Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2239/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 81c ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 20 maja 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie sędzia NSA Leszek Kamiński sędzia del. NSA Andrzej Irla (spr.) Protokolant asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2661/13 w sprawie ze skargi I. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 24.04.2014 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2661/13) oddalił skargę I. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].10.2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

1.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ostrołęce postanowieniem nr [...] z dnia [...].08.2013 r. na podstawie art. 81 c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. –Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) oraz art. 123 kpa, nałożył na I. K. obowiązek dostarczenia w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia, ekspertyzy technicznej wykonanego ogrodzenia działek nr geodezyjny [...] i [...] położonych w miejscowości B. gmina G., w szczególności w zakresie wykonania przepustu nad rowem melioracyjnym i zgodności przebiegu ogrodzenia z ustawą o drogach.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, iż w trakcie przeprowadzonych w dniu 20.05.2013 r. oględzin działek o nr [...] i [...] położonych w miejscowości B. gmina G. stwierdzono, że inwestor I. K. wybudowała ogrodzenie ww. działek od strony drogi powiatowej nr [...] G. - G. Ogrodzenie to ma długość 56,00 m , wysokość 2,10 m do 2,50 m – (mierzona od poziomu terenu), cokół i fundament betonowy, słupki 0,40 m x 0,40 m betonowe, przęsła stalowe o wysokości 1,35 m. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że inwestor dokonał w Starostwie Powiatowym w Ostrołęce zgłoszenia robót polegających na "remoncie ogrodzenia w postaci przęseł stalowych o wysokości 2,0m położonego na działce nr geod. [...], [...] i [...] w miejscowości B. gmina G.". Właściwy organ nie wniósł w określonym ustawowo terminie sprzeciwu wobec tego zgłoszenia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że ogrodzenie położone jest na działkach o nr [...] i [...] w skład której wchodzi rów melioracyjny połączony z rowem przydrożnym i przepustem pod drogą powiatową. Wykonane ogrodzenie przecina rów melioracyjny, blokując swobodny przepływ wody. Z informacji uzyskanych w trakcie kontroli od K. K. wynika ponadto, że "przed zasypaniem rowu ułożono rurę PCV o średnicy 200mm i połączono z przepustem pod drogą powiatową". Ponadto z pisma Zarządu Dróg Powiatowych i przekazanej dokumentacji fotograficznej wynika, że ogrodzenie częściowo znajduje się w pasie drogowym, a zablokowanie wylotu przepustu spowodowało podtopienia.

Mając na uwadze powyższy stan faktyczny organ I instancji stwierdził, że zachodzą w sprawie przesłanki do wydania postanowienia w trybie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego nakazującego przedłożenie określonej w postanowieniu dokumentacji.

2.

Na powyższe postanowienie z dnia [...].08.2013 r. zażalenie wniosła I. K.

3.

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 144 kpa oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy powołał art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego, i stwierdził, że w związku z ujawnieniem faktu wykonania w trakcie remontu spornego ogrodzenia robót budowlanych, polegających na zasypaniu rowu melioracyjnego i ułożeniu rury PCV o średnicy 200 mm (połączonej z przepustem pod drogą powiatową), które mogły doprowadzić do zablokowania wylotu przepustu nad rowem melioracyjnym, skutkiem czego są podtopienia terenu, powstały uzasadnione wątpliwości, co do stanu technicznego przedmiotowego ogrodzenia.

Ustosunkowując się do zarzutów i wywodów zawartych w zażaleniu, organ odwoławczy podkreślił, że w jego ocenie pozostają one bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wyjaśnił, że nie jest podważany fakt dokonania przez inwestora zgłoszenia zamiaru wykonania remontu przedmiotowego ogrodzenia.

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie podkreślił, że postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji dotyczy jedynie konieczności ustalenia, w związku z powziętymi wątpliwościami przez organ stopnia powiatowego (wynikającymi z przedstawionych wyżej ustaleń) prawidłowości wykonania przedmiotowych robót.

4.

Skargę na opisane postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] października 2013 r. wniosła I. K. Domagała się uchylenie tego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

a) obrazę prawa materialnego, a mianowicie art. 81 c ust. 1 Prawa budowlanego przez jego błędną interpretację,

b) obrazę prawa procesowego, a mianowicie:

- art. 7 i 77 § 1 kpa polegającą na nie wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy i w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń faktycznych,

- art. 107 § 3 kpa polegającą na wadliwym sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, a w szczególności braku odniesienia się do zarzutów podniesionych w zażaleniu z dnia 2 września 2013 r.

Skarżąca stwierdzała, że podstawą wydania postanowienia w oparciu o przepis art. 81 c Prawa budowlanego muszą być uzasadnione wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Wydając stosowne postanowienie organ administracji musi więc wskazać na takie wątpliwości jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącej, organy nadzoru budowlanego obydwu instancji nie podały w uzasadnieniach postanowień jakiego rodzaju "uzasadnione wątpliwości co do jakości robót budowlanych" usprawiedliwiały wydanie postanowienia. Bez wątpienia okoliczność, iż ogrodzenie przechodzi nad zasypanym kilkanaście lat wcześniej rowem melioracyjnym nie uzasadnia twierdzenia, że jest ono złej jakości. Brak jest również jakichkolwiek dowodów potwierdzających tezę, że to właśnie wybudowanie ogrodzenia doprowadziło do przerwania odpływu wód opadowych. W obydwu postanowieniach brak jest bowiem jakichkolwiek zarzutów co do jakości ogrodzenia lub jego niezgodności ze zgłoszeniem lub normami budowlanymi. Wiele uwagi natomiast poświęcono kwestii odpływu wód opadowych, co w ocenie skarżącej, powinno pozostać poza kognicją organów nadzoru budowlanego.

Skarżąca podkreśliła także, że organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie w ogóle nie odniósł się do zarzutów podnoszonych w zażaleniu wniesionym na postanowienie organu I instancji. Wskazała, iż ogrodzenie działek nr [...] i [...] zostało wykonane w oparciu o zgłoszenie robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę (nr [...]). Do zgłoszenia dołączono wszystkie niezbędne dokumenty. Starosta nie wniósł sprzeciwu do tego zgłoszenia. W tej sytuacji, zdaniem skarżącej, brak jest podstaw do podważania legalności robót budowlanych wykonanych w oparciu o prawidłowo dokonane i prawomocne zgłoszenie przewidziane prawem. Natomiast postępowanie w sprawie powinno być umorzone jako bezprzedmiotowe.

Ponadto skarżąca wskazała, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niepełny, a jego ocena dokonana przez organ I instancji jest błędna, co wynika m.in. z braków w postępowaniu dowodowym. Powyższe błędy organu I instancji w całości zostały zaakceptowane przez organ odwoławczy. Skarżąca podała, że jedynym dowodem przeprowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego były oględziny wykonane w dniu 20.05.2013 r. Z protokołu tych oględzin nie wynika żeby ogrodzenie działek przecinało istniejący rów melioracyjny, a zwłaszcza, żeby nieprawidłowo wykonane ogrodzenie blokowało swobodny przepływ wody.

Skarżąca wyjaśniła, że w czasie budowy ogrodzenia rów melioracyjny już był zasypany (istnieje tylko na mapach), a w jego miejscu, przed zasypaniem, położono rurę PCV o średnicy 200 mm. Zasypanie rowu i położenie rury miało miejsce na początku lat 90 - tych XX wieku. Przez okres około 20 lat ten system odpływu wody funkcjonował poprawnie. Podczas wykonywania ogrodzenia nie doszło ani do uszkodzenia ani do przecięcia przedmiotowej rury, w szczególności w miejscu, gdzie ogrodzenie przebiega nad rurą. Skarżąca podała, że wskazywane przez organ I instancji rozszczelnienie nastąpiło w miejscu połączenia rury z przepustem pod drogą powiatową G. - G. Powstało ono w czasie wykonywania robót drogowych przez zarządcę drogi. Uszkodzenie, określone w uzasadnieniu postanowienia jako "zablokowanie wylotu przepustu" znajduje się na krawędzi jezdni, po przeciwnej do ogrodzenia stronie rowu przydrożnego i w odległości ok. 2 m od wybudowanego ogrodzenia. Potwierdza to jednoznacznie materiał fotograficzny, powoływany w uzasadnieniu jako dowód. Budowa ogrodzenia nie miała żadnego związku z powstałym uszkodzeniem.

5.

W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o jej oddalenie.

6.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 24.04.2014 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2661/13) oddalił skargę I. K. na opisane wyżej postanowienie.

Sąd I instancji podał, że zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w doktrynie wskazuje się jednomyślnie, że postanowienie wydane na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego ma charakter dowodowy, co oznacza, że postępowanie w którym jest ono podejmowane stanowi część innego już toczącego się postępowania przewidzianego w prawie budowlanym, bądź jest elementem wyjaśnienia przez organ okoliczności, które mogłyby uzasadniać wszczęcie takiego postępowania. Sąd zaznaczył, że art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego ma charakter uznaniowy. Mając na uwadze nieostry zakres pojęć "uzasadnione wątpliwości" oraz "odpowiednie oceny techniczne" należy przyjąć, iż zarówno określenie zakresu żądanej przez organ oceny technicznej, jak również uzasadnienie podjętych działań w trybie tego przepisu, musi oparte być na szczegółowej analizie stanu faktycznego konkretnej sprawy i wymaga wyczerpującego uzasadnienia.

W ocenie Sądu I instancji, organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy wyjaśnia, dlaczego powzięły one uzasadnione wątpliwości, co do prawidłowości wykonanych robót budowlanych oraz stanu technicznego przedmiotowego ogrodzenia. Organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie wystarczające do podjęcia skarżonego postanowienia. W dniu 20.05.2013 r. przeprowadzono czynności kontrolne w wyniku których ustalono, że na nieruchomościach będących własnością I. K. wybudowano ogrodzenie działek nr [...] i [...] w B. gmina G. od strony drogi powiatowej nr [...] G. – G. długości 56 m , wysokości 2,1 m do 2,5 m. W toku postępowania wyjaśniającego organ ustalił, iż inwestor dokonał w Starostwie Powiatowym w Ostrołęce zgłoszenia zamiaru wykonania robót polegających na "remoncie ogrodzenia w postaci przęseł stalowych o wysokości 2,0m położonego na działce nr geod. [...], [...] i [...] w miejscowości B. gmina G.". Do zgłoszenia dołączono mapę ze wskazaniem przebiegu ogrodzenia, nie uzgodniono przebiegu ogrodzenia z zarządcą drogi. Bezspornym jest w sprawie, że właściwy organ nie wniósł sprzeciwu w drodze decyzji w terminie 30 dni od daty przyjęcia zgłoszenia. W trakcie postępowania organ ustalił także, iż ogrodzenie położone jest na działkach o nr [...] i [...] w skład której wchodzi rów melioracyjny połączony z rowem przydrożnym i przepustem pod drogą powiatową. Wykonane ogrodzenie przecina rów melioracyjny, blokując swobodny przepływ wody. Z informacji uzyskanych w trakcie kontroli od K. K. wynika, że "przed zasypaniem rowu ułożono rurę PCV o średnicy 200mm i połączono z przepustem pod drogą powiatową". Ponadto, z pisma Zarządu Dróg Powiatowych z dnia 6.05.2013 r. i przekazanej dokumentacji fotograficznej wynika, że ogrodzenie częściowo znajduje się w pasie drogowym, a zablokowanie wylotu przepustu spowodowało podtopienia.

Wobec powyższych ustaleń faktycznych Sąd podzielił stanowisko organów I i II instancji, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do usytuowania i stanu technicznego przedmiotowego ogrodzenia oraz sposobu wykonania i średnicy przepustu nad rowem melioracyjnym na działce nr [...].

W celu wyjaśnienia powyższych wątpliwości, zasadnie więc organy nadzoru budowlanego, zobowiązały I. K. do sporządzenia i przedstawienia ekspertyzy technicznej wykonanego ogrodzenia działek nr [...] i [...] położonych B. gmina G., w szczególności w zakresie wykonania przepustu nad rowem melioracyjnym i zgodności przebiegu ogrodzenia z ustawą o drogach.

Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w skardze, sąd I instancji wyjaśnił, iż nie kwestionuje, że skarżąca dokonała zgłoszenia na remont ogrodzenia. Nie oznacza to jednak bezprzedmiotowości postępowania w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu organy nadzoru budowlanego w uzasadnieniach postanowień wykazały istnienie uzasadnionych wątpliwości w sprawie stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia.

7.

Skargę kasacyjną od opisanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24.04.2014 r. (sygn. akt vii SA/Wa 2661/13) wniosła I. K., zaskarżając wyrok ten w całości.

Zarzuciła:

a) obrazę prawa materialnego – art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego – poprzez jego błędną interpretację;

b) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tj. art. 133 par. 1 p.p.s.a., polegające na wydaniu rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny i dowolnie oceniony materiał dowodowy.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że wydając postanowienie w oparciu o art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, organ musi wskazać na wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót, a także stanu technicznego obiektu. Wg skarżącej kasacyjnie, w rozpatrywanej sprawie organy obu instancji nie podały w uzasadnieniach postanowień jakiego rodzaju "uzasadnione wątpliwości" co do jakości robót budowlanych usprawiedliwiały wydanie postanowienia. Bez wątpienia okoliczność, że ogrodzenie przechodzi nad zasypanym kilkanaście lat wcześniej rowem melioracyjnym nie uzasadnia twierdzenia, że jest ono złej jakości. Brak podstaw do twierdzenia, że wybudowanie ogrodzenia doprowadziło do przerwania odpływu wód opadowych. Gołym okiem widoczne są zaś dowody, że uszkodzenie systemu odpływu wody nastąpiło w zupełnie innym miejscu niż przecięcie się ogrodzenia z zasypanym rowem.

Skarżąca kasacyjnie podała, że nie sposób oprzeć się wrażeniu, iż wydając zaskarżone postanowienie organy nadzoru budowlanego miały na celu doprowadzenie do "naprawienia" systemu odpływu wód, a nie doprowadzenie ogrodzenia do stanu zgodnego z wymogami technicznymi. W postanowieniach brak jest zarzutów co do jakości ogrodzenia lub jego niezgodności ze zgłoszeniem lub normami budowlanymi. Wiele uwagi poświęcono odpływowi wód opadowych, co pozostaje poza kognicją organów nadzoru budowlanego. Akceptując stanowisko organów, WSA w Warszawie naruszył art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego

Zaaprobowanie przez sąd I instancji stanowiska organów, świadczy, zdaniem skarżącej kasacyjnie o naruszeniu 133 par. 1 p.p.s.a.

Skarżąca uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazała, że ogrodzenie działek nr [...] i [...] zostało wykonane w oparciu o zgłoszenie robót budowlanych. Organ administracji nie wniósł wobec tego zgłoszenia sprzeciwu. Skutkiem tego jest domniemanie zgodności z prawem. Działania organów nadzoru budowlanego powinny wskazywać na niezgodność zgłoszenia z prawem. Taka sytuacja w tej sprawie nie miała miejsca. Brak jest podstaw do podważania legalności robót wykonanych w oparciu o prawidłowo dokonane i prawomocne zgłoszenie.

Skarżąca kasacyjnie zwróciła uwagę, że materiał sprawy nie jest pełny. Jedynym dowodem w sprawie były oględziny z dnia 20.05.2013 r. Z protokołu tej czynności nie wynika by ogrodzenie przecinało istniejący rów melioracyjny oraz by blokowało swobodny przepływ wody.

W czasie budowy ogrodzenia, rów melioracyjny był już zasypany (istnieje tylko na mapach), a w jego miejscu przed zasypaniem, położono rurę PCV o średnicy 200 mm. Zasypanie rowu i położenie rury miało miejsce na początku lat 90-tych XX w. Przez 20 lat system odpływu wody funkcjonował poprawnie. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, podczas wykonywania ogrodzenia nie doszło do uszkodzenia rury, w szczególności w miejscu gdzie ogrodzenie przebiega nad nią. Rozszczelnienie nastąpiło w miejscu połączenia rury z przepustem pod drogą G. - G.. To zaś miało miejsce w czasie wykonywania robót drogowych przez zarządcę drogi. Uszkodzenie rury, znajduje się na krawędzi jezdni, po przeciwnej do ogrodzenia stronie rowu przydrożnego i w odległości ok. 2 m. od ogrodzenia. Tym samym żądanie ekspertyzy technicznej ogrodzenia, w ocenie skarżącej kasacyjnie, jest bezzasadne.

8.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie domagał się jej oddalenia, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W ocenianej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 par. 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że zakres rozpoznawania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zadaniem zostały przez Sąd naruszone (art. 174 p.p.s.a.), a nadto obowiązana jest uzasadnić przytoczone podstawy kasacyjne (art. 176 par. 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym podlega oddaleniu.

Zajmując w pierwszej kolejności stanowisko wobec zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, że ta podstawa skargi kasacyjnej określona została poprzez wskazanie, iż sąd I instancji naruszył art. 133 par. 1 p.p.s.a. W tym zakresie strona skarżąca kasacyjnie akcentowała, iż WSA w Warszawie wydał rozstrzygnięcie w oparciu o niepełny materiał dowodowy, który nadto został dowolnie oceniony.

Zarzut ten nie jest jednak trafny.

Podkreślenia wymaga bowiem, iż skarżąca kasacyjnie zarzucając naruszenie art. 133 par. 1 p.p.s.a., nie powiązała tego zarzutu, z będącym podstawą rozstrzygnięcia sądu I instancji – art. 151 p.p.s.a. Nadto, konstruując omawiany zarzut w skardze kasacyjnej nie powołano innych przepisów, mogących pozostawać w związku z art. 133 par. 1 p.p.s.a., a w szczególności adekwatnych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Niezależnie jednak od niepoprawności konstrukcyjnej omawianego zarzutu wskazać należy, iż art. 133 par. 1 p.p.s.a. dotyczy podstaw wyrokowania sądu administracyjnego. Sąd ten wydaje wyrok w oparciu o akta sprawy. W związku z powyższym stwierdzić trzeba, iż skarżąca kasacyjnie, uzasadniając podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania, opartą na zarzucie naruszenia art. 133 par. 1 p.p.s.a., w ogóle nie wskazała, czego (jakich dokumentów) brakuje w aktach sprawy. Nadto, w toku postępowania sądowego, nie domagała się skarżąca uzupełnienia dowodów, w trybie art. 106 par. 3 p.p.s.a. Samo zaś przedstawianie w skardze kasacyjnej twierdzeń, niepopartych żadnymi dokumentami, dotyczących zasypania, na początku lat 90-tych XX wieku rowu melioracyjnego, nie może podważyć trafności ocen sądu I instancji dotyczących zasadności nałożenia na skarżącą kasacyjnie obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej. Podkreślić w związku z powyższym należy, iż zgłoszenie zalewania posesji przez mieszkańców miejscowości B. (k. 4 a.a.) pozostaje w ścisłym i bezpośrednim związku czasowym z robotami budowlanymi wykonanymi przez inwestora w tej sprawie przy ogrodzeniu działek nr [...] i [...]. Wniosek mieszkańców B. (k. 4) pochodzi bowiem z dnia 22.04.2013 r., zaś roboty budowlane przy ogrodzeniu, wykonywane były, wg zgłoszenia, od 21.10.2012 r. (k. 23). Zatem, zalewanie terenu, wbrew temu, co twierdzi skarga kasacyjna, nie było związane z robotami prowadzonymi w latach 90-tych XX wieku, bowiem negatywne skutki tych robót wystąpiły w okresie następującym bezpośrednio po ich wykonaniu.

Nie był również trafny zarzut naruszenia art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez "błędną interpretację tego przepisu". W aktach sprawy utrwalone zostały, niepodważone przez skarżącą kasacyjnie ustalenia organów nadzoru budowlanego, sprowadzające się do tego, że podczas "remontu ogrodzenia" inwestor wykonał roboty polegające na zasypaniu rowu i ułożeniu rury PCV, które mogły zablokować przepust pod drogą powiatową. Zatem, ustalenia te uprawniały organy nadzoru budowlanego do nakazania inwestorowi, w trybie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego, przedłożenia ekspertyzy technicznej ogrodzenia, uwzględniającej kwestie wskazane w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ostrołęce z dnia [...].08.2013 r. Wobec powyższego należało uznać, że Sąd Wojewódzki zasadnie zaakceptował stanowisko organów nadzoru budowlanego w zakresie oceny materiału dowodowego i ustawowych wymogów warunkujących – w myśl art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego – nałożenie na właściciela obiektu budowlanego obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej.

Mając powyższe na uwadze, NSA wobec braku usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.