Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1057/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 155
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Joanna Janiszewska - Ziołek Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2018 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] listopada 2015 r. do Urzędu M. w T. wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego P. w B. o skierowanie T. J. na badanie psychologiczne, ponieważ w ciągu roku licząc od [...].10.2014 r. do [...].05.2015r. dopuścił się on wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzyskując łącznie 26 punktów.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Prezydent M. T. skierował T. J. na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.

Od powyższej decyzji T. J. złożył odwołanie, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. W uzasadnieniu strona podniosła, iż nie popełniła wszystkich naruszeń przypisanych jej przez organy kontroli ruchu drogowego. Odwołujący zaznaczył, że w 2010r. skradziono jemu dokumenty (dowód osobisty, prawo jazdy, paszport). Prowadzone postępowanie zakończyło się jednak postanowieniem o jego umorzeniu z uwagi na niewykrycie sprawców. Odwołujący się wskazał też, iż na jego konto zostały już wcześniej, dwukrotnie wpisane punkty za przekroczenie prędkości w okolicach N. Tomyśla woj. wielkopolskie. W tej zaś sprawie wydano wyrok uniewinniający T. J. od zarzucanego mu wykroczenia- sygn. akt XII W 2449/15. Odwołujący podniósł, iż to nie on popełnił wszystkie przypisane mu wykroczenia i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że jak wynika z akt sprawy, strona dopuściła się 7 wykroczeń na terenie T., Powiatu T. oraz w Ł. w okresie od [...] października 2014 r. do [...] maja 2015 r. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia [...] stycznia 2011 r. ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne, jeżeli przekroczył 24 punkty otrzymane za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Stosownie do przepisu art. 99 ust.2 pkt 1 u.k.p. starosta ma obowiązek wydać decyzję o skierowaniu na badania psychologiczne po uzyskaniu stosownej informacji od jednego z podmiotów, o których mowa w tym przepisie. Decyzja ta ma zatem charakter związany, co oznacza że po uzyskaniu informacji od Komendanta Wojewódzkiego P. o przekroczeniu dopuszczalnej liczby punktów organ ma obowiązek skierować stronę na badania psychologiczne i nie ma przy tym kompetencji do samodzielnego weryfikowania nałożonych punktów karnych. Ponadto wśród wykroczeń, za popełnienie których przypisano odwołującemu punkty karne, nie ma wykroczenia, które popełniono na terenie województwa wielkopolskiego.

W skardze do Sądu T. J. wskazał, iż w 2011 r. skradziono jemu dokumenty, którymi ktoś się posługuje. Podkreślił, iż w sprawie sygn. akt XII W 2449/15 został wyrokiem uniewinniony od zarzucanego mu wykroczenia, dotyczącego przekroczenia prędkości na terenie województwa wielkopolskiego. Zdaniem skarżącego, analogiczna sytuacja występuje w sprawie wykroczenia popełnionego na terenie [...], za które przypisano mu 8 pkt karnych. Skarżący przyznał się do popełnienia 6 wykroczeń mających miejsce w T., za które przyznano mu łącznie 18 punktów karnych. Jak twierdzi, nie posiadał wiedzy o tym, iż przyznano mu 8 pkt karnych za wykroczenie popełnione w [...] i dlatego nie mógł skutecznie wnieść środka odwoławczego do Sądu. W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji, gdyż jak twierdzi niesłusznie przypisano mu punkty karne za wykroczenia, których nie popełnił.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 t.j.) sądy administracyjne powołane są do badania legalności zaskarżonych decyzji w zakresie ich zgodności z prawem materialnym, jak i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 t.j. ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym podstawą do wznowienia postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta M. T. z dnia [...] grudnia 2015 r., o skierowaniu T. J. na badania psychologiczne.

Podstawą wydania wskazanej decyzji był wniosek Komendanta Wojewódzkiego P. w B., uzasadniony faktem, że w okresie od [...] października 2015 r. do [...] maja 2015 r. strona wielokrotnie naruszyła przepisy ruchu drogowego, uzyskując łącznie 26 punktów karnych. Zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jedynie Komendant Wojewódzki P. jest organem, który dokonuje wpisów w ewidencji, a więc w drodze czynności materialno - technicznych ujawnia w ewidencji punkty przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń. Wykreśleń w ewidencji można się jednak domagać jedynie w stosunku do tego organu, który ewidencję prowadzi. Wniosek Komendanta P. o skierowaniu na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem sporządza się na podstawie wpisów ostatecznych.

Taki wniosek został złożony do Prezydenta M. T. na podstawie art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia [...] stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.), w myśl którego na wniosek organu kontroli ruchu drogowego starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Przesłanką skierowania kierowcy na badanie psychologiczne jest zatem przekroczenie 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy prawo o ruchu drogowym. W orzecznictwie sądowym nie budzi najmniejszych wątpliwości, że decyzja o skierowaniu na badania psychologiczne ma charakter związany (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2016 r.; sygn. akt I OSK 288/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym z chwilą, gdy kierujący przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, starosta na wniosek organu policji jest zobowiązany skierować takiego kierowcę na badania psychologiczne. Oznacza to, że w przypadku wystąpienia przez komendanta wojewódzkiego policji z wnioskiem o skierowanie na badanie psychologiczne osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem, w razie przekroczenia 24 punktów, otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy; organ nie może samodzielnie weryfikować uzyskanej przez kierowcę liczby punktów, a jedynie jest władny, by wydać decyzję kierującą osobę posiadającą uprawnienie do kierowania pojazdami na takie badanie.

Decyzja wydawana w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami nie wymaga prowadzenia obszernego postępowania dowodowego. Istotne jest, że organ otrzymał wniosek uprawnionego organu, z którego wynika, że strona przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Organ w kwestiach związanych z punktami karnymi przypisanymi za określone naruszenia przepisów ruchu drogowego nie prowadzi własnego postępowania dowodowego, trudno wobec tego wymagać od organu, by zawierał w uzasadnieniu decyzji jakikolwiek wywody, z których miałoby wynikać, z jakich przyczyn jakimś dowodom dał wiarę, a innym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej ( Wyrok WSA w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 238/15, Lex nr 2480166).

W rozpatrywanej sprawie organy nie mogły samodzielnie podważyć wniosku Komendanta Wojewódzkiego P. w B. o skierowanie strony na badania psychologiczne uznając, że liczna punktów karnych jest w istocie mniejsza niż ta wskazana w treści wniosku. Organy orzekające w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne nie posiadają bowiem - jak wskazano powyżej - kompetencji do prowadzenia samodzielnych ustaleń w przedmiocie liczby punktów karnych przypisanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że organ był związany wnioskiem o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne i nie był przy tym uprawniony do kontrolowania, czy na dzień wydawania decyzji w ewidencji nadal widnieją wpisy dotyczące skarżącego.

Nie ma więc wątpliwości, że została spełniona przesłanka wydania decyzji w przedmiocie skierowania skarżącego na badanie psychologiczne, a zatem rozstrzygnięcie organów jest prawidłowe.

W związku z powyższym nie można organom orzekającym zarzucić naruszenia art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

Sąd nie dopatrzył się również jakichkolwiek naruszeń przepisów prawa procesowego. Należy bowiem wskazać, że orzekające w sprawie organy dysponowały materiałem dowodowym wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Ponadto, wydane w sprawie decyzje - w obu instancjach - zawierają wszelkie określone prawem elementy.

Na marginesie wskazać należy również, że nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia wyrok Sądu Rejonowego w T. sygn. akt XII W 2449/15 uniewinniający skarżącego od zarzucanego wykroczenia, gdyż wśród wykroczeń, za które stronie przypisano punkty nie ma powyższego wykroczenia. Oznacza to, iż punkty z tego zdarzenia nie zostały zarachowane na konto skarżącego. Opisana przez skarżącego okoliczność kradzieży dokumentów, jak również popełniania wykroczeń przez osobę posługującą się jego danymi nie mogło być przedmiotem oceny organu. Organy administracyjne nie są uprawnione, by prowadzić postępowania za organy policji i sądy powszechne w zakresie ustalania zawinienia w zakresie popełnionych wykroczeń. Skarżący miał zatem możliwość uruchomienia określonej procedury przed właściwym organem policyjnym, mającej na celu ewentualne zmniejszenie liczby punktów. Organ z kolei nie może ingerować samodzielnie w rejestr policyjny i nie może arbitralnie decydować o tym, czy punkty są kierowcy przypisane prawidłowo, czy nie.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa i organ II instancji trafnie - w oparciu o powołane przepisy prawa materialnego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta M. T., nie dopuszczając się tym samym również naruszenia przepisów procedury, uregulowanych w k.p.a.

W związku z tym Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a - oddalił skargę.