Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 724/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 209 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1870
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant - st. spec. Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2018 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi "I." sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej jako: "skarżąca", "spółka" lub "strona") jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej jako: "Minister", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), z [...] marca 2018 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Prezes ARiMR" lub "organ I instancji") z [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadającej agencji płatniczej w ramach Wspólnej Polityki Rolnej.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z [...] czerwca 2015 r. nr [...] Prezes ARiMR utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. z [...] lutego 2015 r. nr [...] o ustaleniu skarżącej kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wsparcia grup producentów rolnych w wysokości 303.398,09 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3356/15 oddalił skargę strony na ww. decyzję.

Pismem z [...] czerwca 2015 r. spółka zwróciła się do Prezesa ARiMR z wnioskiem o umorzenie w całości należności ustalonej decyzją Dyrektora [...] OR ARiMR w Z. z [...] lutego 2015 r. Decyzją z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Prezes ARiMR odmówił umorzenia ww. należności.

Upomnieniem z [...] sierpnia 2015 r. nr [...][...] OR ARiMR wezwał stronę do zwrotu nienależnie pobranych płatności, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Pismem z [...] września 2013 r. skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji Prezesa ARiMR z [...] sierpnia 2015 r.

Decyzją z [...] listopada 2015 r., znak: [...] Minister utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa ARiMR z [...] sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 lutego 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 152/16 oddalił skargę strony na ww. decyzję.

[...] listopada 2015 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. wystosowano wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec spółki, zgodnie z załączonym do wniosku tytułem wykonawczym z [...] listopada 2015 r. nr [...].

Postanowieniem z [...] maja 2017 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku skarżącej. W uzasadnieniu ww. postanowienia zawarto informację o złożeniu w dniu [...] października 2015 r. przez Prezesa Zarządu spółki oświadczenia, że spółka nie posiada żadnych środków w kasie firmowej, nie posiada żadnego majątku, nie prowadzi działalności. W trakcie dalszych czynności, tj. [...] lutego 2017 r. poborca skarbowy ustalił, że spółka nie posiada środków na likwidację firmy - spisano relację o niemożności zastosowania środków egzekucyjnych.

Pismem z [...] czerwca 2017 r. strona złożyła wniosek "o umorzenie w całości należności w wysokości 303.398,09 zł z tytułu nienależnie pobranych płatności z tytułu wsparcia grup producentów rolnych ustalonych do zwrotu decyzją Dyrektora [...] OR ARiMR w Z. z [...].02.2015 r. znak: [...]". W uzasadnieniu wniosku wskazano, że "aktualnie spółka (...) od dłuższego czasu nie prowadzi działalności gospodarczej, nie uzyskuje żadnych dochodów, nie posiada majątku, który pozwoliłby na spłatę zadłużenia. Kondycja finansowa spółki jest bardzo zła, co spowodowało faktyczne zaprzestanie działalności gospodarczej".

[...] lipca 2017 r. Dyrektor [...] OR ARiMR wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie przeniesienia odpowiedzialności na członków zarządu za zobowiązania ww. spółki wobec ARiMR wynikające z decyzji Dyrektora [...] OR ARiMR z [...] lutego 2015 r.

W wezwaniu z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] Prezes ARiMR wezwał spółkę do uzupełnienia wniosku o umorzenie należności i złożenia wyjaśnień, w tym m.in. o wskazanie okoliczności zaprzestania działalności spółki, czy podejmowano działania zmierzające do poprawienia sytuacji ekonomicznej spółki, na co przeznaczono zyski pochodzące z prowadzonej działalności, jak wydatkowano środki pozyskane z ARiMR. W odpowiedzi na powyższe, pismem z [...] sierpnia 2017 r., strona przedstawiła wyjaśnienia z których wynika m.in., że spółka zaprzestała działalności w związku z wydaniem przez ARiMR decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności, natomiast w celu poprawy sytuacji finansowej złożyła wniosek o umorzenie nienależnie pobranych płatności i podejmowała rozmowy z instytucjami finansowymi w celu uzyskania kredytu na spłatę zobowiązania wobec ARiMR.

Przy piśmie z [...] sierpnia 2017 r. Sąd Rejonowy w Z. przesłał odpis postanowienia z dnia [...] czerwca 2015 r., sygn. akt [...], którym Sąd Rejonowy w Z. postanowił oddalić wniosek spółki o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika.

Decyzją z [...] września 2017 r. nr [...] Prezes ARiMR odmówił umorzenia należności przypadającej agencji płatniczej w ramach Wspólnej Polityki Rolnej.

Natomiast decyzją z [...] września 2017 r. nr [...] Dyrektor [...] OR ARiMR orzekł o przeniesieniu odpowiedzialności na członka zarządu za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i o odpowiedzialności M. R., członka zarządu spółki w związku z nienależnie pobranymi płatnościami z tytułu grup producentów rolnych przez ww. spółkę ustalonymi decyzją administracyjną z [...] lutego 2015 r. wydaną przez Dyrektora [...] OR ARiMR w Z. na kwotę 303.398,09 zł.

Decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] Minister uchylił w całości decyzję Prezesa ARiMR z [...] września 2017 r. odmawiającą stronie umorzenia należności i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, że decyzja Prezesa ARiMR z [...] września 2017 r. jako decyzja podpisana przez pracownika nieupoważnionego przez organ, rażąco narusza przepisy art. 107 § 1 pkt 8 w zw. z art. 268a k.p.a.

[...] stycznia 2018 r. Prezes ARiMR decyzją nr [...] uchylił decyzję Dyrektora [...] OR ARiMR z [...] września 2017 r. o przeniesieniu odpowiedzialności na członka zarządu za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Rozpatrując ponownie sprawę Prezes ARiMR [...] stycznia 2018 r. wydał decyzję nr [...] o odmowie umorzenia należności przypadającej agencji płatniczej w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. W ocenie organu I instancji, biorąc pod uwagę przedstawione przez stronę informacje podane we wniosku z [...] czerwca 2017 r. oraz w piśmie z [...] sierpnia 2017 r., w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zastosowania § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencji płatniczej w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (dz. U. z 2017 r. , poz. 1687, dalej jako: "rozporządzenie") i udzielenia spółce ulgi w postaci umorzenia ciążącego na stronie zadłużenia.

Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. spółka złożyła odwołanie od ww. decyzji Prezesa ARiMR zaskarżając ją w całości. W uzasadnieniu wskazała m.in. że nie można zgodzić się z twierdzeniem organu I instancji, iż "w sprawie nie może mieć zastosowania ww. przesłanka wyrażona w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia". Zdaniem skarżącej organ I instancji nie przeanalizował dokumentów księgowych obrazujących stan majątku strony znajdujących się w aktach sprawy oraz błędnie uznał, że nie można przyjąć, iż istnieje niebezpieczeństwo całkowitej nieściągalności oraz że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności.

Decyzją z [...]marca 2018 r. Minister utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wyjaśni, że trudna sytuacja finansowa strony, zgodnie z przepisami rozporządzenia, nie stanowi samodzielnej przesłanki do umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Minister zwrócił uwagę na fakt, że Sąd Rejonowy w Z., postanowieniem z [...] czerwca 2015 r., sygn. akt [...] oddalił wniosek spółki o ogłoszenie upadłości. Podkreślił następnie, że skarżąca nadal figuruje w Krajowym Rejestrze Sądowym. W ocenie organu II instancji przesłanki ujęte w § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia nie znajdują zatem zastosowania w sprawie.

Wskazał dalej, że w sprawie nie mają również zastosowania przesłanki ujęte w § 3 ust. 1 pkt 2 i 4 ww. rozporządzenia. Wyjaśnił, że wysokość zadłużenia, która dla samej należności głównej wynosi 303.398,09 zł jest zdecydowanie wyższa od kosztów upomnienia, które wynoszą 11,60 zł. Powyższe dyskwalifikuje możliwość zastosowania przesłanki ujętej w § 3 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia.

Następnie zwrócił uwagę na fakt, że [...] stycznia 2018 r. Prezes ARiMR decyzją nr [...] uchylił decyzję Dyrektora [...] OR ARiMR z [...] września 2017 r. nr [...] o przeniesieniu odpowiedzialności na członka zarządu za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazał, że na dzień wydawania zaskarżonej decyzji toczy się postępowanie w ww. sprawie. Powyższe, w ocenie organu odwoławczego daje podstawę do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka określona w § 3 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia.

Organ odwoławczy dodał, że w sprawie nie ma również zastosowania przesłanka umorzenia należności, o której mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia, bowiem należność w odniesieniu do płatności indywidualnej w ramach programu pomocy nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014.

Pismem z [...] kwietnia 2018 r. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra wnosząc o jej uchylenie.

Organowi II instancji strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 pkt 5 i 6 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i odmowę umorzenia wnioskowanej należności mimo spełnienia przesłanek wynikających z powyższego przepisu.

Strona podniosła, że jej sytuacja finansowa jest bardzo zła i brak jest rokowań, aby sytuacja ta uległa zmianie. Wskazała, że wbrew stanowisku Ministra zachodzi wobec niej przesłanka określona w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Podkreśliła, że nie posiada żadnego majątku, egzekucja wobec niej okazała się bezskuteczna, zatem występuje w tym przypadku "uzasadnione przypuszczenie", że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności.

Zdaniem strony błędne jest stanowisko organu odwoławczego, że okoliczność wszczęcia postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności na członka zarządu za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wyłącza spełnianie przez spółkę warunku, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. W ocenie skarżącej przepis ten odnosi się wyłącznie do postępowania egzekucyjnego wobec spółki. W konsekwencji postępowanie w sprawie przeniesienia odpowiedzialności na członka zarządu za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest odrębnym postępowaniem administracyjnym i jego wynik pozostaje bez znaczenia dla oceny, czy egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna.

Zdaniem spółki, Minister pominął przy ocenie spełniania przez skarżącą przesłanek do umorzenia przedmiotowej w sprawie należności okoliczność, iż egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna. Zwrócił uwagę na fakt, że w aktach sprawy znajduje się dokument potwierdzający wszczęcie i prowadzenie wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego, tj. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] maja 2017 r. Zatem w niniejszej sprawie, w ocenie strony, zaistniała przesłanka wskazana w § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, tj. postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne. Skarżąca podkreśliła, że w swojej decyzji organ II instancji w ogóle nie rozważył i nie zbadał, czy w sprawie ma zastosowanie przepis § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Podstawę umarzania w całości lub w części albo odraczania lub rozkładania na raty spłaty stanowi art. 209 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1870 ze zm., dalej jako: "u.f.p."), zgodnie z którym należności i wierzytelności przypadające agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej mogą być, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, umarzane w całości lub w części, a ich spłata odraczana lub rozkładana na raty. Ogólną przesłanką stosowania powyższych ulg jest więc szczególnie uzasadniony przypadek, jednak szczegółowe zasady i tryb umarzania w całości lub w części, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności i wierzytelności, przesłanki zastosowania tych instytucji, a także organy do tego uprawnione, przekazane zostały do uregulowania w drodze rozporządzenia Radzie Ministrów.

Na podstawie dyspozycji zawartej w art. 209 ust. 2 u.f.p. zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencji płatniczej w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. z 2017 r., poz.1687, dalej jako: "rozporządzenie").

Zgodnie z § 10 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia, do postępowań w sprawach umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencji płatniczej z tytułu wypłaconych przez agencję płatniczą środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej "Sekcja Gwarancji", Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenie to weszło w życie z dnie 5 września 2017 r., a zatem ma zastosowanie również w niniejszej sprawie

Należy zatem wyjaśnić, że rozporządzenie to stanowi w § 3 ust. 1, że Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zwany dalej "Prezesem agencji płatniczej" może z urzędu umarzać w całości lub w części należności, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli wystąpi co najmniej jedna z następujących przesłanek:

1) należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego lub upadłościowego, albo postępowanie upadłościowe zostało umorzone w związku z brakiem majątku upadłego;

2) dłużnik będący osobą fizyczną zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawiając ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty 5000 zł;

3) dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie;

4) kwota należności nie przekracza wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności;

6) postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne.

Ponadto, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Prezes agencji płatniczej umarza z urzędu należności, o których mowa w § 1 pkt 1, o ile należność w odniesieniu do płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz. Urz. UE L 255 z 28.08.2014, str. 18, ze zm.). Z przepisu art. 40 w zw. z art. 36 lit., g rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 wynika, że kurs wymiany, który ma być zastosowany, to ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności.

Natomiast w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi prezes agencji płatniczej, na wniosek dłużnika, może odroczyć termin spłaty całości lub części należności lub rozłożyć płatność całości lub części należności na raty, biorąc pod uwagę możliwości płatnicze dłużnika (§ 7 rozporządzenia).

Katalog przesłanek pozwalających na umorzenie należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej został precyzyjnie określony i wyznacza granice swobodnego uznania organu. Przy wydawaniu decyzji o umorzeniu należności organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione przesłanki określone w przytoczonych przepisach prawnych. Tak przeprowadzona analiza stanu faktycznego stanowi podstawę do wydania decyzji o charakterze uznaniowym (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 321/07). Uznaniowy charakter decyzji podejmowanej w zakresie udzielenia stronie ulgi oznacza zaś, iż nawet zaistnienie przewidzianych w cytowanych przepisach przesłanek nie zobowiązuje organu do zastosowania wnioskowanej ulgi i daje jedynie potencjalną możliwość umorzenia należności. Prawo wyboru rozstrzygnięcia przysługuje organowi, który może, ale nie musi umorzyć należności. Wydanie aktu uznaniowego poprzedzać winno należyte zgromadzenie i przeanalizowanie materiału dowodowego, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przeprowadzenie wnioskowania opartego na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej decyzji.

W niniejszej sprawie, pomimo dostrzeżonych braków w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził uchybień dających podstawę do uchylenia decyzji organu II instancji.

Na wstępie wyjaśnić należy, że niewątpliwie w sprawie nie znajdzie zastosowania § 4 ust. 1 rozporządzenia, ponieważ ostatni kurs wymiany walut opublikowany przez Europejski Bank Centralny przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności, tj. na 30 stycznia 2015 r., wyniósł 4,2075 zł, zatem kwota stanowiąca równowartość 100 euro wynosiła 420,75 zł i nie przekracza ona wysokości należności wobec strony.

Skarżąca w treści skargi nie kwestionuje ponadto braku wystąpienia w sprawie przesłanek do zastosowania ulgi w spłacie należności, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 1-4 rozporządzenia.

W ocenie strony natomiast organ II instancji nieprawidłowo stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki wskazane w § 3 ust. 1 pkt 5-6 rozporządzenia, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji.

Należy zatem w tym zakresie wyjaśnić, że z prawidłowo ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy wynika, że wobec strony toczyło się już postępowanie egzekucyjne, które zakończyło się wydaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. postanowienia z [...] maja 2017 r. o umorzeniu tegoż postępowania. Powyższa okoliczność niewątpliwie powinna mieć wpływ na ocenę wystąpienia w sprawie przesłanek, o których mowa § 3 ust. 1 pkt 5 i 6 rozporządzenia. Wbrew jednak ocenie strony nie może ona automatycznie stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przypomnieć bowiem trzeba, że organ odwoławczy w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, akcentując jej uznaniowy charakter, słusznie zauważył, że pomimo umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec strony, [...] lipca 2017 r. z urzędu zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie przeniesienia odpowiedzialności na członków zarządu za zobowiązania spółki. Podkreślił przy tym, co jest istotne dla sprawy, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółki (M. R.) za zobowiązania spółki w związku z nienależnie pobranymi płatnościami było nadal w toku, bowiem [...] stycznia 2018 r. Prezes ARiMR decyzją nr [...] uchylił decyzję Dyrektora [...] OR ARiMR nr [...] z [...] września 2017 r. o przeniesieniu odpowiedzialności na członka zarządu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W treści skargi strona słusznie zauważyła, że wspomniane wyżej postępowanie w sprawie przeniesienia odpowiedzialności na członka zarządu za zaległości spółki jest odrębnym postępowaniem administracyjnym od postępowania w sprawie wniosku strony o umorzenie należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Jednocześnie nie można zgodzić się z twierdzeniem, że takie postępowanie pozostaje bez znaczenia przy wydaniu decyzji w przedmiocie wniosku o umorzenie należności złożonego przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy należność przypadająca ARiMR, będąca przedmiotem wniosku strony o jej umorzenie, była w chwili wydania przez Ministra zaskarżonej decyzji przedmiotem innego postępowania administracyjnego, organ odwoławczy słusznie przyjął, iż istniała jeszcze możliwość jej wyegzekwowania.

Zgodnie z art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej jako: "O.p.") za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Taka sytuacja, o czym wspomniano wyżej, miała miejsce w niniejszej sprawie. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji toczyło się bowiem wobec członka zarządu skarżącej postępowanie, którego efektem mogło być odzyskanie przez organ całości lub choćby części należności objętej przedmiotowym wnioskiem strony.

Zdaniem Sądu powyższe nie może natomiast, wbrew ocenie strony, stanowić podstawy do uznania wystąpienia w sprawie przesłanki z § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, bowiem, o czym wspomniano wyżej, na dzień wydania decyzji wobec spółki nie toczyło się postępowanie egzekucyjne, ani nawet nie było ono planowane z uwagi właśnie na wydanie decyzji w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania spółki na członka jej zarządu. Jednocześnie zaś uznać należało, iż faktycznie w sprawie zachodzi kolejna z przesłanek wskazanych w § 3 ust. 1 rozporządzenia, tj. stwierdzenie bezskuteczności prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

W ocenie Sądu, w tym konkretnym przypadku, pomimo jednak formalnego wystąpienia w chwili wydania zaskarżonej decyzji przesłanki, o której mowa w art. § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, której oceny wystąpienia w zaskarżonej decyzji zabrakło, Minister miał pomimo tego podstawy do wydania decyzji odmownej w zakresie wniosku strony o umorzenie należności. Oparcie przedmiotowej decyzji na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, a także wzięcie pod uwagę przez organ odwoławczy wszelkich okoliczności, które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w tym w szczególności toczącego się postępowania w zakresie odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki, świadczy o prawidłowości w działaniu organu. Odmowa przyznania stronie wnioskowanej ulgi, biorąc pod uwagę ww. okoliczności sprawy, nie może być natomiast potraktowana jako działanie wykraczające poza granice uznania administracyjnego.

Należy raz jeszcze podkreślić, że nawet w sytuacji stwierdzenia, iż w badanym przypadku występuje jedna z przesłanek zastosowania ulgi w spłacie należności przypadających agencji płatniczej w ramach Wspólnej Polityki Rolnej wskazana w § 3 ust. 1 rozporządzenia, organ nie jest zobligowany do zastosowania wnioskowanej ulgi. Stwierdzona w toku postępowania administracyjnego okoliczność, że należność z tytułu nienależnie pobranych płatności przez skarżącą jest przedmiotem innego postępowania i w związku z tym istnieje możliwość jej wyegzekwowania od członka zarządu spółki, niewątpliwie powinna mieć i miała wpływ na ocenę zastosowania przez organy wnioskowanej przez stronę ulgi.

Pomimo zatem stwierdzonych braków, mając na uwadze całość uzasadnienia zaskarżonej decyzji i zaprezentowanej tam analizy przesłanek zastosowania ulgi, a także wszelkich okoliczności, które miały wpływ na podejmowane rozstrzygnięcie, uznać należało, że decyzja organu II instancji odpowiada prawu.

Na marginesie warto również zauważyć, że w sytuacji wydania decyzji zgodnej z wnioskiem strony, tj. o umorzeniu przedmiotowych należności, postępowanie w sprawie przeniesienia odpowiedzialności na członków zarządu stałoby się bezprzedmiotowe i również należałoby je umorzyć, co prowadziłoby do sytuacji sprzecznej z obowiązującym prawem, bowiem powodowałoby powstanie nieprzewidzianej przez ustawodawcę dodatkowej przesłanki egzoneracyjnej, skutkującej brakiem możliwości obciążenia członka zarządu odpowiedzialnością za zobowiązania spółki.

Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.