Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 557/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi RSM na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] Znak: [...] w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] znak [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Kielcach z dnia [...] znak [...] nakazującą Spółdzielni Mieszkaniowej wykonanie do dnia 31 grudnia 2010r. obowiązków określonych w § 15 ust. 3 oraz § 20 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80 poz. 563)

W dniach 23, 24 maja oraz 5 czerwca 2006 r. w wyniku czynności kontrolno - rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej przeprowadzonych przez upoważnionego pracownika organu I instancji w Spółdzielni Mieszkaniowej ustalono, że instalacja wodociągowo -przeciwpożarowa w mających po 11 kondygnacji nadziemnych budynkach wysokich na osiedlu H. przy ulicach [...] nie spełnia wymogów określonych w § 15 ust. 3 oraz § 20 cyt. wyżej rozporządzenia. Potwierdzeniem tych ustaleń jest protokół z czynności kontrolno - rozpoznawczych sporządzony w dniu 5 czerwca 2006r.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia kontrolne Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] znak [...] nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej na podstawie § 15 ust. 3 cyt. rozporządzenia zastosować w przedmiotowych budynkach zawory hydrantowe 52 na nawodnionych pionach oraz na podstawie § 20 cyt. rozporządzenia zapewnić wymagany zapas wody do celów przeciwpożarowych- w terminie do dnia 31 grudnia 2010r.

Odwołanie od przedmiotowej decyzji złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa wskazując, że przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż przedmiotowe budynki zostały wybudowane w latach 1970 - 1974 i są wyposażone w suche piony wewnętrzne zgodnie z projektami i obowiązującymi wówczas przepisami ochrony przeciwpożarowej. Odwołująca się wskazała ponadto, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność wydatkowania znacznych środków finansowych, nie ujętych w planach finansowych Spółdzielni i wniosła o zweryfikowanie prawidłowości zaskarżonej decyzji ze wskazaniem rozwiązań zamiennych, które zapewnią nie pogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej budynków.

Decyzją z dnia [...] znak [...]Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że określone

w decyzji organu I instancji obowiązki zostały nałożone na stronę z uwagi na brak

w kontrolowanych budynkach instalacji wodociągowej przeciwpożarowej zapewniającej możliwość prowadzenia działań gaśniczych tj. nawodnionych pionów

z zaworami hydrantowymi 52. Z kolei brak instalacji wodociągowej przeciwpożarowej spełniającej wymagania przewidziane w powołanym rozporządzeniu wpływa na obniżenie poziomu bezpieczeństwa pożarowego budynków oraz szybkość prowadzenia działań gaśniczych. Ze względu na powyższe Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej podkreślił, że ustalony w wyniku kontroli stan faktyczny może przyczynić się do zwiększenia zagrożenia życia oraz mienia mieszkańców w przypadku powstania pożaru. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r., ponieważ odnoszą się one zarówno do budynków aktualnie budowanych, jak również już istniejących. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej podniósł, że niezasadny jest zarzut odwołującej o konieczności poniesienia znacznych wydatków na dostosowanie budynków do zaleceń organu I instancji, gdyż bezpieczeństwo mieszkańców jest wartością nadrzędną, jego zapewnienie należy do jednego z podstawowych obowiązków zarządzających obiektami, zaś wydłużony do końca 2010r. termin realizacji zadań umożliwia odpowiednie zaplanowanie środków finansowych na ten cel. Organ II instancji przywołał treść przepisu art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o ochronie przeciwpożarowej z dnia 24 sierpnia 1991 r. (Dz. U. nr 147 poz. 1229 z póź. zm.) i podkreślił, że zastosowanie rozwiązań zamiennych możliwe jest w szczególnych przypadkach uzasadnionych uwarunkowaniami lokalnymi. Rozwiązania takie określa się jednakże na podstawie ekspertyzy technicznej rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Skargę na przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa, wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca ograniczyła się w zasadzie do przywołania treści odwołania od decyzji organu I instancji. Podniosła ponadto, że podobna decyzja organu I instancji wydana na podstawie istniejącego w 2004 r. stanu faktycznego została przez organ odwoławczy uchylona.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego uprzedniej kontroli organu wskazał, że wydane rozstrzygnięcie oparte jest na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów, zaś powoływanie się na sam fakt istnienia podobnej decyzji nie może mieć związku z niniejszą sprawą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Z kolei art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. przewiduje, że sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie natomiast do regulacji art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a, decyzja (lub postanowienie) podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi:

- po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

- po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

- po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki

Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które mogłyby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 ustawy p.p.s.a.

Na wstępie należy podnieść, że stosownie do przepisu art. 5 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 b cyt. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), obiekt budowlany należy utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego. Z kolei, zgodnie z przepisem art. 61 powołanej ustawy, to na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego spoczywa ciężar utrzymywania i użytkowania obiektu zgodnie z opisanymi wyżej zasadami. Na gruncie ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r.

o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. nr 147, poz. 1229 z póź. zm.) odpowiednikiem wskazanych wyżej przepisów jest regulacja art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 4 ust. 1, zgodnie z którą właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, zapewniając mu ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych oraz zapewnić osobom przebywającym w budynku bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji.

Z treści powołanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa ma obowiązek zapewnić właściwą ochronę przeciwpożarową w zarządzanych przez siebie budynkach. Stosownie do § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80 poz. 563) zawory 52 powinny być stosowane na wszystkich kondygnacjach budynków wysokich i wysokościowych. Z kolei § 2 ust. 2 pkt. 5 tego rozporządzenia zawiera odesłanie dotyczące określenia grup wysokości do § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r. Nr 75 poz. 690). Zgodnie z § 8 ust. 3 cyt. rozporządzenia budynkiem wysokim jest budynek mieszkalny o wysokości ponad 9 do 18 kondygnacji nadziemnych włącznie.

Nie ulega wątpliwości, że wszystkie kontrolowane budynki mają po 11 kondygnacji nadziemnych, co przesądza o właściwym zastosowaniu przez organ

I instancji przepisu § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Natomiast stosownie do § 20 ust. 1 cyt. rozporządzenia instalacja wodociągowa przeciwpożarowa powinna być zasilana z zewnętrznej sieci wodociągowej lub ze zbiorników o odpowiednim zapasie wody do celów przeciwpożarowych, bezpośrednio albo za pomocą pompowni przeciwpożarowej - zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 121, poz. 1139). Należy podnieść, że postanowienia § 20 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, odnoszą się do szczegółowych specyfikacji technicznych dotyczących pojemności przedmiotowych zbiorników. W kontrolowanych budynkach nie było zapasu wody do celów przeciwpożarowych, tak więc organ I instancji prawidłowo zastosował powołany przepis, nakładając na skarżącą obowiązek, o którym mowa w § 20 r cyt. wyżej rozporządzenia.

Ustalenia faktyczne zostały poczynione przez organy obu instancji na podstawie protokołu z przeprowadzonej w dniach 23, 24 maja i 5 czerwca 2006 r. kontroli budynków na osiedlu H. przy ul. [...] - zarządzanych przez Spółdzielnię Mieszkaniową. Nie może budzić wątpliwości, że przedmiotowy protokół został sporządzony zgodnie z wymaganiami zawartymi w przepisie § 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 października 2005 r. w sprawie czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzanych przez Państwową Straż Pożarną (Dz. U. z 2005 r. Nr 225, poz. 1934) i przez upoważnioną osobę - stosownie do § 11 i § 12 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia. Przedstawiciel kontrolowanej Spółdzielni - pomimo pouczenia o prawie wniesienia zastrzeżeń do protokołu - podpisał go bez wnoszenia uwag. W konsekwencji należy uznać, że skarżąca zgodziła się z ustaleniami kontroli albowiem, jak wskazano wyżej, uwag i zastrzeżeń do wyników kontroli nie wniosła.

Z uwagi na powyższe należy zaaprobować ustalony przez organy stan faktyczny sprawy jak również przedstawioną argumentacje prawną.

Bezzasadny jest zarzut skarżącej Spółdzielni, że ze względu na wybudowanie kontrolowanych budynków w latach 1970-1976, w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80 poz. 563). Regulacja prawna zawarta w cyt. rozporządzeniu ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa mieszkańcom zarówno nowo budowanych obiektów jak również już istniejących, zaś zmiany przepisów dotyczących ochrony pożarowej na przestrzeni lat należy zdaniem Sądu odczytywać jako wyraz troski ustawodawcy o bezpieczeństwo mieszkańców budynków i innych obiektów budowlanych. Wymaga podkreślenia, że zgodnie z postanowieniami przepisów przejściowych i końcowych zawartych w § 40 powołanego rozporządzenia - w stosunku do obiektów wzniesionych przed dniem 17 stycznia 1993r. wyłącza się jedynie stosowanie wymagań określonych w § 23 ust. 1 i 2, zaś wymagania określone w § 14 ust. 2 obowiązują przy przebudowie i rozbudowie instalacji wodociągowej przeciwpożarowej. Tymczasem żaden z tych przepisów nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym należy przyjąć, że wszystkie pozostałe regulacje zawarte w powołanym rozporządzeniu - w tym również § 15 ust. 3 i § 20 - mają zastosowanie do budynków bez względu na datę ich powstania.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest powoływanie się przez skarżącą na jedynie ogólnie wskazaną decyzję organu II instancji z [...], zwłaszcza, że cyt. wyżej rozporządzenie, w oparciu o które nałożono na skarżącą obowiązki weszło w życie w 2006 r.

Niezależnie od podniesionych okoliczności należy podkreślić, że bezpieczeństwo mieszkańców kontrolowanych budynków jest wartością nadrzędną i winno obligować skarżąca do podjęcia wszelkich działań zmierzających do zapewnienia im ochrony przeciwpożarowej. Nie bez znaczenia jest również i ta okoliczność, że wyznaczony przez organ I instancji długi 4 - letni okres na realizację przedmiotowych obowiązków powinien umożliwić skarżącej zarezerwowanie na ten cel odpowiednich środków oraz przeprowadzenie stosownych procedur prawnych umożliwiających ich wykonanie.

Mając na uwadze powyższe, uznając skargę za nieuzasadnioną, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.