Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 1703/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Joanna Runge-Lissowska (spr.) Sędziowie WSA Daniela Kozłowska NSA (del.) Leszek Włoskiewicz Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2004 r. sprawy ze skargi S.O. na decyzje Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w ... z dnia ... czerwca 2003 r. nr ... w przedmiocie nadania stopnia naukowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA 1703/03

UZASADNIENIE

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, działając na podstawie art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz.U. Nr 65, poz. 386 ze zm.) w zw. z art. 51 ust. 1 i art. 52 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595), po rozpatrzeniu odwołania S.O. od uchwały Rady Wydziału ... z dnia ....10.2002 r. odmawiającej mu nadania stopnia naukowego doktora nauk technicznych, decyzją z dnia ....06.2003 r. nr ... utrzymała w mocy tę uchwałę. W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja wyjaśniła, iż sprawą odwołania zajmowała się Sekcja Nauk Technicznych, zasięgnęła ona opinii dwóch recenzentów, którzy wypowiedzieli się przeciw uchyleniu uchwały, a ich argumenty były zbieżne z argumentami przedstawionymi na posiedzeniu Rady Wydziału. Potwierdzone zostały zarzuty co do tego, że w rozprawie doktorskiej przejęta została część rozprawy habilitacyjnej promotora w postaci studium literatury, a choć to się stało za wiedzą i zgodą tego promotora nie zmienia to faktu, że nie można uznać posiadania przez doktoranta umiejętności samodzielnego prowadzenia pracy naukowej, czego wymaga art. 11 ust. 1 ustawy z 1990 r., a nadto, że doktorant w toku publicznej rozprawy doktorskiej nie potrafił odpowiedzieć na pytania, uwagi i zastrzeżenia zgłoszone przez recenzentów, co nie pozwala na stwierdzenie, że rozprawa została obroniona. Sekcja Nauk Technicznych w głosowaniu wypowiedziała się przeciw uchyleniu uchwały (za uchyleniem 0, przeciw 29, wstrzymujących się 0), zaś Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się z materiałami Sekcji w głosowaniu wypowiedziało się za utrzymaniem uchwały (za utrzymaniem 10, przeciw 0, wstrzymało się 0).

Skargę na decyzję Centralnej Komisji wniósł S.O., zarzucając jej niezgodność z prawem. W skardze podniósł, iż wszystkie recenzje dotyczące pracy doktorskiej były pozytywne, zaś podczas obrony naruszone zostały przepisy procedury obrony pracy, tj. § 7 ust. 2 rozp. RM z dnia 8 października 1991 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym. Przepis ten stanowi, że podczas obrony kandydat przedstawia główne tezy rozprawy, po czym recenzenci przedstawiają

I SA 1703/03

swoje opinie, a potem przewodniczący rady lub komisji otwiera dyskusję, w której mogą zabierać głos wszyscy obecni na posiedzeniu, a obrona kończy się wypowiedzią kandydata. W przypadku skarżącego po odczytaniu recenzji nie nastąpiło otwarcie dyskusji, ale poproszono go o wystąpienie i ustosunkowanie się do wypowiedzi recenzentów, przy czym poprosił on o ich powtórzenie, gdyż wszystkich nie pamiętał. Pytań nie powtórzono i uznano że skarżący nie ma na nie odpowiedzi, choć był on – jak podkreślił - dobrze przygotowany i znał wszystkie odpowiedzi. Centralna Komisja natomiast nie zbadała sprawy tylko stwierdziła, że skarżący nie umiał odpowiedzieć na uwagi i zastrzeżenia dotyczące rozprawy.

Odpowiadając na skargę Centralna Komisja wnosiła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone są rozpoznawane przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) daje tym sądom uprawnienie do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd uznał, iż jest ona zgodna z prawem.

W niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz.U. Nr 65, poz. 386 ze zm.) na mocy art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595), zgodnie z którym przewody doktorskie nie zakończone do dnia wejścia w życie tej ustawy są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych.

Art. 11 ust. 1 ustawy z 12.09.1990 r. wymagał aby rozprawa doktorska stanowiła oryginalne rozwiązanie przez autora zagadnienia naukowego oraz wykazywała jego ogólną wiedzę teoretyczną w danej dyscyplinie naukowej i umiejętność samodzielnego prowadzenia pracy naukowej. W sprawie bezsporne jest, że w rozprawie doktorskiej skarżący umieścił część rozprawy habilitacyjnej swojego

I SA 1703/03

promotora i choć odbył się to za zgodą promotora, to jednak trudno nie zgodzić się z oceną Centralnej Komisji, iż w takiej sytuacji staje pod znakiem zapytania umiejętność samodzielnego prowadzenia pracy naukowej.

Jeśli idzie o przebieg publicznej obrony rozprawy doktorskiej to nie można się zgodzić z argumentami skarżącego, iż naruszał on obowiązujące przepisy, w tym § 7 ust. 2 rozp. RM z dnia 8 października 1991 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu naukowego (Dz.U. 82, poz. 410 ze zm.). Zgodnie z nim podczas obrony kandydat przedstawia główne tezy rozprawy, po czym recenzenci swoje opinie. W razie nieobecności recenzenta przewodniczący zarządza odczytanie recenzji, a następnie otwiera dyskusję, w której mają zabierać głos wszyscy obecni na posiedzeniu. Obrona kończy się wypowiedzią kandydata. Z protokołu z dnia ....10.2002 r. z publicznej obrony rozprawy doktorskiej wynika, iż czynności te zostały zachowane, wynika z niego też, że na krytyczne uwagi recenzentów dotyczące rozprawy skarżący nie odpowiedział. Nie można w takiej sytuacji nie zgodzić się z oceną Centralnej Komisji, że praca doktorska nie została obroniona.

Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).