Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1064/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędziowie WSA Beata Kozicka, Wojciech Organiściak, Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2012 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 17, 18, 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855), art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie określenia dla A S.A. z siedzibą w K. (dalej zwana A) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 rok.

W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną.

Wnioskiem z dnia 8 stycznia 2009 r. (doręczonym dnia 13 stycznia 2009 r.) A S.A. złożyła skorygowaną deklarację na podatek od nieruchomości za rok 2004 wykazując nadpłatę w łącznej wysokości [...]złotych.

Celem ustalenia wnioskowanej nadpłaty organ podatkowy pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego za 2004 r., a następnie decyzją z dnia [...] określił A S.A. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2004 w kwocie [...]złotych. Od decyzji wniesione zostało odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które decyzją Nr [...] z dnia [...] uchyliło zaskarżoną decyzję, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, z uwagi na konieczność znacznego uzupełnienia materiału dowodowego.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta B. określił A S.A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2004 w wysokości [...]złotych.

W odwołaniu od tej decyzji podatnik wniósł o jej uchylenie zarzucając naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz błąd w ustaleniach faktycznych.

Rozpatrując odwołanie organ drugiej instancji, powołując się na art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w 2004 roku stwierdził, że od podatku od nieruchomości zwolnione były budowle kolejowe stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, służące do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania tym ruchem, umożliwiające dokonywanie przewozów osób lub rzeczy wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, a także zajęte pod nie grunty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że aktualnie w orzecznictwie administracyjnym pojawiła się rozbieżność w kwestii interpretacji pojęcia "publiczny transport kolejowy". Przywołując wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II FSK 600/09, II FSK 729/09, II FSK 340/09 z dnia 29 lipca 2010 r. oraz II FSK 154/08, II FSK 696/08 z dnia 28 października 2009 r., podało iż stwierdzono tam, że utożsamianie pojęcia "publiczny transport kolejowy" z powszechną dostępnością transportu dla każdego, kto chciałby z niego skorzystać nie jest uzasadnione. Odmienną interpretację tego pojęcia przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach sygn. akt II FSK 1102/09 oraz II FSK 1101/09 z dnia 4 listopada 2010 r. gdzie stwierdzono, iż "niedopuszczalne jest powoływanie się na wyrwane z konkretnego kontekstu prawnego tezy orzecznictwa sądowego, w szczególności zaś wywodzenie, że w określonych sytuacjach wolno odstąpić od literalnego brzmienia jakiegoś przepisu w celu nadania mu "właściwego" znaczenia, zgodnego z oczekiwaniami zainteresowanego podmiotu". Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło pierwszą ze wskazanych interpretacji pojęcia "publiczny transport kolejowy". Zdaniem organu odwoławczego, postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w bardzo szerokim zakresie, a jego wyniki pozwalają na przyjęcie, iż A S.A. w badanym okresie nie wykorzystywała swojej infrastruktury kolejowej wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Ustalił, iż Kopalnia jako właściciel infrastruktury kolejowej pełniła w tym czasie wyłącznie funkcję przewoźnika, nie była zaś zarządcą infrastruktury kolejowej, gdzie funkcję tą pełnił inny podmiot gospodarczy, tj. A1 sp. z o.o. A udostępniała wyłączone z opodatkowania budowle oraz usytuowane pod nimi grunty temu podmiotowi, w którym była głównym udziałowcem, z odpłatnością, na realizację jego własnych celów gospodarczych. Dopiero ta Spółka, jako zarządca udostępniała linie kolejowe zainteresowanym przewoźnikom kolejowym, w tym właścicielowi tj. A S.A. Wywiódł z tego, że skoro budowle kolejowe były wykorzystywane przez A S.A. również dla własnych wewnątrzzakładowych potrzeb, to nie może korzystać ze zwolnienia podatkowego określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ odwoławczy podniósł, że Spółka oddała w dzierżawę zespół składników majątkowych, w skład których wchodziły budowle infrastruktury kolejowej oraz grunty, a w zamian otrzymywała z tego tytułu wynagrodzenie. Powołał się przy tym na art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.), który stanowi, iż działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Wydzierżawiając zaś przedmiotową infrastrukturę A pozostawała właścicielem wchodzących w jej skład budowli kolejowych (w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej). Infrastruktura ta stanowiła – jako rzeczy o określonych właściwościach, "przedmiot" wykorzystywany w prowadzonej przez A działalności gospodarczej – w postaci wydzierżawienia (wynajęcia) majątku. Organ uznał tym samym, że A będąca właścicielem budowli kolejowych, poprzez ich wydzierżawienie wykorzystała je we własnym interesie, na własne potrzeby, inne niż transport kolejowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dało także wiary oświadczeniu podatnika, że podatnik nie przewoził liniami kolejowymi swoich własnych towarów (piasku, żwiru) skoro robił to we wcześniejszych latach podatkowych. Powołało się przy tym na fakt, że podstawowym rodzajem działalności Spółki, w roku 2004, była eksploatacja złóż kruszyw, unieszkodliwianie odpadów przemysłowych, natomiast drugorzędną: zwałowanie odpadów przemysłowych oraz świadczenie usług przewozowych w transporcie kolejowym i samochodowym. Ponadto podkreśliło, że organ podatkowy I instancji ustalił, że w 2004 roku nie obowiązywały jednolite i równe dla wszystkich zasady, które pozwoliłyby na stwierdzenie, że dostęp do infrastruktury miał charakter publiczny, a to oznaczało, że infrastruktura nie była udostępniana na równych prawach. Tym samym organ odwoławczy uznał, iż nie został spełniony warunek wyłączności wykorzystywania linii kolejowych na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze krytycznie odniosło się także do stanowiska strony, iż potwierdzeniem błędnego rozumienia przez organy podatkowe treści art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest aktualne brzmienie tego przepisu. Uzasadniało swoje stanowisko tym, że treść tego przepisu uległa całkowitej modyfikacji, zaś zestawiając poprzednio obowiązującą treść z jego aktualnym brzmieniem nie sposób twierdzić, iż są one identyczne i nie zmieniają zakresu zwolnienia podatkowego.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca A wniosła o jej uchylenie jako naruszającej prawo tj. art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm. w brzmieniu obowiązującym w 2004 r.)

w związku z przepisami ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. Nr 86, poz. 789 z późn. zm.) – dalej ustawa kolejowa – poprzez brak jego wykładni i niewłaściwe zastosowanie. Ponadto zarzucił, nie rozpatrzenie zarzutów podatnika w zakresie ustaleń faktycznych, pominięcie – mimo braku innych dowodów – oświadczeń podatnika, przyjęcie nie równoprawnego udostępniania infrastruktury przewoźnikom, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych. Skarżący domagał się także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając skargę, strona skarżąca stwierdziła, że organ odwoławczy uznał za właściwe ustalenia organu pierwszej instancji, bez odniesienia się do zarzutów podatnika w tym zakresie. Wskazała więc, iż w całej rozciągłości aktualne pozostają podniesione w odwołaniu od decyzji zarzuty. Podniósł, iż organ drugiej instancji ograniczył się wyłącznie do powtórzenia podniesionych przez podatnika zarzutów.

W odwołaniu A powołała się na to, że w statucie Spółki, a na tej podstawie

w odpisie z KRS, została określona bardzo szeroko możliwość prowadzenia aktywności gospodarczej w bardzo różnych płaszczyznach, co nie może prowadzić do negatywnych skutków podatkowych w procesie stosowania art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca zarzuciła także, iż organ drugiej instancji posługując się pojęciem "procesu produkcyjnego" przekroczył zakres art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż takie pojęcie w ogóle w nim nie występuje. Wskazał także, iż dla organów podatkowych winno być bezsporne, iż podatnik na podstawie posiadanej licencji uprawniony był do prowadzenia również działalności przewoźnika kolejowego, powołując się na to, że działalność ta jest ściśle reglamentowana przepisami obowiązującej wówczas ustawy kolejowej i w takim zakresie była wykonywana. W związku z powyższym skarżąca zarzuciła organowi drugiej instancji, przyjmowanie przez niego, iż wykonywanie tejże działalności tj. korzystanie z udostępnionych linii dla celów przewozowych może rodzić negatywne skutki na gruncie podatku od nieruchomości jest co najmniej nieuprawnione. Ponadto skarżąca odniosła się do "nie dania wiary" oświadczeniu podatnika, że podatnik nie przewoził liniami kolejowymi swoich własnych towarów (piasku, żwiru), skoro robił to we wcześniejszych latach podatkowych. Oświadczyła bowiem, że na gruncie prawa podatkowego, uznawanie, że skoro podatnik we wcześniejszych latach wykonywał określone czynności, to wykonywał je także w analizowanym okresie, jest niedopuszczalne. A zakwestionowała także ustalenia, że w roku 2004 nie obowiązywały jednolite i równe dla wszystkich zasady, które pozwoliłyby na stwierdzenie, że dostęp do infrastruktury miał charakter publiczny, wskazując, iż błędna jest teza jakoby umowy zawierane przez zarządcę infrastruktury z przewoźnikami winny posiadać identyczną treść. Następnie skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia

2007 r. sygn. akt II FSK 14/06, przytaczając jego fragmenty, z którego wywodziła, iż w znacznej części pokrywa się z jej twierdzeniami. Nawiązała przy tym, do zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji, z której miałoby wynikać, iż nie ma sporu co do tego, że infrastruktura kolejowa skarżącej była w roku 2004 wykorzystywana na potrzeby publicznego transportu kolejowego oraz iż wyłączone przez podatnika budowle posiadały cechy określone w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych. Następnie skarżąca obszernie odniosła się do niepłacenia podatku od nieruchomości przez B S.A. mimo oddania infrastruktury kolejowej w dzierżawę zarządcy infrastruktury, którym jest B1 S.A. A ponadto zarzuciła organowi drugiej instancji niewyjaśnienie kluczowych zwrotów, w tym pojęcia: "transport kolejowy", "publiczny transport kolejowy", "na potrzeby", "wyłącznie" oraz nadanie im znaczenia potocznego. Polemizowała przy tym, z tak rozumianym zakresem poszczególnych pojęć, wskazując własną ich interpretację, powołując się na ich rozumienie w znaczeniu cywilnoprawnym. Zdaniem skarżącej pojęcie "wyłącznie" dotyczy zagadnienia sposobu wykorzystania budowli, a to, bądź na potrzeby publicznego transportu kolejowego, bądź na inne potrzeby. Stwierdziła, że będąc licencjonowanym przewoźnikiem korzystała z budowli kolejowych na takich samych zasadach, jak inni przewoźnicy co wskazuje na istnienie przesłanki "wyłącznie publicznego" wykorzystania przedmiotowej infrastruktury kolejowej. Podkreśliła, że w 2004 r. nie wykonywała na przedmiotowej infrastrukturze przewozów kolejowych.

Skarżąca wyraziła pogląd, że jeżeli "przyjąć za Kolegium, iż "przekazanie" infrastruktury kolejowej zarządcy na podstawie umowy dzierżawy wyklucza zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., niewątpliwie cała infrastruktura B winna zostać opodatkowana i to znacznie przed 2005 r."

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz podkreślając, że przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, nie ma znaczenia kwestia opodatkowania innego podmiotu gospodarczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać należy, że stan faktyczny sprawy został stwierdzony w oparciu o wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. Jak ustaliły to organy podatkowe i czemu strona skarżąca nie przeczyła

w badanym roku podatkowym A prowadziła działalność gospodarczą m.in. w zakresie eksploatacji złóż kruszyw oraz świadczenia usług przewozowych w transporcie kolejowym. W ramach wykonywanej przez A działalności przewozowej, transportowane były również produkty A (towary masowe). Budowle kolejowe służące do ruchu pojazdów kolejowych na przedmiotowej linii kolejowej stanowiły własność A, zaś grunty pod tymi budowlami znajdowały się w jej wieczystym użytkowaniu.

Poza sporem było również, iż w 2004 r. A, jako właściciel przedmiotowej infrastruktury kolejowej, pełniła funkcję przewoźnika kolejowego, a jej zarządcą był inny podmiot gospodarczy tj. A1 sp. z o.o. w K., której większościowym udziałowcem była A S.A. w K. tj. podatnik. Na podstawie umowy dzierżawy z dnia 2 stycznia 2004 r. podatnik (A) oddał teren i infrastrukturę kolejową w dzierżawę A1 spółka z o.o., która zobowiązała się do zapłaty czynszu dzierżawnego. Bezsporne było, że zarządca udostępniał przedmiotowe linie kolejowe wszystkim potencjalnym użytkownikom tj. uprawnionym przewoźnikom kolejowym, w tym podatnikowi.

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikami podatku od nieruchomości są (...) osoby prawne (...) będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 (pkt 1), użytkownikami wieczystymi gruntów (pkt 3). Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy zwalnia się od podatku od nieruchomości budowle kolejowe stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, służące do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania tym ruchem, umożliwiające dokonywanie przewozów osób lub rzeczy – wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, a także zajęte pod nie grunty.

Poza sporem było, że przedmiotowe budowle kolejowe odpowiadały warunkom z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej, zaś spór dotyczył tego czy budowle te były w badanym roku podatkowym "wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego".

Organy podatkowe obu instancji, kierując się poglądami Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjęły w niniejszej sprawie, że sporna infrastruktura kolejowa była wykorzystywana na potrzeby publicznego transportu kolejowego, zanegowały jednakże, aby wykorzystywanie jej przez podatnika miało charakter wyłączności.

Powyższy pogląd oparły na ustaleniu, że wydzierżawiając przedmiotową infrastrukturę A pozostawała właścicielem wchodzących w jej skład budowli kolejowych (w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej). Infrastruktura stanowiła, jako rzeczy o określonych właściwościach, "przedmiot" wykorzystywany w prowadzonej przez A działalności gospodarczej. Tak określony "przedmiot" (infrastruktura kolejowa) służyła A, jako właścicielowi, do realizacji jej własnej działalności gospodarczej – w postaci wydzierżawienia (wynajęcia) majątku, nie związanej z potrzebami publicznego transportu kolejowego. A, będąca właścicielem budowli kolejowych, poprzez ich wydzierżawienie wykorzystała je na własne potrzeby, we własnym interesie.

Dlatego też można stwierdzić, że w 2004 r. budowle kolejowe, a także zajęte pod nie grunty, nie korzystały ze zwolnienia od podatku od nieruchomości, przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej, w sytuacji, gdy podatnik będący ich właścicielem (wieczystym użytkownikiem gruntów), w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, wydzierżawił je innemu podmiotowi pełniącemu funkcję zarządcy.

Zarządca "infrastruktury kolejowej", o ile nie spełnia warunków z art. 3 ustawy podatkowej, nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Tym samym nie dotyczy go zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Należy przy tym zauważyć, że omawiane zwolnienie ma charakter przedmiotowy co powoduje, że jakiekolwiek inne niż wskazane w powołanym wyżej przepisie wykorzystanie wymienionych tam budowli kolejowych skutkuje jego niezastosowaniem. Wydzierżawienie budowli kolejowych innemu podmiotowi (zarządcy infrastruktury kolejowej) wyłącza możliwość uznania, że budowle te wykorzystywane są wyłącznie, a więc jedynie, na potrzeby publicznego transportu kolejowego nawet wówczas, gdy ich dzierżawca jako zarządca infrastruktury w skład której wchodzą te budowle, udostępnia ją zainteresowanym przewoźnikom, w tym wydzierżawiającemu.

Budowle kolejowe, które w 2004 roku nie były wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, lecz również na potrzeby innego rodzaju, w tym do prowadzenia działalności gospodarczej ich właściciela, nie korzystały ze zwolnienia opisanego w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej.

O publicznym charakterze transportu kolejowego przesądza to czy zarządca udostępnia linie kolejowe wyznaczonym przewoźnikom kolejowym, zaś o wyłącznym wykorzystywaniu budowli kolejowych na potrzeby tak określonego transportu decyduje stan faktyczny, wykluczający ich wykorzystywanie na inne potrzeby niż potrzeby publicznego transportu kolejowego (tak wyrok tut. Sądu sygn. akt I SA/Gl 501/10).

Nie można mówić o wyłącznie publicznym charakterze transportu kolejowego w przypadku, gdy dana infrastruktura kolejowa przeznaczona jest do użytku nie tylko uprawnionym przewoźnikom kolejowym lecz również jej właściciela, w celu wykonywania przewozów rzeczy wyłącznie dla jego własnych potrzeb. Tego rodzaju transport można nazwać transportem na potrzeby wewnątrzzakładowe, jako transport, w ramach jednego przedsiębiorstwa, np. z miejsca produkcji do miejsca zbytu. Przewóz własnych lub sprzedanych już towarów przez podatnika po własnych choć wydzierżawionych przez niego liniach kolejowych nie może zatem być uznany za realizowanie publicznego transportu kolejowego.

W tym miejscu należy stwierdzić, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły, iż A, w spornym roku podatkowym, wykonywała na przedmiotowej infrastrukturze (odcinek nr [...]) przewozy towarów masowych co wynikało z informacji podanych w piśmie z dnia 9 lutego 2009 r. Celem ich weryfikacji organ podatkowy zwrócił się do A o wskazanie rodzaju przewożonych towarów, odbiorców itd. A odpowiedziała, że w 2004 r. "nie przewoziła żadnego rodzaju towarów", oraz że odpowiedzi na kolejne pytania są bezprzedmiotowe. Oceniając te dowody (informacje) organ podatkowy mógł uznać, że podatnik, podobnie jak w latach poprzednich, również w 2004 r. wykonywał transport kolejowy własnych towarów, realizując w ten sposób własny cel gospodarczy. Należy bowiem zauważyć, że twierdzeniu podatnika o niewykonywaniu przewozów kolejowych przeczy m. in. treść wniosku o przyznanie tras z dnia 23 grudnia 2003 r. oraz umowa udostępnienia linii kolejowych (nr 2/03) zawarta pomiędzy jej zarządcą a podatnikiem (jako przewoźnikiem). Złożenie przedmiotowego wniosku, jak i zawarcie stosownej umowy (obowiązującej również w badanym roku podatkowym), przy uwzględnieniu zakresu działalności gospodarczej Spółki, pozwalał na dokonanie oceny wiarygodności poszczególnych dowodów, w świetle art. 191 Ordynacji podatkowej, skutkującej ustaleniem wskazanej okoliczności.

Skoro, jak w niniejszej sprawie, podatnik odpłatnie, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej innej niż transport kolejowy, wydzierżawił innemu podmiotowi infrastrukturę kolejową, w skład której wchodziły, będące jego własnością budowle kolejowe, wykorzystując je w ten sposób dla własnych celów gospodarczych, a ponadto wykorzystywał wydzierżawioną infrastrukturę, której był właścicielem, w celu wykonywania przewozów rzeczy wyłącznie dla własnych potrzeb, przewożąc własne produkty, po własnych choć wydzierżawionych liniach kolejowych, to tak wykorzystywane budowle kolejowe nie były budowlami wykorzystywanymi wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego.

Dlatego też organy podatkowe słusznie uznały, że przedmiotowe budowle kolejowe nie spełniają warunków opisanych w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej i nie korzystają z przewidzianego tym przepisem zwolnienia od podatku od nieruchomości.

Przyjęcie poglądu, prezentowanego w skardze, prowadziłoby do wniosku, że w każdym przypadku wykorzystywania na potrzeby publicznego transportu kolejowego jest wykorzystywaniem "wyłącznym". Postawienie tego znaku równości pozostaje jednak w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu i wskazywałoby na nieracjonalność ustawodawcy, który wymóg "wyłączności" wyraźnie ustanowił jako przesłankę zwolnienia podatkowego.

Sąd zauważa, że niniejsza sprawa dotyczyła wyłącznie decyzji będącej przedmiotem skargi i tylko podatnika skargę tę składającego. Badanie okoliczności prawnopodatkowych innych podmiotów będących jakoby w podobnej co skarżąca sytuacji wykraczało poza zakres niniejszego postępowania i rozstrzyganej sprawy. Tym samym organ odwoławczy nie był zobowiązany do dokonania ustaleń w tym przedmiocie, zaś Sąd nie był uprawniony do rozważań dotyczących podniesionej

w skardze kwestii zasadności opodatkowania innego niż skarżąca podmiotu (osoby prawnej) nie mającej charakteru strony w przedmiotowej sprawie.

W oparciu o powyższe ustalenia i wywody Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 tej ustawy.