Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3047/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 54 § 1. § 5, § 6
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Małgorzata Bejgerowska, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 1569/14 w sprawie ze skargi M. C. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 26 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2015 r., III SA/Wa 1569/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. C. (zwanego dalej skarżącym) na postanowienie Ministra Finansów z dnia 26 marca 2014

r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd I instancji wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 15 grudnia 2011 r. obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług prowadził egzekucję do majątku skarżącego. Podstawę wystawienia tytułów wykonawczych stanowiła decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 4 października 2011 r.

Doręczenie stronie odpisów tytułów wykonawczych nastąpiło w dniu 15 grudnia

2011 r., tj. w dniu odmowy ich przyjęcia przez skarżącego. O dokonanym zajęciu wierzytelności powiadomiono skarżącego w dniu 30 grudnia 2011 r. doręczając mu odpis zawiadomienia, co wynikało z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy.

3. Skarżący zażaleniem z dnia 17 maja 2012 r. zaskarżył w całości powyższe postanowienie zarzucając naruszenie:

- art. 54 § 1, § 5 i § 6 w związku art. 80 § 1 - § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. - dalej zwanej: u.p.e.a.) - poprzez błędne ich zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, gdy skarżący wykazał, że organ egzekucyjny nieprawidłowo zastosował środek egzekucyjny;

- art. 47 § 1 i § 2, art. 7, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej: K.p.a.) w związku z art. 26 § 5 i art. 32 u.p.e.a. - poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego, że zobowiązany w dniu 15 grudnia 2011 r. odmówił przyjęcia tytułów wykonawczych.

Organ odwoławczy postanowieniem z dnia 26 marca 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

4. Powyższemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił m.in. naruszenie:

- art. 54 § 1, § 5 i § 6 w związku z art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm. – zwanej dalej: ord. pod.) - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym nieuwzględnieniu skargi na czynności egzekucyjne, w sytuacji gdy w dacie zastosowania środka egzekucyjnego na podstawie zawiadomienia z dnia 16 grudnia 2011 r. decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 4 października 2011 r. nie podlegała wykonaniu, gdyż: a) toczyło się postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 4 października 2011 r., b) postanowienie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie zostało skutecznie doręczone, c) treść postanowienia w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest wadliwa;

- art. 54 § 1, § 5 i § 6 w związku z art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a. - poprzez błędne zastosowanie polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że organ egzekucyjny nieprawidłowo zastosował środek egzekucyjny.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił skargi. Sąd I instancji badając sprawę nie dopatrzył się nieprawidłowości w prowadzonym wobec skarżącego postępowaniu egzekucyjnym. Podkreślił po pierwsze, że strona nie może traktować odmowy przyjmowania pism jako jeszcze jednego środka obrony własnych interesów. Musi liczyć się z tym, że nieuzasadniona odmowa przyjęcia pisma prowadzi do uznania doręczenia jako prawnie skutecznego. Przyjęcie fikcji prawnej polegającej na uznaniu pisma za doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia jest możliwe tylko przy zachowaniu ściśle określonych warunków. Skuteczność doręczenia zachodzi wówczas, gdy omawianą czynność dokonano z zachowaniem wszystkich przesłanek określonych przez prawodawcę dla danego, wykorzystanego przez organ, sposobu doręczenia. Po drugie - sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że tytuły wykonawcze powinny były zostać doręczone pełnomocnikowi skarżącego, a nie samemu skarżącemu. Doręczenie odpisu tytułu wykonawczego wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu powinno nastąpić bezpośrednio do rąk zobowiązanego, a nie innej osoby jak choćby pełnomocnika zobowiązanego. Stanowisko takie było już prezentowane w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2008 r., II FSK 1483/07). Sąd podkreślił po trzecie, że nie istniały przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania sądowego.

6. Powyższy wyrok strona zaskarżyła w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie:

1) art. 70 § 1 ord. pod. w związku z art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - poprzez błędne zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu VAT egzekwowanych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie trzech tytułów wykonawczych z dnia 15 grudnia 2011 r., w trakcie którego zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego na podstawie zawiadomienia z dnia 16 grudnia 2011 r.,

2) art. 70 § 4 ord. pod. w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi;

3) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 54 § 1, § 5 i § 6 w związku z art. 80 §1 - § 3 u.p.e.a. w związku z art. 239a) ord. pod. - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi,

w sytuacji gdy skarżący wykazał, iż organy I i II instancji bezzasadnie nie

uwzględniły skargi na czynności egzekucyjne albowiem w dacie zastosowania środka egzekucyjnego na podstawie zawiadomienia z dnia 16 grudnia 2011 r. decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 4 października 2011 r. nie podlegała wykonaniu, gdyż:

- toczyło się postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Gdańsku z dnia 4 października 2011 r.,

- postanowienie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie zostało skutecznie doręczone,

- treść postanowienia w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest wadliwa,

4) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 54 § 1, § 5 i § 6 w związku z art. 54 § 1, § 5 i § 6 w związku z art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a. - poprzez błędne zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez sąd I instancji w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że organy obydwu instancji bezzasadnie nie uwzględniły skargi na czynność egzekucyjną, gdyż środek egzekucyjny został zastosowany nieprawidłowo - organ egzekucyjny nie dopełnił swoich obowiązków: zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego

z dnia 16 grudnia 2011 r. jest nieprawidłowe, bowiem nie określono rodzaju egzekwowanych należności i zajęcie zostało dokonane bez doręczenia zobowiązanemu odpisów tytułów wykonawczych wymienionych w treści zawiadomienia z dnia 16 grudnia 2011 r.,

5) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 47 § 1 i § 2, art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 26 § 5, art. 32 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez sąd I instancji w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż organy administracji obydwu instancji nieprawidłowo ustaliły, że skarżący w dniu 15 grudnia 2011 r. odmówił przyjęcia tytułów wykonawczych,

6) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku

z art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez sąd I instancji w sytuacji, gdy Skarżący wykazał, iż rozstrzygnięcia i uzasadnienia tych postanowień są nieprawidłowe,

7) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 54 § 1, § 5 i § 6 w związku z art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a. w związku z art. 239a) ord. pod. - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu wadliwego uzasadnienia wyroku z dnia 8 kwietnia 2015 r., w którym sąd I instancji błędnie ocenił, iż organy administracji obydwu instancji zasadnie oddaliły skargę na czynności egzekucyjne, mimo że w dacie zastosowania środka egzekucyjnego na podstawie zawiadomienia z dnia 16 grudnia 2011 r. decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 4 października 2011 r. nie podlegała wykonaniu, gdyż: 1) toczyło się postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 4 października 2011 r., 2) postanowienie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej nie zostało skutecznie doręczone, 3) treść postanowienia

w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest wadliwa.

Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o:

- uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wydział III z dnia 08 kwietnia 2015 r. o sygnaturze akt III SA/Wa 1569/14

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji,

- zawieszenie postępowania kasacyjnego w niniejszej sprawie do czasu rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Wydział I z dnia 7 października 2014 r., I SA/Gd 820/14,

- zasądzenie od Ministra Finansów na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (wynagrodzenia doradcy podatkowego).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

7. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw i podlega oddaleniu, bowiem zarzuty w niej sformułowane są niezasadne, a w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, które Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu (art. 183 § 1 i 2 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że skarga do sądu administracyjnego na postanowienie organu rozstrzygającego w sprawie skargi na czynność egzekucyjną zakreśla granice rozpoznania sprawy, wyznaczone przez jej przedmiot, wynikający

z treści zaskarżonego orzeczenia. Sprawa oznacza sprawę w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy, sąd nie może wkraczać w sprawę nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim orzeczeń administracyjnych.

Przedmiot sprawy dotyczy skargi na czynności egzekucyjne uregulowanej

w art. 54 § 1 u.p.e.a. W myśl tego przepisu zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora (...). Ten przedmiot postępowania wyznaczał zatem zakres i przedmiot kontroli sądu I instancji. Do tych też kwestii odniósł się sąd pierwszej instancji w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku wyjaśniając, że skarga na czynność egzekucyjną znajduje oparcie w treści art. 54 u.p.e.a., przez co sprawa może zostać rozpatrzona tylko w tym zakresie. Odnosząc się do przedmiotu sprawy zasadny jest wniosek, że w niniejszej sprawie sama czynność egzekucyjna została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi

w tej mierze przepisami u.p.e.a., w szczególności na podstawie art. 1a pkt 12 lit. a), art. 32, art. 67 § 1 i art. 80 § 1 - § 4 tej ustawy.

Procedura ustanowiona w u.p.e.a., co do zasady, nie służy ustaleniu bądź określeniu obowiązków zobowiązanego, a przymusowemu wykonaniu tych obowiązków w drodze egzekucji. Postępowanie egzekucyjne jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, mającego własne instytucje procesowe

i środki zaskarżenia. Spór w rozpatrywanej sprawie w istocie sprowadza się do charakteru przedmiotowego środka prawnego i zakresu, w jakim poruszać się powinien organ egzekucyjny w badaniu skargi złożonej w trybie 54 § 1 u.p.e.a.

W przepisie art. 1a pkt 2 u.p.e.a. zdefiniowano czynności egzekucyjne jako wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zatem na te właśnie działania przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Przy czym chodzi tu nie tylko o działania, jako czynności faktyczne, wykonawcze organu egzekucyjnego

i egzekutora, ale i czynności egzekucyjne, które mają charakter aktów prawnych i od których nie przysługuje inny środek ochrony niż zażalenie, czy zarzuty.

Z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika jednoznacznie, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane

w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w omawianym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, których legalną definicję z art. 1a pkt 2 u.p.e.a., powołano powyżej. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zatem zarówno czynności

o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. W postępowaniu skargowym, w oparciu o treść art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyroki NSA:

z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; z dnia 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13;

z dnia 24 października 2014 r., II GSK 1377/13 - wszystkie orzeczenia powołane

w niniejszym wyroku dostępne są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ramach skargi na czynności egzekucyjne można zatem podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora, w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, 2015 r., wyd. VII, komentarz do art. 54). Wobec powyższego za nieuprawnione

i niedopuszczalne zarazem należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez WSA przepisów art. 70 § 1 i § 4 ord. pod. w związku z art. 151

w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a odnoszące się do przedawnienia, albowiem okoliczność ta może być przedmiotem zarzutu uregulowanego w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., czyli jak wspomniano nie może być przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną.

Sąd pierwszej instancji zasadnie zatem stwierdził, że przedmiotem skargi mogą być tylko zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny oraz ewentualnego naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych. Tymczasem w realiach niniejszej sprawy skarżący, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zmierza do zakwestionowania zasadności samego zajęcia rachunku bankowego i zastosowania tego środka, co mógł realizować na zasadach opisanych w przepisie art. 33 u.p.e.a. W tej sytuacji trafnie sąd pierwszej instancji uznał dokonane przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjne za zgodne z przepisami prawa i prawidłowo dokonane. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika bowiem, że organ egzekucyjny, działając zgodnie z art. 164 w związku z art. 80 u.p.e.a., przesłał bankowi zawiadomienie

o zajęciu wierzytelności pieniężnej zawierające informację o wysokości kwoty podlegającej zajęciu. Powyższe zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 30 grudnia 2011 r. Zawiadomienie to zostało zredagowane na prawidłowym druku, wynikającym z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skoro zatem bezbłędne zawiadomienie zostało skutecznie doręczone skarżącemu, to czynność ta nie zawiera żadnych wad formalnych. Przedstawione okoliczności faktyczne zweryfikowane przez sąd pierwszej instancji uzasadniały ocenę co do zasadności oddalenia skargi strony skarżącej na czynności egzekucyjne, których formalnoprawne elementy znajdują oparcie w obowiązujących przepisach prawa.

Z powyższych względów sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut oznaczony nr 3 jest nieusprawiedliwiony.

W kwestii zarzutu ujętego pod nr 4 autor skargi kasacyjnej podniósł, że zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego z dnia 16 grudnia 2011 r. jest nieprawidłowe, bowiem nie określono rodzaju egzekwowanych należności

i nieprawidłowo naliczono koszty egzekucyjne. Zgodne z art. 67 § 2 u.p.e.a. zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera m.in.: pkt 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek

z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia i pkt 6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych. Zatem wbrew stanowisku skarżącego przepisy u.p.e.a. nie wymagają wskazania rodzaju egzekwowanych należności, a jedynie rodzaj odsetek. Jeśli chodzi zaś o zarzucaną nieprawidłowość w naliczeniu kosztów egzekucyjnych, strona nie podała na czym miałaby ona polegać i nie przedstawiła też innego wyliczenia tych kosztów, a co istotniejsze nie wykazała, że owo uchybienie, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak wymaga tego przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła także naruszenie przepisów proceduralnych mogące mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia,

w szczególności przepisów art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c)

w związku z art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 54 § 5 u.p.e.a. i art. 18 K.p.a. Formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania w skardze kasacyjnej należy mieć na uwadze, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ" należy zaś rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu środka prawnego a wydanym w sprawie orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji. "Istotny" wpływ to taki, który wskazuje, że gdyby błędu nie popełniono wynik sprawy mógłby być inny. W niniejszej sprawie takiego związku przyczynowego oraz istotnego wpływu nie wykazano.

Co do zarzutów procesowych w istocie skarżący powielił argumentację skargi do sądu pierwszej instancji, nie przedstawiając uzasadnienia, które wskazywałoby, że sąd ten dopuścił się błędu w procesie dochodzenia do rozstrzygnięcia. Z jednej strony w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) albo lit. a) p.p.s.a., które to przepisy określają sposób rozstrzygnięcia sądowego, ale co ważne ich zakresy wzajemnie się wykluczają. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) albo lit. a) sąd stosuje, gdy uwzględnia skargę, natomiast art. 151 p.p.s.a., gdy skargę oddala. W niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji oddalił skargę,

a zatem oczywistym jest, że nie mógł dopuścić się naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) czy też lit. a) p.p.s.a, których to przepisów w ogóle nie stosował. Wbrew zarzutowi naruszenia przepisu art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. uzasadnienie skontrolowanych przez sąd pierwszej instancji postanowień organów obu instancji jest prawidłowe

i trafnie zostało zaakceptowane. Skarga kasacyjna zarzucając naruszenie powyższych przepisów postępowania powołuje również art. 54 § 5 u.p.e.a., podczas kiedy sąd pierwszej instancji nie zakwestionował dopuszczalności wydania postanowienia jako formy rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Natomiast zarzut naruszenia art. 18 K.p.a. dotyczącego właściwości organów naczelnych w powiązaniu w powyższymi przepisami nie został w ogóle uzasadniony.

Naczelny Sąd Administracyjny uznając za nieuprawniony zarzut uchybienia przepisom prawa procesowego (ujęty pod nr 5) skargi kasacyjnej, powiązany z art. 47 § 1 i § 2 K.p.a. dotyczący kwestii odmowy odbioru tytułów wykonawczych, stwierdza, że rozważania sądu pierwszej instancji w tym zakresie są prawidłowe

i mają odzwierciedlenie w aktach sprawy. Znajdująca się bowiem na tytułach wykonawczych adnotacja, że skarżący odmówił przyjęcia tytułów wykonawczych, wszczynających postępowanie egzekucyjne została sporządzona przez urzędnika skarbowego, którego imienna pieczęć widnieje na tytułach egzekucyjnych. Co istotne wiarygodność tych zapisów nie została skutecznie przez skarżącego obalona. Z tych też powodów sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że organ egzekucyjny prawidłowo zastosował przepis art. 47 § 1 K.p.a., co znajduje dodatkowe potwierdzenie w treści notatki urzędowej, sporządzonej przez poborcę skarbowego. Trafnie także sąd I instancji nie uwzględnił zarzutu dotyczącego niedoręczenia wspomnianych tytułów wykonawczych pełnomocnikowi przyjmując, że doręczenie odpisu tytułu wykonawczego wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu powinno nastąpić bezpośrednio do rąk zobowiązanego, a nie innej osoby, np. pełnomocnika zobowiązanego, skoro takowy nie został ustanowiony w konkretnym postępowaniu egzekucyjnym.

Reasumując, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji zasadnie wywiódł, w ślad za ugruntowanym i przedstawionym powyżej stanowiskiem judykatury i doktryny, że skarga na czynności egzekucyjne służy zaskarżaniu czynności o charakterze wyłącznie technicznym i wykonawczym. W jej ramach dopuszczalne jest zatem podnoszenie takich zarzutów, które odnoszą się do formalnoprawnych elementów czynności egzekucyjnych, a nie - jak stara się uczynić to skarżący w niniejszej sprawie - materialnoprawnych.

Za pozbawiony podstaw uznano podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. powiązany z przepisami u.p.e.a. Naczelny Sąd Administracyjny poddając ocenie powyższy zarzut stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przewidzianym art. 141 § 4 p.p.s.a.

i w pełni umożliwia jego kontrolę instancyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jaki stan faktyczny przyjmuje za podstawę rozstrzygnięcia i przekonująco uzasadnił swoje stanowisko co do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi. To zaś, że w skardze kasacyjnej nie zgodzono się z tak wyrażoną oceną, nie mogło być skuteczną podstawą do postawienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09).

W kwestii zawieszenia postępowania kasacyjnego do czasu rozpatrzenia przez NSA skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 7 października 2014 r., o sygn. akt I SA/Gd 820/14, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia tego wniosku na podstawie art. 125 § 1 pk 1 p.p.s.a. Wyrok ten jest bowiem prawomocny. Wyrokiem z dnia 9 września 2016 r.,I FSK 501/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na postanowienie w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

8. Mając na względzie całokształt podniesionych powyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niezasługującą na uwzględnienie i działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.