Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 555/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-04-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]r. określającą M.R. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży na terytorium kraju samochodu osobowego w kwocie 36.071,- zł.

Uzasadniając złożony wniosek pełnomocnik skarżącego wskazał, że ściągnięcie w drodze egzekucji administracyjnej kwoty akcyzy, spowoduje trudne do odwrócenia skutki, bowiem jej zapłata skutkować będzie zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej oraz drastycznym spadkiem osiąganych przez niego dochodów.

Wskazano również, ze powrót do stanu poprzedniego będzie mógł nastąpić tylko po dłuższym czasie, przy dużym nakładzie sił i środków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym w orzecznictwie, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FZ 93/13, LEX nr 1296480).

Podkreślić należy, że argumentacja wniosku powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. Wymaga również podkreślenia, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Zatem strona występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinna uzasadnić, dlaczego uważa, że wykonanie zaskarżonego aktu narazi ją na znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem wniosek złożony w niniejszej sprawie zawiera ogólnikowe twierdzenia, że wyegzekwowanie kwoty wynikającej z decyzji uniemożliwi skarżącemu prowadzenie działalności gospodarczej oraz spowoduje drastyczny spadek osiąganych przez niego dochodów.

Ustosunkowując się do powyższej argumentacji zauważyć trzeba, że skarżący nie wykazał, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że konieczne jest wykazanie szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w omawianym przepisie, a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku.

W niniejszej sprawie brak jest konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw skarżącego. W ocenie sądu argumentacja przedstawiona przez wnioskodawcę jest niewystarczająca do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim we wniosku nawet pobieżnie nie opisano aktualnej sytuacji ekonomicznej skarżącego. Ograniczono się tylko do hipotetycznego wskazania, że pogorszy się sytuacja finansowa skarżącego, co będzie mogło prowadzić do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Tymczasem we wniosku nie wykazano majątku skarżącego, poniesionych strat, jak również wysokości środków znajdujących się na jego rachunkach bankowych. Skarżący nie przedstawił też ani dokumentów, ani żadnych wyliczeń, z których by jednoznacznie wynikało, że faktycznie może dojść do wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia wnioskodawcy, winny być poparte dokumentami źródłowymi (np. wyciągi z posiadanych rachunków bankowych, deklaracje podatkowe, ewidencje sprzedaży, wykaz majątku ruchomego i nieruchomego itp.).

W tym miejscu podkreślić wypada, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, LEX nr 742913). Nie można jednoznacznie stwierdzić, że wyegzekwowanie kwoty zobowiązania podatkowego (36.071,- zł) spowoduje w omawianym stanie sprawy automatycznie skutki wskazane we wniosku. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazał, dlaczego sąd winien uznać, że jej wykonanie spowoduje wskazywane przez niego zagrożenia. Do akt sprawy nie złożono żadnych dowodów obrazujących stan finansowy i majątkowy strony skarżącej, które uprawdopodabniałyby wskazywane okoliczności, i które pozwoliłyby sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odwoływanie się natomiast we wniosku do obawy utraty płynności finansowej i braku środków finansowych na pokrycie bieżącej działalności, które nie zostało poparte żadnymi dowodami, nie mogło być uznane za uzasadniające uwzględnienie wniosku strony skarżącej.

Podnieść również trzeba, iż wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi (czego na obecnym etapie sprawy sąd nie przesądza) może sprawić, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną zwrócone wraz z odsetkami. Poza tym instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, ma charakter tymczasowy, to jest do czasu wydania wyroku. Tymczasem argumenty skarżącego odnoszą się do skutków, których perspektywa powstania jest długofalowa.

Końcowo sąd zauważa, że niewątpliwie zaprzestanie prowadzenia działalności wywołuje, jak podnosi orzecznictwo sądowe, skutki trudne do odwrócenia i wysoce społecznie szkodliwe, jednak dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest wystarczające powoływanie się na ewentualną możliwość zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami (por. postanowienia NSA z dnia 17 listopada 2009 r., I FSK 1243/08 i z dnia 20 grudnia 2011 r., II GZ 537/11 oraz postanowienia NSA z dnia 12 października 2005 r., II FSK 1231/05, niepubl.; z dnia 9 listopada 2005 r., I FZ 480/05, niepubl.; z 15 grudnia 2005 r., I FZ 633/05, niepubl.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., I FSK 450/09).

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.