Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 79/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Spór kompetencyjny/Spór o właściwość
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 78 ust. 2 pkt 1, art. 140mb pkt 2, art. 73 ust. 1-5
journal: Dz.U. 2020 poz 110
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: art. 3 par. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Miasta G.W. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta G.W. a Starostą S. w przedmiocie przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu postanawia wskazać Prezydenta Miasta G.W. jako organ właściwy w sprawie.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta G.W. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Starostą S. w przedmiocie wskazania organu właściwego do przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu przez M.I.

W uzasadnieniu wniosku podał, że Prezydent Miasta G.W. przy piśmie z [...] 2020 r. przekazał Staroście S. zawiadomienie M.I. z [...] 2020 r. o zbyciu pojazdu marki [...] oznaczonego numerem rejestracyjnym [...], uznając się za organ niewłaściwy w sprawie. Następnie w/w zawiadomienie Starosta S. przy piśmie z [...] 2020 r. przekazał Prezydentowi Miasta G.W., wskazując, że nie jest właściwy do załatwienia tej sprawy, ponieważ to Prezydent Miasta G.W. zarejestrował przedmiotowy pojazd, a więc to on jest właściwy do przyjęcia zawiadomienia o jego zbyciu.

Prezydent Miasta G.W. stwierdził, że stosownie do art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110), powoływanej dalej jako "P.r.d.", właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o zbyciu pojazdu. Ponadto z § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2355 ze zm.) wynika, że w przypadku zawiadomienia o zbyciu pojazdu zarejestrowanego, dotychczasowy właściciel pojazdu do zawiadomienia dołącza kopię dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdu.

Jednocześnie § 4 ust. 2 załącznika numer 1 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2130 ze zm.), stanowi, że w przypadku zawiadomienia przez dotychczasowego właściciela o zbyciu pojazdu zarejestrowanego organ rejestrujący:

1) zamieszcza na dokumencie, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdu, adnotację o treści: "Zawiadomiono w dniu ... o zbyciu pojazdu Nr rej. wpisując datę zawiadomienia i numer rejestracyjny pojazdu, oraz przystawia pieczątkę organu rejestrującego, wykonuje kserokopię dokumentu, po czym zwraca go właścicielowi pojazdu, jeżeli zawiadomienie o zbyciu dokonane zostało przez właściciela osobiście w organie rejestrującym;

2) przyjmuje kopię dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdu, i zamieszcza na tej kopii adnotację o treści: "Zawiadomiono w dniu ... o zbyciu pojazdu Nr rej wpisując datę zawiadomienia i numer rejestracyjny pojazdu, oraz przystawia pieczątkę organu rejestrującego, jeżeli zawiadomienie o zbyciu zostało przesłane pocztą;

3) zamieszcza dane i informacje zawarte w dokumencie, o którym mowa w pkt 1 i 2, w bazie danych i odpowiednio przekazuje je do ewidencji pojazdów.

W ocenie Prezydenta Miasta G.W. wyżej wymienione przepisy nie wskazują organu właściwego do załatwienia sprawy związanej z zawiadomieniem o zbyciu pojazdu. Dlatego przy ustalaniu właściwości organu należy przyjąć jako właściwy sposób postępowania wskazany w art. 21 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), powoływanej dalej jako "K.p.a.", stanowiącego, że właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się w innych sprawach - według miejsca zamieszkania (siedziby) w kraju, a w braku zamieszkania w kraju - według miejsca pobytu strony lub jednej ze stron; jeżeli żadna ze stron nie ma w kraju zamieszkania (siedziby) lub pobytu - według miejsca ostatniego ich zamieszkania (siedziby) lub pobytu w kraju. W związku z tym, Prezydent Miasta G.W. wniósł o wskazanie Starosty S. jako organu właściwego do załatwienia sprawy.

Starosta S. odpowiadając na wniosek wniósł o wskazanie Prezydenta Miasta G.W. jako organu właściwego w sprawie.

W uzasadnieniu podał, że według danych z systemu Cepik wynika, że pojazd został przerejestrowany [...] 2020 r. w Starostwie Powiatowym w Gnieźnie. Z uwagi na powyższe zamieszczenie danych i informacji zawartych w dokumencie, na podstawie którego nastąpiło zbycie, było technicznie niemożliwe.

Organ pozostający w sporze wskazał, że w obliczu niewskazania w art. 78 ust. 3 P.r.d. organu właściwego według miejsca zamieszkania wnoszącego podanie w sprawie dokonania wpisów, o których mowa w art. 78 ust. 2, właściwy powinien być organ rejestracyjny, przed którym pojazd został zarejestrowany, podobnie jak w przypadku wyrejestrowania pojazdu, dla którego właściwym jest organ ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu (art. 79 P.r.d.).

Rejestracja ze względu na miejsce zamieszkania, zatem przez analogię wyrejestrowanie - zgłoszenie zbycia przesyła się do organu ostatniej rejestracji celem wpisu do CEPiK i dołączenia do akt (tam gdzie była ostatnia rejestracja, gdzie znajdują się akta). Tylko sytuacja, gdy przewidziane jest wydanie decyzji administracyjnej konkretyzującej prawa i obowiązki adresata, a także te, co do których ustawodawca wprost wskazał w przepisie organ właściwy stanowią podstawę ewentualnej zmiany organu dotychczas właściwego. Ustawodawca wyraźnie wskazał organ właściwy w sprawie rejestracji pojazdu, tj. art. 73 ust. 1, zgodnie z którym rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), zatem starosta, przed którym nastąpiła rejestracji pojazdu, powinien dokonywać czynności określonej w art. 78 ust. 2 P.r.d.

Z wyżej wymienionych przyczyn kwestie te stały się przedmiotem sporów o właściwość i aktualnie wymagają rozstrzygnięcia Sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 15 § 1 pkt 4 w związku z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez spór o właściwość, o którym mowa w art. 4 P.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej, jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uważa się za właściwy do jej załatwienia (spór negatywny). Spór między organami jednostek samorządu terytorialnego, niemającymi wspólnego dla nich organu wyższego stopnia, jest sporem o właściwość, rozstrzyganym przez sąd administracyjny zgodnie z art. 22 § 1 pkt 1 K.p.a. Rozstrzyganie sporów o właściwość, należących do sądów administracyjnych jest objęte właściwością Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 15 § 1 pkt 4 P.p.s.a.).

Spór zainicjowany wnioskiem złożonym w tej sprawie ma charakter negatywnego sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta G.W. a Starostą S. w przedmiocie wskazania organu właściwego do przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu przez M.I. Wyżej wymienione organy nie mają wspólnego dla nich organu wyższego stopnia.

Warunkiem wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny merytorycznego orzeczenia w rozpoznawanej sprawie jest istnienie sporu o właściwość w znaczeniu prawnym. Z istoty sporu o właściwość wynika, że spór taki może mieć miejsce w sytuacji, kiedy istnieje materialnoprawna podstawa do załatwienia konkretnej sprawy administracyjnej przez organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym podlegającym kognicji sądów administracyjnych. Spór ten może powstać tylko w ramach konkretnej sprawy administracyjnej, która jest przedmiotem prowadzonego postępowania. Przesłanką, która jest podstawowa dla ustalenia właściwości, jest zatem przedmiot sprawy administracyjnej w znaczeniu szerszym niż określony w art. 1 pkt 1 lub 2 K.p.a. Przedmiotem sporu mogą być bowiem także czynności lub akty z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 14 grudnia 2005 r. sygn. akt II OW 60/05 (ONSAiWSA 2006/4, poz. 97) wskazał, że art. 4 P.p.s.a. ma zastosowanie również w sprawach, w których podejmowane są czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W glosie aprobującej do tego postanowienia K. Defecińska-Tomczak (publ. OSP 2007/7-8, s. 488 i n.) podkreśliła m.in., że przedmiot sporów o właściwość między organami wymienionymi w art. 4 P.p.s.a. należy wiązać z prawnymi formami działania administracji, poddanymi kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne. Jedynie dopatrzenie się funkcjonalnego związku między zakresem kontroli sądu administracyjnego nad wykonywaniem administracji publicznej a przedmiotem sporów o właściwość (sporów kompetencyjnych) pozwala na wskazanie granicy, do której sięga kognicja Naczelnego Sądu Administracyjnego wynikająca z art. 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd, że przedmiotem kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą być również spory pomiędzy organami w kwestii właściwości (kompetencji) organów dotyczących czynności lub aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Skoro podlegają one kontroli legalności sądów administracyjnych, a w systemie prawa brak jest uniwersalnych rozwiązań dotyczących rozwiązywania takich sporów, to przyjąć należy, że art. 4 P.p.s.a. w związku z art. 15 pkt 4 P.p.s.a. stanowi podstawę do rozstrzygania o owych sporach przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W przedmiotowej sprawie należało zatem ustalić, czy przyjęcie zawiadomienia o zbyciu pojazdu przez starostę, gdyż do tego sprowadza się działanie organu, jest aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przyjęcie zawiadomienia nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 2 K.p.a. Jedynie zatem ustalenie, że owo przyjęcie mieści się w zakresie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. daje podstawę do rozstrzygnięcia sporu przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Ponadto na mocy art. 4 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw wprowadzono zmianę do ustawy Prawo o ruchu drogowym przez ustanowienie kary za niewykonanie obowiązku poinformowania starosty o zbyciu pojazdu. W świetle art. 140mb pkt 2 P.r.d., kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. Kary pieniężne, o których mowa m.in. w art. 140mb, nakłada starosta (art. 140n ust. 2a P.r.d.).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęcie zawiadomienia przez starostę w niniejszej sprawie jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Przewidziany w art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. obowiązek właściciela pojazdu jest zagrożony wysoce represyjną administracyjną karą pieniężną. Niewykonanie obowiązku lub wykonanie go z opóźnieniem może powodować odpowiedzialność administracyjną, zagrożoną w/w karą administracyjną. Skoro niewykonanie obowiązku albo data jego wykonania może mieć znaczenie z punktu widzenia odpowiedzialności administracyjnej, to uznać należy, że przyjęcie przez starostę zawiadomienia o wypełnieniu tego obowiązku należy zakwalifikować jako czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Czynność starosty jest następstwem wykonania obowiązku przez podmiot administrowany, którego nieterminowe wykonanie jest zagrożonego sankcją administracyjną. Obiter dictum należy zauważyć, że ustawa Prawo o ruchu drogowym nie określa sposobu obliczania terminu, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. Wobec wysokiej represyjności powołanych przepisów, termin do wykonania powołanego obowiązku należy interpretować na korzyść podmiotów zobowiązanych, to jest przyjmując, że nie wlicza się do niego sobót ani dni świątecznych.

Podkreślić należy, że "szczególność" rozpoznawanego sporu polega na tym, że jego przedmiotem nie jest sprawa w rozumieniu art. 1 pkt 1 lub 2 K.p.a., lecz czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Oznacza to, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego określające właściwość miejscową organu (art. 20) nie mają zastosowania, a mogą być jedynie wskazówką interpretacyjną w procesie wykładni z uwagi na rangę aktu (Kodeksu), w którym zostały zawarte.

Jeśli chodzi o rejestrację pojazdu to reguły właściwości miejscowej określa art. 73 ust. 1-5 P.r.d. Powołana regulacja modyfikuje reguły właściwości miejscowej określone w art. 21 § 1 pkt 2 i 3 K.p.a., natomiast w zakresie zgłoszenia o nabyciu lub zbyciu pojazdu powoływany już przepis art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. stanowi jedynie o tym, że właściciel pojazdu zarejestrowanego jest zobowiązany zawiadomić starostę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organem właściwym do przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu jest organ rejestracji pojazdu. Za takim określeniem właściwości miejscowej organu przemawiają względy praktyczne. Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach dokumenty przedstawione do rejestracji lub wyrejestrowania, których zgodnie z rozporządzeniem nie zwraca się właścicielowi pojazdu oraz odpowiednio kserokopie dokumentów organ rejestrujący zatrzymuje i tworzy indywidualne teczki, zwane dalej "aktami pojazdu", które przechowuje się według numerów rejestracyjnych pojazdów. Skoro według powołanego przepisu organ rejestrujący tworzy indywidualne teczki pojazdu zarejestrowanego, to logiczne jest, że dokumenty dotyczące zawiadomienia o zbyciu pojazdu także należy składać do tego organu. Dokonując oceny właściwości organu do przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdów dokonanego przez Spółkę należy zatem zauważyć, że czynność ta związana jest z koniecznością zapewnienia aktualności danych związanych m.in. z właścicielem pojazdu, wpływając na pewność obrotu pojazdami oraz przyczyniając się do możliwości zidentyfikowania osoby, na której z tytułu własności pojazdu ciąży szereg obowiązków nałożonych przepisami prawa. Ze względu na konieczność zapewnienia ciągłości wpisów dokonywanych w stosownych rejestrach, zawiadomienie o zbyciu pojazdów powinno być dokonane wobec tego organu, przed którym zostały one zarejestrowane.

W konsekwencji oznacza to, że organem właściwym do przyjęcia i nadania biegu złożonemu w niniejszej sprawie zawiadomieniu o zbyciu pojazdu dokonanego przez Monikę Iwanowską jest Prezydent Miasta G.W.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 4 oraz art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.