Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1159/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2005-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 61,  art. 62
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] 2004 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz.856), art. 62 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta B. [...] 2004 r., zawieszające postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z wbudowaną funkcją garażową na terenie działki o nr ewid. [...], położonej przy ul. O. w B., na czas nie dłuższy niż do dnia 19 lipca 2005 r.

Rozstrzygnięcie swoje organ odwoławczy oparł o następujące ustalenia i rozważania:

Na wniosek złożony w dniu 20.07.2004 r. o ustalenie. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z wbudowaną funkcją garażową na terenie działki ozn. nr ewid. [...] położonej przy ul. O. w B. Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia [...]2004 r. Nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie na podstawie art 62 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu stwierdzono, że przedmiotowa działka nie jest objęta żadnym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ prowadzący postępowanie ustalił, że teren objęty wnioskiem znajduje się na obszarze części O., dla którego wywołano w dniu [...]2003 r. Uchwałę Rady Miasta B. Nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwrócono się o opinię do Miejskiej Pracowni Urbanistycznej na podstawie której stwierdzono, że zgodnie z projektem miejscowego planu działka [...] obręb [...] skarpa i teren pod skarpą znajdują się w granicach terenu lasów, natomiast pozostała część działki przeznaczona jest pod zieleń krajobrazową, ochronną za wyjątkiem niewielkiej części nieruchomości przyległej do ulicy O., która przeznaczona jest na jej poszerzenie. Ponadto projekt planu przewiduje możliwość zabudowy przedmiotowej działki w części wschodniej (pod skarpą) kolektorem wody deszczowej, bez możliwości wprowadzenia zabudowy kolektorowej. Ponadto też, że zgodnie z Rozporządzeniem Wojewody B. nr [...] na obszarze chronionego krajobrazu zakazuje się budowy obiektów budowlach w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej rzeki B.

Zażalenie na otrzymane postanowienie złożył R. K. Skarżący podał, że art.3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zapewnia każdemu kto ma tytuł prawny do gruntu prawo swobodnego jego zagospodarowania, które może być ograniczone przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Nadmienił, że partycypował już w kosztach celem zrealizowania planowanej inwestycji i uzyskał zezwolenie na przyłącza energetyczne oraz wodne. Poinformował, że zamieszkuje w wynajętym mieszkaniu czego następstwem, są ponoszone wysokie koszty utrzymania. Zwrócił się z prośbą o ponowne przeanalizowanie sytuacji i pozytywne rozpatrzenie jego wniosku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując sprawę stwierdziło, iż przywołany przepis art.62 ust l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pkt 2 umożliwia zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Prezydent Miasta ma obowiązek podjąć postępowanie i wydać decyzję, jeżeli w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Wniosek skarżącego został złożony w dniu 20.07.2004 r., postępowanie zawieszono do dnia 19.07.2005r., zatem działanie organu ma swoje oparcie w obowiązującym przepisie prawa. Kolegium dokonując oceny celowości działania uznało, że przyjęcie w projekcie miejscowego planu zagospodarowania rozwiązań przestrzennych sprzecznych z zamierzeniem wnioskodawcy w pełni uzasadnia podjęte działania. Procedura sporządzania planu miejscowego przewiduje możliwość składania uwag do jego projektu przez osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, a także ich uwzględnienia przez właściwe organy. Wnioskodawca może zatem mieć wpływ na ostateczny kształt przepisu gminnego, który może zostać zamieniony w sposób umożliwiający bezpośrednio uzyskanie pozwolenia na budowę zamierzenia.

W skardze złożonej do Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc, że teren znajdujący się w jego posiadaniu, nie jest objęty żadnym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego w świetle przepisów przejściowych, istniały przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ na sąsiednich działkach znajdują się obiekty budowlane o tym samym przeznaczeniu.

Skarżący wywodził też, że planowana przez niego inwestycja znajdowałaby się w linii zabudowy istniejących budynków przy ul. O., a ponadto wątpliwym jest dokonanie poszerzenia drogi na jego działce, gdyż obecnie ma ona 6 metrów szerokości, a miasto wykupiło pas ziemi o szerokości 6 metrów, sąsiadujący z drogą, lecz z przeciwnej w stosunku do jego nieruchomości strony.

Skarżący stwierdził też, że jest gotów zobowiązać się do udostępnienia miastu terenu pod ewentualną budowę kolektora wody deszczowej.

W ocenie skarżącego istotną okolicznością w sprawie jest powstanie w ostatnim okresie kilku obiektów położonych w odległości 30 – 40 metrów od linii brzegowej rzeki B., gdy tymczasem planowana przez niego inwestycja byłaby położona w odległości znacznie większej, bo 65 metrów od tejże linii brzegowej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, opierając się na dotychczasowych argumentach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uznać za zasadną.

Z przepisu art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika, że w przy rozpoznawaniu przez Sąd skargi na decyzję lub postanowienie, w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżone orzeczenie podlega uchyleniu. Badając pod tym kątem zaskarżone postanowienie, należało uznać, że narusza ono przepisy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim trzeba zauważyć, że przedmiotem postępowania wszczętego na skutek złożonego przez skarżącego wniosku, winno było być poczynienie ustaleń co do zasadności wydania decyzji w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z wbudowaną funkcją garażową. Warunki te określa przepis art. 61 w/w ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, którego ust. 1 stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

- co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

- teren ma dostęp do drogi publicznej;

- istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

- teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

- decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Tymczasem organy obu instancji w jakikolwiek sposób nie wyjaśniły, czy zamierzona przez skarżącego inwestycja spełnia łącznie cztery pierwsze w/w warunki do wydania pozytywnej decyzji w sprawie warunków zabudowy. W przedmiotowej sprawie było to o tyle niezbędne i istotne, że w przypadku uznania, iż planowane przez stronę przedsięwzięcie nie spełnia tychże warunków, winno zapaść rozstrzygnięcie o odmowie ustalenia warunków zabudowy. W takiej więc sytuacji brak byłoby warunków do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, a ponadto strona zyskałaby możliwość złożenia środka odwoławczego na niekorzystne dla niej rozstrzygnięcie, co niewątpliwie przeciwdziałałoby nieuzasadnionej przewlekłości postępowania w sytuacji, kiedy orzeczenie o odmowie ustalenia tychże warunków zapadłoby dopiero po podjęciu zawieszonego postępowania.

Ponadto należy podkreślić, że zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji skarżącego nastąpiło nie na wniosek, lecz z urzędu.

Przepis art. 62 w/w ustawy stanowi bowiem, że:

- postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:

1. w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego albo

2. w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany (ust. 1)

- jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu (ust. 2).

Skoro więc zastosowany przez organy w/w przepis, przewiduje dwa przypadki zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy, z urzędu, a w tym jeden z nich ma charakter obligatoryjny, to oczywistym jest, że organy winny były poddać analizie wniosek skarżącego z punktu widzenia całego uregulowania objętego tym przepisem, a więc również jego ustęp drugi, nakładający na organy obowiązek ustalenia i stwierdzenia, czy wniosek inwestora dotyczy obszaru objętego obowiązkiem sporządzenia planu miejscowego. Ustawodawca przyjął bowiem, że obowiązek sporządzenia planu miejscowego może powstać na dwa sposoby. Po pierwsze w oparciu o przepisy odrębne od ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po drugie, na podstawie postanowień studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ta druga sytuacja dotyczy obszarów rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, obszarów przestrzeni publicznej oraz obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów. Tymczasem organy obu instancji nie poczyniły w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń. Powyższe okoliczności nie wynikają też z materiału dowodowego, a w szczególności z opinii Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w B., w sprawie wydania warunków zabudowy.

Ponadto wreszcie organ odwoławczy nie ustosunkował się do żadnego zarzutu zażalenia w aspekcie zakwestionowania przez skarżącego niezgodności wyszczególnionych przez niego elementów planowanej inwestycji z opracowywanym nowym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c i art. 200 w zw. z art. 209 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) orzeczono jak w sentencji wyroku.