Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 374/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-05-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6338 Agencje doradztwa personalnego i agencje zatrudnienia
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1, art. 18g ust. 2, art. 18n ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 61 par. 1, 3, 5-6, art. 132
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 672
law: Ustwa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. k.p.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...]r. o wykreśleniu "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia (certyfikat nr [...].

W skardze na powyższą decyzję spółka "A" wniosła o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku spółka podniosła, że ostateczna decyzja o wykreśleniu z rejestru stanowi podstawę do wykreślenia jej z rejestru agencji zatrudnienia zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 2013r., nr 674 ze zm.), co uniemożliwi prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie. Spółka od 2004r. jest wpisana do rejestru agencji zatrudnienia i nieprzerwanie od chwili wpisu świadczy te usługi. Świadczenie usług agencji zatrudnienia stanowi istotne źródło przychodu skarżącej. Przychód z tego tytułu w 2013r. wyniósł 2.928.811,10 zł i został osiągnięty wskutek realizacji umów o zatrudnianie pracowników tymczasowych zawartych z trzema pracodawcami użytkownikami: Pfeifer & Langen Glinojeck S.A. ontynuowa z dnia 1 czerwca 2010r., Pfeifer & Langen Marketing Spółka z o.o. w Poznaniu z dnia 1 marca 2011r., Pfeifer & Langen Polska S.A. w Poznaniu z dnia 1 marca 2011r. Na podstawie tych umów do pracy do pracodawców użytkowników skierowano 510 pracowników tymczasowych. Utrata prawa do świadczenia usług agencji zatrudnienia z dnia na dzień powoduje niemożność realizacji zawartych umów z pracodawcami użytkownikami i pracownikami tymczasowymi. Odstąpienie od realizacji tych umów stanowić będzie nie tylko utratę przychodów z tej działalności, ale przede wszystkim będzie rodzić odpowiedzialność odszkodowawczą wynikającą z niewykonania zobowiązań umownych. Wysokość roszczeń odszkodowawczych może być bardzo wysoka, gdyż w większości pracownicy tymczasowi zatrudnieni są przy pracach produkcyjnych. Konsekwencje odstąpienia od tych umów mogą być nieodwracalne w skutkach. Spółka utraci zaufanie kontrahentów i pracowników. Osoby te zawrą umowy z innymi podmiotami konkurencyjnymi, a spółka utraci bezpowrotnie zdobytą przez 10 lat pozycję na rynku agencji zatrudnienia i możliwość kontynuowania dotychczasowej działalności z tymi podmiotami nawet w przypadku wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (zob. postanowienia NSA: z dnia 25 października 2005r., I OZ 1074/05; z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04; z dnia 3 lipca 2012r., II OSK 1438/12). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wiąże się z obowiązkiem takiego jego sformułowania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienia NSA: z 26 listopada 2007r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011r., II FZ 17/11; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229).

Podkreślić jednocześnie należy, że przy rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest brana pod uwagę ewentualna zasadność zarzutów skargi. Rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd ocenia bowiem jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie dokonuje wówczas oceny zasadności skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności (por. postanowienia NSA: z 16 czerwca 2005r., II OZ 513/05; z 6 lutego 2008r., I OZ 47/08; z 1 kwietnia 2008r., I OZ 209/08; z 3 lipca 2008r., I OZ 493/08; z 18 czerwca 2008r., I OZ 386/08; z 13 czerwca 2008r., I OZ 410/08). Oceny takiej sąd administracyjny dokonuje dopiero wydając wyrok w rozpatrywanej sprawie (art. 132 p.p.s.a.). Samo zaś wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, o czym stanowi art. 61 § 6 p.p.s.a. Rozstrzygnięcia podejmowane w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów lub czynności mają zatem charakter wyłącznie tymczasowy. Co do zasady więc, z wyjątkami przewidzianymi w przepisach szczególnych, okres obowiązywania ochrony tymczasowej i tak kończy się z chwilą wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Orzeczeniami tymi będą zarówno wyroki, jak i postanowienia o odrzuceniu skargi lub umorzeniu postępowania.

W rozpatrywanej sprawie wniosek dotyczy decyzji o wykreśleniu skarżącej spółki z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia. Przepis art. 18n ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że w przypadku wydania decyzji o wykreśleniu z rejestru, wpis następuje, gdy decyzja stanie się ostateczna. Zgodnie zaś z art. 18g ust. 2 tej ustawy wpisem do rejestru jest również wykreślenie albo zmiana wpisu. W przypadku wydania decyzji o wykreśleniu z rejestru owo wykreślenie następuje zatem z chwilą, gdy decyzja ta staje się ostateczna. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że zaskarżona decyzja jest ostateczna, wobec czego stosownie do powołanych przepisów stanowi podstawę do wykreślenia skarżącej spółki z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia. Brak takiego wpisu oznacza natomiast, że skarżąca spółka nie będzie mogła wykonywać tej działalności. Z art. 18 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika bowiem, że prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego, poradnictwa zawodowego, pracy tymczasowej, polegających na zatrudnianiu pracowników tymczasowych i kierowaniu tych pracowników oraz osób niebędących pracownikami do wykonywania pracy tymczasowej na rzecz i pod kierownictwem pracodawcy użytkownika, na zasadach określonych w przepisach o zatrudnianiu pracowników tymczasowych jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013r. poz. 672) i wymaga wpisu do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia. Przepis art. 64 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej z kolei stanowi, iż jeżeli przepis odrębnej ustawy stanowi, że dany rodzaj działalności jest działalnością regulowaną w rozumieniu niniejszej ustawy, przedsiębiorca może wykonywać tę działalność, jeżeli spełnia szczególne warunki określone przepisami tej odrębnej ustawy i po uzyskaniu wpisu w rejestrze działalności regulowanej, z zastrzeżeniem art. 75, który to przepis wymienia akty prawne regulujące poszczególne dziedziny działalności objęte koniecznością uzyskania zezwolenia. Wpis do rejestru jest więc warunkiem koniecznym do wykonywania takiego rodzaju działalności gospodarczej, jaki wykonuje skarżąca spółka.

Z uzasadnienia wniosku oraz załączonych do niego dokumentów wynika, że skarżąca spółka jest stroną trzech umów, których przedmiotem jest rekrutacja oraz zatrudnianie przez skarżącą spółkę pracowników tymczasowych i kierowanie tych pracowników do wykonywania pracy tymczasowej na rzecz kontrahentów – spółek Pfeifer & Langen Glinojeck, Pfeifer & Langen Marketing i Pfeifer & Langen Polska (§ 1 umów). W 2013r. w skarżącej spółce było zatrudnionych 510 osób do wykonywania pracy tymczasowej. Zatrudnieni przez spółkę pracownicy skierowani do wykonywania pracy tymczasowej w większości przypadków wykonują prace związane z produkcją. Wykonanie zaskarżonej decyzji może w tej sytuacji wyrządzić znaczną szkodę nie tylko samej skarżącej spółce, ale również jej kontrahentom oraz zatrudnionym przez nią osobom skierowanym do pracy tymczasowej, jak również spowodować trudne do odwrócenia skutki (odpowiedzialność odszkodowawcza, zakłócenie procesu produkcyjnego, utrata kontrahentów, pozycji na rynku, zatrudnienia przez pracowników tymczasowych).

W tym stanie rzeczy uznać należy, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z powyższych względów sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

k.p.