Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 227/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
659
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] sierpnia 2019 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia : odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] marca 2021 r. (data wpływu do organu) R. B. (zwany dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji (zwany dalej: organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] sierpnia 2019 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wykonując zarządzenie z dnia [...] kwietnia 2021 r., wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie, czy po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a przed wniesieniem skargi do Sądu składał ponaglenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (oraz w przypadku złożenia ponaglenia, nadesłanie jego odpisu lub kopii wraz z dowodem nadania tego dokumentu do organu).

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący oświadczył (pismo z [...] kwietnia 2021 r.), iż w trakcie rozpatrywania sprawy przez organ tylko raz w dniu [...] lipca 2019 r. złożył ponaglenie. Skutkiem tego było wydanie przez organ decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r. W związku z negatywną dla niego decyzją złożył w dniu [...] sierpnia wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej p.p.s.a), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Warunkami formalnymi skutecznego złożenia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu określonej w art. 3 § 2 i 3 i art. 5 p.p.s.a., wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 p.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, zatem stwierdzenie braku którejś z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia,

w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany

w ustawie.

Droga sądowa jest zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, zwana dalej: k.p.a.), w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 (bezczynność), bądź gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość), jest ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu, to ponaglenie do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 1 i 3 k.p.a.). Tym samym wniesienie skargi na bezczynność (przewlekłość) organu jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 k.p.a.

Jak wyjaśnił skarżący, w toku prowadzonego przez organ postępowania, tylko raz w dniu [...] lipca 2019 r. złożył ponaglenie. Jego skutkiem było wydanie przez organ decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r. Następnie w związku z negatywną dlań decyzją złożył w dniu [...] sierpnia wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W toku postępowania "odwoławczego" skarżący nie składał ponaglenia na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ.

Wobec powyższych wyjaśnień skarżącego stwierdzić należy, że złożone przez niego ponaglenie z dnia [...] lipca 2019 r. zostało "skonsumowane" poprzez wydanie przez organ decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r. Natomiast przewlekłość postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie została zaskarżona ponagleniem, co warunkuje dopuszczalność złożonej w niniejszej sprawie skargi.

Ponieważ złożona w niniejszej sprawie skarga, nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia, jest ona niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.