Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1925/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 120, art. 121 par. 1, art. 122, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędziowie: NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (spr.), NSA Sławomir Presnarowicz, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Lu 681/10 w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 14 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie straty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, 2) zasądza od J. T. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 370 (trzysta siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 681/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 14 czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł, iż nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez Sąd pierwszej instancji, stanie faktycznym:

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w L., po rozpatrzeniu odwołania J. T.(dalej: "skarżący"), na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), powoływanej dalej jako: "O.p.", uchylił decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w całości i określił podatnikowi stratę z pozarolniczej działalności za 2006 r. w wysokości 12.692,99 zł. W uzasadnieniu wskazał, że podatnik w 2006 r. prowadził działalność gospodarczą, której przedmiotem był transport drogowy towarów. Następnie sprzedał tabor samochodowy: trzy ciągniki siodłowe, trzy naczepy. Porównanie zastosowanych cen sprzedaży z cenami rynkowymi wykazało rażące różnice, a podatnik został wezwany na podstawie art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.d.o.f.", do zmiany wartości rynkowej lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej taboru samochodowego sprzedanego w 2006 r. W odpowiedzi wskazał na zły stan techniczny sprzedanego taboru samochodowego. Do podwyższenia wartości przedmiotu sprzedaży wezwano także kupujących (z wyjątkiem kontrahenta ukraińskiego), którzy nie podwyższyli wartości przedmiotu sprzedaży, odwołując się do złego stanu technicznego. Różnice między cenami wykazanymi w fakturach sprzedaży a cenami rynkowymi według wydawnictwa INFO- EKSPERT przedstawiały się następująco:

1. ciągniki: S., rok produkcji 1989, numer rejestracyjny A, cena sprzedaży 4.880 zł brutto, wartość rynkowa 26.500 zł, różnica 21.620 zł; S., rok produkcji 1995, numer rejestracyjny B, cena sprzedaży 18.300 zł, wartość rynkowa 52.600 zł, różnica 34.300 zł; I., rok produkcji 1993, numer rejestracyjny C, cena sprzedaży 10.980 zł, wartość rynkowa 21.400 zł, różnica 10.420 zł;

2. naczepy: uniwersalna, rok produkcji 1993, numer rejestracyjny D, cena sprzedaży 18.300 zł, wartość rynkowa 34.450 zł, różnica 16.150 zł; uniwersalna, rok produkcji 1991, numer rejestracyjny E, cena sprzedaży 2.440 zł, wartość rynkowa 22.600 zł, różnica 20.160 zł; uniwersalna, rok produkcji 1995, numer rejestracyjny F, cena sprzedaży 1000 EURO wg kursu 3,879 zł, wartość 14.836,07 zł.

W toku postępowania przeprowadzono dowody z przesłuchania świadków. H. P. zeznał, iż w okresie od listopada 2005 r. do listopada 2006 r. pracował u podatnika jako kierowca. Sprzedane w 2006 r. ciągniki siodłowe były eksploatowane na bieżąco. Nic nie wiedział o tym, by w jednym z nich była pęknięta rama. Stopień zużycia technicznego był proporcjonalny do wieku i przebiegu. Świadek G. P. zeznał, że jeździł ciągnikiem S. B, który był stary, zużyty, ale jego stan techniczny pozwalał na bieżącą eksploatację. Jeździł też ciągnikiem I. C, w którym remontu wymagało zawieszenie kabiny, występowały problemy z pompą paliwową, poza tym był w stanie technicznym zdatnym do eksploatacji. Świadek K. F. zeznał, że według jego wiedzy sprzedane środki transportu były sprawne, były wykorzystywane ciągle, nie ulegały większym awariom. Świadek J. J. zeznał, że w 2006 r. podatnik sprzedał ciągnik S. i naczepę. Nie pamiętał numerów rejestracyjnych, jednak nie nadawały się do jazdy - był niesprawny układ hamulcowy, uszkodzony tylny most, silnik pobierał nadmierną ilość oleju. Wycena środków transportu została zlecona biegłemu. Zgodnie z opinią: ciągnik S. A miał wartość 17.900 zł; ciągnik S. B miał wartość 35.400 zł; ciągnik I. C miła wartość 17.600 zł; naczepa D miała wartość 15.200 zł; naczepa E miała wartość 27.200 zł.; naczepa F miała wartość 14.836,07zł. Łączne zaniżenie wartości netto to 58.825,84 zł.

Podatnik wyjaśnił, że ciągnik S. 143M "...bardzo szybko korodował, prawdopodobnie ze względu na to, że będąc w Danii pływał na promach. Przez okres 5-ciu lat, samochód przejechał ponad 800.000 km w Polsce (...) wymagał remontu i wymiany wszystkich opon, a ponadto był bardzo skorodowany". Nabywca tego ciągnika, żona podatnika zeznała, że istniały usterki "złe ogumienie, odpryski lakieru z kabiny oraz farby na ramie". Pisemnie dodała, że należało w samochodzie wymienić wszystkie opony, rama wymagała renowacji, w związku z tym musiała zostać poddana piaskowaniu i malowaniu. Odnośnie ciągnika I. podatnik wyjaśnił, że "Stan techniczny samochodu był słaby - należało naprawić sprzęgło, hamulce i wymienić opony. Samochód miał 13 lat uznałem, że nie opłaca się jego naprawa, obawiałem się, że nie nadaje się na dalszą eksploatację w ruchu międzynarodowym". Nabywca, żona podatnika zeznała, że ciągnik I. miał "złe ogumienie i zły stan amortyzatorów". Pisemnie wskazała na potrzebę wymiany ogumienia, poduszek powietrznych oraz naprawę sprzęgła i hamulców ("wymianie na nowe uległy lusterka boczne, kabina samochodu była bardzo skorodowana"). Odnośnie naczepy D podatnik wyjaśnił, że "była wykorzystywana do przewozu zrębki i trociny (...) co przyczyniło się do szybkiego zużycia naczepy. Listwy na podłodze i boki naczepy były aluminiowe, były bardzo wytarte. Po zasięgnięciu informacji na temat naprawy lub ewentualnej wymiany podłogi zdecydowałem się na sprzedaż, gdyż koszty naprawy miały wynieść ok. 30 tys. zł, a naczepa była już dość stara (13 lat) i skorodowana, a mnie na takie koszty nie było stać". Nabywca, żona podatnika wyjaśniła, że "w dniu zakupu listwy na podłodze, a także boki naczepy były bardzo wytarte. Naczepa wymagała kapitalnego remontu. Wymianie uległo ogumienie i amortyzatory w naczepie." Żona podatnika nabyła od podatnika ciągnik I. C, ciągnik S. B, naczepę D, które wprowadziła do wykazu środków trwałych w kwotach netto wykazanych w fakturach zakupu. W dniu 25.05.2007 r. ciągnik I. C został sprzedany za kwotę netto 10.000 zł. W dniu 25.01.2008 r. sprzedała naczepę D za kwotę netto 15.000 zł. W dniu 27.05.2008 r. sprzedała ciągnik S. B za kwotę netto 10.000 zł. Zeznała, że kupiona od podatnika naczepa miała "złe ogumienie, powycierane były listwy, trzy siłowniki były uszkodzone, a jeden był dobry, listwy były naprawiane, ta naczepa jeździła u mnie trzy miesiące a następnie została sprzedana. Natomiast ciągniki siodłowe miały złe ogumienie, były wymieniane chlapacze, były przeprowadzone remonty układu kierowniczego". Wszystkie pojazdy w momencie zakupu były dopuszczone do ruchu. W momencie sprzedaży naczepy i ciągniki siodłowe musiały mieć ważne badania techniczne, skoro były sprzedane. Przedstawiła faktury, które dokumentują zakup części zamiennych oraz naprawy pojazdów, a także faktury na zakup materiałów eksploatacyjnych. Większość tych faktur dokumentuje wydatki 2007 r. Posiadała także inne środki transportowe (prowadziła działalność gospodarczą w zakresie specjalistycznych usług transportowych), które były eksploatowane i mogły wymagać naprawy. Tylko jedną fakturę można przypisać do konkretnego pojazdu (dokumentującą wymianę tarczy sprzęgłowej samochodu I.). Pozostałe faktury z okresu od 18.09.2006 r. do 05.05.2008 r. dokumentują zakup 11 opon. Z materiału dowodowego wynika, że zakupione pojazdy po drobnych naprawach zostały sprzedane, były dopuszczone do ruchu, posiadały ważne badania techniczne. Naczepa D od zakupu 31.08.2006 r. do sprzedaży wpisana była do wykazu środków trwałych, następnie do prowadzonej od 1.01.2008 r. ewidencji środków trwałych, w miesiącu styczniu amortyzowana według stawki 14 % od ceny zakupu. Naczepa niezdolna do użytkowania nie mogła być wprowadzana do ewidencji środków trwałych i amortyzowana.

W ocenie organu odwoławczego postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone zgodnie z art. 191, art. 121 § 1, art. 210 § 4, art. 187 § 1 O.p., co pozwoliło na prawidłowe zastosowanie art. 19 ust. 1, 3 i 4 u.p.d.o.f. Biegły w opinii wziął pod uwagę twierdzenia podatnika, nabywcy, dane techniczne uzyskane z wydziału komunikacji. Odwołał się do cen z katalogów, które są wynikiem analiz krajowego rynku wtórnego obrotu pojazdami poszczególnych marek, biorąc pod uwagę uzyskane informacje o stanie technicznym pojazdów na dzień transakcji. Przyjął, że pojazdy były sprawne, dopuszczone do ruchu. W toku przesłuchania biegły powtórzył założenia i sposób szacunku podany w pisemnej opinii, wobec powyższego organ uznał za zbędne ponowne jego przesłuchanie, a twierdzenia pozostałych nabywców nie dowodziły twierdzeń podatnika. Dyrektor Izby Skarbowej uwzględnił jednakże część zarzutów odwołania, odnoszących się do kosztów uzyskania przychodów. W tym stanie sprawy wskazano, iż przychody podatnika w 2006 r. z pozarolniczej działalności gospodarczej wyniosły 1.681.808,22 zł, koszty uzyskania przychodów 1.694.501, 21 zł, więc strata z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2006 r. wyniosła 12.692,99 zł.

Podatnik złożył skargę na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucając błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 19 ust. 1, 3 i 4 u.p.d.o.f. przez pominięcie faktycznej wartości, stanu technicznego i zużycia środków transportowych, zmian jakie zaszły po wejściu Polski do UE oraz naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 210 § 4 O.p. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja nie znajduje oparcia w przepisach prawa oraz w stanie faktycznym sprawy. W ocenie strony nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a ustalenia są sprzeczne z treścią zebranych dowodów. Organ podatkowy nie wyjaśnił stanu faktycznego, nie zgromadził materiału dowodowego w całości, a dokonane ustalenia nie odpowiadają zasadzie prawdy materialnej. Naruszenie wskazanych przepisów postępowania doprowadziło do dowolnego zastosowania prawa materialnego. Zdaniem skarżącego organ pominął twierdzenia strony, świadków i dokumenty źródłowe, a porównanie treści dowodów z treścią decyzji wskazuje na znaczne rozbieżności, przekłamania ze strony kontrolujących oraz ich nieznajomość realiów rynku transportowego, szczególnie transportu międzynarodowego. Dodatkowo skarżący odniósł się do trybu i sposobu ustalania cen podnosząc, iż można było przesłuchać świadków na okoliczność zakupu sprzętu. Zakwestionował również rzetelność opinii biegłego.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę. W początkowej części uzasadnienia wskazał na uregulowania dotyczące przychodu z odpłatnego zbycia środków transportu, zawarte w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych zwracając szczególną uwagę na ustalanie wartości rynkowej rzeczy lub praw majątkowych, zgodnie z dyspozycją poszczególnych ustępów art. 19 u.p.d.o.p.

W tym kontekście Sąd pierwszej instancji podniósł, iż z wyjaśnień podatnika, zawartych w piśmie z dnia 26 września 2008r. wynika, że miejscem sprzedaży jednej ze spornych naczep było terytorium Ukrainy. Odwołanie się do cen rynkowych w obrocie na terenie RP uznano zatem za dowolne i nieodpowiadające regułom wynikającym z powołanych powyżej przepisów ustawy. Skoro organ nie kwestionował faktu zbycia naczepy F poza granicami Polski i jednocześnie zaniechał wyjaśnienia ceny rynkowej z art. 19 ust.3 u.p.d.o.f., uwzględniającej takie miejsce dokonania transakcji, to tak przeprowadzone postępowanie dowodowe narusza art.120, art.121 § 1, art.122, art.187 § 1, art.191 O.p. i powoduje konieczność uchylenia decyzji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012.,poz. 270 z późn.zm.), dalej jako p.p.s.a.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi wywiedziono, że w przypadku znacznej różnicy pomiędzy ceną transakcyjną zastosowaną przez podatnika a ceną rynkową rzeczy tego samego rodzaju i gatunku, organ określa przychód w wysokości wartości rynkowej, a sam fakt stwierdzenia takiej znacznej różnicy nakłada na organ podatkowy obowiązek zastosowania art. 19 ust. 1 przy respektowaniu ust. 3 i 4 u.p.d.o.f. Ocena materiału dowodowego w sprawie, zdaniem Sądu, w stosunku do pozostałych zbytych środków transportu spełnia kryterium legalności. Prawidłowo organ podatkowy porównał twierdzenia podatnika z twierdzeniami pracowników podatnika i nabywców środków transportu, jednakże przy ich pomocy nie można było dokonać wiarygodnych ustaleń faktycznych. Zwrócono uwagę, że biegły, jak wynika z treści jego przesłuchania, wziął pod uwagę twierdzenia podatnika, jego żony, kierowców zatrudnionych u podatnika na okoliczność stanu sprzedawanych środków transportu, mimo ich nieudowodnienia. Sąd zwrócił uwagę, że skarżący nie przedstawił przeciwdowodów, potwierdzających wadliwość opinii. Nie wziął także pod uwagę, że wnioskowane przez niego oględziny środków transportu w dacie dokonywania opinii nie pozwolą na odtworzenie stanu środków transportu na dzień ich sprzedaży przez podatnika. Sąd stwierdził ponadto, że ustalenie w opinii cen środków transportu z uwzględnieniem nieudowodnionych twierdzeń podatnika nie mogło stanowić podstawy do uchylenia decyzji opartej na tej opinii z uwagi na zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego (art.134 § 2 p.p.s.a.).

Na powyżej powołane rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Skarbowej wniósł skargę kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, że organ podatkowy naruszył art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 19 ust. 3 u.p.d.o.f. przez nieustalenie czy miejscem sprzedaży naczepy F było terytorium RP, czy Ukraina, bowiem w ocenie Sądu, jak wynika z pisma podatnika z dnia 26 września 2008 r., miejscem sprzedaży tej naczepy nie było terytorium RP, dlatego co do zasady odwołanie się do cen rynkowych w obrocie na terenie RP, dla określenia przychodu podatnika ze sprzedaży naczepy F nie odpowiada art. 19 ust. 3 u.p.d.o.f. i jest dowolne, podczas gdy do takiego naruszenia nie doszło a wszystkie wnioski znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że organ odwoławczy dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustalonego stanu faktycznego dopuścił się, przy wydaniu decyzji naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji ustalił stan faktyczny z naruszeniem art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na uwzględnieniu skargi i uchyleniu zaskarżonej decyzji, poprzez dokonanie błędnych ustaleń w zakresie przyjęcia, że organ podatkowy nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a ocena zebranego materiału dowodowego jest niewyczerpująca, podczas gdy zebrany materiał dowodowy poddany został wszechstronnej analizie, organy podatkowe dokonały oceny znaczenia i wartości poszczególnych środków dowodowych i wpływu udowodnienia jednej okoliczności na inne według swojej wiedzy i doświadczenia, dlatego nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy. Ponadto organy zebrały wyczerpujący materiał dowodowy i dokonały jego wszechstronnej oceny, w tym oceny poszczególnych dowodów, tj. zeznań strony, świadków, opinii biegłego na tle całego materiału dowodowego;

- art. 200 p.p.s.a. poprzez zasądzenie kosztów postępowania, w sytuacji, gdy skarga powinna być oddalona.

Strona nie skorzystała z możliwości udzielenia odpowiedzi na skargę kasacyjną i z udziału w rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, choć do części podniesionych w niej zarzutów nie można, z uwagi na brak ich uzasadnienia, odnieść się merytorycznie.

Skarżący organ zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art.145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art.141 § 4 p.p.s.a. i w zw. z art.120,art.121 § 1, art.122, art.187 § 1 i art. 191 O.p. Zarzut ten w znacznej części stanowił powielenie zarzutu wymienionego jako pierwszy z tą tylko różnicą, że wśród przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymieniono dodatkowo art.141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie skargi nie zawiera jednakże żadnego wyjaśnienia, w jaki sposób Sąd przepis ten naruszył, wadliwie oceniając zupełność i prawidłowość ustaleń faktycznych. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej i z urzędu biorąc pod uwagę jedynie naruszenia skutkujące nieważnością postępowania (art.183 § 1 p.p.s.a.) nie może zastępować strony w precyzowaniu zarzutów bądź ich uzasadnianiu. Art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi, jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku. Te wymogi uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia. Strona nie wskazała, jakich błędów uzasadnienia się dopatrzyła, skupiając się na wskazaniu wadliwości oceny przez Sąd zebranego w postępowaniu podatkowym materiału dowodowego. Ta błędna ocena, jak wskazano niżej, miała jednakże wpływ wyłącznie na zastosowanie nieprawidłowego środka kontroli. Odróżnić bowiem należy wadliwość uzasadnienia wynikającą z przyjętej w nim wykładni przepisów prawa czy ich nieprawidłowego zastosowania od wadliwości uzasadnienia z uwagi na niezachowanie wymogów, wskazanych w art.141 § 4 p.p.s.a. Tylko w przypadku, gdy uzasadnienie nie zawiera wszystkich wymaganych prawem elementów, art.141 § 4 p.p.s.a może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną.

Podstawą orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny, co do zasady (art.133 § 1 p.p.s.a.) są akta sprawy, a więc również przesłane przez organ administracji publicznej wraz z odpowiedzią na skargę akta sprawy administracyjnej(podatkowej).Oceniając prawidłowość postępowania, poprzedzającego wydanie zaskarżonego aktu bądź dokonanie zaskarżonej czynności, sąd ma zatem obowiązek zapoznać się z treścią akt administracyjnych.

W piśmie z dnia 26 września 2008r., znajdującym się w aktach sprawy, podatnik istotnie wyjaśnił, że naczepa F została uszkodzona w czasie wykonywania przewozu towaru na trasie Hiszpania-Ukraina i nie nadawała się do dalszej eksploatacji. Podał również, że sprzedał ją klientowi z Ukrainy. Nie wskazał jednakże miejsca dokonania transakcji. Przeciwnie, w dalszym toku postępowania, w wyjaśnieniach z dnia 18 marca 2009r. (k.168-169 akt podatkowych) podatnik wyraźnie zaprzeczył, aby kiedykolwiek twierdził, że naczepę pozostawił na Ukrainie. Wskazał, że naczepa ponad dwa miesiące po uszkodzeniu pozostawała w kraju, przed jej wyeksportowaniem niezbędne bowiem było dokonanie wielu formalności. Ponadto nie można jej było pozostawić poza granicami kraju, bowiem nie pozwalały na to przepisy. Dokonanie sprzedaży spornej naczepy na terytorium Polski potwierdzają także inne dowody zebrane w toku postępowania podatkowego. Są to informacje uzyskane z Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w C. o dacie powrotu naczepy na terytorium kraju w sierpniu 2006 r. i jej wyjeździe na Ukrainę w październiku 2006r. (k.43 akt podatkowych) w dacie korespondującej z datą wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż naczepy. Faktura ta również znajduje się w aktach sprawy. Organ podatkowy nie kwestionował, że naczepę sprzedano kontrahentowi z Ukrainy. Z dokonanych przez niego ustaleń nie wynika jednakże, że uznał sprzedaż za dokonaną poza granicami kraju. Przeciwnie, z akt postępowania, a także stanowiska podatnika prezentowanego w toku postępowania podatkowego, a także z skardze, wysnuć należy wniosek, że miejsce dokonania sprzedaży naczepy F (Polska) nie było sporne. Spór dotyczył jedynie zasadności zakwestionowania ceny sprzedaży jako rynkowej.

Z tych względów nie było podstaw do uznania, że organy podatkowe dowolnie ustaliły cenę rynkową naczepy sprzedanej kontrahentowi z Ukrainy, nie uwzględniając faktycznego miejsca jej sprzedaży, a tym samym naruszyły art. 120, art.121 § 1, art.122, art.187 § 1 i art. 191 O.p. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Skoro sprzedaż została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to ustalenie wartości rynkowej naczepy na rynku polskim było wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie było w związku z tym podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z tego powodu na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.

Powyższe naruszenie przepisów postępowania uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania, stosownie do art.185 § 1 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd ten oceni legalność zaskarżonej decyzji przy przyjęciu, że również naczepa F została sprzedana na terytorium Polski. Weźmie także pod uwagę, że w pozostałym zakresie żadna ze stron nie podważyła (poprzez wniesienie skargi kasacyjnej) wyrażonej w zaskarżonym wyroku oceny prawnej odnoszącej się do przychodów ze sprzedaży pozostałych środków transportu.

Nie było potrzeby odrębnej oceny zarzutu naruszenia art.200 p.p.s.a., skoro wyrok został zaskarżony w całości.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.209, art.203 pkt 2 i art.205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust.2 pkt 1 lit. c i ust. 2 pkt 2 lit.b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz.U.z 2013,poz.490).