Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 970/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Sygn. akt 3/ IISA / Ka 970 / 03 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie: NSA Henryk Wach WSA Małgorzata Jużków (spr.) Protokolant: Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...] zł [...] gr) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną w oparciu o art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity w Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) oraz §§ 1, 7 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J.G. choroby zawodowej- w postaci uszkodzenia słuchu, wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do powyższego rozporządzenia.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że zgodnie z treścią § 7 i § 10 powyższego rozporządzenia jedną z koniecznych przesłanek stwierdzenia choroby zawodowej jest jej medyczne rozpoznanie przez właściwą placówkę służby zdrowia. J. G. był badany przez lekarzy z Przychodni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., którzy w orzeczeniu z dnia [...] r. nie rozpoznali u niego choroby zawodowej narządu słuchu ze względu na zbyt mały stopień jego ubytku. Tożsame w konkluzji było orzeczenie lekarzy z Przychodni Instytutu Medycyny Pracy w S. z [...] r., którzy rozpoznali u badanego niedosłuch obustronny mieszany. Przeprowadzone postępowanie epidemiologiczne wykazało, że skarżący pracował w warunkach narażenia na powstanie choroby narządu słuchu. Na koniec wyjaśniono, ze brak medycznego rozpoznania choroby zawodowej stanowił podstawę wydania negatywnej decyzji administracyjnej przez organ inspekcji sanitarnej.

W odwołaniu od tej decyzji J. G. podniósł, że nigdy nie chorował i nie był leczony na uszy. Podkreślił, że pracował w hałasie, a wydana decyzja jest dla niego krzywdząca.

[...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. nie uwzględnił argumentów odwołania i decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji powołując się na art.138 § 1 pkt 1 kpa.

W uzasadnieniu powyższej decyzji podkreślił, że zgodnie z lekarskimi kryteriami orzeczniczymi zespół objawów choroby zawodowej powinien odpowiadać skutkom biologicznym działania czynnika szkodliwego jakim jest w tym przypadku hałas, zaś w przypadku odwołującego się uszkodzenie słuchu nastąpiło z udziałem czynników pozazawodowych(zapalnych), bowiem według orzeczenia placówki diagnostycznej II szczebla rozpoznaniu u niego niedosłuch mieszany (przewodzeniowo-odbiorczy), który nie jest charakterystyczny dla przewlekłego urazu akustycznego pochodzenia zawodowego. Ponieważ dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest ustalenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia schorzenia jako choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem w niniejszej sprawie, mimo pracy w warunkach narażenia nie znaleziono podstaw do jej stwierdzenia, a tym samym uwzględnienia odwołania.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.G. wniósł o uchylenie niekorzystnej dla niego decyzji. W uzasadnieniu zarzucił wadliwość rozpoznania lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy w S., jako że w historii jego choroby stwierdzono obustronne odbiorcze uszkodzenie słuchu, zaś diagnoza lekarzy zakładowych została potwierdzona przez orzeczenie placówki diagnostycznej I szczebla (orzeczenie z [...] r.). W toku rozprawy sadowej podniósł dodatkowo zarzuty odnośnie sposobu przeprowadzenia badania oraz odzwierciedlenia jego przebiegu w opinii.

Wyrokiem z dnia 19 września 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 2678/00 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w K. uchylił zaskarżoną decyzję bowiem w jego ocenie sprawa nie została należycie wyjaśniona do rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r w sprawie chorób zawodowych( Dz. U. Nr 65, poz.294 ze zm. oraz procedury administracyjnej co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazał, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy zasięgnąć stanowiska osób, których podpisy widnieją na orzeczeniu IMPiZŚ w S. dla wyjaśnienia, kto wykonał badanie lekarskie oraz kto i na jakiej podstawie uczestniczył w wydaniu orzeczenia. Nadto wymagać będzie uzupełnienia powyższa opinia w zakresie stanowiska biegłych po zapoznaniu się z wynikami dochodzenia epidemiologicznego, całością historii choroby skarżącego i wyjaśnieniem na jakiej podstawie oparto rozpoznanie stanu zdrowia skarżącego. Niezbędne jest też określenie objawów chorobowych, podanie metod badawczych oraz dat badań ze wskazaniem osoby je przeprowadzającej. Na koniec Sąd warunkowo wskazał na potrzebę ponownego poddania skarżącego specjalistycznym badaniom w Instytucie, ale przez innych niż dotychczas lekarzy.

Po uzupełnieniu materiału dowodowego i ponownym rozpatrzeniu sprawy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] odwołania nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej słuchu wymienionej w pozycji 15 obowiązującego ówcześnie wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Utrzymując w mocy orzeczenie organu I instancji powołał się na treść art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, które jest przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu organ odwoławczy uznał za bezsporne ustalenia dochodzenia epidemiologicznego skutkujące uznaniem pracy skarżącego w latach 1976-1994 w wielu różnych zakładach, w tym w "A" S.A., w Hucie "B", Hucie "C". Przedsiębiorstwie "D" i przed przejściem na emeryturę ponownie w Hucie "B" na stanowiskach montera, ślusarza, tokarza w warunkach narażenia na działanie czynnika szkodliwego dla zdrowia w postaci hałasu przekraczającego normy higieniczne (ponad 82 dB) w ciągu zmiany roboczej.

Według uzupełniającej opinii Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia [...] 2003 r.(doręczonej organowi [...] 2003 r.) wydanej z uwzględnieniem wytycznych zawartych w wyroku sądowym, u skarżącego stwierdzono niedosłuch mieszany. Wyjaśniono, że orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. zostało wydane w oparciu o przeprowadzone badania lekarskie, badania audiometryczne, 2-krotną audiometrię tonalną przeprowadzoną [...] 1999 r i [...] 2000 r. przez pielęgniarki oraz audiometrię impedancyjną w dniu [...] 1999 r. Podkreślono, ze badania zostały przeprowadzone zgodnie z przyjętą metodyką badań, na sprzęcie posiadającym ważne świadectwo legalizacji, przez wykwalifikowany personel średni i lekarza z II stopniem specjalizacji z zakresu audiologii. Wyjaśniono, że orzeczenie wydawane jest komisyjnie w oparciu o przeprowadzone badania i zgromadzoną dokumentację. W jego wydaniu uczestniczy kierownik Przychodni Chorób Zawodowych IMPiZŚ- lekarz specjalista medycyny pracy, kierownik Poradni Otolaryngologii Zawodowej- lekarz laryngolog specjalista audiologii oraz drugi lekarz zatrudniony w tej Poradni. Rozpoznanie postawiono w oparciu o charakterystyczne dla niedosłuchu mieszanego wyniki badania audiometrii tonalnej oraz audiometrii impedancyjnej. W dniu [...] 2002 r. skarżący poddał się jedynie badaniu audiometrią impedancyjną i odmówił poddania się dalszym badaniom. Z tej przyczyny pełna diagnostyka nie została zakończona, ale wynik obiektywnie przeprowadzonego wówczas badania może potwierdzać rozpoznanie niedosłuchu mieszanego. Tym samym nie znaleziono podstaw do zmiany orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu. Niedosłuch mieszany nie pozostaje w związku przyczynowym z warunkami pracy. Tym samym wobec braku rozpoznania choroby zawodowej organ inspekcji sanitarnej nie miał podstaw faktycznych i prawnych do jej stwierdzenia w następstwie czego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

J. G. złożył [...] 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie. W jego ocenie opinia wydana na podstawie badania z dnia [...] 2002 r. jest błędna i nie może stanowić podstawy niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia. Podkreślił, ze ponownie wskazano jako czynnik chorobowy pozazawodowe stany zapalne uszu co oznacza, że decyzje są bezpodstawne" ponieważ nie był skierowany do leczenia uszu". W tym miejscu należy wyjaśnić, iż skarżący na rozprawie sprostował ten fragment wniesionej osobiście skargi, który pierwotnie brzmiał "byłem skierowany do leczenia w/w stanów zapalnych". Nadto zarzucił, że W. S., którego podpis widnieje pod spornym orzeczeniem opracowywał także opinię o stanie zdrowia skarżącego z dnia [...] 2001 r. dla potrzeb postępowania prowadzonego przed Sądem Okręgowym Wydział IX Pracy w K. sygn. akt [...]. W opinii tej nie stwierdzono żadnych zapalnych przyczyn osłabienia obustronnego słuchu. pracy. Dalej skarżący opisał przebieg badania w dniu [...] 2002 r., które zostało przerwane po zwróceniu przez niego uwagi na konieczność przestrzegania zaleceń zawartych w wyroku sądowym. Kazano mu potwierdzić wynik przeprowadzonego badania i bezpodstawnie uznano, ze odmawia poddania się dalszym. Wskazał również, bez podania stosownych dowodów, że kontakt zawodowy z hałasem w jego przypadku zakończył się w 2000 r., a nie w 1994 jak wskazano w decyzji. Na koniec wskazał publikację prasową [...] K. P., kierującej Pracownią Hałasu i Audiologii Instytutu na temat wpływu hałasu na ludzkie zdrowie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz argumenty przytoczone w jej uzasadnieniu.

Na rozprawie J. G. stanowczo zaprzeczył prawdziwości twierdzenia o odmowie udziału w badaniach słuchu w dniu [...] 2002 r. Wyjaśnił, że doręczono mu tylko za pokwitowaniem odpis badania słuchu w tym dniu przeprowadzonego. Nie składał żadnego oświadczenia ustnego ani pisemnego o odmowie poddania się dalszym badaniom. Nie doręczono mu także postanowienia o sprostowaniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie w istotny sposób mogło wpłynąć na wynik sprawy- art.7 Kodeksu postępowania administracyjnego, a w konsekwencji mogło doprowadzić do wadliwego zastosowania prawa materialnego.

Na wstępie należy zauważyć, że ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym utraciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r. Z tą datą weszła w życie reforma sądownictwa administracyjnego i na podstawie art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr153, poz. 1271 ze zm.) w Warszawie i w miejscowościach w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego utworzono w ich miejsce wojewódzkie sądy administracyjne (na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych).

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (...) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U . nr 153, poz.1270 ). Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652) dla obszaru województwa [...] utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Wracając do meritum sprawy należy podkreślić, że trafnie wskazał organ odwoławczy, iż materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej wyznaczał § 1 ust. 1 obowiązującego dla wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). W myśl tego przepisu przez choroby zawodowe rozumie się choroby wymienione w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do wskazanego rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Wystąpienie tych przesłanek organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z wymogami procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 i 80 k.p.a.

Jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznania chorób zawodowych były jednostki wymienione w § 7 powołanego rozporządzenia. Taki status posiadały jednostki orzekające w niniejszej sprawie: Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Organ odwoławczy pominął jednak to, że opinia lekarska podlega jego ocenie jak każdy inny dowód, a zatem powinna być oceniana w aspekcie rozpatrzenia całego materiału dowodowego - art. 77 § 1 k.p.a..

W pozycji 15 obowiązującego w dacie wydania decyzji wykazu chorób zawodowych umieszczono uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu. Placówka diagnostyczna I stopnia do swojego orzeczenia wprowadziła pozaprawne kryterium zbyt małego obniżenia ostrości słuchu, które to kryterium uznano za przesądzające o braku choroby zawodowej narządu słuchu, przy jednoczesnym rozpoznaniu u skarżącego obustronnego odbiorczego ubytku słuchu. W tym miejscu należy przypomnieć, że niedosłuch obustronny odbiorczy jest charakterystyczny dla akustycznego uszkodzenia słuchu. Placówka II stopnia stwierdziła niedosłuch obustronny mieszany, który nie jest typowy dla zmian wywołanych hałasem w narządzie słuchu. Dalej stwierdziła, że ubytki słuchu wynoszące dla ucha prawego-22 dB, a dla ucha lewego (36 dB), lepiej słyszącego nie powodują upośledzenia funkcji organizmu w stopniu, który można kwalifikować jako chorobę zawodową. Nie odniosła się ona w żaden sposób do odmienności poczynionych ustaleń w stosunku do orzeczenia wcześniejszego. Nie uczyniła tego również w opinii uzupełniającej z dnia [...] 2003 r., która dodatkowo była niepełna, wydana na podstawie cząstkowego badania, a jej wnioski oparte na domniemaniach negatywnych dla skarżącego.

Choroba zawodowa jest w istocie pojęciem prawnym oznaczającym, zachorowanie, kalectwo lub śmierć, które pozostają w związku przyczynowym z pracą. Przyczyna jej wystąpienia jest sama praca, jej rodzaj, warunki wykonywania. W konstrukcji prawnej choroby zawodowej istnieje domniemanie związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonym narażeniem pracownika na działanie czynnika szkodliwego w środowisku pracy, a rozpoznaną chorobą ujętą w wykazie chorób zawodowych. Organ odwoławczy winien był dokładnie uzasadnić swoje stanowisko dlaczego wykluczył obustronny niedosłuch odbiorczy u badanego, a tym samym związek przyczynowy pomiędzy ujawnionym u J. G. schorzeniem w postaci obustronnego niedosłuchu odbiorczego i stwierdzonym narażeniem go na działanie hałasu o natężeniu 79- 91 dB pochodzącym od pracy tokarek, ciągu walcowniczego i innych urządzeń przez okres od 3-6 godzin dziennie czyli czynnika szkodliwego w środowisku pracy. Powołanie się tylko na budzące wątpliwości i sprzeczne orzeczenia placówek diagnostycznych, bez wyjaśnienia tych wątpliwości nie było wystarczającym dowodem na wykluczenie u skarżącego niedosłuchu o etiologii zawodowej i obalenie związku przyczynowego. Na organach administracji publicznej orzekających w sprawach chorób zawodowych ciąży obowiązek wyjaśnienia wszystkich wątpliwości występujących w sprawie. Sąd zauważa, że organ odwoławczy uchybił tym obowiązkom i nie wyjaśnił wszystkich wskazanych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wątpliwości. W szczególności nie wyjaśnił rozbieżności występujących w orzeczeniach lekarskich i gołosłownie przyjął za prawdziwe stwierdzenie orzecznika o odmowie poddania się przez skarżącego dalszym badaniom słuchu. W aktach sprawy przedstawionych sądowi nie ujawniono dowodu potwierdzającego powyższe twierdzenie. Nadto opinię uzupełniającą podpisało dwóch lekarzy, których podpisy widnieją pod opinią wydana w dniu [...] 2000 r., a jej treść jest lakoniczna, ogólnikowa i nie wskazuje innych przyczyn niedosłuchu niż hałas w miejscu pracy. Mimo, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art.10 § 1 K.p.a.) organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję uchybiając temu obowiązkowi i naruszając wynikającemu zeń uprawnieniu skarżącego. Nie powiadomił go o zakończeniu postępowania, ani nie umożliwił zapoznania z aktami sprawy. Nie zwrócił się do skarżącego o wyjaśnienie przyczyny odmowy poddania się badaniom specjalistycznym, ani nie pouczył o konsekwencjach faktycznych i prawnych takiej odmowy, który to obowiązek nakłada na niego art. 9 K.p.a. Nie doręczono również skarżącemu postanowienia z dnia 1 kwietnia 2003 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wracając do zarzutów skarżącego odnośnie błędnych ustaleń faktycznych co do czasu jego pracy w warunkach narażenia na hałas przekraczający dopuszczalne normy higieniczne w latach 1994-2000, to w świetle materiału dowodowego zebranego sprawie należy uznać go za chybiony. Z materiału tego wynika bowiem w jednoznaczny i nie budzący zdaniem Sądu wątpliwości sposób, że J. G. w okresie swojego zatrudnienia w latach 1976-1994 czyli do czasu przejścia na rentę pracował w ustalonych przez organy inspekcji sanitarnej zakładach pracy jako monter, tokarz i ślusarz warunkach narażenia na działanie czynników stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej narządu słuchu. Wyniki dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego w "B" SA w dniu [...] 2000 r., pomiary badań oceny narażenia na hałas w "D" w D. czy ustalenia wywiadu środowiskowego z dnia [...] 1998 r. w Przedsiębiorstwie "A" w B., Hucie "C" z [...] 1997 r. wykazały, że pracował w hałasie przekraczającym dopuszczalne normy higieniczne (powyżej 82 dB) i stwarzającym ryzyko powstania choroby zawodowej słuchu. Nie potwierdziły pracy skarżacego w ponadnormatywnym natężeniu hałasu w latach 1997- 1998 w "E" Zakład Pracy Chronionej S.C. w S. ustalenia dochodzenia epidemiologicznego z dnia [...] 2000 r., ani w roku 2000 na stanowisku portiera Regionalnej Agencji Zatrudnienia. Dlatego też, słusznie nie objęto tego okresu zaskarżoną decyzją.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1a,b,c ustawy psa).

Wobec uchybienia przez organ odwoławczy wyżej opisanym obowiązkom zaskarżona decyzja na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi podlegała uchyleniu. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do zapisu art. 200 powyższej ustawy i oświadczenia skarżącego.

Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy uwzględni zalecenia wynikające z powyższych rozważań Sądu jak również fakt, że na gruncie przepisów obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji Sąd Najwyższy w kilku wyrokach, w tym wyroku z dnia 4 czerwca 1998 r. sygn. akt III RN 36 / 98 (opublikowanym OSN nr 6, poz. 192) wyraził pogląd, że stopień ubytku słuchu obustronnego odbiorczego nie był elementem definicji prawnej choroby zawodowej narządu słuchu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela ten pogląd. Dla rozpoznania choroby zawodowej wystarczającym jest ujawnienie obniżenia poziomu słuchu poza granice ubytku fizjologicznego, narażenie pracownika na działanie czynnika szkodliwego, jakim był hałas i domniemanie związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem a warunkami pracy. Przeprowadzone dotychczas postępowanie administracyjne nie wykazało jednoznacznie na jaki ma charakter niedosłuch skarżącego, nie wykluczyło też jego zawodowego pochodzenia. Nie przesądzając o ostatecznym rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy skarżący winien zostać poddany badaniu w innej niż dotychczas placówce diagnostycznej II szczebla (nie Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.), która winna wydać opinię opisująca przeprowadzone badania i wypływające z nich wnioski oraz zawierającą odniesienie do wyników badań dotychczas przeprowadzonych i wydanych na ich podstawie orzeczeń. Wskazywać przyczyny stwierdzonego niedosłuchu.

Z uwagi na międzyczasowy przepis § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz.1115) obowiązującego od dnia 3 września 2002 r. dalsze postępowanie organ odwoławczy będzie prowadził na podstawie przepisów obowiązujących w chwili wszczęcia postępowania administracyjnego, a zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji.

Sąd nie dopatrzył się podstaw do zastosowania art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ zaskarżona decyzja nie podlegała wykonaniu.