Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 47/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Po 252/13 w zakresie odrzucenia zażalenia na zarządzenie o pozostawieniu wniosków o wyłączenie sędziego bez rozpoznania w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odrzucił zażalenie R. P. na zarządzenie z dnia 27 czerwca 2014 r. o pozostawieniu wniosków o wyłączenie sędziego bez rozpoznania.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 10 listopada 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia z dnia 25 lipca 2014 r. na wymienione zarządzenie o pozostawieniu wniosków o wyłączenie sędziego bez rozpoznania w kwocie 100 zł. Strona wniosła zażalenie na to zarządzenie pismem z dnia 8 grudnia 2015 r., które postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 60/16 zostało oddalone.

Zarządzeniem z dnia 25 października 2016 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 10 listopada 2015 r., które zostało doręczone stronie w dniu 29 października 2016 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił wymaganego wpisu. Wniósł na nie "zażalenie", domagając się przyznania prawa pomocy.

W takim stanie sprawy Sąd I instancji, powołując się na art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), odrzucił wymienione na wstępie zażalenie strony na zarządzenie z dnia 27 czerwca 2014 r. o pozostawieniu wniosków o wyłączenie sędziego bez rozpoznania.

R. P. zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie w całości jako niezgodnego z prawem i stanem faktycznym oraz "budzącego niezadowolenie u strony skarżącej".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w ustalonym przez Sąd I instancji i wynikającym z analizy akt sprawy, stanie faktycznym sprawy, zarządzenie z dnia 10 listopada 2015 r., wzywające skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 27 czerwca 2014 r., w przedmiocie o pozostawieniu wniosków o wyłączenie sędziego bez rozpoznania, stało się prawomocne. Wywiedzione od niego zażalenie zostało, bowiem oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 lutego 2016 r. (sygn. akt II GZ 60/16).

Wobec tego skarżący został niewadliwie wezwany powtórnie, zarządzeniem z dnia 25 października 2016 r., do wykonania wymienionego zarządzenia wzywającego go do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 złotych. Zauważyć należy, że wezwanie stanowiące wykonanie zarządzenia z dnia 25 października 2016 r. zawierało prawidłowe pouczenia tak, co do terminu, w jakim strona zobowiązana była do wniesienia stosowanej opłaty jak również pouczenia odnośnie skutków niewykonania wezwania.

Nieuiszczenie wpisu w terminie wynikającym z daty otrzymania przez skarżącego wezwania (29 października 2016 r.), skutkowało prawidłowym, bo zgodnym z treścią powołanego art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzuceniem zażalenia jak uczynił to Sąd I instancji w objętym zażaleniem postanowieniu.

Zauważyć należy, w świetle kolejnego w sprawie wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy skierowanego do Sądu I instancji w związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od zażalenia, że kolejne żądanie przyznania prawa pomocy zgłoszone w związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu nie przerywa biegu terminu do uiszczenia opłaty sądowej (por. postanowienia NSA z dnia: 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 764/14; 21 marca 2012 r., sygn. akt II GZ 95/12 i I GZ 652/16). Innymi słowy, po zakończeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy i odmowie zwolnienia strony z obowiązku ponoszenia kosztów procesu, sąd ma obowiązek ponownego wezwania strony do uiszczenia stosowanej opłaty, wyznaczając przy tym termin do dokonania tej czynności oraz pouczając o rygorze jej niewykonania, jeśli zaś strona po otrzymaniu takiego wezwania, przed upływem terminu do uiszczenia należnych kosztów postępowania wystąpi z kolejnym (ponownym) wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy, to wówczas bieg terminu do wniesienia opłaty nie zostaje przerwany.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.