Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 290/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Dnia 30 listopada 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2022 roku sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dnia 12 sierpnia 2021 r. do Urzędu Miejskiego w O. wpłynął wniosek J. D. (zwanego dalej "inwestorem" lub "Skarżącym") o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w B. , gm. O., na działce ew. nr [...]. Obecnie teren jest przeznaczony na cele rolne, działka inwestycyjna nie jest zabudowana, istnieje jedynie instalacja elektryczna. W szczegółach wniosku określono, że planuje się budowę ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących o powierzchni zabudowy od 100 do 180 m2, szerokość elewacji frontowej – 10-13 m, dach dwu- lub wielospadowy o nachyleniu 20-45 stopni, od 1 do 2 kondygnacji, wysokość krawędzi frontowej: 3,50-3,80 m, wysokość kalenicy: 8-9 m. Przewiduje się dwa miejsca parkingowe na każdy budynek mieszkalny. We wniosku wskazano także, ze dojazd do inwestycji nastąpi poprzez projektowany zjazd z drogi gminnej. Zaopatrzenie w wodę nastąpi z istniejącej sieci i będzie podlegać rozbudowaniu, energia elektryczna – z istniejącej sieci, gaz – nie dotyczy, energia cieplna – indywidualnie, ścieki – zbiornik na ściegi oraz przydomowa oczyszczalnia ścieków.

Do wniosku dołączono opinię Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w O. sp. z o.o., w której stwierdzono, że istnieje częściowa możliwość podłączenia działki [...] do sieci wodociągowej tj. tylko w części planowanego do wybudowania domu na podstawie wstępnego projektu lokalizacji nieruchomości i podziału działki. Ta możliwość istnieje tylko dla budynku nr [...] i [...]. Co do budynków [...]-[...] nie ma tej możliwości.

Enea [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. Rejon Dystrybucji w S. wskazała, że istnieje możliwość przyłączenia sieci do wnioskowanego obiektu. Dotyczy to wszystkich ośmiu planowanych budynków. Przedłożono także umowę o dostarczanie energii elektrycznej.

Pismem z dnia 25 sierpnia 2021 r. Burmistrz Miasta i Gminy O. (zwany dalej "Burmistrzem" lub "organem I instancji") wezwał inwestora do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez określenie, czy dostawa wody będzie się odbywać z wybudowanego na własny koszt odcinka sieci i przyłączy czy z ujęcia indywidualnego – studni oraz określenie zapotrzebowania na energię cieplną oraz gaz.

Dnia 18 października 2021 r. urbanistka – mgr inż. E. Ł. sporządziła projekt decyzji w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. Z przeprowadzonej analizy wynika, że za front działki przyjęto część styczną z drogą publiczną. Jego długość wyznaczono na poziomie 30 m, stąd obszar analizowany winien mieć promień o długości 90 m. W związku z tym objęto działki wymienione w tabeli. Zestawiono wszystkie wymagane prawem parametry.

Z przeprowadzonej analizy wynika, że inwestor nie spełnił wymogu kontynuacji linii zabudowy. W obszarze analizowanym zweryfikowano linie zabudowy nieruchomości i wyznaczono je na poziomie od 0 m do 11 m. Inwestor planuje linie zabudowy w odległości 21 m, 47 m, 73 m oraz 96 m od drogi. Uznano zatem, że wymóg nie został spełniony.

Pismem z dnia 19 października 2021 r. Burmistrz zawiadomił inwestora oraz strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

W odpowiedzi na wezwanie, inwestor poprosił Burmistrza w piśmie z dnia 28 października 2021 r. o wydłużenie terminu do wniesienia uwag oraz wyznaczenie terminu spotkania z urbanistką.

Pismem z dnia 15 listopada 2021 r. inwestor wezwał Burmistrza o dalsze procedowanie sprawy.

Decyzją z dnia 17 grudnia 2021 r., nr [...] Burmistrz odmówił inwestorowi ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez niego inwestycji. Burmistrz zrelacjonował stan faktyczny sprawy. Wskazał między innymi, że inwestor odpowiedział na wezwanie organu I instancji co do zapotrzebowania na energie cieplną, gaz oraz oświadczył, że na własny koszt rozbuduje odcinek sieci wodociągowej. Przechodząc do szczegółowej analizy warunków, jakie wszystkie jednocześnie muszą być spełnione, Burmistrz wskazał, że linia zabudowy, o jakiej wyznaczenie wnioskuje inwestor nie jest kontynuowana w obszarze analizowanym. Jak wynika z przeprowadzonej analizy, w obszarze analizowanym linia zabudowy kształtuje w odległości od 0 m do 11 m od drogi. Inwestor planuje swoje zabudowania w odległości najbliższej od drogi – 21 m. Wszystkie dalsze linie zabudowy są jeszcze bardziej oddalone od drogi. Burmistrz nie zdecydował się na odstąpienie od średniej, gdyż w obszarze analizowanym nie ma takiej działki, na której zabudowa zaczynałaby się powyżej 11 m od krawędzi drogi. Pozostałe parametry planowanej inwestycji odpowiadają warunkom z art. 61 ust. 1 pkt 2-6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zmianami, zwanej dalej "u.p.z.p.").

W terminowo wniesionej skardze (powinno być "odwołaniu" – uw. Sądu) inwestor zakwestionował decyzję organu I instancji. Inwestor nie zgodził się ze stwierdzeniem, że planowana inwestycja nie spełnia wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. Inwestor uważa, że planowana zabudowa będzie w takiej odległości, jaka nie narusza ładu przestrzennego. Mimo wszystko zasady zabudowy będą kontynuowane. Inwestor stoi na stanowisku, że przepisy u.p.z.p. powinny być wykładane w taki sposób, aby w jak najmniejszy sposób ograniczać prawo własności, które jest przecież chronione Konstytucją RP.

Zdaniem inwestora, rozbudowujące się domostwa powstają w większej odległości od drogi powiatowej niż 11 m. Wobec spełnienia pozostałych parametrów, zdaniem inwestora, powinna zostać wydana decyzja pozytywna.

Decyzją z dnia 18 lutego 2022 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "SKO", "Kolegium" lub "organem II instancji") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kolegium stwierdziło, że nie ma podstaw do zakwestionowania ustaleń poczynionych w analizie funkcji i zagospodarowania terenu sporządzonej przez urbanistkę. Linia zabudowy kształtuje się pomiędzy 0 m a 11 m od krawędzi drogi. Inwestor planuje, że najbliższa linia zabudowy będzie przebiegać w odległości 21 m od krawędzi drogi, co nie kontynuuje linii zabudowy ustalonej w obszarze analizowanym.

Zdaniem Kolegium nie ma żadnego uzasadnienia, aby rozszerzać obszar analizowany. Ponadto kolejne rzędy zabudowy stworzyłyby kolejne zabudowania w tyle działki, co w obszarze analizowanym w ogóle nie występuje.

Organ II instancji podkreślił, że niespełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i jednocześnie spełnienie pozostałych warunków oznacza odmowę wydania decyzji pozytywnej.

Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwestionując decyzję organu II instancji. Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. Na tej podstawie Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że sposób zagospodarowania działki określa sąsiedztwo, które powinno być szeroko rozumiane. Zdaniem Skarżącego, odstąpienie od wartości 11 m nie będzie stanowiło zaburzenia ładu przestrzennego. Dobre sąsiedztwo powinno zakładać dostosowanie nowej zabudowy do parametrów zabudowy już istniejącej, ale nie powinno bezwzględnie powielać ich. Jednocześnie nie należy ograniczać prawa własności.

Kolejne zabudowania w tyle działki, szczególnie, że Skarżący planuje jej podział nie sprawia, że powstają kolejne linie zabudowy tak jak twierdzi SKO. Kiedy zostanie dokonany podział ład przestrzenny nie zostanie zachwiany. Podział nieruchomości będzie respektować wszystkie walory, jakie przepisy u.p.z.p. określają mianem ładu przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Organ II instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Podtrzymał w pełni zajęte stanowisko, które wyeksponowano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zmianami). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". Z tego względu, zarządzeniem z dnia 3 listopada 2022 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału II. tut. Sądu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2022 r.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a.") w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w jej treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków mieszkaniowych jednorodzinnych w miejscowości B., gm. O.. Analiza całokształtu sprawy doprowadziła Sąd w składzie orzekającym do przekonania, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z następującej argumentacji.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są przepisy u.p.z.p. oraz przepisy wykonawcze – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, zwane dalej "rozporządzeniem"). Skarżący – pomysłodawca całej inwestycji zaplanował budowę ośmiu budynków mieszkaniowych jednorodzinnych, które na działce nr [...] miały być rozlokowane w dwóch rzędach po dwa domy.

Zarzewiem sporu stały się wnioski analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu, które następnie implementowano do decyzji organu I oraz II instancji. Mianowicie, organy zgodnie uznały, że planowana inwestycja nie spełnia wymogu kontynuacji linii zabudowy. W myśl ustaleń analizy, linia zabudowy kształtuje się w analizowanym obszarze na poziomie od 0 m do 11 m od drogi. Skarżący natomiast, zdaniem Burmistrza i SKO planuje posadowić pierwsze dwa budynki w odległości 21 m od drogi, co jest niedopuszczalne. Skarżący konsekwentnie nie zgadza się z tymi twierdzeniami, co doprowadziło do wywołania postępowania sądowoadministracyjnego celem dokonania oceny prawidłowości rozstrzygnięcia SKO. Sąd w składzie orzekającym podziela ogólny zamysł Skarżącego, mimo iż Skarżący nie podnosi wprost swoich racji.

Ponieważ przedmiotem sporu nie jest analiza pozostałych parametrów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., Sąd pomija tę analizę, gdyż jej poprawność nie budzi wątpliwości. Uwaga Sądu skoncentruje się wyłącznie na problematyce kontynuacji linii zabudowy.

Aby dowieść zasadności rozstrzygnięcia Sądu, należy przywołać przepis § 4 rozporządzenia. "Obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich [ust. 1]. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami [ust. 2]. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego [ust. 3]. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 [ust. 4]". Sąd zwraca uwagę przede wszystkim na brzmienie § 4 ust. 1 rozporządzenia. Dla działki objętej wnioskiem inwestora wyznacza się linię nowej zabudowy, która stanowi kontynuację względem działek sąsiednich. Wolą prawodawcy jest więc zapewnienie spójności przestrzennej, a więc ładu przestrzennego, który jest naczelną wartością przepisów u.p.z.p. Prawodawca traktuje jedynie o miejscu wyznaczenia tejże linii, nie przesądza o tym, jak twierdzi SKO, że w tym właśnie miejscu musi nastąpić zabudowa. Linia zabudowy wyznacza miejsce, do którego może być zrealizowana rzeczona zabudowa. Ustalenie linii zabudowy po pierwsze, służy zachowaniu odpowiedniego odstępu od drogi publicznej celem zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, po wtóre, ma za zadanie zapewnienie walorów ładu przestrzennego. Wyznaczenie linii nowej zabudowy nie oznacza konieczności zlokalizowania planowanej inwestycji wzdłuż tej linii, oznacza bowiem wytyczenie w tym zakresie potencjalnego terenu inwestycji, stanowiącego część nieruchomości inwestora, znajdującą się po przeciwnej stronie linii zabudowy, niż pas drogowy (wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 1613/19, dostępny na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA"). Linia zabudowy wyznacza maksymalne przybliżenie zabudowy do pasa drogowego. Tej linii nie można przekroczyć, natomiast można zrealizować zabudowę w oddaleniu od tejże linii postępując w głąb działki. Prawem inwestora jest natomiast wybór miejsca planowanej inwestycji na tym terenie (wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2389/20, dostępny w CBOSA). "Pojęcie »obowiązująca linia zabudowy« użyte w § 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), nie jest to linia nakazana, wzdłuż której muszą być zlokalizowane obiekty. Jest to linia, do której mogą być wznoszone budynki. Zasadą jest, że taka nieprzekraczalna linia wyznaczana jest od strony pasa drogowego." (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 145/19, zob. także wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Po 79/22, dostępne w CBOSA). Sąd zwraca także uwagę, że prawodawca wskazuje w § 4 ust. 1 rozporządzenia jedną linię zabudowy. Nie ma kolejnych, czy też następnych linii zabudowy, a przynajmniej nie w niniejszej sprawie. Tak jak wskazuje orzecznictwo, które Sąd w składzie orzekającym w pełni popiera, przepisy u.p.z.p. dopuszczają zabudowę głębi działki, z tym że nie można przekroczyć linii zabudowy w kierunku drogi publicznej. Co więcej, Sąd zauważa, że we wniosku o wszczęcie postępowania, ani żadnym innym dokumencie zgromadzonym w aktach administracyjnych Skarżący nie wnioskuje o wyznaczenie linii zabudowy w odległości 21 m i dalszych. Jednocześnie można niewątpliwie stwierdzić, że akta sprawy są kompletne, gdyż dokumenty są prawidłowo ponumerowane i trwale połączone. Jest to zatem wyłączna inicjatywa Burmistrza i SKO, co wynika z błędnego rozumienia linii zabudowy.

Nie jest więc tak, jak twierdzi SKO, że skoro linia zabudowy została wyznaczona przez bryły pierwszych dwóch budynków, zgodnie z mapą stanowiącą załącznik graficzny do wyników analizy funkcji i zagospodarowania terenu dołączonych ostatecznie do decyzji warunków zabudowy, to Skarżący nie może zrealizować planowanej inwestycji w tym miejscu. Skarżącemu nie wolno przekroczyć tej linii w ten sposób, aby przybliżać się do pasa drogowego, jednakże może realizować swoje zamierzenie w głąb działki. To przesądza o niezasadności twierdzeń SKO, które stanowiły podstawę do wydania negatywnej dla Skarżącego decyzji.

Jako podsumowanie dotychczasowych rozważań należy przywołać pogląd tut. Sądu wyrażony w analogicznej sprawie: "Kwestia lokalizacji planowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie blisko drogi publicznej, ale przeciwnie - w dużej odległości od granicy pasa drogowego, nie jest powiązana z kwestią ustalenia linii zabudowy zgodnie z § 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), która reguluje tylko maksymalne zbliżenie do drogi, a nie oddalenie od niej." (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Po 941/20, dostępny w CBOSA).

Należy jeszcze zwrócić uwagę, że SKO prowadząc analizę co do linii zabudowy stwierdził za Burmistrzem, że ta kształtuje się na poziomie od 0 m do 11 m. Kolegium nie powinno zakładać przyjęcia największej wartości, tylko dokonać analizy tego jak linia zabudowy kształtuje się na działkach sąsiednich z tej samej drogi publicznej, aby została zachowana kontynuacja. Działka, na której linia zabudowy przebiega w odległości 11 m to działka o nr ew. 123, jednakże ta działka nie przylega do tej samej drogi publicznej. Linię zabudowy należy wyznaczyć o oparciu o działki przylegające do tej samej drogi publicznej co działka inwestycyjna – [...], [...], [...] itd. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie rozumienia "dostęp z tej samej drogi publicznej" należy wykładać co prawda rozszerzająco (zob. np. M. Mączyński, Glosa aprobująca do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1580/18 – Niedopuszczalność stosowania wykładni zawężającej wyrażenia "dostęp z tej samej drogi publicznej", Studia Prawa Publicznego 2(38)/2022), jednakże linia zabudowy musi być wyznaczana według tej, która została już ukształtowana na działkach sąsiednich, rozumianych jako mających styczność z tą samą drogą publiczną, co wynika z brzmienia § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia.

Odnosząc się do samej skargi, zamysł Skarżącego został uwzględniony, jednakże są twierdzenia, z którymi Sąd nie może się zgodzić. Przede wszystkim niezasadne są twierdzenia Skarżącego, w których ten wskazuje co nastąpi po podziale jego nieruchomości. Sąd wskazuje, że wyrok zapada na podstawie akt sprawy – art. 133 § 1 p.p.s.a. To oznacza, że Sąd rozpoznaje skargę w oparciu o materiał zgromadzony w postępowaniu administracyjnym mającym kształt na dzień wydania zaskarżonej decyzji. W momencie wydania tej decyzji stan faktyczny i prawny ma kształt, którego nie można w żaden sposób konfrontować z potencjalnymi, czy też pewnymi zdarzeniami, jakie mają mieć miejsce w przyszłości. Dlatego też ani Burmistrz, SKO, a także Sąd nie mogą rozpoznawać sprawy Skarżącego w ujęciu jego zamierzeń, które nie wiadomo czy się ziszczą. Wynika to chociażby z zasady prawdy obiektywnej będącej jedną z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania o zasadności skargi jako takiej. SKO naruszyło bowiem przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 4 ust. 1 rozporządzenia w stopniu, w którym zaskarżona decyzja nie może się ostać w obrocie prawnym. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I. sentencji wyroku).

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz na podstawie § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. 535). Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania w wysokości 500 zł, co stanowi równowartość wpisu stałego uiszczonego od wniesionej skargi (pkt II. sentencji wyroku).

Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji, będzie się kierować wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Przede wszystkim SKO przyjmie, że linia zabudowy nie oznacza miejsca, w którym muszą być wybudowane budynki objęte wnioskiem, tylko nie może ona być przekroczona w kierunku drogi publicznej. Dopuszczalne jest natomiast zabudowanie działki w jej tyle. Punktem odniesienia dla wyznaczenia linii zabudowy będą natomiast te działki, które przylegają do tej samej drogi publicznej, co działka inwestycyjna.