Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1367/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej także "Prezes Zarządu"), po rozpatrzeniu odwołania K. W. (dalej "skarżącej") i K. P. od decyzji Marszałka Województwa [...] (dalej "Marszałka") z dnia [...] września 2015 r. nr [...], wydanego w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na prowadzenie robót w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, umorzył postępowanie odwoławcze.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Prezesa Zarządu zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., przedstawia się w następujący sposób:

1. Decyzją z dnia [...] września 2015 r. Prezes Zarządu udzielił spółce [...] S.A. z siedzibą w K. (dalej "uczestnik" albo "beneficjent pozwolenia") pozwolenia wodnoprawnego na prowadzenie robót na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, w związku z planowaną budową dwutorowej napowietrznej linii energetycznej 400 kV [...] – [...], na terenie gmin: K., L. i R., powiat [...], woj. [...], obejmujących wykonanie fundamentów i uziemienia 14 słupów, ustawienie słupów na fundamentach, zawieszenie łańcuchów izolatorowych na słupach oraz rozwinięcie przewodów między słupami i ich montaż z projektowanym naciągiem, w tym wykonanie 14 słupów zgodnie z zestawieniem (punkt 1 decyzji) – dalej "pozwolenie" albo "decyzja Marszałka". Decyzji tej w punkcie 5 nadany został rygor natychmiastowej wykonalności.

2. Pismem z dnia 27 października 2015 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Marszałka z dnia [...] września 2015 r., wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do jego złożenia.

3. Pismem z dnia 14 stycznia 2016 r. skarżąca została wezwana do podania numerów działek, o których mowa w jej odwołaniu.

4. Pismem z dnia 24 stycznia 2016 r. skarżąca poinformowała, iż decyzja Marszałka wywołuje skutek w odniesieniu do należących do niej działek nr [...], [...] i [...] obręb [...], gm. L.

5. Ponadto, 10 mieszkańców wsi B., powołując się na ww. wezwanie z dnia 14 stycznia 2016 r., poinformowało, że ich działki również znajdują się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych (podając numery działek), w związku z czym są stronami postępowania dotyczącego wydania przedmiotowego pozwolenia.

6. Pismem z dnia 17 lutego 2016 r. Prezes Zarządu poinformował zainteresowanych mieszkańców wsi B., że wezwanie z dnia 14 stycznia 2016 r. skierowane było do skarżącej oraz do drugiego odwołującego się, wzywając jednocześnie do złożenia w terminie 7 dni (od dnia otrzymania pisma) wyjaśnień, poprzez wykazanie interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, a także do nadesłania dokumentów potwierdzających to prawo. Wskazany w ww. piśmie termin nadesłania wyjaśnień upłynął w dniu 1 marca 2016 r., żadne wyjaśnienia nie wpłynęły.

7. Pismem z dnia 9 marca 2016 r. skarżąca poinformowała, że ww. osoby posiadają grunty w strefie ochronnej, na której zgodnie z art. 59 Prawa wodnego obowiązują zakazy, zatem inwestycja polegająca na budowie linii energetycznej nie powinna powstać.

III. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Prezes Zarządu umorzył postępowanie odwoławcze, wszczęte odwołaniem skarżącej (oraz drugiego odwołującego się).

Uzasadniając orzeczenie odwoławcze, Prezes Zarządu wskazał w szczególności, co następuje:

Zgodnie z art. 127 § 1 kpa odwołanie od decyzji przysługuje stronie. Organ odwoławczy ma więc obowiązek zbadania czy odwołanie pochodzi od osoby mającej status strony w danym postępowaniu. Zgodnie z art. 28 kpa stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego nie zostało zdefiniowane w Kodeksie postępowania administracyjnego, jednak jak przyjmuje się w literaturze przedmiotu musi być on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 225). Jednoznaczne w tym przedmiocie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, iż istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialno - prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. postanowienie NSA z 19 lutego 2009 r., sygn. akt: II OZ 157/09).

Podkreślić w tym miejscu należy, iż pojęcie interesu prawnego należy wiązać ze sferą praw i obowiązków wynikających z prawa materialnego. W sprawach o wydanie pozwolenia wodnoprawnego krąg podmiotów uprawnionych do udziału w takim postępowaniu został uregulowany w art. 127 ust. 7 Prawa wodnego. Powyższy przepis stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej regulacji pojęcia strony zawartej w art. 28 kpa. Zgodnie z jego brzmieniem stroną postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest ubiegający się o nie wnioskodawca, właściciel wody, właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których wprowadzane będą ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, a także właściciel istniejącego urządzenia wodnego, władający powierzchnią ziemi oraz uprawniony do rybactwa znajdujący się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych.

Mając zatem na względzie przepis art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne należy zauważyć, że odwołujący nie byli wnioskodawcą o wydanie przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego, nie są właścicielem wody czy też urządzeń kanalizacyjnych, ani użytkownikiem obwodu rybackiego (uprawnionym do rybactwa). Zgromadzony materiał w sprawie nie potwierdza również aby odwołujący byli właścicielem istniejącego urządzenia wodnego, znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanego do wykonania urządzenia wodnego. Zatem status strony odwołujący mogli jedynie wywodzić z władania powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych.

Jak wynika z akt sprawy objęte wnioskiem roboty polegające na budowie dwutorowej napowietrznej linii energetycznej 400 kV [...] – [...] wykonywane będą na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od wód rzeki N. oraz od wód rzeki R., gdzie zlokalizowanych będzie 7 słupów oraz na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od wód rzeki O., gdzie zostanie zlokalizowanych 7 pozostałych słupów (decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Nr [...] z dnia [...] marca 2015). Zgodnie z art. 122 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego na wznoszenie obiektów budowlanych oraz wykonywanie innych robót na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, jeżeli wydano, decyzje, o których mowa w art. 40 ust. 3 i art. 881 ust. 2 ww. ustawy wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego.

Do wniosku o udzielenie przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego załączony został m.in. operat wodnoprawny, w którym zgodnie z art. 132 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy Prawo wodne wyszczególniono stan prawny nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Na stronie 8 operatu rozdział 2.4 "stan prawny nieruchomości w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, z podaniem siedzib i adresów ich właścicieli" wskazano, iż budowa nadziemnej linii 400 kV nie przewiduje wykonywania urządzeń wodnych oraz bezpośredniego korzystania z wód, wyszczególnione zostały również numery działek na których roboty polegające na wykonaniu 14 słupów energetycznych będą wykonywane, wraz ze wskazaniem właścicieli tych działek, co oznacza, że zasięg oddziaływania ogranicza się jedynie do tych konkretnie wymienionych działek. Powyższe potwierdza część graficzna operatu wodnoprawnego, tj. wykonany w skali 1:1000 Plan trasy, gdzie zaznaczony został "zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych".

Podkreślić w tym miejscu należy, iż z uwagi na fakt, że linie energetyczne nie są urządzeniami wodnymi, to tym samym - w świetle przepisów Prawa wodnego regulujących zasady kształtowania zasobów wodnych, korzystania z wód, gospodarowania i zarządzania wodami - nie można mówić o ich oddziaływaniu, które podlegałoby ocenie na podstawie przepisów tej ustawy. Przedmiotem analizy organu I instancji oraz organu odwoławczego mogła być wyłącznie kwestia możliwości wykonania robót w związku z planowaną budową dwutorowej napowietrznej linii energetycznej, w lokalizacji zaproponowanej przez wnioskodawcę, tj. na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, z punktu widzenia gospodarowania i zarządzania wodami.

Zarówno z akt sprawy, jak i przedłożonej przez odwołujących dokumentacji wynika, że na działkach należących do Pani K. W. (nr ew. [...], [...] oraz [...] obręb [...], gm. L.) oraz do Pana K. P. (nr ew. [...], [...], [...], [...] obręb [...], gm. L.) nie będą prowadzone w ramach udzielonego pozwolenia wodnoprawnego prace związane z wykonaniem 14 słupów energetycznych. W związku z powyższym nie można uznać aby odwołujący byli stronami postępowania w przedmiocie udzielenia ww. pozwolenia wodnoprawnego, tj., władającymi powierzchnią ziemi znajdującymi się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Tym samym tut. organ nie znalazł również podstaw do wstrzymania natychmiastowego wykonania przedmiotowej decyzji.

W świetle powyższych ustaleń, z uwagi na brak legitymacji do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2015 r., postępowanie odwoławcze należało umorzyć, w związku z czym orzeczono jak w sentencji.

IV. Pismem z dnia 12 maja 2016 r. skarżąca, reprezentowana przez adw. P. S., wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję Prezesa Zarządu z dnia [...] kwietnia 2016 r., podnosząc przeciwko tej decyzji następujące zarzuty:

- naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy w postaci art. 28 k.p.a. oraz art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. a także art. 127 ust.7 ustawy Prawo wodne, polegającego na tym, że organ administracyjny wydający zaskarżoną decyzję całkowicie bezzasadnie uznał, że skarżąca, podobnie jak i inne osoby wskazane w treści decyzji, będące właścicielami nieruchomości w strefie szczególnego zagrożenia powodzią od wód rzeki N. oraz od wód rzeki R., gdzie zlokalizowanych będzie 7 słupów oraz na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od wód rzeki O., gdzie zlokalizowanych zostanie 7 pozostałych słupów, nie były stroną w/w postępowania, pomimo że skarżąca wykazała interes prawny, którego dotyczyło w/w postępowanie, a nadto, podobnie jak inni właściciele nieruchomości w miejscowości B., jest właścicielem powierzchni ziemi znajdujących się w strefie ochronnej, w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji polegającej na budowie dwutorowej linii elektroenergetycznej nn 400 kv [...] – [...] – [...].

W konsekwencji podniesienia w/w zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej tę decyzję decyzji Marszałka z dnia [...] września 2015 r. udzielającej pozwolenia wodnoprawnego.

Uzasadniając zarzuty skargi, skarżąca wskazała w szczególności, co następuje:

1. Skarżącej, która jest właścicielką nieruchomości, znajdujących się w strefie szczególnego zagrożenia powodzią od wód rzeki N. oraz od wód rzeki R., gdzie zlokalizowanych będzie 7 slupów oraz na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od wód rzeki O., gdzie zlokalizowanych zostanie 7 pozostałych słupów, w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji polegającej na budowie dwutorowej linii elektroenergetycznej nn 400 kv [...]-[...]-[...] bezzasadnie odmówiono prawa udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem pozwolenia wodnoprawnego, m.in. przez uniemożliwienie jej zapoznania się z aktami postępowania, co stanowiło oczywiste naruszenie art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. Dopiero na skutek licznych pism i interwencji zarówno pisemnych, jak i osobistych, w/w dokumentacja został udostępniona skarżącej dopiero w dniu 21 października 2015 r.

2. Wadliwie uznał organ odwoławczy, że skarżąca nie jest stroną prowadzonego postępowania z tej przyczyny, że na nieruchomości skarżącej nie będą przeprowadzane roboty objęte pozwoleniem, a tym samym, że skarżąca nie jest właścicielką powierzchni ziemi, położonej w zasięgu oddziaływania inwestycji. Oceny tej nie można zaakceptować, albowiem stosownie do wskazań wiedzy powszechnej wybudowanie linii wysokiego napięcia 400 kV, czyli inwestycji zaliczanej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bez wątpienia wpływa na nieruchomości sąsiadujące również w zakresie gospodarki wodnej. W/w inwestycja i jej budowa polegająca na bardzo dużej ingerencji zarówno w przestrzeń naziemną, jak i grunt poprzez konieczność wpuszczenia głębokich fundamentów pod słupy wysokiego napięcia, bez wątpienia może wpłynąć nie tylko na występowanie wód podziemnych na nieruchomości skarżącej, ale również na bezpieczeństwo przeciwpowodziowe należących do niej nieruchomości ze względu na zmianę przepływu wód podziemnych, ukształtowania terenu i powstanie nowych barier architektonicznych.

Tym samym zarówno skarżąca, jak i inni właściciele nieruchomości, przez które przebiegać ma linia wysokiego napięcia, jak i wszystkich nieruchomości znajdujących się w strefie szczególnego zagrożenia powodzią od wód rzeki N. oraz od wód rzeki R., gdzie zlokalizowanych będzie 7 słupów oraz na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od wód rzeki O., gdzie zlokalizowanych zostanie 7 pozostałych słupów, mają interes prawny, którego dotyczy postępowanie. Z cała pewnością nie można się również zgodzić z poglądem, że oddziaływanie budowy inwestycji dwutorowej linii elektroenergetycznej nn 400 kv pod względem gospodarki wodnej na terenie o szczególnym zagrożeniu powodziowym ogranicza się tylko do nieruchomości, na których posadowione będą słupy wysokiego napięcia.

V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 1 czerwca 2016 r. organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

VI. Na rozprawie przed Sądem w dniu 7 listopada 2016 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę i sprostował, że w skardze winien być podany zarzut naruszenia art.127 ust.7 Prawa wodnego, omyłkowo tam pominięty. Podniósł również, że niekorzystny wpływ planowanej inwestycji na nieruchomości skarżącej miałby polegać na tym, że realizacja słupów energetycznych, a zatem konstrukcji masywnych, w szczególności posadowionych na masywnych fundamentach, wpłynie w sposób niekorzystny na stosunki wodne w okolicy a ponadto może stanowić utrudnienie dla ochrony przeciwpowodziowej w tejże okolicy. Konstrukcje te uniemożliwiałyby wznoszenie w przyszłości infrastruktury przeciwpowodziowej.

Z kolei pełnomocnik uczestnika postępowania [...] S.A. wniósł o oddalenie skargi, wskazując że nieruchomości skarżącej znajdują się w odległości ok. 3,5 km od terenu planowanej inwestycji, podczas gdy pas technologiczny wyznaczony dla tej inwestycji wynosi po 35 m od osi projektowanej linii. Składa do akt sprawy decyzje Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] października 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VII. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2015 r. nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

VIII. Kontrola legalności zaskarżonej do Sądu decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] kwietnia 2016 r. prowadzi do następujących wniosków:

1. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze, wszczęte odwołaniem skarżącej od decyzji Marszałka Województwa z dnia [...] września 2015 r., udzielającej uczestnikowi, na podstawie art.122 ust.2 pkt 2 Prawa wodnego, pozwolenia wodnoprawnego na wykonywanie robót na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. W ocenie Prezesa Zarządu bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego, uzasadniająca konieczność jego umorzenia na podstawie art.138 § 1 pkt 3 k.p.a. wynika stąd, że skarżąca nie wykazała w sprawie własnego interesu prawnego, odpowiadającego kryteriom wskazanym w art.127 ust.7 pkt 1 – 6 ustawy Prawo wodne. Ocenę tę należy uznać za trafną, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

2. Niewątpliwie postępowanie odwoławcze może być wszczęte wyłącznie wskutek wniesienia odwołania przez podmiot legitymowany (posiadający interes prawny), gdyż prawo do wniesienia odwołania przysługuje wyłącznie stronie. Zatem odwołanie może wnieść podmiot, który mógł być stroną w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, czyli podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyło to postępowanie. Organ odwoławczy, w postępowaniu wstępnym, ma obowiązek podjąć czynności zmierzające do ustalenia, czy odwołanie zostało wniesione przez podmiot legitymujący się przymiotem strony ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W razie wystąpienia przesłanki negatywnej i stwierdzenia, że wniesienie odwołania nastąpiło przez podmiot, który nie dysponuje interesem prawnym, powoduje konieczność umorzenia postępowania odwoławczego na zasadzie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Ustalenie interesu prawnego podmiotu uczestniczącego w postępowaniu administracyjnym następuje ostatecznie w wyniku konkretyzacji właściwego przepisu prawa materialnego. Łącznikiem między sferą stosowania prawa procesowego a prawem materialnym przy wszczęciu postępowania i w jego toku jest pojęcie interesu prawnego. Ustalenie interesu prawnego powinno nastąpić w toku rozpoznawania odwołania na podstawie stanu faktycznego wynikającego z dowodów zebranych przez organ pierwszej instancji, przy uwzględnieniu obowiązujących regulacji prawnych.

Przepis art.127 ust.7 Prawa wodnego określa zamknięty krąg stron postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, stanowiąc że stroną takiego postępowania jest:

1) wnioskodawca ubiegający się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego;

2) właściciel wody w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych;

3) właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których będą wprowadzane ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego;

4) właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych;

5) właściciel powierzchni ziemi położonej w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych;

6) uprawniony do korzystania oraz uprawniony do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych.

Przepis ten ma charakter proceduralny i jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a., który ustala enumeratywnie wszystkie strony postępowania o uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego.

3. Odnosząc powyższe uwarunkowania prawne do niniejszej sprawy, przyjąć należy że skarżąca wywodzi swój interes prawny w sprawie z przesłanek przewidzianych w art.127 ust.7 pkt 5 ustawy, a zatem twierdzi, że jest właścicielką powierzchni ziemi położonej w zasięgu oddziaływania pozwolenia wodnoprawnego, o które ubiegał się uczestnik. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1069/13, "Dla uznania, że dany pomiot posiada przymiot strony w postępowaniu w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na gruncie art. 127 ust. 7 pkt 5 p.w. konieczne jest nie tylko ustalenie władania powierzchnią ziemi, ale jednocześnie ustalenie zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Wyznaczenie zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając m.in. treść nakazów i zakazów zawartych w obowiązujących przepisach.".

Przedmiotem udzielonego uczestnikowi pozwolenia wodnoprawnego jest prowadzenie robót na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, w związku z planowaną budową dwutorowej napowietrznej linii energetycznej, obejmujących wykonanie fundamentów i uziemienia 14 słupów, ustawienie słupów na fundamentach, zawieszenie łańcuchów izolatorowych na słupach oraz rozwinięcie przewodów między słupami i ich montaż z projektowanym naciągiem, w tym wykonanie 14 słupów zgodnie z zestawieniem.

Skarżąca wywodzi swojego przekonanie co do tego, że jest właścicielką nieruchomości położonych w strefie oddziaływania przedmiotowego pozwolenia z faktu, iż należące do niej nieruchomości są położone: 1) w strefie szczególnego zagrożenia powodzią od wód rzeki N. oraz od wód rzeki R., gdzie zlokalizowanych będzie 7 słupów, 2) na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od wód rzeki O., gdzie zlokalizowanych zostanie 7 pozostałych słupów, 3) w strefie ochronnej. Skarżąca podniosła przy tym, że w takiej samej sytuacji jak ona znajdują się również właściciele innych nieruchomości, co w ocenie skarżącej uzasadniałoby uznanie również i tych osób za strony postępowania (ocena tej w kwestii pozostaje jednakże poza zakresem rozpatrywanej sprawy, albowiem z racji złożenia skargi wyłącznie przez skarżącą przedmiotem kontroli Sądu może być wyłącznie prawidłowość rozstrzygnięcia, odnoszącego się bezpośrednio do sytuacji skarżącej). Zdaniem skarżącej wybudowanie linii wysokiego napięcia 400 kV, czyli inwestycji zaliczanej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bez wątpienia wpłynie na nieruchomości sąsiadujące również w zakresie gospodarki wodnej. Inwestycja i jej budowa, polegająca na bardzo dużej ingerencji zarówno w przestrzeń naziemną, jak i grunt poprzez konieczność wpuszczenia głębokich fundamentów pod słupy wysokiego napięcia, bez wątpienia może wpłynąć nie tylko na występowanie wód podziemnych na nieruchomości skarżącej, ale również na bezpieczeństwo przeciwpowodziowe należących do niej nieruchomości ze względu na zmianę przepływu wód podziemnych, ukształtowania terenu i powstanie nowych barier architektonicznych.

Ocena dopuszczalności uznania tego rodzaju argumentacji, za dowodzącej tego, iż nieruchomości skarżącej są objęte zasięgiem oddziaływania przedmiotowego pozwolenia, musi uwzględniać następujące aspekty: (-) co do zasady przedsięwzięcie, w związku z realizacją którego wystąpiła konieczność uzyskania przez uczestnika pozwolenia wodnoprawnego, należy do kategorii dużych inwestycji infrastruktutralnych, bez wątpienia istotnie oddziałujących na otoczenie, (-) taki charakter inwestycji pociąga za sobą w oczywisty sposób konieczność precyzyjnego zbadania tego oddziaływania w szczególności na środowisko naturalne oraz zdrowie i życie ludzi – postulat ten realizowany jest w szczególności w odrębnym postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, (-) kwestie te pozostają natomiast całkowicie poza zakresem postępowania o udzielenie uczestnikowi pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie robót na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, gdzie przedmiotem oceny jest wyłącznie ustalenie wpływu tychże robót w szczególności na ochronę przeciwpowodziową, (-) wykazanie przez właściciela nieruchomości znajdującej się w bliższym lub dalszym sąsiedztwie nieruchomości zajmowanej na potrzeby realizacji pozwolenia w/w wodnoprawnego własnego interesu w takim postępowaniu wymagałoby przekonującego uprawdopodobnia, że roboty objęte pozwoleniem mogłyby w bezpośredni sposób niekorzystnie oddziaływać na jego nieruchomość w zakresie uregulowanym przepisami Prawa wodnego. W ocenie Sądu warunek ten nie został w sprawie spełniony, albowiem wprawdzie skarżąca przywołała tego rodzaju okoliczności, iż należące do niej działki znajdują się w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią oraz w strefie ochronnej, jak też wskazała możliwe źródła zagrożeń, jakie w ocenie skarżącej planowane roboty mogą stworzyć dla stosunków wodnych, czy też dla ochrony przeciwpowodziowej, niemniej poza nakreśleniem wyłącznie abstrakcyjnego wymiaru tychże zagrożeń, nie podjęła jakichkolwiek starań na rzecz wykazania, że zagrożenia te mogą mieć postać realną, w szczególności poprzez wykazanie faktu bezpośredniego sąsiadowania z terenem inwestycji. W tej sytuacji podniesiony przez pełnomocnika uczestnika fakt, że nieruchomości skarżącej znajdują się w odległości ok. 3,5 km od terenu planowanej inwestycji, podczas gdy pas technologiczny wyznaczony dla tej inwestycji wynosi po 35 m od osi projektowanej linii (wyznaczający zatem realny zakres oddziłaływania inwestycji), dowodzi całkowitej słuszności zaskarżonego skargą orzeczenia odwoławczego. W świetle powyższego skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym podlega oddaleniu na podstawie art.151 p.p.s.a.

4. Jakkolwiek skarżąca zaskarżyła do Sądu całą decyzję Prezesa Krajowego Zarzągu Gospodarki Wodnej z dnia [...] kwietnia 2016 r., a zatem także decyzję w części odnoszącej się do drugiego ze wskazanych w niej podmiotów odwołujących się, oczywistym jest, że interes prawny w kwestionowaniu w/w decyzji skarżąca posiada wyłącznie w odniesieniu do tej części, która bezpośrednio skarżącej dotyczy. W części nie dotyczącej skarżącej, Sąd nie dokonywał zatem kontroli merytorcznej zaskarżonego orzeczenia odwoławczego, uznając że skarga w tym zakresie została wniesiona przez podmiot do tego nieuprawniony (art.151 w związku z art.50 § 1 p.p.s.a.).

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 oraz art.151 w związku z art.50 § 1 p.p.s.a.