Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1041/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 § 1, art. 49 § 1, art. 50 § 1 i 2, art. 58 § 1 pkt 3 i 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 17 października 2019 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Opisaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego w [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], o nałożeniu na M.T. oraz A.T., wspólników spółki cywilnej: [...], kary pieniężnej w wysokości 4 000,00 zł, za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Decyzja organu I instancji oraz decyzja organu odwoławczego były doręczane jedynie adresatom wydanego rozstrzygnięcia, tj. M. i A.T.

W dniu 5 września 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga na wskazaną wyżej decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, podpisana przez S.T. W nagłówku pisma wskazano: [...] S.C. [...]. Ze sformułowań zawartych w treści skargi wynikało, że wyżej wymieniony wnosi ją w imieniu własnym. Do skargi nie załączono żadnego pełnomocnictwa, które uprawniałoby S.T. do wniesienia skargi w imieniu strony postępowania.

Wobec ustalenia na podstawie nadesłanych do Sądu akt administracyjnych, że S.T. nie był stroną postępowania zakończonego decyzją, której wniesiona skarga dotyczy, wezwano wyżej wymienionego o wyjaśnienie czy skargę tą wnosi w imieniu własnym, czy też w charakterze pełnomocnika strony. W wezwaniu tym wskazano jednocześnie, że w przypadku jeśli S.T. składa skargę w imieniu własnym, Sąd wzywa do uzupełnienia braku skargi poprzez wykazanie zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a. istnienia interesu prawnego w skarżeniu kwestionowanego rozstrzygnięcia, natomiast w przypadku jeśli wnosi skargę w charakterze pełnomocnika strony, Sąd wzywa do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej oraz dokumentu, z którego wynika umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa. Na wykonanie wezwania wyznaczono siedmiodniowy termin, pouczając, że konsekwencją jego niewykonania będzie odrzucenie wniesionej skargi.

Wezwanie doręczono S.T. w dniu 11 września 2019 r. W wyznaczonym terminie wyżej wymieniony nie wykonał skierowanego do niego wezwania Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi, stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. – dalej: "P.p.s.a."), skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Rozpoznanie takiej skargi, w myśl art. 183 § 1 pkt 1 P.p.s.a., rodziłoby nieważność postępowania.

Zważywszy na powyższe, wskazać należy, że jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony (legitymowany) podmiot. Kwestię tę reguluję art. 50 § 1 i 2 P.p.s.a., który stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a inny podmiot, jeżeli ustawy przyznają mu takie prawo. Natomiast, zgodnie z art. 32 P.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W przypadku stwierdzenia braków formalnych skargi, przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia skargi w terminie 7 dni, w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Skarga, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Na podstawie nadesłanych akt administracyjnych ustalono, że S.T. nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego decyzją, której dotyczy wniesiona skarga. Wydane w sprawie rozstrzygnięcie nie było mu doręczane. W aktach administracyjnych brak jest jakiejkolwiek wzmianki na temat udziału wyżej wymienionego w prowadzonym przed organami administracji postępowaniu. Z zawartych w treści skargi sformułowań wynikało, że Skarżący wnosi ją w imieniu własnym, jednakże wobec ustalenia przez Sąd, że nie był on stroną postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, Sąd zwrócił się do niego o wyjaśnienie w jakim charakterze działa w sprawie. Skarżący został wezwany do wykazania interesu prawnego w skarżeniu kwestionowanej decyzji, bądź nadesłanie stosownego pełnomocnictwa wykazującego jego umocowanie do działa jako pełnomocnik strony. Wezwanie Sądu zostało doręczone Skarżącemu w dniu 11 września 2019 r. Wyznaczony siedmiodniowy termin na wykonanie wezwania upłynął bezskutecznie z dniem 18 września 2019 r.

Mając na uwadze nieustosunkowanie się do wezwania Sądu oraz ustalenie, że Skarżący nie posiadał przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 P.p.s.a.