Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 588/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw wniesiony na podstawie art. 3 § 2a ustawy ppsa
Powołane przepisy: article: art. 151a par. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 1  ust. 2 pkt 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze sprzeciwu W. P. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej odmowy przyznania zasiłków rodzinnych i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala sprzeciw


UZASADNIENIE

Zaskarżona sprzeciwem rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2020r. nr [...], zostało wydane przy następujących ustaleniach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. znak: [...] Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., odmówił W.P. (dalej powoływanemu jako "skarżący") przyznania prawa do zasiłku rodzinnego na troje dzieci: D., J. i A. P. wraz z dodatkami, na okres zasiłkowy 2018/2019. Odmowę tą organ uzasadnił faktem, że żona wnioskodawcy z trójką dzieci nie mieszka na stałe w Polsce, ale na B., a zatem świadczenia rodzinne w Polsce nie przysługują.

Powyższe rozstrzygnięcie utrzymało w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2019r. nr [...]. Zdaniem Kolegium zgormadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że skarżący wraz z rodziną mieszka w miejscowości T. na B., gdzie wspólnie z żoną opiekują się trójką nieletnich dzieci, co uniemożliwia przyznanie im wnioskowanych świadczeń.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 19 grudnia 2019r., sygn. II SA/Bk 749/19, uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] sierpnia 2019r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy B.P. z dnia [...] maja 2019r. Skład orzekający doszedł bowiem do wniosku, że w przedmiotowej sprawie kluczowe było ustalenie podstawowej kwestii – miejsca zamieszkania rodziny – jako fundamentalnej przesłanki przyznania świadczeń rodzinnych, które to ustalenie powinno opierać się na okolicznościach nie budzących jakichkolwiek wątpliwości. Wobec powyższego za konieczne sąd uznał przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego z wywiadu środowiskowego, z zeznań świadków, ustalenie częstotliwości ewentualnych wyjazdów na B. itd., które to dowody łącznie z już dostępnymi, w tym oświadczeniami członków rodziny skarżącego i rodziny jego żony, pozwolą na należyte ustalenie, gdzie znajduje się centrum interesów życiowych i majątkowych strony i tym samym właściwą ocenę przesłanki zamieszkiwania na terytorium RP.

Po powtórnym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. P. decyzją z dnia [...] maja 2020 r. ponownie odmówił skarżącemu przyznania prawa do zasiłku rodzinnego na troje dzieci: D., J. i A. P. wraz z dodatkami, na okres zasiłkowy 2018/2019, uzasadniając to faktem, że wnioskodawca i jego rodzina nie zamieszkują na stałe w Polsce, a w konsekwencji nie przysługują im świadczenia rodzinne w Polsce. Zdaniem organu I instancji, zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że skarżący wraz z rodziną (żoną i trójką dzieci) nie zamieszkuje na stałe pod wskazanym przez niego adresem, a centrum życiowym jego rodziny jest B. Dzieci Państwa P. uczą się w szkole i przedszkolu na B., co powoduje konieczność zapewnienia im tam codziennej opieki. Powyższe okoliczności przesądzają, zdaniem organu I instancji, że to na B. koncentruje się życie rodziny skarżącego, zaś żaden z jej członków nie przebywa na stałe w miejscowości K., w gminie B. P.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. W obszernym uzasadnieniu odwołania jego autor zwrócił uwagę m.in. na:

(-) oparcie uzasadnienia zaskarżonej decyzji wyłącznie na przepisach ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, bez wsparcia innych przepisów bądź orzecznictwa w sprawie ustalenia miejsca zamieszkania jego rodziny, co powoduje oparcie decyzji wyłącznie na nielegalnych definicjach miejsca zamieszkania;

(-) oparcie się na treści notatki służbowej dotyczącej wywiadu środowiskowego, otrzymanej dnia 15 października 2019 r., która w ocenie skarżącego nie może być środkiem dowodowym, a uzależnianie sposobu rozstrzygnięcia od nieweryfikowalnych twierdzeń pracownika ośrodka sporządzającego taką notatkę, który wskazuje, że pokoje, które mają być zajmowane przez rodzinę skarżącego, wyglądają na niezamieszkałe jest działaniem arbitralnym i nie realizującym zasad przekonywania i zaufania, zasady prawdy materialnej i swobodnej oceny dowodów;

(-) kwestię pobierania nauki dzieci wskazując, że dzieci pobierają naukę w przygranicznych uczelniach, a miejsce zamieszkania jego rodziny w K., B. P. znajduje się też w przygranicznym obszarze, stąd dzieci są uczniami transgranicznymi. Skarżący powołuje się na powszechność faktu, że wiele tysięcy mieszkających w przygranicznym obszarze dzieci uczęszcza do transgranicznych szkół, powracając do domu raz na tydzień, albo codziennie. W sytuacji skarżącego, jego dzieci mogą powracać do domu w K. na weekendy, święta albo ferie, natomiast w dni nauki dzieci przebywają u najbliższych krewnych żony. Twierdzenie organu, iż dzieci przebywają w Polsce sporadycznie i na krótki czas, a zamieszkują w miejscu pobierania nauki jest w ocenie skarżącego bezpodstawne. Skarżący przedstawia przy tym swoje stanowisko co do definicji miejsca zamieszkania twierdząc, że czas przebywania w danym miejscu nie jest dobrym kryterium ustalenia miejsca zamieszkania, przywołując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II SA/Łd 187/08), w którym stwierdzono, że czasowe przebywanie poza granicami kraju nie tylko nie przesądza o zmianie miejsca zamieszkania i przeniesieniu tam centrum interesów życiowych, ale również nie wyklucza możliwości wychowywania dziecka, nawet jeśli faktyczna opieka nad dzieckiem sprawowana jest przez inną osobę z kręgu najbliższej rodziny;

(-) fakt przynależności jego i dzieci jako pacjentów SP ZOZ w B. P.. Skarżący twierdzi, że faktyczne wizyty u lekarza członków jego rodziny świadczą tylko o tym, że stara się na ile to możliwe zabezpieczyć dobro dzieci z zakresu medycznej obsługi w miejscu ich zamieszkania. Ponadto oświadcza, iż on i dzieci posiadają już od wielu lat ubezpieczenie zdrowotne, a na 28 lipca 2020 r. lekarz wyznaczył wizytę dzieciom w celu wykonania planowanych szczepień;

(-) wskazanie adresu we wniosku o dotację z programu "C. ". Skarżący stwierdził, że taktycznie okoliczność rzeczywistego pobytu i zamieszkania pod wskazanym adresem nie była ustalana przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, natomiast jego zdaniem, głównym dowodem na okoliczność ustalenia miejsca zamieszkania winien być certyfikat rezydenta dla celów podatkowych. Przed wydaniem zaświadczenia o miejscu zamieszkania organ podatkowy ustalił bowiem jego miejsce zamieszkania według wskazanych obiektywnych przesłanek, a urzędnik podatkowy kieruje się wyłącznie prawem podatkowym, w którym wskazane są legalne kryteria ustalania miejsca zamieszkania, zgodne z art. 25 KC;

(-) ustalenia z Ministerstwa Podatków i Opłat Republiki B. oraz z B. Rejonowego Oddziału Funduszu Ochrony Społecznej Ludności. Zdaniem strony, dokumenty te bez jakichkolwiek wątpliwości obiektywnie negatywnie odpowiadają na pytanie, czy jego rodzina posiada zamiar stałego pobytu na B. Dodatkowo skarżący oświadcza, że na B. nie pracuje, nie uzyskuje żadnych dochodów, nie :cs asa żadnych nieruchomości, nie prowadzi żadnego gospodarstwa domowego, nie ma zamiaru pozostawać tam na stałe i nie posiada tam konta bankowego.

(-) kwestionowanie oceny dokumentów placówki Straży Granicznej w D. Cerkiewnych, które zdaniem strony bez żadnych wątpliwości świadczą o tym, iż jego rodzina regularnie przebywa w Polsce, ale nie mogą świadczyć o miejscu zamieszkania jego rodziny;

(-) trzykrotnych prób przeprowadzenia wywiadu środowiskowego przez pracownika socjalnego. Skarżący podaje, że pierwszy raz przekazał do organu I instancji list w dniu 16 stycznia 2020r. z prośbą o odpowiedź, czy organ będzie ustalał termin przeprowadzenia wywiadu, następny list z 4 lutego 2020r. (po pierwszej próbie wywiadu) wystosował do organu I instancji z prośbą o wspólne uzgodnienie jakiegokolwiek terminu przeprowadzenia wywiadu w miejscu zamieszkania jego rodziny, który zaproponuje pracownik socjalny;

(-) brak zastosowania zasady wyrażonej w art.7a § 1 k.p.a, w sytuacji, gdy można przyjąć więcej niż jeden wynik wykładni, a taka sytuacja w ocenie skarżącego ma właśnie miejsce, stąd zasada ta wymaga rozważenia przez organ I instancji wyniku wykładni postulowanego przez organ podatkowy, czemu w ocenie strony uchybił organ;

(-) naruszenie zasady równego traktowania i zakazu dyskryminacji, bowiem art.12 Konwencji o Prawach Dziecka stanowi, że każda decyzja, która będzie podejmowana w odniesieniu do dziecka lub będzie dotyczyć jego interesu powinna być podejmowania przy uwzględnieniu, czy nie dojdzie do naruszenia jego praw. Zdaniem skarżącego, nieuznanie przez organ, że ma on miejsce zamieszkania w Polsce narusza cel ustawy, którym jest wsparcie rodzin służące dobru dziecka oraz wskazuje na chęć celowego cyt. "wydalenia" go z Rzeczypospolitej Polskiej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lipca 2020r., nr[...] , podzieliło argumentację odwołania w zakresie naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i uchyliło zaskarżoną decyzję w całości oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ w pierwszej kolejności przytoczył regulację art. 1 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy oświadczeniach rodzinnych, wskazując, że przedmiotem sporu w prowadzonej sprawie jest kwestia miejsca zamieszkania strony i jej rodziny w okresie zasiłkowym 2018/2019 tj. od dnia 1 listopada 2018 r. do dnia 31 października 2019 r. Dla ustalenia zaś, czy miejscem zamieszkania skarżącego jest miejscowość K. w gminie B. P., czy miejscowość T. w obwodzie b. na B., konieczne było ustalenie, gdzie strona faktycznie przebywa oraz, czy jednocześnie okoliczności zewnętrzne potwierdzają, że przebywa w danej miejscowości z zamiarem stałego pobytu. Dlatego też organ I instancji, stosując się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zawartych w wyroku z dnia 19 grudnia 2019r. (sygn. akt II SA/Bk 749/19) winien przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe, a mianowicie skorzystać z wywiadu środowiskowego, zeznań świadków, ustalić częstotliwości ewentualnych wyjazdów rodziny skarżącego na B. Tymczasem organ I instancji nie zastosował się do wszystkich wskazań sądu dotyczących dalszego postępowania, i nie przeprowadził wywiadu środowiskowego oraz nie przesłuchał świadków. Organ ustalił co prawda częstotliwość wyjazdów strony i rodziny na B., ale jak zauważyło SKO, nie dokonał analizy zestawień uzyskanych z Placówki Straży Granicznej w D., dotyczących przekraczania granicy przez skarżącego, jego żonę i dzieci, w okresie zasiłkowym 2018/2019, ograniczając się do konkluzji, że dowód ten wskazuje, iż centrum życiowe rodziny znajduje się na B.

Mając zatem na uwadze treść wyroku WSA w Białymstoku wydanego w rozpatrywanej sprawie oraz fakt niewykonania zawartych w nim wskazówek co do dalszego postępowania w sprawie oraz oceny, że przeprowadzenie postępowania we wskazanym zakresie ma istotny wpływ na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia celem jej uzupełnienia we wskazany przez sąd - zakresie.

Nawiązując zaś do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że z uwagi na procesowy charakter stwierdzonych uchybień, przedwczesne było odnoszenie się do naruszeń przepisów prawa materialnego. Za zasadne Kolegium uznało jedynie wyjaśnienie, że w związku z tym, iż B. nie jest członkiem Unii Europejskiej, to w sprawie nie mają zastosowania przepisy przywołanego w odwołaniu Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, stosuje się do obywateli Państw Członkowskich, bezpaństwowców i uchodźców mieszkających w Państwie Członkowskim, którzy podlegają lub podlegali ustawodawstwu jednego lub kilku Państw Członkowskich oraz do członków ich rodzin i osób pozostałych przy życiu (artykuł 2).

Sprzeciw od powyższej decyzji wniósł skarżący zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 7a § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu autor sprzeciwu w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na istnienie oczywistej rozbieżności pomiędzy treścią sentencji, a sformułowaniami zawartymi w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wyjaśnił, że z jednej strony Kolegium zarzuca organowi I instancji naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego stwierdzając, że z tych powodów decyzję należało uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w sentencji orzeka o utrzymaniu w mocy tej decyzji.

Dalej przywołując fragment uzasadnienia decyzji Kolegium, w którym stwierdzono, że okoliczność zamieszkiwania strony w Polsce nadal budzi wątpliwości, skarżący zarzucił Kolegium niezastosowanie uregulowanej w art. 7a § 1 k.p.a. zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony.

W odpowiedzi na sprzeciw Kolegium wniosło o jego oddalenie i podtrzymało dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., uchylająca w całości decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. P. z dnia [...] maja 2020r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku rodzinnego na troje dzieci: D., J. i A. P. wraz z dodatkami, na okres zasiłkowy 2018/2019.

W tym miejscu należy przypomnieć, że w obowiązującym stanie prawnym decyzja kasacyjna podlega zaskarżeniu wyłącznie sprzeciwem, a nie skargą, zaś zasady rozpoznawania sprzeciwów od decyzji kasacyjnych zostały uregulowane w rozdziale 3a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.). Jak stanowi zaś art. 64e tej ustawy rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Oznacza to, że zakres kontroli legalności sprawowany przez sąd administracyjny w sprawie zainicjowanej sprzeciwem od decyzji kasacyjnej został określony w sposób zawężający, co oznacza, że rola sądu kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy powinien zatem wskazać, jakie niewyjaśnione przez organ I instancji okoliczności, mają istotne znaczenie w sprawie i z jakich względów powinny one zostać wyjaśnione przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, a także uzasadnić dlaczego dostrzeżonych na tym etapie braków, niejasności lub wątpliwości dotyczących stanu faktycznego, nie da się wyeliminować z zastosowaniem art. 136 k.p.a. (tj. w trybie tzw. uzupełniającego postępowania dowodowego prowadzonego przez organ odwoławczy lub przez ewentualnie zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi I instancji).

Ocena sądu kontrolującego kwestię zasadności wydania przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., nie może natomiast, co do zasady, obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne. W wyniku rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym sprawa wraca do organu pierwszej instancji w celu dokonania niezbędnych ustaleń, których dokonanie jest istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a które wykraczały poza zakres uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, jakie mógł przeprowadzić organ odwoławczy na podstawie art. 136 k.p.a. (zob. np. wyrok NSA z dnia 28 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 993/19, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zasadniczo, rozpoznając sprzeciw, sąd administracyjny nie powinien dokonywać bezpośrednio wykładni prawa materialnego, tym niemniej, jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego, które winny przeprowadzić organy administracji wyznaczają przepisy prawa materialnego mogące znaleźć zastosowanie w danej sprawie (zob. np. wyrok NSA z dnia 29 maja 2019 r. sygn. I OSK 740/19 i przywołane tam orzecznictwo, jak też wyrok NSA z dnia 6 marca 2019 r. sygn. II OSK 392/19 – dostępne w CBOSA).

Przechodząc zatem kontroli decyzji kasacyjnej zaskarżonej w analizowanym przypadku sprzeciwem, skład orzekający doszedł do wniosku, że SKO w B. nie przekroczyło swoich uprawnień określonych w art. 138 § 2 k.p.a. i słusznie wskazało na istotne braki postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji. Co prawda zasady okazał się zarzut wewnętrznej sprzeczności pomiędzy: podaną podstawą prawną zaskarżonej decyzji, treścią jej uzasadnienia oraz pouczenia, a zawartą w niej sentencją, tym niemniej Kolegium postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] skorygowało opisaną sprzeczność dokonując jej sprostowania jako oczywistej omyłki.

Pozostałe zarzuty podniesione w stosunku do decyzji SKO z [...] lipca 2020r., są w ocenie sądu, bezpodstawne.

Jak trafnie bowiem podkreśliło Kolegium, podstawową przesłanką przyznania świadczeń rodzinnych, a o takie zawnioskował skarżący, wynikającą z art. 1 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz.U z 2020r., poz. 111, zwanej dalej "ustawą") jest zamieszkiwanie obywatela polskiego ubiegającego się o świadczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres zasiłkowy, w którym otrzymują świadczenia rodzinne, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.

W związku z tym, iż kwestia miejsca zamieszkania wnioskodawcy i jego rodziny od początku prowadzonego postepowania była sporna, WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 19 grudnia 2019r. sygn. akt II SA/Bk 749/19, uchylając poprzednie decyzje organów obydwu instancji, stwierdził, że na podstawie zebranych dowodów nie ustalono w sposób niebudzący wątpliwości, że miejscem zamieszkania skarżącego nie jest Rzeczypospolita Polska, ocenę i wnioski wyciągnięte przez organy uznał za powierzchowne, a stwierdzenie, że miejscem zamieszkania skarżącego jest B., za co najmniej przedwczesne. Wobec powyższego za konieczne sąd uznał przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego na okoliczność ustalenia faktycznego miejsca zamieszkania rodziny skarżącego, a mianowicie przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, dowodu z zeznań świadków, ustalenie częstotliwości ewentualnych wyjazdów na B., które łącznie z dostępnymi już dowodami, w tym oświadczeniami członków rodziny skarżącego i rodziny jego żony, pozwolą na należyte ustalenie, gdzie znajduje się centrum interesów życiowych i majątkowych strony i tym samym właściwą ocenę przesłanki zamieszkiwania na terytorium RP.

W kontekście zaprezentowanej w ww. wyroku oceny prawnej i zawartych w nim wskazówek co do dalszego postepowania, Kolegium zasadnie uznało, że organ I instancji rozpatrując ponownie wniosek skarżącego o przyznanie świadczeń rodzinnych na troje dzieci na okres 2018/2019 nie wykonał wszystkich zaleceń sądu, pozostawiając w dalszym ciągu niewyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia sprawy - okoliczności faktyczne, mające istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przede wszystkim organ nie zastosował prawidłowej procedury przeprowadzania wywiadu środowiskowego. Zgodnie z treścią § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 sierpnia 2016 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz.U. z 2017r., poz. 1788) wywiad przeprowadza się z osobą lub rodziną w miejscu zamieszkania lub pobytu, w dniach roboczych, w godzinach pracy ośrodka pomocy społecznej lub powiatowego centrum pomocy rodzinie albo w innym terminie uzgodnionym z osobą lub rodziną, za zgodą kierownika jednostki organizacyjnej pomocy społecznej. Z materiału dowodowego sprawy wynikało zaś, że pomimo, iż w dotychczas prowadzonym postępowaniu podejmowano próby przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, jednakże żadna z nich nie zakończyła się skutecznym zrealizowaniem tego dowodu, pomimo wyrażonej przez skarżącego gotowości do uzgodnienia dogodnego terminu przeprowadzenia takiego wywiadu.

Kolejnym uchybieniem organu I instancji, które w pełni uzasadniało skorzystanie przez Kolegium z art. 138 § 2 k.p.a., było zaniechanie przesłuchania w charakterze świadków: sołtysa wsi K., od którego przyjęto jedynie ustne wyjaśnienia, A. P. (ojca skarżącego), L.P. (żony skarżącego), B. R. - pracownika socjalnego. Przesłuchane ww. osób w charakterze świadków mogłoby stanowić podstawę do uznania podanych przez nich informacji za dowód w sprawie.

Brak szczegółowych ustaleń w tym zakresie uzasadniało z kolei postawienie organowi I instancji zarzutu niewykonania zawartych w wyroku z 19 grudnia 2019r. wskazówek co do dalszego postępowania w sprawie, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie mających wpływ na jej rozstrzygnięcie. SKO słusznie zatem wskazało, że powyższe uchybienia stanowią zasadniczą przyczynę wadliwości wydanej decyzji przez organ I instancji. Skoro zaś konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, to jedynym słusznym rozstrzygnięciem w sprawie było uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, o co zresztą wnosił w odwołaniu sam skarżący.

Odnosząc się natomiast do naruszenia przez Kolegium art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, wyjaśnić trzeba, że wskazana jako wzorzec kontroli regulacja dotyczy sposobu załatwienia sprawy administracyjnej w sytuacji zaistnienia wątpliwości co do treści normy prawnej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie wątpliwości dotyczą wyłącznie stanu faktycznego, a nie prawnego. Wobec zaś naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., których dopuścił się organ pierwszej instancji, zaistniała konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Odpowiadając z kolei na pozostałe zarzuty należy przypomnieć, że sąd rozpoznając niniejszą sprawę, w oparciu o art. 64e p.p.s.a., oceniał wyłącznie legalność zaskarżonej decyzji kasatoryjnej wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Natomiast nie badał innych kwestii merytorycznych z uwagi na fakt, że kontrolowana przez sąd decyzja kasacyjna nie rozstrzyga sprawy merytorycznie.

Z przedstawionych wyżej względów sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i oceny tej nie zdołały podważyć zarzuty sprzeciwu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151a § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji