Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 172/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 35, art. 49 par. 1, art. 178
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 41 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 86
law: Ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 29 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 2 sierpnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1558/06 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 9 stycznia 2007 r. oddalił wniosek D. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy. Sąd stwierdził, że wniosek ten został złożony po uprawomocnieniu się od dnia 5 sierpnia 2006 r. postanowienia tego Sądu z dnia 28 czerwca 2006 r. o odrzuceniu skargi. Postanowienie z dnia 9 stycznia 2007 r. doręczono skarżącej w dniu 23 stycznia 2007 r. Postanowienie to zaskarżył pełnomocnik strony - doradca podatkowy - zażaleniem wniesionym dnia 30 stycznia 2007 r.

Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącej doradcy podatkowego i zarządzeniem z dnia 2 kwietnia 2007 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez osobiste podpisanie zażalenia bądź nadesłanie osobiście podpisanego przez stronę odpisu zażalenia. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu 30 kwietnia 2007 r.

Pismem z dnia 8 maja 2007 r., nadanym w tym samym dniu, skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 29 maja 2007 r. odmówił przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych zażalenia, który upływał w dniu 7 maja 2007 r., ponieważ wskazane przez skarżącą okoliczności faktyczne nie uzasadniały braku winy w uchybieniu terminu. Postanowienie to doręczono stronie dnia 9 lipca 2007 r., pouczając o prawie do wniesienia zażalenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia. Skarżąca nie skorzystała z tego prawa, w konsekwencji czego od dnia 17 lipca 2007 r. powyższe postanowienie stało się prawomocne.

Wobec nieuzupełnienia braków formalnych zażalenia wniesionego w dniu 30 stycznia 2007 r. Sąd postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2007 r. zażalenie to odrzucił.

Na powyższe postanowienie skarżąca w dniu 3 września 2007 r. wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Zarządzeniem z dnia 2 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wezwał skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych zażalenia pod rygorem jego odrzucenia, przez osobiste podpisanie zażalenia bądź nadesłanie osobiście podpisanego przez stronę odpisu zażalenia. Sąd trafnie uznał, że doradca podatkowy, który podpisał zażalenie jako umocowany przez skarżącą, nie może występować w charakterze pełnomocnika w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Przepis art. 35 p.p.s.a. ogranicza bowiem krąg osób, które mogą występować w charakterze pełnomocników w postępowaniu sądowoadministracyjnym do podmiotów w nim wymienionych. Jest to katalog zamknięty, co oznacza, że osoby w nim niewskazane takim pełnomocnikiem być nie mogą (tak: J. P. Tarno w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 73; M. Romańska w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 187; M. Niezgódka-Medek w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. II, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, s. 91). Wskazany przepis pozwala jednak zaliczyć do grona ewentualnych pełnomocników inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Takim przepisem jest art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (t.j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 86 ze zm.), który uprawnia doradcę podatkowego do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych. Z uwagi na to, że rozpatrywana sprawa nie należy do zakresu spraw, w których doradca podatkowy może występować jako pełnomocnik przed sądem administracyjnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zasadnie wezwał stronę do osobistego podpisania zażalenia.

Na mocy art. 198 p.p.s.a. do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego stosuje się odpowiednio przepisy o środkach odwoławczych, a zatem również art. 178 p.p.s.a., poprzez odesłanie zawarte w art. 197 § 2 p.p.s.a., który to przepis przewiduje odrzucenie na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Wobec tego, że w niniejszej sprawie skarżąca nie wykonała zarządzenia w wyznaczonym przez Sąd terminie, zażalenie podlegało odrzuceniu.

Wobec przedstawionych wyżej uwag postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 2 sierpnia 2007 r. należy uznać za prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.