Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 82/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
659
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 4, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 14 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 9d ust. 1-4, art. 2 pkt 1, art. 6 ust. 1, ust. 2 pkt 4, art. 9a, art. 9c
journal: Dz.U. 2020 poz 218
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Robert Adamczewski Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2020 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Przewodniczącego Zespołu Interdyscyplinarnego w Gminie O. do spraw przeciwdziałania przemocy w rodzinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Pismem z 14 września 2020 r. M.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Przewodniczącego Zespołu Interdyscyplinarnego w Gminie O. do spraw przeciwdziałania przemocy w rodzinie w sprawie o sygn. [...] w przedmiocie wniosku z 4 sierpnia 2020 r., złożonego 6 sierpnia 2020 r., o uzupełnienie decyzji wydanej w sprawie [...] wnosząc o: pkt 1 - na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie wniosku z 4 sierpnia 2020 r. złożonego 6 sierpnia 2020 r. o uzupełnienie decyzji wydanej w sprawie [...]; pkt 2 - na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. o stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; pkt 3 - na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, pkt 4 - na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 21.473,35 zł; pkt 5 - na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 42.946,70 zł.

W uzasadnieniu skargi jej autor wyjaśnił, że 22 lipca 2020 r. skarżący, powołując się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, złożył do Zespołu Interdyscyplinarnego w Gminie O. ds. przeciwdziałania przemocy w rodzinie, wniosek o udostępnienie dokumentacji jaka znajduje się w aktach sprawy [...]. W odpowiedzi, 4 sierpnia 2020 r. skarżący otrzymał decyzję z [...] r. oznaczoną sygnaturą [...]. W dniu 6 sierpnia 2020 r. skarżący złożył do organu wniosek z 4 sierpnia 2020 r. o uzupełnienie decyzji z [...] r. wydanej w sprawie o sygn. [...]. Dnia 20 sierpnia skarżący otrzymał pismo z 14 sierpnia 2020 r. będące wyjaśnieniem do pism złożonych 6 sierpnia 2020 r. oznaczone sygnaturą [...]. Do dnia 14 września 2020 r. skarżący nie otrzymał wglądu w akta sprawy jak i możliwości wykonania fotokopii. W dalszej części skargi jej autor przywołał regulacje art. 104 § 1 k.p.a., art. 123 § 1 k.p.a., art. 124 § 1 k.p.a., art. 109-113 k.p.a., art. 126 k.p.a., art. 111 § 1 k.p.a. Pismo z [...] r. nie zawiera oznaczenia rodzaju pisma. Jest to pismo oznaczone odmienną sygnaturą niż sprawa, w której skarżący złożył 22 lipca 2020 r. wniosek o udostępnienie dokumentacji. Wnioskować zatem należy, że nie jest to postanowienie wydane w toku postępowania, a decyzja wydana w wyniku wszczęcia odrębnej sprawy. Otrzymana decyzja nie spełnia wymogów wynikających z art. 107 § 1 k.p.a., w związku z tym 6 sierpnia 2020 r. skarżący złożył wniosek o jej uzupełnienie. Dnia 20 sierpnia 2020 r. skarżący otrzymał pismo z 14 sierpnia 2020 r. oznaczone sygnaturą [...], nie posiadające oznaczenia rodzaju pisma, w którym organ składa wyjaśnienia na pisma, które wpłynęły do GOPS 6 sierpnia 2020 r. Pismo to w żaden sposób nie odnosi się do wniosku o uzupełnienie decyzji i jako takie nie może zostać uznane choćby ze względu na treść za postanowienie, którym organ postanawia uzupełnić bądź odmówić uzupełnienia decyzji z [...] r. Podejmowane przez organ działania nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku o udostępnienie dokumentacji czy wniosku o uzupełnienie wydanej decyzji a jedynie przedłużają w nieuzasadniony niczym sposób prowadzenie postępowania, jednocześnie uniemożliwiają twierdzenie, że organ pozostaje w bezczynności. Zarzuty są o tyle zasadne, że organ utwierdzony jest w błędnym przekonaniu, że może załatwiać sprawy bez wydania decyzji ponieważ nie podlega przepisom k.p.a. oraz, że k.p.a. nie znajduje zastosowania w procedurze "Niebieska Karta" naruszając tym samym art. 6 k.p.a. Sposób prowadzenia postępowania rażąco narusza prawo strony do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie tj. art. 6 § 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

Odpowiadając na skargę Przewodniczący Zespołu Interdyscyplinarnego w Gminie O. do spraw przeciwdziałania przemocy w rodzinie wyjaśnił, że 22 lipca 2020 r. M.Z. złożył pisma, na które otrzymał odpowiedź [...] r. oznaczone sygnaturą [...],[...], [...]. Dnia 24 lipca 2020 r. M.Z. złożył pismo, na które otrzymał odpowiedź [...] r. oznaczone sygnaturą [...] Dnia 6 sierpnia 2020 r. M.Z. złożył pisma, na które otrzymał odpowiedź 14 sierpnia 2020 r. oznaczone sygnaturą [...]. Dnia 20 sierpnia 2020 r. skarżący otrzymał pismo z 14 sierpnia 2020 r. będące wyjaśnieniem do pism złożonych 6 sierpnia 2020 r. oznaczone sygnaturą [...]. Pomimo, iż skarżący otrzymał odpowiedzi na pisma z zachowaniem terminu oraz informację o braku możliwości wglądu w dokumentację "Niebieskiej Karty" nadal wnioskuje o jej udostępnienie. Ustawą z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. z 2019 r., poz. 730) wprowadzono zmiany do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1390 z późn.zm) normując kwestie dostępu do danych osób w zakresie prowadzonych procedur "Niebieskie Karty". Art. 9c ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie mówi, że "poza wskazanymi w ustawie do dokumentacji wytworzonej przy realizacji zadań, o których mowa w art. 9b, dostęp mają wyłącznie członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych oraz osoby wskazane w ust. 1 pkt 1 i 3. Zgodnie z ust. 5 "osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 3 mają dostęp do dokumentacji, z wyłączeniem dostępu do dokumentacji zawierającej dane osób dotkniętych przemocą w rodzinie oraz osób zgłaszających podejrzenie stosowania przemocy w rodzinie, których udostępnienie mogłoby spowodować zagrożenie życia, zdrowia lub bezpieczeństwa osób dotkniętych przemocą w rodzinie lub osób zgłaszających podejrzenie stosowania przemocy w rodzinie". Jednocześnie w dalszej części tego przepisu ustawodawca wskazuje przykłady dokumentów zawierających dane osób dotkniętych przemocą w rodzinie oraz osób zgłaszających podejrzenie stosowania przemocy w rodzinie, których ujawnienie mogłyby spowodować zagrożenie życia, zdrowia lub bezpieczeństwa tych osób, tym samym wyłączając dostęp do wskazanych dokumentów osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 3. Ograniczenie dostępu dotyczy: 1) formularzy "Niebieska Karta" zawierających dane osób dotkniętych przemocą w rodzinie; 2) protokołów z posiedzeń zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych, chyba że dotyczą wyłącznie działań podejmowanych wobec osób, co do której istnieje podejrzenie, że stosują przemoc w rodzinie oraz osób stosujących przemoc w rodzinie; 3) notatek i dokumentów wytworzonych przy realizacji zadań; 4) innych dokumentów zgromadzonych przy realizacji zadań, o których mowa w art. 9b. Jednocześnie organ nadmienił, że z ust. 5 pkt 3 wynika, że osoby podejrzane o stosowanie przemocy mają dostęp do notatek i dokumentów wytworzonych przy realizacji zadań w ograniczonym zakresie tzn. tylko do dokumentów, które dotyczą wyłącznie działań podejmowanych wobec tych osób (brak takich dokumentów). Ponadto stwierdzono, że dokumentacja gromadzona przez Zespół Interdyscyplinarny nie jest informacją publiczną, stąd nie podlega udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Niniejsza skarga została zarejestrowana w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przede wszystkim wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. - w skrócie "p.p.s.a."), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sądowej kontroli jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Przewodniczącego Zespołu Interdyscyplinarnego w Gminie O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 22 lipca 2020 r. Wspomnianym wnioskiem skarżący domagał się od Przewodniczącego Zespołu Interdyscyplinarnego w Gminie O. do spraw przeciwdziałania przemocy w rodzinie udostępnienia w formie kserokopii dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy [...]., dotyczącej procedury "Niebieskiej Karty".

Lektura zebranego w sprawie materiału aktowego dowodzi, że osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest wyjaśnienie trzech zasadniczych kwestii. Po pierwsze, czy żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej. Po drugie, czy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. I po trzecie, czy w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy, [...] r. została wydana decyzja administracyjna w sprawie [...]. o odmowie udostępnienia żądanej przez skarżącego dokumentacji.

Odnosząc się do tak zarysowanych kwestii spornych stwierdzić trzeba, że problematyka dostępu do informacji publicznej została uregulowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 – dalej w skrócie "u.d.i.p."). W rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14 – Lex nr 2036020). W jedynym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zaś, że w u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por. wyrok z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14 – Lex nr 1839074). Tożsame stanowisko w tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował w wyroku z 30 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 504/19 (Lex nr 2987203). Dostęp do informacji publicznej stanowi narzędzie kontroli społecznej, dzięki któremu każdy obywatel staje się swego rodzaju "audytorem władzy", która poddana tak szerokiej kontroli powinna działać w taki sposób, aby wynik tej swoistej kontroli wypadał jak najlepiej. Szeroki dostęp do informacji ma jednocześnie powstrzymać organy władzy przed próbami manipulacji opinią publiczną, ponieważ jawność działania organów administracji publicznej powoduje, że wszelkie tego rodzaju działania wcześniej lub później zostaną ujawnione i staną się przedmiotem publicznej debaty (vide: wyrok NSA z 22 października 2019 r. sygn. akt I OSK 968/18 – Lex nr 2783585).

W doktrynie podkreśla się, że konstruując definicję pojęcia "informacja publiczna", trzeba posłużyć się łącznie kryteriami określanymi w literaturze jako kryterium podmiotowe i przedmiotowe. Kryterium podmiotowe wskazuje podmioty, o których informacja może być uznana za informację publiczną. Krąg tych podmiotów określony został w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Należą do nich organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne. Dotyczy to również organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób i jednostek organizacyjnych, ale tylko w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Definicja przedmiotowa związana jest z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i zawartym w nim pojęciu sprawy publicznej. Tak więc nie każde działanie organu władzy publicznej będzie przedmiotem informacji publicznej, lecz tylko takie, które zawiera pewien dodatkowy element w postaci "sprawy publicznej". Odnosi się zatem do funkcjonowania państwa i jego organów, dotyczącego interesów szerszej grupy obywateli lub gospodarowania mieniem publicznym. Posługiwanie się przy wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wyłącznie lub przede wszystkim kryterium podmiotowym jest niczym nieuprawnione, zwłaszcza jeśli zważyć, że ustawa traktuje prawo do informacji publicznej jeszcze szerzej niż normy konstytucyjne. Daje ona prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, nie przyznaje jednak uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. Przy próbie definicji pojęcia "sprawa publiczna" nie można pominąć art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który prawo do informacji wiąże z działalnością organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Działalność organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych może być przedmiotem informacji publicznej w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Sprawą publiczną jest zatem działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i wskazanych wcześniej samorządów oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (vide: Kamińska Irena, Rozbicka-Ostrowska Mirosława, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III – Lex). Jednocześnie należy podkreślić, że już w trakcie prac nad ustawą o dostępie do informacji publicznej pojęcie "sprawa publiczna" było rozumiane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu" (Uzasadnienie do projektu ustawy, zob. K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). W potocznym rozumieniu słowo "publiczny" oznacza "dotyczący ogółu, służący ogółowi ludzi, dostępny dla wszystkich, ogólny, społeczny, nieprywatny" (Uniwersalny słownik języka polskiego, D-Ś, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 843). M. Jabłoński uznaje, że z informacją publiczną nie mamy do czynienia wtedy, gdy dana informacja nie dotyczy sprawy publicznej, ale co do zasady obejmuje sprawy prywatne, niepubliczne, osobiste, intymne (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), a także informacje, które naruszałyby godność, cześć (dobre imię), a więc dobra osobiste (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151).

Odnosząc poczynione dotychczas uwagi natury ogólnej do rozpatrywanej sprawy stwierdzić trzeba, że dokumentacja zgromadzona w ramach procedury "Niebieskie Karty" nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 u.d.i.p. Przede wszystkim nie sposób uznać, że informacja o dokumentach zgromadzonych w ramach procedury "Niebieskie Karty" ma charakter publiczny w potocznym tego słowa znaczeniu, a więc "dotyczący ogółu, służący ogółowi ludzi, dostępny dla wszystkich, ogólny, społeczny, nieprywatny" a nadto, że dotyczy ona realizacji przez organy władzy publicznej zadań o charakterze publicznym, a więc zadań służących ogółowi społeczeństwa. Jak wynika z art. 9d ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 218 – przywoływanej dalej w skrócie jako "ustawa") podejmowanie interwencji w środowisku wobec rodziny dotkniętej przemocą odbywa się w oparciu o procedurę "Niebieskie Karty" i nie wymaga zgody osoby dotkniętej przemocą w rodzinie (ust. 1). Procedura "Niebieskie Karty" obejmuje ogół czynności podejmowanych i realizowanych przez przedstawicieli jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, Policji, oświaty i ochrony zdrowia, w związku z uzasadnionym podejrzeniem zaistnienia przemocy w rodzinie (ust. 2). Przedstawiciele podmiotów, o których mowa w ust. 2, realizują procedurę "Niebieskie Karty" w oparciu o zasadę współpracy i przekazują informacje o podjętych działaniach przewodniczącemu zespołu interdyscyplinarnego (ust. 3). Wszczęcie procedury "Niebieskie Karty" następuje przez wypełnienie formularza "Niebieska Karta" w przypadku powzięcia, w toku prowadzonych czynności służbowych lub zawodowych, podejrzenia stosowania przemocy wobec członków rodziny lub w wyniku zgłoszenia dokonanego przez członka rodziny lub przez osobę będącą świadkiem przemocy w rodzinie (ust. 4). Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, procedurę "Niebieskie Karty" oraz wzory formularzy "Niebieska Karta" wypełnianych przez przedstawicieli podmiotów realizujących procedurę "Niebieskie Karty", mając na uwadze skuteczność działań wobec osób dotkniętych przemocą w rodzinie i dobro tych osób. Ustawodawca w art. 2 pkt 1 ustawy zdefiniował przemoc w rodzinie jako jednorazowe albo powtarzające się umyślne działanie lub zaniechanie naruszające prawa lub dobra osobiste osób wymienionych w pkt 1, w szczególności narażające te osoby na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia, naruszające ich godność, nietykalność cielesną, wolność, w tym seksualną, powodujące szkody na ich zdrowiu fizycznym lub psychicznym, a także wywołujące cierpienia i krzywdy moralne u osób dotkniętych przemocą. Dalej wskazać trzeba, że zgodnie z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy zadania w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie są realizowane przez organy administracji rządowej i jednostki samorządu terytorialnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1507, 1622, 1690, 1818 i 2473) lub ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2277), chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Według art. 9a ustawy do zadań własnych gminy należy w szczególności tworzenie gminnego systemu przeciwdziałania przemocy w rodzinie, w tym tworzenie zespołów interdyscyplinarnych. Gmina podejmuje działania na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie, w szczególności w ramach pracy w zespole interdyscyplinarnym (ust. 1). Zespół interdyscyplinarny powołuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta (ust. 2). W skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele: pkt 1 - jednostek organizacyjnych pomocy społecznej; pkt 2 - gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych; pkt 3 - Policji; pkt 4 - oświaty; pkt 5 - ochrony zdrowia; pkt 6 - organizacji pozarządowych (ust. 3). W skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą także kuratorzy sądowi (ust. 4). W skład zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić także prokuratorzy oraz przedstawiciele podmiotów innych niż określone w ust. 3, działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie (ust. 5). Przewodniczący zespołu interdyscyplinarnego jest wybierany na pierwszym posiedzeniu zespołu spośród jego członków (ust. 6). Posiedzenia zespołu interdyscyplinarnego odbywają się w zależności od potrzeb, jednak nie rzadziej niż raz na trzy miesiące (ust. 7). Zespół interdyscyplinarny działa na podstawie porozumień zawartych między wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta a podmiotami, o których mowa w ust. 3 lub 5 (ust. 8). Obsługę organizacyjno-techniczną zespołu interdyscyplinarnego zapewnia ośrodek pomocy społecznej, a w przypadku przekształcenia ośrodka pomocy społecznej w centrum usług społecznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych (Dz. U. poz. 1818) - centrum usług społecznych (ust. 9). Zespół interdyscyplinarny może tworzyć grupy robocze w celu rozwiązywania problemów związanych z wystąpieniem przemocy w rodzinie w indywidualnych przypadkach (ust. 10). W skład grup roboczych wchodzą przedstawiciele: pkt 1 - jednostek organizacyjnych pomocy społecznej; pkt 2 - gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych; pkt 3 - Policji; pkt 4 - oświaty; pkt 5 - ochrony zdrowia (ust. 11). W skład grup roboczych mogą wchodzić także kuratorzy sądowi, a także przedstawiciele innych podmiotów, specjaliści w dziedzinie przeciwdziałania przemocy w rodzinie (ust. 12). Członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych wykonują zadania w ramach obowiązków służbowych lub zawodowych (ust. 13). Prace w ramach grup roboczych są prowadzone w zależności od potrzeb zgłaszanych przez zespół interdyscyplinarny lub wynikających z problemów występujących w indywidualnych przypadkach (ust. 14). Zgodnie z art. 9c ustawy członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych w zakresie niezbędnym do realizacji zadań, o których mowa w art. 9b, przetwarzają dane: pkt 1 - osób, co do których istnieje podejrzenie, że są dotknięte przemocą w rodzinie, oraz osób dotkniętych przemocą w rodzinie (imię i nazwisko, imiona rodziców, wiek, adres miejsca zamieszkania lub pobytu, numer telefonu lub adres poczty elektronicznej lub inny sposób kontaktu, jeżeli posiada, informacje o stanie zdrowia, informacje o nałogach, informacje o skazaniach, orzeczeniach o ukaraniu, innych orzeczeniach wydanych w postępowaniu sądowym lub administracyjnym, informacje o sytuacji rodzinnej, informacje o sytuacji zawodowej i źródłach utrzymania, informacje o sytuacji mieszkaniowej); pkt 2 - innych osób pozostających we wspólnym gospodarstwie z osobą, wobec której istnieje podejrzenie, że stosuje przemoc w rodzinie, lub z osobą stosującą przemoc w rodzinie (imię i nazwisko, stosunek pokrewieństwa z osobą, co do której istnieje podejrzenie, że stosuje przemoc w rodzinie, lub z osobą stosującą przemoc w rodzinie, wiek, informacje o sytuacji zawodowej i źródłach utrzymania, w przypadku dzieci - dane szkoły i klasy, do której uczęszcza dziecko; pkt 3 - osób, co do których istnieje podejrzenie, że stosują przemoc w rodzinie, oraz osób stosujących przemoc w rodzinie (imię i nazwisko, wiek, stan cywilny, adres miejsca zamieszkania lub pobytu, numer telefonu lub adres poczty elektronicznej lub inny sposób kontaktu, jeżeli posiada, stosunek pokrewieństwa z osobą, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie lub z osobą dotkniętą przemocą w rodzinie, informacje o stanie zdrowia, informacje o nałogach, informacje o skazaniach, orzeczeniach o ukaraniu, innych orzeczeniach wydanych w postępowaniu sądowym lub administracyjnym, informacje o sytuacji zawodowej i źródłach utrzymania; pkt 4 - osób zgłaszających podejrzenie stosowania przemocy w rodzinie oraz świadków przemocy (imię i nazwisko, adres miejsca zamieszkania, numer telefonu lub adres poczty elektronicznej lub inny sposób kontaktu, jeżeli posiada) (ust. 1). Członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych zobowiązani są do zachowania poufności wszelkich informacji i danych, które uzyskali przy realizacji zadań, o których mowa w art. 9b ust. 2 i 3. Obowiązek ten rozciąga się także na okres po ustaniu członkostwa w zespole interdyscyplinarnym oraz w grupach roboczych (ust. 2). Poza przypadkami wskazanymi w ustawie do dokumentacji wytworzonej przy realizacji zadań, o których mowa w art. 9b, dostęp mają wyłącznie członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych oraz osoby wskazane w ust. 1 pkt 1 i 3 (ust. 4). Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 3, mają dostęp do dokumentacji, z wyłączeniem dostępu do dokumentacji zawierającej dane osób dotkniętych przemocą w rodzinie oraz osób zgłaszających podejrzenie stosowania przemocy w rodzinie, których udostępnienie mogłoby spowodować zagrożenie życia, zdrowia lub bezpieczeństwa osób dotkniętych przemocą w rodzinie lub osób zgłaszających podejrzenie stosowania przemocy w rodzinie, w szczególności z wyłączeniem dostępu do: pkt 1 - formularzy "Niebieska Karta" zawierających dane osób dotkniętych przemocą w rodzinie; pkt 2 - protokołów z posiedzeń zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych, chyba że dotyczą wyłącznie działań podejmowanych wobec osób, co do których istnieje podejrzenie, że stosują przemoc w rodzinie, oraz osób stosujących przemoc w rodzinie; pkt 3 - notatek i dokumentów wytworzonych przy realizacji zadań, o których mowa w art. 9b, chyba że dokumenty te dotyczą wyłącznie działań podejmowanych wobec osób, co do których istnieje podejrzenie, że stosują przemoc w rodzinie, oraz osób stosujących przemoc w rodzinie; pkt 4 - innych dokumentów zgromadzonych przy realizacji zadań, o których mowa w art. 9b, których udostępnienie mogłoby spowodować zagrożenie życia, zdrowia lub bezpieczeństwa osób dotkniętych przemocą w rodzinie lub osób zgłaszających podejrzenie stosowania przemocy w rodzinie (ust. 5).

Z przywołanych wyżej obszernych unormowań ustawowych jasno więc wynika, że dokumentacja zgromadzona w ramach procedury "Niebieskie Karty" nie stanowi informacji publicznej. Ma bowiem ma charakter stricte prywatny, dotyczy niewątpliwie bardzo wrażliwej sfery życia osobistego i rodzinnego, jaką jest przemoc w rodzinie. Co więcej z przepisów rozważanego aktu prawnego wynika, że mamy tu do czynienia z "procedurą", a nie z postępowaniem (karnym czy administracyjnym). Do omawianej procedury nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Jej wszczęcie następuje przez wypełnienie formularza "Niebieska Karta - A" przez przedstawiciela jednego z podmiotów wymienionych w art. 9d ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, zwanej dalej "ustawą", w obecności osoby, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie (§ 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 września 2011 r. w sprawie procedury "Niebieskie Karty" oraz wzorów formularzy "Niebieska Karta" - Dz.U.2011.209.1245, dalej w skrócie "rozporządzenie"). Natomiast zakończenie procedury zgodnie z § 18 ust. 1-3 rozporządzenia następuje w przypadku: pkt 1 - ustania przemocy w rodzinie i uzasadnionego przypuszczenia o zaprzestaniu dalszego stosowania przemocy w rodzinie oraz po zrealizowaniu indywidualnego planu pomocy albo pkt 2 - rozstrzygnięcia o braku zasadności podejmowania działań. Zakończenie procedury wymaga udokumentowania w formie protokołu podpisanego przez przewodniczącego zespołu interdyscyplinarnego, który powinien zawierać: pkt 1 - dane dotyczące osób, wobec których realizowana była procedura; pkt 2 - datę rozpoczęcia i zakończenia procedury; pkt 3 - opis podjętych działań w ramach procedury. O zakończeniu procedury powiadamia się podmioty uczestniczące w procedurze po jej zakończeniu. A zatem, w toku analizowanej procedury, ani też na jej zakończenie nie dochodzi do wydania decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę co do istoty sprawy w rozumieniu art. 104 § 1 i 2 k.p.a., która powinna odpowiadać wymogom art. 107 k.p.a. Takiego charakteru z całą pewnością nie posiada pismo z [...] r. oznaczone sygnaturą [...], otrzymane przez skarżącego 4 sierpnia 2020 r., błędnie traktowane przezeń jako decyzja administracyjna. Brak było wobec tego podstaw do uzupełnienia decyzji, jak żądał tego skarżący. Na marginesie powyższych uwag godzi się zauważyć, że na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej ustawodawca w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przewidział zaledwie dwie sytuacje, w których organ władzy publicznej winien wydać decyzję administracyjną: pierwsza - gdy odmawia udostępnienia informacji publicznej i druga - gdy umarza postępowanie o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2.

Wskazać następnie należy, że szczegółowa lektura przytoczonych wyżej uregulowań ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie dowodzi, że będący adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej Przewodniczący Zespołu Interdyscyplinarnego w Gminie O. czy też zespół interdyscyplinarny (grupy robocze) nie jest organem władzy publicznej. Tym samym nie jest on podmiotem, na którym zgodnie z art. 4 u.d.i.p. spoczywałby obowiązek udostępnienia informacji publicznej. Tożsame stanowisko w tej kwestii zaprezentował tutejszy Sąd w prawomocnych postanowieniach z 25 września 2020 r. wydanych w sprawach o sygn. akt III SA/Łd 25/20, III SA/Łd 26/20, III SA/Łd 27/20 odrzucających skargi M.Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Przewodniczącego Zespołu Interdyscyplinarnego w sprawach składanych przezeń wniosków.

Reasumując, skoro żądana przez skarżącego informacja nie ma charakteru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., a adresat wniosku nie jest organem władzy publicznej, skarga M.Z. nie zasługiwała na uwzględnienie.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

dc