Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1683/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2, art. 32 i nast.
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi W.K. , Z.K. "J. ", A.K. "J. " syna W. i J.K. "J. " na decyzję Wojewody z dnia 12 grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją nr [...], z dnia 20 września 2007 r., znak [...], na podstawie art. 33 ust.1, art.34 ust.4 i art.36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane ( tekst jednol. Dz. U. Nr 156 z 2006r, poz.1118 z późń. zm.) w związku z art.104 k.p.a., zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił M. S. i K. T. pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z apartamentami do wynajęcia, wraz z obiektami towarzyszącymi (dojścia i dojazdy do budynków, śmietnik, zieleń, miejsca postojowe) i infrastrukturą techniczną (przyłącza: kanalizacji sanitarnej do dołów szczelnych, wodociągowe ze studni, drenaż i studnie chłonne), na działkach nr "1" i "2" w K. przy ul. [...].

Jako obszar oddziaływania projektowanych obiektów, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, wskazał nieruchomości stanowiące działki nr nr : "2", "3", "4", "5", "6" w K..

W uzasadnieniu powyższego podał, że w dniu 10 lipca 2007 r. inwestorzy złożyli wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie-pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Do wniosku dołączono cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - czym wypełniono dyspozycje art. 33. ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Podczas prowadzonego postępowania stronom zapewniono możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym oraz dokumentacją przedłożoną przez inwestora i wniesienia ewentualnych uwag lub zastrzeżeń. W przewidzianym terminie wpłynęły zastrzeżenia od W. K., S. K. "[...]" oraz A. K. "[...]", który jednak nie został uznany za stronę w przedmiotowym postępowaniu. Na zastrzeżenia A. K. organ odpowiedział osobnym pismem z dnia 20 września 2007 r.

Po sprawdzeniu dokumentacji, mając na uwadze zastrzeżenia stron, w dniu 4 września 2007 r., nałożono na inwestorów postanowieniem obowiązek uzupełnienia przedłożonej dokumentacji projektowej. Należało m. in. : skorygować numery działek podane na stronie tytułowej oraz w opisie do projektu zagospodarowania terenu, załączyć warunki z Zakładu Energetycznego dla projektowanej inwestycji, warunki włączenia do drogi publicznej oraz decyzję zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu, przedstawić projekt budowlany zjazdu z drogi publicznej, opisać jakie elementy infrastruktury mają zostać zatwierdzone w niniejszym postępowaniu , określić rodzaj i głębokość projektowanej studni, jednoznacznie podać ilość kondygnacji w projektowanych budynkach. Ponadto, należało nanieść pas terenu o szerokości 4m obciążony służebnością przejazdu dla działek nr nr.: "7", "8", "9", "10", "11" oraz "11". W dniu 10 września 2007 r. zawieszono postępowanie na wniosek inwestorów. Postępowanie zostało podjęte 19 września 2007 r., również na wniosek inwestorów, którzy przedłożyli uzupełnioną dokumentację oraz obszerne wyjaśnienia. Materiał dowodowy w sprawie został zebrany w niezbędnym zakresie.

W dalszej części uzasadnienia odnosząc się do podnoszonych w sprawie zarzutów Starosta [...] wyjaśnił, że przebudowa linii energetycznej zostanie wykonana na podstawie odrębnego pozwolenia na budowę, zatem zastrzeżenia co do przebiegu trasy przebudowy należy składać w trakcie postępowania dotyczącego pozwolenia na przebudowę linii energetycznej. Co do lokalizacji kabla ziemnego w obrębie pasa służebności, w północnej części działki, inwestor w złożonych wyjaśnieniach oświadczył, że kabel zostanie położony w rurach osłonowych [...], które pozwalają na bezpieczny przejazd pojazdami o dużej masie. Działki będące własnością stron postępowania, które zostały pierwotnie wpisane we wniosku na stronie tytułowej projektu budowlanego oraz w opisie do projektu zagospodarowania terenu zostały wykreślone, ponieważ jak wspomniano wyżej, nie są objęte niniejszym decyzją.

Działka stanowiąca teren inwestycji nr "5’ jest obciążona służebnością przejazdu, przechodu i przegonu na rzecz każdorazowego właściciela działek nr nr : "7", "8", "9". "10", "11". Pas o szerokości 4m w północnej części działki od drogi nr "2" do granicy działki nr "7" został naniesiony przez geodetę inż. S. K. w dniu 6 września 2007r. Ponadto, w odpowiedzi na postanowienie o uzupełnieniu dokumentacji, projektant wprowadził korektę w projekcie zagospodarowania terenu i usunął projektowane drzewa kolidujące ze służebnością. Należy zaznaczyć, że cała działka nr "5" jest własnością inwestorów i roszczenie innych stron dotyczące własności wyżej omawianego pasa służebności jest bezpodstawne. Projektowana inwestycja w żaden sposób nie ogranicza stronom oraz właścicielom działek, na rzecz których ustalono służebność, dostępu do ich nieruchomości.

Działka nr "5" bezpośrednio przylega do drogi - działki nr "2", będącej we władaniu Gminu K.. Potwierdza to stan w rejestrze gruntów z dnia 10 sierpnia 2007r. Zaznaczyć należy, że S. K. "[...]" (poprzedni właściciel nieruchomości objętej wnioskiem) uzyskał w dniu 5 czerwca 2006r. opinię urbanistyczną znak [...] z Urzędu Gminy K., która została wydana celem przedłożenia w Biurze Notarialnym w związku ze zbyciem nieruchomości. Z opinii wynika że działka posiada dojazd ulicą wewnętrzną (symbol Kw ) zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego). Ponadto, Gmina K. jako władająca drogą, wydała w dniu 11 września 2007 r. postanowienie nr [...], dotyczące włączenia projektowanej inwestycji do drogi gminnej K [...] poprzez działkę stanowiąca drogę wewnętrzną we władaniu gminy - działka nr "2", oraz decyzję nr [...] z dnia 17 września 2007 r. na lokalizację zjazdu. Działka nr "1" leży w terenach budowlanych (M14 ) zgodnie z planem miejscowym) i stosownie do definicji z art. 2 ust . 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest działką budowlaną.

Co do wstrzymania wydania pozwolenia na budowę uwzględniono, że zgodnie z art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego, organ powinien wydać decyzję o pozwoleniu na budowę w terminie 65 dni od daty złożenia wniosku, zaś nie dotrzymanie tego terminu grozi karą. W myśl art. 98 k.p.a., organ może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte. W niniejszej sprawie Starosta [...] nie znalazł przyczyny, aby przychylić się do wniosku stron postępowania o przedłużenie okresu przeznaczonego na zapoznawanie się z dokumentacją oraz o wstrzymanie wydania pozwolenia. Strony mają możliwość zapoznawania się z materiałem dowodowym w każdym stadium postępowania, aż do czasu, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę stanie się ostateczna.

W kwestii podnoszonego przez strony przesunięcia granicy północnej działki nr "12" stwierdzono, że działka ta nie jest objęta zakresem inwestycji, nie sąsiaduje z nią bezpośrednio i nie znajduje się w obszarze oddziaływania. Ustalenie przebiegu granic tej działki nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.

Zgodnie z art. 28 ust.2 ustawy - Prawo budowlane, stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści, lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Obszar oddziaływania obiektu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust.20 ustawy Prawo budowlane, to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Inne osoby nie mogą być uznane przez organ za strony postępowania.

Zachodnia część [...] posiada miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 2 września 2003 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 27 listopada 2003 nr 403, poz. 4256). Zgodnie z art. 86 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dla obszaru tego nie jest wymagane ustalanie warunków zabudowy. W myśl ustaleń planu miejscowego, wnioskowane działki położone są częściowo w terenach oznaczonych następującymi symbolami: M14 - w zespole R.- przeznaczonm pod zabudowę mieszkaniową, mieszkaniowo pensjonatową oraz związaną z nieuciążliwą działalnością usługową i gospodarczą, w tym rolniczą oraz niezbędne drogi dojazdowe i towarzyszącą infrastrukturę techniczną; L2 - leśnych o małej powierzchni, w tym lasy stanowiące obudowę potoków; REz- tereny zielone o wysokim reżimie. Przedłożony projekt jest zgodny z warunkami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z projektem, budynki mają zostać podłączone do 3 dołów szczelnych, oraz do projektowanej studni głębinowej o głębokości nie przekraczającej 30m.

Do dokumentacji dołączono warunki włączenia do sieci energetycznej ENION nr [...].

Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z warunkami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Za prawidłowość przyjętych rozwiązań projektowych zgodnych z zasadami wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami odpowiada projektant - oświadczenie w tym zakresie zostało przez projektanta złożone. Na kierowniku budowy ciąży natomiast obowiązek realizacji obiektu zgodnie z projektem, przy zastosowaniu wyrobów budowlanych dopuszczonych do stosowania w budownictwie, spełniających wymagania określone w projekcie.

Inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego, ponieważ nie jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane, przepisami szczególnymi, uzgodnienia, pozwolenia i opinie innych organów. Tym samym spełniono wymagania określone w art. 34 ust. 1,2,3 Prawa budowlanego. Dokumentacja została wykonana przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, projektanci załączyli do projektu zaświadczenia o przynależności do właściwych izb samorządów zawodowych, aktualne na dzień wykonywania projektu.

W związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego, należało udzielić wnioskowanego pozwolenia na budowę.

Od decyzji Starosty [...] z dnia 20 września 2007 r. nr [...], znak [...], odwołanie wniosła w terminie W. K. podnosząc liczne zarzuty.

Skarżąca wskazała, że inwestorzy nie wywiązali się w terminie z obowiązku uzupełnienia dokumentacji budowlanej zgodnie z postanowieniem z dnia 4 września 2007 r., złożyli natomiast wniosek o zawieszenie postępowania. Skarżąca miała zamiar zaskarżyć postanowienie o zawieszeniu postępowania, jednakże zostało ono podjęte przed upływem terminu do wniesienia zażalenia. Powyższe pozbawiło ją prawa do wniesienia zażalenia, a organ administracji podejmuje sprzeczne ze sobą rozstrzygnięcia.

Kwestionowała następnie, że niesłusznie wyłączono do osobnego postępowania sprawę linii energetycznej, zaznaczając przy tym, iż zarówno ona, jak i pozostali współwłaściciele szlaku służebności nie zgadzają się na przeprowadzenie przyłączenia przez grunt, przez który przysługuje im prawo przejazdu i przechodu, a także na urządzenie tam zieleńca.

Zarzucała, że działki należące skarżącej nie zostały wykreślone z dokumentacji budowlanej, a Starosta [...] wymienia je ponownie w zaskarżonej decyzji.

Podnosiła , że działka nr "2" nie jest własnością inwestorów, stanowi drogę, a jej własność nie jest uregulowana. Wątpliwym jest, czy działka nr "2", będąca we władaniu Gminy K., stanowi własności tejże gminy. Ze starych dokumentów wynika, że właścicielami przedmiotowej nieruchomości byli rodzice W. K.. Aby uniknąć problemów z wjazdem i wyjazdem z tej drogi skarżąca zażądała, aby Gminę K. zobowiązano do uregulowania prawnie tej kwestii.

Działka nr "4" należy do skarżącej, która żąda wykreślenia jej z dokumentacji budowlanej. Działka nr "6" należy zaś do S. K.. Działki te są wymienione na pierwszej stronie decyzji, natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że zostały wykreślone i rozstrzygnięcie ich nie obejmuje.

Działka nr "5" jest własnością inwestorów, ale zakupili ją z obciążeniem hipotecznym, a nie prawem służebności, zatem nie mogą utrudniać jej wykonywania. Zdaniem skarżącej, inwestorzy celowo zataili istnienie służebności.

Wskazywała dalej, że granica działki nr "12" została przesunięta na mapie, dołączonej do projektu budowlanego.

Zarzuciła , że Starosta [...] – mimo próśb stron- nie przedłużył okresu do zapoznania się z dokumentacją sprawy, a kiedy osobiście udała się do siedziby organu, odmówiono jej dostępu do akt.

Starosta odmówił również prawa udziału w postępowaniu osobom, którym przysługuje prawo służebności przechodu, uznając, że nie są stronami postępowania.

Zdaniem W. K. w sprawie niezbędne jest sporządzenie nowego projektu budowlanego, pomijającego wymienione wyżej działki, przywrócenie pierwotnego stanu szlaku służebności wraz ze zlikwidowaniem istniejących na nim przeszkód, przywrócenie pierwotnej granicy działki nr "12", wykluczenie działki nr "2", a także pociągnięcie do odpowiedzialności osób winnych nierzetelnego załatwienia sprawy.

W uzupełnieniu odwołania skarżąca przesłała kopię pisma Rady Izby Notarialnej z dnia [...] października 2007 r., znak [...], skierowanego do S. K."[...]", dotyczącego wniosku o wszczęcie postępowania nadzorczego lub dyscyplinarnego w stosunku do notariusza.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia 12 grudnia 2007 r., znak [...], na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( tekst jednol. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Orzekając w ten sposób przedstawił treść zaskarżonej decyzji, zarzuty odwołania, oraz uznaną za istotną treść pisma Rady Izby Notarialnej z dnia [...] października 2007 r., znak [...], akcentując ciążący na organie drugiej instancji obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy merytorycznie.

Jak wyjaśnił, przed wydaniem pozwolenia na budowę właściwy organ zobowiązany jest sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi z art. 35 ust. 1, a także art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane.

Artykuł 35 ust. 1 pkt 1 ppkt 1 Prawa budowlanego zobowiązuje do dokonania sprawdzenia: zgodności projektu budowlanego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W przedmiotowej sprawie organ zobowiązany jest zbadać zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru wsi [...] w gminie K..

Artykuł 35 ust. 1 pkt 1 ppkt 2 Prawa budowlanego obliguje do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Ponadto, zgodnie z ppkt 3 i 4 art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, sprawdzeniu podlega: kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 2 pkt 2, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; wykonanie – a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Artykuł 32 ust.4 Prawa budowlanego stanowi zaś , że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Badając całość materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] uznał, że sprawa wymaga powtórnego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

I tak w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, czy wniosek o pozwolenie na budowę złożony został przez M. S. i K. T., czy też tylko przez M. S.. Wniosek w treści wskazuje, że inwestorem są dwie osoby, jednak podpisany został wyłącznie przez M. S.. We wniosku nie określono jakie załączniki wraz z wnioskiem zostały przez złożone. W aktach administracyjnych znajduje się wprawdzie kserokopia pełnomocnictwa udzielonego aktem notarialnym przez K. M. T. M. P. S., ale pełnomocnictwo to dotyczy wyłącznie nabycia w jej imieniu i na jej rzecz udziałów we wskazanych nieruchomościach gruntowych, a nie do prowadzenia zamierzenia inwestycyjnego na tych nieruchomościach i występowania o udzielenie pozwolenia na budowę w jej imieniu. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że pełnomocnictwo winno spełniać wymogi formalne określone w art. 33 § 3 k.p.a.- pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. W nawiązaniu do powyższego wyjaśnienia wymaga także, czy M. S. udzielając pełnomocnictwa do występowania w jego imieniu i na jego rzecz w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę W. S., przeniósł także udzielone mu pełnomocnictwo przez K. T., o ile wyjaśnione zostanie, że posiadał pełnomocnictwo do występowania o pozwolenie na budowę.

Analiza przekazanych akt sprawy wskazała zasadność rozszerzenia przyjętej przez organ pierwszej instancji listy stron postępowania do wszystkich właścicieli nieruchomości gruntowych, na rzecz których ustanowiono służebność przejazdu po działce objętej w całości wnioskiem o pozwolenie na budowę. Prawidłowo organ pierwszej instancji wyjaśniał wnoszącym zastrzeżenia, że pomimo obciążenia części działki nr "5" służebnością, właścicielem całości działki jest inwestor, który ma prawo dysponować nieruchomością na cele budowlane respektując fakt jej obciążenia . Prawdą jest jednak i to, że w pierwotnym projekcie zagospodarowania nie uwzględniono ustanowionego prawa przejazdu przez działkę, nie naniesiono przebiegu szlaku służebności, a nawet zaprojektowano nasadzenie drzew w pasie szlaku. Tym samym mogło dojść do naruszenia nabytego przez określone podmioty ograniczonego prawa rzeczowego, jakim jest ustanowiona na ich rzecz służebność. Ustanowiona służebność znajduje się zatem niewątpliwie w obszarze oddziaływania inwestycji, dlatego też posiadający jej prawo winni zdaniem być uznani za strony postępowania. Należy jednak zauważyć , że po wprowadzeniu przez geodetę i projektanta korekt na projekcie zagospodarowania uwidoczniony został przebieg szlaku służebności i zrezygnowano z projektowanych na nim nasadzeń zieleni wysokiej. Niezależnie od powyższego, odpowiadając na zarzuty i obawy zgłoszone w odwołaniu należy dodatkowo wskazać, że w nawet w przypadku wadliwie wydanego pozwolenia na budowę (nie respektującego ustanowionej służebności) nie mogłoby dojść do wygaszenia służebności i wprowadzania zmian w mapach geodezyjnych na podstawie zatwierdzonego wadliwego projektu zagospodarowania.

W ponownym postępowaniu należy także wyjaśnić, czy projekt został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane. Do opracowania projektu o kubaturze powyżej 1000 m3, w zakresie branży architektonicznej, w myśl interpretacji przepisów ustawy- Prawo budowlane i ustawy Samorządy zawodowe architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz.U.z 2001 r. Nr 5, poz. 42), kompetentna jest osoba posiadająca stosowne uprawnienia budowlane i będąca w dacie sporządzania projektu członkiem izby architektów, która to izba jest właściwą izbą samorządu zawodowego dla zakresu projektowanej inwestycji. Do projektu dołączono zaświadczenie o wpisie projektanta branży architektonicznej do Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, co nie jest wystarczające dla zakresu przedmiotowego projektu budowlanego.

Ponadto, na zatwierdzonym projekcie zagospodarowania istnieje kolizja pomiędzy usytuowaniem projektowanego budynku oznaczonego nr 1, a istniejącą siecią energetyczną, która wymaga zgodnie z warunkami wydanymi przez dostawce energii elektrycznej przebudowy na warunkach określonych w piśmie ENION z dnia 4 stycznia 2007 r., Nr [...]. Wprawdzie jak podano w zaskarżonej decyzji, i na co wskazuje materiał dowodowy, inwestor wyłączył z zakresu wniosku przebudowę sieci poprzez wykreślenie w nim działek, których ona dotyczy przebudowa i uściślenie zakresu infrastruktury objętej wnioskiem, jednak niedopuszczalne jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę kolidującego z istniejącą siecią infrastruktury. Realizacja tak wydanego pozwolenia na budowę jest niemożliwa. W przypadku wyłączenia koniecznej przebudowy, możliwe jest wydanie pozwolenia na budowę w przedstawionym zakresie, co najmniej pod warunkiem uzyskania przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji ostatecznej decyzji o pozwoleniu na przebudowę sieci (eliminującego istniejącą kolizję) lub wykonania tej przebudowy.

Zachodzą niespójności pomiędzy projektem zagospodarowania a częścią architektoniczno-budowlaną odnośnie projektowanego poziomu terenu wokół budynków, co czyni niemożliwym dokonanie sprawdzenie, czy projektowana inwestycja nie narusza zapisów obowiązującego zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru wsi [...] w Gm. [...] (uchwała Rady Gminy [...] Nr [...] z 23 września 2003 r.) na przykład w zakresie: ograniczenia dopuszczalnej wielkości kubatury naziemnej, dopuszczalnej liczby kondygnacji naziemnych, maksymalnej wysokości podmurówki i odległości okapu od poziomu terenu. Rysunki elewacji i przekrój a-a wskazują, na różnicę poziomu terenu pomiędzy elewacją południową i północną ok. 280 cm, natomiast na projekcie zagospodarowania nie oznaczono charakterystycznych rzędnych projektowanego terenu, a rzędne oznaczone przy budynku nr 3 wskazują różnicę ok. 60 cm pomiędzy poziomem terenu przy wyżej wymienionych elewacjach. Także z projektu zagospodarowania nie wynika by różnica w poziomie terenu przy budynku nr 1 i 2 była tak znaczna, jak wskazują rysunki w części architektoniczno-budowlanej projektu. Niezbędne jest zatem doprowadzenie do spójności części projektu architektoniczno-budowlanego z projektem zagospodarowania terenu. Dokonanie sprawdzenia w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego należy do obowiązków organu administracji architektoniczno- budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, a przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany winien umożliwiać jednoznaczną jego ocenę w powyższym zakresie. Obowiązkiem projektanta jest przygotowanie projektu zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

W związku ze stwierdzonym zakresem koniecznych uzupełnień i wyjaśnień, dotyczących materiału dowodowego Wojewoda [...] uznał, że wydanie decyzji o pozwoleniu budowę nastąpiło przedwcześnie. Sprawa wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji, przy czym zarzuty odwołania są tylko częściowo uzasadnione.

W szczególności, zarzuty kwestionujące zapewnienie dostępu projektowanej inwestycji do drogi publicznej nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Wójt Gminy K. postanowieniem z dnia 11 września 2007 r., znak [...], uzgodnił sposób włączenia przedmiotowej inwestycji do drogi gminnej, a decyzją z dnia 17 września 2007 r., znak [...] zezwolił na lokalizację zjazdu z drogi pozostającej we władaniu gminy do nieruchomości wnioskodawcy. Dokumenty te wypełniają obowiązki wynikające z art. 34 ust. 3 pkt 3 a i b ustawy Prawo budowlane, potwierdzając możliwość włączenia projektowanej inwestycji do dróg lądowych. Wskazane jednakże jest wyjaśnienie, czy połączenie działki inwestycji z drogą będącą we władaniu gminy według projektu ma odbywać się poprzez projektowany, czy też istniejący zjazd i uzupełnienie materiału dowodowego w tym zakresie. Kwestia nieuregulowania przez Gminę spraw związanych z własnością działek, na których znajduje się droga będąca we władaniu gminy nie należy do zakresu postępowania przed organami administracji architektoniczno-budowlanej.

Kwestionowany przebieg granicy działki nr "12" nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony został ma mapie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego. Działka powyższa nie graniczy z działką stanowiącą teren inwestycji i nie dotyczy jej wydane pozwolenie na budowę .

Co do działki nr "2" inwestor złożył oświadczenie pod odpowiedzialnością karną, że posiada on zgodę właściciela terenu z dnia 11 września 2007 r. Ze spisu stron postępowania i ustaleń obszaru oddziaływania dokonanych przez organ pierwszej instancji na podstawie wypisu z rejestru gruntów wynika, że właścicielem działki nr "2" jest Gmina K.. Należy jednak w ponownym postępowaniu wyjaśnić czy na wyżej wymienionej działce, która została wymieniona w wyrzeczeniu zaskarżonej decyzji i we wniosku zaprojektowano jakąś część inwestycji objętej udzielonym pozwoleniem na budowę. Z projektu nie wynika by w przypadku rezygnacji z budowy zjazdu projektowana inwestycja wkraczała w obszar działki nr "2". Strony kwestionujące prawdziwość złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane mają prawo wystąpić do Prokuratury Rejonowej, jako organu właściwego do zbadania zarzutu o poświadczeniu nieprawdy pod odpowiedzialnością karną.

Obszar oddziaływania obejmujący - jak wskazano w zaskarżonej decyzji - działki nr : "2", "3", "4", "5", "6" w K. nie jest tożsamy z obszarem objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę. W trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji wniosek został ograniczony. Wykreślono z jego zakresu działki nr : "13", "14", "15", "4", "3", których dotyczyła przebudowa sieci. Działki te zostały też wykreślone ze strony tytułowej projektu budowlanego. Nie dokonano jednakże tej korekty konsekwentnie ze stron tytułowych projektów branżowych, co słusznie zauważono w odwołaniu.

Odnośnie zarzutu kwestionującego zasadność prowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji w sytuacji, gdy wniesione zostało zażalenie na postanowienie wydane w toku postępowania o pozwolenie na budowę, podkreślenia wymaga, że wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, co wynika z art. 143 k.p.a. Organ pierwszej instancji miał zatem prawo prowadzić postępowanie o pozwolenie na budowę nie oczekując na rozstrzygnięcie zażalenia.

Od decyzji z dnia 12 grudnia 2007 r., znak [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli w terminie W. K. i S. K. " [...]" wskazując , że co prawda Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, jednakże pozostały wątpliwości, które winien rozstrzygnąć Sąd.

Zarzucali nadal, że inwestor zakupił działkę nr "5" z istniejącą służebnością, o czym wiedział, skarżący zaś nie zgadzają się na jakiekolwiek roboty na jej szlaku.

Przedstawione w sprawie dokumenty są niezgodne z prawdą, bezprawnie bowiem wskazują inwestorów jako osoby współuprawnione do korzystania ze służebności. drogowej. Z postanowienia Sądu Rejonowego w Zakopanem z dnia [...] grudnia 1993r. wynika, że działka nr "1", powstała z podziału działki nr "16", nie ma prawa do służebności. Szlak służebności biegnie po niej do działek nr "15", "7" , "9", "11", aż do granicy działki nr "10". Zdaniem skarżących, skoro z własnością działki "5" nie jest związana służebność, inwestorzy nie mogą dysponować nią na cele budowlane. Treść postanowienia sądowego została zmieniona przez notariusza, co podczas wpisywania prawa własności do księgi wieczystej nie zostało to dostrzeżone. Zawiadomienie o wpisie do księgi wieczystej Kw nr [...] z dnia 18 czerwca 2007r. jest bezprawne i nieaktualne.

Zarzucali, że przed wydaniem pozwolenia na budowę kwestia drogi na działce nr "2" musi być rozstrzygnięta przez sąd, z udziałem biegłego. Gmina K. jest władającym, a nie właścicielem drogi. Organy gminy wydają zezwolenia na wjazd i zjazd, co jest bezprawne. Władanie nie jest jednoznaczne z własnością. Działka nr "2" była własnością rodziców skarżących, zaś ich następcy prawni nie wyrażają zgody na jakikolwiek remont drogi, czy jej budowę. W przedmiotowej sprawie działka nr "2" powinna zostać wykreślona z dokumentacji budowlanej, podobnie jak działka nr "4".

W tym kontekście skarżący kwestionowali też prawidłowość złożonego przez inwestorów oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zarzucali również, że mapa dołączona do projektu budowlanego została sporządzona fałszywie i bez wiedzy stron postępowania, utajniono na niej przebieg służebności, natomiast uwidoczniono projektowany przebieg linii energetycznej i zieleniec. Geodeta wyrysował na mapie dokładnie to, czego chciał inwestor. Uznawali, iż mimo tego, że działka nr "12" nie ma znaczenia w sprawie, jej granica powinna być wskazana na mapie prawidłowo.

W kolejnych pismach składanych w toku postępowania sądowego skarżący ponawiali i rozwijali uprzednio zgłoszone zarzuty, a także wytykali nieprawidłowości postępowania administracyjnego prowadzonego już po wydaniu zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wskazywał dodatkowo, że wydanie rozstrzygnięcia kasacyjnego było uzasadnione, a przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ma na celu wyjaśnienie i rozpatrzenie całokształtu okoliczności sprawy. Organy mają obowiązek podejmowania wszelkich działań, zmierzających do wyjaśnienia sprawy, co wynika z art. 7 i art. 77 k.p.a. Rozpatrując sprawę ponownie, organ winien wziąć pod uwagę okoliczności wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i uzupełnić materiał dowodowy, uwzględniając także zastrzeżenia, zgłaszane przez skarżących na obecnym etapie postępowania.

Uczestnik M. S. wnosił o oddalenie skargi. Podkreślał, że jako inwestor ma dostęp do drogi publicznej oznaczonej jako działka nr "2", bo jest to działka pozostająca we władaniu gminy, zaś nadto jest współwłaścicielem działek nr "19" nr "17" i nr "18".

W związku ze śmiercią skarżącego S. K. " [...]", postanowieniem z dnia 17 listopada 2008r. zawieszono niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, które podjęto postanowieniem z dnia 7 listopada 2011r., z udziałem spadkobierców wyżej wymienionego, a to W. K., Z. K. " [...]", A. K. ‘ [...]" oraz J. K. " [...]".

Wydanym na rozprawie postanowieniem z dnia 8 listopada 2011r. w sprawie sygn. akt II SA/Kr 785/11, zarządzono połączenie niniejszej sprawy do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia ze sprawą wszczętą ze skargi W. K. oraz S. K. " [...]" na późniejszą decyzję Wojewody [...] z dnia 13 października 2008r., znak [...], która to sprawa po podjęciu zawieszonego postępowania była prowadzona do sygn. akt II SA/Kr 785/11, zaś niniejsza do sygn. akt II SA/Kr 1683/11.

W dniu 13 stycznia 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał wyrok w sprawie sygn. akt II SA/Kr 785/11, którym uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, oraz orzekł o kosztach postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Mając na uwadze treść opisanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie pomimo zasadności niektórych podnoszonych w niej zarzutów.

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu odwoławczego o specyficznym charakterze, uchylająca rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazująca mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wypadku zaskarżenia decyzji tego rodzaju, rzeczą sądu administracyjnego jest przede wszystkim dokonanie kontroli, czy w konkretnej sprawie zaistniały przesłanki do wydania orzeczenia kasatoryjnego i odstąpienia przez organ odwoławczy od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego z art. 15 k.p.a., organ odwoławczy zobowiązany jest ponownie rozpoznać oraz rozstrzygnąć sprawę, w której orzekał organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy ustala stan faktyczny w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, mając nadto możliwość jego uzupełnienia stosowanie do art. 136 k.p.a. Z zasadą wyrażoną w art. 15 k.p.a. pozostają w zgodzie przepisy art. 138 § 1 – 2 k.p.a., przy czym decyzja kasacyjna o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, o której mowa w art. 138 §2 k.p.a., jest wyjątkiem od o zasady merytorycznego rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy.

Artykuł 138 § 2 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części ( zd. 1 ), zaś przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy ( zd. 2 ).

Przy stosowaniu przedmiotowego przepisu jako wyjątku od zasady, nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca.

Rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości wtedy, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego, albo prowadził je z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego w stopniu uzasadniającym powtórzenie postępowania w całości. Ta ostatnia sytuacja ma miejsce w szczególności w przypadku stwierdzenia wad , o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. - gdyż przepisy wyłączają stosowanie sankcji nieważności aktu przy rozpoznaniu odwołania ( tak np. NSA w wyroku z dnia 12.03.1981r. SA 472/81, ONSA 1981 Nr 1, poz. 21 ), a nie zawsze zachodzą równolegle podstawy do umorzenie postępowania administracyjnego. Przyczyną powyższego może być również orzekanie przez organ pierwszej instancji w warunkach pozbawienia strony bez jej winy udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji ( art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ), albo też wystąpienia innych wad, przy których wydanie przez organ odwoławczy merytorycznego rozstrzygnięcia prowadziłoby do pozbawienia strony prawa do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy ( art. 15 k.p.a. ).

O ile podstawą wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, przesłanka ta winna zostać w uzasadnieniu decyzji podania i wykazana, zaś prawidłowość rozstrzygnięcia kasacyjnego zależy od jej faktycznego wystąpienia.

W sprawie niniejszej zasadnicze znaczenie przy kontroli legalności zaskarżonej decyzji mają dalej regulacje zawarte w art. 3 pkt 20, 28 ust. 2, art. 32- 35 i art. 36 ustawy z dnia ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane ( tekst jednol. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. – dalej również w skrócie Pb) a także rozporządzeniach wykonawczych, do których ona odsyła, jak również przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem zmian wynikających z art. 28 ust. 2 – 4 Pb.

Stosownie do art. 28 ust. 2 Pb, stronami w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są : inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Zgodnie zaś z treścią art.3 pkt 20, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę przymiot strony można przyznać obok właściciela i użytkownika wieczystego także podmiotom, którym przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, w tym służebności. Prawa te bowiem są skuteczne erga omnes, podlegają ujawnieniu w księgach wieczystych, do ich ochrony stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie własności ( art. 251 kc). Nie jest zatem wykluczonym uznanie takich osób w konkretnym przypadku za zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, względnie ich części ( por. Prawo Budowlane. Komentarz Pod redakcją Z. Niewiadomskiego. 4. Wydanie. Wydawnictwo C.H. Beck . W-wa 2011, str.344-345 i tam powołane orzecznictwo).

Szczególne wymogi jakie powinien spełniać wniosek o pozwolenie na budowę oraz warunki jego skutecznego złożenia zostały określone w art. 32 Pb . Kontrola realizacji tam wskazanych przesłanek należy do organu właściwego do wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wśród niezbędnych dokumentów w art. 32 ust. 4 pkt 2 Pb wymieniono oświadczenie składane przez inwestora pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Definicja prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane została określona w art. 3 pkt 11 Pb. Zgodnie z tym przepisem, za prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Wzór oświadczenia został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie ze wzorem ( załącznik nr 2 ), składając oświadczenie, o którym mowa, inwestor zobowiązany jest wskazać m.in. oznaczenie tytułu prawnego, z którego wynika jego prawo do dysponowania daną nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie, o którym mowa jest specyficznym środkiem dowodowy, którego istota polega na możliwości poprzestania organu na twierdzeniu strony co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy lub co do stanu prawnego. Możliwość ta nie oznacza związania organu oświadczeniem, nie wyłącza obowiązku jego oceny oraz przeprowadzenie stosownych dowodów w przypadku podważenia oświadczenia przez wskazanie konkretnych okoliczności ( por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2007r. , sygn. akt II OSK 577/06, zam. zb. LEX nr 339429 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1217/05, zam zb. LEX nr 206503).

Regulacje z art. 34 ust. 1-- 3b Pb dotyczą wymogów odnoszących się do projektu budowlanego, którego zakres i treść powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych ( art. 34 ust. 2).

Nadto, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 34 ust. 6 pkt 1 i 2 Pb wydane zostały rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz.U. Nr 120, poz.1133 ), oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych ( Dz.U. Nr 126, poz.839 ).

Stosownie do art. 35 ust. 1 Pb :

" Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7."

Artykuł 35 ust. 3 Prawa budowlanego stanowi, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Jak wynika z treści art. 35 ust. 4 Pb, tylko w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Artykuł 7 k.p.a stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14.04.2005r. III SA/Wa 180/05, zam. zb. LEX nr 166546 ).

Powołane wyżej zasady proceduralne obowiązują także przy ustalaniu kręgu stron postępowania administracyjnego. Ma ona zaś zasadnicze znaczenie z uwagi na treść art. 10 k.p.a. Obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu - któremu odpowiada prawo stron do czynnego udziału w każdym jego stadium - obejmuje fazę wszczęcia postępowania, fazę postępowania wyjaśniającego, fazę między zakończeniem postępowania wyjaśniającego, a wydaniem decyzji oraz fazę podejmowania decyzji ( M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, s. 150). Naruszenie zasady o czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową będącą przesłanką wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ).

Odnosząc te uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy wskazać, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] zawiera trafne rozstrzygnięcie, bowiem z uwagi na uchybienia przepisom prawa materialnego i postępowania popełnione przez organ pierwszej instancji ich eliminacja nie mogła nastąpić w postępowaniu odwoławczym. W szczególności, nie zachodziły przesłanki do do prowadzenia postępowania uzupełniającego na podstawie art. 136 k.p.a.

I tak, słusznie zwrócił uwagę Wojewoda [...], że postępowanie przed organem pierwszej instancji było prowadzone bez udziału wszystkich stron, za które poza inwestorami należało uznać co najmniej także każdoczesnych właścicieli nieruchomości stanowiących działki nr nr : "7", "8", "9". "10", "11". nr "5", na rzecz których działka nr "5" została obciążona służebnością przejazdu, przechodu i przegonu , biegnącą pasem o szerokości 4m w północnej części tej działki, od działki nr "2" do granicy działki nr "7". Dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych, które dotyczą ustanowienia służebności, a to kserokopia zawiadomienia o wpisie Sądu Rejonowego w Zakopanem V Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia [...] lutego 1994r., [...], oraz kserokopie map uzupełniających podziału działek – k. 23 i 25 akt organu pierwszej instancji, w powiązaniu z treścią pisma z dnia [...] sierpnia 2007r. naprowadzają, że stronami postępowania winni być nie tylko W. K., czy S. K. "[...], ale również Z. K. " [...]" , A. K. " [...]" s. W., M. K. " [...]", a także A. K., s. J. w miejsce J. K. " [...] ". Wyżej powołane dokumenty jako kserokopie nie stanowią dokumentów urzędowych, z uwagi na daty sporządzenia mogą budzić wątpliwości co do ich aktualności, na co wskazuje choćby rozbieżności pomiędzy ich treścią a kręgiem stron podpisujących pismo z dnia [...] sierpnia 2007r. O ile inwestorzy nie uzyskali uprzednio ostatecznej decyzji o pozwoleniu na przebudowę sieci energetycznej, krąg stron ustalony w oparciu o obszar oddziaływania inwestycji winien być jeszcze szerszy.

Słusznie także organ odwoławczy dostrzegł, że wniosek mający pochodzić od dwóch inwestorów został podpisany wyłącznie przez M. S.. Prawidłowo ocenił nieskuteczność jego działania w charakterze pełnomocnika K. M. T., oraz niewykazanie faktu oraz podstaw do dalszego umocowania W. S., jako pełnomocnika wnioskodawczyni, którego organ pierwszej instancji uznawał za pełnomocnika obojga inwestorów. Już te tylko uchybienia, jako skutkujące pozbawieniem stron, bez ich winy udziału w sprawie, stanowiąc wady kwalifikowane uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, były dostateczną podstawą do wydania w drugiej instancji decyzji kasacyjnej.

Rozpoznając sprawę na podstawie materiału zgromadzonego w postępowaniu przed organem pierwszej instancji Wojewoda [...] dostrzegł trafnie, że na zatwierdzonym projekcie zagospodarowania istnieje kolizja pomiędzy usytuowaniem projektowanego budynku oznaczonego nr 1, a istniejącą siecią energetyczną, która wymaga zgodnie z warunkami wydanymi przez dostawce energii elektrycznej przebudowy na warunkach określonych w piśmie ENION z dnia 4 stycznia 2007 r., Nr [...]. Prawidłowo ocenił także, że nie jest możliwe wydanie pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z apartamentami do wynajęcia na działce nr "5" bez równoczesnego, albo uprzedniego wydania pozwolenia na przebudowę sieci energetycznej. Z zasad wyrażonych w art. 5 ust. 1 Pb wynika bowiem, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu, między innymi w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną. Również treść art. 33 ust. 1 Pb, naprowadza na dopuszczalność odrębnego rozstrzygania na żądanie inwestora o różnych obiektach składających się na całe zamierzenia budowlanego tylko wtedy, gdy wybrany obiekt lub zespołu obiektów będących przedmiotem wniosku mogą samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Budynki mieszkalne jednorodzinne z apartamentami do wynajęcia nie mogą funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem bez dostarczenia energii elektrycznej , zaś dla powyższego konieczna jest przebudowa sieci.

Wojewoda [...] zauważył też słusznie brak koniecznych danych i niespójności pomiędzy projektem zagospodarowania a częścią architektoniczno-budowlaną projektu budowlanego odnośnie projektowanego poziomu terenu wokół budynków, co wbrew twierdzeniom organu pierwszej instancji czyniło niemożliwym dokonanie sprawdzenie, oraz pozytywną ocenę zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru wsi [...], zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 23 września 2003 r. (Dz. Urz. Województwa [...] Nr 403 z 2003r. poz. 4256). Zasadnie wytknął także niespójność oznaczenia terenu inwestycji na stronie tytułowej tomu I. - obejmującego projekt zagospodarowania i projekt architektoniczny, z projektem konstrukcyjno-budowlanym i z branży elektrycznej. W tej sytuacji należało uznać, Starosta [...] wydał decyzję nr [...], z dnia [...] września 2007 r. , znak [...], przedwcześnie nie wykonując prawidłowo obowiązków wynikających z art. 7 k.p.a., art. 77§ 1 k.p.a, art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., a także z przepisów prawa materialnego, tj. art. 5, 33 ust. 35 ust. pkt 1 Pb, w stopniu, który uzasadniałby przeprowadzenie postępowania w znacznej części nawet, gdyby nie doszło do wystąpienia sygnalizowanej uprzednio wady kwalifikowanej, o której mowa w art. 145§ 1 pkt 4 k.p.a.

Rozważania prezentowane przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do stwierdzonych wad postępowania przed organem pierwszej instancji oraz decyzji nr [...], z dnia 20 września 2007 r. , znak [...], nie budzą zastrzeżeń w ramach kontroli, zaś skoro nie są przedmiotem zarzutów skargi, jako niekwestionowane pozostają poza szerszymi rozważaniami.

Co do zagadnień spornych, na aprobatę zasługuje stanowisko Wojewody [...], że przebieg granicy działki nr "12" nie ma znaczenia dla wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, albowiem działka ta nie stanowi terenu inwestycji i nie znajduje się w obszarze jej oddziaływania także wtedy, gdyby nawet wniosek miał obejmować jako integralną część konieczną przebudowę sieci energetycznej. Projekt zagospodarowania został sporządzony na właściwej, aktualnej mapie sytuacyjno-wysokościowej, na której w dniu 25 czerwca 2007r. poświadczono urzędowo zgodność z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego.

Prawidłowo wskazuje również Wojewoda [...], że ustanowienie na nieruchomości stanowiącej działkę nr "1" służebności drogowej nie pozbawia właścicieli tej działki prawa do dysponowania nią na cele budowlane, rodząc jedynie obowiązek respektowania istniejącego w tym zakresie ograniczenia. Nie mogą oni jedynie podejmować takich działań, które trwale uniemożliwiałyby albo utrudniały korzystanie z prawa przejazdu, przechodu i przegonu ustalonym szlakiem.

Błędne natomiast są ustalenia organu drugiej instancji dotyczące dostępności terenu inwestycji do drogi publicznej, która to kwestia nie została dotąd prawidłowo wyjaśniona, ani przez Starostę [...], ani przez Wojewodę [...].

W szczególności, jednym z warunków uznania nieruchomości za działkę budowlaną, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tekst jednol. (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) , jest dostęp do drogi publicznej. Przez dostęp do drogi publicznej, w myśl powołanej ustawy ( art. 12 pkt 14), należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.

Obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji , istotne w stanie faktycznym sprawy, przepisy w ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tekst jednol. Dz.U.z 2007r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm. ), miały następujące brzmienie:

" Art. 1. Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.

Art. 2. 1. Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie:

1) drogi krajowe;

2) drogi wojewódzkie;

3) drogi powiatowe;

4) drogi gminne.

2. Ulice leżące w ciągu dróg wymienionych w ust. 1 należą do tej samej kategorii co te drogi.

3. Drogi publiczne ze względów funkcjonalno-technicznych dzielą się na klasy określone w warunkach technicznych, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 i Nr 170, poz. 1217), jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Art. 2a. 1. Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa.

2. Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy.

Art. 3. Drogi publiczne ze względu na ich dostępność dzielą się na:

1) drogi ogólnodostępne;

2) drogi o ograniczonej dostępności, w tym autostrady i drogi ekspresowe. Art. 7. 1. Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych.

2. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu.

3. Ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy.

Art. 8. 1. Drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe, są drogami wewnętrznymi.

1a. Podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie nadania nazwy drodze wewnętrznej wymaga uzyskania pisemnej zgody właścicieli terenów, na których jest ona zlokalizowana.

2. Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku - do właściciela tego terenu."

W myśl definicji legalnej, zawartej w art. 4 pkt 8 tej ustawy, przez zjazd należy rozumieć połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W sprawie niniejszej nie dokonywano żadnych ustaleń dotyczących dostępu działki nr "5" do drogi publicznej w inny sposób niż poprzez działkę nr "2". Nie pojawiały się przy tym twierdzenia, by działka nr "2" była drogą krajową, wojewódzką albo powiatową.

W zatwierdzonym przez organ pierwszej instancji projekcie budowlanym, a konkretnie w projekcie zagospodarowania ( tomy I., część opisowa I. A. pkt 3), działkę nr "2" uznaje się za drogę publiczną, będącą drogą gminną. Takie stwierdzenie autora projektu jest nie tylko dowolne, jako nie znajdujące potwierdzenia w zgromadzonym materiale, ale wręcz sprzeczne z tym, co wynika z dokumentacji, która winna być elementem projektu budowlanego. W tym zakresie toku postępowania inwestorzy przedłożyli postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2007r. Nr 128, znak [...], oraz decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2007r., Nr [...], znak [...], z których wynika, że drogą gminną jest tylko droga [...], stanowiąc działkę nr "20". Działkę nr "2" określa się w tych dokumentach jedynie jako drogę pozostającą we władaniu gminy.

Na podstawie wypisu z rejestru gruntów z dnia 10 sierpnia 2007r. organ pierwszej instancji ustalił, że drogę na działce nr "2’ jest drogą pozostająca we władaniu Gminy K. - co jest zgodne z powoływanym wypisem z rejestru gruntów z dnia 10 sierpnia 2007r. Nadto, mając na uwadze treść opinii urbanistycznej z dnia 5 czerwca 2006r. znak [...], wydanej na wniosek S. K. " [...] " przez Urząd Gminy K., ustalił też przeznaczenie działki nr "2" w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako drogi wewnętrznej.

O ile w decyzji organ drugiej instancji pojawia się ustalenie, że właścicielem działki nr "2" jest Gmina K., to zważyć należy, że jest ono całkowicie dowolne albowiem nie znajdujące potwierdzenia w jakimkolwiek dokumencie urzędowy.

W tym kontekście należy zauważyć, że jak dotąd z żadnego dokumentu zgromadzonego w aktach administracyjnych nie wynika by działka nr "2’, jako droga lokalna niezaliczona do innych kategorii, stanowiąc uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, zaliczona została do kategorii dróg gminnych w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu, albo by istniała uchwała rady gminy ustalająca przebiegu istniejących dróg gminnych, dotycząca tej działki. Wręcz przeciwnie, zapisy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sugerują, że przedmiotowa droga ma status drogi wewnętrznej.

Zgromadzony materiał nie pozwala też na przyjęcie, że Gmina K. jest właściciel przedmiotowej drogi, albo by posiadała do niej inny tytuł prawno rzeczowy. Nie można także uznać, że Gmina K. sprawuje zarząd terenem na, którym znajduje się działką nr "2", jako drogą wewnętrzną. Zarząd nie jest bowiem stanem faktycznym, lecz prawem, stąd nie może wynikać tylko władania, a więc posiadania tej działki.

Skarżący podnosili , że przedmiotowa droga jest drogą wewnętrzną będącą ich współwłasnością wskutek dziedziczenia po rodzicach. Powyższego nie udowodnili stosownymi dokumentami urzędowymi, których nie żądały jednak organy obu instancji, pomimo obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy.

Wyżej wskazane uchybienia powodują zaś iż w sprawie nie udowodniono, że działka nr "1" ma dostęp do drogi publicznej, a tym samym, że spełnia wymogi działki budowlanej.

Uwzględniając te okoliczności należy dalej uznać, że postanowienie Wójta Gminy K. z dnia 11 września 2007r. Nr 128, znak [...], nie budzi zastrzeżeń w części, w jakiej wyrażone w nim uzgodnienie dotyczy drogi gminnej [...] i istniejącego zjazdu na działce nr "20", a także ewentualnej jego przebudowy. O ile określa ono, że włączenie trzech budynków mieszkalnych na działce stanowiącej teren inwestycji do drogi publicznej ma nastąpić poprzez drogę na działce nr "2", będącą we władaniu gminy, to takie stwierdzenie nie przesądza o uprawnieniu inwestorów do korzystania z przejazdu po tej działce. Dla korzystania z drogi inwestor winien posiadać tytuł prawny wywodzony z praw rzeczowych.

Z kolei decyzja Wójta Gminy [...] z dnia 17 września 2007r., Nr [...], znak [...], nie może zostać uznana za skuteczne upoważnienie do na lokalizacji zjazdu do nieruchomości będącej terenem inwestycji na działce nr "2" do momentu wykazania, że przedmiotowy zjazd znajduje się na drodze gminnej, jako jednej z kategorii dróg publicznych. Kwestia ta jednak w sprawie niniejszej nie ma o tyle znaczenia, że wniosek inwestorów - również po jego zmianie w piśmie z dnia 18 września 2007r., podobnie jak decyzja organu pierwszej instancji, nie obejmują budowy zjazdu.

Na tle treści zatwierdzonego przez organ pierwszej instancji projektu budowlanego nie są zresztą znane przyczyny, dla których działka nr "2" określana jest jako teren inwestycji, skoro nie zlokalizowano na niej żadnych projektowanych obiektów, urządzeń budowlanych, czy sieci.

Nadto, o ile działkę tę M. S. oraz K. T. wskazali jako teren inwestycji, to zważyć należy, że nie przedłożyli wymaganego oświadczenia o prawie do dysponowania nią na cele budowlane. Podobna negatywna uwaga dotyczy także nieruchomością stanowiącą działkę nr "1". W szczególności, podając w oświadczeniu z dnia 8 lipca 2007r., że prawo to wynika z własności działki nr "1" M. S. oraz K. T. nie wskazali dokumentów potwierdzających powyższe. Odnośnie działki nr "2" prawo to wywodzili ze stosunku zobowiązaniowego, powołując się na zgodę właściciela ternu z dnia 11 lipca 2007r., nie ujawniając ani o jaki stosunek obligacyjnych chodzi, ani kto jest właścicielem tej działki. Tak złożone oświadczenie nie spełnia wymogów formalnych ustalonych w załączniku nr 2 do rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę. Organu obu instancji nie poddały właściwej ocenie przedmiotowego oświadczenia, co budzi zastrzeżenia tym bardziej, że stan prawny obu działek był przedmiotem zarzutów. W razie sporu co do treści złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę miał obowiązek przeprowadzić postępowania wyjaśniającego na tę okoliczność, w ramach przysługujących mu kompetencji, w szczególności zaś winien zgromadzić i ocenić stosowne dokumenty urzędowe. Zaniechanie postępowania dowodowego dla ustalenia właściciela, względnie wywodzącego swe prawa od właściciela zarządcy działki nr "2", było już wytknięte. Zważyć należ dalej, że w sprawie niniejszej, pomimo zarzutów skarżących, nie zgromadzono też w aktach administracyjnych dokumentów urzędowych na okoliczność stanu prawnego działki nr "1". Zgodnie z treścią art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W myśl § 2 tego artykułu, przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4. Stosownie do art. 76 § 3 k.p.a., przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. Wśród dokumentów urzędowych stanowiących dowód praw własności ( takich jak np. akty, notarialne, orzeczenia postanowienia lub wyroku sądu powszechnego, decyzje administracyjne) szczególne znaczenie ma wypis z księgi wieczystej z którym wiąże się domniemanie prawne zgodności stanu ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywisty stanem prawnym ( art. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece, Dz.U. Nr 124, poz. 1361 z późn. zm. ) oraz zasada rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych ( art. 5 ). Także ten dowód może nie mieć jednak znaczenia przesądzającego w sprawie, jeżeli prawomocnym wyrokiem zostanie stwierdzona niezgodność wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, albo gdy w księdze wieczystej nastąpi wpis ostrzeżenia, który wyłącza rękojmię wiary publicznej ksiąg wieczystych. W tym kontekście należy zauważyć, że w aktach administracyjnych co do stanu prawnego działki nr "1" znajduje się jedynie kserokopia zawiadomienia o wpisie Sądu Rejonowego w Zakopanem V Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia z dnia [...] czerwca 2007r., [...], która nie spełnia wymogu dokumentu urzędowego z przyczyn formalnych. Merytorycznie takie zawiadomienie nie stanowi też dowodu stanu prawnego nieruchomości, lecz dowód wpisu w księdze wieczystej, który mógł nie uzyskać prawomocności albo stracić aktualność.

W wyżej wskazanym zakresie zarzuty skargi należy uznać za zasadne, co nie prowadzi jednakże do uchylenia zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie w niej zawarte jest bowiem prawidłowe, zaś organ odwoławczy pomimo iż błędnie odpowiedział na niektóre zarzuty odwołania, wykazał prawidłowo istnienie dostateczny podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138§ 2 k.p.a. Nadto, przy braków stosownych regulacji statuujący taki skutek ustalenia , ocena prawna oraz wskazania co do dalszego toku postępowania nie miały dla organu pierwszej instancji charakteru wiążącego. Mogły jedynie zostać uwzględnione z uwagi na autorytet organu wyższego stopnia.

Mając na uwadze brak przesłanek do stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jak również eliminacji z obrotu prawnego przez uchylenie kasatoryjnego rozstrzygnięcia organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi – jak w sentencji wyroku, zgodnie z treścią art. 151 p.p.s.a., przy czym zarówno wynik postępowania sądowoadministracyjnego, jak również pozostałe okoliczności nie stwarzają podstaw do zasądzenia na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania.

W uzupełnieniu do powyższego należy wskazać, 36e zarzuty skarżących dotyczące postępowania toczącego się już po wydaniu decyzji Wojewody [...] decyzją z dnia 12 grudnia 2007 r., znak [...], nie podlegają rozpoznaniu w sprawie niniejszej. Podlegały one badaniu w sprawie sygn. akt sygn. akt II SA/Kr 785/11.