Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1944/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędzia del. NSA Jacek Hyla (spr.) Protokolant Anna Sidorowska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 902/08 w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. VI SA/Wa 902/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. nr PA II b – 1028/214/08 oraz poprzedzającą ją decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2007 r.

Z uzasadnienia wyroku sądu I instancji wynika, że decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu cofnął W. B. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej z powodu skazania go za czyn z art. 178a§2 k.k. – prowadzenie roweru po drodze publicznej w stanie po spożyciu alkoholu. Decyzja ta w wyniku rozpatrzenia odwołania została uchylona przez Komendanta Głównego Policji, który decyzją z dnia [...] września 2007 r. przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji uznając, że postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską winno być uzupełnione poprzez dopuszczenie dowodu z akt jego sprawy karnej, przesłuchanie policjantów, którzy ujawnili to przestępstwo i przeprowadzili stosowną interwencję oraz poprzez sprawdzenie skarżącego w rejestrze wykroczeń. Wskazał jednocześnie, że w takiej sytuacji faktycznej i prawnej, jak ustalono w rozpatrywanej sprawie, obowiązkiem organu rozstrzygającego jest wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między rodzajem przestępstwa, za które posiadacz pozwolenia został skazany, jego dotychczasowym postępowaniem i trybem życia a obawą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego we wskazanym zakresie Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że z zeznań przesłuchanych świadków wynika, że skarżący podczas kontroli drogowej był spokojny i grzeczny oraz stosował się do wszystkich poleceń kontrolujących. W toku postępowania karnego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, dobrowolnie poddając się karze. W ocenie organu w rozpatrywanej sprawie obawa użycia przez skarżącego broni niezgodnie z przepisami prawa wynika z faktu skazania prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Gostyniu z dnia 8 lutego 2007 r. za czyn z art. 178a § 2 k.k.

Przyjęto bowiem, iż do przesłanek nie pozwalających przyznać prawa do broni i poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. - nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć m.in. popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza takiego, którego jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy (takim jest czyn z art. 178a k.k.). Organy Policji ustalając tę okoliczność, jako spełniającą dyspozycję art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wzięły pod uwagę wysoki stopień szkodliwości tego przestępstwa, jego ewentualne następstwa, umyślność czynu - sprawca bowiem świadomie godzi się na popełnienie przestępstwa.

W ocenie organu skarżący wykazał się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, a zatem takimi cechami charakteru, które podważają wiarygodność osoby dysponującej tak istotnym z punktu widzenia bezpieczeństwa i porządku publicznego narzędziem, jakim jest broń palna i które wykluczają możliwość posiadania prawa do broni. Prawo do posiadania broni jest swoistym przywilejem - nie każdy może je otrzymać w świetle reglamentacyjnego charakteru ustawy o broni i amunicji. Ma też ono ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego też winny je posiadać osoby dające rękojmię, iż swoim postępowaniem nie stworzą dla tych dóbr zagrożenia. Popełnienie przestępstwa z art. 178a § 2 k.k. w ocenie organu tę rękojmię znosi. Stanowiska tego nie zmienia posiadanie dobrej opinii w miejscu zamieszkania, właściwe przechowywanie broni, a także pozytywna opinia ze stowarzyszenia łowieckiego, bowiem okoliczności te nie eliminują faktu popełnienia przez skarżącego czynu zabronionego i to o znacznym stopniu społecznej szkodliwości, którego następstwa mogły być tragiczne, gdyby nie zatrzymanie strony przez funkcjonariuszy Policji.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez W. B. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymał ją w mocy, podkreślając, że nie budzi wątpliwości fakt, iż skarżący został prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego skazany za kierowanie rowerem na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. Okoliczność ta wystarczająco uzasadnia zaliczenie go do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ stwierdził, że przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw uzasadniających odmowę wydania, a w związku z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji - także cofnięcia pozwolenia na broń. Cofnięcie pozwolenia uzasadniać mogą zatem również inne okoliczności, jeśli tylko pozwalają na powzięcie wobec posiadacza pozwolenia na broń obawy użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący w stanie nietrzeźwości poruszał się rowerem po drodze publicznej. Przestępstwo to nie jest wprawdzie związane bezpośrednio z posiadaniem broni, jednakże wymóg taki nie został przez ustawodawcę ustanowiony w przywołanym wyżej art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Natomiast niewątpliwie czyn ten świadczy o nieodpowiedzialności strony, która swoim zachowaniem stwarzała pośrednio zagrożenie dla życia lub zdrowia nie tylko własnego, ale także innych uczestników ruchu drogowego. W związku z tym - w ocenie organu odwoławczego - istnieje uzasadniona obawa, że będąc w podobnym stanie, strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Stanowiska tego nie zmienia fakt, że dotychczas nie miała uchybień w dysponowaniu bronią myśliwską, nie była też karana za przestępstwo uzasadniające zaliczenie jej do kręgu osób, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Zdaniem organu odwoławczego, skarżący nie jest osobą wiarygodną co do możliwości dalszego dysponowania bronią. Wobec powzięcia wobec niego obawy, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i związaną z tym koniecznością cofnięcia pozwolenia na broń, wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie mają pozostałe dowody, przemawiające na korzyść strony.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący podniósł, że organ nie wskazał, iż co do jego osoby istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zwrócił uwagę, że sam fakt popełnienia przez niego przestępstwa z art. 178a § 2 k.k., niewątpliwie naganny, nie może być taką podstawą, albowiem czyn ten popełnił kiedy broni nie miał przy sobie, była ona przechowywana w domu w sposób przewidziany przepisami prawa, jak również nie jest jednym z przestępstw, które ustawodawca wskazuje wprost, iż ich popełnienie jest podstawą nie wydania bądź cofnięcia pozwolenia na broń. Nie do zaakceptowania jest, zdaniem skarżącego, zakwalifikowanie tegoż przestępstwa jako mieszczącego się w pojęciu "przeciwko życiu, zdrowiu". Przyjętym bowiem jest, iż nie można stosować wykładni rozszerzającej przy interpretacji norm ograniczających jakiekolwiek i kogokolwiek prawa, a przecież przestępstwo z art. 178a § 2 k.k. jest umiejscowione w rozdziale XXI k.k. "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji" a nie w rozdziale XIX k.k. "Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu".

Nadto skarżący podniósł, że gdyby wolą ustawodawcy było wiązanie skutku z art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji z popełnieniem jakiegokolwiek umyślnego czynu zabronionego, ustawodawca niewątpliwie zawarłby to w treści przepisu poprzez nie pozostawiający żadnych możliwości interpretacyjnych zapis np., iż "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, które popełniły jakikolwiek umyślny czyn karalny albo wobec których toczy się postępowanie o popełnienie jakiegokolwiek umyślnego czynu karalnego ".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku uchylającego decyzje organów obu instancji wskazał, że użycie w art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przepisie zwrotu "w szczególności", poprzedzającego wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż w stosunku do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do innych osób organ Policji jest obowiązany szczegółowo przeanalizować i uzasadnić swoją obawę, że osoby te użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sam fakt, że osoba posiadająca pozwolenie na broń została skazana za przestępstwo inne niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie oznacza, że stwarza ona zagrożenie użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ jest obowiązany w takim przypadku wykazać dlaczego uznał, że w konkretnej sytuacji, co do konkretnej osoby zagrożenie to istnieje.

Przy cofnięciu pozwolenia na broń nie wystarczy jedynie powołać się na fakt skazania posiadacza broni wyrokiem za jakiekolwiek przestępstwo, lecz niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany i cechami jego charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, co pozwoliłoby na wykazanie istnienia obawy, że posiadacz pozwolenia na broń może broni tej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do uzasadnionej obawy, o której mowa w tym przepisie, to dotyczy ona przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może je uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby (nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych) czy ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie i inne). Prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości nie może być wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, choć sama jazda pojazdem pod wpływem alkoholu jest czynem wymagającym napiętnowania.

Dokonując nowelizacji ustawy o broni i amunicji, wbrew twierdzeniom organu, ustawodawca nie odszedł od konieczności ustalania cech charakteru i sposobu życia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub je posiadającej, na rzecz przykładowego wskazania rodzaju dóbr chronionych prawem przed bezprawnymi zamachami. Oczywistym jest bowiem, że ocena czynu karalnego może być jedynie jednoznacznie negatywna. Konieczne jest zatem poczynienie ustaleń dotyczących całokształtu zachowań posiadacza broni oraz ocena zgromadzonych o nim opinii, czy to środowiskowych, czy też wydanych przez organizacje, do których należy. W rozpatrywanej sprawie takich ocen nie poczyniono. Osobę skarżącego oceniono jedynie w kontekście występku, za popełnienie którego został skazany, uznając jednocześnie, że posiadanie przez niego pozytywnych opinii oraz jego argumenty o dotychczasowym przestrzeganiu porządku prawnego i zasad współżycia społecznego nie eliminują znajdującego się w obrocie prawnym wyroku sądu. Prowadzi to do wniosku, że organ obawę użycia broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego wyprowadził zasadniczo z faktu skazania skarżącego za występek z art. 178a k.k. Znamienne w tym kontekście jest stanowisko organu I instancji, który wskazał, że jeżeli skarżący będzie przestrzegał porządku prawnego, to po upływie terminu przewidzianego do zatarcia skazania będzie mógł ubiegać się o wydanie pozwolenia na broń, na zasadach określonych w ustawie o broni i amunicji. Oznacza ono, że dla organu podstawowe znaczenie ma skazujący wyrok karny, a nie czyn, którego skarżący dopuścił się. W ocenie Sądu zbyt daleko idąca jest konstatacja organu, że wyrok skazujący przeczy opinii o skarżącym, że nie nadużywa on alkoholu i przestrzega zasad współżycia społecznego. Trudno bowiem przyjąć, że jednorazowy czyn, zwłaszcza w kontekście zachowania skarżącego po zatrzymaniu go przez funkcjonariuszy Policji, może całkowicie zniwelować pozytywną opinię o skarżącym. Wyjaśnić należy, czy skarżący nadużywa alkoholu, czy posiada inne cechy wskazujące, że zalicza się on do kategorii osób z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ musi szczegółowo wykazać dlaczego uważa, że jednokrotne niewątpliwie naganne postępowanie skarżącego, znajdującego się w stanie nietrzeźwości, przyczynia się do całkowitej utraty gwarancji prawidłowego posługiwania się bronią. Ważne są przy tym zarówno okoliczności popełnienia czynu, jak i zachowanie sprawcy, zarówno w dotychczasowym życiu, jak i w toku postępowania karnego.

Organy Policji nie rozważyły wszystkich istotnych okoliczności zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i nie dokonały wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w tym także postawy skarżącego w prowadzonym dochodzeniu i faktu dobrowolnego poddania się karze. W związku z tym doszło do naruszenia wymienionych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu I instancji dopiero szczegółowa analiza i ocena całego materiału dowodowego pozwoli organom Policji na podjęcie stosownej decyzji, która powinna zostać uzasadniona zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wobec sprawcy przestępstwa z art. 178a § 2 kk nie zachodzi uzasadniona obawa, że użyje on broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, gdy tymczasem wymieniony czyn wskazuje na zaistnienie takiej obawy. Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji wydały zaskarżone decyzje bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym - bez poczynienia stosownych ustaleń dotyczących całokształtu zachowań posiadacza broni oraz oceny zgromadzonych o nim opinii.

W konsekwencji wnoszący skargę kasacyjną domagał się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że z obowiązujących przepisów prawa nie można wywodzić powszechnego prawa obywateli do posiadania broni. Pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym i z tego względu jego posiadacz musi być więc osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Skazanie, czy nawet podejrzenie o świadome działanie przeciwko ustanowionemu porządkowi prawnemu taką rękojmię niweczy i jednoznacznie świadczy, iż osoba taka nie powinna posiadać pozwolenia na broń palną. Z tego też powodu organy Policji wymagają, aby osoby ubiegające się o wydanie pozwolenia na jej posiadanie lub broń już posiadające przestrzegały obowiązujących przepisów prawa. Bezspornym jest w sprawie, iż W. B. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Gostyniu z dnia 8 lutego 2007 r. (sygn. akt VI K-565/06) za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 2 k.k. Chociaż przypisany mu czyn zabroniony jest wymierzony przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, to jednak nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem ochrony tego przepisu są także życie i zdrowie innych uczestników ruchu (lądowego, wodnego itp.). Tego rodzaju zachowanie (tj. prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości) nader często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi. Wymaga podkreślenia fakt, iż wobec wzrastającej liczby tego rodzaju przestępstw o wysokiej szkodliwości społecznej, stwarzających coraz to większe zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego, jego popełnienie wymaga szczególnego traktowania osób dopuszczających się takich czynów. Sprawca przestępstwa z art. 178a § 2 k.k., świadomie godzi się z ewentualnymi skutkami swojego zachowania, tj. stworzenia bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia innych ludzi.

Niewątpliwie broń jest towarem szczególnie reglamentowanym, a dostęp do jej posiadania jest ograniczony przepisami ustawy. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie z pewnością występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości. Dopuszczenie się przez posiadacza broni prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwym rodzi zatem uzasadnioną obawę, że w takim samym stanie może on skorzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie użyć jej z narażeniem życia i zdrowie innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z powyższego wynika zatem, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie przyjął, że wobec sprawcy przestępstwa z art. 178a § 2 k.k. nie zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ponadto, zarzut postawiony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż w przedmiotowej sprawie organy Policji nie poczyniły stosownych ustaleń dotyczących całokształtu zachowań posiadacza broni oraz oceny zgromadzonych o nim opinii, jest chybiony. W świetle powyższego sprawca przestępstwa z art. 178 a § 2 k.k. nie powinien posiadać pozwolenia na broń nawet wówczas, gdy w swoim środowisku bądź miejscu pracy jest pozytywnie postrzegany oraz przez wiele lat posiada pozwolenie na broń i dotychczas nie użył jej niezgodnie z prawem, a popełnione przestępstwo także związku z bronią nie miało. Podkreślić jednocześnie w tym miejscu należy, że organ II instancji przy podjęciu decyzji w sprawie cofnięcia W. B. pozwolenia na broń brał pod uwagę wszystkie zebrane w sprawie dowody, w tym opinię z miejsca zamieszkania i koła łowieckiego, do którego należy, uznał jednakże, że dokumenty te nie mogą mieć wpływu na wydane rozstrzygnięcie wobec faktu jego skazania.

Organy Policji nie mają ponadto ustawowego obowiązku udowodnienia, że posiadacz pozwolenia może użyć broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wystarczające jest już samo uzasadnione domniemanie takiego zachowania wynikające faktu skazania lub choćby podejrzenie o popełnienie przestępstwa godzącego również w życie i zdrowie ludzkie, a zatem wykluczającego możliwość posiadania broni nawet, gdy jest ono jednorazowe, a inne zebrane w postępowaniu dowody korzystnie o takiej osobie świadczą. Gdyby bowiem ustawodawca chciał uzależnić możliwość uzasadnienia wystąpienia obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji od wielokrotnego popełnienia przestępstwa przez osobę ubiegającą się lub posiadająca pozwolenie na broń, to niewątpliwie dałby temu wyraz w treści przywołanego przepisu. Skoro jednak tego nie uczynił, to znaczy, że ustawodawca uznał, iż popełnienie lub podejrzenie dopuszczenia się czynu zabronionego, choćby jednokrotne, obawę taką uzasadnia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył również art. 145 § 1 pkt 1 c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., gdyż Komendant Główny Policji zbadał bowiem wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje,

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż nie opiera się na usprawiedliwionych podstawach.

W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 154, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Stwierdzić należy, że trafnie przyjął Sąd I instancji, że w świetle postanowień zawartych w art. 18 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004r. Nr 52 poz. 525 z późn. zmianami) nie można automatycznie przyjmować, że wobec sprawcy przestępstwa z art.178a § 1 k.k. zachodzi uzasadniona obawa, że użyje on broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Zwrócić należy w tym miejscu uwagę na wykładnię przepisów ustawy o broni i amunicji dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 listopada 2009r. sygn. akt II OPS 4/09. W uzasadnieniu uchwały tej wskazano, że "...użycie w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takiej obawy".

Przestępstwo z art. 178a§2 k.k., należące zaś do rozdziału XXI k.k. – "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji" nie jest zaś przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Do tej kategorii przestępstw należą bowiem jedynie te, które wymieniono w rozdziale XIX "Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu" i w rozdziale XXXV Kodeksu karnego "Przestępstwa przeciwko mieniu".

Zatem, choć sama jazda pojazdem mechanicznym, czy też innym niż mechaniczny pod wpływem alkoholu jest czynem wymagającym napiętnowania, to jednak nie może być wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji). O tym czy obawa taka zachodzi powinna decydować ocena dotychczasowego zachowania oraz cech osobowych posiadacza broni (wyrok NSA dnia z 15 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 88/06). Dlatego też dla oceny spełnienia tej przesłanki warunkującej cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, niezbędne jest wzięcie pod uwagę nie tylko faktu popełnienia przestępstwa przez stronę ale również innych okoliczności faktycznych, jak chociażby cech charakteru, jak też dotychczasowego postępowania, zwłaszcza w obchodzeniu się z bronią.

Nie można zatem podzielić poglądu Komendanta Głównego Policji zawartego w skardze kasacyjnej, iż samo popełnienie przestępstwa z art. 178a § 2 k.k. mającego charakter umyślny w sposób wystarczający uzasadnia obawę, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

W takiej sytuacji, rozpoznając sprawę cofnięcia pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania strony prawomocnym wyrokiem, albowiem warunkiem cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest wykazanie w toku postępowania administracyjnego przez organy administracji, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego danego przestępstwa (w tym przypadku przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji), a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przy czym chodzi tu o tzw. adekwatny związek przyczynowy, tzn. taki, który pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych następstw, które są dla ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności faktycznych zwykłe (typowe, normalne), a na odrzuceniu takich, które należy ocenić jako niezwykłe, nietypowe, nienormalne. Dlatego też, dla oceny spełnienia tej przesłanki, warunkującej cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, niezbędne jest wzięcie pod uwagę nie tylko faktu popełnienia przestępstwa przez skarżącego, ale również innych okoliczności faktycznych występujących w sprawie.

Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. jest również bezzasadny. Organy obu instancji nie wyjaśniły bowiem wszystkich okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy istotnych dla zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji - interpretowanych w sposób przedstawiony powyżej. Ograniczenie się przez organy administracji do stwierdzenia, że przedstawione przez W. B. dowody nie mogą mieć wpływu na wydane rozstrzygnięcie - wobec faktu skazania go za przestępstwo z art. 178a § 2 k.k. - nie może być uznane za wystarczające. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. w uzasadnieniu decyzji rozstrzygającej sprawę, szczegółowego omówienia i analizy wymagają wszystkie dowody, dotyczące osobowości skarżącego, jego cech charakteru mogących istotnie wpływać na ocenę czy zachodzi obawa użycia przezeń broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego Trafnie więc Sąd I instancji nakazał ustosunkowanie się do całokształtu materiału dowodowego stanowiącego o zachowaniu skarżącego, w szczególności zebranych w toku postępowania opinii w powiązaniu z okolicznościami i charakterem popełnionego czynu, a także potwierdzonym przez funkcjonariuszy Policji sposobem zachowania się po stwierdzeniu popełnienia przestępstwa.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.