Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 1014/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1 i art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz  art. 232 §1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. do WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2014r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. postanawia: 1. odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu 2. odrzucić skargę 3. zwrócić skarżącej uiszczony wpis w kwocie 1 105 zł. ( słownie: tysiąc sto pięć złotych )


UZASADNIENIE

Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 10 lutego 2016r. skarżąca A. S. - po tym jak postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 17 grudnia 2015r. odmówiono jej przyznania prawa pomocy - została wezwana do wykonania zarządzenia przewodniczącego z dnia 19 października 2015r. tj. do uiszczenia wpisu sądowego, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącej w dniu 12 lutego 2016r.

Dyspozycja przelewu obejmującego żądany wpis od skargi została złożona przez skarżącą w dniu 2 marca 2016r. podczas gdy zakreślony 7- dniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania upłynął w dniu 19 lutego 2016r.

Pismem z dnia 3 marca 2016r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu stwierdzając, że wezwanie do uiszczenia wpisu, doręczone na adres pełnomocnika, nie zostało jej przekazane do wiadomości w sposób dotychczas praktykowany w stosunkach z pełnomocnikiem tj. zostało wysłane na podaną skrzynkę mailową bez uprzedniego telefonicznego powiadomienia o fakcie kierowania wiadomości. Z tego powodu skarżąca odebrała wiadomość po upływie zakreślonego terminu tj. dopiero w dniu 25 marca 2016r. i mimo iż niezwłocznie uiściła żądany wpis, nastąpiło to z uchybieniem terminu. Podkreślając w uzasadnieniu wniosku, że nawet przy zachowaniu najwyższej staranności, nie była w stanie przewidzieć okoliczności kierowania do niej korespondencji mailowej wobec czego nie ponosi winy za uchybienie terminowi do uiszczenia wpisu, skarżąca wniosła o przywrócenie tego terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Z brzmienia art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej ustawą, wynika że Sąd, na wniosek strony, postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa uchybienie terminu uznaje się za niezawinione wówczas, gdy pomimo zachowania należytej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody o których mowa muszą mieć zatem charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy nie zachodzi zatem w przypadku świadomego dopuszczenia się lekkiego choćby niedbalstwa. Strona musi zatem uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od strony niezależna.

W niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż strona wykazała się brakiem staranności w prowadzeniu swoich spraw, co wyklucza brak winy z zaistniałym uchybieniu terminu.

Skarżąca w obszernym uzasadnieniu wniosku opisała szczegółowo jak wyglądały jej zwyczajowe kontakty z pełnomocnikiem i w jaki sposób odstąpienie od praktykowanej formy kontaktu, spowodowało odebranie korespondencji i uiszczenie wymaganego wpisu po terminie, sugerując iż nie ponosi winy za zaistniałe uchybienie. Należy jednak zauważyć, że sposób organizacji współpracy z pełnomocnikiem oraz ewentualne nieporozumienia wynikłe w toku tej współpracy, obciążają wyłącznie stronę, która ponosi odpowiedzialność za wybór pełnomocnika, a także za ewentualną sprawność czy też wadliwość ustalonych form kontaktu z pełnomocnikiem. Nie zasługuje na uznanie również argument strony o braku winy w uchybieniu terminu, spowodowany nieodebraniem korespondencji mailowej z powodu braku jej uprzedniej telefonicznej notyfikacji. Nawet jeśli faktycznie, ustalone formy kontaktu obejmowały każdorazowe telefoniczne uprzedzanie strony o wysyłaniu do niej wiadomości elektronicznej, to nie można nie zauważyć, że z samego faktu posługiwania się adresem do korespondencji czy to mailowym czy tradycyjnym pocztowym, wynika domniemanie faktyczne, że strona rzeczywiście posługuje się tym adresem tj. systematycznie odbiera wysyłaną na ten adres korespondencję. Zaniedbanie w zakresie odbierania korespondencji wysyłanej na podany przez stronę adres mailowy nie dowodzi zachowania należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw i nie może uzasadniać braku winy w uchybieniu terminowi.

Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 ustawy, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma od którego nie zostanie uiszczona opłata, a skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z mocy art. 85 ustawy czynność podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.

Ponieważ strona nie zachowała terminu do uiszczenia wpisu, wniesiona skarga podlega odrzuceniu. Z mocy art. 232 §1 pkt 1 ustawy, sąd z urzędu zawraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 86 § 1 i art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 232 §1 pkt 1 ustawy, postanowił jak w sentencji.