Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 520/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6262 Radni
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 98a ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi Rady Gminy I. na zarządzenie zastępcze Wojewody Śląskiego z dnia 11 października 2019 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem zastępczym z 11 października 2019 r., Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 98a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.), stwierdził wygaśnięcie mandatu radnego Rady Gminy I. – M. I. w związku z zaistnieniem przesłanki określonej przepisem art. 383 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 684).

W uzasadnieniu zarządzenia zastępczego organ nadzoru wskazał, że mandat skarżącego wygasł z mocy prawa wskutek naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem działalności gospodarczej na własny rachunek z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat (art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). W części poświęconej uzasadnieniu prawnemu zarządzenia, Wojewoda Śląski powołał się na art. 24f ust. 1a ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym, jeżeli radny przed rozpoczęciem wykonywania mandatu prowadził działalność gospodarczą, o której mowa w art. 24f ust. 1 cytowanej ustawy, jest obowiązany do zaprzestania prowadzenia tej działalności gospodarczej w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania. Niewypełnienie tego obowiązku stanowi z kolei podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego w trybie określonym w art. 383 ustawy – Kodeks wyborczy. Zgodnie z art. 383 § 1 pkt 5 ustawy – Kodeks wyborczy, wygaśnięcie mandatu radnego następuje w przypadku naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności. Wygaśnięcie mandatu stwierdza w takim przypadku, zgodnie z § 2 powołanego przepisu, rada gminy w drodze uchwały, w terminie miesiąca od dnia wystąpienia przyczyny wygaśnięcia mandatu. Dalej Wojewoda Śląski wskazał, że jeżeli radny przed dniem wyboru sprawował funkcję lub prowadził działalność, o której mowa w § 1 pkt 5 cytowanego przepisu, obowiązany jest do zrzeczenia się tej funkcji lub zaprzestania prowadzenia działalności w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania (art. 383 § 5 ustawy – Kodeks wyborczy). Zgodnie z art. 383 § 6 ustawy – Kodeks wyborczy, w przypadku niezrzeczenia się funkcji lub niezaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej we wskazanym terminie, rada stwierdza wygaśnięcie mandatu radnego w ciągu miesiąca od upływu tego terminu.

Odnosząc powyższe do realiów sprawy stanowiącej przedmiot zarządzenia zastępczego, Wojewoda Śląski wskazał, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod firmą S. z siedzibą w I. Podczas wykonywania mandatu radnego, skarżący wykonywał na terenie gminy I. na przełomie 2018 i 2019 r. odpłatne usługi polegające na zimowym utrzymaniu dróg. Usługi te wykonywane były w oparciu o szereg umów zawartych z gminą I. Mając na względzie ustalony stan faktyczny, Wojewoda Śląski wskazał, że pojęcie "działalności gospodarczej" użyte przez ustawodawcę w art. 24f ust.1 ustawy o samorządzie gminnym zostało zdefiniowane w art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, zgodnie z którym działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Organ nadzoru stwierdził również, że użyte w przepisie art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym sformułowanie "wykorzystanie mienia komunalnego" jest pojęciem niezdefiniowanym ustawowo, w związku z czym powinno być pojmowane szeroko, podobnie jak w języku potocznym. W ocenie organu, przesłanka ta obejmuje przypadki bezpośredniego i pośredniego wykorzystania mienia komunalnego bez względu na jego podstawę prawną. Przesądzający jest zatem sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego. Dalej organ nadzoru odwołał się do cywilnoprawnego rozumienia terminu "mienie" (art. 44 ustawy – Kodeks cywilny) wskazując, że mieniem są prawa majątkowe, których wartość daje się wyrazić w pieniądzu. Wojewoda Śląski podkreślił w tym kontekście, że nie chodzi jedynie o nieruchomości gminne, lecz o cały zespół jej praw majątkowych, w tym środki pieniężne. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 2892/12, wskazał, że wypłacone za usługę wynagrodzenie jest ekwiwalentem świadczenia wykonanego na rzecz gminy, a zatem jest realizacją należności pochodzącej z praw majątkowych gminy wyrażonej w pieniądzu. Usługodawca realizujący świadczenie w ramach działalności gospodarczej, przez sam fakt pobrania wynagrodzenia ze środków budżetowych gminy, korzysta z mienia komunalnego. Organ wskazał, że skoro skarżacy świadczył na rzecz gminy I. odpłatne usługi polegające na zimowym utrzymaniu dróg na terenie gminy, to korzystał niewątpliwie z mienia komunalnego gminy. Za korzystanie z mienia komunalnego uznać należy pobierane przez radnego wynagrodzenie ze środków budżetowych gminy za wykonane na rzecz gminy usługi. Organ podkreślił, że działalność skarżącego ma charakter zarobkowy oraz jest prowadzona w sposób zorganizowany i ciągły. Dotyczy bowiem wykonywania przez radnego odpłatnie ściśle określonych usług związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą obejmującą wielokrotne, odpłatne wykonywanie określonych czynności na rzecz gminy. Mając na względzie powyższe, Wojewoda Śląski uznał, że radny naruszył zakaz, o którym mowa w art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Korzystanie z mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, pozostaje bowiem w związku funkcjonalnym z prowadzoną przez radnego działalnością gospodarczą, co wskazuje, że mienie komunalne gminy służyło działalności gospodarczej prowadzonej przez radnego. Uzasadniając wydane zarządzenie zastępcze, organ nadzoru podkreślił, że do oceny, że nastąpiło naruszenie zakazu wykorzystania mienia komunalnego nie trzeba wykazywać, że radny wykorzystał swoją pozycję, czy też wykorzystywane mienie przyczyniło się do uzyskania zysku z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Celem prawodawcy jest bowiem zapobieganie potencjalnym konfliktom interesów i potencjalnym nadużyciom, które nie muszą mieć miejsca, ale mogą wystąpić. Wojewoda Śląski wskazał, że w toku prowadzonego przez organ nadzoru postępowania wyjaśniającego stwierdzono, że skarżący złożył ślubowanie w dniu 19 listopada 2018 r. i do dnia 19 lutego 2019 r., tj. w terminie 3 miesięcy, nie zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej z wykorzystywaniem mienia gminy I. Rada Gminy I. nie podjęła uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego, do czego była zobowiązana w ciągu miesiąca od upływu tego terminu. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 98a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, organ nadzoru bezskutecznie wezwał Radę Gminy I. do podjęcia uchwały w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego M. I. w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania. W konsekwencji powyższego, Wojewoda Śląski wydał zarządzenie zastępcze stwierdzające wygaśnięcie mandatu radnego M. I.

Z powyższym zarządzeniem zastępczym nie zgodziła się Rada Gminy I., której profesjonalny pełnomocnik zaskarżył je w całości, zarzucając:

I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie przepisu art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędną wykładnię polegającą na bezzasadnym przyjęciu, iż świadczenie za wynagrodzeniem usługi utrzymania dróg w sezonie zimowym, na podstawie umów zawartych w wyniku przeprowadzenia przetargu nieograniczonego, stanowi naruszenie przedmiotowego przepisu mającego w założeniu charakter "antykorupcyjny" i skutkuje koniecznością wygaszenia mandatu radnego, podczas gdy systemowa i celowościowa wykładnia art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym winna prowadzić do wniosku, iż zawarcie przez firmę Radnego umowy z Gminą na zadanie coroczne, niezależne od jakichkolwiek decyzji Rady Gminy, poprzedzonej transparentnym i równym dla wszystkich zainteresowanych postępowaniem przetargowym - z założenia najbardziej przejrzystym, konkurencyjnym i wreszcie korzystnym dla samej Gminy - nie powoduje żadnego, chociażby potencjalnego konfliktu interesów i nie daje możliwości nadużyć, które nie tylko nie występują, ale nawet - z założenia samej procedury przetargowej, a także przy uwzględnieniu charakteru usługi - nie mogłyby wystąpić, a tym samym nie zostaje spełniona przesłanka "wykorzystania mienia komunalnego" w rozumieniu tegoż przepisu, co czyni wydanie zaskarżonego zarządzenia zastępczego (przy zastosowaniu art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego) bezzasadnym.

II. Naruszenie innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w szczególności ustalenia wszystkich okoliczności zawarcia z radnym M. I. umów za które otrzymywał wynagrodzenie, a w szczególności trybu ich zawarcia, a ponadto niedostateczne ustalenia w zakresie charakteru świadczonej usługi, której zapewnienie jest corocznym obowiązkiem Gminy, uzależnionym raczej od warunków atmosferycznych, a nie od jakichkolwiek decyzji Rady Gminy;

2. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkującą bezzasadnym przyjęciem, że świadczone przez radnego M. I. usługi utrzymania dróg w sezonie zimowym 2018/2019 na terenie Gminy I., mogą rodzić chociażby potencjalny konflikt interesów, w sytuacji gdy prawidłowa ocena tych relacji winna prowadzić do wniosku, iż wybór oferty Radnego M. I. w trybie przetargu nieograniczonego był dla Gminy najkorzystniejszy, a sam Radny nie tylko nie miał, ale nawet teoretycznie nie mógł mieć na decyzje w tym zakresie żadnego wpływu;

3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w treści uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia zastępczego dlaczego Wojewoda Śląski w zupełności pominął przy wydawaniu tego aktu fakt, iż do zawarcia umowy pomiędzy Radnym M. I. a Gminą I. doszło w wyniku przeprowadzenia równego, konkurencyjnego i w pełni transparentnego postępowania przetargowego, w ramach którego Radny nie tylko nie wykorzystał swojej pozycji, nie nadużył jej i nie popadł w konflikt interesów z Gminą, ale nawet teoretycznie - z uwagi na tryb postępowania i charakter świadczonej usługi, która jest usługą cykliczną, niezbędną do zapewnienia przez Gminę każdego roku i niezależną od jakichkolwiek decyzji Rady Gminy - konflikt taki nie mógł wystąpić.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia zastępczego, a także o zasądzenie od Wojewody Śląskiego kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko i jego argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym zarządzeniu zastępczym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) obejmuje również akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

Podstawą wydania zaskarżonego zarządzenia zastępczego był art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego w zw. z art. 24f ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Stosownie do art. 383 § 1 pkt 5 ustawy Kodeks wyborczy, wygaśnięcie mandatu radnego następuje w przypadku naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności. Z kolei, zgodnie z art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Zakaz ten ma charakter bezwzględny, a jego celem jest niedopuszczenie do sytuacji wykorzystywania funkcji radnego do osiągania korzyści majątkowych z wykorzystaniem mienia komunalnego. Podkreślić należy, że celem omawianego zakazu jest nie tylko uniemożliwienie radnemu uzyskiwania korzyści majątkowych w sposób wiążący się z działaniem w istocie na szkodę gminy, lecz również wyeliminowanie sytuacji, w której radny pozostawałby z gminą w takiej relacji ekonomiczno – prawnej, która w społecznym odbiorze mogłaby rodzić chociażby wątpliwości co do przejrzystości w zakresie finansowania zadań gminy. Ustanawiając zakaz prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego, ustawodawca chciał bowiem zapobiec ewentualnemu wykorzystaniu mandatu w celu ułatwienia dostępu do tego mienia. Z punktu widzenia ratio legis powołanej regulacji ustawowej, bez znaczenia jest zatem to, czy in concreto radny wykorzystał swój mandat celem osiągnięcia korzyści majątkowej z wykorzystaniem mienia komunalnego, lecz relewantne jest jedynie ustalenie, czy z uwagi na pełnioną funkcję publiczną istnieje chociażby faktyczna możliwość wykorzystania przez niego stanowiska do czerpania korzyści z wykorzystaniem mienia komunalnego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Dodać również należy, że bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy prowadzenie działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego godzi w interes fiskalny gminy. Omawiany zakaz ustawowy obejmuje bowiem również sytuacje, w których uzyskiwane przez radnego wynagrodzenie z tytułu wykonywanych na rzecz gminy usług jest świadczeniem o wartości rynkowej. Jak już wyżej wskazano, wykładnia funkcjonalna art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym prowadzi do wniosku, że jego podstawowym celem nie jest reagowanie na już stwierdzone przypadki bezprawnego wykorzystywania mienia gminy, lecz celem takim jest działanie prewencyjne zapewniające przejrzystość prowadzonej przez gminę gospodarki finansowej. Rozstrzygający jest zatem sam fakt korzystania z mienia komunalnego, które to wykorzystywanie pozostaje w związku funkcjonalnym z działalnością gospodarczą radnego (vide: wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 września 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 553/19, wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 765/17, wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 1269/16).

W dalszej kolejności zauważyć należy, że pojęcie mienia komunalnego odpowiada definicji mienia zawartej w art. 44 Kodeksu cywilnego. Mienie obejmuje zatem własność oraz inne składniki mienia mieszczące się w zbiorczej kategorii "inne prawa majątkowe". O "innych prawach majątkowych" mowa jest również w art. 43 ustawy o samorządzie gminnym definiującym pojęcie mienia komunalnego. Podkreślić należy, że kategoria ta obejmuje również środki pieniężne uiszczane tytułem zapłaty za wykonanie usługi na rzecz gminy. Powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że wypłacone radnemu wynagrodzenie z tytułu dokonywania określonej czynności jest kwalifikowane jako prowadzenie przez radnego działalności z wykorzystaniem mienia komunalnego (tak w szczególności NSA w wyroku z dnia 30 stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK 34/20).

Odnosząc powyższe rozważania prawne do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy, że zaskarżone zarządzenie zastępcze zostało wydane zgodnie z prawem, a podniesione w jego uzasadnieniu argumenty ocenić należy jako słuszne. Zauważyć należy, że skarżąca nie kwestionuje faktu wykonywania działalności gospodarczej przez radnego polegającej na utrzymywaniu dróg gminnych w okresie zimowym, podkreślając, że przedmiotową działalność gospodarczą radny wykonywał na podstawie zawieranych z gminą umów po uprzednim wyłonieniu go w transparentnym i równym dla wszystkich postępowaniu przetargowym. Istota sporu sprowadza się zatem do prawidłowej wykładni art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Odnosząc się zatem do podniesionych w skardze zarzutów, podkreślić należy, że nie ma racji skarżąca twierdząc, że pojęcie "wykorzystywania mienia komunalnego" oznacza prowadzenie działalności gospodarczej wiążącej się z uzyskiwaniem korzyści z mienia komunalnego z jednoczesnym naruszeniem interesu gospodarczego gminy. Jak już wskazano, bez znaczenia pozostaje to, czy zapłata za wykonane usługi znajduje odzwierciedlenie w stawkach rynkowych. Bez znaczenia pozostaje również tryb, w jakim gmina wyłoniła konkretnego usługodawcę. Istotą sformułowanego w art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zakazu jest bowiem wyeliminowanie wszelkich przypadków prowadzenia przez radnego działalności gospodarczej z wykorzystaniem szeroko rozumianego mienia komunalnego. Pojęcie "wykorzystania" nie może być zatem rozumiane pejoratywnie jako w istocie doprowadzenie gminy do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, lecz oznacza jedynie związek między mieniem komunalnym a działalnością gospodarczą prowadzoną przez radnego. Inaczej rzecz ujmując, oznacza ono związek polegający na świadczeniu przez radnego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej odpłatnych usług na rzecz gminy, co wiąże się z transferem środków pieniężnych (mienia komunalnego) na rzecz tego radnego tytułem zapłaty. Zagadnienie potencjalnej nieekwiwalentości świadczeń pozostaje bez znaczenia w perspektywie zakresu zastosowania normy art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a może mieć znaczenie na gruncie prawa karnego, które, w odróżnieniu od omawianej, w swym założeniu prewencyjnej regulacji art. 24f ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, ma charakter represyjny, to jest stanowi reakcje na już zaistniałe, a nie jedynie potencjalne, przestępstwa skierowane przeciwko instytucjom publicznym.

Przechodząc do analizy dalszych podniesionych przez skarżącą zarzutów, zauważyć należy, że w istocie sprowadzają się one do uzupełnienia zarzutu określonego w punkcie 1 skargi. O ile bowiem w zarzucie pierwszym skarżąca argumentował, że został wybrany jako usługodawca w drodze równego dla wszystkich przetargu, o tyle w drugim wskazał, że nie wykorzystał sprawowanej funkcji do zawarcia umów, a także nie odniósł żadnej korzyści kosztem mienia gminnego, bowiem jego oferta była dla gminy najkorzystniejsza finansowo. W istocie również i ten zarzut sprowadza się do uzasadnienia prezentowanego przez skarżącego poglądu, że pojęcie "wykorzystania mienia komunalnego" odnosić należy a contrario do wskazanych w zarzucie przykładów jedynie do sytuacji, w których radny w sposób bezprawny wykorzystał swój mandat celem zwarcia kontraktu, względnie sama treść umowy wskazuje na nieekwiwalentość świadczeń z pokrzywdzeniem gminy. Jak już wskazano w akapicie poprzedzającym, okoliczności te nie mają żadnego znaczenia z punktu widzenia zastosowania obligatoryjnego zakazu z art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wskazywane przez skarżącego tytułem przykładu nieprawidłowości nie pozostają oczywiście bez znaczenia, lecz podlegają one ewentualnej ocenie w postępowaniu karnym a nie w postępowaniu nadzorczym.

Skarżąca błędnie wiąże zastosowanie omawianego zakazu ustawowego z wykorzystaniem przez radnego swojej funkcji i uzyskiwaniem z tego tytułu nieuprawnionych korzyści. Argumentacja skarżącej sprowadza się zatem do tego, że zastosowanie art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem konkretnego przypadku wykorzystania przez radnego mandatu w celu osiągnięcia nieuprawnionej korzyści w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Taka wykładnia nie znajduje oparcia w literalnej treści przepisu, bowiem skądinąd słusznie akcentowana przez skarżącą konieczność wykładni tego przepisu przez pryzmat jego ratio legis, prowadzi do wniosku, że jego antykorupcyjny cel urzeczywistni się w pełni jedynie wówczas, gdy będzie on stanowił efektywne narzędzie eliminowania również potencjalnie korupcjogennych sytuacji. Innymi słowy, ratio legis omawianej regulacji ustawowej nie sprowadza się jedynie do reakcji na już stwierdzone działania na szkodę gminy, lecz ma przede wszystkim na celu zapobieganie powstawaniu sytuacji sprzyjających działaniom korupcyjnym, a to w celu wzmocnienia zaufania obywateli do organów jednostek samorządu terytorialnego.

Mając zatem na względzie powyższe okoliczności, należy jednoznacznie opowiedzieć się za utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, według którego, świadczenie przez radnego usługi na rzecz gminy, w realizacji obowiązków ustanowionych umową cywilnoprawną zawartą między radnym a gminą, w zamian za zobowiązanie się gminy do zapłaty wynagrodzenia, stanowi wykonywanie działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, o którym mowa w art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Stwierdzenie takiego faktu, rodzi po stronie radnego, w przypadku woli dalszego wykonywania mandatu, obowiązek zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego w terminie 3 miesięcy od dnia ślubowania (por. m.in. wyroki NSA z 20 marca 2018 r., sygn.. II OSK 425/18, z 10 kwietnia 2019 r., sygn.. II OSK 90/19, z 30 stycznia 2020 r., sygn.. II OSK 34/20).

Bezskuteczny upływ terminu obliguje radę gminy do podjęcia w terminie miesiąca uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego. Z kolei, bezczynność rady gminy w przedmiotowej sprawie uczyniła zasadnym skorzystanie przez wojewodę z kompetencji przewidzianej w art. 98a ustawy o samorządzie gminnym. Należy przy tym dodać, że NSA wyrokiem z 7 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 3641/21 w sprawie ze skargi kasacyjnej radnego M. I. na wyrok tut. Sądu oddalający jego własną skargę na przedmiotowe zarządzenie Wojewody Śląskiego z 11 października 2019 r., oddalił skargę kasacyjną podzielając argumentację WSA w Gliwicach aktualną w niniejszej sprawie ze skargi własnej Rady Gminy I., której skarżąca Rada Gminy I. nie cofnęła.

W tej sytuacji, mając powyższe na względzie, stosownie do art. 151 p.p.s.a., skarga podlega oddaleniu jako oczywiście bezzasadna.