Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2253/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 i 3, art. 15, art. 34 ust. 1, 5 i 6, art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 97 ust. 1 pkt 1, 1a i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 680
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity
article: art. 7, art.10 i art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat M. I. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez T.B. decyzją z dnia [...] lipca 2013r. [...] Rada do Spraw Uchodźców, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez cudzoziemca od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2013r. [...] orzekającej o: 1) rozpatrzeniu wniosku jako oczywiście bezzasadnego, 2) odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy, 3) odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, 4) wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku ze stwierdzeniem, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany oraz 5) zakazie ponownego wjazdu na terytorium Polski i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy : 1) utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji w części w której rozstrzygała o odmowie nadania statusu uchodźcy; odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzielenia zgody na pobyt tolerowany, wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 1-5), 2) uchyliła tę decyzję w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen i w tym zakresie umorzyła postępowanie administracyjne.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

T.B, obywatel[...], narodowości [...] złożył w dniu [...] października 2012 r. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Polsce. We wniosku oświadczył, że przyjechał do Polski "poprosić o schronienie dlatego, że w[...] grozili [mu] i było zagrożone [jego] życie". Cudzoziemiec podał jednocześnie, że wyjechał z [...] w sposób legalny w grudniu 2011r., udając się na [...], skąd w październiku 2012r. przyjechał do Polski. Cudzoziemiec stwierdził, że nie miał żadnych problemów z przekroczeniem granicy kraju pochodzenia – w latach 2010 i 2012 r. dwukrotnie wyjeżdżał do [...] w celach turystycznych. Oświadczył również, że nie był nigdy zatrzymany, aresztowany, nie toczyło się wobec niego żadne postępowanie sądowe lub administracyjne w wyniku którego zostałby skazany wyrokiem sądu, nie brał udziału w działaniach wojennych. Wnioskodawca dodał, że w latach 2007-2008r. należał do opozycyjnej partii R.

Organ pierwszej instancji ustalił, że cudzoziemiec posługuje się paszportem wydanym w lipcu 2009 r. przez władze kraju pochodzenia.

Cudzoziemiec w toku przesłuchania statusowego podtrzymał swoje wcześniejsze zeznania i oświadczenia. T.B. dodał, że dzieciństwo spędził w [...]; do [...] wrócił w wieku ok. 16 lat. Skarżący mieszkał w T., pracował jako ochroniarz, "trenował dzieci", "czasem zajmował się biznesem". Na przełomie 2007/2008r. był ochroniarzem przy A.P. - [...] biznesmenie, przeciwniku politycznym M.S., który w 2007 r. ubiegał się o urząd prezydenta [...]. Z tego powodu jego bezpieczeństwo w kraju pochodzenia było zagrożone. T.B. podał, że strona państwowa proponowała mu współpracę i informowanie o sytuacji jego pracodawcy; gdy odmówił - został napadnięty i ciężko pobity. Cudzoziemiec nie pamięta jednak daty pobicia; oświadczył, że nastąpiło ono "przed końcem 2007 roku". Po tym zdarzeniu cudzoziemiec nie opuścił kraju pochodzenia – w latach 2008-2011r. leczył się w [...], następnie wyjechał na [...] (dalej miał jechać do [...].).

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] maja 2013 r., działając na podstawie przepisów art. 34 ust. 1 pkt 5 oraz art. 19 ust.1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt1, art. 97 ust. 1 pkt 1 – 1 a i art. 48 ust. 2 ustawy z [...] czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2012r., poz. 680), odmówił nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz orzekł o jego wydaleniu. Organ stwierdził, że skarżący nie jest uchodźcą w rozumieniu art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Okoliczności ujawnione w toku postępowania nie dawały bowiem podstawy do przyjęcia, że skarżący był w przeszłości prześladowany w kraju pochodzenia, jak również ze powrót do [...] wiąże się z ryzykiem prześladowania. Cudzoziemiec nie należał do grona najbliższych współpracowników A.P.; opuścił ojczyznę ze względu na brak pracy, z zamiarem dotarcia do [...].

Orzeczenie o odmowie udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej oraz zgody na pobyt tolerowany organ uzasadnił brakiem rzeczywistego ryzyka doznania poważnej krzywdy (art. 15 ustawy) i ustaleniem, że aktualna sytuacja w kraju pochodzenia nie uzasadnia obaw przed zagrożeniem praw skarżącego chronionych Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, do których odwołuje się przepis art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Wydalenie cudzoziemca do [...] nie zagraża bowiem jego prawu do życia, wolności

i bezpieczeństwa osobistego, poddaniem torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu ani karaniu, przymuszeniem do pracy lub pozbawieniem prawa do rzetelnego procesu sądowego. Cudzoziemiec w kraju pochodzenia nie był nigdy zatrzymany ani sądzony, nie wyraził obawy przed powrotem do [...] po zatrzymaniu na [...].

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podkreślił, że sytuacja społeczno-polityczna jest niestabilna jedynie w północnej części [...] : w [...],[...] i [...]. Konflikt [...] tam panujący nie ma jednak decydującego wpływu na poczucie bezpieczeństwa obywateli. Głównym problemem z jakim borykają się [...] jest trudna sytuacja gospodarcza, stan opieki społecznej, system emerytalny, czy też kondycja państwowej służby zdrowia. Okoliczności te organ ustalił na podstawie: opracowania o sytuacji społeczno-politycznej w [...], sporządzonego przez Wydział Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców i dołączonego do akt sprawy (k. 150 -155 akt sprawy).

T.B. złożył odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc o jej uchylenie i nadanie statusu uchodźcy. Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 13, art. 15, art. 97 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), a także przepisów postępowania administracyjnego przez niewłaściwe, bo niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz wadliwe uzasadnienie decyzji (art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.).

Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] lipca 2013r. wydaną na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 2 i art. 89p ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w części w której rozstrzygała o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzielenia zgody na pobyt tolerowany, wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz uchyliła tę decyzję w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen i w tym zakresie umorzyła postępowanie administracyjne.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji, uznając je za prawidłowe. Wyjaśnił, że na podstawie tych

okoliczności faktycznych nie można uznać, aby cudzoziemiec zasadnie żywił obawę przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej i w związku z powyższym, aby nie mógł lub nie chciał skorzystać z ochrony w kraju pochodzenia. Organ podkreślił, że obawa przed prześladowaniami musi być realna (rzeczywista), a nie domniemywana, oparta o przekonujące okoliczności.

Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, że oświadczenia skarżącego na temat przyczyn wywołujących w nim obawę przed prześladowaniem, są niewiarygodne. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na zaistnienie opisywanych zdarzeń (daty rzekomego pobicia, nazwy ugrupowania politycznego do którego przynależał jego pracodawca). Co więcej – kopia dokumentacji medycznej przedstawiona w toku postępowania uchodźczego przez cudzoziemca, mająca potwierdzać jego pobicie, nie podaje przyczyny pogorszenia stanu zdrowia skarżącego.

Rada do Spraw Uchodźców podzieliła stanowisko Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, że w sprawie brak jest podstaw do objęcia wnioskodawcy ochroną uzupełniającą na podstawie art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, ze cudzoziemiec w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, nie byłby narażony na prześladowanie ani innego rodzaju represje. Według organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo uznał również, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie stronie zgody na pobyt tolerowany, w związku z czym prawidłowo orzekł o jego wydaleniu na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący podniósł zarzuty naruszenia prawa procesowego w zakresie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji (art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.) oraz naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczących udzielenia ochrony międzynarodowej (art. 13, art. 15 i art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej). W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że nie jest migrantem ekonomicznym, a kraj pochodzenia opuścił z obawy o własne bezpieczeństwo. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.

Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd oddalił skargę, bowiem stwierdził, że decyzje organów obu instancji nie naruszają przepisów ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ani też przepisów postępowania administracyjnego.

W skardze podniesiono zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. W istocie zarzuty te sprowadzają się do próby zakwestionowania poczynionych przez organy ustaleń faktycznych oraz podważenia wniosków i ocen, jakie wyprowadziły organy z zebranego materiału dowodowego.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Prześladowanie o którym mowa w art.13 ust.1 ustawy musi, po pierwsze ze względu na swą istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art.15 ust.2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, po drugie być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1 (art. 13 ust. 3 ustawy).

Sąd podkreśla, że nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa ta musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa.

Należy dodać, że nadanie statusu uchodźcy nie następuje ze względu na warunki życia lub sytuację ekonomiczną wnioskodawcy, lecz jedynie z uwagi na

istniejące, realne i uzasadnione obawy prześladowania w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o taki status.

Sąd podkreśla, że co do zasady postępowania administracyjne, których przedmiotem jest nadanie statusu uchodźcy napotykają na istotne utrudnienia w kompletowaniu przez organy materiału dowodowego (brak realnych możliwości dokonywania przez organ bezpośrednich, samodzielnych ustaleń w odniesieniu do sytuacji cudzoziemca w kraju jego pochodzenia poprzez np. : przesłuchanie świadków, dokonanie oględzin, itd.). Zasadniczym elementem tego materiału są zeznania ubiegającego się o status uchodźcy cudzoziemca, które to zeznania muszą organy zweryfikować.

Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy, Sąd stwierdza że ustalenia faktyczne dokonane w sprawie przez organy są prawidłowe.

Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organów, że zeznania skarżącego złożone w postępowaniu administracyjnym nie dają wiarygodnych podstaw do przyjęcia, że zasadnie żywi on obawę przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej i w związku z powyższym, aby nie mógł lub nie chciał korzystać z ochrony tego kraju. Skarżący podnosi, że żywi obawę przed prześladowaniami ze strony podmiotu państwowego, tj. policji i rządu wskazując, że zapewnienie mu ochrony przed tym zagrożeniem przez właściwe służby jego kraju pochodzenia nie jest możliwe. Co do zasady tego rodzaju okoliczności mogą być hipotetycznie przesłanką do uzyskania statusu uchodźcy, niemniej cudzoziemiec, powołujący się na powyższe, musi uprawdopodobnić zarówno realność i dolegliwość grożących mu prześladowań, jak też niemożliwość uzyskania ochrony ze strony organów ścigania kraju pochodzenia.

Sąd w całości podziela ocenę Rady zarówno co do ogólnej, niskiej wiarygodności samego skarżącego, jak i co do tego, że zeznania skarżącego w części dotyczącej przyczyn opuszczenia kraju pochodzenia i grożących mu represji sformułowane są w sposób ogólnikowy, odznaczający się również małą wiarygodnością. Nawet jeżeli przyjąć, że skarżący został pobity, to nie negując oczywiście bezprawności i dolegliwości takich zdarzeń, jak też oczywistego fizycznego i psychicznego dyskomfortu odczuwanego przez ofiarę tego typu działań, to jednakże nie jest to automatycznie sytuacja tożsama z taką, w której np. skarżący, stojący w obliczu realnej groźby pozbawienia życia, czy też spowodowania ciężkiego

uszczerbku na zdrowiu przez rozbudowaną strukturę przestępczą, mającą powszechnie znane powiązania z władzami, zmuszony byłby do stałego ukrywania się w miejscu zamieszkania, ewentualnie regularnego zmieniania miejsca zamieszkania na terytorium [...], zmiany tożsamości, ewentualnie innych działań istotnie utrudniających, czy wręcz uniemożliwiających prowadzenie przez skarżącego normalnego życia. Podkreślić trzeba, że skarżący po tym zdarzeniu mieszkał w [...] jeszcze przez 4 lata. W tym czasie bez problemów wyjeżdżał za granicę (do [...]). Nigdy nie był też zatrzymany, aresztowany lub sądzony w kraju pochodzenia. Oświadczenia skarżącego nie dają podstaw do przyjęcia, że stoi on w obliczu tego rodzaju zagrożenia, któremu nie sposób zapobiec przez zwrócenie się o interwencję do organów ścigania. Szczegółowo wymienione przez organ okoliczności sprawy dają podstawę do uznania, że pobyt skarżącego na terytorium Polski ma podłoże ekonomiczne, a wniosek o nadanie statusu uchodźcy ma na celu wyłącznie opóźnienie decyzji o wydaleniu. Bezsprzecznie zasadnie uznano w postępowaniu administracyjnym, że zachodzą przesłanki co uznania tego wniosku za oczywiście bezzasadny z przyczyn wskazanych w art. 34 ust. 1 pkt 1, 5 i 6 ustawy.

Sąd zauważa, że zarzut skargi w zakresie niewłaściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego jest sformułowany wyjątkowo mało precyzyjnie. Ze skargi nie wynika, które okoliczności sprawy zostały według skarżącego niewyjaśnione. Skarżący nie podaje też przyczyn, w oparciu o które twierdzi, że ocena jego wiarygodności (a raczej niewiarygodności), dokonana przez organy w toku postępowania uchodźczego, jest nieprawidłowa.

Zdaniem Sadu prawidłowe jest również stanowisko organu, że w odniesieniu do skarżącego nie zachodzą przesłanki określone w art. 15 ustawy, uzasadniające przyznanie mu ochrony uzupełniającej. Według tego przepisu, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w wypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Z okoliczności faktycznych sprawy nie wynika bowiem, aby cudzoziemcowi w kraju pochodzenia

groziła kara śmierci lub egzekucja. Brak jest również podstaw do uznania, że skarżący winien obawiać się represji, o których mowa w art. 15 pkt 2 ustawy (tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie). Z akt sprawy nie wynika też, aby skarżący podlegał tego rodzaju represjom w okresie poprzedzającym wyjazd z kraju pochodzenia. Z racji tego, że kraj pochodzenia skarżącego nie jest obecnie areną międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, nie zachodzą przesłanki do uznania, że skarżącemu grożą prześladowania, o których mowa w art. 15 pkt 3 ustawy.

Sąd stwierdza ponadto, że decyzja organu odwoławczego nie narusza przepisu art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z tym przepisem, cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie : 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności;

1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu;

2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca.

Spośród wskazanych wyżej sytuacji, uzasadniających udzielenie cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany zasadnym jest rozważenie sytuacji opisanej w pkt 1 (w oczywisty sposób brak bowiem podstaw do wywodzenia, że w odniesieniu do skarżącego występują przesłanki, o których mowa w art.97 pkt 1a i pkt 2 ustawy). W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko organów, że okoliczności sprawy nie dają podstaw do przyjęcia, że w razie powrotu do kraju pochodzenia skarżący stałby w obliczu zagrożeń wymienionych w art. 97 pkt 1 ustawy. Ponownie podkreślić należy, że z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby cudzoziemcowi groziły tego rodzaju represje w dacie opuszczenia kraju i aby stan ten uległ zmianie w chwili obecnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanowczo podkreśla, że instrumenty przewidziane w ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mają ściśle określony cel, jakim jest, w szerokim ujęciu, ochrona osób zagrożonych w swoich krajach pochodzenia różnego rodzaju nieuzasadnionymi i dolegliwymi represjami, godzącymi w ich podstawowe prawa. Przesłanką do objęcia tego rodzaju ochroną nie jest natomiast sam zamiar cudzoziemca poprawienia własnej sytuacji życiowej, rodzinnej lub ekonomicznej, który to zamiar cudzoziemiec chciałby realizować w Polsce. O ile intencje tego rodzaju są bezsprzecznie zrozumiałe z życiowego punktu widzenia, o tyle winny być realizowane przez cudzoziemca w innych trybach, umożliwiających obywatelom państw obcych legalne przebywanie, czy też pracę na terenie Polski, nie zaś w trybie zarezerwowanym dla uchodźców. Ustawowe przesłanki, których wystąpienie jest konieczne do objęcia cudzoziemców ochroną, nie mogą być zatem interpretowane w sposób dowolny, nadmiernie zliberalizowany.

Na zakończenie trzeba dodać, że skarżący kwestionując sposób dokonywania ustaleń faktycznych przez organy administracji w tej sprawie nie dostrzega, że zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, na składającym wniosek o nadanie statusu uchodźcy spoczywa obowiązek przedstawienia informacji niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz udostępnienia posiadanych dowodów potwierdzających okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku. Obowiązki te w żaden sposób nie wyłączają wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), niemniej jednak oznaczają, że cudzoziemiec składający wniosek powinien aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie miał podstaw do przyjęcia, że organy w sposób niewłaściwy wywiązały się z wymogu dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności ustalenia tych faktów, z którymi wiąże się obowiązek udzielenia cudzoziemcowi składającemu wniosek o status uchodźcy ochrony. Ocenę sytuacji polityczno - społecznej w [...] organy dokonały w kontekście przesłanek udzielenia ochrony międzynarodowej, na podstawie szczegółowych materiałów źródłowych pozyskanych z własnej inicjatywy (raport na temat sytuacji społeczno-politycznej w [...] opracowany w Wydziale Informacji

o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców), a cudzoziemiec w toku postępowania nie skorzystał z prawa do wypowiedzenia się w sprawie oraz złożenia dodatkowych materiałów (art. 10 k.p.a.)

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przez organ wyjaśnione i uwzględnione, przy czym subsumcja tak ustalonego stanu faktycznego pod znajdujące zastosowanie normy prawa materialnego dokonana w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów i z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, musiała doprowadzić organ do jednoznacznej konkluzji, że skarżący nie spełnia przesłanek do objęcia go jakąkolwiek formą ochrony międzynarodowej w Polsce.

Sąd dodaje, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu.

Mając to wszystko na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił. O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł na podstawie art. 250 tej ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity : Dz. U. z 2013 r., poz. 461).