Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2383/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 302 ust. 1 pkt 4, art. 303 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2206
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant ref. staż. Sebastian Niedbalski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz S. B. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją dnia z [...] lipca 2018 r., nr [...], na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 4, art. 315 ust. 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 319 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r. poz. 2206 z późn. zm.) w związku z art. 12 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 107) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.), wydaną na skutek odwołania S. B. od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], orzekającej o zobowiązaniu go do powrotu w terminie 15 dni od dnia doręczenia tej decyzji oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia jej wykonania lub upływu określonego w niej terminu dobrowolnego powrotu w przypadku braku informacji o jej wykonaniu, a także na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku od dnia wykonania tej decyzji na wypadek, jeżeli w terminie w niej określonym nie opuści on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowił:

1. uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu oraz w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu;

2. orzec o:

- określeniu terminu dobrowolnego powrotu do 15 dni od dnia doręczenia decyzji;

- zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji lub w przypadku braku informacji o jej wykonaniu od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego;

- zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli w terminie określonym w decyzji strona nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa;

- utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy:

W dniu 21 grudnia 2016 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zobowiązania do powrotu S. B., decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], orzekł o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w terminie 15 dni, od dnia doręczenia niniejszej decyzji oraz o zakazie ponownego wjazdu na:

- terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania niniejszej decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu określonego w tej decyzji w przypadku braku informacji ojej wykonaniu;

- terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli w terminie w niej określonym nie opuści on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa.

Organ I instancji stwierdził, iż w sprawie zachodzi przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, gdyż od 8 lipca do 18 października 2016 r. S. B.wykonywał pracę w [...] w [...] nie posiadając zezwolenia na pracę lub oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy zarejestrowanego w Powiatowym Urzędzie Pracy. Fakt ten został stwierdzony przez Państwową Inspekcję Pracy w protokole z kontroli przeprowadzonej w dniach 18, 19 i 26 października 2016 r..

Organ I instancji stwierdził ponadto, że w sprawie nie zachodzą okoliczności, kiedy decyzji o zobowiązaniu do powrotu nie wydaje się, określone w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w tym przesłanki do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych oraz zgody na pobyt tolerowany.

W ustawowym terminie cudzoziemiec złożył odwołanie od powyższej decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wnosząc o zmianę decyzji o zobowiązaniu go do powrotu. W uzasadnieniu oświadczył m.in., iż przyjechał do Polski w celach zarobkowych. Gdy znalazł odpowiedniego pracodawcę zdecydował się sprowadzić do Polski swoją żonę, która również podjęła zatrudnienie na terytorium Polski oraz córkę, która aktualnie uczęszcza tutaj do przedszkola. Podał, iż nie miał świadomości, że wykonuje pracę nielegalnie, ponieważ był zatrudniony na podstawie umowy, a pracodawca odprowadzał od jego osoby podatki oraz składki ZUS. Ponadto podczas składania w dniu 30 czerwca 2016 r. wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę otrzymał pouczenie, z którego wywnioskował, iż może dalej pracować. Wyjaśnił, iż w otrzymanym pouczeniu było napisane, że cudzoziemiec, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla potwierdzającego złożenie wniosku na pobyt czasowy jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Polski w toku procedury legalizacji pobytu w Polsce, do momentu kiedy decyzja w sprawie stanie się ostateczna, jeżeli kontynuuje pracę zgodnie z posiadanym przez siebie wcześniej zezwoleniem na pobyt czasowy lub zezwoleniem na pracę. Mając na uwadze powyższe odwołujący wniósł o zmianę otrzymanej decyzji. Do odwołania dołączył następujące dokumenty:

- prośbę pracodawcy;

- kopię decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r., nr [...], o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP do dnia 31 lipca 2019 r.;

- kopię pouczenia dotyczącego możliwości wykonywania pracy w trakcie toczącego się postępowania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Po analizie materiału dowodowego organ II instancji w pierwszej kolejności zauważył, iż z uwagi na datę wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie zastosowanie miał art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach w brzmieniu nadanym przez art. 7 pkt 20 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 1543), która weszła w życie 1 stycznia 2018 r., stanowiący, że decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wykonuje lub w dniu wszczęcia kontroli legalności wykonywania pracy prowadzonej przez uprawniony do tego organ wykonywał pracę bez odpowiedniego zezwolenia na pracę lub oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi wpisanego do ewidencji oświadczeń.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 z późn. zm.), nielegalnym wykonywaniem pracy przez cudzoziemca w myśl przepisów obowiązujących w czasie wydawania decyzji przez organ I instancji - było wykonywanie pracy przez cudzoziemca, który nie był uprawniony do wykonywania pracy w rozumieniu art. 87 ust. 1 lub nie posiadał zezwolenia na pracę, nie będąc zwolnionym na podstawie przepisów szczególnych z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, lub którego podstawa pobytu nie uprawniała do wykonywania pracy, lub który wykonywał pracę na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pobyt czasowy (...).

Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 12 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę oraz przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy, z wyjątkiem wizy wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 1 (tj. turystycznym), pkt 22 (tj. korzystania z ochrony czasowej) lub pkt 23 (tj. przyjazdu ze względów humanitarnych, z uwagi na interes państwa lub zobowiązania międzynarodowe) ustawy o cudzoziemcach.

Zgodnie z art. 87 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę zwolniony jest cudzoziemiec, w stosunku do którego umowy międzynarodowe lub odrębne przepisy dopuszczają wykonywanie pracy bez konieczności posiadania zezwolenia.

Ponadto uwzględniając posiadane przez stronę obywatelstwo, organ przytoczył także nieobowiązujący już zapis § 1 pkt 20 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz. U. poz. 588), który stanowił, że powierzenie cudzoziemcowi wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę było dopuszczalne w przypadku cudzoziemców będących obywatelami Republiki [...], Republiki [...], Republiki [...], Republiki [...], Federacji [...] lub [...], wykonującymi pracę przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, niezależnie od liczby podmiotów powierzających im wykonywanie pracy, jeżeli przed podjęciem przez cudzoziemca pracy powiatowy urząd pracy, właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego lub siedzibę podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, zarejestrował pisemne oświadczenie tego podmiotu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy temu cudzoziemcowi, określające nazwę zawodu, miejsce wykonywania pracy, datę rozpoczęcia i okres wykonywania pracy, rodzaj umowy stanowiącej podstawę wykonywania pracy oraz wysokość wynagrodzenia brutto za pracę, informujące o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych w oparciu o lokalny rynek pracy oraz o zapoznaniu się z przepisami związanymi z pobytem i pracą cudzoziemców, a praca ta wykonywana była na podstawie pisemnej umowy na warunkach określonych w oświadczeniu.

Z kolei zgodnie z art. 87 ust. 2 pkt 5 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę jest zwolniony cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę na podstawie pkt 1-4. Zgodnie z art. 87 ust. 2 pkt 1-4 tej ustawy, z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę jest zwolniony cudzoziemiec:

1) posiadający w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 144, art. 151 ust. 1 lub 2, art. 158 ust. 2 pkt 1 lub 2, art. 161 ust. 2, art. 176 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 lub 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

2) będący małżonkiem obywatela polskiego lub cudzoziemca, o którym mowa w pkt 1 i ust. 1 pkt 1-6, posiadający zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielone w związku z zawarciem związku małżeńskiego;

3) będący zstępnym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b, obywatela polskiego lub cudzoziemca, o którym mowa w pkt 1 i 2 oraz ust. 1 pkt 1-6, posiadający zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4) posiadający zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielone na podstawie art. 159 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

Zgodnie z art. 88g ust. 1b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do cudzoziemca, który złożył wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114 ust. 1, art. 126 ust. 1, art. 127 lub art. 142 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, w celu kontynuowania pracy wykonywanej zgodnie z posiadanym przez siebie zezwoleniem na pracę lub zezwoleniem na pobyt czasowy stosuje się przepis ust. 1a. Powołany art. 89g ust. 1a ustawy stanowi, iż jeżeli termin na złożenie wniosku o wydanie przedłużenia zezwolenia na pracę u tego samego pracodawcy i na tym samym stanowisku został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie, pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalną od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja o udzieleniu przedłużenia zezwolenia na pracę stanie się ostateczna.

Art. 318 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach przewiduje, iż w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu.

Jak stanowi art. 318 ust. 2 tej ustawy, zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której:

1) nie określono terminu dobrowolnego powrotu;

2) określono termin dobrowolnego powrotu - na wypadek jeżeli cudzoziemiec w tym terminie:

a) nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

b) przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa.

Zgodnie z art. 319 ustawy o cudzoziemcach zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, określa się na następujące okresy:

1) od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1-3, 6, 10, 12, 13, 15 lub 16;

2) od 1 roku do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 4 lub 5;

3) od 3 lat do 5 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 7, 8, 11 lub 14;

4) 5 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 9.

W dniu 4 maja 2016 r. przez przejście graniczne w [...] S. B. po raz ostatni wjechał na terytorium RP. Podczas przekraczania granicy posłużył się paszportem seria i numer [...] wydanym przez władze [...] w dniu [...] stycznia 2014 r., ważnym do dnia 28 stycznia 2024 r. oraz zamieszczonej w nim polskiej wizy typu [...], wydanej przez Konsula RP we [...] w dniu [...] stycznia 2016 r., ważnej przez 164 dni, uprawniającej do wielokrotnego przekroczenia granicy w okresie od 26 stycznia do 7 lipca 2016 r., cel wydania 05, tj. w celu wykonywania pracy przez cudzoziemca w okresie nieprzekraczającym 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy (rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 5 maja 2014 r. w sprawie wiz dla cudzoziemców; Dz. U. poz. 592). Powyższe potwierdza stempel kontroli granicznej zamieszczony w paszporcie cudzoziemca.

Jak wynika z prowadzonego przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w systemie teleinformatycznym Krajowego zbioru rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców, w dniu 30 czerwca 2016 r. S. B. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. Wojewoda [...] udzielił mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia 31 lipca 2019 r.. Do powyższego zezwolenia w dniu 22 listopada 2016 r. została wydana Karta Pobytu seria i numer RP [...], która została odebrana przez cudzoziemca w dniu 1 grudnia 2016 r..

W dniach 18, 19 i 26 października 2016 r. pracownicy Państwowej Inspekcji Pracy przeprowadzili kontrolę w [...] w [...]. W toku kontroli nr [...] stwierdzono, m.in. że:

- S. B. był zatrudniony w powyższej firmie na podstawie umowy zlecenia zawartej w dniu 1 sierpnia 2016 r. na okres do 31 lipca 2019 r.;

- zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych z tytułu wykonywania pracy na podstawie zawartej z nim umowy, pracodawca dokonał od dnia 4 maja 2016 r.;

- w dniu 17 listopada 2015 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] pracodawca ten zarejestrował oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy na dane cudzoziemca w okresie od 10 stycznia do 7 lipca 2016 r.,

- w dniu 30 czerwca 2016 r. cudzoziemiec złożył do Wojewody [...] wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Na podstawie materiału dowodowego stwierdzono, iż w okresie od 8 lipca do 18 października 2016 r. S. B. wykonywał nielegalnie pracę w [...], gdyż nie posiadał dokumentów uprawniających do wykonywania pracy oraz upłynął okres możliwości wykonywania pracy na podstawie oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia wykonywania pracy zarejestrowanego w urzędzie pracy.

W dniu 31 października 2016 r. pracodawca ustosunkował się protokołu kontroli, informując organ kontrolujący m.in. o fakcie uzyskania przez S. B. zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Państwowa Inspekcja Pracy w dniu 7 listopada 2016 r. ustosunkowała się do zarzutów pracodawcy stwierdzając, iż S. B. został zatrudniony z naruszeniem obowiązujących przepisów dotyczących zatrudnienia cudzoziemców w Polsce, w tym przepisów art. 87 i art. 88 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium RP jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę, dlatego inspektorzy przyjmujący zastrzeżenia nie zmienili zapisów treści protokołu kontroli.

Uwzględniając treść protokołu kontroli i wypełniając dyspozycję art. 310 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] w dniu 21 grudnia 2016 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zobowiązania S. B. do powrotu.

Zainteresowany przesłuchany do protokołu w dniu 21 grudnia 2016 r. w charakterze strony zeznał, iż do Polski przyjechał w dniu 28 stycznia 2016 r. w celu podjęcia pracy w [...]. Na [...] powrócił w dniu 28 kwietnia 2016 r., gdzie przebywał do 4 maja 2016 r., po czym wrócił do Polski i nie opuszczał już terytorium naszego kraju. W [...] pracował jako murarz od poniedziałku do piątku w godzinach 7.00 do 17.00 na podstawie podpisanej umowy oraz oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy. Za wykonywaną pracę otrzymywał wynagrodzenie w kwocie 2.000 zł. Zeznał: "myślałem że pracuję legalnie, zaufałem pracodawcy i myślałem, że wszystko jest w porządku". Oświadczył również, iż ma polskie korzenie, a od września 2016 r. na terytorium RP przebywa jego żona oraz córka. Żona jest zatrudniona w tej samej firmie, a córka uczęszcza do przedszkola. Ponadto oznajmił, iż w dniu 30 czerwca 2016 r. złożył wniosek o udzielenie zezwolenie na pobyt czasowy i pracę, a w dniu 24 października 2016 r. otrzymał decyzję w powyższej sprawie. Na zakończenie zeznał, iż chciałby zostać w Polsce, aby móc tu dalej pracować.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz treść odwołania organ wyjaśnił, że postępowanie o wydanie cudzoziemcowi zezwolenia na pracę (jednolita procedura - zezwolenie na pobyt i pracę), o które S. B. wystąpił z wnioskiem do Wojewody [...] w dniu 30 czerwca 2016 r. było jego pierwszym wnioskiem. Wcześniej cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie było wydane zezwolenie na pracę i nie przebywał on też na tym terytorium na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy. Tym samym, powołany wyżej przepis o możliwości kontynuowania zatrudnienia w trakcie toczącego się postępowania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (zgodnie z dołączonym pouczeniem) nie miał tu zastosowania. Cudzoziemiec na podstawie zarejestrowanego w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] "Oświadczenia ..." był uprawniony do wykonywania pracy bez zezwolenia, na rzecz [...] do dnia 7 lipca 2016 r..

Z materiału dowodowego wynika, iż od 8 lipca do 18 października 2016 r., tj. w dniu wszczęcia kontroli legalności wykonywania pracy prowadzonej przez uprawniony organ, S. B. wykonywał pracę na rzecz [...] bez odpowiedniego zezwolenia na pracę lub oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi wpisanego do ewidencji oświadczeń.

W obecnym stanie prawnym ustalony stan faktyczny wypełnia dyspozycję art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Stwierdzenie faktu wykonywania przez cudzoziemca pracy bez wymaganego zezwolenia czy zarejestrowanego oświadczenia, uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci zobowiązania go do powrotu. Decyzja wydana na podstawie ww. przepisu ma charakter obligatoryjny i nie jest zależna od woli organu orzekającego w sprawie. Wskazuje na to użyty w tym przepisie zwrot "wydaje się", tym samym organ pozbawiony został swobody decyzyjnej i musiał zobowiązać cudzoziemca do powrotu w przypadku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Nie można zatem przyjąć, że przy orzekaniu na podstawie tego przepisu organ dysponował swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, tj. "uznaniem administracyjnym". Powyższy pogląd jest ugruntowany zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych.

Ustawodawca wprowadził sankcję zobowiązania cudzoziemca do powrotu we wszystkich przypadkach, w których cudzoziemiec wykonuje (wykonywał - w dniu wszczęcia kontroli) pracę bez odpowiedniego zezwolenia na pracę lub oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi wpisanego do ewidencji oświadczeń na terytorium Polski niezależnie od stopnia zawinienia, czy okresu w jakim była ona wykonywana.

Już samo stwierdzenie faktu odpowiadającego hipotezie powyższego przepisu uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci zobowiązania cudzoziemca do powrotu oraz do orzeczenia zakazu ponownego wjazdu przez określony czas. Taka konstrukcja normy prawnej ma przede wszystkim na celu dyscyplinowanie cudzoziemców w przedmiocie przestrzegania przepisów ustanowionych dla zapewnienia kontroli wjazdu i pobytu cudzoziemców. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 kpa zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie tej zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego.

Okoliczności podnoszone przez cudzoziemca i jego pracodawcę w treści dołączonej do odwołania prośby, w zakresie braku winy cudzoziemca w zaistniałej sytuacji, nieświadomości wykonywania pracy niezgodnie z przepisami oraz oświadczenie pracodawcy co do przyjęcia za nią odpowiedzialności - nie mają znaczenia dla zasadności zastosowania dyspozycji art. 302 ust. 1 pkt 4 wobec cudzoziemca.

Jednocześnie z materiału dowodowego nie wynika, aby w sprawie wystąpił przypadek, o którym mowa w art. 302 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, wyłączający stosowanie art. 302 ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Materiał dowodowy nie uzasadnia stwierdzenia, iż pracodawca cudzoziemca w sposób celowy, działając w sposób określony w art. 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, doprowadził zainteresowanego do wykonywania pracy niezgodnie z przepisami.

Organ ustalił, że po przeprowadzonej kontroli Państwowa Inspekcja Pracy skierowała wniosek o ukaranie osoby odpowiedzialnej za stwierdzone w trakcie kontroli naruszenie art. 120 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W przedmiotowej sprawie należało zbadać jednakże, czy wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki z art. 303 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, zgodnie z którym w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy:

1) posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej lub

2) udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia, lub

3) udzielono mu zezwolenia, o którym mowa w art. 187 pkt 6 lub 7, lub

4) jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście niniejszej ustawy, lub

5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, albo zezwolenia, o którym mowa w art. 176, lub

6) udzielono mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

7) posiada zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, udzielone przez inne państwo obszaru Schengen i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że cudzoziemiec nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o obowiązku wyjazdu na terytorium tego państwa, o którym mowa w art. 314, lub

8) jest czasowo oddelegowany w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz jest uprawniony do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa, jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu miałaby zostać wydana z uwagi na przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim lub ze względu na przekroczenie lub usiłowanie przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, lub

9) może zostać niezwłocznie przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa, lub

10) może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany w strefie nadgranicznej bezpośrednio po nieumyślnym przekroczeniu granicy wbrew przepisom prawa, lub

11) może zostać niezwłocznie przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie obowiązującej w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób, lub

12) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 170, lub

13) może zostać przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z dnia 29 czerwca 2013 r.), zwanego dalej "rozporządzeniem 604/2013".

Zgodnie z art. 348 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu:

1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.:

a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub

b) mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub

c) mógłby być zmuszony do pracy, lub

d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub

2) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub

3) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu.

Zgodnie z art. 351 ustawy o cudzoziemcach, zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi, jeżeli zobowiązanie go do powrotu:

1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.:

a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub

b) mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub

c) mógłby on być zmuszony do pracy, lub

d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej

- w przypadku gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 349, lub

2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu właściwego do przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu i od cudzoziemca, lub

3) może nastąpić jedynie do państwa, do którego wydanie go jest niedopuszczalne na mocy orzeczenia sądu albo z uwagi na rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie odmowy wydania cudzoziemca.

S. B. nie legitymuje się wizami, czy innymi tytułami pobytowymi uwzględnionymi w art. 303 ust. 1 pkt 1-3 i 5-7 ustawy. Ustalenia faktyczne wskazują także, że w sprawie nie zachodzą okoliczności, o którym mowa wart. 303 ust. 1 pkt 4, 8-13 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto cudzoziemcowi nie udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany (por. art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy).

W kontekście przesłanki z art. 303 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 348 ustawy należy wyjaśnić, iż art. 2-8 Konwencji nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, pracować itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. Przepisy Konwencji nie mogą być interpretowane w sposób prowadzący do narzucania państwu przyjmującemu cudzoziemców konieczności legalizowania im pobytu w formie przez nich wybranej, na wybranej przez cudzoziemców podstawie prawnej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy.

Cudzoziemiec w odwołaniu powołał się na swoje obawy przed powrotem do kraju pochodzenia stwierdzając: "bardzo boję się powrotu na [...] i chociaż jest to mój kraj, to nie mam w nim żadnej przyszłości, nie mam do czego wracać. Nie ma pracy, nie wiem z czego utrzymam swoją rodzinę, a chciałbym jak każdy rodzic, aby moja córka wzrastała w normalnych warunkach. Powrót na [...] zrujnuję życie moje i mojej rodziny, tego za wszelką cenę chciałabym uniknąć. W Polsce znalazłem spokój, stabilizację i ludzi, którym nieobojętny jest los drugiego człowieka". Powołane obawy przed powrotem dotyczą sfery ekonomicznej wynikającej z posiadania stałej pracy i z tym związanej stabilizacji. Rozpatrując sprawę S. B. w kontekście zagrożeń określonych w art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach organ wyjaśnił, że aby udowodnić istnienie w sprawie przesłanek w wyżej wskazanych przepisach, strona powinna wykazać okoliczności bezspornie wskazujące na istnienie zindywidualizowanego zagrożenia dla niej po powrocie do kraju pochodzenia, o których mowa w tych przepisach. Organ odwoławczy stwierdził, że ani w postępowaniu w I instancji ani w odwołaniu cudzoziemiec nie przedstawił żadnych informacji, ani okoliczności mogących wskazywać na istnienie zagrożeń dla niego wymienionych w powyższych przepisach. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że nie grozi mu żadne niebezpieczeństwo w sytuacji powrotu do kraju jego pochodzenia. Cudzoziemiec nie wskazał ponadto, aby było tam zagrożone jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego. Podczas przesłuchania strony w dniu 21 grudnia 2016 r. S. B., pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, jednoznacznie oświadczył, że nie obawia się powrotu na [...] i że dobrowolnie wykona wydaną mu decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.

Uwzględniając treść odwołania, w którym strona powołała obawy powrotu do kraju pochodzenia, w kontekście przesłanki udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, określonej w art. 348 pkt 1 ustawy organ wskazał, że uznanie, iż decyzja o zobowiązaniu do powrotu może naruszać art. 2 do art. 7 (czy ewentualnie inne) Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, uwarunkowane jest stwierdzeniem zindywidualizowanego, skonkretyzowanego zagrożenia naruszeniem określonych praw.

Ponadto gorsza sytuacja ekonomiczna w kraju pochodzenia nie jest równoznaczna z naruszeniem praw chronionych w Konwencji. Co do zasady, nie przeciwdziałają wydaleniu również względy medyczne, łączone ze stanem służby zdrowia i lepszymi standardami wykonywania usług medycznych w kraju przebywania. Ten ostatni czynnik może podlegać uwzględnieniu na podstawie art. 3 Konwencji (zakaz tortur, nieludzkiego i poniżającego traktowania) tylko w odniesieniu do "bardzo wyjątkowych okoliczności" o charakterze humanitarnym.

Dokonując oceny, czy decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu narusza prawo cudzoziemca do życia prywatnego, należało wziąć pod uwagę skutki, jakie wiążą się z wydaniem decyzji. Zaskarżona decyzja orzeka wprawdzie o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, jednak orzeczony zakaz ponownego wjazdu do Polski nie jest bezterminowy - wynosi jedynie 1 rok. Ewentualna ingerencja w prawo, o którym mowa w art. 8 Konwencji nie ma zatem charakteru bezterminowego. Dodatkowo w przypadku zastosowania się przez cudzoziemca do decyzji o zobowiązaniu do powrotu i opuszczenia przez niego terytorium Polski w terminie w niej określonym, istnieje możliwość cofnięcia zakazu wjazdu, zgodnie z art. 320 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Strona po wyjeździe z Polski w terminie określonym w decyzji i upływie (lub cofnięciu) okresu zakazu ponownego wjazdu ma możliwość aplikowania o zezwolenie na wjazd i pobyt tu w zwykłym trybie ustawy o cudzoziemcach (wiza, zezwolenie na pobyt czasowy, zezwolenie na pobyt czasowy i pracę) lub wjechać tu w ramach ruchu bezwizowego.

Strona powołała się na okoliczność prowadzenia w Polsce życia rodzinnego ze swoją żoną oraz córką, będącymi obywatelami [...]. S. B. wskazał, że razem ze swoją rodziną chciałby żyć i pracować w Polsce, z uwagi na sytuację ekonomiczną i brak stałej pracy na [...] i lepsze warunki bytowe w Polsce. Niemniej jednak organ zauważył, że cudzoziemiec przebywa na terytorium RP od dnia 28 stycznia 2016 r.. Decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu została wydana po około roku jego przebywania na terytorium RP, co jest czasem stosunkowo krótkim. Większość swojego życia cudzoziemiec spędził jednak na [...], skąd pochodzi i gdzie założył rodzinę oraz zamieszkiwał wraz z nią.

Rodzina, tj. córka i żona dołączyły do cudzoziemca dopiero we wrześniu 2016 r.. Po około miesiącu od wspólnego zamieszkania na terytoriom RP, Państwowa Inspekcja Pracy stwierdziła nieprawidłowości w zatrudnieniu cudzoziemca, zatem był on świadomy swojej niestabilnej sytuacji na terytorium RP i musiał liczyć się z konsekwencjami naruszeń prawa. Przyjeżdżając do Polski małżonkowie powinni zadbać o należyte zapoznanie się z przepisami dotyczącymi legalności ich pobytu i pracy. Brak należytej staranności w dbaniu o własne interesy, powoduje narażenie się na konsekwencje mniej lub bardziej świadomych naruszeń. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w interesie cudzoziemca jest znać i przestrzegać porządek prawny państwa, do którego się udaje i w którym przebywa i do którego sprowadza następnie swoja rodzinę. Cudzoziemiec nie zadośćuczynił obowiązkom należytego zapoznania się z obowiązującymi przepisami, czym naraził siebie na zobowiązanie do powrotu.

W ocenie uwzględniono również fakt, że rodzina w okresie od stycznia do września 2016 r. zamieszkiwała już oddzielnie (S. B. na terytorium RP, żona i dziecko na [...]). Ingerencji w życie rodzinne dokonali sami małżonkowie, decydując się na rozłąkę podyktowaną poszukiwaniem lepszych warunków ekonomicznych. Tym samym można uznać, że realizacja decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie spowoduje trwałego naruszenia ich więzi małżeńskich tym bardziej, że bez przeszkód mogą mieszkać razem w kraju swojego pochodzenia.

Uwzględniając powyższe okoliczności, a w szczególności charakter pobytu cudzoziemca i jego żony na terytorium RP w ocenie organu odwoławczego S. B. nie miał realnych podstaw, aby być pewnym, że na terytorium Polski będzie mógł prowadzić życie rodzinne, czy prywatne, w tym zamieszkiwać tu żoną i dzieckiem. W ocenie uwzględniono również fakt, że pobyt żony cudzoziemca na terytorium RP jest również związany z czasowym wykonywaniem tu pracy i również jest pobytem stosunkowo krótkotrwałym. Żonie i dziecku cudzoziemca Wojewoda [...] udzielił wprawdzie zezwolenia na pobyt czasowy i ich pobyt jest legalny. Jednakże sam fakt posiadania przez współmałżonkę zezwolenia na pobyt czasowy nie wpływa w sposób istotny na ocenę możliwości udzielenia S. B. zgody na pobyt humanitarny. Posiadanie przez współmałżonka zgody na pobyt czasowy nie stanowi samoistnej przesłanki do udzielenia drugiemu małżonkowi zgody na pobyt. W takim przypadku, konsekwentnie w każdej takiej sytuacji, gdy jedno z małżonków uzyskałoby zgodę na pobyt, powstałby obowiązek po stronie państwa goszczącego do zapewnienia drugiemu z małżonków - cudzoziemców, pozostawania na terytorium Polski tylko dlatego, że drugi z nich uzyskał prawo do czasowego pobytu. Taka wykładnia przepisów prawa polskiego i międzynarodowego nie jest prawidłowa.

Dodatkowo organ uwzględnił bliskie położenie kraju pochodzenia S. B., okoliczność posiadania przez niego stałego miejsca pobytu we [...], a także fakt, iż zarówno on, jak i jego żona są obywatelami [...], co niewątpliwie ułatwi im utrzymywanie osobistego kontaktu, w sytuacji, w której żona, ze względów ekonomicznych podjęłaby decyzję o pozostaniu na terytorium Polski. Istnieje także niewątpliwie możliwość przeniesienia przez S. B. życia rodzinnego na [...], w przypadku podjęcia przez niego i jego żonę takiej decyzji. Niewątpliwie, cudzoziemiec i jego żona zapewniają dziecku stabilną sytuację, zarówno w sytuacji wspólnego realizowana obowiązków rodzicielskich, jak i podczas okresów oddzielnego zamieszkiwania małżonków. Organ ponownie wyjaśnił, że sankcja za naruszenie ustawy o cudzoziemcach nie jest bezterminowa.

Ingerencja w prawa chronione art. 8 Konwencji, aby mogła zostać uznana za dopuszczalną musi służyć ochronie określonych dóbr (bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochrona porządku i zapobieganie przestępstwom, ochrona zdrowia i moralności lub ochrona praw i wolności innych osób), jednak nie oznacza to, że ingerencja taka może zostać uznana za dopuszczalną wyłącznie w przypadku popełnienia jedynie ciężkich przestępstw.

Należy przy tym podkreślić, że ingerencja w prawa chronione na mocy art. 8 Konwencji jest dopuszczalna zarówno w sytuacjach, w których cudzoziemcy dopuszczają się relatywnie ciężkich przestępstw o charakterze czysto kryminalnym, jak również naruszenia np. przepisów regulujących wjazd i pobyt cudzoziemców. Nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy reakcją państwa na zjawisko nielegalnej imigracji jest sankcja karna czy środki administracyjne. Przyznanie organom władzy możliwości reakcji w postaci wydalenia (obywatela państwa trzeciego) stanowi ważny środek ogólnej prewencji w odniesieniu do poważnych lub powtarzających się naruszeń prawa imigracyjnego. Należy uznać, iż system wykonywania krajowego prawa imigracyjnego, który został oparty na sankcjach administracyjnych w postaci wydalenia, jako taki nie skutkuje brakiem zgodności z art. 8 Konwencji.

Organ odwoławczy nie stwierdził tym samym istnienia w sprawie przesłanki udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych określonej w art. 348 pkt 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach.

W kontekście instytucji udzielenia zgody na pobyt tolerowany organ wyjaśnił, iż nie stwierdził, aby wobec S. B. zachodziły okoliczności z art. 349 ustawy o cudzoziemcach, a zatem nie ma wobec niego zastosowania przesłanka z art. 351 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, która jest stosowana w przypadku, gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgodny na pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 349 ustawy. Organ nie stwierdził również, aby w sprawie zachodziła przesłanka z art. 351 pkt 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach.

Powyższe ustalenia uzasadniają stwierdzenie, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki do udzielenia stronie zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy zgody na pobyt tolerowany.

Uwzględniając treść odwołania organ wyjaśnił, iż stwierdzenie, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach i nie zachodzą okoliczności art. 303 ust. 1 ustawy, obligowało go do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji.

Organy orzekające w sprawie dysponują jedynie swobodą w określeniu terminu dobrowolnego powrotu i określeniu zakazu wjazdu przez cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz w określeniu okresu tego zakazu.

W zaskarżonej decyzji został określony 15-dniowy termin do opuszczenia terytorium RP. Z uwagi na fakt, iż strona odwołała się w terminie od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...], termin ten nie biegł do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy.

Orzekając o zakazie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku określonym w punkcie 2 sentencji zaskarżonej decyzji - na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen, organ I instancji zastosował się do regulacji zawartej w art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy. Orzeczenie to ma charakter warunkowy i rodzi skutki w postaci zakazu wjazdu także na terytorium innych państw obszaru Schengen jedynie w sytuacji nieopuszczenia przez stronę terytorium Polski w terminie określonym w decyzji lub przekroczenia lub usiłowania przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa. W przypadku wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu w wyznaczonym terminie, w sprawie ma zastosowanie roczny zakaz wjazdu jedynie na terytorium Polski.

W sytuacji stwierdzenia w sprawie przesłanki, o której mowa w art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy, organ był zobligowany na mocy art. 319 pkt 2 ustawy do określenia co najmniej rocznego okresu zakazu ponownego wjazdu. Zatem określony w zaskarżonej decyzji okres zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (w przypadku wykonania przez stronę we wskazanym terminie decyzji o zobowiązaniu do powrotu) jest minimalnym, prawnie dopuszczalnym okresem, do orzeczenia którego organ był zobligowany na mocy art. 319 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Naruszenia zasady wynikającej z art. 7 kpa nie stanowi również oparte na art. 318 ust. 2 pkt 2 i art. 319 ust. 2 ustawy orzeczenie przez organ I instancji o zakazie wjazdu przez cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji w sytuacji, gdy zainteresowany nie zastosowałby się do decyzji o zobowiązaniu do powrotu i nie opuścił w terminie w niej określonym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa.

Sprawdzenia w systemie POBYT wskazują, że w dniu 24 października 2017 r. Wojewoda [...] udzielił cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP. Zgodnie z art. 307 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w dniu, w którym decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu stanie się ostateczna, z mocy prawa następuje unieważnienie wizy krajowej, wygaśnięcie zezwolenia na pobyt czasowy oraz zezwolenia na pracę.

Należy również zaznaczyć, że zobowiązanie do powrotu cudzoziemca w terminie jak i bez orzeczonego terminu oraz zakaz ponownego wjazdu powinien następować od dnia doręczenia/wydania decyzji, tj. bez rozróżnienia, czy chodzi o decyzję organu I, czy II instancji. Powołanie poprzez organ I instancji terminu "niniejszej decyzji" będzie powodowało konieczność dokonania przez organ odwoławczy odpowiedniej korekty zakazu ponownego wjazdu, który ustawodawca powiązał w pierwszej kolejności z datą wykonania decyzji (art. 318, art. 319 w związku z art. 438 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 438 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach). Powyższe działanie organu I instancji, nie jest zgodne z powołanymi przepisami ustawy o cudzoziemcach.

W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i proceduralnego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, a materiał dowodowy został zgromadzony w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia kwestii zasadności wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w oparciu o przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy. Brak było tym samym podstaw do zastosowania w sprawie art. 138 § 2 kpa.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców postanowił jak w powołanej na wstępie decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjne w Warszawie na powyższą decyzję S. B. zaskarżył ją w całości i wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, zarzucając zaskarżonej decyzji:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) art. 302 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, poprzez jego niezastosowanie, w przypadku, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazywał na zaistnienie sprawstwa pracodawcy w zakresie czynu z art. 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wyłącznej podstawie wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu, a w konsekwencji niewłaściwe uznanie, że brak jest podstaw do odstąpienie od wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu,

b) art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, poprzez jego niezastosowanie, z uwagi na błędne ustalenie, iż nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych, mimo iż przedstawione w sprawie okoliczności wskazują, iż zobowiązanie go do powrotu narusza prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., a zatem z materiału dowodowego zebranego w sprawie bezsprzecznie wynika, iż takie przesłanki zostały spełnione;

c) art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu i zakazie ponownego wjazdu, mimo iż zachodziły przesłanki do odstąpienia od jej wydania, gdyż w przedmiotowym stanie faktycznym zaistniały przesłanki do udzielenia zgody ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany;

2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez:

- niedopełnienie przez organ orzekający w sprawie obowiązku wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, poprzez pominięcie istotnego dla sprawy faktu, że dopełnił wszystkich obowiązków, jakie nakładały na niego obowiązujące przepisy prawa, a to pracodawca, na co skarżący nie miał żadnego wpływu - doprowadził do zaistnienia nieprawidłowości w zakresie jego zatrudnienia,

- niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wszechstronny materiału dowodowego w zakresie istnienia przesłanek wskazanych w treść art. 302 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. wyłącznej winy pracodawcy za niedopełnienie formalności związanych z legalnym zatrudnieniem, który wprowadził skarżącego w błąd, jego celowego działania w sposób określony w art. 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co doprowadziło do błędnego ustalenia, iż materiał dowodowy nie uzasadnia, iż pracodawca w sposób celowy, działając w sposób określony w art. 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy, doprowadził go do wykonywania pracy niezgodnie z przepisami;

- dowolną i niewszechstronną ocenę zebranego materiału dowodowego, przez co organ błędnie uznał, iż nie zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, określonej w art. 348 pkt 2, mimo powołanych okoliczności dotyczących stanu faktycznego, w świetle których zobowiązanie do powrotu naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Jednocześnie wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu - aktu urodzenia jego córki O. B. w dniu 16 czerwca 2018 r. na okoliczność istnienia przesłanek do udzielenia zgody na pobyt humanitarny w Polsce z uwagi na to, że zobowiązanie do powrotu naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.. Wskazał, że przeprowadzenie zgłoszonego dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a jednocześnie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ppsa. Sąd nie rozstrzyga więc sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

W ocenie Sądu skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2094 ze zm.), zgodnie z którym decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, który wykonuje lub w dniu wszczęcia kontroli legalności wykonywania pracy prowadzonej przez uprawniony do tego organ wykonywał pracę bez odpowiedniego zezwolenia na pracę lub oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi wpisanego do ewidencji oświadczeń.

Zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 107), do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy zasadniczo stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc również art. 302 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym przepisu jej art. 302 ust. 1 pkt 4 nie stosowało się w przypadku, o którym mowa w art. 120 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1265 ze zm.). Ten ostatni przepis stanowi zaś, że karze grzywny podlega ten, kto za pomocą wprowadzenia cudzoziemca w błąd, wyzyskania błędu, wykorzystania zależności służbowej lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania doprowadza cudzoziemca do nielegalnego wykonywania pracy. Stosowanie przepisów w dotychczasowym brzmieniu dotyczy także art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, w myśl którego w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydawało się cudzoziemcowi, gdy udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodziły przesłanki do ich udzielenia.

Analiza powyższych regulacji wskazuje w pierwszej kolejności, że organ nie zbadał należycie przesłanki określonej w art. 302 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. Wprawdzie w piśmie Państwowej Inspekcji Pracy – Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...] z dnia 19 kwietnia 2018 r. (k. 36 akt administracyjnych t. 1/2) wskazano, że do sądu skierowany został wniosek o ukaranie pracodawcy na podstawie art. 120 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jednakże brak jest odpisu prawomocnego wyroku, który zapadł w tym przedmiocie. Niewykluczone wszakże, że w ramach zarzuconego sprawcy czynu, Sąd Rejonowy [...] w [...] przyjął inną kwalifikację prawną, tj. właśnie art. 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ zaniechał jednak zbadania tej okoliczności, mimo że posiadał wszelkie dane w tym względzie, tzn. nawet sygnaturę akt sprawy ([...]).

Pamiętać przy tym trzeba, że dla wyłączenia możliwości wydania decyzji zobowiązującej cudzoziemca do powrotu nie jest wymagane prawomocne skazanie pracodawcy za popełnione wykroczenie na podstawie art. 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2017 r., II OSK 551/17, LEX nr 2406523).

Zwrócić trzeba uwagę, że na korzyść skarżącego przemawia cała sekwencja zdarzeń, począwszy od zarejestrowania przez jego pracodawcę w dniu 17 listopada 2015 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] oświadczenia o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy w okresie od 10 stycznia do 7 lipca 2016 r., przez uzyskanie polskiej wizy (typu [...], wydanej przez Konsula RP we [...] w dniu 25 stycznia 2016 r., ważnej przez 164 dni, uprawniającej do wielokrotnego przekroczenia granicy w okresie od 26 stycznia do 7 lipca 2016 r., wydanej w celu wykonywania pracy przez cudzoziemca w okresie nieprzekraczającym 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy), wykonywanie przez niego legalnej pracy w [...], następnie wystąpienie przez cudzoziemca w dniu 30 czerwca 2016 r. do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, sprowadzenie do Polski rodziny we wrześniu 2016 r., a wreszcie uzyskanie decyzji z dnia 24 października 2016 r. o zezwoleniu na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia 31 lipca 2019 r., do którego w dniu 22 listopada 2016 r. została wydana Karta Pobytu seria i numer RP [...] oraz urodzenie w Polsce córki w dniu 16 czerwca 2018 r..

Wskazane okoliczności należy przy tym rozpatrywać przez pryzmat znacznego skomplikowania przepisów ustawy o cudzoziemcach w odniesieniu do sytuacji, w jakiej znalazł się skarżący, w szczególności przy uwzględnieniu jego osobistych uwarunkowań, tj. młodego wieku, średniego wykształcenia i pracy w zawodzie budowlańca.

Po drugie podzielić należy zarzut skargi, iż w okolicznościach niniejszej sprawy organ błędnie zinterpretował sytuację skarżącego i jego rodziny w kontekście art. 303 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, tj. istnienia przesłanek do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych.

W ocenie Sądu, zobowiązanie do powrotu naruszałoby prawo skarżącego do życia rodzinnego w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach). Istotna rolę odgrywa tu m.in. wspólne zamieszkiwanie, posiadanie dzieci oraz długotrwałość przebywania na terytorium Polski. Oceny wymaga również, czy zobowiązanie do powrotu nie będzie stanowić nadmiernej ingerencji w to życie. Organy w tym zakresie zbagatelizowały sytuację rodzinną skarżącego oraz wskazane przeze niego negatywne skutki dla życia rodzinnego związane z wydaną decyzją.

Nie zostało uwzględnione, iż życie rodzinnego cudzoziemca koncentruje się na terytorium Polski, gdyż wspólnie zamieszkuje on tutaj z żoną oraz córkami, w tym drugą córką urodzoną w Polsce 16 czerwca 2018 r.. Rodzina obecnie pozostaje na jego wyłącznym utrzymaniu, gdyż żona opiekuje się małym dzieckiem.

Zdaniem Sądu, okoliczności powyższe mają zasadnicze znaczenie dla oceny, czy zobowiązanie S. B. do powrotu naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Zwrócić przy tym należy uwagę, iż żona cudzoziemca pracowała w Polsce legalnie, a jego córka uczęszczała do przedszkola, a następnie miała podjąć naukę w szkole.

W odniesieniu do powyższej kwestii wziąć należy również pod uwagę fakt urodzenia na terytorium RP drugiej córki skarżącego – O. B., co nastąpiło 16 czerwca 2018 r.. Choć okoliczność ta została ujawniona na etapie postępowania sądowo-administracyjnego, to zaistniała jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

Sytuacja ta sprawiła, że aktualnie skarżący jest jedynym żywicielem rodziny, której centrum życiowe znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Stąd też organy błędnie uznały, iż w sprawie nie zachodzą okoliczności określone w art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, kiedy decyzji o zobowiązaniu do powrotu nie wydaje się, w tym przypadku przesłanki do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż poczynione przez organy założenie, że życie rodzinne po opuszczeniu przez skarżącego terytorium Polski nie będzie zagrożone, bo rodzina będzie mogła się odwiedzać lub wspólnie zamieszkać w kraju pochodzenia jest czysto hipotetyczne. Biorąc bowiem pod uwagę, iż środki którymi dysponuje rodzina skarżącego nie są znaczne, a w przypadku jego wyjazdu i pozostania w Polsce żony samej z dwójką małych dzieci będą jeszcze niższe, trudno sobie wyobrazić, iż podróż żony z dziećmi, aby go odwiedzić będzie w ogólne możliwa. Niewątpliwie doprowadzi to do rozłączenia rodziny, co odczują w szczególności małe dzieci, które zostaną pozbawione kontaktu z ojcem.

Aktualnie również nie jest możliwe przeniesienie tego życia na [...], gdyż skarżący nie posiadam tam pracy, ani miejsca zamieszkania. Należy przy tym uwzględnić, iż w przypadku powrotu całej rodziny, szkodę poniosą również dzieci, w szczególności starsza córka cudzoziemca, która po raz kolejny będzie musiała zmienić szkołę i otoczenie.

W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, iż prawo do życia rodzinnego będzie naruszone zarówno poprzez rozdzielenie rodziny, jak i poprzez powrót całej rodziny na [...].

Argumenty organu, iż wykonanie decyzji nie będzie stanowić ingerencji w życie rodzinne, gdyż już od stycznia do września 2016 r. rodzina zamieszkiwała oddzielnie jest błędny. Wręcz przeciwnie, ponowne rozdzielenie rodziny wskutek wykonania decyzji zobowiązującej do powrotu, uczyni prawo do życia rodzinnego iluzorycznym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 872/16, LEX nr 2457277).

Mając powyższe na uwadze, należy uznać, iż przesłanki uzasadniające udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych zostały w niniejszej sprawie spełnione, co winno skutkować niewydaniem wobec skarżącego decyzji o zobowiązaniu do powrotu.

W związku z tym, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie przede wszystkim pod uwagę przedstawione wyżej stanowisko odnośnie przesłanek do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych.

W dalszej kolejności, w razie potrzeby - organ zbada kwestię wyroku Sądu Rejonowego [...] w [...] w sprawie [...] i zależności od jego treści weźmie też pod uwagę oświadczenie (prośbę) R. S. – ówczesnego pracodawcy skarżącego z dnia 28 stycznia 2017 r. oraz rozważy potrzebę jego przesłuchania w charakterze świadka na okoliczność powołaną w art. 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy, wykonywanie pracy przez skarżącego bez wymaganego zezwolenia w okresie od 8 lipca do 18 października 2016 r. nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa państwa, bezpieczeństwa publicznego lub dobrobytu gospodarczego kraju. Nie zagraża również ochronie porządku i zapobieganiu przestępstwom, ochronie zdrowia i moralności lub ochronie praw i wolności innych osób. Tym samym zaś nie może być mowy o wyłączeniu ochrony przewidzianej w art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji. W związku z tym stwierdzić należy, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, poprzez orzeczenie o zobowiązaniu skarżącego do powrotu w sytuacji, w której wystąpiła przeszkoda do orzeczenia o takim zobowiązaniu, przewidziana w art. 303 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa, Sąd orzekł jak w punkcie 1. sentencji.

O kosztach postępowania w punkcie 2. wyroku orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ppsa. Na koszty te składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 300 zł, ustalony na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz koszty zastępstwa procesowego (480 zł), stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).