Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1022/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1i2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Anna Mierzejewska, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2014 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na decyzję Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] marca 2014 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] S.A. z siedzibą w [...] na rzecz strony skarżącej Wójta Gminy [...] kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej: "MPWiK") decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. (do wniosku nr[...]), działając na podstawie art. 17 ust. 1 i 2 w związku z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 ze zm.) dalej: "u.d.i.p.", utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2014 r. i ponownie odmówiło udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku z dnia [...] lutego 2014 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji MPWiK przedstawiło dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:

W dniu [...] lutego 2014 r. Wójt Gminy J. wystąpił z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

- stawka ceny za metr sześcienny, jaką Przedsiębiorstwo Wodociągowo - kanalizacyjne "[...]" Sp. z o.o. płaci MPWiK za hurtowe odprowadzanie ścieków z terenu L. i J.,

- umowa zawarta pomiędzy MPWiK a Przedsiębiorstwem Wodociągowo - Kanalizacyjnym "[...]" Sp. z o.o. na hurtowe odprowadzanie ścieków z terenu L. i J.

Wnioskodawca zwrócił się o przesłanie ww. informacji pocztą na podany adres.

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. MPWiK, działając na podstawie art. 17 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., odmówiło udostępnienia informacji publicznej objętej ww. wnioskami.

W uzasadnieniu powołano przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wskazując, iż MPWiK podjęło działania mające na celu zachowanie poufności co do warunków świadczenia usług określonych w umowie z odbiorcą wskazanym we wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. Działania te polegały na zwróceniu się do kontrahenta MPWiK z prośbą o nieudostępnianie umowy osobom trzecim. Wskazano również, że warunki ww. umowy były uzgadniane indywidualnie z kontrahentem MPWiK, zaś ich upublicznienie mogłoby w przyszłości negatywnie wpłynąć na pozycję negocjacyjną Spółki w przypadku prowadzenia negocjacji i zawierania umów z innymi kontrahentami.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Wójt Gminy J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając:

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 107 ust. 1 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 pkt 1 i 2 w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji wskazującego na to, jaki charakter ma wnioskowana informacja publiczna, pomimo, że decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, z którego organ wydający decyzję w sposób logiczny, systematyczny i powiązany z wykładnią przepisów przedstawi wywód implikujący treść rozstrzygnięcia,

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), dalej: "u.z.n.k." poprzez wskazanie, że odmowa udostępnienia informacji publicznej wynikała z działania mającego na celu zachowanie poufności co do warunków świadczenia usług określonych w umowie z odbiorcą wskazanym we wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. i nastąpiła zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p., podczas gdy z informacji wskazanej w uzasadnieniu decyzji w żaden sposób nie wynika, aby żądana informacja miała charakter poufny i stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, która winna być rozumiana jako nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Uzasadniając powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. MPWiK wskazało, iż Wójt Gminy J. nie zakwestionował twierdzenia, że informacje objęte wnioskiem posiadają dla Spółki wartość gospodarczą i w związku z tym zasługują na ochronę. Zarzucił natomiast organowi braki w uzasadnieniu faktycznym decyzji, polegające w szczególności na niewskazaniu numeru pisma, z którego wynikałoby, że informacje objęte wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. mogą stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa. W związku z tym MPWiK wyjaśniło, iż wystąpiło do Spółki Przedsiębiorstwo Wodociągowo - Kanalizacyjne "[...]" Sp. z o.o. o zachowanie poufności co do treści umowy na oczyszczanie ścieków zawartej z MPWiK pismem z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...]. Powyższe wyjaśnienie, zdaniem MPWiK, pozostaje jednak bez wpływu na istotę rozstrzygnięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] S. A. z dnia [...] kwietnia 2014 r. Wójt Gminy J. zarzucił naruszenie:

1) art. 16 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego, a przez to niewyczerpującym rozpatrzeniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez stwierdzenie, że strona skarżąca w swoim wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zakwestionowała twierdzenia, że informacje objęte wnioskiem posiadają dla MPWiK wartość gospodarczą i w związku z tym zasługują na ochronę, podczas gdy w rzeczywistości strona skarżąca właśnie ten fakt kwestionowała powołując się na brak wykazania przez MPWiK, że podjęło ono działania mające na celu zachowanie poufności co do warunków świadczenia usług określonych w umowie z odbiorcą wskazanym we wniosku z dnia [...] lutego 2014 r., a tym samym nie udowodniła, że żądana informacja publiczna w istocie miała charakter poufny i stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, która winna być rozumiana jako nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności,

2) art. 16 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak merytorycznego i prawnego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów zawartych w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a więc brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, a tym samym nierozpoznanie sprawy co do istoty. Powyższe naruszenie dodatkowo skutkowało tym, iż MPWiK ponownie nie wykazało jaki charakter ma wnioskowana informacja publiczna, pomimo że zgodnie z art. 107 ust. 1 k.p.a. uzasadnienie decyzji powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, z którego organ wydający decyzję w sposób logiczny, systematyczny powiązany z wykładnią przepisów przedstawi wywód implikujący treść rozstrzygnięcia,

3) 16 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 10 k.p.a. poprzez nieudostępnienie skarżącej wglądu do akt sprawy i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w toku postępowania wszczętego wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy oraz zgłoszenia uwag przed merytorycznym rozpatrzeniem sprawy, co skutkowało tym, iż skarżąca nie miała możliwości zapoznania się z treścią skierowanego przez MPWiK do Przedsiębiorstwa Wodociągowo - Kanalizacyjnego "[...]" Sp. z o.o. pisma z dnia [...] stycznia 2014 r. i ustosunkowania się do niego przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy,

4) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. art. 11 ust. 4 u.z.n.k. poprzez wskazanie, że odmowa udostępnienia informacji publicznej wynikała z działania mającego na celu zachowanie poufności co do warunków świadczenia usług określonych w umowie z odbiorcą wskazanym we wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. i nastąpiła zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p., podczas gdy z informacji wskazanej w uzasadnieniu decyzji w żaden sposób nie wynika, aby żądana informacja publiczna miała charakter poufny i stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, która winna być rozumiana jako nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności,

4) art. 99 Kodeksu cywilnego w związku z art. 368 § 1 Kodeksu spółek handlowych poprzez brak umocowania - przez organ reprezentujący MPWiK - do wydania decyzji osoby, która się pod nią podpisała.

W związku z powyższymi zarzutami strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania MPWiK, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] S. A. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Polega ona na kontroli legalności, tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 K.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosując powyższe kryteria Sąd stwierdził, iż zarówno zaskarżona decyzja Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] S. A. z dnia [...] kwietnia 2014 r., jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] marca 2014 r. podlegają uchyleniu, jednakże z innych przyczyn aniżeli podniesione w skardze.

Oceny Sądu w niniejszej sprawie wymagała zasadnicza kwestia - czy organ administracji publicznej (Wójt Gminy J.) należy do kręgu podmiotów uprawnionych do uzyskania dostępu do informacji publicznej w świetle unormowania zawartego w art. 2 ust. 1 u.d.i.p.

Na wstępie zaznaczyć należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej oraz innych podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zakres prawa do informacji określa art. 61 ust. 2 Konstytucji, zgodnie z którym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Z kolei ust. 3 art. 61 stanowi, iż ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2 określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).

Z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wynika więc, że dostęp do informacji publicznej przysługuje "obywatelowi". Z kolei art. 2 ust. 1 u.d.i.p. dostęp taki przyznaje "każdemu". Przepis ten stanowi, iż każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej".

Kwestia ustalenia kręgu podmiotów uprawnionych do uzyskania dostępu do informacji publicznej była kilkakrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. I tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1002/09 oraz sygn. akt I OSK 1003/09 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl) wyraził pogląd, iż "ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa do dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej (art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu" ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek lub podmiot prawa prywatnego. Termin "każdy" nie może być inaczej rozumiany, zważywszy na cel i sens ustawy o dostępie do informacji publicznej, przyjętej przecież dla urzeczywistnienia idei transparentności władzy publicznej. Takie rozumienie pojęcia "każdemu" potwierdza stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, zaprezentowane w wyroku z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt SK 54/08 (vide: punkt 2 rozważań - OTK - A2009/5/69; Dz. U. Nr 84, poz. 713), zgodnie z którym termin "każdy" obejmuje osoby fizyczne, a także osoby prawne prawa prywatnego w zakresie praw konstytucyjnych, które przysługują osobom prawnym". Na tle poczynionych uwag Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż stowarzyszenie - jako podmiot prawa prywatnego - korzysta z prawa do informacji publicznej w oparciu o art. 2 ust. 1 u.d.i.p.

Tożsame stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 1982/13 (publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdzając, iż "użyty w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. zwrot "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek lub podmiot prawa prywatnego. Termin "każdy" nie może być inaczej rozumiany, zważywszy na cel i sens u.d.i.p., przyjętej dla urzeczywistnienia idei transparentności władzy publicznej".

Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Wa 386/12 (publ.: LEX nr 1246684) wskazując, iż "racjonalny ustawodawca, używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym sformułowanie "każdy" należy rozumieć, jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego".

Ten sam Sąd w postanowieniu z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 197/09 (publ.: OSP 2011/9/94) podkreślił, że "celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest informowanie obywateli o stanie "spraw publicznych", a nie zdobywanie przez organy administracji publicznej informacji od innych podmiotów zobowiązanych na podstawie art. 4 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej. Tak więc, biorąc pod uwagę cel i sens ustawy o dostępie do informacji publicznej, przyjętej przecież dla urzeczywistnienia idei transparentności władzy publicznej, należy wskazać, iż sformułowanie "każdy" oznacza każdego człowieka lub podmiot prawa prywatnego".

Analogiczne stanowisko zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 1316/12 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 132/14 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu w składzie orzekającym, który cytowane wyżej poglądy podziela, stwierdzić należy, że przy dokonywaniu wykładni użytego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP pojęcia "obywatel" oraz użytego w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdy" należy mieć na względzie przede wszystkim cel przepisów dotyczących dostępu do informacji publicznej. Celem tym jest zapewnienie swego rodzaju "społecznej kontroli" nad działalnością władzy publicznej (w tym organów samorządu terytorialnego - organów gmin, powiatów i województwa - art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Prawo do informacji o działaniu władz jest również ważnym elementem kontroli opinii publicznej nad działalnością innych podmiotów, którym powierzono wykonywanie zadań publicznych. Nie chodzi więc o zawężenie dostępu do informacji publicznej wyłącznie do osób fizycznych posiadających obywatelstwo polskie. Omawiane uprawnienie przysługuje bowiem także obywatelom innych państw, bezpaństwowcom oraz osobom prawnym (w tym z siedzibą za granicą) i jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej. Nie ma więc żadnych przeszkód, by o informację publiczną ubiegało się np. stowarzyszenie czy spółka kapitałowa. Niemniej jednak zasadne jest przyznanie takich uprawnień wyłącznie podmiotom prawa prywatnego.

Z tych względów termin "każdy", użyty w art. 2 ust. 1 u.d.i.p., nie może odnosić się do organów administracji publicznej, gdyż ustawa ta ma służyć do bezpłatnego informowania obywateli - w sposób zapewniający aktualną wiedzę - o stanie państwa, samorządów, instytucji publicznych oraz ich majątku. Celem ustawy jest zapewnienie dostępu do informacji o stanie spraw publicznych, a nie umożliwienie organom administracji publicznej pozyskiwania informacji od innych podmiotów zobowiązanych na podstawie art. 4 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej. Innymi słowy, przepisy u.d.i.p. nie są narzędziem prawnym, które ma służyć organom administracji publicznej do pozyskiwania informacji. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma bowiem służyć kontroli władzy publicznej przez społeczeństwo.

Przenosząc powyższe rozważania na stan niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Wójt Gminy J. - działający jako organ administracji samorządowej - nie należy do podmiotów uprawnionych do wystąpienia o udzielenie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wykładnia celowościowa przepisu art. 2 ust. 1 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, iż organowi administracji publicznej nie przysługuje uprawnienie do występowania do innego podmiotu, zobowiązanego na podstawie art. 4 u.d.i.p, o udzielenie informacji. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest informowanie obywateli o stanie "spraw publicznych", a nie uzyskiwanie przez organy administracji publicznej informacji od innych podmiotów. Tak więc, biorąc pod uwagę cel i sens ustawy o dostępie do informacji publicznej, przyjętej - jak już wskazano powyżej - dla realizacji idei transparentności władzy publicznej, należy wskazać, iż pojęcie "każdy" oznacza każdego człowieka lub podmiot prawa prywatnego.

W okolicznościach niniejszej sprawy, MPWiK wydając decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej błędnie uznało, iż Wójt Gminy J. - organ administracji samorządowej - należy do kręgu podmiotów uprawnionych do uzyskania dostępu do informacji publicznej. Tym samym MPWiK dopuściło się naruszenia art. 2 ust. 1 u.d.i.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, zaś konsekwencją tego naruszenia było przeprowadzenie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Zaznaczyć należy, iż rozpatrzenie wniosku informacyjnego poprzez wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej ma miejsce jedynie wówczas, gdy z wnioskiem takim wystąpi podmiot uprawniony, spełniony jest zakres podmiotowy i przedmiotowy u.d.i.p., zaś udostępnienie informacji publicznej podlega ograniczeniu z przyczyn określonych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Skoro Wójt Gminy J., działając jako organ administracji publicznej, nie był uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, to wniosek informacyjny tego organu nie podlegał w ogóle rozpoznaniu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Sądu, działaniem właściwym w tej sytuacji było poinformowanie Wójta Gminy J., w trybie zwykłego pisma o charakterze informacyjnym, iż nie należy do kręgu podmiotów uprawnionych do uzyskania dostępu do informacji publicznej w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.d.i.p.

Końcowo zauważyć należy, iż wskazane powyżej przyczyny, dla których Sąd zobligowany był wyeliminować z obrotu prawnego obie wydane w sprawie decyzje, czynią niecelowym rozpatrzenie zarzutów skargi dotyczących zasadniczo kwestii naruszenia przez MPWiK art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez wydanie decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 lit. a w związku z art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. jak w punkcie 3 sentencji.