Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1334/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski /spr./, Sędziowie NSA Włodzimierz Ryms, Ludwik Żukowski, Protokolant Urszula Radziuk, po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Związku Międzygminnego "[...]" w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 czerwca 2004 r. sygn. akt III SA/Kr 95/04 w sprawie ze skargi Wojewody Świętokrzyskiego na uchwałę Zgromadzenia Związku Międzygminnego "[...]" w Kielcach z dnia 16 grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę dostarczaną odbiorcom na terenie Gminy Miedziana Góra oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

OSK 1334/04 Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2004 r., III SA/Kr 95/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi Wojewody Świętokrzyskiego na uchwałę Zgromadzenia Związku Międzygminnego "[...]"’ w Kielcach z dnia 16 grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę dostarczaną odbiorcom na terenie gminy Miedziana Góra – stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Dnia 16 grudnia 2003 r. Zgromadzenie Związku Międzygminnego "[...]" w Kielcach podjęło przedmiotową uchwałę. Jako jej podstawę prawną podano art. 69 ust. l ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. nr 142, poz.1591 z późn. zm.), § 12 pkt 4 i 7 statutu Związku i art. 140 k.c., a także art.20 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (Dz.U. nr 72, poz. 747). W § 1 uchwały stwierdzono: "Ustala się taryfę za wodę dostarczaną odbiorcom na terenie gminy Miedziana Góra z wodociągów stanowiących własność Związku w brzmieniu załącznika do niniejszej uchwały". W skardze do Sądu Wojewoda Świętokrzyski zarzucił Zgromadzeniu Związku, że podejmując powyższą uchwałę naruszyło art. 3 ust.2 w związku z ust. l ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków "W razie wspólnego wykonywania przez gminy zadania, o którym mowa w ust. 1, określone w ustawie prawa i obowiązki organów gminy wykonują odpowiednio właściwe organy związku międzygminnego". Gmina Miedziana Góra nie jest członkiem Związku Międzygminnego "[...]" w Kielcach i dlatego Związek w stosunku do tej Gminy nie może wykonywać zadań nakładanych na Gminę przez ustawę, tj. ustalić taryfy za wodę. Władztwo Związku nie rozciąga się na Gminę, która nie jest jego członkiem. W odpowiedzi na skargę Związek Międzygminny "[...]" wniósł o oddalenie skargi. Jego zdaniem zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, w rozumieniu art. 40 ustawy o samorządzie gminnym. Nie nastąpiło również naruszenie art. 3 ust.2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków. Związek nacisk położył na swe prawo własności wodociągu oraz cywilnoprawny charakter stosunków, w jakie związek wchodzi z odbiorcami wody. Dlatego Związek wskazał na art. 140 k.c. jako na przepis legitymujący Związek do podjęcia zaskarżonej uchwały, a w konsekwencji - wniósł o uznanie, że rozpoznanie skargi nie jest objęte kognicją sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę kwestionuje się ponadto prawidłowość dokonywania oceny zaskarżonej uchwały z punktu widzenia jej zgodności z ustawą o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków. Zdaniem Związku, nie jest on przedsiębiorstwem wodno-kanalizacyjnym w rozumieniu art.2 pkt 4 ustawy i dlatego jego działalność w zakresie dostarczania i sprzedaży wody nie podlega reżimowi tej ustawy. W konsekwencji zaskarżona uchwała nie jest, jego zdaniem, objęta uregulowaniem zawartym w art. 20 i art. 24 powołanej ustawy, tj. brak podstaw do twierdzenia, że podejmując zaskarżoną uchwałę Zgromadzenie wkroczyło w kompetencje zastrzeżone przez ustawę na rzecz Rada Gminy Miedziana Góra.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w powołanym wyżej wyroku uznał, że twierdzenia Związku, iż jego działalność w zakresie objętym skargą nie podlega reżimowi ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, nie maja oparcia w prawie. Podstawowe znaczenia ma, według Sądu, zdanie 1 art. l ustawy: "Ustawa określa zasady i warunki zbiorowego zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz zbiorowego odprowadzania ścieków". Wszelkie zbiorowe zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz wszelkie zbiorowe odprowadzanie ścieków ma być prowadzone z zachowaniem rygorów wprowadzonych powołaną ustawą. Skoro w dalszym ciągu powołanego art. l ustawy stanowi się: "w tym zasady działalności przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych" - to nie można twierdzić, że podmiotami związanymi ustawą są wyłącznie przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne; są one jedynie jednymi z wielu podmiotów, będących adresatami ustawy. Wbrew twierdzeniu Związku nie tylko takie zbiorowe zaopatrzenia w wodę, które realizowane jest przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest przedmiotem regulacji ustawy, skoro zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy (art. 3 ust. 1 ustawy). Zakres przedmiotowy ustawy i znaczenie używanego przez nią terminu zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest dwojaki. Z jednej strony jest to działalność regulacyjna, bowiem zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy, (art. 3 ust. l) obejmującym w szczególności tworzenie warunków dla dostaw wody, odprowadzania i oczyszczania ścieków (art. l), uchwalanie regulaminu (art. 19 ust. l) oraz zatwierdzanie taryfy (art. 24). Z drugiej są to już czynności faktyczne, tj. ujmowanie, uzdatnianie i dostarczanie wody przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne (art. 2 pkt 21) oraz odprowadzanie i oczyszczanie ścieków przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne (art. 2 pkt 20). Uchwała w sprawie ustalenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę dostarczaną odbiorcom na terenie Gminy Miedziana Góra nie jest faktycznym zaopatrywaniem w wodę, lecz — regulowaniem tych dostaw. To zaś jest zadaniem własnym gminy (art. 3 ust. l ustawy), wykonywanym bądź przez organy związku międzygminnego, bądź gminy (art. 3 ust. 2). Zatwierdzanie taryfy jest kompetencją Rady Gminy (art. 24 ustawy), więc nietrafne jest twierdzenie Związku, że sąd administracyjny jest niewłaściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi Wojewody Świętokrzyskiego. Kompetencja Sądu w niniejszej sprawie ustalona została przez art. 3 § 1 pkt 6 w zw. z art. l Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) w zw. art.24 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Ustawa ustala, że wejście w życie taryfy wymaga podjęcia trzech czynności: (1) przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfę (art. 20 ust. l), (2) przedsiębiorstwo w terminie 70 dni przed planowaną datą wejścia taryf w życie przedstawia radzie gminy wniosek o ich zatwierdzenie (art. 24 ust. 2), (3) rada gminy zatwierdza taryfę (art. 24 ust. l). Związek twierdzi, że nie jest objęty powyższymi regułami, albowiem nie jest przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym. Przedsiębiorstwem takim jest przedsiębiorca w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej, jeżeli prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków (art. 2 pkt 4 ustawy). Przedsiębiorcą jest jednostka, która zawodowo, we własnym imieniu podejmuje i wykonuje działalność gospodarczą, tj. zarobkową działalność handlową i usługową oraz eksploatację zasobów naturalnych, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły (art. 2 ust. l i 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. nr 101, poz. 1178 ze zm.). Eksploatowanie przez Związek posiadający osobowość prawną, wodociągu, którym woda jest dostarczana celem zbiorowego zaopatrzenia odbiorców w gminie Miedziana Góra, w zamian, za co odbiorcy uiszczają opłaty przewidziane w taryfie — uzasadnia konkluzję, że w zakresie tej działalności Związek Międzygminny "[...]" jest przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy. Związek był uprawniony do zaproponowania taryfy (art. 20 ust. l), ale trafnie wskazał Wojewoda Świętokrzyski w swej skardze, że Związek nie może we własnym zakresie ustalać zaskarżonej taryfy, ze skutkiem wiążącym dla odbiorców. Taryfa powinna była być przedłożona Radzie Gminy Miedziana Góra do zatwierdzenia w terminie 70 dni przed planowaną datą wejścia taryf w życie. Tymczasem zaskarżona uchwała podjęta w dniu 16 grudnia 2003 r. miała wejść w życie po upływie 7 dni od daty ogłoszenia na tablicy w siedzibie Urzędu Gminy z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2004 r. Oznacza, to, że zaskarżona uchwała nie była podjęta w trybie art. 20 w zw. z art. 24 ustawy, tj. nie była przeznaczona do przedłożenia Radzie Gminy celem ewentualnego zatwierdzenia przez Radę Gminy, ale dopuszczając i opcję odmowy zatwierdzenia. W relacjach Związku z Gminą Miedziana Góra ma zastosowania art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, a pozostaje aktualny — art. 24 ustawy. Związek musiałby wykazać, że został umocowany przez Gminę Miedziana Góra do podjęcia zaskarżonej uchwały. Tymczasem w niniejszej sprawie nikt nie twierdzi, jakoby takie upoważnienie zostało udzielone, a nie jest dopuszczalne czynienie w tym zakresie jakichkolwiek domniemań poszerzających kompetencje Zgromadzenia Związku. Gmina Miedziana Góra nie była władna przekazać Związkowi żadnych swoich kompetencji ani w trybie art. 64 ust.3 ustawy o samorządzie gminnym, ani — art. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Dlatego chybione jest powoływanie w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały § 12 pkt 4 statutu Związku, przewidującego podejmowanie przez Zgromadzenie Związku uchwał w sprawie określenia zasad użytkowania i zarządzania majątkiem Związku. Zaskarżona uchwała musi być oceniana przez Sąd nie w zakresie zgodności z art. 140 k.c.,, ale, art. 24 i art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Również powoływanie się na § 12 pkt 7 statutu Związku nie daje Związkowi legitymacji do narzucania odbiorcom na terenie gminy Miedziana Góra taryfy za dostarczoną wodę, skoro art. 24 ustawy zastrzegł kompetencję w tym zakresie wyłącznie na rzecz Rady Gminy Miedziana Góra.

W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko zawarte w skardze Wojewody Świętokrzyskiego, że Zgromadzenie Związku podjęło zaskarżoną uchwałę w sprawie zastrzeżonej ustawowo do wyłącznej właściwości Rady Gminy Miedziana Góra. Zaskarżona uchwała jest sprzeczna z art. 3 ust. l i ust. 2 pkt 1 w zw. z art.24 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków.

W skardze kasacyjnej Związek Międzygminny "[...]" w Kielcach, reprezentowany przez radcę prawnego zaskarżył wyrok Sądu I instancji na zasadzie art. 173 § 1 i art. 174 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucając mu naruszenie prawa materialnego a także przepisów postępowania:

1) naruszenie art. l, art. 22 pkt 4, art. 19 ust. l, art. 24 ust. l ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków, art. 1 - 5 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 1997 r. nr 9, poz. 43 ze zm.), art. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r.- Prawo o działalności gospodarczej (Dz.U. nr 101, poz. 1178 ze zm.);

2) naruszenie przepisów postępowania - art. l ust. l, art. 3 § 2 pkt 5 w zw. z art. 58 § 1 pkt l p.p.s.a.;

3) naruszenie art. 63 ust. 3 Konstytucji RP.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, względnie wydanie postanowienia w trybie art. 189 p.p.s.a. uchylającego zaskarżony wyrok oraz odrzucenie skargi. W uzasadnieniu stwierdzono m. in., iż Sąd uznał, że zakres przedmiotowy ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, zawarty w jej art. 1, przesądza o tym, że ZM "[...] objęty był obowiązkiem wynikającym z dalszych postanowień ustawy w przedmiocie zwracania się do gminy o zatwierdzanie taryf za wodę. Stanowisko Sądu jest błędne z kilku przynajmniej powodów:

1. Kwestia, kto jest przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym w nawiązaniu do treści art. 1 ustawy, uściślona została w art. 2 pkt. 4 tej ustawy. Związek Międzygminny "[...]" w rozumieniu tego ostatniego przepisu nie jest przedsiębiorcą w znaczeniu ustawy o działalności gospodarczej ani też przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym. Według art. 2 ustawy o działalności gospodarczej za przedsiębiorcę uznaje się osoby fizyczne, prawne oraz niemające osobowości prawnej, które zawodowo we własnym imieniu podejmują działalność gospodarczą to ta działalność zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy jest działalnością zarobkową - prowadzoną w różnych formach. Związek nie może być traktowany jako przedsiębiorca, bowiem nie prowadzi na tych obiektach zaopatrując zbiorowo w wodę odbiorców, działalności zarobkowej obliczonej na osiąganie zysków. Prowadzi on działalność komunalną w rozumieniu art. 1 - 5 ustawy o gospodarce komunalnej. Potraktowanie Związku, jako przedsiębiorcy czy też przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego w rozumieniu art. 2 pkt 4, art. 19 ust. 1, art. 20 i 24 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę jest oczywistym nieporozumieniem. Związek jako bezsprzeczny właściciel urządzeń wodociągowych służących do zbiorowego zaopatrywania w wodę indywidualnych odbiorców, niebędący przedsiębiorcą nie może podlegać rygorom dotyczącym zatwierdzania regulaminu i taryf - takim, jakie są przewidziane dla przedsiębiorców. Zdaniem wnoszącej skargę ustawa o zaopatrzeniu w wodę zawiera rozwiązania w zakresie zatwierdzania taryf odnoszone do urządzeń zbiorowego zaopatrzenia stanowiących własność gmin. W sytuacji, gdy urządzenia wodociągowo-kanalizacyjne nie stanowią własności gmin, gmina nie ma uprawnień do żądania od właściciela obiektów wodociągowych, a więc i Związku, aby przedstawiał jej do zatwierdzenia regulaminy i taryfy opłat za wodę, która przecież w takiej sytuacji jest domeną samego właściciela obiektu w ramach art. 140 k.c. Podejmowane przez Zgromadzenie Związku w takich sprawach uchwały nie mają i mieć nie mogą waloru przepisu powszechnie obowiązującego w rozumieniu art. 40 ustawy o samorządzie gminnym. Uchwała zaskarżona przez Wojewodę nie dotyczy spraw z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 ust.2 p.p.s.a. jest bowiem cywilnoprawnym oświadczeniem woli właściciela adresowanym do odbiorców wody. Skoro przepisy ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę dotyczące zatwierdzania regulaminów i taryf za wodę nie odnoszą się do Związku, jako właściciela obiektów wodociągowo-kanalizacyjnych a podejmowane przez ten związek uchwały nie maja waloru aktów administracyjnych, to Sąd Administracyjny "nie miał kognicji", aby orzekać w tej sprawie. Skarga Wojewody powinna być odrzucona. Skarżący zauważył, że Wojewoda początkowo nie dopatrzył się nieważności skarżonego przez siebie aktu, a następnie złożył skargę. Zdaniem skarżącego poddawanie Związku Międzygminnego "[...]" prowadzącego działalność komunalną na obiektach wodociągowo-kanalizacyjnych stanowiących jego własność rygorom ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę odnoszących się do zatwierdzania regulaminów i zatwierdzania taryf są sprzeczne art. 63 ust. 3 Konstytucji RP. Ogranicza to bowiem prawo własności Związku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Złożona w rozpatrywanej sprawie kasacyjna odpowiada przedstawionym wymogom, zauważyć jednak trzeba, że wskazany w podstawie skargi kasacyjnej art. 22 pkt 4 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. nr 72, poz. 747 z późn. zm.) nie istnieje. Artykuł ten ma bowiem wyłącznie 3 punkty.

Przechodząc do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów trzeba stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Twierdzenie skarżącego, iż Związek Międzygminny nie może być traktowany jako przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy nie są trafne. Z punktu widzenia gminy Miedziana Góra niebędącej członkiem Związku Międzygminnego, Związek ten określając taryfę cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę sytuuje się na takiej samej pozycji, jak każdy inny dostawca prowadzący działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę w rozumieniu powołanego przepisu. Można więc uznać, że związek w tym kontekście jest przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym w znaczeniu funkcjonalnym. Zauważyć trzeba, iż zgodnie z art 65 ust. 2 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) związek międzygminny posiada osobowość prawną. Podzielić należy więc poglądy Sądu I instancji dotyczące występowania Związku w charakterze przedsiębiorstwa wodociagowo-kanalizacyjnego i w związku z tym zastosowania do niego przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu.... odnoszących się do tych przedsiębiorstw. Dodać należy, iż w podstawie prawnej uchwały Zgromadzenia Związku Międzygminnego "[...]" w Kielcach z dnia 16 grudnia 2003 r. powołano m. in. art. 20 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu..., przepis, który wprost odnosi się do przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego. Argumenty podniesione w skardze kasacyjnej kwestionujące te fakty są więc całkowicie chybione. Związek Międzygminny nie może przez sam fakt prowadzenia działalności w zakresie zbiorowego zaopatrywania w wodę m.in. mieszkańców Gminy Miedziana Góra, pozbawiać Rady tej Gminy ustawowo zagwarantowanych przez art. 24 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu... kompetencji do zatwierdzania w drodze uchwały taryf. Zauważyć przy tym trzeba, że pogląd taki wyraził Naczelny Sąd administracyjny w wyroku z dnia 2 czerwca 2004 r., OSK 313/04.

Nie są trafne, także zarzuty odnoszące się do braku właściwości sądów administracyjnych do rozpoznania skargi Wojewody Świętokrzyskiego. Abstrahując od tego, że ich uzasadnienie jest ogólnikowe, to twierdzenie, że uchwała Związku nie jest aktem z zakresu administracji publicznej jest całkowicie błędne. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się bowiem stanowisko sprowadzające się do bardzo szerokiego ujmowania pojęcia "spraw z zakresu administracji publicznej". Są nimi wszelkie sprawy realizowane przez jednostki samorządu terytorialnego, a także związki międzygminne – por. np. postanowienie SN z 24 września 1997 r., III RN 41/97, OSNP 1998, nr 6, poz. 171; uchwała Trybunału Konstytucyjnego z 27 września 1994 r., W. 10/93, OTK 1994, cz. II poz. 46.

Na marginesie można dodać, iż okoliczność, iż Wojewoda nie stwierdził we własnym zakresie nieważności przedmiotowej uchwały a zaskarżył ją do Sądu nie jest, jak określono w skardze "niezrozumiała". Organ nadzoru może bowiem w terminie 30 dni stwierdzić nieważność uchwały organu gminy, a p upływie tego terminu może taką uchwałę zaskarżyć do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Na podstawie art. 70 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym do zgromadzenia związku stosuje się odpowiedni przepisy dotyczące rady gminy, a więc także przepisy dotyczące nadzoru nad gminami.

Zarzut ograniczenia prawa własności – naruszenia art. 63 Konstytucji RP jest zupełnie niezrozumiały. Sąd I instancji nie kwestionował własności urządzeń służących do zbiorowego zaopatrzenia w wodę Związku. Okoliczność, że określone przez Związek taryfy, podlegają zatwierdzeniu przez radę gminy niewchodzącej w skład związku w niczym nie ogranicza prawa własności.

Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 184 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.