Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 442/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Maciej Busz (spr.) WSA Józef Maleszewski Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy B. decyzją z dnia [...].02.2015r. nr [...] wydaną na podstawie art. 54 w zw. z art. 64 oraz art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012r. poz. 647 ze zm. – dalej u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm. – dalej k.p.a.) , na wniosek R.R. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dziewięciu pawilonów do chowu i hodowli norek (19,43 DJP), płyty obornikowej oraz trzech zbiorników na odcieki, na terenie położonym w P. , gm. B.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że obszar objęty wnioskiem o wydanie warunków zabudowy nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji warunki zabudowy, stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p., ustala się w trybie postępowania administracyjnego, które zmierza do wydania decyzji o warunkach zabudowy.

W uzasadnieniu decyzji opisano przebieg postępowania i wskazano, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku spełnienia łącznie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Na podstawie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. odstąpiono od analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu na sąsiednich działkach, ponieważ powierzchnia gospodarstwa rolnego wnioskodawcy wynosi [...] ha i przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego na terenie gminy B. (średnia pow. gosp. rolnego wg danych Urzędu Statystycznego w 2002 roku wynosi 6,49 ha). Zanalizowano natomiast pozostałe wymagania, których spełnienie warunkuje wydanie decyzji. Stwierdzono, że inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej - gminnej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego oraz teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne. Nie stwierdzono również niezgodności inwestycji z przepisami odrębnymi. Wyniki tej analizy stanowią załącznik nr 2 do decyzji.

Odnosząc się do złożonych w toku prowadzonego postępowania uwag i zastrzeżeń dotyczących projektowanej inwestycji, organ I instancji stwierdził, że część zgłoszonych uwag została wyjaśniona i uzupełniona przez Inwestora w toku prowadzonego postępowania. Dotyczy to pochodzenia ścieków socjalno - bytowych oraz wielkości zbiornika bezodpływowego przeznaczonego na te ścieki.

Zarzut dotyczący zaniżenia we wniosku pogłowia zwierząt, o czym ma świadczyć wielkość pawilonów projektowanych na fermie, zdaniem organu nie znajduje uzasadnienia w świetle przedstawionych przez Inwestora wyjaśnień, który wyliczył powierzchnię klatek i przypadającą liczbę norek na 1 klatkę. Obowiązujące przepisy prawa normalizują jedynie minimalną powierzchnię klatek, która wynosi 0,18 m2, natomiast Inwestor deklaruje, że planuje on przeznaczyć ok. 0,27 m powierzchnia klatki na jedną norkę, a więc znacznie więcej niż to wynika z obowiązujących przepisów. Stąd też wynika większa powierzchnia pawilonów, w których będą ustawione klatki. W pawilonach należy również dodatkowo uwzględnić powierzchnię przeznaczoną na dojścia oraz ciągi technologiczne (pojenie zwierząt, czyszczenie klatek, itp.). Zastrzeżenia, że nie uwzględniono postulatów Stowarzyszenia dotyczących wprowadzenia wymogu realizacji odkosów przy płocie, które zabezpieczą fermę przed ucieczką zwierząt, również nie znajdują potwierdzenia w treści analizy i w treści projektu decyzji udostępnionej stronom przed wydaniem niniejszej decyzji, ponieważ w punkcie dotyczącym ochronie środowiska zamieszczono zapis o konieczności wykonania wokół inwestycji ogrodzenia o wysokości min. 2 m, z odkosami wkopanymi w ziemię na głębokość 0,5 m. W świetle powyższych wyjaśnień nie jest uzasadniony również zarzut, że organ I instancji nie uwzględnił opinii Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z dnia [...].05.2014r. i z dnia [...].06.2014r.

Dotyczy to również pisma Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P., w którym przesłana jest do Urzędu Gminy w B. ogólna informacja o wejściu w życie rozporządzenia Dyrektora RZGW w P. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego Warty. Warunki te uwzględniane są w wydawanych pozwoleniach wodnoprawnych oraz przy sporządzaniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Rozporządzenie to nie dotyczy wprost ustalania warunków zabudowy, pomimo tego, w treści decyzji w pkt. dotyczącym ochrony środowiska i zdrowia ludzi zamieszczono wymóg zabezpieczenia podłoża przed przenikaniem zanieczyszczonych wód opadowych i roztopowych oraz odcieków do gruntu i wód gruntowych.

Uwaga dotycząca braku dołączenia do wniosku umowy z odbiorcą odpadów jest nieuzasadniona, ponieważ u.p.z.p. nie nakłada takiego wymogu.

W odniesieniu do złożonego przez Stowarzyszenie raportu, dotyczącego udokumentowania występujących na terenie doliny B. miejsca lęgów wielu gatunków ptaków, organ podniósł, że na terenie inwestycji, ani w jej sąsiedztwie nie występują obszary objęte ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Fakt występowania gatunków ptaków chronionych nie może stanowić podstawy do wydania decyzji odmownej dla projektowanego przedsięwzięcia. Uwaga dotycząca braku w dokumentacji sprawy aktualnego postanowienia o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest bezzasadna, ponieważ nie ma wymogu uzyskiwania takiego postanowienia przez Inwestora. Organ I instancji z urzędu bada, czy projektowana inwestycja jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Po złożeniu przez Inwestora wniosku o ustalenie warunków zabudowy organ I instancji ocenił kompletność wniosku. Stwierdził mianowicie, na podstawie wnioskowanej liczby norek oraz braku obszarów objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, i ich otulin, że inwestycja ta nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniosło Stowarzyszenie Doliny B. i C.Z. wnosząc o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu zarzucono, że przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia art. 61 ust. 4 u.p.z.p., poprzez bezpodstawne zastosowanie tego przepisu, gdyż ani zabudowa której decyzja dotyczy nie jest zabudową zagrodową, ani też powierzchnia gospodarstwa rolnego wnioskodawcy nie przekracza średniej powierzchni gospodarstwa na terenie gminy B. Skarżący zarzucił, iż organ pierwszej instancji nie wyjaśnił czy planowana zabudowa ma wejść w skład zespołu budynków i czy jednym z elementów takiego zespołu jest wiejski dom mieszkalny. Bez uprzednich ustaleń we wskazanym zakresie nie można prawidłowo zastosować wzmiankowanego przepisu ustawy. Nadto skarżący zarzucił, iż na podstawie rocznika statystycznego z 2002 r. nieprawidłowo ustalono obecnie występującą przeciętną powierzchnię gospodarstwa rolnego na terenie Gminy B. Skądinąd przyjęcie, jako podstawy ustaleń faktycznych na okolicznej średniej powierzchni gospodarstwa rolnego dowodów pochodzących sprzed trzynastu lat, nie wytrzymuje krytyki w konfrontacji z regułami logiki, które wskazują, iż powierzchnia ta z pewnością uległa w tym czasie zmianie. Struktura rolna bowiem cechuje się, ze swej istoty, dynamicznym charakterem.

Wnoszący odwołanie wskazał również, iż według obiektywnych kryteriów inwestycja winna zostać zakwalifikowana jako mogąca znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący wskazał, iż deklaracje wnioskodawcy, że planowana inwestycja przeznaczona jest na 19,43 DJP norek pozostaje w sprzeczności z powierzchnia planowanej zabudowy wskazującą na ilość ponad pięciokrotnie większą. Błędnie zatem Wójt przyjmuje jako wyjaśnienie tego faktu okoliczność, że wnioskodawca zamierza zastosować klatki o pow. 0,27 m2, zamiast minimalnych 0,18 m2, fakt ten tłumaczyłby jedynie wzrost zapotrzebowania na powierzchnię o 50%, nigdy natomiast nie pięciokrotny. Konieczne zatem jest ponowne, obiektywne rozważenie, w oparciu o wszelkie okoliczności sprawy, czy ze względu na potencjalne ilości hodowanych zwierząt przedmiotowa inwestycja należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...].03.2015r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzje w mocy. W uzasadnieniu opisano dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wyjaśniono, że średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie B. wynosi 7, 81 ha ( dane dostępne na stronie internetowej GUS - spis rolny z 2010r.), a zatem wskazany teren spełnia warunek wymagany art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Jak wynika z akt sprawy aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 2013r. Rep.A [...] małżonkowie R. na mocy umowy sprzedaży nabyli działkę nr [...] o powierzchni [...] ha w miejscowości P. i zgodnie ze złożonym oświadczeniem nabyta działka wejdzie w skład gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni użytków rolnych [...] ha prowadzonego w Kokaninie [...] na terenie gminy Ż., a miejscowość ta i gmina, jest miejscowością i gminą sąsiadującą z miejscowością i gminą, w której nabywana jest przedmiotowa nieruchomość. Wobec powyższego organ I instancji był uprawniony do zastosowania art. 61 ust.4 u.p.z.p., w świetle którego przepisów art. 61 ust.1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Wskazany przepis odnosi się bowiem do całego gospodarstwa rolnego, a nie wchodzącej w jego skład działki, na której ma być realizowana inwestycja. Planowana inwestycja, obejmująca budowę pawilonów przeznaczonych do hodowli zwierząt (norki są zaliczane do zwierząt gospodarskich) ma rolniczy charakter i będzie realizowana w istniejącym gospodarstwie rolnym. Ta okoliczność przemawia za uznaniem planowanej inwestycji za należącą do zabudowy zagrodowej. W świetle obowiązujących przepisów nie ma podstaw do przyjmowania ,że zabudowę zagrodową stanowią tylko małe budynki inwentarskie oraz że wszystkie budynki znajdować się mają w obrębie jednego podwórza. Nie ma również podstaw do przyjmowania, że zabudowę zagrodową stanowią tylko te budynki, które przylegają do podwórza.

Dla ustalenia warunków zabudowy dla tego typu inwestycji niezbędne jest spełnienie warunków wymaganych przepisami art. 61 ust 1 pkt 2-5 ustawy i jak wynika z akt sprawy warunki te zostały spełnione.

Odpowiadając na zarzuty odwołania wyjaśniono, że zgodnie z art. 52 w zw. z art.64 ust.1 u.p.z.p. ustalanie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. R. R. we wniosku z dnia 7 kwietnia 2014r. wraz z uzupełnieniami z 14.05.2014r.; 23.05.2014r.; 05.06.2014r.; 04.09.2014r. jako teren inwestycji wskazał działkę nr [...] położoną w P. gm. B. oraz oświadczył, że dla zapewnienia dobrostanu zwierząt planuje przeznaczyć 0,27m2 powierzchni klatki na jedną norkę. Przy czym w projektowanych pawilonach należy uwzględniać nie tylko powierzchnię klatek, lecz również powierzchnię projektowaną na dojścia i ciągi technologiczne (karmienie, pojenie zwierząt , czyszczenie klatek itp.), a wobec tego obsada nie przekroczy deklarowanych 19,43 DJP. Wobec powyższego organ nie był uprawniony do żądania, aby inwestor przed złożeniem wniosku uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.

Zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach na środowisko (Dz.U. z 2013, poz.1235 ze zm. – dalej u.u.i.ś.) przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne dla przedsięwzięcia obejmującego chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397 ze zm. – dalej rozporządzenie) bądź może być przeprowadzone , gdy przedsięwzięcie obejmuje chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP lub nie mniejszej niż 40 DJP w przypadku, gdy działalność prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100m od terenów mieszkaniowych, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych, rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody, terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów niezadrzewionych i zakrzewionych oraz na obszarach objętych formami ochrony przyrody , o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o ochronie przyrody ( § 3 ust.1 pkt 102 lub 103 cyt. rozporządzenia).

Wnioskowane przedsięwzięcie obejmuje chów i hodowlę norek o maksymalnej obsadzie 19,43 DJP, nie znajduje się zatem w katalogu przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie brak jest podstaw, aby inwestor przed wystąpieniem o ustalenie warunków zabudowy, przedłożył decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.

Wobec powyższego organ I instancji zobowiązany był ustalić warunki zabudowy zgodnie ze złożonym wnioskiem. Organ orzekający o warunkach zabudowy jest bowiem zawsze związany z wnioskiem i nie może go ani modyfikować, ani interpretować w sposób niezgodny z intencją wnioskodawcy. Jeżeli powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie nie znajduje zastosowania zasada dobrego sąsiedztwa. Brak wymogu istnienia kontynuacji funkcji w przypadku określonym w art. 61 ust.4 u.p.z.p. oznacza w konsekwencji brak wymogu określania obszaru analizowanego i sporządzania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym zakresie zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów.

Organ odwoławczy nie zgodził się również z prezentowanym przez Stowarzyszenie stanowiskiem, że potencjalna możliwość objęcia wskazanego terenu jedną z form ochrony przyrody uzasadnia podjęcie decyzji odmownej. Ta okoliczność podlegałaby uwzględnieniu, gdyby wskazany teren był już objęty którąś z form ochrony przyrody, w tym szczególnie obszarem Natura 2000 lub powiązany z tym obszarem. Powyższe okoliczności w omawianej sprawie nie zachodzą.

Ponadto wskazano, że zgodnie z art.56 u.p.z.p. mającym z mocy art. 64 ust.1 ustawy odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zatem spełnienie przesłanek określonych w art. 61 ust.1 pkt 2-5 ( w omawianej sprawie nie ma zastosowania art. 61 ust.1 pkt 1) obliguje organ do uwzględnienia wniosku i wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.

Skargę na powyższą decyzje w ustawowym terminie wniosło Stowarzyszenie na rzecz włączenia Doliny B. i C.Z. w obszar Parku Krajobrazowego Puszczy P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisu:

1. art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 up.z.p. polegające na niewłaściwym zastosowaniu, skutkującym utrzymaniem przez organ II instancji wadliwej decyzji Wójta Gminy B. ,

2. art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 71 ust. 2 u.u.i.ś., polegające na niezastosowaniu tych przepisów do oceny podstaw wydania decyzji o warunkach zabudowy, skutkujące wydaniem tej decyzji z pominięciem procedury administracyjnej w zakresie ochrony środowiska i udziale społeczeństwa w ochronie środowiska,

3. § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia, ze względu na możliwość dokonywania w związku z ubojem zwierząt odzysku (lub unieszkodliwiania) odpadów, skutkujące niezakwalifikowaniem przedsięwzięcia do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko,

4. § 3 ust. 1 pkt 95 rozporządzenia, ze względu na przewidywaną instalację do uboju zwierząt, skutkujące niezakwalifikowaniem przedsięwzięcia do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko,

5. art. 77 § 1 k.p.a., polegające na nienależytym wyjaśnieniem stanu faktycznego, w szczególności poprzestaniu na wyjaśnieniach inwestora odnośnie zwiększonej powierzchni projektowanych pawilonów w stosunku do minimalnej powierzchni wymaganej dla 1 norki, podczas gdy należało dokonać oceny wniosku i twierdzeń inwestora, uwzględniając przewidywane oddziaływanie inwestycji na środowisko w zakresie m.in. uciążliwości zapachowych (organy I i II instancji ograniczyły się do stwierdzenia, iż inwestycja nie będzie ponadnormatywnie oddziaływała na otaczające środowisko i nie będzie uciążliwa dla występującej w jego otoczeniu zabudowy),

6. art. 84 § 1 k.p.a., polegające na niezwróceniu się do biegłego w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie wymagane były wiadomości specjalne w zakresie dotyczącym prawidłowej oceny podawanych we wniosku DJP względem faktycznej powierzchni zabudowy,

7. art. 80 k.p.a., jako konsekwencji błędów popełnionych w trakcie postępowania, pomijającego kwestie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, co przekłada się na wadliwą ocenę dowodów, w szczególności wniosku inwestora i załączników do tego wniosku - podczas gdy zebrany materiał dowodowy prowadzi do zupełnie innych wniosków,

8. art 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. polegającego na błędnym uznaniu, iż ma w przedmiotowym przypadku zastosowanie wyjątek od zasady dobrego sąsiedztwa, przewidziany w art. 61 ust. 4 u.p.z.p..

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w decyzji I instancji, a także w decyzji wydanej przez organ odwoławczy nie ma żadnej wzmianki na temat sposobu ustalania obszaru oddziaływania inwestycji, a co za tym idzie nie wiadomo jak Wójt Gminy B. ustalił krąg stron postępowania. Dalej podniesiono, że w niniejszej sprawie błędnie jako stronę wskazuje się radę sołecką wsi J.K. i radę sołecką wsi P. Z istoty swej organ ten nie może być stroną, bo jest organem pomocniczym sołtysa. Także sam sołtys jako organ wykonawczy sołectwa nie jest stroną. Organ I instancji powinien zatem traktować jako strony poszczególnych mieszkańców obydwu wskazanych sołectw. Można więc stwierdzić, że zainteresowane osoby, których nie powiadomiono o sprawie, nie doręczano im pism, ani decyzji, nie uczestniczyły bez własnej winy w postępowaniu, co skutkować powinno uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Skarżący podniósł, iż organy rozstrzygające zbagatelizowały zarzuty stawiane w toku postępowania przez skarżącego, odnoszące się do niewykazania przez wnioskodawcę uzyskania stosownego pozwolenia na szczególne korzystanie z wód. Inwestor posługuje się zarówno pojęciem odwiertu, który już wykonał poprzedni właściciel działki, jak też własnego odwiertu próbnego, który wykonał on na potrzeby stwierdzenia obecności wody.

Dalej skarżący wskazał, iż organ I instancji, a za nim organ odwoławczy bez szczegółowego rozważania, przyjęły, że ponadpięciokrotne przekroczenie zapotrzebowania na powierzchnię pawilonu przypadającą na 1 norkę wiąże się z tym, iż powierzchnia klatki będzie o wiele większa. Tego rodzaju tłumaczenie jest naiwnością w sytuacji, gdy inwestor na stosunkowo małym obszarze ma zamiar przystąpić do realizacji inwestycji, która w krótkim czasie ma przynosić duże dochody i której istotą jest hodowla zwierząt dla ich skór. Według skarżącego mamy tu do czynienia z sytuacją wprost odwrotną - inwestor chce pod pretekstem wskazania we wniosku jedynie 19 DJP ukryć większą ilość hodowanych w przyszłości norek, przekraczającą 39 DJP, do czego trzeba już decyzji środowiskowej.

Skarżący zwracał w odwołaniu uwagę, że w okolicy objętej inwestycją stwierdzono środowisko lęgowe ptaków, co także ma niebagatelne znaczenie przy ocenie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Dalej wskazując na projekt na odwiert studzienny o wydajności 90 m3 na dobę, zakładanej w projekcie z grudnia 2013. skarżący podniósł, że inwestor celowo zaniżył we wniosku liczbę DJP, bo jeszcze przed wystąpieniem o wydanie warunków zabudowy zaplanował większą ilość norek w hodowli, co potwierdza właśnie o wiele większe zapotrzebowanie na wodę, niezbędną w procesie chowu.

Wnioskodawca nie określił, a organy administracyjne nie zbadały, w jaki sposób będzie się odbywało usuwanie odchodów spod klatek na płytę obornikową. Nie sprawdzono w toku postępowania także, iż wobec emisji do powietrza szkodliwych substancji (amoniaku, odorów) i możliwych emisji nieczystości do gruntu z powierzchni pod klatkami oraz wzrostu ilości owadów w otoczeniu fermy, nawet otoczenie terenu klatek zielenią nie gwarantuje zamknięcia oddziaływania w granicach działki. Nie określono również co stanowi produkt końcowy produkcji, niemożliwe jest zatem poznanie technologii fermy i wiarygodna ocena oddziaływania na środowisko. Skarżący podniósł również, iż z planowaną inwestycją jest związana uciążliwość ze względu na emisję substancji odorowych nie normowanych w przepisach prawa polskiego, których całkowite wyeliminowanie jest praktycznie niemożliwe.

Organ gminy rozstrzygający o warunkach zabudowy ma obowiązek prowadzić postępowanie nie tylko przy poszanowaniu zasad ukierunkowanych na załatwienie sprawy zgodnie z oczekiwaniem stron, co wynika z zasady zaufania, ale także przy zachowaniu szeroko pojętego interesu społecznego. W niniejszej sprawie jest to interes ukierunkowany na ochronę środowiska naturalnego i dlatego należało ze szczególną uwagą, przy zachowaniu wymagań prawnych, zbadać czy planowana inwestycja nie będzie szkodzić środowisku. Wnioskodawca nie spełnia, zdaniem skarżącego, wymogów nałożonych w tym zakresie przez przepisy prawa, dlatego należało wydać decyzję odmowną w zakresie warunków zabudowy.

Niezależnie od przedstawionych zarzutów opartych na naruszeniu art. 52 ust. 2 u.p.z.p., podniesiono, że w niniejszej sprawie występują samodzielne przesłanki do uchylenia kwestionowanych decyzji, nawiązujące do przepisów szczególnych, stanowiących akty wykonawcze u.u.i.ś. Wskazano przy tym na § 3 ust. 1 pkt 80 i § 3 ust. 1 pkt 95 tego rozporządzenia. Kwalifikacja tego przedsięwzięcia do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wiąże się z przewidywaną instalacją do uboju zwierząt. Padlina zabitych norek będzie służyła jako pokarm dla pozostałych norek, co także wymaga wydania wcześniej decyzji środowiskowej, a poza tym - wiąże się to z instalacją do uboju zwierząt.

Skarżący podniósł również, iż organ wydający decyzję błędnie uznał, iż ma w przedmiotowym przypadku zastosowanie wyjątek od zasady dobrego sąsiedztwa, przewidziany w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Organ ten nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jaki zakres pojęcia "zabudowy zagrodowej" powinien zostać wyznaczony na podstawie przepisu art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Zarzucono także, iż organ wydający zaskarżoną decyzję w uzasadnieniu nie wskazał, na podstawie jakich dowodów uznał związek planowanej zabudowy z gospodarstwem rolnym wnioskodawcy.

Ponadto skarżący został pozbawiony możności udziału w rozprawie administracyjnej, która poprzedzała wydanie zaskarżonej decyzji. Zawiadomienie o rozprawie zostało odebrane przez przedstawiciela stowarzyszenia już po terminie rozprawy, zatem bez własnej winy zostało pozbawione możliwości w niej udziału. Organ administracji przeprowadził rozprawę administracyjną i wydał decyzję, pomimo iż nie dysponował dowodem prawidłowego doręczenia wezwania stronie. Niewątpliwie naruszenie prawa strony do udziału w czynnościach postępowania i pozbawienie możliwości przytoczenia twierdzeń na poparcie odwołania, miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji.

Dalej wskazano, iż organ bezkrytycznie przyjął jako dowód na okoliczność przeciętnej wielkości gospodarstwa rolnego na terenie gminy dane spisu powszechnego z 2010 roku, czyli dane całkowicie historyczne, podczas gdy doświadczenie życiowe wskazuje, iż na skutek obrotu nieruchomościami rolnymi, średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego jest ze swej natury wartością zmienną. Jednak nie stanowiło to przeszkody w przyjęciu danych ewidentnie historycznych do oceny współczesnych stanów faktycznych, co jest ewidentną nieprawidłowością.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia procedury administracyjnej poprzez uniemożliwienie udziału w rozprawie administracyjnej przed Kolegium, z uwagi na doręczenie zawiadomienia już po terminie rozprawy wyjaśniono, że stawiennictwo nie jest obowiązkowe. Zawiadomienie o terminie posiedzenia (24 marca 2015r.) wysłane zostało do stron postępowania 13 marca 2015r. Większość uczestników postępowania odebrała korespondencję 16 marca 2015r. Skoro skarżąca pod wskazanym w odwołaniu adresem nie przebywała, to mogła wskazać inny adres doręczenia. O przekazaniu odwołania do Kolegium strony postępowania zostały zawiadomione pismem Wójta Gminy B. z dnia 23 lutego 2015r.

Zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy Inwestor jest uprawniony do wybudowania pawilonów do chowu i hodowli norek o obsadzie 19,43 DJP. Decyzja ta nie dopuszcza instalacji do uboju zwierząt, a co za tym idzie zarzuty w tym zakresie są bezzasadne.

Ponadto wskazano, że norki są zaliczane do zwierząt gospodarskich , a co za tym idzie inwestycja obejmująca chów i hodowle norek ma rolniczy charakter i będzie realizowana w gospodarstwie rolnym o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnie gospodarstwa rolnego w gminie B. , co uzasadnia zastosowanie art. 61 ust.4 u.p.z.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy B. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dziewięciu pawilonów do chowu i hodowli norek (19,43 DJP), płyty obornikowej oraz trzech zbiorników na odcieki, na terenie położonym w P. , gm. B.

Rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności zauważyć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Stosownie do art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, którego treść określa art. 64 ust. 2. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy winien zawierać między innymi: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem przedstawionym na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Równocześnie, stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od istnienia, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, str. 491). Obowiązywanie w polskim systemie prawnym zasady dobrego sąsiedztwa oznacza, że planowana inwestycja nie może odbiegać od istniejącej, w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, sąsiedniej zabudowy.

Zasada, zgodnie z którą ustalenie warunków zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy planowana inwestycja spełnia wymóg dobrego sąsiedztwa nie ma charakteru absolutnego, gdyż stosownie do treści art. 61 ust. 4 u.p.z.p. art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej powyżej ustawy nie stosuje się, do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Jak wskazuje analiza akt sprawy, a w szczególności wydanych decyzji administracyjnych, organy administracji publicznej obu instancji przyjęły, że planowana inwestycja – budowla rolnicza obejmująca budowę dziewięciu pawilonów do chowu i hodowli norek (19,43 DJP), płyty obornikowej oraz trzech zbiorników na odcieki, z uwagi na fakt, że ma być realizowana na działkach, stanowiących gospodarstwo o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa w gminie, dotyczy inwestycji realizowanej w ramach zabudowy zagrodowej. Tym samym pominięto całkowicie okoliczności spełnienia przez nią warunku, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W ocenie Sądu stanowisko powyższe uznać należało za przedwcześnie przyjęte.

W tym miejscy wskazać należy, że niewątpliwie ratio legis art. 61 ust. 4 u.p.z.p. jest umożliwienie rolnikom posiadającym relatywnie duże gospodarstwa rolne, wydzielenie obszaru przeznaczonego na siedlisko, tj. miejsce zamieszkania oraz bazę i zaplecze gospodarstwa. W sytuacji gdyby przepisu tego nie było, posadowienie zabudowań mieszkalnych i gospodarczych w obszarach rolnych, rzadko zabudowanych, byłoby utrudnione lub niemożliwe ze względu na brak możliwości nawiązania do jakiejkolwiek zabudowy, w użytkowanej rolniczo okolicy. Wskazać też należy, że przepis ten ma na celu umożliwienie rolnikom zorganizowania sobie niejako miejsca pracy, które - ze względu na charakter działalności rolniczej - jest równocześnie związane z miejscem zamieszkania.

Przepisy prawa nie zawierają definicji legalnej pojęcia "zabudowy zagrodowej". Zgodnie z utrwalonymi w judykaturze poglądami, które skład orzekający również podziela, na zabudowę zagrodową składa się zawsze zespół budynków, z których przynajmniej jeden musi mieć charakter mieszkalny w obrębie jednego podwórza. Rzeczona zabudowa to w szczególności budynki mieszkalne, gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych bądź w gospodarstwach leśnych. Związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa, jako pewnej całości produkcyjnej. Zgodnie z art. 553 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Podkreślić wypada, że zabudowa zagrodowa stanowi inny, szczególny rodzaj zabudowy, który odróżnia ją od np. zabudowy jedno lub wielorodzinnej, a istnienie na danym terenie zabudowy zagrodowej wyklucza wprowadzenie na ten teren zabudowy jednorodzinnej (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1536/07 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 396/13 oraz z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Po 504/10; wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym przyjąć należy, że zabudowa zagrodowa to inaczej siedlisko, czyli funkcjonalnie zorganizowane w ramach jednego podwórka zabudowania o charakterze gospodarczym (produkcyjnym) oraz mieszkaniowym służące prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Innymi słowy, siedlisko, czyli zabudowa zagrodowa musi służyć trwale prowadzonemu gospodarstwu rolnemu.

Przyjmując powyższe rozumienie zabudowy zagrodowej należy zakwestionować bezkrytycznie przyjęte przez organy stanowisko, iż inwestor planuje realizację obiektu w ramach zabudowy zagrodowej. Zauważyć bowiem należy, że zarówno Wójt, jak i Kolegium, przyjmując, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 61 ust. 4 u.p.z.p., oparli się na okoliczności, iż inwestor posiada nieruchomości rolne o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa w gminie. Nie poczyniono jednak żadnych ustaleń dotyczących wyjaśnienia, czy na działkach objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajdują się zabudowania o charakterze gospodarczym , czy też mieszkaniowym, które służyłyby prowadzeniu gospodarstwa rolnego, a które przesądzałby równocześnie, że planowana inwestycja w istocie ma służyć prowadzenia gospodarstwa rolnego. Organy administracyjne nie uwzględniły wiec zasady, iż w każdej sprawie konieczne jest dokonanie indywidualnej oceny, jakie gospodarstwo rolne związane jest z planowaną zabudową, czy ta zabudowa pełni funkcję zabudowy zagrodowej dla tego gospodarstwa rolnego oraz jaki jest związek poszczególnych części gospodarstwa rolnego położonych w różnych gminach. W takim przypadku zadaniem organów administracji jest bowiem dokonanie ustaleń czy istnieje realny funkcjonalny związek pomiędzy gruntami i zabudowaniami położonymi w K i P.

Dalej należy wskazać, iż rację ma skarżący zarzucając brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie przesłanki z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. co do istnienia przesłanki przekroczenia średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w danej gminie. Wprawdzie w decyzji jest zapisek o wielkości gospodarstwa rolnego inwestora oraz o średniej w gminie wg danych Urzędu Statystycznego z 2002r. (w decyzji organu I instancji) i wg danych statystycznych z 2010r. (w decyzji organu II instancji) jednak w aktach brak danych pozwalających na weryfikację tego stanowiska. Ponadto brak jakichkolwiek ustaleń pozwalających na przeniesienie historycznych już ustaleń statystycznych do postępowania zakończonego decyzją z 2015r. Ustalenia w tej części są bardzo istotne i mogą być poczynione w oparciu o dowody, które poddają się ocenie i weryfikacji oraz są aktualne. Wobec czego należy doprecyzować i omówić powyższą kwestię, aby było jasne na podstawie jakich dowodów w jaki sposób pozyskanych w oparciu o jakie źródła powyższa okoliczność została ustalona.

W tych okolicznościach faktycznych, zastosowanie przepisu art. 61 ust. 4 u.p.z.p., a w konsekwencji odstąpienie od obowiązku dokonania oceny, czy planowana inwestycja nie narusza zastanego ładu przestrzennego, uznać należało za naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowi postępowanie wnioskowe, którego podjęcie jest uzależnione od inicjatywy inwestora. Mając powyższe na uwadze, odnosząc się do stawianych przez skarżącego zarzutów dotyczących naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 71 ust. 2 u.u.i.ś oraz § 3 ust. 1 pkt 80 i § 3 ust. 1 pkt 95 rozporządzenia, wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 59 ust. 1 u.u.i.ś., przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w pkt 1 i 2 tego przepisu. Ocenę powyższą dokonuje się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.u.i.s.). W myśl art. 72 ust. 1 pkt 3 powołanej powyżej ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – wydawanej na podstawie u.p.z.p.

To, czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla danej inwestycji jest wymagana, zależy od rodzaju inwestycji. Zgodnie z art. 71 ust. 2 u.u.i.ś., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z obecnie obowiązującym rozporządzeniem obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może być nałożony w przypadku realizowania inwestycji obejmującej chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) lub też chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100 m od terenów mieszkaniowych, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych, rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, oraz na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Ponieważ w realiach przedmiotowej sprawy planowane przedsięwzięcie dotyczy zwierząt futerkowych o obsadzie 19,43 DJP brak było podstaw do wcześniejszego uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a kwestia powyższa nie mogła być przedmiotem oceny organów prowadzących postępowanie. Stąd podnoszone przez skarżącego zarzuty uznać należało za nietrafne.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów u.u.i.ś. i rozporządzenia w tym również w zakresie dotyczącym uboju zwierząt i pozyskiwaniu w związku z tym odpadów wskazać należy, iż postanowieniem z dnia [...].08.2013r. nr [...] Wójt Gminy odmówił wszczęcia postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu pawilonów do chowu i hodowli norek (19,43 DJP), wraz z płytą kompostową i zbiornikiem odcieków, budowie zasieków na odpady oraz dwóch budynków biurowo – socjalnych i czterech budynków magazynowych. W orzeczeniu tym stwierdzono, iż padlina będzie wywożona na bieżąco wg potrzeb. Powyższe oznacza, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, aby w sprawie zasadnym było przyjęcie założeń zawartych w przepisach §13 ust 1 pkt 80 i pkt 95 rozporządzenia.

Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak i Wójt Gminy rozstrzygając przedmiotową sprawę oparły się na niepełnym materiale dowodowym oraz w sposób wadliwy przyjęły, że w sprawie spełnione zostały przesłanki, o jakich mowa w art. 61 ust. 4 u.p.z.p., uzasadniające odstąpienie od konieczności oceny, czy planowana inwestycja spełnia warunki kontynuacji cech i zagospodarowania terenu. Naruszenie powyższe stanowiło nie tylko naruszenie przepisów prawa materialnego, określonych w art. 52 ust. 1 oraz art. 61 ust. 4 u.p.z.p., ale również naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., a więc naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. uchylił decyzję organów I i II instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane są do uwzględnienia oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku, w tym do przeprowadzenia postępowania, mającego na celu określenie, czy planowana inwestycja spełnia warunki, o jakich mowa w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Ponownie prowadząc postępowanie organy winny ustalić krąg stron postępowania w oparciu o zakres oddziaływania inwestycji, który jest istotny dla ustalenia stron postępowania. W tym względzie podzielić należy uwagę skarżącego, co do tego, że z akt pierwszej instancji nie wynika w jaki sposób organ ustalił krąg stron postępowania. Brak jakiejkolwiek dokumentacji w aktach sprawy (choćby wypisów z ewidencji gruntów) jak też analizy tej kwestii w uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji wskazuje, że wątpliwości w tym zakresie są uzasadnione. Na podstawie przedstawionego materiału dowodowego nie ma bowiem możliwości zweryfikowania, czy ustalenia organu w tym zakresie nie są dowolne, co świadczy o naruszeniu przepisów postępowania powodujących nie wyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.). Dopiero po uzupełnieniu akt sprawy o prawidłową dokumentację możliwe będzie określenie terenu, którego wniosek dotyczy i obszaru na który inwestycja będzie oddziaływać, co ma niewątpliwie znaczenie dla prawidłowego ustalenia stron postępowania. Należy zauważyć, że wady postępowania, polegające na naruszeniu art. 10 i art. 28 k.p.a., mogą mieć dwojaki skutek prawny. Jeżeli organ nie poczynił odpowiednich kroków w celu ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania, ma miejsce naruszenie przepisów proceduralnych, które może mieć wpływ na wynik sprawy. Brak uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym wszystkich jego stron może wypełniać również przesłankę "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" i wymaga oceny w realiach konkretnej sprawy administracyjnej i z punktu widzenia specyfiki tej sprawy. Należy bowiem mieć na uwadze, że każdy podmiot któremu przysługuje przymiot strony postępowania ma prawo do uczestniczenia w obydwu jego instancjach. Rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej oznacza skonkretyzowanie normy prawa materialnego z uwzględnieniem interesów wszystkich jego stron (art. 7 k.p.a.) zwłaszcza w postępowaniach dotyczących spraw wielopodmiotowych i z istoty swej budzącej konflikty, których rozstrzygnięcia mają charakter rozbudowany, wymóg wyważania interesów stron nabiera znaczenia szczególnego. W orzecznictwie nie budzi też wątpliwości stanowisko, zgodnie z którym brak czynnego udziału strony w postępowaniu przed organem pierwszej instancji powoduje, że postępowanie wyjaśniające obarczone jest taką wadą, że zachodzi konieczność powtórzenia czynności procesowych składających się na postępowanie wyjaśniające. Brak zapewnienia stronie uprawnień procesowych gwarantowanych przepisami art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. oznacza takie naruszenie przepisów procesowych, które dezawuuje przeprowadzone przed organem pierwszej instancji postępowanie wyjaśniające (por. wywody NSA w wyroku z dnia 1 lipca 2014 r. II OSK 219/13).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.