Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 61/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2012-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Teza: Bocznica kolejowa mieści się w zakresie normy wyrażonej w art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.)

TEZY

Bocznica kolejowa mieści się w zakresie normy wyrażonej w art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.)


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Stanisław Prutis, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2012 r. sprawy ze skargi B. P. B., M. D. Sp. j. w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...] Wójt Gminy B. P. ustalił P. R. D. i M. w B. P. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie bocznicy kolejowej na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: [...] w obrębie geodezyjnym wsi L., gmina B. P.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła B. P. B., M. D. Spółka jawna w O., podnosząc naruszenie przepisów art. 7, 8 i 77 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji z pominięciem słusznego interesu obywateli – właścicieli nieruchomości sąsiednich oraz przyjęciu niezgodnie z istniejącym stanem faktycznym i prawnym, że wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla planowanej przez PRDiM inwestycji jest dopuszczalne. Zarzucono też naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., powoływanej dalej jako u.p.z.p.), art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. a także art. 60 ust. 4 u.p.z.p.

Po rozpatrzeniu w/w odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podkreślono, że projekt decyzji został sporządzony przez osobę uprawnioną, na podstawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Projekt ten został też uzgodniony ze Starostwem Powiatowym w zakresie ochrony gruntów rolnych oraz z Marszałkiem Województwa w zakresie melioracji wodnych. Ponadto planowana inwestycja,

w liniach rozgraniczających wskazanych przez inwestora, nie obejmuje swym zasięgiem terenów leśnych, a w związku z tym nie wystąpiła konieczność uzgodnienia projektu tej decyzji z organami właściwymi w sprawie ochrony lasów.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się B. P. B., M. D. Spółka jawna w O. i w wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skardze podobnie, jak w postępowaniu administracyjnym wskazała na naruszenie następujących przepisów prawa.:

- art. 7 kpa, poprzez zaniechanie podjęcia przez organ II instancji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i utrzymanie w mocy decyzji wydanej z pominięciem słusznego interesu obywateli – właścicieli nieruchomości sąsiednich i przyjęcie, że wydanie decyzji

o warunkach zabudowy było dopuszczalne;

- art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej i przyjęcie, niezgodnie ze stanem faktycznym i prawnym, że wydanie decyzji było dopuszczalne i nie wymagało uzgodnień z organami właściwymi ze względu na ochronę gruntów leśnych;

- art. 77 §1 kpa, poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i przyjęcie, że wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy

w sprawie było dopuszczalne;

- art. 107 §1 pkt 3 kpa, poprzez nie ustosunkowanie się przez organ odwoławczy do części podniesionych w odwołaniu zarzutów;

- art. 61 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o warunkach zabudowy pomimo braku spełnienia przesłanek to umożliwiających, w szczególności braku co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

- art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji, mimo zaniechania przez organ I instancji dokonania analizy warunków

i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji;

- art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., poprzez ich niezastosowanie przez utrzymanie w mocy decyzji wydanej bez stosownych uzgodnień z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych mimo, że na terenie objętym wnioskiem znajdują się grunty leśne;

- art. 60 ust. 4 u.p.z.p. poprzez uznanie, że sporządzenie projektu decyzji organu I instancji zostało powierzone osobie uprawnionej do jego wykonania, mimo że osoba ta nie figurowała na liście izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów.

W związku z tak sformułowanymi zarzutami skarżąca zażądała uchylenia zakwestionowanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy B. P. z dnia [...] marca 2011r..

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w B. podtrzymało dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie

i wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazano, że osobą sporządzającą projekt decyzji organu I instancji była osoba posiadająca tytuł magistra inżyniera architektury, która jest zrzeszona w Okręgowej Izbie Urbanistów w W., informacja o tym została zaś zawarta na egzemplarzu projektu decyzji, pozostającym w aktach sprawy organu I instancji. Podniesiono, że żadna ze wskazanych we wniosku o ustalenie warunków zabudowy działek nie jest działką leśną. Decyzja dotyczy gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Wskazano, że wyniki wymaganej prawem analizy zostały zawarte w załączniku nr 2 do decyzji organu I instancji. Podniesiono też bezzasadność naruszenia przepisów art. 61 ust. 1, 3 i 4 u.p.z.p., gdyż działki wskazane we wniosku graniczą z drogą publiczną, z której dostępne są również pozostałe tereny kolejowe, których zabudowa i zagospodarowanie pozwalają na określenie zasad kontynuacji funkcji i sposobu zabudowy i zagospodarowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu, albowiem kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest dotknięte wadami podniesionymi w skardze, jak również innymi, które sąd administracyjny jest obowiązany uwzględniać z urzędu, jako niezwiązany wnioskami

i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Na wstępie wskazać należy, że wobec braku na terenie inwestycji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. - dalej powoływana jako u.p.z.p.), zamierzona inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej.

Dalej należy wskazać, że zgodnie z utrwalonym już w doktrynie poglądem - decyzja o warunkach zabudowy jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd, jeśli stwierdzi jego niezgodność z przepisami prawa, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi - ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Inaczej mówiąc - zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującego jest warunkiem koniecznym, ale

i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do wydania pozytywnej decyzji - art. 56 ustawy (Ustawa o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, Wyd. 2. str. 453). Omawiane rozstrzygnięcie nie zależy zatem od woli organów czy też zgody stron postępowania.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż przyjęcie przez organy obu instancji, iż zamierzona inwestycja nie narusza prawa, nie budzi wątpliwości. Podjęte decyzje oparte są na racjonalnych przesłankach wynikających z analizy faktycznych okoliczności sprawy oraz stanu prawnego odnoszącego się do terenu, na którym projektowana jest inwestycja. Przedstawiona zaś w tej mierze argumentacja znajduje swoje odzwierciedlenie w zgromadzonym

w niniejszej sprawie materiale dowodowym.

Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji stosownie do przepisu

§ 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) wyznaczył wokół wnioskowanego terenu obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy

i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 3 – 5 u.p.z.p. Należy tu wyjaśnić, iż zasadniczo wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego tego rodzaju decyzji jest zgodność projektowanej inwestycji

z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a konkretnie z treścią art. 61

ust. 1 - 5 u.p.z.p., określającym pozytywne przesłanki jej wydania. Z ustępu 3 art. 61 u.p.z.p wynika jednak, że przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 tego artykułu nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej.

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje, czym jest linia kolejowa, obiekt liniowy czy urządzenie infrastruktury technicznej. Definicje niektórych z tych pojęć można jednak odnaleźć w innych regulacjach prawnych.

W myśl art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym

(Dz. U. z 2007 r., Nr 16, poz. 94 ze zm.) , linią kolejową jest droga kolejowa mająca początek i koniec wraz z przyległym pasem gruntu, na którą składają się odcinki linii, a także budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego wraz z zajętymi pod nie gruntami. Definicję obiektu liniowego zawiera natomiast ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr. 243, poz. 1623 ze zm.) Zgodnie z art. 3 pkt 3a tej ustawy, obiektem liniowym jest obiekt budowlany, którego charakterystycznym elementem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa. Żadna ustawa nie definiuje natomiast, czym jest urządzenie infrastruktury technicznej. Z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami wywodzi się jednak, że za urządzenia takie należy traktować m.in. drogi, przewody, urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne.

W związku z tym, że ustawodawca nie wprowadził do ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym definicji wskazanych pojęć, a zakresy przytoczonych definicji częściowo się pokrywają, koniecznym było dokonanie wykładni tego przepisu, w tym zaś zbadanie, jaki cel przyświecał ustawodawcy, wprowadzającemu zapis pozwalający organom wydającym decyzje w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, na odstąpienie od analizy przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., czyli przede wszystkim badania tzw. dobrego sąsiedztwa i kontynuacji funkcji.

Wspólna analiza przytoczonych wyżej definicji prowadzi do wniosku,

że ustawodawca uznał za zasadne wprowadzenie takiej regulacji, która pozwoli na odstąpienie od badania przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.

w odniesieniu do takich urządzeń, obiektów, budowli, instalacji, których charakter

i znaczenie sprawiają, że badanie spełniania przesłanek dobrego sąsiedztwa, kontynuacji funkcji czy dostępu terenu do drogi publicznej jest nieracjonalne. Wspólną cechą linii kolejowych, obiektów liniowych oraz urządzeń infrastruktury technicznej jest to, że pojęcia te wiążą się z obiektami o charakterze liniowym (kolej, wodociągi, kanały, gazociągi, drogi, przewody itp.) a także infrastrukturą konieczną do tego, aby obiekty te mogły funkcjonować i spełniać swoją rolę. Zatem, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, zamiarem ustawodawcy było objęcie "wyłączeniem" obiektów o charakterze liniowym oraz infrastruktury niezbędnej do funkcjonowania tych obiektów.

Przedmiotowa decyzja ustalająca warunki zabudowy dotyczy zamierzenia budowlanego w postaci bocznicy kolejowej. Kwestią sporną było to, czy przepis

art. 61 ust. 3 odnosi się również do obiektu, jakim jest bocznica kolejowa.

Bocznica kolejowa w rozumieniu w/w ustawy o transporcie kolejowym to droga kolejowa połączona z linią kolejową i służąca do wykonywania załadunku

i wyładunku wagonów lub wykonywania czynności utrzymaniowych pojazdów kolejowych lub postoju pojazdów kolejowych oraz przemieszczania i włączania pojazdów kolejowych do ruchu w postaci sieci kolejowej; w skład bocznicy kolejowej wchodzą również urządzenia sterowania ruchem kolejowym oraz inne urządzenia związane z bezpieczeństwem ruchu kolejowego, które są na niej usytuowane. Bocznica jest więc obiektem o złożonym charakterze, gdyż z jednej strony posiada elementy obiektu o charakterze liniowym, przede wszystkim stanowi ona jednak część infrastruktury koniecznej do funkcjonowania ruchu kolejowego, należy ją traktować jako infrastrukturę niezbędną do funkcjonowania linii kolejowych. Jako taka mieści się ona w zakresie normy art. 61 ust. 3 u.p.z.p.

Pogląd ten dodatkowo potwierdza analiza okoliczności w jakich ustawodawca wprowadzał omawianą regulację. Niewątpliwie porównanie definicji linii kolejowej i bocznicy kolejowej na gruncie obowiązującej aktualnie ustawy

o transporcie drogowym wskazuje, że bocznica kolejowa jest czym innym, niż linia kolejowa. Wskazuje też na to orzecznictwo sądowe, z którego wynika, że bocznica kolejowa nie jest linią kolejową (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2008r., V CSK 121/08). Powołane orzeczenie zapadło jednak w zupełnie innym stanie faktycznym, szczególne znaczenie miało zaś to, że rozważania Sądu były prowadzone na gruncie wyłącznie przepisów o transporcie kolejowym. W sprawie niniejszej Sąd badał zapisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, posiłkując się przy tym definicjami zawartymi w ustawie o transporcie kolejowym, która była zmieniana. Wykładnia tych przepisów doprowadziła jednak Sąd do odmiennych wniosków.

Wskazać należy, że obie powołane ustawy były opracowywane jednocześnie, a prace nad nimi toczyły się równolegle. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest datowana na 27 marca 2003 r., ustawa o transporcie kolejowym zaś na 28 marca 2003 r. W tekście pierwotnym tej drugiej ustawy (Dz. U. z 2003 r.,

Nr 86, poz. 789) bocznica kolejowa była przez ustawodawcę definiowana jako linia kolejowa służąca do załadunku i wyładunku wagonów oraz ich włączania do ruchu kolejowego. Po zmianie, która obowiązywała od 9 lutego 2006 r., bocznicę określono jako "infrastrukturę kolejową", zaś w roku 2007 wprowadzono kolejną zmianę, określając bocznicę kolejową jako drogę kolejową połączoną z linią kolejową. Dokonanie takiej zmiany uzasadniano potrzebą uściślenia pojęć na gruncie ustawy

o transporcie kolejowym, m.in. w związku z regulacją odnoszącą się do zwolnienia infrastruktury kolejowej z opłat z tytułu użytkowania wieczystego (Uzasadnienie projektu ustawy z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz niektórych innych ustaw). Zmieniając przepisy ustawy o transporcie kolejowym ustawodawca nie dostosował jej do zapisów zawartych w ustawie

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. To jednak nie może stać na przeszkodzie dokonaniu prawidłowej wykładni przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p.

Jak już wcześniej wskazano, Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że bocznica kolejowa, będąc, zgodnie z powołaną definicją, obiektem służącym do wykonywania załadunku i wyładunku wagonów lub wykonywania czynności utrzymaniowych pojazdów kolejowych lub postoju pojazdów kolejowych oraz przemieszczania i włączania pojazdów kolejowych do ruchu w postaci sieci kolejowej, w skład którego wchodzą również urządzenia sterowania ruchem kolejowym oraz inne urządzenia związane z bezpieczeństwem ruchu kolejowego, które są na niej usytuowane – jest obiektem mającym charakter złożony. Zawiera bowiem elementy o charakterze liniowym, jednocześnie zaś infrastrukturę niezbędną do funkcjonowania tych obiektów. Stąd niewątpliwie bocznica kolejowa mieści się

w zakresie normy wyrażonej w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W związku z powyższym prawidłowo przyjęły organy, że w odniesieniu do bocznicy kolejowej nie zachodziła potrzeba badania elementów wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.

Przechodząc do dalszych rozważań należy wskazać, że organ zbadał też, czy uzbrojenie tego terenu jest wystarczające dla zamierzonej inwestycji, wskazując

w tym zakresie, że nieruchomość objęta wnioskiem posiada dostęp do drogi publicznej, zaś z uwagi na charakter planowanej inwestycji nie wymaga ona uzbrojenia w urządzenia infrastrukturalne. Organ dokonał również stosownych uzgodnień z Marszałkiem Województwa P. w zakresie melioracji wodnych, ze Starostwem Powiatowym w zakresie ochrony gruntów rolnych. Ustalono też, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto nie będzie realizowana na obszarach Natura 2000, w związku z czym nie wymagała uzyskania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie ustawy z dnia 3 października 2008 r.

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zm.)

Skoro zatem ustalono, że przedmiotowa inwestycja spełnia łącznie wszystkie wymogi, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 – 5 u.p.z.p., a mianowicie: istnieje możliwość zapewnienia wystarczającej infrastruktury technicznej, a ponadto, jak ustaliły organy, teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze

i nieleśne oraz nie zachodzi sprzeczność z przepisami odrębnymi, to uznać należy, iż organy obu instancji nie miały podstaw prawnych do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla omawianej inwestycji.

Odnosząc się do natomiast do zarzutów podnoszonych w skardze, stwierdzić należy, iż pozostają one całkowicie niezasadne.

Za taki należało uznać zarzut braku dokonania przez organ uzgodnień

z organami właściwymi ze względu na ochronę gruntów leśnych. Zgromadzony

w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że grunty, na których jest planowana inwestycja, nie mają charakteru leśnego, lecz zostały zakwalifikowane jako przemysłowe (k. 5, 9 i 16 akt administracyjnych), w związku z czym brak było obowiązku uzyskiwania zgody na przeznaczenie tych gruntów na cele nieleśne na podstawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W sprawie niniejszej organy dokonały analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a wyniki tej analizy stanowią załącznik do decyzji (k. 47 akt administracyjnych). Badanie dotyczyło także zgodności decyzji z przepisami odrębnymi

Sąd nie dopatrzył również naruszenia art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Projekt decyzji sporządził mgr inż. Arch. J. T. z Okręgowej Izby Urbanistów w W., posiadający uprawnienia nr [...]. Informacja o tym znajduje się na znajdującym się w aktach sprawy administracyjnej projekcie (k. 23). Brak jest podstaw do tego, aby kwestionować jego uprawnienia, również skarżąca Spółka nie wskazuje, skąd wyciąga wniosek o braku uprawnień tej osoby.

W tych okolicznościach uznać należy, iż kwestionowana decyzja nie narusza prawa materialnego.

W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżących, wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło wyczerpujące zebranie materiału dowodowego (art. 77 §1 kpa) oraz dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności, mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Decyzja organu II instancji, choć niewątpliwie zbyt enigmatyczna

w jej uzasadnieniu, to zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami art. 107 §1 i 3 kpa. Istotnie organ nie odniósł się do części zarzutów wymienionych w odwołaniu, jednak wydane rozstrzygnięcie jest prawidłowe i naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący wskazuje bowiem na brak odniesienia się do zarzutów naruszenia art. 7, 8 i 77 kpa, jednakże wskazane zarzuty naruszenia tych przepisów sprowadzały się w rezultacie do polemiki z treścią rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na względzie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a, o czym orzeczono jak w sentencji.