Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1509/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33  pkt 6  ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie Sędzia NSA Halina Betta, Asesor WSA Dagmara Dominik (sprawozdawca), Protokolant Michał Kazek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 marca 2008 r. przy udziale --- sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] uchylające w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] nr [...] uznające za nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w ramach postępowania egzekucyjnego zmierzającego do przymusowej realizacji zobowiązań Z. K. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2001 roku oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2001, objętych 15 tytułami wykonawczymi Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., zawiadomieniami z dnia 19.12.2006r. o numerze [...] i z dnia 21.12.2006r. o numerze [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, organ egzekucyjny dokonał zajęcia konta dłużnika w Banku P. Centrum Rozliczeniowe z/s w K. przy ul. P. 1.

Pismem z dnia 5 stycznia 2007r. Z. K. wniósł - na podstawie art. 33 pkt 2, 3, 6, 7 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005r., nr 229, poz. 1954 ze zm. zwanej dalej "u.p.e.a.") - zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, podnosząc, iż:

- rozpoczęcie prowadzenia egzekucji administracyjnej wobec należności określonych w obu decyzjach Dyrektora UKS-u z dnia 7 grudnia 2006r. już w dniu 20 grudnia 2006r. przez organ egzekucyjny narusza prawo, gdyż obowiązek ten nie był jeszcze w tym dniu wymagalny z uwagi na brak skutecznego doręczenia tych decyzji dłużnikowi, w tytułach wykonawczych określono obowiązek niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji wymiarowych, co wskazuje na wadliwość tytułów wykonawczych dotyczących podatku od towarów i usług,

- wystawione tytuły wykonawcze nie spełniają nadto wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., poprzez brak wskazania nazwy aktu prawnego powołanego jako podstawę prawną braku obowiązku uprzedniego doręczenia upomnienia,

- przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego nie otrzymał upomnienia, a powołany przez organ przepis § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 137, poz. 1541 ze zm.) jest sprzeczny w swej treści z treścią art. 15 § 5 u.p.e.a., ponieważ narusza wytyczne dotyczące treści aktu zawarte w owej delegacji ustawowej. Z uwagi na uregulowania prawne stanowiące treścią art. 34 § 1 u.p.e.a., iż organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym także na podstawie art. 33 pkt 8 u.p.e.a. po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, zostały one przez organ egzekucyjny przekazane wierzycielowi, który postanowieniem z dnia 7 lutego 2007r. nr [...] uznał zarzuty jako nieuzasadnione.

Odmawiając uznania zasadności zarzutów Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. stwierdził, iż: decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. należy uznać za skutecznie doręczone podatnikowi w dniu 11 grudnia 2006r., w trybie art. 153 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku -Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm. zwanej dalej "O.p."). W przedmiotowej sprawie prawidłowo podano numer i datę wydania decyzji, na podstawie której winno być prowadzone postępowanie egzekucyjne, a zatem nie można uznać, iż brak jest wskazania prawidłowej podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku. Skutkuje to przyjęciem, iż podanie w polu 29 tytułu wykonawczego aktualnie obowiązującego w zakresie podatku od towarów i usług aktu normatywnego nie może być podstawą uznania tytułu wykonawczego za wadliwy, gdyż zarówno podatnik, jak i organ egzekucyjny został poinformowany o podstawie egzekwowanego obowiązku poprzez podanie w polu 30 przedmiotowych tytułów wykonawczych podstawy prawnej dochodzonych należności. Ponadto organ pierwszej instancji wskazał, że nieuzasadnionym zarzutem podatnika jest brak wskazania w polu 50 tytułu wykonawczego pełnej podstawy prawnej braku obowiązku uprzedniego doręczenia upomnienia, albowiem podana w tytułach podstawa prawna braku obowiązku doręczenia upomnienia pozwala stronie w sposób nie budzący wątpliwości zidentyfikować przedmiotowy akt prawny, postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu, co miało miejsce w odniesieniu do dochodzonych należności, a zatem w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca naruszenie unormowań wynikających z treści art. 15 § 1 u.p.e.a.

Na skutek wniesionego zażalenia pismem z dnia 19 stycznia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu uznał, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa, wobec czego jako wadliwe powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż wierzyciel nie przedstawił swego stanowiska w kwestii wymagalności egzekwowanego obowiązku (art. 33 pkt 2 u.p.e.a.), jak również w kwestii niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.), nie wyjaśnił też w sposób jednoznaczny okoliczności związanych z datą skutecznego doręczenia decyzji wymiarowych.

Powyższe skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. ponownie uznał zarzuty wniesione przez Z. K. za pozbawione zasadności. Odmawiając uznania zasadności zarzutów Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. stwierdził, iż decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. należy uznać za skutecznie doręczone podatnikowi w dniu 11 grudnia 2006r., w trybie art. 153 O.p. Podniesiono, że brak jest podstaw do uznania niedopuszczalności egzekucji lub zastosowania środka egzekucyjnego, w przedmiotowej sprawie prawidłowo wskazano numer i datę wydania decyzji wymiarowej, na podstawie której winno być prowadzone postępowanie egzekucyjne, a zatem nie można uznać, iż brak jest wskazania prawidłowej podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku. Podanie w polu 29 tytułu wykonawczego aktualnie obowiązującego w zakresie podatku od towarów i usług aktu normatywnego nie może być - zdaniem wierzyciela - podstawą do uznania tytułu wykonawczego jako wadliwy, gdyż podatnik, jak i organ egzekucyjny, został poinformowany o podstawie egzekwowanego obowiązku poprzez prawidłowe podanie w polu 30 przedmiotowych tytułów wykonawczych podstawy prawnej dochodzonych należności. Podniesiono również, że nieuzasadnionym zarzutem podatnika jest brak wskazania w polu 50 tytułu wykonawczego pełnej podstawy prawnej braku obowiązku uprzedniego doręczenia upomnienia, albowiem podana w tytułach podstawa prawna braku obowiązku doręczenia upomnienia pozwala stronie w sposób nie budzący wątpliwości zidentyfikować przedmiotowy akt prawny. Ponadto postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu, co miało miejsce w odniesieniu do dochodzonych od Z. K. należności, a zatem w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca naruszenie unormowań wynikających z treści art. 15 § 1 u.p.e.a.

Na skutek wniesionego zażalenia pismem z dnia 22 czerwca 2007r., uzupełnionym pismem z dnia 27 czerwca 2007r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] nr [...] uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i orzekł w sprawie, uznając część z wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej za zasadne i odmawiając uznania za zasadne innej ich części. Organ drugiej instancji uznał za zasadny zarzut przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2001 r., jednocześnie stwierdzając, iż zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2001 r. i w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. nie uległy przedawnieniu z tej racji, że termin ich przedawnienia upływa dopiero z dniem 31 grudnia 2007r. Ponadto uznał za zasadny zarzut – w odniesieniu do zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, jak też podatku od towarów i usług za 2001 r. - braku wymagalności egzekwowanych obowiązków z uwagi na brak skutecznego doręczenia stronie decyzji przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Za zasadny uznał również zarzut uchybienia treści art. 33 pkt 3 u.p.e.a., polegający na określeniu egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. - w odniesieniu do zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2001 roku. Jednocześnie organ odwoławczy uznał za pozbawione zasadności zarzuty wysunięte na podstawie art. 33 pkt 6 i 7 u.p.e.a..

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucono zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 33 pkt 6 u.p.e.a., w zw. z art. 130 § 1 pkt 7, art. 247 §1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 8 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.), tj. odmowę uznania zasadności zarzutu o niedopuszczalności egzekucji ze względu na wydanie decyzji podatkowych przez niewłaściwy organ pierwszej instancji podlegający z mocy prawa wyłączeniu od udziału w toczącym się postępowaniu. Nadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a to przez naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 140 oraz art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 u.p.e.a. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzuca organowi odwoławczemu odstąpienie od merytorycznego ustosunkowania się do zarzutu niedopuszczalności prowadzenia egzekucji z uwagi na nieważność z mocy prawa decyzji stanowiących podstawę tytułów egzekucyjnych ze względu na wydanie ich przez organ podlegający wyłączeniu, co nie pozwala na skontrolowanie, jakimi przesłankami kierował się organ przy wydaniu rozstrzygnięcia odmawiającego uznania zasadności zarzutów w odniesieniu do egzekucji zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. oraz w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2001 r. Naruszenie prawa materialnego w zaskarżonym postanowieniu przejawia się - zdaniem skarżącego - w wadliwym zastosowaniu przepisu art. 33 pkt 6 u.p.e.a. Skarżący prezentuje stanowisko, iż oparcie tytułu wykonawczego o decyzję nieważną z mocy prawa od chwili jej wydania stanowi okoliczność skutkującą uznaniem o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. W związku z powyższym całe postępowanie egzekucyjne było - w ocenie skarżącego - niedopuszczalne, wobec czego wnosi on o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od organu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi wskazując na bezzasadność podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów. Organ podatkowy drugiej instancji wskazał, że uznał - w odniesieniu do wszystkich dochodzonych przez organ egzekucyjny zobowiązań Z. K. - za zasadny zarzut braku wymagalności egzekwowanego obowiązku (art. 33 pkt 2 u.p.e.a.). Dla celu rozpoznania zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wystarczające było stwierdzenie, iż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego nie doręczono skutecznie stronie decyzji w przedmiocie określenia obowiązku poddanego przymusowej realizacji. Fakt ten stanowi kwalifikowaną wadę postępowania skutkującą uznaniem zarzutu za zasadny, co też organ odwoławczy treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia uczynił. W tych okolicznościach traci znaczenie, czy decyzja ta była wydana w sposób prawidłowy (także rozstrzyganie, czy została wydana przez właściwy organ). Pomimo, iż okoliczność powyższa nie była brana pod uwagę, organ odwoławczy zauważył, iż niewłaściwość organu jest kwestią nierozstrzygniętą. W odpowiedzi na skargę Z. K. na decyzję w sprawie określenia wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2001 Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. odniósł się do meritum tego zagadnienia, negując prawidłowość stanowiska skarżącego w tym przedmiocie. Za pozbawiony zasadności Dyrektor Izby Skarbowej we W. uznał również zarzut uchybienia treścią zaskarżonego postanowienia normie wyrażonej w art. 33 pkt 6 u.p.e.a. Zdaniem strony przeciwnej, wykładnia treści ww. normy prawnej przedstawiona przez skarżącego nie jest prawidłowa. Wskazano, że niedopuszczalność egzekucji może wynikać z różnych powodów: w danej sprawie może być dopuszczalna egzekucja sądowa a nie administracyjna, egzekucja może być niedopuszczalna wobec danej osoby, korzystającej z immunitetu itp. W art. 33 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Może też wchodzić w rachubę niedopuszczalność zastosowanego środka egzekucyjnego, np. niedopuszczalność stosowania przymusu bezpośredniego przez organy cywilne wobec osób wymienionych w art. 153-153a § 1, niedopuszczalność stosowania określonych środków egzekucyjnych wobec jednostek budżetowych (art. 69) lub zastosowanie środka egzekucyjnego nieprzewidzianego w ustawie ( np. wymierzenie grzywny celem przymuszenia w wyższym wymiarze niż przewiduje ustawa). W przedmiotowym postępowaniu poddano egzekucji obowiązek wynikający z decyzji nie wprowadzonej jeszcze do obrotu prawnego, co wyczerpuje przesłankę, o której mowa w art. 33 pkt 2 u.p.e.a. Zatem brak - w chwili zastosowania środka egzekucyjnego - decyzji jako podstawy prawnej dochodzonego obowiązku, decyduje tu o podstawie zarzutu, nie zaś negatywna ocena prawidłowości jej wydania, bowiem decyzje stanowiące podstawy dochodzonych obowiązków nie podlegają ocenie organu egzekucyjnego pod kątem spełnienia wymogów stosownych ustaw, w tym szeroko rozumianej prawidłowości ich wystawienia. Podkreślono, że treścią zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej we W. nie odmówił uznania zasadności zarzutów w odniesieniu do zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2001 r. i podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. Z uwagi na fakt, iż skarżący wniósł zarzuty wskazujące na uchybienie przez organ egzekucyjny treści kilku przepisów zawartych w jednej normie prawnej (art. 33 u.p.e.a), organ odwoławczy zbadał odrębnie ich zasadność w świetle treści poszczególnych punktów przepisu art. 33 u.p.e.a. W odniesieniu do zobowiązań z ww. tytułów stwierdzono, iż niezasadny jest zarzut ich przedawnienia, a zatem nie miało miejsce naruszenie normy zawartej w punkcie 1 art. 33 u.p.e.a. Nie oznacza to, iż nie są zasadne inne wysuwane zarzuty ( np. związanych z zaistnieniem przesłanki, o której mowa w art. 33 pkt 2 u.p.e.a. ).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy zauważyć, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwaną dalej "p.s.a."), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym. W niniejszej sprawie, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik postępowania, ani też przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem sporu jest nieuwzględnienie przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. – jako organu nadzoru nad organem egzekucyjnym, zarzutu strony opartego na art. 33 pkt 6 u.p.e.a. polegającego na niedopuszczalności egzekucji z powodu wydania decyzji przez organ podatkowy, który był niewłaściwy w sprawie, bowiem podlegał on wyłączeniu z mocy prawa od udziału w toczącym się w postępowaniu, gdyż wobec Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. strona skarżąca wniosła prywatny akt oskarżenia.

Należy zauważyć, że art. 33 pkt 6 u.p.e.a. stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanie środka egzekucyjnego. Sąd podziela stanowisko strony przeciwnej, że powołany przepis odnosi się do takich sytuacji, które powodują niedopuszczalność egzekucji lub niedopuszczalność zastosowanego środka egzekucyjnego ze względów formalnych. Mogą mieć one zarówno charakter przedmiotowy, jak też podmiotowy. Przykładem może być tutaj niedopuszczalność, która wynika z zastosowania egzekucji administracyjnej zamiast egzekucji sądowej, niedopuszczalność egzekucji wobec osoby korzystającej z immunitetu, czy niedopuszczalność ze względu na zastosowanie środka egzekucyjnego nieprzewidzianego w ustawie. Przedmiotowy przepis należy łączyć zatem z treścią art. 29 § 1 u.p.e.a. zgodnie z którym organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Przedmiotowy zarzut zaś nie odnosi się do okoliczności przedstawionej przez stronę a zatem faktu wydania decyzji przez niewłaściwy podmiot, która była podstawą prawną wystawienia tytułu wykonawczego przez wierzyciela. Dyrektor Izby Skarbowej we W., działając w tym przypadku jako organ nadzoru nad organem egzekucyjnym – stosownie art. 23 § 1 u.p.e.a. - nie był uprawniony do uwzględnienia tej okoliczności jako okoliczności niedopuszczalności egzekucji. Wypada zauważyć, że twierdzenie strony skarżącej jakoby okoliczność niedopuszczalności egzekucji w postaci wydania tytułu egzekucyjnego przez nieuprawniony podmiot prowadziło do stwierdzenia, że badanie uprawnienia do wydania decyzji stanowiącej podstawę prawną tytułu wykonawczego nie jest badaniem zasadności obowiązku a badaniem formalnym tytułu, należy uznać za błędne. Strona skarżąca myli dwa postępowania. Czym innym jest bowiem postępowanie podatkowe, w którym organ podatkowy wydaje decyzję podatkową określającą prawa i obowiązki stron. Czym innym zaś jest postępowanie egzekucyjne, które zmierza do przymusowego wyegzekwowania należności w tym przypadku podatków określonych przedmiotową decyzją. Zatem art. 29 § 1 u.p.e.a. nie nakłada na organ egzekucyjny powinności zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, gdyż badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt 1302/2005, opubl. LEX 280453). W przedmiotowej zaś sprawie stwierdzono, że decyzja w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług za 2001 r. nie została skutecznie doręczona. Skoro nie została wprowadzona do obrotu prawnego, to nie wiązała organu podatkowego, a okoliczność jej wydania przez niewłaściwy organ podatkowy jest bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Dlatego też należy uznać, że zarzuty naruszenia art. 247 § 1 pkt 1, w z. z art. 130 § 1 pkt 7 O.p. oraz z art. 8 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o kontroli skarbowej są bezzasadne.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów art. 107 § 3, w zw. z art. 140 oraz art. 144 K.p.a. Sąd stwierdził, że faktycznie organ nadzoru w uzasadnieniu nie wypowiedział się wyraźnie co do okoliczności podnoszonych przez stronę skarżącą. Jednakże naruszenie to nie miało wpływu na wynik rozstrzygnięcia i nie może być podstawą uchylenia zaskarżonego postanowienia stosownie do treści art. 145 ust.1 pkt 1 lit. c) p.s.a. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że uwzględnienie skargi przez Sąd na postanowienie powoduje jego uchylenie, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.

Na marginesie Sąd pragnie zauważyć, że konsekwencją zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. było umorzenie przez organ egzekucyjny wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego. Organ nadzoru stwierdził bowiem za zasadny w odniesieniu do podatku od towarów i usług i podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. zarzut braku wymagalności egzekwowanych obowiązków z uwagi na brak skutecznego doręczenia stronie skarżącej decyzji przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. A zatem - rozpatrując już hipotetycznie - przychylenie się do wniosku strony skarżącej o uchylenie przedmiotowego postanowienia tym bardziej było niemożliwym, albowiem Sąd nie może działać na niekorzyść strony skarżącej – art. 134 § 2 p.s.a, uchylenie zaś tego postanowienia spowodowałoby konieczność uchylenia postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, jako aktu związanego ze sprawą na podstawie art. 135 p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na podstawie art. 151 p.s.a.