Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1294/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Magdalena Józefczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego E. M. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi E.M. i E.M. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dalej "SKO" lub "Kolegium" z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu, wydana w następującym stanie sprawy.

K.M. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] w S., podaniem z 24 stycznia 2012 r. zwrócił się o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie napełnialni butli gazowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr 871 w S.

Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia, a Kolegium decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję.

Wyrokiem z dnia 22 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 585/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] maja 2012 r. i poprzedzającą jej wydanie decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami), zwanej dalej "P.p.s.a."

Naprowadził, że w aktach sprawy znajdowało się postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. o uzupełnieniu decyzji własnej z dnia [...] marca 2012 r. nakazującej K.M. rozbiórkę budowli w skład której wchodzą: zbiornik na gaz o pojemności 20 m3 i parownicą wraz z fundamentem pod parownicą o wymiarach 3,0m x 6,85m, zlokalizowanej na działce nr 871 w S. Sąd wyjaśnił, że brak w aktach tej decyzji oraz jakichkolwiek ustaleń organu co do jej treści i tego czy obowiązek rozbiórki dotyczy obiektów objętych wydaną w dniu [...] kwietnia 2012 r. decyzją Wójta Gminy [...] ma podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie. Gdyby bowiem okazało się, że rozbiórka oraz przebudowa i rozbudowa dotyczą tych samych obiektów, to po wykonaniu nakazu rozbiórki realizacja wnioskowanej inwestycji (rozbudowy) stanowiłaby w istocie budowę nowego obiektu, co byłoby sprzeczne z treścią decyzji objętej kontrolą Sądu.

Ponadto wniosek inicjujący postępowanie nie spełniał wymagań określonych w art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), bowiem nie zawierał określenia granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku złożonego bez wymaganych ustawą załączników, stanowiło naruszenie przepisów postępowania związanych z ustaleniem stanu faktycznego, a precyzyjne określenie terenu objętego wnioskiem ma podstawowe znaczenie dla ustalenia obszaru oddziaływania obiektu i kręgu stron postępowania.

Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę i przebudowę napełnialni butli gazowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr 871/1 i 871/2 w miejscowości S.

Wykonując wytyczne zawarte w wyroku WSA w Rzeszowie sygn. akt II SA/Rz 585/14 organ ustalił, że przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy były obiekty objęte postępowaniem prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego podlegające późniejszej rozbiórce. Wskutek posadowienia na działce innych legalnie wybudowanych obiektów wchodzących w skład zakładu napełniania butli gazowych, wniosek inwestora potraktowano jako wniosek o rozbudowę istniejącego zakładu. Organ uznał, że wniosek jest kompletny, a planowana inwestycja jest zgodna z wymogami określonymi w u.p.z.p. oraz wyjaśnił, że w trakcie postępowania inwestor dokonał podziału działki nr 871 na działki nr 871/1 i 871/2, przy czym obszar objęty decyzją odpowiada obszarowi objętemu decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r.

Odwołanie od opisanej wyżej decyzji złożył E.M. wskazując, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie prawidłowości prowadzonego postępowania dowodowego, ustalenia statusu stron postępowania oraz z naruszeniem przepisów u.p.z.p. i ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Opisaną na wstępie decyzją Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję w podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 ust 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołany tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a.")

Organ odwoławczy podzielił ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej i wywiódł, że planowana inwestycja jest zgodna z wymogami określonymi w art. 61 ust. 1, u.p.z.p., a decyzja o warunkach zabudowy spełnia warunki zawarte w art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał na prawidłowo przeprowadzoną przez organ I instancji w trybie art. 53 ust. 3 u.p.z.p. ponowną analizę wniosku z uwzględnieniem wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Rzeszowie sygn. akt II SA/Rz 585/14. Wyjaśnił, że w prowadzonym postępowaniu za rozbudowę stacji napełniania butli gazowych uznaje się dostawienie nowego zbiornika ciśnieniowego wraz z płytą fundamentową, natomiast przebudowa dotyczy płyt fundamentowych przy istniejących dwóch zbiornikach wykonanych na podstawie pozwolenia na budowę z 2005 r. Podał, że organy orzekające były związane decyzjami stwierdzającymi brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, które były już przedmiotem kontroli sądowej, a dla przedmiotowego przedsięwzięcia wydano określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia obejmującą obszar objęty decyzją o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy nie przewiduje udziału społeczeństwa oraz podał, że opinia biegłego sporządzona na potrzeby postępowania potwierdziła, że istniejąca lokalizacja naziemnych zbiorników na gazy techniczne nie powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa osób i mienia.

E.M. i E.M. w skardze na opisaną w sentencji decyzję zarzucili naruszenie przepisów postępowania, a to:

- art. 13 § 2 k.p.a., polegające na nieprzeprowadzeniu czynności zmierzających do ugodowego załatwienia sporu, w sytuacji zgodnej woli stron w tej kwestii - co odnotowano protokołem z rozprawy administracyjnej z dnia 26 marca 2015 r.,

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. oraz 80 k.p.a. - poprzez niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego, zaniechanie inicjatywy dowodowej, dokonanie błędnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz niepodjęcie czynności dowodowych, których niezbędność wskazywali odwołujący, tj. dowodu z opinii Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej, na okoliczność czy lokalizacja inwestycji nie będzie stanowić zagrożenia pożarowego i wybuchowego ze względów bezpieczeństwa osób i mienia,

- art. 28 k.p.a. poprzez odmowę przyznania statusu strony mieszkańcom nieruchomości, na które oddziałuje działalność gospodarcza prowadzona na działkach ewidencyjnych nr 871/1 oraz 871/2,

W ocenie skarżących treść i uzasadnienie decyzji organu odwoławczego stanowi skrótowe powielenie ustaleń i twierdzeń z decyzji organu I instancji, bez przeprowadzenie dogłębnej analizy i merytorycznego odniesienia się do prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze zażądali uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga została przez Sąd uwzględniona częściowo z przyczyn w niej wskazanych oraz takich, które WSA obowiązany był dostrzec z urzędu.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647) Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

WSA obowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję SKO oraz decyzję organu pierwszej instancji z powodu naruszenia przez te organy przepisów o postępowaniu wyjaśniającym w postaci art. 7, 77 i 80 K.p.a. oraz przepisów u.p.z.p. normujących postępowanie o ustalenie warunków zabudowy. Uznać bowiem należało, że organy zastosowały w sposób pozytywny dla inwestora przepisy u.p.z.p., pomimo nie wyjaśnienia w sposób pełny i wszechstronny zaistnienia ustawowych przesłanek umożliwiających wydanie decyzji o warunkach zabudowy z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Skład orzekający obowiązany był mocą art. 153 P.p.s.a. ustalić w pierwszej kolejności czy organy obu instancji wykonały wytyczne wynikające z prawomocnego wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 22 lipca 2014 r. o sygn. akt II SA/Rz 585/14. Przypomnieć tu należy, że WSA w Rzeszowie w przytoczonym wyroku, zobligował organy do wyjaśnienia kwestii podstawowej dla przedmiotowego postępowania jakim jest charakter planowanej inwestycji. W wyroku zwrócono uwagę na to, że Organy nie przeprowadziły dowodu z decyzji nakazującej K.M. rozbiórkę budowli w skład, której wchodzi zbiornik na gaz o pojemności 20 m³, parownica wraz z fundamentem pod parownicą o wymiarach 3 m x 6,85 m zlokalizowaną na działce o nr 871 w S. Zdaniem Sądu, gdyby okazało się, że rozbiórka oraz przebudowa i rozbudowa dotyczą tych samych obiektów, to po wykonaniu nakazu rozbiórki realizacja wnioskowanej inwestycji stanowiłaby w istocie budowę nowego obiektu, co byłoby sprzeczne z treścią decyzji objętej kontrolą Sądu, czyli byłoby sprzeczne z ustalonym zamiarem inwestora polegającym na planowanej rozbudowie i przebudowie napełniali butli gazowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr 871 w miejscowości S.

Należy przyznać, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu to zaniechanie ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych nie zostało powielone. Otóż w aktach sprawy znajduje się decyzja WINB z dnia [...] lipca 2012 r., o nr [...], o utrzymaniu w mocy decyzji PINB nakazującej K.M. rozbiórkę budowli składającej się ze zbiornika na gaz o pojemności 20 m³ i parownicy zamocowanej do płyt betonowych. Wykonanie rozbiórki przez właściciela obiektu poświadcza potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia protokołu sporządzonego przez pracowników PINB z dnia [...] września 2012 r. Biorąc pod uwagę, iż na działce objętej wnioskiem znajduje się już obiekt budowalny służący napełnianiu butli gazowych, a składający się z dwóch zbiorników na gaz o poj. 5 m³ posadowionych na żelbetowych fundamentach, Organy prawidłowo przyjęły, że zamiar inwestycyjny K.M. polegał na rozbudowie i przebudowie istniejącego obiektu budowlanego. Rozbudowa i przebudowa są czynnościami, które mogą dotyczyć istniejącego obiektu budowlanego a takim jest niewątpliwie istniejąca na działce nr 871/1, w S. stacja napełniania gazu.

WSA w przytoczonym już wyżej wyroku stwierdził naruszenie przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi : Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000 (...). Organ pierwszej instancji wykonując wytyczne WSA wezwał inwestora do wykonania tego obowiązku. W odpowiedzi na wezwanie inwestor złożył dwie kopie mapy zasadniczej w skali 1:1000, na których to wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p nie określił granic terenu objętego wnioskiem w tym miejsca, z którego odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Przypomnieć należy, iż w pierwotnym wniosku inwestor jako teren inwestycji oznaczył teren działki o nr 871. W chwili składania kopii mapy działka o takim numerze nie figurowała w ewidencji gruntów i budynków, gdyż została podzielona na dwie działki o nr 871/1 i 871/2. Wobec powyższego Organ pierwszej instancji wkreślając w załączniku graficznym do decyzji linie rozgraniczające teren inwestycji kolorem czerwonym oraz literami A, B, C, D wzdłuż granicy działki o nr 871/1, ustalił te granice z urzędu, do czego nie był uprawniony. Tym samym Organ dopuścił się naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 pkt 3 u.p.z.p. w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy.

WSA będąc związany zarzutami wniesionej skargi obowiązany był dostrzec naruszenia przepisów postępowania wyjaśniającego w zakresie wyjaśnienia zaistnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Ten zarzut został przez Strony skarżące sprecyzowany w piśmie z dnia 5 maja 2016 r. Stosownie do treści przytoczonej regulacji : Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (...). W konsekwencji, aby można było ustalić warunki dla nowej zabudowy, a więc rozważyć, czy zachodzą wymagane prawem przesłanki, na terenie sąsiadującym musi znajdować się co najmniej jeden obiekt podobny co do pełnionej funkcji, gdyż tylko wówczas będzie możliwe ustalenie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektu budowlanego, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Brak na określonym obszarze obiektu o podobnych parametrach, w tym przede wszystkim funkcji, musi skutkować odmową wydania decyzji o warunkach zabudowy (zob. wyrok NSA z 20 sierpnia 2013 r., II OSK 838/12, Lexis.pl nr 8120148, A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Komentarz do art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Opublikowano: LexisNexis 2014, teza nr 3).

W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588 ze zm.; zwane dalej rozporządzeniem) w celu ustalenia tych wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ prowadzący postępowanie obowiązany jest wyznaczyć wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Dla Sądu nie ulega wątpliwości, że granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone z naruszeniem § 4 ust. 3 rozporządzenia, gdyż nie stanowią one trzykrotnej szerokości frontu działki, od strony granicy oznaczonej literami A i D działki o nr 871/1. Przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę co wynika wprost z § 2 pkt 5 rozporządzenia. Ponadto z treści analizy nie wynika, która z działek znajdujących się w obszarze analizowanym jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji. Należy przypomnieć, że zamiarem inwestora jest rozbudowa i przebudowa na działce nr 871/1 istniejącej stacji napełniania gazu, zaś w obszarze analizowanym stwierdzono istnienie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gospodarstwa agroturystycznego, pastwiska i drogi lokalnej. Autor analizy stwierdza, że rozbudowa i przebudowa napełnialni butli gazowych jest uzupełnieniem funkcji istniejącej zabudowy i jej kontynuacją, co świadczy że jako działkę sąsiadującą z działką inwestowaną przyjęto w analizie działkę o nr 871/1. W wyroku z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 253/08, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż jako działka sąsiednia włączana do obszaru analizowanego, nie może być traktowana działka położona w granicach linii rozgraniczających teren inwestycji, czyli działka, na której też są przewidziane zgodnie z wnioskiem roboty budowlane (LEX nr 515198). WSA to stanowisko NSA w całości podziela, gdyż przemawia za nim wykładnia gramatyczna wyrażenia działka sąsiednia. Za taką działkę nie może zostać uznana w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy działka, na której ma nastąpić zmiana sposobu zagospodarowania terenu. Zatem prawidłowo sporządzona analiza nie może uwzględniać w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy na działce o nr 871/1. W tych okolicznościach z uwagi na naruszenie przepisu art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, organy obu instancji nie wyjaśniły kwestii spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Stwierdzono także naruszenie przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia. Otóż linię zabudowy na załączniku graficznym do decyzji ustalono w odniesieniu do ścian istniejącego na działce budynku. Linia zabudowy w rozumieniu § 1 pkt 1 w związku z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia określa nieprzekraczalną granicę terenu potencjalnych inwestycji, znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy. Samo wykreślenie linii zabudowy nie może określać szczegółowego rozmieszczenia obiektów w obrębie obszaru ograniczonego od drogi przez linię zabudowy. Organ obowiązany jest ustalić tylko jedną linię zabudowy, i co należy podkreślić tylko od strony drogi publicznej. Poza tym, nie można ustalać kilku linii zabudowy. W niniejszej sprawie, Organ ustalił dwie linie zabudowy i to nie od strony drogi publicznej, co nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa materialnego w postaci § 1 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia, w stopniu który miał wpływ na wynik sprawy.

Zauważyć również należało brak ustalenia warunków obsługi w zakresie komunikacji inwestycji z drogą publiczną. Warunki te zostały przez Wójta określone wyłącznie w części tekstowej decyzji, natomiast w części graficznej warunków tej obsługi w zakresie miejsca istniejącego zjazdu z drogi na działce gminnej nr 850 nie ustalono, co z kolei doprowadziło do naruszenia art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.z.p.

Odnosząc się do tych wszystkich zarzutów skargi, w których podnosi się nieprawidłowości w ustalaniu kręgu stron postępowania, to stwierdzić należało że prawo skutecznego podnoszenia tego typu zastrzeżeń przed WSA ustawodawca przyznaje jedynie tym, których interes prawny na skutek pozbawienia ich prawa czynnego udziału w postępowaniu został naruszony – art. 50 § 1 P.p.s.a. Z akt postępowania administracyjnego nie wynika aby uprawnienie stron skarżących do czynnego udziału w postępowaniu uległy jakiemukolwiek uszczupleniu. Organy w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy winny kierować się zasadą w myśl której, stronami tego postępowaniu mogą być nie tylko podmioty sąsiadujące bezpośrednio z nieruchomościami objętymi lokalizacją, ale także położone w dalszej odległości, o ile inwestycja należy do obiektów niekorzystnie oddziaływujących na ich nieruchomość. Konsekwencją tak rozumianego pojęcia strony jest przyjęcie, że dla osób na których nieruchomościach nie jest realizowana inwestycja, przyznanie statusu strony jest możliwe tylko przy przyjęciu, że lokalizowana inwestycja oddziałuje bądź może oddziaływać na ich nieruchomości. WSA w Rzeszowie w przytoczonym już wyżej wyroku zwrócił uwagę na fakt wydania przez Wójta Gminy [...] prawomocnej decyzji z dnia [...] października 2011 r., nr [...], którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Z treści tej decyzji nie wynika aby inwestycja po jej zrealizowaniu miała negatywnie oddziaływać poza najbliższe otoczenie miejsca jego realizacji.

Na temat wpływu inwestycji na zagrożenie pożarowe dla najbliższego sąsiedztwa inwestycji wypowiada się w sposób przekonujący biegły z zakresu zabezpieczeń pożarowych w opinii sporządzonej w marcu 2015 r. Z jej treści wynika ponad wszelką wątpliwość, że obawy stron skarżących co do znacznego zagrożenia wystąpienia wybuchu i pożaru w otoczeniu stacji napełniania butli gazowych są nieuzasadnione. Sporządzona opinia mogła stanowić dowód w sprawie jako logiczna, spójna oraz oparta na właściwej metodyce badania przy zastosowaniu obowiązujących w badanej materii przepisów prawa. WSA nie dopatrzył się tu naruszenia przez Organy przepisów w tym przede wszystkim art. 84 K.p.a. Brak odpowiedzi Państwowej Straży Pożarnej na wezwanie Wójta nie jest w stanie podważyć konkluzji biegłego, tym bardziej że obowiązujące regulacje nie wymagały współdziałania organu ustalającego warunki zabudowy z jednostkami państwowej straży pożarnej.

Reasumując, stwierdzone przez WSA uchybienia przepisów postępowania nakazywały wykorzystanie kompetencji kasacyjnych w odniesieniu do decyzji organu pierwszej oraz drugiej instancji – art. 134, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W przypadku uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia, organy ponownie prowadząc postępowanie usuną dostrzeżone przez Sąd naruszenia przepisów poprzez :

1) wezwanie inwestora do określenia granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000 (art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.),

2) sporządzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. w sposób zgodny z przytoczonymi wyżej przepisami rozporządzenia,

3) określenie warunków dojazdu do inwestycji w części graficznej decyzji.

Z wyłożonych względów orzec należało jak w sentencji wyroku na podstawie art. 134, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania przed WSA orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.