Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 744/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 17,  art. 27,   art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy w G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Rada Gminy G. w dniu [...] r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zmiany uchwały tego organu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego sołectwo C. w gminie G., poprzez sprostowanie omyłek w tekście planu, polegające na dopisaniu brakujących oznaczeń występujących na rysunku planu oraz wpisaniu nowych oznaczeń w miejsce dotychczasowych.

Uchwała ta nie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...].

W dniu [...] r. Wojewoda [...] wniósł skargę na powyższą uchwałę, domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości z powodu niezgodności z art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Organ nadzoru zarzucił, że przedmiotowa uchwała została podjęta bez przeprowadzenia procedury wymaganej przy sporządzaniu zmiany planu miejscowego, o której mowa w art. 17 ustawy, co jest istotnym naruszeniem art. 27 ustawy i skutkuje nieważnością uchwały z mocy art. 28 tej ustawy.

W odpowiedzi na skargę Gmina G. uznała jej zasadność, lecz następnie Rada Gminy podjęła w dniu [...] r. uchwałę o nieuznaniu zasadności skargi i w kolejnym piśmie z dnia 29 grudnia 2011 r. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc że przedmiotowa uchwała dotyczyła wyłącznie oczywistych omyłek, które w żaden sposób nie miały wpływu na merytoryczność planu. Sprostowania te miały bowiem charakter uzupełnienia opisu planu zgodnie z zapisami graficznymi. Stąd też przeprowadzenie całej procedury planistycznej było niezasadne z uwagi na jej długotrwałość i znaczne koszty.

W toku rozprawy sądowej pełnomocnik Gminy dodatkowo podniosła, że naruszenie procedury planistycznej należy kwalifikować jako nieistotne, bowiem nie miało wpływu na merytoryczną zawartość planu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Jest poza sporem, że podjęcie zaskarżonej uchwały nie było poprzedzone żadnymi czynnościami, wymienionymi w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyżej powołanej, a istota uchwały polegała na dostosowaniu rozbieżności w tekście uchwały w przedmiocie planu miejscowego, podjętej w dniu [...] r. – z jej załącznikiem graficznym. W tekście tej uchwały pominięto bowiem tereny o symbolach 8.18 MN, 11.6 MN, 9.16 MN, 19.5.9 MNr i 9.23 Uc, uwidocznione na rysunku planu, zaś gdy idzie o tereny o symbolach 17.3 UO i 16.6 UK, zaznaczone na rysunku, w tekście planu posłużono się oznaczeniami 17.3 UpO i 16.6 UpK. Tymczasem przywołana ustawa nie przewiduje procedury prostowania omyłek w tekście planu miejscowego. Tego rodzaju wady aktu prawa miejscowego podlegają bowiem ocenie na gruncie art. 28 ust. 1 ustawy, a mianowicie zakwalifikowaniu ich do odpowiedniej kategorii naruszenia prawa i stwierdzenie, czy rodzi skutek w postaci nieważności uchwały w całości lub w części.

Ustawodawca nie przewidział natomiast możliwości usunięcia wady prawnej planu miejscowego w drodze sprostowania uchwały. Zupełnie inną kwestią jest zaś instytucja sprostowania błędu aktu prawa, uregulowana w dziale IV rozp. Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908). Zgodnie z § 111 tego rozp., sprostowanie błędu może dotyczyć tylko tekstu aktu normatywnego ogłoszonego w dzienniku urzędowym, a więc, rozbieżności "oryginału" z tekstem opublikowanym, czyli błędu o charakterze czysto formalnym. Prostowanie błędów o charakterze merytorycznym jest zaś nowelizacją aktu prawnego (vide: Grzegorz Wierczyński, Komentarz do rozp. ABC 2003). Stąd też w niniejszej sprawie nie sposób przyjąć, aby zaskarżona uchwała, która zgodnie zresztą z jej tytułem i powołaną podstawą prawną, dotyczy zmiany planu miejscowego, mogła być podjęta poza procedurą planistyczna, uregulowaną przepisem art. 17 ustawy. Tego rodzaju naruszenie trybu uchwalania planu (jego zmiany), musi zaś być kwalifikowane jako istotne i jego skutkiem winno być

stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości z mocy art. 28 ust. 1 w zw. z art. 27 ustawy. Taki też pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1498/10 (dostępny w internecie).

Skoro skarga organu nadzoru została wniesiona po upływie 30-dniwoego terminu do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego, uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Z uwagi na fakt, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, upływ roku od jej podjęcia nie stanowił przeszkody do stwierdzenia jej nieważności.

Nadto, mając na uwadze fakt, że uchwała Rady Gminy G. nie została opublikowana, a zatem nie weszła w życie, wobec uwzględnienia skargi należało orzec o jej niewykonalności w trybie art. 152 powołanej ustawy.

Odnosząc się zaś do żądania Wojewody zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, wyjaśnić przyjdzie, że wniosek ten jest bezprzedmiotowy, bowiem postępowanie sądowe zwolnione jest od kosztów, zaś poniesienia innych wydatków organ nadzoru nie wykazał.

SW