Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1124/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 246, art. 245 § 3, art. 211, art. 255
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku i. Sp. z o.o. z siedzibą w G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu w sprawie ze skargi i. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie ostatecznego stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odmówić i. Sp. z o.o. z siedzibą w G. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie


UZASADNIENIE

i. Sp. z o.o. z siedzibą w G. - dalej "Skarżąca" lub "Spółka", wniosła

do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu.

Wezwaniem z 12 czerwca 2013 r. referendarz sądowy wezwał Spółkę do

nadesłania wypełnionego formularza PPPr oraz przedłożenia dodatkowych

dokumentów i informacji obrazujących jej sytuację finansową. Skarżąca, mimo

prawidłowego doręczenia wezwania w dniu 14 czerwca 2013 r. (k. 27 akt sądowych)

- dokumentów nie przedłożyła.

Zarządzeniem z 8 lipca 2013 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek

o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

W ustawowym terminie Skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego

postanowienia, nie uzasadniając go.

Zarządzeniem z 31 lipca 2013 r. Sąd wezwał Skarżącą do nadesłania odpisów

zeznań podatkowych za 2013 r. i informacji o wysokości osiągniętego przychodu,

wyciągów z rachunków bankowych, bilansu zysków i strat, zestawienia należności

Skarżącej, deklaracji VAT-7 za 2013 r. i innych informacji obrazujących sytuację

finansową Spółki.

Spółka nadesłała jedynie wypełniony formularz PPPr. Z oświadczenia

o majątku i dochodach wynika, że wysokość kapitału zakładowego Spółki wynosi

[...] zł., wartość środków trwałych Spółka określiła na 2.024.729,36 zł.

Skarżąca wskazała, że poniosła w ostatnim roku obrotowym stratę 373.575,72 zł.

Ponadto Skarżąca oświadczyła, że wszystkie konta zostały zablokowane przez

komorników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270), - dalej "p.p.s.a.", w razie

wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu

został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega

rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu

powoduje więc usunięcie z obrotu prawnego wcześniejszego orzeczenia, co

niemożliwym czyni wypowiedzenie się Sądu co do jego treści.

Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od spełnienia przesłanek

określonych w art. 246 p.p.s.a. Zgodnie z § 2 tego artykułu osoba prawna może

domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie

ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Stosownie do art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje

zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków

albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy

prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Przypomnieć należy, że zasadą jest, iż strony ponoszą koszty postępowania

związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że

każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki,

obowiązany jest do ich uiszczenia (art. 211 p.p.s.a.). Celem instytucji prawa pomocy

jest natomiast zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji

podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie

kosztów z tym związanych. Jest to forma dofinansowania strony postępowania

sądowego z budżetu państwa i przez to zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów

postępowania powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez

stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście,

obiektywnie niemożliwe (postanowienie NSA z 6 października 2004 r., sygn. akt GZ

71/04, ONSA 2005, Nr 1, poz. 8). Przyznanie lub odmowa przyznania prawa pomocy

winna wynikać z wzajemnej oceny dwóch elementów: kosztów, jakie musi ponieść

strona na poczet prowadzonego postępowania i jej aktualnej kondycji finansowej.

Możliwość przyznania prawa pomocy uzależniona jest od szczególnie rozważnej

oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy wykazanej w treści wniosku tak, aby można

było jednoznacznie stwierdzić, iż strona skarżąca nie ma dostatecznych środków na

poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Przyznanie prawa pomocy należy traktować jako odstępstwo od ogólnej

zasady ponoszenia kosztów postępowania przez tego, kto wnosi do sądu pismo,

podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Celem instytucji "prawa pomocy" jest

zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji stronie, która ze

względu na stan finansowy, nie może ponieść kosztów związanych ze swym

udziałem w sprawie.

Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Na obecnym etapie

postępowania jedynym obciążającym Skarżącą kosztem sądowym jest wpis od

skargi.

Podkreślić należy, iż dla uzyskania prawa pomocy nie wystarczy subiektywne

przekonanie wnioskodawcy o zasadności jego otrzymania. Prawo pomocy może być

przyznane, jeżeli zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału

w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.

Po przeanalizowaniu wniosku Skarżącej oraz przedstawionych przez nią

danych o sytuacji finansowej, Sąd stwierdza, że nie dostarczyły one wiarygodnych

informacji uzasadniających udzielenie prawa pomocy.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie

z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05) podkreśla się, że ciężar

wykazania istnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy spoczywa

na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy natomiast

do Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04).

Skarżąca została zobowiązana przez referendarza sądowego pismem z 12

lipca 2013 r. do przedłożenia dokumentów obrazujących jej obecną sytuację

majątkową, w tym do nadesłania odpisów zeznań podatkowych spółki za 2012 r, oraz

informacji o wysokości osiągniętego dochodu w 2013 r., wyciągów z rachunków

bankowych i lokat, odpisu bilansu zysków i strat za ostatnie dwa lata, udziałów spółki

w innych podmiotach, wskazania posiadanych nieruchomości, zestawienie

należności i zobowiązań Spółki, deklaracji VAT-7 za 2013 r. i innych dokumentów

uznanych za istotne. Skarżąca dokumentów takich nie przedłożyła. Również przy

sprzeciwie na postanowienie z 29 lipca 2013 r., nie załączono takich informacji.

Zgodnie z art. 255 p.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony co do jej sytuacji

majątkowej okaże się niewystarczające lub budzi wątpliwości, strona ma obowiązek

na wezwanie uzupełnić je lub przedstawić dokumenty źródłowe, obrazujące jej

sytuację rodzinną, majątkową czy dochody. Wezwanie to jest zatem dla strony

wiążące. Niezastosowanie się do niego powoduje, iż materiał dowodowy co do

wystąpienia przesłanek prawa pomocy, jest niekompletny, a w rezultacie wątpliwości

co do oświadczeń strony pozostają niewyjaśnione. Subiektywne przekonanie strony

o zasadności jej wniosku przy równoczesnym nie odniesieniu się do kwestii

uznanych przez Sąd za niewystarczająco wykazane powoduje niemożność

uwzględnienia wniosku.

Wątpliwości zaś co do oświadczeń Skarżącej dotyczących jej sytuacji istniały

i uzasadniały skierowanie do niej przez referendarza sądowego a następnie Sąd

wezwań. Mimo wezwań Skarżąca nie wyjaśniła swojej sytuacji majątkowej, nie

przedstawiła tez żadnych dokumentów, które uprawdopodabniałyby jej ciężką

sytuację majątkową.

Stwierdzić zatem należy, że Skarżąca nie podjęła żadnego, nawet

minimalnego wysiłku w celu wykazania jej sytuacji majątkowej. Natomiast samo

subiektywne przekonanie Skarżącej, że znajduje się w złej kondycji finansowej jest

niewystarczające dla przyznania prawa pomocy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a. oraz art. 246 § 2 pkt 2

p.p.s.a. w związku z art. 245 § 3 oraz art. 260 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji

postanowienia.