Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 956/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1, art. 91 ust. 2, ust. 4 i ust. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 19, art. 168
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędzia WSA (del.) Danuta Oleś, Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 2009/09 w sprawie ze skargi O. T. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami.

1.1. Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 2009/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi O. T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako Spółka lub Skarżąca) uchylił interpretację Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

1.2. Sąd pierwszej instancji przedstawiając stan faktyczny podał, że wnioskiem z dnia 6 lipca 2009 r. Skarżąca wystąpiła o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej w zakresie stosowania prawa podatkowego. We wniosku Spółka wskazała, że nabyła własność autokarów, które następnie wprowadziła do ewidencji środków trwałych. Spółka nabyła autokary w celu wykorzystywania ich w działalności gospodarczej i wykorzystywała je wyłącznie w związku z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT (świadczenie usług transportowych). W związku z nabyciem autokarów Spółka na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r., Nr 54. poz. 535, ze zm.) - powoływanej dalej jako ustawa o VAT, odliczyła w całości podatek VAT naliczony. Autokary zostały następnie wniesione przez Spółkę w formie wkładów niepieniężnych do spółek zależnych, przy czym:

a) Spółka wykazała aport autokarów jako czynność zwolnioną z podatku VAT (Spółka udokumentowała powyższą transakcję fakturami VAT);

b) Spółka nie skorygowała podatku VAT naliczonego, odliczonego w związku z nabyciem autokarów.

W dniu 14 grudnia 2007 r. Spółka na podstawie art. 91 ustawy o VAT skorygowała w deklaracjach za okresy, w których wniesiono aporty w całości podatek VAT naliczony, odliczony w związku z nabyciem autokarów. Aż do momentu wniesienia autokarów do spółek zależnych, Spółka wykorzystywała autokary tylko i wyłącznie do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego VAT.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Skarżąca zadała pytania:

1. Czy Spółka ma prawo do skorygowania deklaracji podatkowych VAT, w których uwzględnione zostały korekty podatku naliczonego VAT związanego z nabyciem autokarów dokonane przez Spółkę, poprzez usunięcie powyższych korekt, wynikające z następujących przesłanek:

a) wniesienie przez Spółkę autokarów w formie wkładu do spółek zależnych nie ma wpływu na prawo Spółki do odliczenia podatku naliczonego VAT związanego z nabyciem autokarów;

b) w szczególności powyższe wniesienie nie spowodowało obowiązku Spółki dokonania korekty podatku VAT naliczonego, odliczonego w związku z nabyciem tych autokarów.

2. W przypadku uznania przez Dyrektora Izby Skarbowej, że Spółka nie ma obowiązku dokonania korekty podatku VAT naliczonego, odliczonego w związku z nabyciem autokarów - czy Spółka ma obowiązek opodatkowania podatkiem VAT wniesienia autokarów w formie wkładu do spółek zależnych?

Zdaniem Spółki, w odniesieniu do pytania nr 1, ma ona prawo do skorygowania deklaracji podatkowych VAT, w których uwzględnione zostały korekty podatku naliczonego VAT związanego z nabyciem autokarów dokonane przez Spółkę, poprzez usunięcie powyższych korekt, wynikających z następujących przesłanek:

a) wniesienie przez Spółkę autokarów jako wkładów niepieniężnych (aportów) do spółek zależnych nie ma wpływu na prawo Spółki do odliczenia podatku VAT naliczonego związanego z nabyciem autokarów.

b) w szczególności powyższe wniesienie nie spowoduje obowiązku dokonania przez Spółkę na podstawie art. 91 ustawy o VAT korekty podatku VAT naliczonego, odliczonego w związku z nabyciem tych autokarów.

Według Spółki, w odniesieniu do pytania nr 2 w przypadku odpowiedzi pozytywnej na pytanie nr 1 (w przypadku uznania, że Spółka nie ma obowiązku dokonania korekty podatku VAT naliczonego, odliczonego w związku z nabyciem autokarów i ma prawo do dokonania stosownych korekt deklaracji VAT w tym zakresie) Spółka nie jest zobowiązana do opodatkowania podatkiem VAT czynności wniesienia autokarów w formie wkładu do spółek zależnych.

Spółka uzasadniając swoje stanowisko w odniesieniu do pytania nr 1 powołała się na art. 86 ust. 1 ustawy o VAT i stwierdziła, że skoro w przedmiotowej sprawie nabyła autokary w celu wykorzystania ich do wykonywania wyłącznie czynności opodatkowanych i aż do momentu wniesienia ich w formie wkładu niepieniężnego do spółek zależnych wykorzystywała je w tym celu, to:

1) Spółka bezsprzecznie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT w związku z tym nabyciem;

2) prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikające ze związku nabywanych autokarów z czynnościami opodatkowanymi stanowi prawo nabyte Spółki bez względu na późniejsze okoliczności (do odliczenia podatku wystarczający jest już sam zamiar wykorzystywania danych towarów lub usług do działalności opodatkowanej w chwili zakupu).

Spółka przytoczyła treść § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 97, poz. 970, ze zm.) - powoływanego dalej jako "rozporządzenie MF z dnia 27 kwietnia 2004 r." oraz art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L Nr 347 poz. 1) - powoływanej dalej jako "Dyrektywa 2006/112". Stwierdziła, że w odrębnym tytule (IX) Dyrektywy 2006/112 ustanowiony został katalog wszystkich możliwych zwolnień z podatku VAT, przy czym wśród tych zwolnień nie wymieniono zwolnienia aportu.

W związku z powyższym Spółka wskazała, że zgodnie z Dyrektywą 2006/112:

1) zasadą jest opodatkowanie podatkiem VAT czynności aportu środków trwałych do innej spółki;

2) państwa członkowskie UE mogą alternatywnie wyłączyć taką czynność z podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT, tj. uczynić ją neutralną na gruncie systemu podatku VAT; nie mają natomiast możliwości wyboru zwolnienia z podatku VAT. Wyłączenie z opodatkowania oznacza pozostawienie danych czynności poza ustawą, co niewątpliwie stanowi w ujęciu formalnoprawnym kategorię odrębną od zwolnienia danych czynności od podatku;

3) ponadto, czynność wniesienia aportu do innej spółki nie została wymieniona w tytule IX Dyrektywy 2006/112 określającym wszelkie możliwe zwolnienia z podatku VAT (katalog zamknięty).

W konkluzji Spółka stwierdziła, że ma prawo do skorygowania deklaracji podatkowych VAT, w których uwzględnione zostały korekty podatku naliczonego VAT związanego z nabyciem autokarów dokonane przez Spółkę poprzez usunięcie powyższych korekt. W świetle powyższego Spółka wywiodła, że państwo członkowskie nie jest uprawnione do zastosowania błędnie implementowanego art. 19 Dyrektywy 2006/112 i opodatkowania czynności aportu autokarów do spółek zależnych. W konsekwencji, nawet w przypadku uznania, że Spółka nie ma obowiązku dokonania korekty podatku VAT naliczonego, odliczonego w związku z nabyciem autokarów, Spółka nie jest zobowiązana do opodatkowania podatkiem VAT czynności wniesienia autokarów w formie wkładu do spółek zależnych. Końcowo Skarżąca podniosła, że jej stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

1.3. W interpretacji indywidualnej z dnia 24 sierpnia 2009 r. Minister Finansów stwierdził, że stanowisko Spółki jest nieprawidłowe. Podkreślił, iż sprawa w przedstawionym stanie faktycznym będzie rozstrzygnięta na gruncie przepisów obowiązujących przed dniem 1 grudnia 2008 r. Przytoczył treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 86 ust. 1 ustawy o VAT i § 8 rozporządzenia MF z 27 kwietnia 2004 r. Wskazał, że istota podatku VAT opiera się m.in. na zasadzie, zgodnie z którą odliczanie podatku naliczonego z tytułu zakupu towarów lub usług przysługuje podatnikowi, jeżeli towar ten lub usługa zostaną wykorzystane do realizacji czynności opodatkowanych tym podatkiem. Wskazał, iż zakupione z przeznaczeniem do wykonywania czynności opodatkowanych autokary, zaliczone przez Spółkę do środków trwałych, których dostawa została później objęta zwolnieniem od podatku, w drodze aportu do innych spółek na mocy § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia MF z 27 kwietnia 2004 r. w żadnym momencie nie posłużą wykonywaniu działalności opodatkowanej, a jedynie staną się przedmiotem czynności zwolnionej, w stosunku do której nie przysługuje prawo do odliczeń. W rezultacie Minister Finansów uznał, że nie zostanie zrealizowany warunek konieczny do uzyskania prawa do odliczenia, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. Nie godząc się z powyższą interpretacją Spółka, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej interpretacji zarzuciła:

1) rażące naruszenie następujących przepisów prawa materialnego, poprzez ich niewłaściwą wykładnię i zastosowanie: art. 86 ust. 1 i art. 91 ustawy o VAT, art. 19 i art. 168 oraz tytułu IX Dyrektywy 2006/112 w kontekście § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia MF z dnia 27 kwietnia 2004 r.;

2) rażące naruszenie następujących przepisów prawa proceduralnego: art. 120 i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako Ordynacja podatkowa);

3) rażące naruszenie art. 14b Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie interpretacji na podstawie opisu zdarzenia przyszłego innego niż przedstawiony przez Spółkę we wniosku.

W uzasadnieniu Skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 14b Ordynacji podatkowej Skarżąca wyjaśniła, że zgodnie z argumentacją przedstawioną w odpowiedzi na wezwanie, "należy stwierdzić, że zakupione z przeznaczeniem do wykonywania czynności opodatkowanych (...) autokary (...) w żadnym momencie nie posłużą wykonywaniu działalności opodatkowanej, a jedynie staną się przedmiotem czynności zwolnionej, w stosunku do której nie przysługuje prawo do odliczeń". Zgodnie natomiast z jednoznacznym opisem zdarzenia przyszłego przedstawionym we wniosku Spółka przed wniesieniem autokarów aportem do spółek zależnych, wykorzystywała je do wykonywania czynności opodatkowanych (świadczenia usług transportowych).

2.2. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

3.2. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji uznał za uzasadnione stanowisko Spółki, iż ustanowione w § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia MF z 27 kwietnia 2004 r. zwolnienie od podatku aportu wnoszonego do spółki prawa handlowego lub cywilnego jest sprzeczne z prawem wspólnotowym. Nie znajduje bowiem ono oparcia ani w tytule IX Dyrektywy 2006/112 (tytule X VI Dyrektywy), ani też w brzmieniu art. 19 tej Dyrektywy (art. 5 ust. 8 VI Dyrektywy). Jego zdaniem polski prawodawca dokonał wadliwej implementacji przepisów VI Dyrektywy (obecnie Dyrektywy 2006/112) na grunt polskiego systemu prawnego i wadliwość ta w efekcie prowadzić musi do bezskuteczności regulacji zawartej w § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia MF z 27 kwietnia 2004 r.

3.3. Dalej WSA stwierdził, że w niniejszej sprawie Minister Finansów negując, co do zasady możliwość odliczenia w całości podatku naliczonego od nabytych w celu wykonywania czynności opodatkowanych towarów (autokarów) wniesionych następnie jako aport do innej spółki i wskazując na bezwzględną konieczność dokonania korekty odliczenia podatku naliczonego, pominął całkowicie w swojej analizie i stanowisku ten aspekt sprawy, który odnosi się do relacji, jakie zachodzą pomiędzy przepisami prawa krajowego, a uregulowaniami prawa wspólnotowego, co legło u podstaw wadliwości tej interpretacji. W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja w powyższym zakresie narusza art. 91 ust. 7 ustawy o VAT w zw. z § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia MF z 27 kwietnia 2004 r. oraz art. 19 i przepisami tytułu IX Dyrektywy 2006/112 (odpowiednio art. 5 ust. 8 i przepisami tytułu X VI Dyrektywy).

Następnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że sposób sformułowania drugiego pytania zawartego we wniosku Spółki, a więc uzależnienie jego bytu, a co za tym idzie konieczności udzielenia odpowiedzi na nie przez organ wydający interpretację od pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze sprawił, iż Minister Finansów nie przedstawił swojego stanowiska odnośnie kwestii dotyczącej opodatkowania czynności wniesienia aportu do spółki, jako ewentualnego warunku zachowania prawa do pełnego odliczenia.

3.5. Jeśli chodzi o zarzuty naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, to zdaniem Sądu, mogą one być uznawane za uzasadnione tylko o tyle, na ile Minister Finansów naruszył wskazane wyżej przepisy prawa materialnego. Zasadnie można bowiem dowodzić, iż w każdym wypadku naruszenia przez organ wydający interpretację, uszczerbku doznają jednocześnie – zasada praworządności oraz zasada pogłębiania zaufania do organów podatkowych.

3.6. Co do zarzutu naruszenia art. 14b Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie interpretacji na podstawie opisu zdarzenia przyszłego innego niż przedstawiony we wniosku, przyznać należy, iż zacytowane przez Spółkę sformułowanie "autokary (...) w żadnym momencie nie posłużą wykonywaniu działalności opodatkowanej (...)" istotnie nie przystaje do opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego. Oceniając jednakże całość wypowiedzi Ministra Finansów zawartej w zaskarżonej interpretacji nie ma podstaw, aby przyjąć, iż sformułowanie to, którym posłużył się Minister Finansów na str. 12 interpretacji, determinowało przedstawione przez niego w tejże interpretacji stanowisko.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Minister Finansów zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnym zastosowaniu art. 86 ust. 1 i art. 91 ust. 2, 4 i 5 ustawy o VAT i art. 19 i art. 168 Dyrektywy 2006/112 poprzez przyjęcie, że w przypadku aportu środków trwałych do spółki, służy prawo do korekty deklaracji podatkowych VAT.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Pismem z dnia 13 czerwca 2011 r., pełnomocnik organu podatkowego przedstawił dodatkowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw. Sformułowano w niej tylko jeden zarzut polegający na: "błędnym zastosowaniu art. 86 ust. 1 i art. 91 ust. 2, 4 i 5 ustawy o VAT oraz art. 19 i art. 168 Dyrektywy 2006/112 poprzez przyjęcie, że w przypadku aportu środków trwałych do spółki służy prawo do korekty deklaracji podatkowych VAT".

5.2. W kontekście tak sformułowanego zarzutu przypomnieć trzeba, że Skarżąca po wniesieniu aportu środków trwałych jako wkładów niepieniężnych do spółek zależnych, na podstawie art. 91 ustawy o VAT skorygowała w deklaracjach za okresy, w których wniesiono aporty w całości podatek VAT naliczony, odliczony w związku z nabyciem autokarów. Obecnie zaś Spółka chce "wycofać się" z tych korekt, bowiem prezentuje pogląd, że skoro art. 19 Dyrektywy 2006/112 nie przewiduje możliwości zwolnienia aportu z opodatkowania podatkiem VAT oraz zwolnienie aportu nie zostało wymienione w tytule IX Dyrektywy 2006/112, to zwolnienie z podatku VAT wprowadzone przepisami rozporządzenia MF z dnia 27 kwietnia 2004 r. jest sprzeczne z prawem wspólnotowym.

Z uzasadnienia zarzutu skargi kasacyjnej wynika, że argumentacja autora skargi kasacyjnej opiera się na założeniu, że polski prawodawca prawidłowo implementował przepisy VI Dyrektywy i Dyrektywy 2006/112.

5.3. W niniejszym sporze należy przyznać całkowitą rację stronie Skarżącej i Sądowi pierwszej instancji. W wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 646/10 (opubl. CBOS) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: " .. Z art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE wynika, że w przypadku przekazania odpłatnie, nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i w takim przypadku osoba, której przekazano towary będzie traktowana jako następca prawny przekazującego. Co do zasady przekazanie całości lub części majątku w drodze aportu jest dostawą towarów. Państwa członkowskie upoważnione zostały jedynie do wyłączenia z definicji dostawy towarów wydania towarów wchodzących w skład przedsiębiorstwa lub w ramach przeniesienia całości lub części majątku tego przedsiębiorstwa aportem do spółki. Przepis ten nie upoważnia natomiast do zwolnienia również takiego przekazania od opodatkowania. Dyrektywa 2006/112/WE reguluje całościowo materię podatku od wartości dodanej, zatem państwa członkowskie nie mają możliwości wprowadzenia bardziej restrykcyjnych unormowań lub środków niż te, które przewidziane zostały w Dyrektywie, chyba że w Traktacie Akcesyjnym przewidziane zostały dla państwa członkowskiego odstępstwa od stosowania w okresie przejściowym przepisów dyrektyw dotyczących wspólnego sytemu podatku od wartości dodanej, na takie jednak okoliczności w sprawie tej nie wskazywano.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W art. 6 pkt 1 ustawy o VAT wyłączono z opodatkowania czynności zbycia przedsiębiorstwa lub zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans. Ustawodawca polski w przepisie tym implementował art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE (art. 5 ust. 8 poprzednio obowiązującej VI Dyrektywy).

(...) Na podstawie jednak upoważnienia zawartego w art. 82 ust. 3 cytowanej ustawy Minister Finansów w § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z 27 kwietnia 2004 r. zwolnił od podatku wkłady niepieniężne (aporty) wnoszone do spółek prawa handlowego i cywilnego, a na mocy § 38 rozporządzenia z 28 listopada 2008 r., który wszedł w życie 1 grudnia 2008 r., przewidział możliwość do dnia 31 marca 2009 r. stosowania zwolnienia od podatku w takich sytuacjach. Przepisy krajowe czynność aportu do spółki towarów innych niż wymienione w art. 6 ust. 1 ustawy o VAT traktowały do 20 listopada 2008 r. jako zwolnioną od podatku od towarów i usług, a od 1 grudnia 2008 r. do 31 marca 2009 r. przewidziano dla tej czynności możliwość stosowania zwolnienia. Obie regulacje w tym zakresie pozostają jednak w sprzeczności z unormowaniami zawartymi w tytule IX Dyrektywy 2006/112/WE (Tytuł X, VI Dyrektywy). Polski ustawodawca wprowadził zwolnienie i możliwość stosowania zwolnienia, którego obecnie obowiązująca, jak i poprzednio obowiązująca Dyrektywa, nie przewidują (vide R. Namysłowski, Wniesienie aportem środków trwałych a podatek naliczony, glosa do wyroku WSA w Olsztynie z 7 grudnia 2006 r., I SA/OL 528/2006, Prawo i Podatki, Wydanie specjalne 2007 s. 28-29)".

W konsekwencji słusznym jest wniosek, że prowadzenie niezgodnego z prawem wspólnotowym zwolnienia nie może bowiem pozbawiać podatnika prawa do odliczenia także poprzez konieczność dokonania korekty podatku naliczonego i zmniejszenie pierwotnej kwoty odliczenia (por. wyroki NSA z dnia 3 grudnia 2009 r. w sprawach o sygn. akt I FSK 1298/08 i I FSK 2038/08 oraz z dnia 26 lutego 2010 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 150/09, z dnia 1 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1591/09, z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt I FSK 2052/09, z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt I FSK 12/10, z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 96/10, z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 646/10 (opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

5.4. Mając powyższe na uwadze na całkowitą aprobatę zasługiwało stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji negując co do zasady możliwość odliczenia w całości podatku naliczonego od nabytych w celu wykonywania czynności opodatkowanych towarów (autokarów) wniesionych następnie jako aport do innej spółki i wskazując na bezwzględną konieczność dokonania korekty odliczenia podatku naliczonego, pominął całkowicie w swojej analizie i stanowisku ten aspekt sprawy, który odnosi się do relacji, jakie zachodzą pomiędzy przepisami prawa krajowego a uregulowaniami prawa wspólnotowego, co legło u podstaw wadliwości tej interpretacji. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji stwierdził, że interpretacja Ministra Finansów w powyższym zakresie naruszała art. 91 ust. 7 ustawy o VAT w związku z § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia MF z dnia 27 kwietnia 2004 r. oraz art. 19 i przepisami tytułu IX Dyrektywy 2006/112 (odpowiednio art. 5 ust. 8 i przepisami tytułu X VI Dyrektywy).

5.5. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, należało stosownie do art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec jak w sentencji.