Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3453/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6369 Inne o symbolu podstawowym 636
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 6 pkt 3 i 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1983
law: Ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej
article: par. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 14 poz 144
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.), Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Protokolant starszy sekretarz sądowy Bernadetta Pręgowska, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wr 30/19 w sprawie ze skargi C. M. na uchwałę Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia 26 listopada 2018 r. nr 33/VI/18 w przedmiocie odwołania ze stanowiska Dyrektora Teatru [...] oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 30/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na zaskarżoną "decyzję" [przyp. powinno być "uchwałę"] Zarządu Województwa Dolnośląskiego w przedmiocie odwołania ze stanowiska Dyrektora Teatru [...]. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

Zaskarżoną uchwałą z dnia 26 listopada 2018 r., nr 33/VI/18, Zarząd Województwa Dolnośląskiego, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 913 ze zm.), zwanej dalej "u.s.w.", art. 15 ust. 1 i 4 w związku z ust. 6 pkt 3 i 4, ust. 7 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1983 ze zm.), zwanej dalej "u.o.p.d.k.", i art. 70 § 1 i 2 oraz art. 72 § 2 i § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks Pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 917 ze zm.) odwołał z dniem 26 listopada 2018 r. skarżącego ze stanowiska dyrektora Teatru [...] z powodu odstąpienia od realizacji umowy z dnia 29 sierpnia 2016 r. w sprawie określenia warunków organizacyjno-finansowych oraz programu działania Teatru [...], a także z powodu naruszenia prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem (§ 1). Wykonanie uchwały powierzył Marszałkowi Województwa Dolnośląskiego (§ 2).

Powyższą uchwałę zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący, domagając się jej uchylenia. W skardze sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.; art. 80a u.s.w. w zw. z art. 106 § 2 K.p.a.; art. 15 ust. 6 pkt 4 u.o.p.d.k.; a także przedstawiono obszerne uzasadnienie stanowiska strony skarżącej co do zasadności sformułowanych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Województwo Dolnośląskie – Zarząd Województwa Dolnośląskiego wniósł o jej oddalenie i ustosunkował się do zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 30/19, oddalając skargę, w pierwszej kolejności ocenił, że zostały spełnione warunki formalne do merytorycznego rozpoznania skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, w tym w zakresie posiadania przez skarżącego legitymacji skargowej (art. 50 p.p.s.a. i art. 90 ust. 1 u.s.w.). Ponadto Sąd wyjaśnił, że naruszenie interesu prawnego skarżącego w wyniku zaskarżonej uchwały nie uprawnia do stwierdzenia, ze uchwała jest nieważna. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa (art. 82 ust. 1 i 5 u.s.w.). Sąd, dokonując wyłącznie pod takim kątem kontroli zaskarżonej uchwały, stwierdził, że przy jej podjęciu nie naruszono przepisów regulujących procedurę jej podejmowania, zaś jej postanowienia nie naruszają prawa.

W ocenie Sądu, nie można doszukać się naruszenia w procedurze odwołania dyrektora w ramach, której wymagane jest zasięgnięcie opinii właściwych związków zawodowych działających w tej instytucji kultury oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję (art. 15 ust. 1 u.p.d.k.). W tym zakresie została podjęta stosowana uchwała wyrażająca zamiar odwołania dyrektora Teatru i organ wystąpił do właściwych podmiotów z prośbą o wyrażenie opinii w przedmiocie odwołania skarżącego z funkcji dyrektora tej instytucji kultury wraz z podaniem przyczyn uzasadniających odwołanie. Zakreślono przy tym ustawowy, wynikający z art. 80a ust. 1 u.o.s.w., 14-dniowy termin do wydania opinii. Zasięgnięcie opinii związków zawodowych, stowarzyszeń zawodowych i twórczych miało więc charakter uprzedzający, albowiem nastąpiło przed wydaniem aktu w przedmiocie odwołania dyrektora instytucji kultury. Natomiast skarżący nie posiadał uprawnienia do zaskarżenia stanowiska zajętego w trybie art. 80a u.o.s.w. W sprawie nie miał też zastosowania art. 106 K.p.a. W związku z tym jako nieuprawniony przedstawia się zarzut naruszenia art. 80a u.o.s.w. w związku z art. 106 § 5 K.p.a.

W konsekwencji powyżej oceny, także pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. W tym zakresie Sąd wskazał na treść art. 15 ust. 6 pkt 4 u.o.p.d.k., który zawiera przesłankę odwołania dyrektora związaną z treścią art. 15 ust. 5 tej ustawy. W niniejszej sprawie w związku z powołaniem skarżącego na stanowisko dyrektora Teatru została zawarta stosowna umowa, o jakiej mowa w art. 15 ust. 5 ww. ustawy. Sąd wskazał na treść postanowień tej umowy, jaka wynika z § 15 ust. 1-3, oraz że powodem odwołania skarżącego było między innymi odstąpienie przez niego od realizacji zawartej umowy, ponieważ skarżący prowadził działalność teatru w sposób przynoszący mu straty w gospodarce finansowej, w szczególności poprzez stwierdzenie powstania i utrzymywania się zobowiązań wymagalnych instytucji w trzech kolejnych miesiącach. Dlatego też, zgodnie z § 15 ust. 3 powyższej umowy potraktowane to zostało przez organizatora, jako odstąpienie przez dyrektora od realizacji zawartej umowy, a w konsekwencji, zgodnie z art. 15 ust. 6 pkt 4 u.o.p.d.k. stanowiło podstawę do odwołania skarżącego z zajmowanego stanowiska przed upływem okresu, na który został powołany. W uzasadnieniu spornego aktu odwołania organ poczynił szczegółowe ustalenia co do faktu zaistnienia tej przesłanki odwołania. Taka ocena wynikała ze złożonych przez Teatr [...] comiesięcznych meldunków o sytuacji finansowej teatru w okresie od 22 maja 2018 r. do 20 listopada 2018 r.; sum zobowiązań na koniec II i III kwartału; pisma Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Departament Narodowych Instytucji Kultury z dnia 20 września 2018 r. o sygn. DIK-ZF.3131.5.2018.AB, w którym Teatr [...] otrzymał za I półrocze 2018 r. negatywną ocenę z realizacji planu rzeczowo-finansowego.

W związku z sytuacją finansową Teatru organizator sześciokrotnie występował do skarżącego jako dyrektora o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji. Skarżący jednak nie przedstawił stanowiska, które uzasadniałoby powstanie i utrzymywanie długu. Natomiast pomimo zmiany poziomu finansowania Teatru [...] poprzez zwiększenie łącznie 2 mln corocznej dotacji podmiotowej, polityka zarządzania i gospodarowania przez Dyrektora Teatru doprowadziła do rosnących zobowiązań wymagalnych w okresie od kwietnia 2018 r. do lipca 2018 r. (a więc w warunkach spełnienia przesłanki dotyczącej trzech kolejnych miesięcy). Wymagalne zobowiązania utrzymują się nadal. Zgodnie ze złożonym w dniu 20 listopada 2018 r. meldunkiem o sytuacji finansowej zobowiązania wymagalne wynoszą 470 425,22 zł. Tych ustaleń poczynionych przez organ w uzasadnianiu zaskarżonej uchwały, wskazujących na zaistnienie jednej z podstaw odwołania skarżącego ze stanowiska, skarżący skutecznie nie podważył, a zatem nie potwierdziło się wskazywane w skardze naruszenie art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., a także art. 107 § 3 K.p.a.

Z tych względów jako nieuprawniony Sąd uznał również zarzut skargi podnoszący naruszenie przez organ art. 15 ust. 6 pkt 4 u.o.p.d.k. W szczególności nie ma racji skarżący, kiedy zarzuca, że zaskarżona uchwała nie zawierała konkretnych przykładów odstąpienia od realizacji umowy, jakich miałby się dopuścić skarżący. Zasadniczo w treści § 15 ust. 3 umowy doprecyzowano przesłankę odwołania jaką zawiera art. 15 ust. 6 pkt 4 u.o.p.d.k., wskazując konkretne przypadki, które będą traktowane jako odstąpienie przez dyrektora teatru od realizacji umowy, w szczególności powstawanie i utrzymywanie się zobowiązań wymagalnych instytucji w trzech kolejnych miesiącach będzie traktowane, jako odstąpienie przez Dyrektora od realizacji niniejszej umowy i stanowić będzie podstawę do odwołania przez Organizatora.

Ponadto Sąd stwierdził, że trafnie w sprawie oceniono, że przy zawieraniu umowy najmu z dnia [...] listopada 2016 r. doszło do naruszenia przepisów prawa w związku z pełnioną funkcją Dyrektora Teatru [...] – art. 2 pkt 1, art. 6 ust. 1, art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1252) oraz § 2 ust. 1 pkt 3 i § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 21 stycznia 2003 r. w sprawie szczegółowego wykazu świadczeń dodatkowych, które nie mogą być przyznane osobom kierującym niektórymi podmiotami prawnymi oraz trybu ich przyznawania (Dz. U. Nr 14 poz. 139 ze zm.). Podobnie należy ocenić działania skarżącego w okresie pełnienia funkcji dyrektora Teatru [...], związane z wypowiedzeniem umów o pracę z pracownikami i naruszeniem również przepisów prawa pracy, czego dowodzą stosowne orzeczenia sądowe o zasądzeniu na ich rzecz odszkodowania. Takie działanie dyrektora wyczerpywało także przesłankę odwołania z art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k., który to przepis nie zawiera warunku, aby naruszenie prawa miało charakter rażący bądź istotny. Wystarczające jest więc dla odwołania dyrektora instytucji kultury każde naruszenie prawa związane z zajmowanym stanowiskiem. Z taką sytuacją – z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu przedmiotowej uchwały – mamy do czynienia w analizowanym przypadku.

Konkludując Sąd stwierdził, że skarżący kwestionując legalność uchwały w sprawie odwołania go ze stanowiska dyrektora teatru nie wykazał, że uchwała ta w sposób istotny narusza obowiązujące prawo. Przy weryfikacji wskazanych w zaskarżonej uchwale przyczyn jej wydania Sąd doszedł do przekonania, że organ wykazał, iż odwołanie skarżącego ze stanowiska było uzasadnione i nie naruszało prawa. W ocenie Sądu, powołane przez organ przesłanki wynikające z art. 15 ust. 6 pkt 3 i pkt 4 u.o.p.d.k. uzasadniały wydanie zaskarżonej uchwały.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów, których odpisy załączono do skargi kasacyjnej, na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej; uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oraz przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- niezastosowanie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej "p.u.s.a.", w zw. z art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej uchwały oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie podjęto czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz braku wzglądu na słuszny interes obywateli, a także zaniechania zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz błędną ocenę, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że działania skarżącego doprowadziły do odstąpienia do realizacji umowy;

- niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nierozpatrzenie przez Sąd wszystkich zarzutów podniesionych w ramach skargi "zwykłej";

- niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie i niezasadne oddalenie skargi na podstawie niepotwierdzonych przesłanek i w oparciu o niekompletny materiał dowody, co skutkowało oddaleniem skargi w całości.

Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 30/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie.

Postanowieniem z dnia 18 października 2019 r., sygn. akt II OZ 922/19, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, oceniając, że okoliczności niniejszej sprawy nie wyczerpywały podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że organ – organizator trafnie ustalił, że w odniesieniu do skarżącego zostały spełnione przesłanki do odwołania ze stanowiska teatru. Oceny tej nie podważa skutecznie argumentacja skargi kasacyjnej, która jedynie wskazuje na problemy organizacyjne jakie towarzyszyły skarżącemu przy wykonywaniu funkcji dyrektora teatru. Tego rodzaju argumentacja, a w szczególności wykazywanie przez skarżącego, że istniejące zaległości finansowe, ale w odniesieniu do indywidulanych podmiotów nie przekraczały trzymiesięcznej zaległości, nie podważa oceny co do tego, że Teatr posiadał przez kolejne trzy miesiące zaległości finansowe, co stanowiło w istocie naruszenie postanowień ww. umowy, a tym samym ziszczenie się przesłanki z art. 15 ust. 6 pkt 4 u.o.p.d.k. A mianowicie zaległości te na kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2018 r. odpowiednio wynosiły: 391 685,94 zł; 659 793,42 zł; 1 087 674,79 zł; 1 256 808,12 zł; 1 037 474,97 zł; 974 792,46 zł; 470 425,22 zł; a na koniec II kwartału 2018 r. suma zobowiązań wymagalnych wraz z odsetkami Teatru Polskiego wyniosła 1 087 674,79 zł, zaś na koniec III kwartału 2018 r. suma zobowiązań wymagalnych wraz z odsetkami teatru wyniosła 929 275,18 zł. Poza tym argumentacja skarżącego w omawianym zakresie wskazuje na mechanizm jaki generował zaległości finansowe Teatru i to, że stanowisko skarżącego oparte jest na subiektywnej ocenie swojego postępowania w sprawie potwierdzonych i utrzymujących się przez kolejne trzy miesiące zaległości finansowych. Skarżący nawet nie był w stanie przy złożeniu skargi kasacyjnej przedstawić dowodów potwierdzających, że udzielał organizatorowi stosownych odpowiedzi wyjaśniających zaistniałą sytuację, z których można by wywieść, że w sprawie nie naruszono postanowień umowy. Oceny tej nie znoszą także problemy finansowe poprzednika skarżącego na stanowisku dyrektora Teatru. Zasadniczo ze skargi kasacyjnej nie wynika aby Teatr nie mógł dysponować środkami finansowymi na pokrycie zobowiązań finansowych w kolejnych trzech miesiącach.

Ponadto nawet, jak wskazuje skarżący, gdyby przyjąć, że zapewnienie mu mieszkania [...] miało charakter usprawiedliwiony i oparte było na dobrej wierze, że najem oparty był na cenie rynkowej, czy też, że dokonywany był częściowy zwrot kosztów użytkowania lokalu mieszkalnego w granicach, o których mowa w art. 11 ust. 2 ustawy o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi – nie niweczy to oceny Sądu I instancji, zgodnie z którą skarżący jako Dyrektor Teatru zawarł w dniu [...] listopada 2016 r. w imieniu Teatru umowę najmu nr [...] lokalu mieszkalnego położonego [...], jednak umowa ta została zawarta z naruszeniem przepisów art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi oraz § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowego wykazu świadczeń dodatkowych, które nie mogą być przyznane osobom kierującym niektórymi podmiotami prawnymi oraz trybu ich przyznawania. Nie ulega wątpliwości, że na ten najem skarżący dysponował środkami finansowymi, co do świadczenia których organem wyłącznie uprawnionym był w zakresie ich przyznawania Marszałek Województwa Dolnośląskiego. Jeżeli przed zawarciem umowy najmu skarżący nie wystąpił do Marszałka ze stosownym wnioskiem o przyznanie świadczenia dodatkowego z tytułu zatrudnienia w postaci zwrotu częściowych kosztów użytkowania udostępnionego lokalu mieszkalnego, w tym mieszania służbowego, a wystąpił z takim wnioskiem dopiero w dniu 4 lipca 2018 r., to zasadnie w sprawie uznano, że przy zawieraniu umowy najmu z dnia [...] listopada 2016 r. doszło do naruszenia przepisów prawa w związku z pełnioną funkcją Dyrektora Teatru [...]. Zasadniczo argumentacja skargi kasacyjnej to potwierdza, poprzestając w tym zakresie wyłącznie na subiektywnych motywach jakie towarzyszyły skarżącemu przy zawieraniu umowy najmu lokalu mieszkalnego i pobieraniu z kasy Teatru co miesiąc na ten cel kwoty 3 900 zł, łącznie kwoty 60 700 zł , która uznana została przez Najwyższą Izbę Kontroli Delegaturę we Wrocławiu jako bezpodstawny "przychód" skarżącego. Trudno w zasadzie dyskutować z taki faktami i zasłaniać się okolicznością, że skarżący wystąpił do organu o ustalenie wygaśnięcia obowiązku zwrotu świadczenia bowiem zużycie świadczenia nastąpiło w dobrej wierze oraz na podstawie umowy zawartej z Teatrem [...].

Ponadto w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny Sądu I instancji, który, jako spełniające przesłankę z art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k., ocenił działania skarżącego w okresie pełnienia funkcji dyrektora Teatru [...], a związane z wypowiedzeniem umów o pracę z pracownikami i naruszeniem również przepisów prawa pracy, czego dowodzą stosowne orzeczenia sądowe o zasądzeniu na ich rzecz odszkodowania. Na przeciwne wnioski nie pozwala treść przedstawionych w załączeniu do skargi kasacyjnej orzeczeń sądowych, które potwierdzają okoliczność przyznania określonych sum pieniężnych jako odszkodowań, ale też fakt przywrócenia pracownika do pracy. Dołączone przez stronę skarżącą jedynie wybiórcze strony uzasadnień tych orzeczeń nie mogą jako niekompletne stanowić skutecznego dowodu na potwierdzenie stanowiska skarżącego jakoby nie dopuścił się naruszenia prawa przy wypowiadaniu umów o pracę.

Końcowo należy stwierdzić, że wbrew stawianemu zarzutowi skargi kasacyjnej, Sąd I instancji odniósł się do wszystkich zarzutów skargi "zwykłej". Trudno więc polemizować z tak nietrafnie sformułowanym zarzutem skargi kasacyjnej.

Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.; art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nierozpatrzenie przez Sąd wszystkich zarzutów podniesionych w ramach skargi "zwykłej"; art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.