Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 388/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: Art. 65 ust. 5 i art. 73
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
article: Art. 29 ust. 13
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 Art. 78 i art. 220 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: Art. 1
journal: Dz.U. 1987 nr 256 poz 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy  Celnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Tadeusz Wołek Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2012 r. sprawy ze skarg A Sp. z o.o. z siedzibą w K na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 27 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego z dnia 27 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu skargi oddala


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 27 stycznia 2012 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011 r. znak [...], który działając na podstawie:

- art. 53 § 3 , art. 55 § 1, art. 207 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. 2005.60 t.j.);

- art. 4 pkt. 5 i pkt. 18; art. 20 ust. 1 i ust. 3 lit. a), b), c), ust. 6; art. 67; art. 78, art. 201 ust. 1 lit a), ust.2, ust.3; art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1, art. 221 ust. 1, art. 222 ust. 1 lit. a) i art. 243, rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne z 2004 r., rozdz. 2, t. 4 str.307), zwanego dalej: WKC;

- art. 65 ust. 1, ust.5 i ust.6; art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19.03.2004 r. Prawo celne (Dz. U.2004. 622) w związku z art. 1 ustawy z dnia 19.03.2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. 2004.623 );

- art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23.07.1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 256 z 07.09.1987 r.; Dz. Urz. UE polskie wydanie specjalne 2004 r. roz.2 tom 2, str.382) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19.09.2008 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 291 z 31.10.2008 r.);

-. § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz. U. 2004.902) -

• określił skarżącej A Spółka z o.o. w K kwotę długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 165,00 zł z tytułu importu towaru zgłoszonego w dniu [...] 2009 r. i umieszczonego pod procedurą celną dopuszczenia do obrotu wg JDA SAD [...],

• powiadomił o retrospektywnym zaksięgowaniu ww. kwoty długu celnego,

• poinformował o obowiązku zapłaty odsetek od kwoty 165,00 zł za okres od dnia 30.06.2009 r. tj. od dnia następującego po dniu powstania długu celnego do dnia powiadomienia o tej kwocie tj. do dnia doręczenia przedmiotowej decyzji.

Powyższe decyzje zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny ustalony przez organy :

w dniu [...] 2010r. skarżąca "A" Spółka z o.o. w K, działając za pośrednictwem swojego przedstawiciela - spółki akcyjnej "M" - zgłosiła towar do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie dokumentu SAD OGL nr [...], przywieziony według faktury nr [...] z dnia [...] 2009 r.

W zgłoszeniu celnym towar objęty poz.1 JDA SAD w polu 31 został opisany jako "strunowe czujniki z wyposażeniem " , który został zadeklarowany do kodu 9031 49 90 00 ( kod TARIC) z przypisaną do niego stawką celną dla krajów trzecich 0%

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych Urzędu Celnego w zakresie prawidłowości obrotu towarowego z krajami trzecimi w okresie od 01 stycznia 2008r. do dnia 30 czerwca 2010r. zakwestionowano m.in. klasyfikację czujników strunowych objętych ww. zgłoszeniem celnym wprowadzonych na obszar celny Wspólnoty .

Z czynności kontrolnych został sporządzony "Protokół kontroli celnej" znak [...] z dnia [...] 2011 r. .

W związku z powyższym organ celny wszczął z urzędu postępowanie w sprawie klasyfikacji taryfowej towarów objętych poz.1 przedmiotowego zgłoszenia celnego , a następnie wydał decyzję , o której wyżej mowa . W jej uzasadnieniu organ wyjaśnił zasady posługiwania się Wspólną Taryfą Celną i podniósł, że dla celów prawnych klasyfikację taryfową towarów ustala się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), a w przypadku wątpliwości odnośnie poprawności klasyfikacji można posłużyć się Notami wyjaśniającymi w pierwszej kolejności do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów ( HS ) , a następnie do Scalonej Nomenklatury (CN) , przy czym Noty wyjaśniające do CN nie mogą być sprzeczne z notami wyjaśniającymi do HS, ponieważ są ich uzupełnieniem.

W ocenie organu celnego , decydującym kryterium klasyfikacji taryfowej towarów powinny być w pierwszej kolejności obiektywne cechy i właściwości klasyfikowanego towaru ujęte w opisie pozycji oraz w uwagach do sekcji i działów Wspólnej Taryfy Celnej.

Obiektywnym kryterium klasyfikacji może być również przeznaczenie towaru, jeżeli jest ono właściwe danemu towarowi, co należy oceniać w każdym przypadku według obiektywnych cech i właściwości tego towaru.

Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie przedmiotem importu były czujniki strunowe o określonych modelach, których zasady działania zostały opisane w kartach katalogowych tych produktów.

Dokonując ustalenia stanu faktycznego w zakresie rodzaju towaru będącego przedmiotem importu w niniejszej sprawie , Naczelnik Urzędu Celnego oparł się na fakturze (wraz z jej tłumaczeniem) stanowiącej załącznik do przedmiotowego zgłoszenia celnego , na przedłożonych przez skarżącą w trakcie kontroli kartach katalogowych oraz na wyjaśnieniach skarżącej .

Przedmiotowe czujniki były przeznaczone do pomiarów odkształceń w lub na : fundamentach , palach , mostach , zaporach , zbiornikach , obudowach tuneli , betonie niezbrojonym z dodatkiem kruszywa , w laboratoriach i/lub w warunkach ograniczonej przestrzeni , a także ( model 4200L i 4200) do wykonywania pomiaru rozszerzalności betonu w trakcie jego wiązania .

W niniejszej sprawie zarówno skarżąca , jak i organ zgodni są co do tego , że będące przedmiotem importu czujniki należy klasyfikować do kodu CN 9031 Wspólnotowej Taryfy Celnej. Wskazana grupa towarowa obejmuje : "Przyrządy , urządzenia i maszyny kontrolne lub pomiarowe , niewymienione ani niewłączone gdzie indziej w niniejszym dziale ; projektory profilowe ". Pozycja ta obejmuje m.in. przyrządy elektryczne do pomiaru naprężeń i odkształceń . Będące przedmiotem importu czujniki strunowe, w ocenie organu pierwszej instancji , nie można objąć żadną inną pozycją działu 90 Wspólnotowej Taryfy Celnej , dlatego zgodnie z Regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, należy zakwestionowane czujniki klasyfikować do kodu 9031.

Skarżąca zadeklarowała w zgłoszeniu celnym jako właściwy dla tych towarów kod CN 9031 49 90 00 ( kod TARIC) z przypisaną stawką celną dla krajów trzecich w wysokości 0%.

Organ zakwestionował klasyfikację spornych towarów dokonaną przez skarżącą do podpozycji 9031 49 , która obejmuje; " pozostałe przyrządy i urządzenia optyczne – Pozostałe".

Zgodnie z Notą wyjaśniającą do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS) wskazana przez skarżącą podpozycji , oprócz urządzeń bezpośrednio wspomagających ludzki wzrok , obejmuje również inne przyrządy i aparaty , których działanie opiera się na wykorzystaniu elementów i metod optycznych. Zakwestionowane w niniejszej sprawie czujniki nie działają na zasadzie metod optycznych , co wyklucza ich klasyfikację do tej podpozycji.

W ocenie Naczelnika Urzędu Celnego właściwą podpozycją dla spornych towarów jest 9031 80 , która obejmuje : - Pozostałe przyrządy, urządzenia i maszyny.

Zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi przez skarżącą w toku postępowania , przedmiotowe czujniki nie są urządzeniami elektronicznymi w rozumieniu uwagi dodatkowej 1 do działu 90 Wspólnej Taryfy Celnej .

Rozważając możliwość klasyfikacji przedmiotowych czujników do podpozycji 9031 80 91 obejmującej przyrządy "do pomiaru lub kontroli wielkości geometrycznych", czy też do podpozycji 9031 80 98 obejmującej " Pozostałe" , organ stwierdził, że kodem CN 9031 80 91 objęte są wyłącznie przyrządy i urządzenia do pomiaru wielkości geometrycznych , a nie do pomiaru wielkości związanych ze zmianami wymiarów geometrycznych .

Organ podniósł , że zasadniczym celem wykorzystania czujników strunowych firmy G, będących przedmiotem przywozu , jest tworzenie systemów pomiarowych przeznaczonych do ciągłego monitorowania konstrukcji budowlanych , warunków środowiskowych oraz procesów przemysłowych. Urządzenia te służą do pomiaru odkształceń konstrukcji budowlanych lub ich elementów . Wielkości te związane są z działaniem na konstrukcje sił pochodzących z różnych źródeł, a ich skutkiem mogą być zmiany naprężeń rozciągających i ściskających oraz odkształceń. Odkształcenia te powodują zmiany wzajemnych odległości pomiędzy punktami ciała, jednak wskazanie tej zmiany nie służy określeniu jej geometrycznej postaci.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, w ocenie organu celnego , zakwestionowane czujniki należy klasyfikować do kodu 9031 80 98 (kod TARIC 9031 80 98 90 ) z przypisaną do niego stawką celną erga omnes w wysokości 4 %.

Powyższa klasyfikacja wyznaczona jest Regułą 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej , uwagą dodatkową 1 do działu 90 oraz opisem kodów 9031, 9031 80 i 9031 80 98 .

Zmiana klasyfikacji taryfowej zakwestionowanych towarów spowodowała zmianę wysokości długu celnego wynikającego ze zgłoszenia celnego. W związku z tym, że prawnie należna kwota należności celnych wynikająca z decyzji organu jest większa od kwoty zadeklarowanej przez skarżącą w zgłoszeniu celnym , w rozpatrywanej sprawie – zdaniem organu – zaistniały przesłanki do retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego w trybie art. 220 ust. 1 WKC . Zgodnie z tym przepisem , jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art.218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej , to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni od dnia , w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). Termin ten może zostać przedłużony zgodnie z art.219.

Konsekwencją powyższych ustaleń jest również stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do poboru odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 5 Prawa celnego. Przepis ten stanowi , że organ pobiera odsetki , w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych , podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym , chyba że dłużnik udowodni , że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Odsetki pobierane są od niezaksięgowanej i niedobranej na podstawie zgłoszenia celnego kwoty należności wynikającej z długu celnego, od dnia następującego po dniu powstania długu celnego do dnia powiadomienia o tej kwocie.

W niniejszej sprawie , w ocenie organu , skarżąca nie udowodniła, że zaksięgowanie kwoty wynikającej z długu celnego na podstawie nieprawidłowych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania .

Dyrektor Izby Celnej, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, szczegółowo przedstawił przeznaczenie i cechy spornych towarów, wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego zebranego w sprawie . Organ odwoławczy stwierdził , że przedmiotem importu w niniejszej sprawie były czujniki strunowe przeznaczone do pomiaru odkształceń fundamentach , palach, mostach, tunelach , itp.; służą one do dokonywania pomiarów rzeczywistych obiektów budowlanych. Czujniki te są wyposażone w termistory umożliwiające pomiar temperatury w bezpośrednim sąsiedztwie struny czujnika. Pomiar temperatury umożliwia dokonanie tzw. kompensacji temperaturowej pomiarów.

Zakwestionowane w niniejszej sprawie czujniki pod względem budowy i działania są takie same , różnią się natomiast sztywnością czujnika.

Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w odwołaniu , dotyczącej klasyfikacji przedmiotowych czujników do " pozycji 90 ", organ odwoławczy podniósł , że " argumentacja ta nie pozostaje w związku z danymi przedstawionymi w zgłoszeniu , gdzie sam zgłaszający klasyfikuje czujniki do działu 90 do pozycji 9031 (kod TARIC) 9031 499 90 00 ." Organ odwoławczy stwierdził , że nie kwestionuje wyboru skarżącej pozycji 9031 Taryfy celnej , jako właściwej dla czujników do pomiaru odkształceń , zgodnie z ich rzeczywistym przeznaczeniem. Pomiary sił zewnętrznych oddziaływujących na konstrukcje konkretnego , rzeczywistego obiektu budowlanego są monitorowane w celu dokonania jego oceny technicznej .

Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że decydującym kryterium klasyfikacji taryfowej towarów powinny być w pierwszej kolejności obiektywne cechy i właściwości klasyfikowanego towaru wynikające z opisu pozycji oraz w uwagach do sekcji i działów Taryfy celnej .

Obiektywnym kryterium klasyfikacji może być również przeznaczenie towaru , jeżeli jest ono właściwe danemu towarowi , co należy ocenić w każdym przypadku według obiektywnych cech i właściwości danego towaru.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy , organ stwierdził , że zgodnie ze szczegółowym opisem działania , przeznaczeniem przedmiotowych czujników jest dokonywanie pomiarów rzeczywistych obiektów budowlanych (ocena techniczna konstrukcji obiektów budowlanych ).

Argumentacja odwołania sugerująca klasyfikację spornych czujników do kodu CN 9027, w ocenie organu odwoławczego , jest nieprawidłowa , gdyż nie są to przyrządy przeznaczone zasadniczo do analiz fizycznych betonu, elementów stalowych, poszczególnych innych materiałów użytych w budowlach, czy konstrukcjach. Towary objęte sugerowaną pozycją ( odwołanie wprost nie określa do jakiej konkretnie pozycji należy klasyfikować przedmiotowe czujniki ) maja charakter przyrządów i aparatury stosowanych w celu dokonywania badań i analiz przeprowadzanych zasadniczo w laboratoriach.

Organ przyznał , że ośrodki naukowo-badawcze , w tym uczelnie , mogą być zainteresowane wynikami rejestracji pomiarów w monitorowanych obiektach , jednak nie zmienia to zasadniczego , obiektywnego przeznaczenia czujników , które wynika z ich obiektywnych cech i właściwości – do dokonywania pomiarów odkształceń w betonie , konstrukcjach stalowych i z innych materiałów , w wyniku oddziaływania na nie obciążeń zewnętrznych w celu kontrolowania rzeczywistych konstrukcji obiektów budowlanych. Organ podkreślił , że Wspólnotowa Taryfa Celna nie różnicuje towaru w zależności od przydatności , celów wykorzystania , itp. , natomiast dla celów prawnych przeprowadza się klasyfikację w oparciu o zakres przedmiotowy towaru (pozycja), biorąc pod uwagę jego obiektywne cechy i właściwości oraz przeznaczenie.

W związku z powyższym , w ocenie organu odwoławczego , mając na uwadze Regułę 1 Ogólnych reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz Notę wyjaśniającą do HS , nie jest możliwa klasyfikacja taryfowa przedmiotowych czujników strunowych do pozycji 9027 .

Z kolei wskazana przez skarżącą klasyfikacja tych czujników do kodu CN 9031 49 99 , była w ocenie organu odwoławczego , nieprawidłowa i w tym zakresie organ powtórzył argumentację organu pierwszej instancji podnosząc, że działanie towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym nie opiera się na wykorzystaniu elementów i metod optycznych i nie są to urządzenia optyczne.

W związku z powyższym , w ocenie organu odwoławczego , mając na uwadze Regułę 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej , prawidłowym kodem dla tych towarów jest pozycja CN 9031 80 98 ze stawką celną 4% , wskazana przez Naczelnika Urzędu Celnego w zaskarżonej decyzji.

Dyrektor Izby Celnej podniósł , że zmiana taryfikacji celnej spornych towarów i zakwalifikowanie ich do kodu CN 9031 80 98 , dla którego przypisana jest stawka celna w wysokości 4% , spowodowała zwiększenie kwoty długu celnego o 108,00 zł , który podlegał retrospektywnemu zaksięgowaniu w trybie art.220 ust.1 WKC.

Skarżąca została powiadomiona o należnej kwocie długu celnego w dniu doręczenia jej decyzji organu pierwszej instancji , a zatem zarzut naruszenia art. 220 ust. 1 i art. 221 WKC – w ocenie organu odwoławczego – należało uznać za nieuzasadniony.

Konsekwencją powyższych ustaleń jest stwierdzenie, że w rozpatrywanej sprawie zaistniały przesłanki do poboru odsetek w trybie art.65 ust.5 Prawa celnego.

Organ podniósł, że skarżąca jako podmiot specjalizujący się w systemach pomiarowych dla budownictwa, nie wykazała się starannością i dbałością w należytym sporządzeniu zgłoszenia celnego . Skarżąca posiadała wiedzę na temat importowanych towarów , ich obiektywnych cech i właściwości oraz przeznaczenia właściwego tym przyrządom. Mając wiedzę i świadomość dokumentacji technicznej produktów , z której wynikało przeznaczenie przedmiotowych czujników , skarżąca nieprawidłowo deklarowała te towary do kodu CN 9027 80 97 ze stawka celną 0%.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że w razie wątpliwości co do prawidłowej taryfikacji skarżąca mogła wystąpić do organu z wnioskiem o jej wyjaśnienie , czego jednak skarżąca nie uczyniła.

W ocenie organu , zwykłe przestrzeganie podstawowych zasad klasyfikacji taryfowej pozwalało na prawidłową taryfikację spornych towarów.

Skarżąca w postępowaniu celnym skorzystała z profesjonalnego pełnomocnika – agencji celnej , co w połączeniu ze starannością – w ocenie organu - powinno było wystarczyć do prawidłowego ustalenia kodu towaru.

Odnośnie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wymienionych w odwołaniu , organ odwoławczy podniósł, że Naczelnik Urzędu Celnego w niniejszej sprawie działał w zakresie obowiązujących przepisów prawa i określił retrospektywną kwotę wynikającą z długu celnego na podstawie obowiązujących przepisów.

Organ w dostatecznym stopniu wyjaśnił stan faktyczny sprawy, uznał za wiarygodne dokumenty i wyjaśnienia przedłożone przez skarżącą w toku postępowania , tym samym w trakcie postępowania niecelowym było powoływanie biegłych, aby ustalać właściwe przeznaczenie towarów, bo niniejsza informacja zawarta była w przedłożonych dokumentach.

Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której skarżąca zarzuciła :

1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz ewentualnie niewłaściwe zastosowanie, tj. w szczególności:

- art. 53 § 3; art. 55 § 1, art. 207 Ordynacji podatkowej ;

- art. 4 pkt. 5 i pkt. 18; art. 20 ust. l i ust. 3 lit. a), b), c), ust. 6; art. 29 ust. 1, art.32 ust. 1 pkt. e) art. 67; art. 78, art. 201 ust. 1 lit a), ust.2, ust.3; art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1, art. 221 ust. 1, art. 222 ust. 1 lit. a) i art. 243, rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne z 2004 r., roz. 2, t. 4 str.307), zwany dalej: WKC;

- art.166 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 02.07.1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993 r. ze zm.; Dz. Urz. WE Polskie wydanie specjalne 2004r, roz.2, t.6, str.3 ze zm.);

- art. 65 ust. 1, ust.5 i ust.6; art. 73 ust. 1 Prawa celnego w związku z art. 1 ustawy z dnia 19.03.2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U.2004.623 ),

- art. 1, art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23.07.1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 256 z 07.09.1987 r.; Dz. Urz. UE polskie wydanie specjalne 2004 r. roz.2 tom 2, str.382) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20.09.2007 r. zmieniającym załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 286 z 31.10.2007r.);

- § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne -

a to wobec sprostowania zgłoszenia celnego w sposób niezgodny z prawem poprzez oparcie się podczas kontroli o nieprawidłowe i niekompletne dane przez przyjęcie, że importowany towar powinien zostać objęty stawką podatku celnego 4% w przypadku, gdy prawidłowo przyjęte być powinno, iż towar ten korzysta ze zwolnienia od podatku celnego (stawka 0,0%); z ostrożności procesowej, co najwyżej objęty powinien być stawką 2,8%.

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności:

- art. 122 w zw. z art. 180 § 1 i 2 i art. 187 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, a to przez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej, które doprowadziło w efekcie do wydania błędnej decyzji, w szczególności poprzez nieuwzględnienie faktu, iż podczas klasyfikacji należy kierować się obiektywnymi kryteriami, a to przede wszystkim przeznaczeniem towaru oraz nie uwzględnienie faktu, że organ I instancji, w toku prowadzonego postępowania, nie powołał biegłego na okoliczność zbadania rzeczywistego przeznaczenia towaru, który z racji na niezbędność wiedzy specjalistycznej w niniejszej sprawie powinien zostać powołany przez ten organ;

- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez prowadzenie postępowania w niepogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, w szczególności nieuwzględnienie całości materiału dowodowego oraz nie wyjaśnienie w pełni stanu faktycznego, pominięcie części dowodów oraz nie informowanie należyte skarżącej o przyjmowanych założeniach - nie zbadanie kwestii przeznaczenia towaru;

- art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego to jest zasady należytego i wyczerpującego informowania skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania podatkowego - przez jak wskazano wyżej;

- art.123 § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art.10 Kodeksu postępowania administracyjnego to jest zasady czynnego udziału stron w prowadzonym przez organ postępowaniu , a to poprzez nienależyte informowanie oraz nie udzielanie wymaganych wskazówek, przez to uniemożliwienie wypowiedzenia się skarżącej we właściwym czasie prowadzonego postępowania.

Wskazując na powyższe okoliczności skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej Dyrektora Izby Celnej i decyzji Naczelnika Urzędu Celnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania procesowego.

Skarżąca przyznała, że decydującym kryterium klasyfikacji taryfowej powinny być w pierwszej kolejności obiektywne cechy i właściwości klasyfikowanego towaru ujęte w pozycji oraz w uwagach do sekcji i działów Taryfy celnej; obiektywnym kryterium klasyfikacji jest również przeznaczenie towaru, jeżeli jest ono właściwe danemu towarowi.

Powyższe wskazuje na konieczność zastosowania celowościowej wykładni Wspólnotowej Taryfy Celnej . Skarżąca stwierdziła, że " należy kierować się raczej rzeczywistym przeznaczeniem i zastosowaniem towaru, a niżeli literalnym brzmieniem opisu klasyfikacji." Przy taryfikacji towaru, objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym, skarżąca kierowała się kryterium przeznaczenia towaru . Importowane towary przeznaczone były do badania rzeczywistych obiektów i nie mogą być wykorzystanie w warunkach wewnętrznych ; ich zastosowanie – zdaniem skarżącej - jest analogiczne jak urządzeń wskazanych w poz. 90 , z tym , że używanych poza laboratoriami.

Zdaniem skarżącej , organy celne nie zbadały całości materiału dowodowego , a w szczególności pominęły przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, który powinien być powołany w niniejszej sprawie na okoliczność zbadania rzeczywistego przeznaczenia importowanego towaru.

Ponadto skarżąca nie zgodziła się również z żądaniem zapłaty odsetek od kwoty rzekomego długu celnego za okres od dnia następującego po dniu powstania długu celnego do dnia powiadomienia o kwocie retrospektywnie zaksięgowanego długu celnego stwierdzając , że żądanie to jest całkowicie bezzasadne.

Zgodnie z Ordynacją podatkową odsetki karne za zwłokę w uiszczeniu zobowiązania podatkowego obciążają podatnika , jeżeli nie dochował należytej staranności w przy klasyfikacji celnej towaru.

Skarżąca nie zgodziła się z oceną organów celnych , że dopuściła się jakiejkolwiek niedbałości przy zgłaszaniu towaru do objęcia procedurą celną , jak również że można jej przypisać w tym zakresie zawinienie . W tych okolicznościach brak jest podstaw prawnych do obciążania skarżącej odsetkami .

Organy winny kierować się zasadą uwzględnienia słusznego interesu obywateli wyrażona w art.7 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Równolegle do powyższego postępowania w sprawie celnej toczyło się postępowanie podatkowe w odniesieniu do towarów objętych zgłoszeniem celnym wymienionym na wstępie .

Naczelnik Urzędu Celnego działając na podstawie :

- art.13 § 1 pkt 1 , art.51 § 1 , art.53 § 1 i § 3 , art.207 Ordynacji podatkowej ,

- art.2 pkt 7 , art.5 ust.1 pkt.3 , art.17 ust.1 pkt.1 , art.19 ust.1 i ust.7 , art.29 ust.13 i

ust.15 , art.33 ust.2 i ust.6 , art.34 ust.2, ust.3 i ust.4 , art.37 ust.1 i art.41 ust.1

i ust.13 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.2004.535 ) w związku z

- decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011r.

nr [...] ( zwanej dalej decyzją celną ) – w dniu [...] 2011r. wydał decyzję nr [...] ( zwaną dalej decyzją podatkową ) , którą określił wobec skarżącej wymiar podatku od towarów i usług z tytułu importu zakwestionowanych czujników w kwocie 1.146,00 zł według 22% stawki tego podatku , informując o pozostającej do zapłaty kwocie podatku VAT będącej różnicą między kwotą podatku VAT określoną w prawidłowej wysokości , a kwotą podatku VAT zadeklarowaną w ww. zgłoszeniu celny tj. w wysokości 36,00 zł oraz o obowiązku zapłaty odsetek od tej kwoty za okres od dnia następnego po upływie 10-ciodniowego terminu płatności należności wynikających ze zgłoszenia celnego do dnia wpłaty tej kwoty.

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Naczelnik Urzędu Celnego podniósł , że w odniesieniu do ww. zgłoszenia celnego została wydana "decyzja celna", w której zakwalifikowano sporne czujniki strunowe do kodu CN 9031 80 97 ze stawką celną w wysokości 4 % i poinformowano skarżącą o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty długu celnego.

W myśl art. 29 ust.13 ww. ustawy o podatku od towarów i usług, podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło.

W związku z powyższym w decyzji " podatkowej" dokonano określenia podstawy i wymiaru podatku od towarów i usług z tytułu importu uwzględniając decyzję celną dotyczącą retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego oraz poinformowano skarżącą o pozostającej do zapłaty kwocie podatku VAT.

W odwołaniu od powyższej decyzji podatkowej skarżąca powtórzyła dotychczasową argumentację przedstawioną w sprawie celnej i wniosła o jej uchylenie w całości oraz " orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zmianę kwoty podatku od towarów i usług na prawidłową tj. zgodną z zadeklarowaną pierwotnie przez Stronę ".

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 27 stycznia 2012r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podatkową organu I instancji i stwierdził, że treść zaskarżonej decyzji jest ściśle związana z ustaleniami organu celnego w sprawie kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu, natomiast skarżąca nie kwestionuje obliczeń dokonanych przez Naczelnika Urzędu Celnego w zaskarżonej decyzji podatkowej.

W postępowaniu odwoławczym nie stwierdzono naruszenia przepisów proceduralnych , ani materialnych , zatem brak jest – w ocenie Dyrektora Izby Celnej – podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez zmianę kwoty podatku od towarów i usług.

W skardze do tut. Sądu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów :

1/ prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz ewentualnie niewłaściwe

zastosowanie , tj. w szczególności art.2 pkt.7, art.5 ust.1, art.17 ust.1 pkt.1 , art.19

ust.1 i ust.7 , art.29 ust.13 i ust.15, art.33 ust.2 i 6 , art.34 ust.2, 3, 4,, art.37 ust.1 ,

art.41 ust.1 i ust.13 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.2004.535), " a to wobec przyjęcia , że towar powinien zostać objęty stawką podatku celnego 4% w przypadku , gdy prawidłowo przyjęte być powinno iż towar ten korzysta ze zwolnienia od podatku celnego ( stawka 0,0% ) a co najwyżej objęty powinien być stawka 2,8% " ;

2/ postępowania , które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. w szczególności :

- art.122 w zw. z art.180 § 1 i 2 i art.187 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. –

Ordynacja podatkowa ( Dz.U.2005.60) w związku z art.7 k.p.a. , a to przez

niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie uwzględnienie słusznego interesu strony, które doprowadziło do wydania błędnej decyzji , w szczególności poprzez nie uwzględnienie faktu , iż podczas klasyfikacji należy kierować się obiektywnymi kryteriami , a to przede wszystkim przeznaczeniem towaru , a także poprzez pominięcie dowodu z opinii biegłego na okoliczność faktycznego przeznaczenia towaru ;

- art.121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art.8 k.p.a. poprzez prowadzenie

postępowania w niepogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli , w szczególności nie uwzględnienie całości materiału dowodowego oraz nie wyjaśnienie w pełni stanu faktycznego , pominięcie części dowodów oraz nie poinformowanie należyte strony o przyjmowanych założeniach ;

- art.121 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art.9 k.p.a. tj. zasady należytego i

wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych , które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania podatkowego – brak należytego i wyczerpującego uzasadnienia decyzji ;

- art.123 § 3 Ordynacji podatkowej to jest zasady czynnego udziału stron w

prowadzonym postępowaniu , a przez to uniemożliwienie wypowiedzenia się stronie we właściwym czasie .

Wskazując na powyższe okoliczności skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji.

W uzasadnieniu skargi powtórzone zostały zarzuty i argumenty przedstawione w sprawie celnej dotyczące klasyfikacji taryfowej towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym .

W odpowiedzi na skargę w sprawie podatkowej Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje :

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji ( innego aktu lub czynności ) z przepisami prawa materialnego , które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego , regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia . Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy , gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania , że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.2012.270) tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności , Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych , nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonanych czynności przepisu art.134 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , z którego wynika , że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest , że skarżąca zadeklarowała do procedury dopuszczenia do obrotu towar objęty zgłoszeniem SAD [...] z dnia [...] 2009r., w tym m.in. sporne czujniki strunowe wskazując dla tego towaru jako prawidłowy kod CN 9031 49 90 z przypisaną do niego stawką celną 0% .

Organy celne obu instancji uznały , że zadeklarowany kod CN jest nieprawidłowy w zakresie podpozycji i ustaliły , iż przedmiotowy towar należy taryfikować do kodu CN 9031 80 98 z przypisaną do niego stawką celną w wysokości 4 %.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w kwestii taryfikacji spornych czujników strunowych Sąd w całości podzielił stanowisko organów celnych jako zgodne z prawem.

Stanowisko Sądu w rozpatrywanej sprawie uzasadniają wyniki oceny przeprowadzonego postępowania , którego celem było w pierwszej kolejności ustalenie , czy stan faktyczny został prawidłowo ustalony przez organy celne , a następnie czy do tak ustalonego stanu faktycznego organy zastosowały właściwe przepisy oraz czy przepisy te prawidłowo zostały przez te organy zinterpretowane.

W sprawie celnej dotyczącej taryfikacji towaru zawsze w pierwszej kolejności należy ustalić , co jest przedmiotem importu , a następnie dokonać jego taryfikacji zgodnie z zasadami posługiwania się Wspólnotową Taryfą Celną.

Dodać należy , że Wspólnotowa Taryfa Celna jest szczególnym aktem prawnym , który zawiera własne i specyficzne zasady stosowania przepisów w niej zawartych , które określone są przez Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy stwierdzić , że organy celne ustalając stan faktyczny oparły się m.in. na karcie produktu, instrukcji obsługi , opisie towaru i jego danych technicznych , a także na informacjach publikowanych przez skarżącą na swojej stronie internetowej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza stanowiska skarżącej , że działanie spornych czujników opiera się na wykorzystaniu elementów i metod optycznych , na co wskazuje kod CN 9031 49 90 , zadeklarowany w zgłoszeniu celnym.

Podkreślić należy , że organy celne zgodziły się z wyborem grupy towarowej objętej pozycją CN 9031 , do której zgłoszone zostały przedmiotowe czujniki i jako właściwej , lecz uznały za nieprawidłową zadeklarowaną przez skarżącą podpozycję 9031 49 90 w ramach tej pozycji.

W tych okolicznościach rozpatrywanej sprawy niezrozumiała jest zatem argumentacja odwołania, a także skargi, w której skarżąca podnosi , iż importowany towar był przeznaczony do celów badawczych i sugeruje , że powinien być klasyfikowany do kodu CN 9027 .

Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy potwierdza natomiast ustalenia organów celnych , że przedmiotem importu były czujniki strunowe przeznaczone do dokonywania pomiarów odkształceń w betonie , w konstrukcjach stalowych i w innych materiałach w wyniku oddziaływania na nie obciążeń zewnętrznych. W szczególności przedmiotowe czujniki używane są do pomiaru odkształceń w fundamentach , palach , mostach , tamach , tunelach , itp. W czujnikach tych wbudowany jest termistor umożliwiający pomiar temperatury, co pozwala na dokonywanie tzw. kompensacji temperaturowej pomiarów. Dla celów klasyfikacji taryfowej istotne jest, że pomiar temperatury w całym procesie pomiarowym nie jest najistotniejszym pomiarem ; tym istotnym pomiarem jest pomiar odkształceń spowodowanych obciążeniem konstrukcji. Zgodzić należy się z organami celnymi , że przedmiotowe czujniki służą do pomiaru wszelkich odkształceń wywołanych zarówno obciążeniami , jak i zmianami temperatury.

Skoro wiadomo , jaki towar był przedmiotem importu, kolejnym etapem postępowania organów celnych było ustalenie właściwego dla tego towaru kodu CN Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

Zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej decydującym kryterium klasyfikacji taryfowej towarów powinny być w pierwszej kolejności obiektywne cechy i właściwości klasyfikowanego towaru , określone w opisie pozycji oraz w uwagach do sekcji i działów Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Takim obiektywnym kryterium klasyfikacji może być również przeznaczenie towaru , jeżeli jest ono właściwe danemu towarowi przy czym, należy to oceniać w każdym przypadku według obiektywnych cech i właściwości. Przeznaczenie towaru jest określone przez jego producenta ; faktyczne zastosowanie , czy wykorzystanie danego towaru nie stanowi kryterium , które ma wpływ na klasyfikację taryfową.

W niniejszej sprawie skarżąca zadeklarowała w zgłoszeniu celnym kod CN 9031 49 90 jako właściwy dla spornych czujników strunowych. Zgodnie z Notą wyjaśniającą do wskazanego kodu , podpozycja ta oprócz urządzeń bezpośrednio wspomagających ludzki wzrok , obejmuje również inne przyrządy i aparaty , których działanie opiera się na wykorzystaniu elementów i metod optycznych.

Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy jednoznacznie wyklucza możliwość uznania spornych czujników za urządzenia optyczne.

Odnosząc się do argumentacji skarżącej sugerującej możliwość klasyfikacji importowanych czujników do kodu CN 9027 , należy stwierdzić , że wskazanym kodem objęta jest grupa towarowa obejmująca przyrządy i aparaturę do analizy fizycznej lub chemicznej , przyrządy i aparaturę do pomiaru lub kontroli lepkości , porowatości , rozszerzalności , napięcia powierzchniowego lub podobne , jak również przyrządy i aparatura do mierzenia lub kontroli ilości ciepła lub dźwięku oraz mikrotomy.

Dyrektor Izby Celnej w uzasadnieniu swej decyzji obszernie wyjaśnił , dlaczego sporne czujniki nie mogą być objęte kodem CN 9027 , wskazując m.in. , że importowany towar nie służą zasadniczo do analizy cech fizycznych czy chemicznych , takie analizy dokonywane są w odniesieniu do materiałów użytych przy budowie rzeczywistych obiektów i potwierdzone są stosownymi certyfikatami .

Ponadto , jak wykazał organ odwoławczy, zgodnie z Notą wyjaśniającą do kodu CN 9027 należy klasyfikować towary, których zasadniczym celem jest wyznaczenie właściwości i cech fizycznych badanych próbek towaru ; otrzymane wyniki badań pomiarów umożliwiają projektowanie i produkcję przemysłową towarów o określonych właściwościach i zastosowaniu. Podobny charakter posiadają przyrządy i aparatura do pomiaru lub kontroli lepkości , porowatości , rozszerzalności i napięcia powierzchniowego. Badania i pomiary dokonywane przez urządzenia objęte tym kodem CN , dotyczą określonych materiałów ( badania laboratoryjne ) , a nie całych konstrukcji , czy obiektów rzeczywiście istniejących .

Sąd podzielił stanowisko organów celnych , że mając na uwadze obiektywne cechy i właściwości spornych czujników strunowych oraz towarów objętych kodem CN 9027 Wspólnotowej Taryfy Celnej , pomiędzy tymi towarami istnieją zasadnicze różnice nie pozwalające na objęcie ich wspólnym kodem CN 9027. Czujniki strunowe będące przedmiotem importu służą do dokonywania pomiarów odkształceń w betonie i w innych materiałach w wyniku oddziaływania na nie obciążeń zewnętrznych w celu dokonania m.in. oceny technicznej konstrukcji obiektów budowlanych. Jak wynika z informacji skrzącej zamieszczonej na jej stronach internetowych ( adres wskazany w przypisie 8 decyzji organu I instancji , str. 6) , zasadniczym celem wykorzystania przedmiotowych czujników strunowych jest tworzenie systemów pomiarowych przeznaczonych do ciągłego monitorowania konstrukcji budowlanych, warunków środowiskowych oraz procesów przemysłowych. Czujniki strunowe odkształceń ze swej natury nie są przyrządami stosowanymi do prac badawczych w warunkach laboratoryjnych .

Obiektywne przeznaczenie spornych czujników wynika z informacji ich producenta tj. firmy G. Okoliczność , że wyniki tych pomiarów mogą mieć zastosowanie w pracach placówek naukowo-badawczych nie zmienia ich obiektywnych cech i właściwości , a w konsekwencji nie może mieć decydującego znaczenia przy klasyfikacji taryfowej tych towarów.

Reasumując należy stwierdzić, że zgodnie z Regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne ; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów . Z tych względów nie jest możliwa klasyfikacja spornych czujników strunowych do kodu 9027.

Ze względu na swoje obiektywne cechy i właściwości czujniki strunowe , a także z e względu na ich przeznaczenia , jako urządzenia pomiarowe niewymienione, ani niewłączone gdzie indziej w dziale 90 należy klasyfikować do kodu CN 9031.

Sąd w całości podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej wraz z jego obszerną argumentacją - w zakresie klasyfikacji spornego towaru do kodu CN 9031 80 98 z przypisaną do niego stawką celną 4%, jako zgodną z prawem. Postępowanie dowodowe przeprowadzone w niniejszej sprawie wykazało , że urządzenia te nie są przyrządami elektronicznymi w rozumieniu uwagi 1 do działu 90 Wspólnotowej Taryfy Celnej , jak również nie służą do pomiaru lub kontroli wielkości geometrycznych – i ustalenia organu celnego I instancji w tym zakresie nie były kwestionowane przez skarżącą.

Klasyfikacja taryfowa przedmiotowych czujników strunowych wskazana przez organy celne jest prawidłowa i została poprzedzona szczegółową analizą obiektywnych cech i właściwości tych towarów , której wyniki zostały przedstawione w uzasadnieniach decyzji obu instancji.

Zmiana klasyfikacji taryfowej przedmiotowych czujników objętych ww. zgłoszeniem celnym , spowodowała powstanie kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu i jest to kwota prawnie należna za towary objęte tym zgłoszeniem. Kwota prawnie należna jest wyższa od kwoty należności celnych zadeklarowanych w zgłoszeniu celnym , a w konsekwencji należy stwierdzić , że zaistniały przesłanki do zastosowania w rozpatrywanej sprawie art.220 ust.1 WKC.

Kolejnym zarzutem skargi była kwestia żądania odsetek od kwoty długu retrospektywnie zaksięgowanego. Skarżąca stwierdziła, iż żądanie to jest "całkowicie bezzasadne. Zgodnie z Ordynacja podatkową odsetki karne za zwłokę w uiszczeniu zobowiązania podatkowego obciążają podatnika, jeżeli nie dochował należytej staranności w sklasyfikowaniu towaru".

Zarzut skargi w tym zakresie należy uznać za oczywiście bezzasadny , gdyż przepisy Ordynacji podatkowej nie stosuje się do odsetek od kwoty długu celnego. Organy celne w wydanych rozstrzygnięciach wyraźnie wskazały , że podstawą żądania uiszczenia odsetek od kwoty długu celnego określonego w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego był art. 65 ust. 5 Prawa celnego . Przepis ten stanowi, że organ celny pobiera odsetki , w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych , podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym , chyba że dłużnik udowodni , że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania (...).

Redakcja przytoczonego przepisu w sposób jednoznaczny określa zasadę , że organ celny pobiera odsetki. Odstąpienie od poboru odsetek stanowi zatem wyjątek od zasady ich poboru , przy czym ciężar wykazania przesłanek określonych w tym przepisie spoczywa na dłużniku. Przesłankami do stosowania tego wyjątku są "szczególne okoliczności, niewynikające z jej zaniedbania lub świadomego działania".

W pierwszej kolejności należy ustalić , czy w rozpatrywanej sprawie zaistniały "szczególne okoliczności". Ustawodawca nie precyzuje, jakie szczególne okoliczności uzasadniają stosowanie powyższego wyjątku, natomiast analiza zarzutów odwołania oraz skargi nie wskazuje takich okoliczności .

Nawet , gdyby uznać , że w rozpatrywanej sprawie zaistniały " szczególne okoliczności" , to nie mogą one wynikać z zaniedbania dłużnika, ani z jego świadomego działania.

Skarżąca podniosła , że nie zgadza się ze stanowiskiem organu , jakoby jej działania " wskazywały na jakąkolwiek niedbałość." Ponadto skarżąca podniosła , że nie kierowała się chęcią dokonania oszustwa celnego , a jedynie chciała prawidłowo przeprowadzić procedurę celną .

W ocenie Sądu , podniesione przez skarżącą okoliczności nie uzasadniają zastosowania wyjątku od zasady poboru odsetek przez organ celny i nałożenie na skarżąca obowiązku uiszczenia odsetek od kwoty retrospektywnie zaksięgowanego długu celnego określonego w decyzji Naczelnika Urzędu celnego - jest zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W prawie celnym obowiązuje zasada zaufania organów celnych do zgłaszającego polegająca na przyjęciu domniemania, iż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym pozycja Taryfy celnej z przypisaną do niej określoną stawką celną oraz z wykazaną w tym zgłoszeniu kwotą należności celnych – jest prawidłowa . Ustawodawca konstruując przepisy dotyczące procedury przyjmowania zgłoszeń celnych oparł się na zasadzie zaufania organów celnych do zgłaszającego uznając , że wykazane w zgłoszeniu celnym kwoty należności są prawnie należne , ale tylko do czasu , dopóki organ celny nie dokona ich weryfikacji i nie wykaże , że prawnie należne są kwoty wyższe.

Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Weryfikacja zgłoszenia celnego spowodowała wydanie przez organ celny decyzji określającej kwotę długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu, co było wynikiem zakwestionowania taryfikacji celnej towaru oraz zastosowanej stawki celnej i zadeklarowanej kwoty długu celnego .

Racjonalny ustawodawca konstruując procedurę zgłaszania towarów opartą o wyżej wskazaną zasadę zaufania organów do zgłaszającego musiał przewidzieć sankcje za skutki dokonania nieprawidłowego zgłoszenia. Skutkiem takim jest obowiązek zapłaty odsetek od kwoty długu celnego zarejestrowanego retrospektywnie. Odsetki to sankcja za to , że w przepisanym terminie nie została uiszczona prawnie należna kwota długu celnego lub , że kwota długu celnego została wpłacona w niższej wysokości od kwoty prawnie należnej.

W rozpatrywanej sprawie nieprawidłowe dokonanie zgłoszenia celnego dotyczyło taryfikacji towarów objętych zakwestionowanym dokumentem SAD . Wskazanie właściwej pozycji Taryfy celnej, jak wykazała analiza akt administracyjnych , wiązało się z trudnościami skarżącej w posługiwaniu się Wspólnotową Taryfą Celną. Tę trudność dostrzegł sam ustawodawca ustanawiając instrumenty prawne , których celem jest wyjaśnianie reguł stosowania Taryfy celnej . Do instrumentów tych należą Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego Kodowania Towarów , Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej, czy opinie klasyfikacyjne , które to akty są wydawane przez organy wspólnotowe , często przy współudziale różnych ekspertów . Niezależnie od tych instrumentów, jeśli nie wyjaśniają one wątpliwości zgłaszającego , organy celne wydają wiążącą interpretację taryfową tzw. WIT , wydawaną na indywidualny wniosek i w odniesieniu do konkretnego towaru. Jest to uprawnienie importera do uzyskania WIT , ale nie obowiązek.

Innym instrumentem ochronnym jest instytucja agencji celnej - profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu celnym.

Skarżąca skorzystała z usług agencji celnej , która w jej imieniu i na jej rzecz dokonała zgłoszeń celnych towarów objętych zakwestionowanymi dokumentami SAD. Działanie przez profesjonalnego pełnomocnika nie uchroniło jednak skarżącej przed skutkami nieprawidłowego dokonania tych zgłoszeń. Nie jest rolą sądu administracyjnego ocena działalności agencji celnym w niniejszej sprawie , bowiem jest to stosunek oparty na umowie pomiędzy skarżącą , a agencją celną , pozostający poza kognicją tego Sądu. Niemniej jednak należy zauważyć , że pełnomocnik – agencja celna działa w oparciu o informacje i dokumenty przekazane przez importera . W rozpoznawanej sprawie agencja celna działała w charakterze przedstawiciela bezpośredniego co oznacza , że przedstawiciel działał w imieniu i na rzecz skarżącej , dlatego sam fakt działania przez przedstawiciela nie mógł skutkować odstąpieniem od obowiązku uiszczenia odsetek przez skarżącą. Czynności dokonane przez przedstawiciela w granicach upoważnienia , zgodnie z art.76 Prawa celnego , pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla osoby , która go ustanowiła. Skutki dotyczą też konsekwencji , które wynikają z nienależytego wykonywania zawartej umowy przez agencję .

Reasumując należy stwierdzić , że ocena działalności skarżącej dokonana przez organy celne , odmawiające zastosowania art. 65 ust. 5 Prawa celne jest – zdaniem Sądu – prawidłowa. Nawet ogólna znajomość przepisów celnych w zakresie taryfikacji towaru powinna uświadomić skarżącej skalę trudności w stosowaniu Taryfy celnej , co powinno skutkować szczególną starannością, wnikliwością i dbałością w ustaleniu prawidłowej taryfikacji towarów objętych zakwestionowanym zgłoszeniem. Ocena okoliczności faktycznych niniejszej sprawy musi uwzględniać profesjonalny charakter działalności skarżącej , która była w posiadaniu wiedzy na temat sprowadzanych towarów ( budowy, funkcji, właściwości , przeznaczenia , cech , ... ) i ta wiedza bez wątpienia ułatwiała skarżącej prawidłową klasyfikację taryfową , przy dołożeniu staranności wymaganej w tych okolicznościach. Podkreślić należy , że skarżąca nie zachowała obowiązujących reguł i zasad klasyfikacji taryfowej, a zadeklarowany kod CN Taryfy celnej w odniesieniu do spornych towarów nie był oparty na świadomym stosowaniu przepisów.

Skarżąca stwierdziła , że przy klasyfikacji towaru należy kierować się rzeczywistym przeznaczeniem i zastosowaniem towaru , a nie literalnym brzmieniem pozycji ("opisem klasyfikacji" ), a nadto , że stosując przepisy Wspólnotowej Taryfy Celnej należy posługiwać się wykładnią celowościową. . Wskazane kryteria , jak wcześniej podniesiono , są nie zgodne z podstawowymi zasadami posługiwania się Wspólnotową Taryfą Celną. To nie rzeczywiste przeznaczenie i zastosowanie towaru ma decydujące znaczenie dla klasyfikacji taryfowej, lecz obiektywne cechy i właściwości oraz przeznaczenie określone przez producenta towaru.

W związku z powyższym okoliczności podania przez skarżącą nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celny, w ocenie Sądu , były wynikiem zaniedbania ze strony skarżącej .

W zakresie odstąpienia od poboru odsetek , jak wyżej podniesiono , ciężar wykazania przesłanek określonych w art.65 ust.5 Prawa celnego spoczywa na dłużniku , a zatem to skarżąca miała obowiązek przedstawić organowi "szczególne okoliczności , nie wynikające z jej zaniedbania lub świadomego działania ". Tego obowiązku nie można przerzucać na organ – rolą organu w tym postępowaniu jest ocena okoliczności wskazanych przez skarżącą.

Za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa procesowego i w tym zakresie Sąd podzielił stanowisko organów celnych jako zgodne z prawem.

Za oczywiście bezzasadne należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego , bowiem przepisy te w sprawach celnych w ogóle nie mają zastosowania. Zgodnie z art.73 Prawa celnego , do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art.12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa , z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego.

Odnośnie decyzji organów celnych dotyczących określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług w imporcie należy stwierdzić , że podstawą prawną jej wydania stanowił art.29 ust.2 ww. ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z tym przepisem podstawą prawną w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło .

W rozpatrywanej sprawie podatek zadeklarowany w zgłoszeniu celnym był obliczony nieprawidłowo, w związku z nieprawidłowym zgłoszeniem zakwestionowanych czujników strunowych do procedury dopuszczenia do obrotu . Naczelnik Urzędu Celnego w decyzji celnej znak: [...] określił kwotę długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu w wyższej wysokości niż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym , co miało wpływ na wysokość podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług w imporcie tych towarów. Wskazane okoliczności obligowały organ celny do wydania decyzji podatkowej znak : [...].

Obie decyzje tj. decyzja w sprawie celnej i decyzja w sprawie podatku pozostają ze sobą w ścisłym związku , jednak różne są podstawy prawne ich wydania . Skarżąca w odwołaniu oraz w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej znak : [...] podniosła zarzuty dotyczące przepisów podatkowych, na podstawie których została wydana decyzja podatkowa, ale ich nie uzasadniła; w skardze jedynie powieliła argumentację przedstawioną w sprawie celnej dotyczącej spornych towarów wskazując na – jej zdaniem - naruszenia przepisów celnych .

W tych okolicznościach nie mając podstaw do oceny zarzutów w postępowaniu podatkowym , należy stwierdzić , że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji – obie wydane w sprawie podatku od towarów i usług w imporcie towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym są zgodne z prawem .

Skargi nie mogły być uwzględnione, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania przez organ odwoławczy nie dają podstawy do ich uchylenia .

W tym stanie rzeczy , Sąd działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012.270 ), orzekł jak w sentencji.