Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 930/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 39
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 roku sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego 1. oddala skargę, 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. S. – A Kancelaria Radców Prawnych z siedzibą w Ł. Al. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści ) złotych powiększoną o podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. a.bł.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania R. P., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...], nr [...] o odmowie przyznania zasiłku celowego w miesiącu marcu 2013r. z przeznaczeniem na zakup gazu do butli w celu ogrzania przyczepy kempingowej.

Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Prezydent Miasta B., po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek uchylenia wcześniejszej decyzji w toku postępowania odwoławczego, decyzją z dnia [...] odmówił przyznania R. i P. świadczenia w postaci zasiłku celowego w miesiącu marcu 2013r. z przeznaczeniem na zakup butli w celu ogrzewania przyczepy kempingowej. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013r. poz. 182 ze zm., dalej jako "u.p.s."). Z ustaleń organu wynika, że R. P. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jedynym jego źródłem dochodu w lutym 2013r. był zasiłek okresowy w kwocie 271,00zł. Wnioskodawca nie pracuje zawodowo, zarejestrowany jest w urzędzie pracy, jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W przyczepie kempingowej, w której wnioskodawca zamieszkuje brak jest podstawowych wygód, nie ma przyłącza energii elektrycznej, instalacji grzewczej, bieżącej wody, pojawił się grzyb. Przyczepa nie nadaje się do stałego zamieszkania, a takie warunki mieszkaniowe wpływają niekorzystnie na zdrowie wnioskodawcy. W ocenie organu, wnioskodawca nie podejmuje wysiłków by zamieszkać ponownie w mieszkaniu matki, a poprawę swych warunków wiąże wyłącznie z uzyskaniem świadczeń z pomocy społecznej. W okresie zimowym ogrzewanie przyczepy kosztuje około 1.200,00zł, a i tak nie przynosi to oczekiwanego rezultatu, bo w przyczepie nadal jest zimno. Jak dalej argumentował organ, wnioskodawca otrzymał w miesiącu styczniu 2013r. zasiłek celowy w kwocie 350,00zł na zakup gazu do butli w celu ogrzania przyczepy. Także inne osoby korzystające z pomocy społecznej w celu ogrzewania miejsca zamieszkania otrzymały pomoc w takiej samej wysokości. Wnioskodawca był informowany, że pomoc na zakup opału jest przyznawana dwukrotnie w ciągu roku, tj. na początku i na koniec roku. Zdaniem organu jest oczywistym, że przyznawane kwoty nie wystarczają na pokrycie całych kosztów ogrzewania mieszkań, ale możliwości finansowe organów pomocy społecznej są ograniczone. Organ wskazał nadto na przepis art. 2 ust. 1 u.p.s. zgodnie, z którym pomoc w nim wskazana jako instytucja polityki społecznej państwa, ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać we własnym zakresie. Nie wynika z tego przepisu obowiązek zaspokojenia wszystkich potrzeb wnioskodawców.

W konkluzji uzasadnienia organ podkreślił, że R. P. nie wykorzystuje własnych możliwości i zasobów, dzięki którym nie musiałby mieszkać w tak trudnych warunkach. Ponadto wnioskodawca poza pomocą finansową nie przyjmuje proponowanych innych form wsparcia, jak np. obiady w jadłodajni lub korzystanie z noclegowni, nie chce też korzystać z pomocy organizacji pozarządowych.

W odwołaniu od powyższej decyzji R. P. zakwestionował pogląd organu pierwszej instancji, iż nie wykorzystuje wszystkich możliwości i własnych zasobów. Podkreśla, że przyczepa nadaje się do zamieszkiwania w okresie zimowym, tylko konieczna jest pomoc w jej ogrzewaniu, by nie zamarzł lub rozchorował się z powodu niskich temperatur. Przytaczane w decyzjach liczby niezbicie świadczą o posiadanych przez organ pomocy społecznej funduszach. Treść kwestionowanej w odwołaniu decyzji podważa wiarygodność, świadczy o braku kompetencji, zdrowego rozsądku i hipokryzji organów administracyjnych. Z winy pracowników organu pomocy społecznej odwołującemu zimą zbutwiała pościel, materace, odzież i buty, bowiem w przyczepie pojawiła się pleśń.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż stosownie do regulacji art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., zasiłek może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Decyzje w tym zakresie wydawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. Następnie organ przytaczając liczne przepisy, jak i orzeczenia sądów administracyjnych wyjaśnił, iż pomoc społeczna ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Jak podkreśliło Kolegium, organ pierwszej instancji nie zakwestionował spełniania przez odwołującego warunków formalnych do uzyskania wnioskowanej pomocy społecznej, lecz opierając się na przyjętej zasadzie o udzielaniu zasiłków celowych na ogrzewanie mieszkań tylko dwukrotnie w ciągu roku na dwa okresy grzewcze – nie znalazł podstaw do przyznania odwołującemu tego zasiłku w miesiącu marcu 2013r., skoro otrzymał go już w styczniu 2013r. Odwołujący jest obejmowany systematyczną pomocą w innych formach: zasiłki celowe na zakup posiłków oraz zasiłki okresowe. Rozpatrując sprawę Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji zbadał warunki bytowania odwołującego w stopniu należytym, biorąc pod uwagę ograniczone środki finansowe na pomoc społeczną, odpowiednio wczesne ostrzeżenie go o przyjętych zasadach przyznawania pomocy na ogrzewanie pomieszczeń w gminie. Odwołujący jest osobą w pełni sił życiowych, zdrową, bez obciążenia rodziną, co nie może uzasadniać jego bezczynności w poszukiwaniu zatrudnienia i oczekiwania na stałe świadczenia z pomocy społecznej, której zadaniem jest jedynie wspieranie potrzebujących w sytuacjach, gdy ich wysiłki nie mogą poprawić trudnej sytuacji bytowej. Z treści art. 39 u.p.s. wynika, że zasiłek celowy nie jest świadczeniem obligatoryjnym, które organ administracji publicznej musi przyznać, gdy wnioskodawca spełnia określone ustawą kryteria, lecz ma charakter fakultatywny.

W skardze na powyższą decyzję R. P. podniósł, iż pracownicy organu pierwszej instancji celowo działają w celu pokrzywdzenia jego osoby. Z uwagi na to, że brat skarżącego nadużywa alkoholu i ma trudny charakter, nie widzi on możliwości zamieszkiwania w okresie zimowym z bratem w jednym mieszkaniu. Zdaniem skarżącego, decyzje organów obu instancji winny być uchylone, bowiem wbrew twierdzeniom organów, organ pomocy społecznej dysponował środkami finansowymi. Nie jest prawdą, że skarżący nie chce korzystać z pomocy organizacji pozarządowych, bowiem wnioskował on w PCK o przyznanie pomocy w formie paczki świątecznej, bądź produktów żywnościowych. Skarżący jako bezrobotny zarejestrowany w urzędzie pracy, poszukuje pracy. Sporadycznie uzyskuje dochód ze zbierania surowców wtórnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia.

W piśmie z dnia 12 lutego 2014r. pełnomocnik skarżącego uzupełniając treść skargi wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na rozstrzygnięcie oraz przepisów proceduralnych mające istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności pełnomocnik podniósł, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 39 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że uznaniowy charakter przepisu pozwala na zastosowanie sztywnych reguł udzielania pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego na pokrycie kosztów opału, wyrażających się w przyznawaniu wszystkim uprawnionym zasiłku celowego jedynie 2 razy w roku, w sytuacji gdy powołane przepisy uzależniają przyznanie zasiłku celowego na zakup opału od okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, indywidualnych potrzeb osób korzystających z pomocy oraz od aktualnych możliwości finansowych pomocy społecznej. W tej sytuacji stosowanie sztywnych reguł przyznania zasiłku opartych jedynie na możliwościach finansowych pomocy społecznej, z pominięciem pozostałych przesłanek oznacza, iż mamy do czynienia nie z uznaniem administracyjnym, którego ramy wyznaczają przepisy, lecz z dowolnością przy wydaniu decyzji. Jak następnie wskazał pełnomocnik w sprawie doszło także do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267, dalej jako "K.p.a."), bowiem organ drugiej instancji nie wyjaśnił jakimi środkami dysponuje organ pomocy społecznej, pominął wyjaśnienia skarżącego co do przyczyn niekorzystania z posiłków w jadłodajni, powodów zamieszkiwania przez niego w przyczepie kempingowej w okresie zimowym 2013r. oraz stanu przyczepy i przyczyn, które go spowodowały. Z tych powodów organy ustaliły stan faktyczny w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Organ przekroczył także granice swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji uznał za udowodnione, że skarżący nie wykorzystuje wszystkich możliwości i własnych zasobów, które mogłyby spowodować poprawę sytuacji bytowej skarżącego, w sytuacji gdy z całokształtu materiału dowodowego wynika, iż skarżący podejmuje wszelkie działania zmierzające do poprawy swoich warunków bytowych, a brak oczekiwanych rezultatów jest wynikiem złej koniunktury na rynku pracy i braku wykształcenia skarżącego. Na tej podstawie pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).

Oceniając legalność zaskarżonych decyzji sąd zważył, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa.

Tytułem wstępu wyjaśnić wypada, iż materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił wskazany już powyżej przepis art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013., Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Zgodnie z treścią ustępu pierwszego przepisu art. 39, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2 u.p.s.).

Podzielając pogląd zaprezentowany przez organ wspomnieć należy, że decyzja w przedmiocie przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego jest podejmowana w ramach tzw. "uznania administracyjnego", bowiem powołany przepis posługuje się sformułowaniem "zasiłek może być przyznany". Orzekanie przez organy administracji w ramach uznania nie oznacza dowolności w rozstrzyganiu sprawy. Kontrola przez sąd administracyjny legalności działań organów w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, czy zgodnie z nimi ustalono stan faktyczny sprawy, a rozstrzygnięcie wynika z tych ustaleń.

Jak wskazano, decyzja w sprawie przyznania zasiłku celowego, aczkolwiek ma charakter uznaniowy, nie może też być rozstrzygnięciem dowolnym. Ustawa o pomocy społecznej daje wskazówki, co do zasad udzielania pomocy osobom potrzebującym, stanowiąc w art. 3 ust. 3 i art. 4, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia z pomocy powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób korzystających z pomocy powinny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej, która ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, co wprost wynika z treści art. 2 ust. 1 u.p.s.. Z powołanych przepisów wyprowadzić należy wniosek, iż pomoc społeczna jest tylko środkiem, który ma pomóc beneficjentowi w przezwyciężeniu trudnej sytuacji życiowej. Pomoc społeczna nie może stanowić stałego źródła utrzymania, bowiem wnioskodawca powinien, w miarę swoich możliwości, podejmować z własnej inicjatywy wszelkie możliwe działania w celu poprawy swojej sytuacji.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, iż organy odmówiły przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy argumentując tym, że wydatkowanie środków z pomocy społecznej, która i tak dysponuje ograniczonymi możliwościami finansowymi, na ogrzanie przyczepy kempingowej zimą jest bezcelowe. Przyczepa kempingowa jako pomieszczenie nieszczelne i nieprzystosowane do korzystania z niej w okresie zimowym, jest trudna do ogrzania i utrzymania w niej temperatury odpowiedniej do zamieszkiwania przez człowieka. Skład orzekający w niniejszej sprawie niewątpliwie podziela powyższe stanowisko uzupełniając je nadto stwierdzeniem, że z akt administracyjnych wynika, iż skarżący ma możliwość pobytu w mieszkaniu matki, które znajdując się w bloku mieszkalnym jest systematycznie ogrzewane. Zestawienie tych dwóch okoliczności – trudności w dogrzaniu i w związku z tym bezcelowości ogrzewania przyczepy kempingowej oraz tego, iż skarżący może korzystać z mieszkania matki – skutkuje uznaniem, że odmowa przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy w formie zasiłku celowego jest uzasadniona. Nie bez znaczenia jest tutaj także to, że pomoc w formie zasiłku celowego jest świadczeniem fakultatywnym. W przeciwieństwie do świadczeń o charakterze obligatoryjnym, które muszą być przyznane przez organ, gdy wnioskodawca spełnia kryteria ustawowe, w przypadku świadczeń o charakterze fakultatywnym na decyzję w sprawie przyznania tego świadczenia wpływ mają wszelkie okoliczności danej sprawy, takie jak możliwości finansowe organu, celowość finansowania danego wydatku, jak i to czy wnioskodawca wykorzystuje w pełni swoje możliwości w celu poprawy swojej sytuacji życiowej i przezwyciężenia występujących trudności.

W tym miejscu zaakcentować należy, iż ograniczone środki finansowe, jakimi dysponują organy pomocowe – co jest okolicznością notoryjnie znaną – winny trafić do jak największej liczby osób potrzebujących. Nie można pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna była naprawdę trudna. Organ ma obowiązek dokonać oceny nie tylko sytuacji materialnej skarżącego, ale także ilości i rodzaju skierowanych do niego form pomocy. Środki finansowe przeznaczone na pomoc społeczną są ograniczone i nie pozwalają na zaspokojenie w pełni wszystkich potrzeb wnioskodawców. W związku z tym organ musi uwzględniać wysokość już przyznanych świadczeń i dokonywać stosownego rozdziału środków tak, aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba osób potrzebujących, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s..

Organy obu instancji w motywach swoich rozstrzygnięć podkreśliły, iż skarżący uzyskał świadczenie w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na ogrzewanie w miesiącu styczniu. Jednocześnie organ pierwszej instancji wyjaśnił, że ustalił zasady przyznawania świadczeń z przeznaczeniem na ogrzewanie lokali mieszkalnych wskazując, że taka pomoc jest przyznawana tylko dwukrotnie w roku – na początku i na końcu roku. Odnosząc się do tej kwestii skład orzekający reprezentuje pogląd analogiczny do przedstawionego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2011r., w sprawie sygn. akt: I OSK 1228/11, Lex nr 1149138, wskazujący, iż pomoc społeczna jest ograniczona możliwościami finansowymi podmiotu ją udzielającego, a zatem gdy liczba beneficjentów legitymowanych do jej uzyskania oraz ich potrzeby przekraczają możliwości finansowe organu, jest on zobligowany ustalić inne, dodatkowe podstawy oceny składanych wniosków. Tym samym, ustanowienie przez organ pomocy społecznej dodatkowych zasad przyznawania pomocy w sytuacji wielości beneficjentów i ograniczoności możliwości finansowych, nie stanowi naruszenia przepisów prawa.

Podsumowując dotychczasowe rozważania należy je uzupełnić stwierdzeniem, iż analiza dokumentów załączonych do akt administracyjnych i toku podejmowanych przez organ czynności wykazała, iż postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Wszystkie okoliczności, na które powołuje się organ mają swoje potwierdzenie w odpowiednich dokumentach. Dostrzec także wypada, iż przed wydaniem decyzji zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy skarżący zapoznał się ze zgromadzonymi aktami i miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w trybie art. 10 K.p.a.. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego z poszanowaniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Uzasadnienia decyzji obu instancji spełniają wymagania art. 107 § 3 K.p.a., bowiem organy w sposób prawidłowy przedstawiły swoje ustalenia w sprawie, jak i wyjaśniły motywy podjętych w sprawie rozstrzygnięć.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi i argumentów podnoszonych przez pełnomocnika skarżącego wyjaśnić należy, iż analiza dokumentów załączonych do akt administracyjnych nie potwierdza ich zasadności. Fakt, że organ odmówił przyznania skarżącemu pomocy, uzasadniając swoje stanowisko w sposób, który sąd uznał za prawidłowy, nie jest dowodem dyskryminacji jego osoby, kłamstw pracowników organu, czy nieścisłości w dokumentach. Wbrew uwagą pełnomocnika przedstawionym w uzupełnieniu skargi, sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia art. 7, art. 77 § 1, jak i art. 80 K.p.a. Wszystkie okoliczności niezbędne do wydania w sprawie rozstrzygnięcia zostały ustalone w sposób bezsporny, znajdujący potwierdzenie w treści akt administracyjnych. Organy ustaliły sytuację materialną i życiową skarżącego w sposób niebudzący wątpliwości. Również nie może być kwestionowane stwierdzenie organów, iż skarżący ma możliwość korzystania z mieszkania matki w okresie zimowym. Poza wpływem na rozstrzygnięcie pozostaje ewentualny brak chęci do korzystania przez skarżącego z takiej formy pomocy, którą gotowa jest zaoferować mu rodzina. Dostrzec wypada, że także rozmiar środków finansowych ośrodka pomocy społecznej został ustalony w sposób prawidłowy i nie można w tym zakresie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a. Organ dołączył do akt zestawienie środków finansowych, którymi dysponuje i sposobu, w jaki je rozdysponowuje. Ponadto, ugruntowany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd reprezentowany również przez skład orzekający w sprawie niniejszej, iż ograniczone możliwości finansowe budżetu państwa, a w ślad za tym także ośrodków pomocy społecznej, są faktem powszechnie znanym. Wykazanie zatem możliwości pomocy społecznej może zostać uzasadnione poprzez odwołanie się do okoliczności znanych z urzędu i do okoliczności znanych powszechnie stosownie do treści art. 77 § 4 k.p.a. (vide chociażby: wyrok NSA z dnia 20 października 2011r., w sprawie sygn. akt I OSK 917/11, Lex nr 1131518; wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 września 2011r., w sprawie sygn. akt II SA/Łd 368/11, Lex nr 899091; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 stycznia 2010r., w sprawie sygn. akt II SA/Gd 671/09, Lex nr 559724). Poza wpływem na rozstrzygnięcie sąd uznał wyjaśnianie przyczyn, dla których przyczepa kempingowa jest w złym stanie, jak i powodów, dla których skarżący nie chce korzystać z dodatkowej pomocy organów pomocy społecznej, np. w formie posiłków w jadłodajni.

Konkludując należało uznać działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Brak jest także naruszeń przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić.

O zwrocie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu przez pełnomocnika z urzędu, sąd postanowił na podstawie art. 250 P.p.s.a. w zw. z treścią § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 490).

LS