Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2196/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: par. 4 pkt 6
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1587
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania  przestrzennego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2588/18 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2018 r. nr KOC/2457/Zs/18 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 2588/18, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę A. S.A. z siedzibą w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2018 r. nr KOC/2457/Zs/18 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Zarząd Dzielnicy Bielany m. st. Warszawy postanowieniem z 12 marca 2018 r. odmówił A. S.A. z siedzibą w W. wydania zaświadczenia o zgodności budowy wolnostojącego nośnika reklamowego, całkowitej wysokości ok. 7,0 m, w postaci dwustronnej podświetlanej tablicy reklamowej, o wymiarach 6,0 x 3,0 m, zamontowanej do obudowanego słupa umieszczonego w betonowej stopie fundamentowej o wymiarach 3,30 x 2,30 m, usytuowanego na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w dzielnicy Bielany m. st. Warszawy, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po rozpoznaniu zażalenia inwestora Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie zakwestionowanym w sprawie postanowieniem utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że działka położona jest w granicach obszaru objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla Młociny, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Warszawa-Bielany z dnia 8 grudnia 2000 r. Nr 401/XVIII/00 (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2001 r., Nr 54, poz. 513). Obiekt budowlany został zaprojektowany poza ustaloną w planie nieprzekraczalną linią zabudowy. Powoduje to sprzeczność z zapisami planu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego inwestor zarzucił naruszenie § 11 miejscowego planu poprzez błędne rozumienie "nieprzekraczalnej linii zabudowy", o której jest mowa w tym zapisie. Zdaniem skarżącej spółki linia ta nie dotyczy nośników reklamowych, a jedynie budynków.

W odpowiedzi na skargę inwestora Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W ocenie Sądu pierwszej instancji odmowa wydania zaświadczenia była zasadna, bowiem lokalizacja nośnika reklamowego pozostaje w sprzeczności z zapisami planu miejscowego. Przedmiotowy nośnik reklamowy stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, jego lokalizacja ma wpływ na ład przestrzenny. Nie jest możliwe posadowienie tego nośnika poza wyznaczoną linią zabudowy. Zdaniem Sądu linia zabudowy wyznaczona w planie nie dotyczy jedynie budynków, ale wszystkich obiektów budowlanych, które mają wpływ na zachowanie ładu przestrzennego.

Skargę kasacyjną złożyła A. S.A. z siedzibą w W., zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a ponadto zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. § 11 uchwały z dnia 8 grudnia 2000 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Młociny poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten ustala linie zabudowy dla nośników reklamowych. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę treści § 9 i § 39 planu miejscowego. § 9 lit. c) planu stanowi, że: "w planie wyodrębnia się tereny zabudowy usługowej - oznaczone na rysunku planu symbolem U", zaś § 39 planu stanowi m.in., że: "na terenie jednostki 11-U plan ustala: 1.1. przeznaczenie podstawowe - zabudowa usługowa - centrum zaopatrzenia (...)". Tym samym linia zabudowy określona na rysunku planu dla jednostki 11-U dotyczy przeznaczenia podstawowego, a więc nie dotyczy nośników reklamowych, które nie należą do zabudowy podstawowej, ale uzupełniającej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Na wstępie wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).

Stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.) w planie miejscowym określa się obowiązkowo m. in. zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, a także linie zabudowy i gabaryty obiektów. Wprowadzenie w planie miejscowym zapisu ustalającego przebieg linii zabudowy jest zatem obligatoryjne. Podobnie zgodnie z treścią § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu.

Uchwała Rady Gminy Warszawa-Bielany z 8 grudnia 2000 r. Nr 401/XVIII/00 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Młociny w § 11 przewidziała ustalenie nieprzekraczalnych linii zabudowy zgodnie z rysunkiem planu. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że skarżący kasacyjnie nie kwestionuje stanu faktycznego sprawy, to jest, że wolnostojący nośnik reklamowy znajduje się poza ww. wytyczoną w planie nieprzekraczalną linią zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym taka lokalizacja rzeczonego nośnika reklamowego jest sprzeczna z ww. zapisem planu.

Pojęcie "zabudowy" nie zostało zdefiniowane w żadnym akcie prawnym, definicji legalnej nie wprowadzono też w uchwale z dnia 8 grudnia 2000 r. Słusznie jednak wskazał Sąd pierwszej instancji, że pojęcie "zabudowy" jest pojęciem szerszym niż pojęcie "budynku". W świetle art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) obiektami budowlanymi są budynki, budowle i obiekty małej architektury. Trudno uznać, aby działki, na których znajdują się budowle (czyli np. budowle sportowe, cmentarze, pomniki, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów czy - jak w niniejszej sprawie - wolno stojąca trwale związana z gruntem tablica reklamowa), były działkami niezabudowanymi. Przyjęcie, że linia zabudowy odnosi się wyłącznie do budynków lub - jak wskazano w skardze kasacyjnej - do obiektów budowlanych spełniających konkretną funkcję, określoną w miejscowym planie jako podstawową na danym terenie (w niniejszej sprawie funkcję usługową) - powodowałoby, że inne obiekty budowlane mogłyby być sytuowane - względem drogi - w sposób zupełnie dowolny. Tak rozumiany zapis nie spełniałby swojej funkcji, nie wprowadzałby w sposób pełny zasad kształtowania zabudowy (wszelkiej, nie tylko budynków) i ładu przestrzennego na danym terenie. Znaczna część zabudowań (np. budowle) nie podlegałaby żadnym zasadom w tym zakresie. Tym samym uznać należy, że słusznie odmówiono skarżącemu kasacyjnie wydania zaświadczenia o zgodności budowy wolnostojącego nośnika reklamowego z planem miejscowym. Poza sporem jest, że nośnik jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, znajduje się poza nieprzekraczalną linią zabudowy, a w planie nie wprowadzono żadnych wyjątków dopuszczających posadowienie tego typu budowli poza ww. linią. W szczególności takich szczególnych regulacji nie zawiera § 14 planu ustalający generalne zasady rozmieszczania reklam i znaków informacyjno-plastycznych (przewidujący dodatkowe wymogi ich rozmieszczenia).

W tym stanie rzeczy zarzut skargi kasacyjnej nie jest zasadny. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.