Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 883/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239f  par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi TWELVE-COM spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi A sp. z o.o. z/s w Kiełczowie (dalej: strona, spółka, skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: organ odwoławczy) we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2017r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: organ podatkowy pierwszej instancji) w T. z dnia [...] maja 2017r. nr [...] o odmowie wstrzymania wykonania nieostatecznej decyzji organu podatkowego pierwszej instancji z dnia [...] września 2016r. nr [...].

1.2. Jak wynika z zaskarżonego postanowienia oraz z akt sprawy, ww. decyzją z dnia [...] września 2016r. organ podatkowy pierwszej instancji określił stronie kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za czerwiec 2013r. w wysokości 25.889 zł oraz kwotę do wpłaty w tym podatku w łącznej wysokości 772.951 zł.

1.3. W dniu 30 września 2016r. spółka wniosła odwołanie od ww. decyzji.

1.4. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017r. nr [...], wydanym m.in. na podstawie art. 239b § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201; dalej: O.p.) ww. decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

1.5. W zażaleniu wniesionym na to postanowienie spółka zawarła wniosek o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji organu podatkowego pierwszej instancji.

1.6. Postanowieniem z dnia 16 maja 2017r., wydanym na podstawie art. 239f § 1 pkt 1 oraz art. 239f § 4 O.p., organ podatkowy pierwszej instancji odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji nieostatecznej.

W uzasadnieniu tego postanowienia organ podatkowy pierwszej instancji przytoczył m.in. treść art. 239f § 1 pkt 1 O.p. podnosząc, że w sprawie nie zostały spełnione – wskazane w tym przepisie – przesłanki wstrzymania wykonalności decyzji na wniosek. Do przesłanek tych organ podatkowy pierwszej instancji zaliczył: ostateczność decyzji objętej wnioskiem o wstrzymanie oraz dokonanie zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji objętej wnioskiem (wraz z odsetkami) w postaci jednej z form wymienionych w treści art. 33d § 2 O.p.

1.7. W zażaleniu wniesionym na to postanowienie strona podniosła zarzut naruszenia art. 239a O.p. poprzez brak uprawdopodobnienia przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji z dnia [...] września 2016r. nie zostanie wykonane.

1.8. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017r. organ odwoławczy, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239f O.p., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu wydanego orzeczenia organ odwoławczy powtórzył argumentację przedstawioną w postanowieniu organu podatkowego pierwszej instancji.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zarzuty te w całości odnoszą się do przesłanek nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, a zatem nie dotyczą przedmiotu sprawy jakim jest wstrzymanie wykonania takiej decyzji.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. W skardze na to postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, spółka podniosła zarzut naruszenia art. 239b § 2 O.p.

W rozwinięciu tego zarzutu strona kwestionowała podstawy do nadania decyzji pierwszoinstancyjnej rygoru natychmiastowej wykonalności. Zaakcentowała wyjątkowy charakter nadawania takiego rygoru decyzjom nieostatecznym oraz podniosła, że organ podatkowy nie uprawdopodobnił wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 239b § 2 O.p. (że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane).

Dodatkowo, za brakiem podstaw do nadania decyzji z dnia [...] września 2016r. rygoru natychmiastowej wykonalności przemawiają, w ocenie strony, także zarzuty podniesione w zażaleniu, które, zdaniem spółki, wskazują na konieczność uchylenia rzeczonej decyzji.

Wskazując na powyższe, skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego w całości oraz zasądzenia od tego organu na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym, kosztów zastępstwa procesowego.

2.2. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi w całości.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

3.1. Skarga okazała się bezzasadna albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

3.2. Rolą Sądu w niniejszej sprawie była ocena zgodności z prawem postanowienia organu odwoławczego w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania nieostatecznej decyzji organu podatkowego pierwszej instancji z dnia 30 września 2016r.

3.3. Stosownie do treści art. 239a O.p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie (art. 239e O.p.). Zgodnie z art. 239f § 1 O.p. organ podatkowy pierwszej instancji wstrzymuje wykonanie decyzji ostatecznej w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego do momentu uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego: 1) na wniosek - po przyjęciu zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji wraz z odsetkami za zwłokę, o którym mowa w art. 33d § 2 - do wysokości zabezpieczenia i na czas jego trwania lub 2) z urzędu - po prawomocnym wpisie hipoteki przymusowej lub wpisie zastawu skarbowego korzystających z pierwszeństwa zaspokojenia, które zabezpieczają wykonanie zobowiązania wynikającego z decyzji wraz z odsetkami za zwłokę - do wysokości odpowiadającej wartości przedmiotu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego. W sprawach nieuregulowanych w § 1 przepisy art. 33d-33g stosuje się odpowiednio (art. 239f § 3 O.p.).

3.4. Słusznie zatem organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie zostały spełnione – wskazane w tym przepisie – przesłanki wstrzymania wykonalności decyzji na wniosek, tj. ostateczność decyzji objętej wnioskiem o wstrzymanie oraz dokonanie zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji objętej wnioskiem (wraz z odsetkami) w postaci jednej z form wymienionych w treści art. 33d § 2 O.p. Co więcej, z uwagi na istotę decyzji, która nie miała waloru ostatecznego nie mogła być spełniona na moment orzekania przez organ odwoławczy również przesłanka wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2017r., I FSK 1878/16, CBOSA).

3.5. W odniesieniu do treści samej skargi trzeba odnotować, że choć została ona sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika to jednak argumenty w niej zawarte nie odnoszą się do granic sprawy zakreślonych zaskarżonym postanowieniem. Zarówno zarzut skargi (naruszenie art. 239b § 2 O.p.), jak i całościowa argumentacja skargi nie pozostawiają wątpliwości, że pełnomocnik strony dąży do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia właściwie wyłącznie poprzez kwestionowanie podstaw do nadania decyzji z dnia 30 września 2016r. rygoru natychmiastowej wykonalności. Tymczasem, oba rodzaje postanowień, tj. to o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności oraz to wydawane w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie są oparte na tych samych przesłankach. Od obu rodzaju postanowień przysługują również odrębne środki zaskarżenia. Stąd też podnoszone przez skarżącą argumenty zawarte w skardze nie mogły być przez Sąd uwzględnione.

3.6. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369).