestii dowodu osobistego skarżącego należy wskazać, że dokument ten nie miał znaczenia dla postępowania w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe spółki, w której zarządzie zasiadał. Jak bowiem wskazał to już Sąd, organy podatkowe, wszczynając postępowanie podatkowe mają obowiązek kierowania się danymi wynikającymi z ewidencji podatkowej. Strona tego postępowania może zmienić adres dla doręczeń w toku tego postępowania, lecz, co jest oczywiste, nie przed jego wszczęciem. Tym samym postanowienie o wszczęciu postępowania względem skarżącego musiało być skierowane pod adres przy ul. [...]. Podkreślić przy tym należy, że w toku tego postępowania skarżący nie skorzystał z możliwości zmiany tego adresu na inny. Okazanie w tym względzie dowodu osobistego nie zmieniłoby sytuacji skarżącego, zwłaszcza, że co wynika z akt sprawy, nie ma na nim informacji o adresie zameldowania skarżącego.

3.11. Reasumując, postępowanie w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zobowiązania spółki, w której zasiadał, zostało prawidłowo wszczęte, albowiem organy podatkowe były zobowiązane do stosowania informacji, jakie zostały zgromadzone w ewidencji podatkowej a dotyczyły osoby skarżącego. Sam zaś skarżący nie aktualizował przedmiotowych danych, pomimo istnienia w tym zakresie obowiązku wynikającego z art. 9 ust. 1 ustawy z.e.p.

3.12. Końcowo należy zauważyć, że okoliczności podnoszone w niniejszej sprawie jako przesłanki wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, były już przedmiotem oceny i orzekania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., który wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 976/10 oddalił skargę A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki, tj. A S.A. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd ten wskazał między innymi, że skarżący nie wykazał nieaktualności adresu przy ul. [...] a fakt istnienia rozbieżności pomiędzy deklaracjami podatkowymi za rok 2006 i 2008 w zakresie wskazanego przez skarżącego adresu, pozostawał dla sprawy bez znaczenia.

3.13. Uznając zarzuty skargi za bezzasadne – Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – oddalił skargę.