Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 63/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1  i ust. 4 pkt. 2
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 10 par. 1 , art. 61 par. 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie : Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2011 r. sprawy ze skargi S.D.- na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 15 grudnia 2000 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 23.03.2000r., T.P. wniósł o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie silosów paszowych na działce nr [.....] w miejscowości B. , przy istniejącym kurniku 400 DJP.

Wójt Gminy G. decyzją 11.09.2000r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.

Po rozpoznaniu odwołania S.D. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia 25.10.2000r. uchyliło w/w decyzję, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją z dnia 14.11.2000r. Wójt Gminy G. ponownie ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, wskazując, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działka nr [.....] jest zlokalizowana na obszarze J33 RP-Z – istniejące kurniki RSP.

W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia S.D. zarzucił, że silosy związane są z uciążliwym kurnikiem, który również został wybudowany z naruszeniem prawa. Wobec wadliwej lokalizacji kurnika, nie zachowania odległości wymaganej prawem, nie ma możliwości prowadzenia hodowli kur w sposób nie naruszający interesów osób trzecich.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia 15.12.2000r., nr [.....] , orzekając na podstawie art. 138, § 1 pkt 1 oraz art. 127, § 2, w związku z art. 17, pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 17.11.2000r., nr 98, poz. 1071), a także w związku z art. 40, ust. 1 i 3 oraz art. 43 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. nr 15/99, poz. 139, z późniejszymi zmianami) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego przez Gminną Radę Narodową w Gorlicach uchwałą Nr XVII/84/87 z dnia 26.03.1987r. (znowelizowaną późniejszymi uchwałami). SKO podało, że działka inwestora położona jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem J 33 RP-Z, wg tekstu planu - przeznaczonym na stalą lokalizację istniejących kurników RSP. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja była prawidłowa pod względem formalnym.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie złożył S.D., zarzucając naruszenie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, regulujących zakres oraz sposoby postępowania w sprawie przeznaczenia działki nr [.....] na lokalizację silosów paszowych. Nadto skarżący wskazał, iż decyzja ta pogłębiła konflikt miedzy stronami, naruszyła prawo własności oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu.

WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 7.03.2005r., sygn. akt II SA/Kr 228/01 zawiesił postępowanie w tej sprawie z uwagi na śmierć uczestnika postępowania, następnie podjął to postępowanie z udziałem następców prawnych zmarłego uczestnika postępowania - postanowieniem z dnia 29.09.2008r., sygn. akt II SA/Kr 228/01. WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 9.02.2009r., sygn. akt II SA/Kr 942/08 zawiesił postępowanie w tej sprawie z uwagi na śmierć uczestnika postępowania, a następnie podjął to postępowanie z udziałem następców prawnych zmarłego uczestnika postępowania - postanowieniem z dnia 14.01.2011r., sygn. akt II SA/Kr 942/08.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Skarga na decyzję SKO z dnia 15.12.2000r., nr [.....] wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie w dniu 22.01.2001r. Zgodnie z treścią przepisu art. 97 §1 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 12717), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Właściwym zatem do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Przedmiotem dokonywanej przez Sąd kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W myśl zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1270 z późn. zm. zwaną dalej w skrócie p.p.s.a) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa mającym wpływ na wynik sprawy i dlatego ostać się nie mogą.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z 7.07.1994r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999r., nr 15 poz. 139 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji: w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych. Ustęp 3 w/w artykułu stanowi, że decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z zastrzeżeniem ust. 3a i 3b, wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi. Zgodnie natomiast z art. 40 ust. 4 pkt 2 - w odniesieniu do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, decyzję tą wydaje się po uzgodnieniu ze starostą i powiatowym inspektorem sanitarnym.

Jak wynika z § 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. z 1998 nr 93 poz.589) do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zalicza się m.in. inwestycje w rolnictwie, związane z hodowlą zwierząt w liczbie od 50 do 500 DJP, w przypadku chowu ściółkowego - od 100 do 500 DJP, w przypadku zwierząt futerkowych mięsożernych w liczbie od 10 do 500 DJP.

We wniosku z dnia 23.05.2000r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, inwestor wskazał, że przedmiotowa inwestycja planowana jest przy istniejącym kurniku, w którym znajduje się 400 DJP, tj. 400 dużych jednostek przeliczeniowych.

Jak wynika z powyższego planowana inwestycja spełniała kryteria wskazane w § 2 pkt 1 lit. a w/w rozporządzenia, a zatem wymagała uzgodnienia ze starostą i powiatowym inspektorem sanitarnym.

Brak wskazanych uzgodnień stanowi naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7.07.1994r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999r., nr 15 poz. 139 ze zm.), które miało wpływ na wynik sprawy.

Niezależnie od powyższego z ustaleń dokonanych przez Sąd wynika, że będący stroną w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym P.D. zmarł w trakcie postępowania przed organem I instancji (adnotacja na przesyłce k. 61 i k. 62). Organy obu instancji, uznając wskazaną wyżej osobę za stronę w postępowaniu administracyjnym, nie dokonały niezbędnych ustaleń, czy istnieją jej następcy prawni. Uchybienie to nie zostało również uwzględnione przez organ odwoławczy.

Ponadto zaskarżoną decyzję nie doręczono wszystkim stronom postępowania uznanym przez organ I instancji w tym w szczególności osobom wymienionym w pkt 9-15 załącznika do decyzji organu I instancji z dnia 14.11.2000r. Takie bezpodstawne i dowolne wykluczenie stron postępowania stanowi naruszenie prawa procesowego.

Sąd nie może również zweryfikować poprawności korespondencji kierowanej przez organy administracyjne do M.D. na adres do doręczeń w Polsce. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że adres zamieszkania w/w strony jest w Kanadzie. Nie można zatem jednoznacznie stwierdzić czy prawa tej strony zostały zagwarantowane.

Zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące, zgodnie z art.28 k.p.a., stronami w sprawie. Obowiązek zawiadomienia wszystkich osób będących stronami postępowania administracyjnego jest jednym z najistotniejszych aspektów zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Gwarancją realizacji tego prawa strony jest sankcja wzruszenia decyzji w trybie wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Wskazane wyżej naruszenia przepisów art. 10 § 1 i art. 61 § 4 k.p.a. stanowią, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. podstawę do wznowienia postępowania.

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracyjny uwzględni powyższe wskazania, co do stron postępowania. Z uwagi na zmianę stanu prawnego, organ odwoławczy rozstrzygnie sprawę mając na uwadze przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.). Wydaną decyzję organ doręczy prawidłowo wszystkim stronom postępowania.

W tym stanie rzeczy, wobec uznania, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem powołanych przepisów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.