Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 758/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części oraz poprzedzającą ją decyzję w części i w tym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit a i art. 145 par. 3, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha (spr.), Asesor WSA - Aleksandra Młyńska, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w Krakowie na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] grudnia 2018 r. znak: [...] w zakresie dotyczącym nakazu zwrotu nienależnie pobranych środków za okresy sprawozdawcze od marca 2011 r. do grudnia 2013 r. oraz w tym samym zakresie uchyla poprzedzającą ją decyzję; 2. umarza postępowanie administracyjne w zakresie dotyczącym określenia zwrotu środków przekazanych [...] z siedzibą w Krakowie tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za okresy sprawozdawcze od marca 2011 r. do grudnia 2013 r.; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz [...] z siedzibą w Krakowie kwotę 3600 zł (słownie: trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] w [...] (dalej jako: "skarżący" lub "strona") jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej jako: "Prezes Zarządu PFRON" lub "organ") z [...] lutego 2019 r. znak [...], L.dz. [...], utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu z [...] grudnia 2018 r. znak [...], L.dz. [...], którą nakazano zwrot środków wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W oparciu o informacje uzyskane z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego oraz z systemu finansowego Prezes Zarządu PFRON ustalił, że stronie wypłacono dofinasowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego J. H., za okresy sprawozdawcze od marca 2011 r. do stycznia 2016 r., w łącznej wysokości 73 729,64 zł, pomimo iż pracownik ten od 1 czerwca 2008 r. miał ustalone prawo do świadczenia emerytalnego..

Pismem z [...] lipca 2018 r. wezwano stronę do zwrotu kwoty 73 729,64 zł, w terminie 3 miesięcy od otrzymania wezwania, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia jej otrzymania środków do dnia ich zwrotu. Jednocześnie pouczono stronę, że niewypełnienie obowiązku zwrotu we wskazanym terminie będzie skutkować wszczęciem postępowania administracyjnego z urzędu, wydaniem decyzji administracyjnej nakazującej zwrot środków Funduszu i skierowaniem sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Ponadto strona została wezwana do przedstawienia wyciągów bankowych lub innych dokumentów potwierdzających daty wpływu na rachunek bankowy strony kwot dofinansowania przekazanego przez Fundusz za okresy sprawozdawcze marzec 2011 r. – styczeń 2016 r. Wezwanie zostało doręczone stronie [...] lipca 2018 r. Strona nie dokonała zwrotu środków w terminie wskazanym w piśmie z [...] lipca 2018 r.

Pismem z [...] października 2018 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie o zwrot nienależnie pobranych środków PFRON, wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za okresy sprawozdawcze PFRON od marca 2011 r. do stycznia 2016 r. Jednocześnie wezwano stronę do przedstawienia w terminie 7 dni od daty doręczenia zawiadomienia wszelkich wniosków, uwag i informacji mających w jej ocenie znaczenie dla rozpoznania sprawy. Strona została też pouczona zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Pismo zostało doręczone stronie [...]października 2018 r. Strona nie skorzystała z prawa do przedstawienia wniosków, uwag i informacji.

Pismem z [...] listopada 2018 r. wyznaczono stronie siedmiodniowy termin na zapoznanie się oraz wypowiedzenie w przedmiocie zebranego materiału dowodowego. Pismo doręczono stronie [...] listopada 2018 r. Strona nie skorzystała z tego uprawnienia.

Decyzją z [...] grudnia 2018 r. Prezes Zarządu PFRON nakazał skarżącej zwrot w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji nienależnie pobranych środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego J.H. za okresy sprawozdawcze od marca 2011 r. do stycznia 2016 r., w łącznej wysokości 73 729,64 zł, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dni wskazanych w decyzji do dnia wpłaty.

Prezes Zarządu PFRON, po ponownym rozpoznaniu sprawy na wniosek skarżącej, decyzją z [...] lutego 2019 r. utrzymał w mocy swoja decyzję z [...] grudnia 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na treść art. 26a ust. 1 pkt 1 – 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 511 ze zm., dalej określaną jako: "ustawa o rehabilitacji") oraz art. 26a ust. 1a1 pkt 1 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym od marca 2011 r.). Organ wskazał, że z dokumentów złożonych w Systemie Dofinansowań i Refundacji (załączniki INF-D-P) za okresy od marca 2011 r. do stycznia 2016 r. wynika, że pracodawca ubiegając się o wypłatę dofinansowania do wynagrodzenia pracownika J. H., zgłosił pracownika wskazując umiarkowany stopień niepełnosprawności. Na podstawie pisma z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z [...] stycznia 2018 r., znak [...] organ ustalił, że J. H. od 1 czerwca 2008 r. ma ustalone prawo do emerytury. Organ uznał, że powołane pismo KRUS jest dokumentem urzędowym, wobec czego stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości, tj. pochodzenia od właściwego organu oraz zgodności ze stanem faktycznym złożonego w nim oświadczenia. Organ wyjaśnił, że z art. 26a ust. 1a1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji wynika, iż dofinansowanie nie przysługuje na pracowników zaliczonych do umiarkowanego lub lekkiego stopnia niepełnosprawności, którzy mają ustalone prawo do emerytury. Wobec powyższego organ uznał, że w rozpoznawanej sprawie strona nienależnie pobrała dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika J. H., za okresy sprawozdawcze od marca 2011 r. do stycznia 2016 r. Organ wyjaśnił, że zawarte w art. 26a ust. 1a1 ustawy o rehabilitacji sformułowanie "miesięczne dofinansowanie przysługuje" oznacza, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest to tzw. decyzja związana, tj. taka, w której jeżeli uprawniony organ stwierdzi określony stan rzeczy, zobowiązany jest wydać przewidziane prawem rozstrzygnięcie. Skoro zatem zaistniała przesłanka określona w pkt. 1. omawianego przepisu, organ miał obowiązek wezwać stronę do zwrotu nienależnie pobranego dofinansowania. Organ zwrócił uwagę, że art. 26a ust. 1a1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji obejmuje swoim zakresem każde świadczenie emerytalne, nie wskazując podstawy prawnej przyznania świadczenia. Organ na poparcie swojego stanowiska przytoczył stwierdzenia zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7.12.2016 r. sygn. akt II GSK 999/15, że "termin (pojęcie), którym na gruncie przywołanej regulacji prawnej operuje ustawodawca odnosi się do ustalonego prawa do emerytury w ogólności, a więc bez względu na podstawę prawną jego ustalenia, rodzaj emerytury czy też funkcje, które niezależnie od funkcji podstawowych realizuje, czy też może realizować świadczenie wynikające z ustalenia danego prawa do emerytury" oraz, że "termin "ustalone prawo do emerytury", o którym mowa w art. 26a ust. 1a1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych obejmuje swoim zakresem każde świadczenie emerytalne". Odnosząc się zarzucanego przez stronę naruszenia art. 49e ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji organ wyjaśnił, że przepis ten zawiera uregulowanie o charakterze procesowym, umożliwiające Prezesowi Zarządu PFRON wydanie decyzji administracyjnej nakazującej zwrot nienależnie pobranych środków. Natomiast art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji wskazuje, że w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wyniku kontroli albo analizy dokumentów zgromadzonych przez Fundusz lub danych, o których mowa w art. 49c, Prezes Zarządu PFRON wydaje decyzję nakazującą zwrot wypłaconego dofinansowania w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. W konkluzji organ uznał, że art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji pozwala Prezesowi Zarządu PFRON na wydanie decyzji nakazującej zwrot nienależnie pobranych środków, na podstawie analizy dokumentów zgromadzonych przez organ. Organ podkreślił, że dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego to instrument wsparcia ze strony PFRON i przysługuje od momentu, kiedy beneficjent wyrazi wolę korzystania z uprawnienia w postaci dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego poprzez wystąpienie z odpowiednim wnioskiem (Wn-D), jednocześnie spełniając wszystkie przesłanki wynikające z ustawy o rehabilitacji, które skutkują przyznaniem dofinansowania. Natomiast w przypadku gdy doszło do otrzymania środków PFRON tj. dofinansowani, skutkuje zwrotem otrzymanej kwoty, co do okresu, w stosunku do którego stwierdzono nieprawidłowości. W związku z powyższym organ nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Prezesa Zarządu PFRON z [...] lutego 2019 r. strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie następujących przepisów:

1. art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten pozwala organowi na wydanie przedmiotowej decyzji na skutek analizy dokumentów, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu prowadzi do wniosku, że organ ma prawo wydać przedmiotową decyzję jedynie w wypadku: wykorzystania kwoty dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania jej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, a zatem niemożliwe jest wydanie takiej decyzji w zakresie nieprawidłowości stwierdzonych jedynie na podstawie analizy dokumentów, przy czym konsekwencją błędnej wykładni tego przepisu jest jego błędne zastosowanie i nakazanie stronie zwrotu nienależnie pobranych środków PFRON, wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego J. H., w sytuacji, w której nie zaistniały przesłanki do zwrotu;

2. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji, poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i jego rozpatrzenia w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy;

3. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji, poprzez jego niezastosowanie i brak dokładnego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jego konstruktywnych elementów, o których mowa w powołanym przepisie, tj.: uzasadnienie faktyczne: wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji, poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji wydanej w I instancji, podczas gdy w przypadku prawidłowego rozpatrzenia wniosku strony o ponowne rozpoznanie sprawy należało uchylić zaskarżoną decyzję w całości.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu PFRON wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 poz. 1369), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone tylko wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego, jeżeli naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ww. ustawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 26a ust. 11 pkt 1 i art. 49e ust. 1 w zw. z art. 26a ust. 1a1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 511 ze zm.).

Zgodnie z art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wyniku kontroli albo analizy dokumentów zgromadzonych przez Fundusz lub danych, o których mowa w art. 49c ustawy, Prezes Zarządu PFRON wydaje decyzję nakazującą zwrot wypłaconego dofinansowania w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. Zaistnienie przesłanek przewidzianych w art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji obliguje Prezesa PFRON do wydania decyzji o stosownej treści, ponieważ ustawodawca nie dopuszcza w tym przypadku fakultatywności. W art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawarto uzupełnienie regulacji zwrotu środków Funduszu (wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, pobranych w nadmiernej wysokości lub ustalonych w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości) stanowiąc, że podlegają one zwrotowi w kwocie określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie nie przysługuje na pracowników zaliczonych do umiarkowanego lub lekkiego stopnia niepełnosprawności, którzy mają ustalone prawo do emerytury. Z niekwestionowanych w sprawie okoliczności faktycznych wynika że zatrudniony przez skarżącą pracownik J. H. miała ustalony umiarkowany stopień niepełnosprawności i w okresie objętym wypłaconym skarżącej dofinansowaniem, posiadała ustalone prawo do emerytury. Zatem zaistniała negatywna przesłanka przyznania prawa do miesięcznego dofinansowania wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, określona w art. 26a ust. 1a¹ pkt ustawy o rehabilitacji.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Fakt posiadania przez pracownika objętego wypłaconym dofinansowaniem ustalonego prawa do emerytury wynikał z dokumentu uzyskanego przez organ od Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Okoliczność zgłoszenia pracownika do dofinansowania oraz wskazany w zgłoszeniu umiarkowany stopień niepełnosprawności pracownika organ ustalił na podstawie dokumentów złożonych w Systemie Dofinansowań i Refundacji. Wysokość i terminy wypłaty uzyskanego przez skarżącego dofinansowania na tego pracownika zostały ustalone przez organ w oparciu o dane uzyskane z systemu finansowego FIN-SODiR. W tej sytuacji wbrew twierdzeniom skarżącego wydanie decyzji poprzedziło dokonanie przez PFRON kontroli o jakiej mowa w art. 26a ust. 10 ustawy o rehabilitacji. Wykonano wskazane czynności kontrolne, a następnie organ przeprowadził postępowanie administracyjne, w którym strona brała czynny udział. Art. 26a ust. 11 ustawy o rehabilitacji w obecnym brzmieniu stanowi przy tym, że w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wyniku kontroli albo analizy dokumentów zgromadzonych przez Fundusz lub danych, o których mowa w art. 49c, Prezes Funduszu wydaje decyzję nakazującą zwrot wypłaconego dofinansowania w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. Wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło tymczasem po analizie całości zgromadzonego materiału, uzyskanego zarówno podczas czynności kontrolnych, jak i w toku postępowania administracyjnego, w tym także dokumentów pochodzących od strony. Wbrew twierdzeniu strony przepisy szczególne normujące to postępowanie (w kwestiach nieuregulowanych w odrębnych przepisach na podstawie art. 45 ust. 3 ustawy o rehabilitacji ma zastosowanie k.p.a.) nie formułują wymogu przeprowadzenia sformalizowanej kontroli zakończonej protokołem kontroli.

Zaskarżona decyzja jest natomiast nieprawidłowa w części dotyczącej nakazania zwrotu środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze od marca 2011 r. do grudnia 2013 r., wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od wskazanych w decyzji dni przekazania środków do dnia wpłaty, z uwagi na przedawnienie tych należności.

Zgodnie zaś z art. 45 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych jest państwowym funduszem celowym, w rozumieniu przepisów o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077; dalej jako "u.f.p."). Z treści art. 60 u.f.p. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 659) wynika, że ma on zastosowanie również do przychodów państwowych funduszy celowych. W art. 60 pkt 1-8 u.f.p. wskazano, iż środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody państwowych funduszy celowych:

1) kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie;

2) należności z tytułu gwarancji i poręczeń udzielonych przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego;

3) wpłaty nadwyżek środków obrotowych samorządowych zakładów budżetowych;

4) wpłaty nadwyżek środków finansowych agencji wykonawczych;

5) wpłaty środków z tytułu rozliczeń realizacji programów przedakcesyjnych;

6) należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności;

6a) należności z tytułu grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbowe;

7) dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw;

8) pobrane przez jednostkę samorządu terytorialnego dochody związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami i nieodprowadzone na rachunek dochodów budżetu państwa.

Powyższe wyliczenie ma charakter przykładowy, o czym świadczy termin "w szczególności", dlatego także środki przekazane stronie na podstawie art. 26a ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, których zwrot nakazał Prezes Zarządu PFRON na mocy art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji, stanowią środki publiczne jako niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym (o których mowa w art. 60 pkt 1-8 ustawy o finansach publicznych). W konsekwencji, w sprawie znajduje zastosowanie art. 67 ust. 1 u.f.p., zgodnie z którym do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych tą ustawą, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa. Należy zatem odpowiednio zastosować, w zakresie ustalenia terminu przedawnienia przedmiotowych należności, znajdujący się w dziale III Ordynacji podatkowej art. 70 § 1, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 lipca 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 376/19).

W rozpoznawanej sprawie sąd uznał, że odpowiednie stosowanie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej polega na przyjęciu, że początkiem biegu 5-letniego okresu przedawnienia jest koniec roku kalendarzowego, w którym strona nabyła prawo do miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego. Sprawa dotyczy zwrotu środków wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za okresy od marca 2011 r. do stycznia 2016 r. Natomiast termin dochodzenia roszczenia w zakresie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za okresy od marca 2011 r. do grudnia 2013 r. upłynął 31 grudnia 2018 r. (tj. 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym strona nabyła prawo do miesięcznego dofinansowania). Ponieważ w dacie orzekania przez organ odwoławczy, tj. [...] lutego 2019 r. upłynął wskazany w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej pięcioletni okres przedawnienia dochodzenia roszczeń, postępowanie administracyjne w przedmiocie zwrotu środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za okresy sprawozdawcze od marca 2011 r. do grudnia 2013 r. podlega umorzeniu.

Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. W pozostałej części sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w pkt. 3 sentencji wyroku

O kosztach postępowania sądowego, obejmujących kwotę wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej – radcy prawnego, ustalone na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265 t.j.) od części w jakiej skarga została uwzględniona, orzeczono w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.