Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1148/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2019 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2018 r. znak [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego H. S. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm - dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania M. S. i H. S. (dalej wnioskodawcy), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] (znak: [...]) odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę silosu na kiszonki na działce nr [...] (arkusz mapy [...]) w miejscowości U..

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Starosta K. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. wydanym na podstawie art. 123 oraz art. 142 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm. – dalej p.b.) wezwał wnioskodawców do usunięcia braków w przedłożonych dokumentach poprzez:

1. usytuowanie projektowanego silosu na kiszonki zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy K. w rejonie wsi: W., U. , [...], B. , L. , W. zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia 31.01.2013r. (dalej m.p.z.p.);

2. dostarczenie prawidłowego wskazania tytułu tj. własności, współwłasności, ograniczonego prawa rzeczowego, stosunku zobowiązaniowego do nieruchomości objętej wnioskiem.

W odpowiedzi na w/w postanowienie wnioskodawcy przedłożyli pismo wraz z dokumentacją projektową uzupełnioną braki ujęte w pkt. 2.

Starosta K. decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] (znak: [...]) działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 1 i ust. 3 p.b. odmówił wnioskodawcom zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stwierdzając, że planowana inwestycja jest niezgodna z §16 obowiązującego m.p.z.p., zgodnie z którym dopuszcza się budowę budynków inwentarskich, gospodarczych, wiat oraz garaży związanych z produkcja rolną, a także sieci, obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej oraz dojść, dojazdów i miejsc postojowych. Starosta powołując się na treść § 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 81 ze zm. – dalej rozporządzenie) stwierdził również, że silos na kiszonki nie może być zakwalifikowany do kategorii budynków, ani urządzeń infrastruktury technicznej dopuszczonych przez uchwałodawcę na terenie, na którym ma zostać posadowiony planowany silos.

M. S. i H. S. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji argumentując, że w § 18 ust 6 m.p.z.p. nie został zawarty zakaz lokalizacji budowli rolniczych. Do odwołania dołączono opinię Burmistrza K. nr [...] z dnia 8 maja 2018 r., w którego przekonaniu budowa silosu na kiszonki na terenach rolniczych pomimo tego, że nie została wyszczególniona w zapisach planu, nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda uzasadniając wskazaną na wstępie decyzję przywołał treść art. 35 ust. 1 i ust. 3 p.b. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z zapisami planu (§18 ust. 1 i 3 m.p.z.p.) teren, na którym planowana jest budowa silosu na kiszonki o pojemności 672,00 m3 wraz ze zbiornikiem na odcieki, oznaczony jest symbolem "R", gdzie przewidziano jako funkcję podstawową tereny rolnicze. Ponadto na przedmiotowym terenie jako przeznaczenie dopuszczalne przewidziano lokalizację: gazociągu przesyłowego wysokiego ciśnienia Dn 100 ze strefą kontrolowaną o szerokości 8,0 m, urządzeń i budowli do pomiaru parametrów wiatru o wysokości do 150 m n.p.t., a także podziemnych i nadziemnych sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej oraz dróg. Plan na ww. terenie dopuszcza również remonty i modernizacje istniejących dróg, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, a także wykorzystanie terenu pod budowę tymczasowych placów i dróg montażowych, związanych z budową, eksploatacją, montażem i demontażem elektrowni wiatrowych, które po zakończeniu robót budowlanych i montażowych nakazuje się przywrócić do stanu umożliwiającego użytkowanie rolnicze. Ponadto w granicach terenów R dopuszcza się lokalizację budynków inwentarsko-gospodarczych związanych bezpośrednio z gospodarką rolną, przy zachowaniu zasad opisanych przez uchwałodawcę w § 18 ust. 3 pkt 1 - 4 m.p.z.p.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 3 rozporządzenia, silosy na kiszonki zalicza się do budowli rolniczych, czyli budowli dla potrzeb rolnictwa i przechowalnictwa produktów rolnych, co w jego ocenie oznacza, że zapisy m.p.z.p. obowiązującego na przedmiotowym terenie nie dopuszczają lokalizacji silosów na kiszonki, z uwagi na to, iż nie są one zakwalifikowane do budynków lub urządzeń infrastruktury technicznej dopuszczalnych przez uchwałodawcę na tym terenie.

Organ odwoławczy wskazał, że działka, na której jest planowana inwestycja, tylko częściowo znajduje się w granicach m.p.z.p. Wnioskodawcy posiadają teren o łącznej powierzchni 125.200,00 m2, co daje możliwość usytuowania silosu na kiszonki na terenie działki będącej poza granicami planu. Na marginesie Wojewoda zauważył, że do projektu budowlanego nie został dołączony dokument potwierdzający posiadanie wymaganych uprawnień budowlanych projektanta (art. 35 ust. 1 pkt 4 p.b.), niemniej jednak brak ten nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie.

H. S. działając przez profesjonalnego pełnomocnika, kwestionując powyższą decyzję wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody i zasądzenia od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano na istotne rozbieżności co do przeznaczenia terenu, na którym zaprojektowano przedmiotowy silos. W decyzji Starosty [...] wskazano bowiem na § 16 m.p.z.p., który określa przeznaczenie terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem RM (teren zabudowy zagrodowej), zaś w piśmie Starosty [...] z dnia [...] października 2018 r. mowa jest o § 18 m.p.z.p., który określa przeznaczenie terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem R (tereny rolnicze). Wojewoda wydając zaskarżoną decyzję również wskazał na § 18 m.p.z.p.

Zdaniem skarżącego lokalizacja silosu na kiszonki jest dopuszczalna jednak zarówno na terenie oznaczonym symbolem RM jak i symbolem R. W ocenie skarżącego silosy na kiszonkę stanowią element zabudowy zagrodowej, gdyż zapewniają możliwość użytkowania budynków inwentarskich takich jak np. chlewnia czy obora. Jak wskazał skarżący stanowisko organów, że na przedmiotowym terenie dopuszczalna jest tylko budowa budynków inwentarskich, a nie jest możliwa budowa budowli rolniczych jest kuriozalne. Na potwierdzenie powyższego skarżący wskazał na opinię wyrażoną w piśmie Burmistrza K. z dnia 8 maja 2018 r. Nr [...] dołączoną do wniosku o pozwolenie na budowę, z której wynika, iż "budowa silosu na kiszonkę i zbiornika na gnojowicę na terenach rolniczych pomimo tego, iż nie zostały one wyszczególnione w zapisach planu, nie narusza ustaleń m.p.z.p.". Powyższe zostało również potwierdzone w ostatecznej i prawomocnej decyzji Burmistrza K. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej działki znak: [...] z dnia [...] marca 2018 r.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zawiera usprawiedliwione podstawy.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 - dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli są decyzje administracyjne odmawiające zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę silosu na kiszonki na działce nr [...] (arkusz mapy [...]) w miejscowości U.. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięć, wskazaną w decyzji organów I i II instancji, był art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organy weryfikują zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W toku postępowania organ I instancji przyjął, że planowana przez skarżącego inwestycja nie spełnia warunków o jakich mowa w § 16 obowiązującego m.p.z.p., zgodnie z którym dopuszcza się budowę budynków inwentarskich, gospodarczych, wiat oraz garaży związanych z produkcja rolną, a także sieci, obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej oraz dojść, dojazdów i miejsc postojowych. Organ I instancji badał więc zgodność planowanej inwestycji z zagospodarowaniem dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem RM (teren zabudowy zagrodowej). Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika zaś, że badał on zgodność planowanej inwestycji z zapisami § 18 ust. 1 i 3 m.p.z.p. dotyczącego terenu oznaczonego symbolem R (tereny rolnicze), gdzie przewidziano jako funkcję podstawową tereny rolnicze i na którym dopuszczono lokalizację budynków inwentarsko-gospodarczych związanych bezpośrednio z gospodarką rolną, przy zachowaniu zasad opisanych przez uchwałodawcę w § 18 ust. 3 pkt 1 -4 m.p.z.p. Z powyższego wynika, że w trakcie postępowania organy I i II instancji nie wyjaśniły w jednoznaczny sposób na jakim obszarze położona jest planowana przez skarżącego inwestycja. Ma to tyle istotne znaczenie, że w aktach znajduje się plan zagospodarowania działki, na którym naniesiono lokalizację silosu. Organy orzekające w sprawie na tej podstawie przy uwzględnieniu zapisów planu, w tym załączników graficznych winny zatem w jednoznaczny sposób ustalić czy planowany przez skarżącego silos położony jest na terenie zabudowy zagrodowej czy też na terenach rolniczych na których zgodnie z obowiązującym m.p.z.p. dopuszczono lokalizację budynków inwentarsko-gospodarczych związanych bezpośrednio z gospodarką rolną.

Sąd orzekając w niniejszej sprawie dostrzega, że organ I instancji przed przekazaniem odwołania wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu wydał postanowienie z dnia [...] października 2018 r. nr [...], w którym działając na podstawie art. 113 § 1, § 3 i art. 123 § 1 k.p.a. sprostował z urzędu błąd pisarski zawarty w decyzji z dnia 18 września 2018 r. nr [...], wskazując, iż w miejsce zawartego w decyzji zwrotu "Zgodnie z ustaleniami zawartymi w § 16 w/w planu..." winno być "Zgodnie z ustaleniami zawartymi w § 18 w/w planu...".

Tej treści postanowienie nie może być bowiem uznane za skuteczne sprostowanie podstawy prawnej (zapisów obowiązującego m.p.z.p.) wydanego przez organ I instancji orzeczenia. W tym miejscu wskazać należy, że przepisy k.p.a. nie zawierają definicji legalnych wskazanych wad, dlatego należy nadać im znaczenie obowiązujące w języku potocznym. Zatem za błąd pisarski należny uznać wadę wynikającą z błędnej pisowni, niewłaściwego użycia słowa, pominięcia lub przeciwnie – zbędnego dodania znaku pisarskiego albo całego wyrazu lub kilku wyrazów, przestawienia znaków pisarskich w wyrazie. Błędem rachunkowym będzie zaś wadliwy wynik działania matematycznego. Inne oczywiste omyłki, to "omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa." (wyrok NSA z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt II OSK 940/11– dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). "Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu" (uzasadnienie wyroku NSA w Krakowie z 10 lutego 1994 r., SA/Kr 723/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 65). Cytowane poglądy Sąd orzekający w całości podziela. Nadto podkreślić trzeba, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, gdyż jeśli rozstrzygnięcie jest wadliwe merytorycznie, zasadna jest jego korekta w trybie instancyjnym.

W przedmiotowej sprawie należy zwrócić również uwagę na to, że organ I instancji na podstawie postanowienia z dnia [...] października 2018 r. nr [...] sprostował wyłącznie numerację przepisów obowiązującego m.p.z.p. i zamiast § 16 planu wpisał § 18 planu, pozostawiając w uzasadnieniu decyzji treść § 16 m.p.z.p. (wiaty oraz garaże związane z produkcja rolną, a także dojścia, dojazdy i miejsca postojowe nie pojawiają się w treści § 18).

Prowadzi to do sprzeczności treści uzasadnienia decyzji z przyjętą w jej uzasadnieniu podstawą prawną. Marginalnie zauważyć też trzeba, że tekst m.p.z.p. w aktach administracyjnych jest niekompletny: brak pełnej treści § 16 (oraz początkowej części § 17), zaś wyrys nie wskazuje oznaczenia literowego przedstawionego terenu (jedynie z uwagi na użyty kolor można zakładać, że jest to teren oznaczony symbolem R).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zasadne są również zarzuty odnoszące się do wykładni zawężającej i dokonywanej jedynie w oparciu o reguły gramatyczne, a więc na podstawie literalnego zapisów uchwały, na podstawie której wykluczono na obszarze obowiązującego planu oznaczonym symbolem R budowę przedmiotowego silosu na kiszonkę. Jak wynika bowiem z treści § 18 ust. 3 m.p.z.p. w granicach terenów R (tereny rolnicze) dopuszcza się (w zależności od potrzeb) lokalizację budynków inwentarsko-gospodarczych związanych bezpośrednio z gospodarką rolną, przy zachowaniu zasad opisanych przez uchwałodawcę w § 18 ust. 3 pkt 1 -4 m.p.z.p. Jak wynika z treści wydanych w sprawie decyzji organy administracji nie negują, że na działce inwestora możliwa jest realizacja budynku, służącego gospodarce rolnej a więc np. obory, czy chlewni. Użytkowanie tych budynków nie jest jednak możliwe bez budowli rolniczych w rozumieniu § 3 rozporządzenia. Z tego też powodu w ocenie Sądu należy odrzucić literalną wykładnię miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K., posługując się regułami wykładni funkcjonalnej (celowościowej). Skoro przedmiotowa działka położona jest na terenie, dla którego w obowiązującym m.p.z.p. przewidziano jako podstawowe przeznaczenie pod tereny rolnicze i możliwość realizacji w zależności od potrzeb budynków inwentarsko – gospodarczych związanych bezpośrednio z gospodarką rolną, to dopuszczona jest realizacja obiektów w postaci budowli rolniczych i towarzyszących im urządzeń budowlanych, nie będących budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 p.b, a uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Taki charakter ma bowiem działka nr [...], stanowiąca część gospodarstwa rolnego skarżącego, zabudowana budynkiem mieszkalnym i budynkami do produkcji rolnej, co dokumentuje projekt zagospodarowania działki, której zabudowana część znajduje się poza obszarem objętym m.p.z.p.

Stwierdzenie przez Sąd wadliwości dokonanej przez organy orzekające w sprawie wykładni obowiązującego m.p.z.p. nie oznacza, iż Sąd ocenił kompletność i zgodność projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W zakresie wskazanym w art. 35 ust. 1 pkt 1 – 4 p.b. sprawa nie była bowiem badana przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, które opierając się na gramatycznej wykładni planu miejscowego, doszły do błędnego wniosku o sprzeczności inwestycji z planem miejscowym, który w ich ocenie przewiduje na tym terenie możliwość realizacji jedynie budynków o funkcji rolniczej, wykluczając budowle rolnicze.

Powyższe oznacza to, że decyzje organów obydwu instancji należało uchylić jako wydane bez należytego wyjaśnienia sprawy w zakresie dokładnego określenia lokalizacji planowanej inwestycji na obowiązującym m.p.z.p. , czym naruszono wymogi art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Powodem uchylenia decyzji organów obu instancji było również zastosowanie błędnej, zawężającej wykładni prawa miejscowego, co przedwcześnie doprowadziło do stwierdzenia naruszenia art. 35 ust. 1 p.b.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 §1 lit. a) i c) P.p.s.a orzekł jak w pkt 1 sentencji.

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o których mowa wyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015 r., poz. 1804 ze zm.). W myśl § 15 tegoż rozporządzenia:

1. Opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4.

2. Opłatę w sprawach niewymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej.

3. Opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to:

1) niezbędny nakład pracy radcy prawnego, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;

2) wartość przedmiotu sprawy;

3) wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;

4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Mając na względzie powyższe, Sąd określił wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego wedle stawek minimalnych, uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy wynagrodzenie w takiej wysokości będzie adekwatne w szczególności do niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika oraz jego przyczynienia się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. W rezultacie na zasądzoną kwotę kosztów postępowania złożyły się wynagrodzenie reprezentującego skarżącego pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) wyżej powołanego rozporządzenia ([...] zł), uiszczony wpis ([...] zł) oraz uiszczona opłata od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł., łącznie – [...] zł.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji z uwzględnieniem wytycznych zawartych w niniejszym wyroku winien zatem zbadać w pierwszym rzędzie, czy sporna budowla rolnicza spełnia wszystkie warunki o jakich mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 – 4 p.b. oraz szczegółowe warunki określone w rozporządzeniu. Dopiero należytym sprawdzeniu rozwiązań projektowych, możliwe będzie rozstrzygnięcie wniosku inwestora – przy udziale właścicieli bądź użytkowników nieruchomości sąsiednich, położonych w zasięgu oddziaływania spornej budowli rolniczej.