Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1683/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Osoby niepełnosprawne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art.26c ust.3, art.27a ust.1,art.35 ust.7,art.48a ust.3 pkt 3
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.
article: art.37 ust.7
journal: Dz.U. 2007 nr 59 poz 404
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Lidia Ciechomska-Florek Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Pracy i Polityki Społecznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2536/12 w sprawie ze skargi K. Spółki z o.o. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od K. Spółki z o.o. w upadłości likwidacyjnej w C. na rzecz Ministra Pracy i Polityki Społecznej kwotę [...] (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 maja 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2536/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 [...] 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc [...] 2010 r., uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd I instancji podał, że w dniu 17 [...] 2010 r., na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 8, poz.43 z późn. zm.), spółka złożyła wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc [...] 2010 r. wraz z formularzem informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc w rolnictwie lub rybołówstwie, pomoc de mini mis lub pomoc de mini mis w rolnictwie lub rybołówstwie.

Pismem z dnia 18 [...] 2010 r. Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych poinformował K. sp. z o.o., że sytuacja ekonomiczna spółki uniemożliwia udzielenie jej przez Fundusz pomocy publicznej.

Pismem z dnia 2 [...] 2010 r. K. sp. z o.o. wyjaśniła, że postanowieniem Sądu Rejonowego w Bielsku Białej z dnia 25 września 2009 r. została ogłoszona upadłość spółki z możliwością zawarcia układu, co jej zdaniem, potwierdza możliwość zrestrukturyzowania i odbudowy kapitałów spółki.

Prezes PFRON, decyzją z dnia 2 [...] 2011 r., odmówił wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych za miesiące [...] i [...] 2010 r. Na skutek odwołania strony, Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia 28 [...] 2011 r. uchylił decyzję z dnia 2 [...] 2011 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po przeprowadzonym postępowaniu, Prezes PFRON decyzją z dnia 26 [...] 2011 r. odmówił wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych za miesiąc [...] 2010 r.

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z 25 [...] 2012 r. r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa PFRON.

Organ odwoławczy powołał się na art. 48a ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. 2008 r. nr 14, poz. 92 ze zm.), który stanowi, że środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a (dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych), art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu.

Powołując się na art. 48a ust. 3 pkt 1 organ wskazał, że pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej, a kryteria te zostały określone w rozporządzeniu komisji nr 800/2008. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 1 ust. 6 lit. c) przywołanego rozporządzenia unijnego, do małych przedsiębiorstw stosuje się uproszczoną definicję przedsiębiorstwa zagrożonego. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1361, ze zm.) dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Podkreślono, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że spółka na dzień złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania nie wykonywała swoich zobowiązań prywatnoprawnych i publicznoprawnych - skarżąca nie regulowała swoich zobowiązań wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Urzędu Skarbowego. Powołując się na wyjaśnienia do art. 11 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze zawarte w piśmie UOKiK z dnia 20 września 2011 r. organ stwierdził, że nie ma znaczenia to czy, upadłość jest układowa czy likwidacyjna, postępowanie upadłościowe wszczynane jest bowiem z powodu niewypłacalności dłużnika.

Organ podniósł, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma również fakt, iż organ rozpatrujący sprawę bada sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy - wskazuje na to przepis art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.

Na wyżej wymienioną decyzję Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie.

Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną.

Sąd I instancji podał, że stosownie do art. 48 a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. W rozporządzeniu Komisji nr 800/2008 określone zaś zostały sytuacje, w których nie ma ono zastosowania, pomimo że dana kategoria pomocy została nim objęta. Przywołane rozporządzenie unijne nie zawiera definicji przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej. Określa natomiast kryteria uznania przedsiębiorstwa za przedsiębiorstwo zagrożone. Ta trudna sytuacja ekonomiczna podlega jednak ocenie organu i dlatego, zdaniem Sądu, trafne są zarzuty skargi, które wskazują na błędnie przyjęty przez organy moment, na który ma być dokonana ta ocena.

Zdaniem Sądu, ograniczenie okresu w jakim zamyka się analiza sytuacji ekonomicznej pracodawcy do dnia złożenia wniosku, nie wynika, ani z treści powoływanych przez organ art. 37 ust. 5 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, ani z art. 26a tej ustawy, który ogólnie stanowi w jakich wypadkach przysługuje miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, ani też z art. 48 a ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Z faktu dokonywania oceny sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy na podstawie dokumentów i informacji złożonych w dacie składania wniosku nie wynika obowiązek oceny tej sytuacji wyłącznie na datę złożenia wniosku, ale obowiązek dokonania oceny na podstawie złożonych dokumentów. Złożone dokumenty stanowią niewątpliwie podstawę do oceny sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa według stanu na datę złożenia wniosku oraz za okres dotyczący lat ubiegłych, nie wyłączając równocześnie możliwości i obowiązku dokonania oceny sytuacji ekonomicznej strony - na podstawie złożonych dokumentów - w przyszłości.

Z art. 37 ust. 5 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej nie wynika również, że informacje dotyczące wnioskodawcy nie mogą być uzupełniane w toku postępowania. Na taką możliwość wskazuje bowiem brzmienie ust. 7 art. 37 tej ustawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Minister Pracy i Polityki Społecznej wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie sprawy w trybie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz.270 ze zm, dalej jako: "p.p.s.a.") oraz zasądzenie na rzecz organu administracji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w szczególności art. 48 a ust. 2 i 3 pkt 1 z zw. z art. 26, art. 26a i art. 26d tej ustawy, art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, a także błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: "k.p.a.").

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawiony w niej zarzut na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Zarzucił mianowicie, naruszenie przepisów art. 48 a ust. 2 i 3 pkt 1 z zw. z art. 26, 26a i 26d ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych i art. 37 ust. 5 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, a także naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. Wyjaśniając w tym względzie, że przepisy 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. nie są przepisami prawa materialnego, lecz przepisami postępowania trzeba przyjąć, że zarzut ich naruszenia oparty jednak został na podstawie kasacyjnej z pkt 2 art. 174 p.p.s.a.

Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, zwłaszcza gdy uwzględnić uzasadnienie postawionych w niej zarzutów błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie odnosi się do kwestii następującej. Chodzi o odpowiedź na pytanie odnośnie do tego, która data jest miarodajna dla oceny spełnienia przez przedsiębiorcę ustawowych wymagań dla ubiegania się i przyznania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, w tym także wymogu odnoszącego się do statusu przedsiębiorstwa - przedsiębiorstwo znajdujące/nie znajdujące się w trudnej sytuacji według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy publicznej (przedsiębiorstwo zagrożone/niezagrożone) – a mianowicie, czy jest to data złożenia wniosku, jak przyjął to organ administracji publicznej, czy też, jest to data podejmowania przez organ ostatecznej decyzji w sprawie z wniosku o dofinansowanie wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych obligująca do uwzględniania stanu rzeczy istniejącego w czasie podejmowania tego rozstrzygnięcia, jak przyjął to Sąd I instancji.

Zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku propozycja rozstrzygnięcia wskazanej kwestii spornej, w tym również argumentacja, która legła u jej podstaw nie są prawidłowe.

Zagadnienie prawne rysujące się na tle wykładni oraz zastosowania przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych i ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zarzut naruszenia których postawiony został w skardze kasacyjnej, stanowiło już przedmiot analizy i oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, między innymi w sprawach ze skarg kasacyjnych K. sp. z o.o.: sygn. akt II GSK 1044/12, II GSK 1107/12, II GSK 1170/12, a także w sprawie II GSK 2078/12 oraz w sprawie II GSK 765/12.

Podzielając pogląd prawny Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony na gruncie przywołanych judykatów odnośnie do omawianej kwestii spornej, stanowisko Sądu I instancji uznać należy za wadliwe.

W tej mierze, przede wszystkim podnieść należy, że już z treści art. 27a ust. 1 i art. 48a ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wynika, że logika przyjętych na ich gruncie rozwiązań prawnych wskazuje na to, że udzielana na ich podstawie pomoc, po spełnieniu wymogów jej przyznania i wypłaty, udzielana jest w formie comiesięcznych transz dopłat ze środków Funduszu na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Znajduje to swoje potwierdzenie w treści rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Nie dość, że wprost wiązać to należy z tytułem przywołanego rozporządzenia, to również z określonym w jego § 1 przedmiotem jego regulacji. Określa ono między innymi terminy składania i wzory: a) miesięcznej informacji o wynagrodzeniach, zatrudnieniu i stopniach niepełnosprawności pracowników niepełnosprawnych, z uwzględnieniem pracowników, u których stwierdzono chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe lub epilepsję, oraz pracowników niewidomych, zwanej dalej "informacją", b) wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania za dany miesiąc, zwanego dalej "wnioskiem", wraz z danymi i dokumentami załączanymi do wniosku (§ 1 pkt 2). Co nie mniej istotne, z § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 stycznia 2009 r. wynika, że pracodawca składa wniosek i informację w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczą, zaś z § 10 tego rozporządzenia, że dofinansowania na warunkach i w trybie określonym w rozporządzeniu udziela się, począwszy od wynagrodzeń za miesiąc styczeń 2009 r.

Uwzględniając treść przywołanej regulacji prawnej, w tym również prezentowany na gruncie przywołanych judykatów Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd prawny odnośnie do podejścia do sposobu wykładni, a w konsekwencji również stosowania wymienionych przepisów ustawy oraz rozporządzenia, stwierdzić należy, że zarówno względy normatywne, jak i uwarunkowania gospodarcze, przemawiają za trafnością stanowiska Ministra Pracy i Polityki Społecznej, iż ubiegając się o dofinansowanie do wynagrodzenia niepełnosprawnych pracowników, w odniesieniu do ściśle określonego miesiąca, spółka obowiązana była za ten właśnie miesiąc wykazać spełnienie ustawowych wymogów dla ubiegania się o wnioskowaną dopłatę. Decydujące znaczenie miał więc w tym względzie stan faktyczny z daty złożenia wniosku. Wprawdzie dopiero w dacie wydania decyzji, w tym także ostatecznej, organ dokonuje oceny wniosku, w szczególności zaś, czy zostały spełnione wymogi dla ubiegania się o wspomnianą pomoc za konkretny miesiąc, to jednak zawsze dla takiej oceny - co wymaga podkreślenia - miarodajny jest stan faktyczny z daty złożenia wniosku, nie zaś z daty wydania decyzji przez organ.

Z przedstawionego punktu widzenia podnieść należy, że w dacie składania wniosku o pomoc na miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, spółka nie wykazała, aby nie była przedsiębiorcą zagrożonym. Nie sposób byłoby bowiem zasadnie twierdzić - a to na potrzeby spełnienia przesłanki ubiegania się o pomoc o której mowa w art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - iż przedsiębiorca, który nie reguluje należności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych znajduje się w dostatecznie dobrej sytuacji ekonomicznej, zwłaszcza że toczy się wobec niego również postępowanie upadłościowe.

Wbrew stanowisku Sądu I instancji, za nieprzydatny z punktu widzenia stanowiska, że miarodajną datą oceny kondycji przedsiębiorcy jest data, nie tyle złożenia wniosku, co orzekania przez organ w sprawie wniosku o dofinansowanie, uznać należy argument z treści art. 37 ust. 7 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, z którego wynika, że do czasu przekazania przez podmiot ubiegający się o pomoc zaświadczeń, oświadczeń lub informacji, o których mowa w ust. 1, 2 i 5, pomoc nie może być udzielona temu podmiotowi. Sąd I instancji pomija bowiem ten istotny aspekt analizowanego zagadnienia, że przywołany przepis nie funkcjonuje w próżni prawnej, a jego funkcję rozpatrywać należy przy należytym uwzględnieniu jego szczegółowej treści, w tym zawartych w nim odesłań. Ze wskazanego punktu widzenia zwrócić należy bowiem uwagę na znaczenie regulacji zawartej w art. 48a ust. 3 pkt 1 przywołanej ustawy. Z treści powołanego przepisu wywieść można, że zarówno w dacie przyznania pomocy publicznej, jak i w dacie jej wypłacenia pracodawca nie może znajdować się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach Unii Europejskiej. Biorąc pod uwagę specyfikę realizacji uprawnień pracodawcy do dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, wykładnia omawianego przepisu – w relacji do przywołanego art. 35 ust. 7 – gdy chodzi o datę dokonywania oceny kondycji ekonomicznej pracodawcy, nie może pomijać treści rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych). Z motywu 36 przywołanego rozporządzenia unijnego wynika bowiem, że za datę przyznania pomocy należy uznać dzień, w którym beneficjent nabył prawo przyjęcia pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym. Odnosząc powyższe do przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przyjąć należy, że pracodawca nabywa prawo do dofinansowania do wynagrodzeń dla osób niepełnosprawnych z dniem złożenia kompletnego i prawidłowo wypełnionego wniosku o dofinansowanie (art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji). W związku z tym trzeba przyjąć, że sytuacja ekonomiczna pracodawcy jest badana na datę złożenia wniosku, z tym zastrzeżeniem, że obejmuje to datę złożenia poprawnie wypełnionego i kompletnego wniosku. Poprawa sytuacji ekonomicznej pracodawcy po tej dacie nie ma więc znaczenia dla oceny spełniania warunków uprawniających do otrzymania dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego (por wyrok NSA z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2078/12).

W świetle przedstawionych argumentów, postawiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania wskazanych w nim przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych i ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej uznać należało za usprawiedliwiony.

Za nieusprawiedliwiony uznać należało natomiast zarzut naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Z tego mianowicie powodu, że autor skargi kasacyjnej w ogóle nie uzasadnił na czym naruszenie wymienionych przepisów postępowania miałoby polegać i nie wykazał, na czym miałby polegać wpływ ich naruszenia na wynik sprawy.

Ponownie rozpatrując sprawę ze skargi K. sp. z o.o., Sąd I instancji zobowiązany więc będzie uwzględnić przedstawioną ocenę prawną odnośnie do wykładni i stosowania przywołanych przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych i ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 w związku z art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.