Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 13/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, par. 2, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7 i 77, art. 10 par. 1, art. 138 par. 1 i 2, art. 75 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 92 c  ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] wydaną w oparciu o art. 93 ust. 1 w związku z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.), oraz ustalenia protokołu kontroli z dnia [...], Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia

13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2012 r. poz. 404) nałożył

na przedsiębiorstwo K. M. karę pieniężną w kwocie: [...] zł.

W uzasadnieniu organ podał, iż w przedsiębiorstwie K. M. przeprowadzono kontrolę przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE)

nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, w zakresie przestrzegania norm czasu jazdy, wymaganych przerw w prowadzeniu pojazdu oraz odpoczynków dobowych i tygodniowych.

Kontrolę przeprowadzono w oparciu o wykresówki przekazane przez pracodawcę. W myśl rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym upoważniony funkcjonariusz służb kontrolnych może sprawdzić przestrzeganie przepisów analizując wykresówki, wyświetlone lub wydrukowane dane zapisane przez urządzenie rejestrujące lub przez kartę kierowcy, lub - jeśli ich brak - analizując wszelkie inne dokumenty pomocnicze, usprawiedliwiające nieprzestrzeganie przepisów.

Przedsiębiorca wniósł zastrzeżenia do ustaleń zawartych w protokole kontroli, które nie odnosiły się do naruszeń kierowców w zakresie czasu jazdy, przerw

i odpoczynków.

W dniu [..] r. doręczono K. M. zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego.

W wyniku przeprowadzonej w toku ww. kontroli analizy wykresówek i po uwzględnieniu uzasadnionych jako odstępstwo zdarzeń oraz oczywistych błędów

w operowaniu tachografem lub selektorem organ uznał za udowodnione:

1/ naruszenie art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 3 pkt 4, art. 92a ust. 6 ustawy z dnia 06.09.2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn zm.) polegające na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku.

W tym zakresie stwierdzono, iż:

• Kierowca S. P. nie wykonał wymaganego przepisami prawa regularnego odpoczynku tygodniowego, koniecznego do odebrania zgodnie z art. 8

pkt 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., zgodnie z którym

w ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku. Kierowca w tygodniu od godz. [...]odebrał najdłuższy nieprzerwany odpoczynek trwający [...], tj. od godziny [...] , podczas gdy winien był odebrać minimum [...] godzin nieprzerwanego odpoczynku tygodniowego. Oznacza to, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o [...] minut. Brak dokumentu (zapisu na odwrocie wykresówki/wydruku z urządzenia rejestrującego/planie pracy), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Za powyższe odstępstwo nałożono karę pieniężną w wysokości [...] zł.

• Kierowca S. P. nie wykonał wymaganego odpoczynku tygodniowego, koniecznego do odebrania zgodnie z art. 8 pkt 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w pierwszym lub kolejnym okresie sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku, tj. od [...]. Kierowca w w/w okresie odebrał najdłuższy nieprzerwany odpoczynek trwający [...], podczas gdy winien był odebrać minimum 24 godziny nieprzerwanego odpoczynku tygodniowego. Oznacza to, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o [...] minut. Za powyższe nałożono karę w kwocie [...] zł.

• S. P. nie wykonał wymaganego odpoczynku tygodniowego, koniecznego do odebrania zgodnie z art. 8 pkt 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006

z dnia 15 marca 2006 r., w pierwszym lub kolejnym okresie sześciu okresów

24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku,

tj. od [...]. Kierowca w w/w okresie odebrał najdłuższy nieprzerwany odpoczynek trwający [...], podczas gdy w tym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 24 godziny nieprzerwanego odpoczynku tygodniowego. Oznacza to, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o [...] minut. Za powyższe odstępstwo nałożono karę w wysokości [...] zł

Brak dokumentu (zapisu na odwrocie wykresówki /wydruku z urządzenia rejestrującego/planie pracy), uzasadniającego powyższe odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Uzasadniając nałożenie powyższych kar organ I instancji wskazał, iż skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku stanowi naruszenie art. 8 ust. 1, ust. 6, ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady(EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L. 102/1 z dn. 11.04.2006 r.), w myśl którego w ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej: - dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub -jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie

z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin.

Stwierdzone wyżej naruszenia przepisów dotyczących czasu odpoczynku skutkowały nałożeniem kary pieniężnej na podstawie lp. 5.4., 5.4.1., 5.4.2. załącznika

nr 3 do ustawy w łącznej wysokości [...] zł.

2/ naruszenie art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 3 pkt 4, art. 92a ust. 6 ustawy

z dnia 06.09.2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874

z późn. zm.) przez skrócenie dziennego czasu odpoczynku. /Ip. 5.3., 5.3.1., 5.3.2. załącznika nr 3 do ww. ustawy/.

W tym zakresie organ ustalił, że:

• kierowca S. P. w dniu [...] rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie [...] minut nieprzerwanego odpoczynku od godziny [...]. koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do [..] godzin. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o [...] minuty.

Powyższe naruszenie skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

• Kierowca P. S. w dniu [...] rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać regularny dzienny okres odpoczynku w dwóch nieprzerwanych częściach, z których pierwsza powinna trwać co najmniej [...] godziny, a druga co najmniej [...] godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część nieprzerwanego odpoczynku o długości [...] . Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o [...] minut.

Za powyższe naruszenie nałożono karę w wysokości [...] zł.

• Kierowca P. S. w dniu [...] rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum [..] godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie [...] minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny [...]. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o [...] minut. Za opisane uchybienie nałożona została kara pieniężna wysokości [...] zł.

• Kierowca S. P. w dniu [...] rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie [...] minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny [...]. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o [...] minut.

Z tego tytułu została nałożona kara w wysokości [...] zł.

• Kierowca S. P. w dniu [...] rozpoczął 24-godzinny okres — rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać regularny dzienny okres odpoczynku w dwóch nieprzerwanych częściach, z których pierwsza powinna trwać co najmniej [...] godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część nieprzerwanego odpoczynku o długości [...]. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o [...] minut,

co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

• Kierowca P. S. w dniu [...] rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum [...]-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie [...] minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny [...]. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o [...] minuty, co skutkowało nałożeniem kary w wysokości [...] zł. Łączna kara z tytułu powyższych naruszeń wyniosła zatem [...] zł

W powyższych przypadkach stwierdzono brak dokumentu (zapisu na odwrocie wykresówki /wydruku z urządzenia rejestrującego/ planie pracy), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Uzasadniając nałożenie powyższych kar organ wskazał, iż skrócenie dziennego odpoczynku stanowi naruszenie art. 8 ust 1 - ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L102/1 z dnia 11.04.2006 r.), w myśl którego w każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej [...] godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Na zasadzie odstępstwa od przepisów, wciągu [...] godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej [...] godzin. Ponadto zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. rozporządzenia, na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8, w przypadku gdy kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pociągiem i wykorzystuje regularny dzienny okres odpoczynku, okres ten można przerwać nie więcej niż dwukrotnie innymi czynnościami trwającymi łącznie nie dłużej niż godzinę. Podczas tego regularnego dziennego okresu odpoczynku kierowca ma do dyspozycji koję lub kuszetkę.

3/ Naruszenie art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 3 pkt 4, art. 92a ust. 6 ustawy z dnia 06.09.2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.) przez przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy

/Ip. 5.6., 5.6.1., 5.6.2. załącznika nr 3 do ww. ustawy/.

W tym zakresie ustalono, iż:

• Kierowca S. P. w okresie od godziny [...] przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] minuty. Kierowca w w/w okresie prowadził pojazd łącznie przez [...] minut. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw.

Za powyższe naruszenie organ nałożył karę w wysokości [...] zł.

• Kierowca S. P. w okresie od godziny [...] przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] minuty. Kierowca w w/w okresie prowadził pojazd łącznie przez [...] minut. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw.

W obu przypadkach brak jest dokumentu (zapisu na odwrocie wykresówki /wydruku

z urządzenia rejestrującego/ planie pracy), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia nałożona została

w wysokości [...] zł.

Łączny wymiar kar z tytułu ww. naruszenia wyniósł zatem [...] zł.

Uzasadniając rozstrzygnięcie w powyższym zakresie organ wskazał,

iż stwierdzone przekroczenie prowadzenia pojazdu bez wymaganych przerw stanowi naruszenie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i rady

z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L. 102/1 z dn. 11.04.2006 r.), w myśl którego, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej [...] minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej [...] minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami zawartymi w zdaniu poprzednim.

4/ Naruszenie art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 3 pkt 4, art. 92a ust. 6 ustawy z dnia 06.09.2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.) /Ip. 5.1., 5.1.1., 5.1.2. załącznika nr 3 do ww. ustawy/ polegające na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu.

W tym zakresie ustalono, iż:

• Kierowca P. S. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o [...] minut. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...]. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...] minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze [...] godzin.

Z tego tytułu została nałożona kara pieniężna w wysokości [...] zł.

• Kierowca S. P. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego o [...] minut. W tym przypadku dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...]. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez

[...] minut, podczas gdy dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze [...] godzin.

Za powyższe naruszenie została nałożona kara pieniężna w wysokości [...] zł.

• Kierowca P. S. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas [...] minut. Powyższy dzienny okres prowadzenia pojazdu (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...]. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez

[...] minut, podczas gdy dopuszczalnym było prowadzenie pojazdu

w wymiarze [..] godzin.

Za powyższe naruszenie nie została wymierzona kara pieniężna w wysokości [..] zł.

• Kierowca S. P. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego, który rozpoczął się w dniu [...] minut. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...] minut, podczas gdy dopuszczalnym było prowadzenie pojazdu w wymiarze [...] godzin.

Powyższe skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

• Kierowca S. P. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego, który rozpoczął się w dniu [...] minut. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...] minut, podczas gdy dopuszczalnym było prowadzenie pojazdu w wymiarze [...] godzin, ponieważ kierowca w analizowanym tygodniu przedłużył już dwa razy czas prowadzenia pojazdu powyżej [...] godzin.

Łączna kara z tytułu powyższych naruszeń wyniosła zatem [...] zł.

W ww. przypadkach stwierdzono brak dokumentu (zapisu na odwrocie wykresówki/wydruku z urządzenia rejestrującego /planie pracy), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Za powyższe nałożono karę pieniężną wysokości [...] zł.

Uzasadniając powyższe organ wskazał, iż stwierdzone przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu stanowi naruszenie art. 6 ust. 1 rozporządzenia(WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UEL.102/1 z dn. 11.04.2006 r.), w myśl którego dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć [...] godzin.

Dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż

[...] godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu.

Suma wymierzonych kar z tytułu opisanych wyżej naruszeń wyniosła [...] zł.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła K. M., zarzucając jej rażące naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy

z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy i pełnego zgromadzenia materiału dowodowego.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, że nie dokonano właściwej oceny sprawy w aspekcie art. 92b ustawy o transporcie drogowym, zgodnie

z którym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (...) oraz prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia.

W kwestii rozliczenia okresów aktywności kierowcy, skarżąca wskazała na następujące błędy merytoryczne w negowanej decyzji:

- odnośnie skrócenia odpoczynku tygodniowego przez S. P.

w dniach [...] r. Wg kontrolującego kierowca skorzystał ze skróconego trwającego [...] minut. Za skrócenie odpoczynku o [...] min. organ nałożył karę w wysokości [...] zł. W ocenie skarżącej, mając na uwadze treść przepisu art. 8 pkt 6 Rozporządzenia, kierowca prawidłowo w okresie dwutygodniowym wykorzystał odpoczynek regularny w okresie od [...];

- odnośnie skrócenia dziennego czasu odpoczynku przez S. P.

w dniu [...] r. Wg organu kierowca wykorzystał w 24 godzinnym okresie czas odpoczynku trwający nieprzerwanie [...] min., co stanowi skrócenie minimalnego wymiaru o [...] min., podczas gdy w tym przypadku kierowca wykorzystał w całości dzienny odpoczynek na promie w okresie od [...]r.;

- odnośnie przekroczenia czasu jazdy bez przerwy w okresie od godz. [...] min. – skarżąca podniosła, iż organ nie wziął pod uwagę faktu, że kierowca we wskazanym przedziale czasowym wykorzystał przerwę trwającą [...], co stanowi skrócenie tylko o [...] min. wymiaru czasu pracy. Powyższe kierowca uczynił w interesie przedsiębiorstwa. Podobna sytuacja miała miejsce w dniu [...] r., gdzie kierowca realizując pojedynczy okres prowadzenia skrócił wymaganą przerwę o ok. [...] min., co w konsekwencji spowodowało wydłużenie okresu jazdy bez przerwy o [...] min.;

- odnośnie przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu o [...], skarżąca podniosła, że organ dokonał błędnego rozliczenia okresów aktywności

w ww. przedziale czasowym. W okresie od godz. [...] dnia następnego kierowca wykorzystał prawidłowy [...] godzinny okres odpoczynku dziennego, mimo, iż nie zmieścił się w okresie 24 godzin. Zgodnie

z treścią art. 1 decyzji wykonawczej Komisji z dnia 7 czerwca 2011 r. obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej [...] godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej [...] godzin.

W tym przypadku rozliczenie okresu jazdy dziennej winno zakończyć się o godz. [...] r., ponieważ po tej godzinie kierowca wykorzystał nieprzerwany okres odpoczynku trwający dłużej niż [...] godzin.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez K. M. odwołania Okręgowy Inspektor Pracy decyzją z dnia [...] uznał jego zasadność w części dotyczącej naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę S. P. w dniu [...] r. i uchylił karę w wysokości [...] zł, nałożoną zaskarżoną decyzją z tego tytułu. W wyniku ponownej analizy zebranych dokumentów, Okręgowy Inspektor ustalił, że na wykresówce z dnia [...]r. S. P. nie wskazał, że odpoczynek dobowy był wykorzystany na promie, podczas, gdy w innych przypadkach przeprawy promowej na wykresówkach jest taka adnotacja, co inspektor pracy, dokonując kontroli, uwzględniał. Skarżąca podnosi, że kierowca odebrał nieprzerwany odpoczynek w tym dniu w godz. [...] r. Natomiast na wykresówce zarejestrowana została jazda w godz. [...] wskazująca na konieczność zjazdu z przeprawy promowej. Zapis ten potwierdził S. P. w trakcie przesłuchania. Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady na zasadzie odstępstwa od art. 8, w przypadku gdy kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pociągiem i wykorzystuje regularny dzienny okres odpoczynku, okres ten można przerwać nie więcej niż dwukrotnie innymi czynnościami trwającymi łącznie nie dłużej niż godzinę. Podczas tego regularnego odpoczynku kierowca ma do dyspozycji koję lub kuszetkę. W świetle powyższego kierowca w okresie 24 godzin od rozpoczęcia pracy w dniu [...] r. odebrał wymagany odpoczynek. Mając na uwadze powyższe organ uwzględnił w tym zakresie odwołanie i uchylił nałożoną karę w wysokości [...] zł.

W pozostałym zakresie decyzję z dnia [...] r. o nałożeniu kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł. organ odwoławczy utrzymał w mocy, uznając pozostałe zarzuty odwołania za nieuzasadnione. Organ odwoławczy wskazał, iż zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego przez przesłuchanie kierowcy S. P. oraz przyjął wszelkie dowody przedstawiane przez przedsiębiorcę. Okręgowy Inspektor stwierdził także, że z treści odwołania wynika, że skarżąca nie neguje, że w pracy kierowców nastąpiły odstępstwa od stosowania norm czasu jazdy, odpoczynku, czy przerw, a jedynie kwestionuje sposób zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz zarzuca rażące naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy o transporcie drogowym, nie precyzując jednak, które przepisy zostały rażąco naruszone.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że kierowca S. P. nie wykonał wymaganego przepisami prawa regularnego odpoczynku tygodniowego, koniecznego do odebrania zgodnie z art. 8 pkt 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., zgodnie z którym w ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku.

We wskazanym w odwołaniu tygodniu od godz. [...] r. kierowca odebrał najdłuższy nieprzerwany odpoczynek trwający [...] r.), podczas gdy winien był odebrać minimum [...] godzin. W ciągu dwóch tygodni, tj. od [...] r. kierowca również nie odebrał minimum jednego regularnego odpoczynku tygodniowego trwającego co najmniej [...] godzin. Oznacza to, iż skrócił on tygodniowy czas odpoczynku o [...] min.,

co spowodowało nałożenie kary w wysokości [...] zł. Odnosząc się do zarzutu odwołania w tym zakresie organ wskazał, że zaliczenie kierowcy regularnego odpoczynku odebranego w okresie od [...] do okresu kolejnych dwóch tygodni od [...] r. byłoby wprawdzie dopuszczalne zgodnie z powołanym przepisem rozporządzenia, jednakże dokonanie takiego zaliczenia spowodowałoby wystąpienie naruszenia polegającego na nieodebraniu wypoczynku skróconego w okresie poprzedzającym tj. w dniach [...]. W tym okresie kierowca odebrałby najdłuższy nieprzerwany odpoczynek w wymiarze [...] min., a powinien odebrać go w wymiarze

[...] godzin. Z tego względu zarzut zawarty w odwołaniu organ odwoławczy uznał

za bezzasadny.

W dalszej części organ odwoławczy przedstawił szczegółowy opis pozostałych naruszeń stwierdzonych w toku postępowania przez organ I instancji, podzielając

w całości jego ustalenia i oceny prawne.

Na powyższą decyzję Okręgowego Inspektora Pracy, K. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Zaskarżonemu rozstrzygnięciu - podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji - zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 7 K.p.a. przez nierzetelne rozpoznanie materiału dowodowego, art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 K.p.a. poprzez nadanie przymiotu legalności procedurom powziętym przez organ I instancji bez podstawy prawnej, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym, art. 75 § 1 K.p.a. poprzez uznanie za dowód wyników użycia wag do pomiaru nacisku osi niezgodnie

ze wskazaniami producenta wagi, art. 79 i 83 ustawy o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej w związku z art. 89c ustawy o transporcie drogowym, art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez wykorzystanie dowodów zgromadzonych w toku kontroli przeprowadzonej z naruszeniem przepisów prawa.

W uzasadnieniu skargi skarżąca w szczególności podniosła, iż organ nie powiadomił jej o zamiarze wszczęcia kontroli, a przeprowadzając ją nie umieścił jakiegokolwiek wpisu w książce kontroli o przyczynach powyższego zaniechania. Nadto - w ocenie skarżącej - organ dokonał niejako dwóch odrębnych kontroli,

tj. przedsiębiorcy K. M. jako pracodawcy oraz jako przedsiębiorcy zajmującego się transportem drogowym. Procedura kontroli była nieprawidłowa, natomiast dowody pozyskane w wyniku jej przeprowadzenia nie spełniają przymiotu legalności w rozumieniu art. 75 § 1 K.p.a. W świetle art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zgromadzone w toku nielegalnej kontroli dowody nie mogły zatem zostać wykorzystane do wydania decyzji, co jednak w niniejszej sprawie nastąpiło.

Odnośnie kwestii dotyczących naruszeń prawa materialnego dotyczących rozliczeń czasu pracy kierowców skarżąca powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wskazując w szczególności, iż wykazane naruszenie miały miejsce z przyczyn niezależnych od niej jako przedsiębiorcy prowadzącego przedsiębiorstwo transportowe. W konsekwencji skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy podtrzymał stanowisko zajęte w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jak bezzasadnej.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, iż uchylił w części zaskarżoną decyzję i orzekł co do istoty sprawy, orzekając o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., pozwala bowiem organowi odwoławczemu uchylić zaskarżoną decyzje w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy. W przedmiotowej sprawie z uzasadnienia decyzji wynika, że organ odwoławczy uznał za uzasadnione utrzymanie w mocy kary pieniężnej w łącznym wymiarze [...] zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa kontrola sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy tez powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a).

Zauważyć przede wszystkim należy, iż główne zarzuty skargi odnoszą się przede wszystkim do zastosowanych przez organ procedur kontrolnych zwartych zarówno w ustawie o transporcie drogowym jak i w ustawie o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej, a także przepisów Kpa (art. 7 i 77) polegających na nieuwzględnieniu przez kontrolującego, a także organ prowadzący postępowanie okoliczności, powodujących konieczność odstępstwa od wskazanych w przepisach norm czasu prowadzenia pojazdu lub wymaganego odpoczynku kierowcy.

W szczególności nie można zgodzić się z zarzutem dotyczącym naruszenia

art. 79 ust. 2 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (dalej zwanej u.s.d.g.), ponieważ z treści tego przepisu wynika, że zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się w przypadku, gdy kontrola ma zostać przeprowadzona na podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów powszechnie obowiązującego prawa wspólnotowego albo na podstawie ratyfikowanej umowy międzynarodowej. Błędnie również skarżąca twierdzi, że z treści Konwencji

nr 81 dotyczącej inspekcji pracy w przemyśle i handlu, przyjętej w Genewie w dniu 11.07.1947 r. (Dz. U. z 1997 r., Nr 72. poz. 450) wynika, że zakres kontroli przeprowadzonej bez uprzedzenia zasadniczo powinien dotyczyć kwestii określonych w Kodeksie pracy, zatem do kontroli przedsiębiorcy w zakresie transportu drogowego stosuje się przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Wbrew stanowisku skarżącej, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a Konwencji do zadań inspekcji pracy należy zapewnienie stosowania przepisów prawnych dotyczących warunków pracy i ochrony pracowników przy wykonywaniu ich zawodu, takich jak postanowienia dotyczące czasu pracy, płac, bezpieczeństwa, zdrowia i warunków socjalnych, zatrudniania dzieci i młodocianych oraz innych spraw z tym związanych, w takim zakresie, w jakim inspektorzy pracy są zobowiązani do zapewnienia stosowania tych postanowień. Zatem ww. Konwencja miała zastosowanie w odniesieniu do całego zakresu przedmiotowego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. Zgodnie bowiem z art. 12 ust.1 pkt a Konwencji inspektorzy pracy, zaopatrzeni w odpowiednie pełnomocnictwa, są upoważnieni do swobodnego wstępu bez uprzedniego zawiadomienia, o każdej porze dnia i nocy, do każdego zakładu podlegającego inspekcji.

Przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dotyczące m.in. czasu pracy

i odpoczynku kierowców mają charakter socjalny i kontrola ich przestrzegania mieści się w zakresie uprawnień Państwowej Inspekcji Pracy. Należy zatem stwierdzić, iż nie doręczenie skarżącej zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli w tym wypadku nie naruszało prawa.

Należy też mieć na uwadze, iż do kontroli przeprowadzonej przez organ Państwowej Inspekcji Pracy ma zastosowanie wyłączenie określone w art. 79 ust. 2

pkt 1 usdg. Tryb i zasady kontroli Państwowej Inspekcji Pracy w całości reguluje ustawa z dnia 13 kwietnia 2007r. o Państwowej Inspekcji Pracy. Państwowa Inspekcja Pracy, jako organ państwa sprawuje nadzór nad warunkami pracy i nie kontroluje stricte działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Zgodnie z treścią art. 24 ust.1 ustawy o PIP, inspektorzy pracy są uprawnieni do przeprowadzenia, bez uprzedzenia i o każdej porze dnia i nocy, kontroli przestrzegania przepisów prawa pracy. Wskazać także należy– w związku z zarzutem skargi w tym zakresie, że zgodniezart.81aust.1usdg, to przedsiębiorca jest obowiązany niezwłocznie okazać kontrolującemu książkę kontroli. Zauważyć także należy, że kontrolujący umieścił w protokole kontroli uzasadnienie przyczyny braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, wskazując, że działalność przedsiębiorcy jest objęta zakresem przedmiotowym Konwencji. Skarżąca zarzuca, że kontrolujący nie wskazał w treści decyzji, dlaczego odstąpił od zawiadomienia strony o zamiarze wszczęcia kontroli, ale - jak sama słusznie zauważa - uzasadnienie przyczyny braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli umieszcza się w książce kontroli i protokole kontroli, a nie w treści decyzji, a zatem ten zarzut skargi jest chybiony.

Należy też zauważyć, że skarżąca nie wskazuje na żadne, przeprowadzone

z naruszeniem przepisów prawa dowody, ani tym bardziej nie wykazuje ich istotnego wpływu na wyniki kontroli. Skarżąca zarzuciła, że cyt.: "wszelkie ustalenia poczynione w wyniku nieprawidłowo przeprowadzonej kontroli mogą nie mieć przymiotu legalności w aspekcie art. 10 § 1 K.p.a." Powyższy zarzut pozostaje bez związku z wymienionym przepisem, gdyż art.10 § 1 K.p.a dotyczy prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, który zapewniono stronie przez doręczenie jej zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia [...] r. Jak wynika z akt sprawy skarżąca zapoznała się z wynikami kontroli i ustosunkowała się do nich. Wprawdzie w aktach sprawy brak dowodu, iż skarżąca została poinformowana w trybie art. 10 § 1 Kpa o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, to jednak uznać należy, iż nie ma to wpływu na wynik sprawy, gdyż skarżąca w rzeczywistości składała swe uwagi do ustaleń z przeprowadzonej kontroli, o czym świadczy m.in. jej pismo z dnia [...] r.).

W zakresie zarzutu naruszenia art. 83 ust.1 usdg, stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 83 ust. 2 pkt 1 usdg, ograniczeń czasu kontroli nie stosuje się w przypadkach, gdy ratyfikowane umowy międzynarodowe stanowią inaczej. Ww. Konwencja w art. 16 stanowi, że przedsiębiorstwa będą kontrolowane tak często i tak starannie, jak to jest konieczne dla zapewnienia skutecznego zastosowania odpowiednich przepisów prawnych. Powyższy przepis Konwencji wprowadza zatem odstępstwo od art. 83 ust. 1 pkt 1 - 4 usdg, ograniczającego czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym.

W zakresie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym skarżąca podnosi, iż organ nie ocenił materiału dowodowego sprawy na podstawie art. 92 b i 92 c ustawy o transporcie drogowym.

Z przeprowadzonej przez sąd analizy akt sprawy wynika, iż skarżąca po otrzymaniu protokołu kontroli w dniu [...] r. wniosła zastrzeżenia do protokołu kontroli, ale w istocie nie dotyczyły one ustaleń dotyczących naruszenia przepisów

o czasie jazdy, przerwach i odpoczynków kierowców. Należy zgodzić się z ustaleniem organu, iż skarżąca nie wykazała, że zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia nr 561/2006 (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (...) /zwanego dalej rozporządzeniem nr 561/2006/ oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym.

Jak wynika z treści protokołu przesłuchania kierowcy S. P.

w charakterze świadka, potwierdził on, że był wynagradzany według stawki za przejechany kilometr (protokół przesłuchania z dnia [...] r.). Stawka ta była podstawą jego wynagrodzenia. Z zeznań kierowcy dotyczących organizacji pracy ponadto wynikało, że dla przedsiębiorcy ważne było wykonanie zadania przewozowego, a jeżeli kierowca nie wykorzystał przerw w wymaganym wymiarze lub dobowego odpoczynku , to czynił to z konieczności dotarcia do miejsca wskazanego przez pracodawcę, w wyznaczonym czasie. Kierowca także zeznał, że potwierdzenie przez niego własnoręcznym podpisem, że zapoznał się z treścią rozporządzenia nr 561/2006 i potwierdził jego odbiór było jedynie formalnością, gdyż nie otrzymał od pracodawcy przepisów rozporządzenia nr 561/2006.

W świetle powyższego stanowisko organu, iż skarżąca nie wykazała,

że zapewniła prawidłowe zasady wynagradzania kierowców, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia 561/2006 lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, uznać należy za zasadne.

Organ odwoławczy dokonał także trafnej oceny materiału dowodowego pod kątem przesłanek określonych w art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, we wszystkich przypadkach stwierdzonych naruszeń, objętych zaskarżoną decyzją brak było dokumentu (zapisu na odwrocie wykresówki) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu, prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, w sposób wymagany przez art. 12 rozporządzenia 561/2006. Strona w prowadzonym postępowaniu administracyjnym nie wykazała zatem, że nie miała wpływu na powstanie tych naruszeń, ani też nie wykazała, że naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Zarzutu, że organ nie ocenił materiału dowodowego sprawy na podstawie art. 92 c ustawy o transporcie drogowym, skarżąca zresztą nie konkretyzuje. Z dokonanych w toku kontroli i postępowania ustaleń w przedmiotowej sprawie wynika zaś, iż przekroczenia przepisów miały charakter ciągły i wielokrotny, przy całkowitym braku reakcji ze strony pracodawcy. Zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia

nr 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe zobowiązane jest organizować pracę kierowców w taki sposób, aby mogli oni przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006. Przedsiębiorstwo transportowe winno zatem wydać odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006, gdyż odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa. Z tych względów zarzuty naruszenia przez organ art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym uznać należy za nieuzasadnione.

Za trafny w zasadzie uznać należy jedynie zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1 i 2 K.p.a., zgodnie z którym organ ten:

1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji

w całości albo w części, albo

3) umarza postępowanie odwoławcze.

Organ odwoławczy może zatem uchylić zaskarżoną decyzję w całości

i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Trafny jest zatem zarzut skarżącej, iż art. 138 § 1 pkt 2 Kpa wskazuje,

iż w wyniku postępowania organ II instancji uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy "uchylił karę", jednak nie wskazał, czy postępowanie w zakresie uchylonej częściowo kary jest umorzone czy przekazane do ponownego rozpatrzenia.

To uchybienie procesowe wskazuje na procesową niejednoznaczność skarżonego rozstrzygnięcia, co mogłoby stanowić przesłankę do jego uchylenia i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji.

Należy jednak zauważyć, mając na względzie specyfikę postępowania

w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz zasad wymierzania kar za ich naruszenie, wynikających także z przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006r, iż uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.

Efektem ustaleń w zakresie naruszeń ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 jest wymierzenie przedsiębiorcy kary.

W sprawie będącej następstwem określonej kontroli i wszczętego w jej wyniku postępowania administracyjnego wymierza się jedną karę, stanowiącej sumę kar cząstkowych z tytułu każdego stwierdzonego naruszenia, jednakże nie przekraczającą kwoty wskazanej w art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym.

Art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. pozwala organowi odwoławczemu uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy.

W rozstrzygnięciu organu odwoławczego brak jest zatem jedynie stwierdzenia,

iż uchylił w części decyzję organu I instancji i umorzył w tym zakresie postępowanie. Zamiast tego użyto sformułowania: "uchylam karę nałożoną zaskarżoną decyzją"

– w części dotyczącej skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego w dniu [...] r., za które kara pieniężna wynosiła [...] zł.

Takie sformułowanie - zdaniem Sądu - w kontekście całego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości interpretacyjnych co do treści wynikającego z niego zobowiązania nałożonego na adresata decyzji – tu: nałożenia kary w określonej kwocie. Uznać zatem należy, iż naruszenie przez organ odwoławczy art. 138 § 1 K.p.a. w tym wypadku nie miało wpływu na wynik sprawy, wobec czego nie może mieć wpływu na uwzględnienie skargi w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a.

W świetle treści zaskarżonej decyzji niezrozumiały jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 75 § 1 K.p.a. przez uznanie za dowód wyników użycia wag do pomiaru nacisku osi niezgodnie ze wskazaniami producenta wagi. Zaskarżona decyzja nie zawiera bowiem żadnych ustaleń w tym zakresie. Pozostałe zarzuty skargi jak wyżej wykazano, okazały się nietrafne, wobec czego skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.