Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 390/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust.2,
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2007 r. sprawy ze skargi R. J. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 23 lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wymeldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Na wniosek B. J. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie R. J. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...].

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Prezydent [...] decyzją z dnia 8 lutego 2007 r. orzekł o wymeldowaniu R. J. ze wskazanego lokalu. Decyzję organ I instancji oparł na ustaleniu, że R. J. opuścił miejsce pobytu stałego, a jego aktualne miejsce pobytu nie jest znane. Po ustanowieniu przedstawiciela dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, co nastąpiło postanowieniem [...] Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] w sprawie [...] , decyzję doręczono temu przedstawicielowi.

R. J. odebrał kserokopię decyzji organu I instancji w dniu 14 czerwca 2007 roku.

Odwołanie od decyzji wniósł pełnomocnik R. J. w dniu 26 czerwca 2007 roku.

Rozpoznając niniejszą sprawę, postanowieniem z dnia 23 lipca 2007 roku, z powołaniem się na art. 134 kpa w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. Nr 139, poz.993), Wojewoda [...] uznał, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem 14 -dniowego terminu do jego złożenia.

W uzasadnieniu wskazano, że ustanowiony w sprawie przedstawiciel odebrał decyzję organu I instancji w dniu 12 lutego 2007 roku i nie wniósł od niej odwołania. Powoduje to, że organ uznaje, iż decyzja została doręczona prawidłowo i w lutym 2007 roku zaczął biec 14-dniowy termin do wniesienia odwołania. R. J. podjął decyzję w dniu 14 czerwca 2007 roku i za pośrednictwem pełnomocnika wniósł odwołanie bez wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

Zgodnie z art. 58 kpa, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Czynności tych R. J. nie dopełnił.

Na opisane postanowienie pełnomocnik R. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku.

W skardze zarzucono, ze postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 34 § 1 kpa, art. 57 § 1 kpa , art. 129 § 2 i art. 134 kpa, które to naruszenia miały wpływ na treść zaskarżanego postanowienia. Wniesiono o uchylenie postanowienia. W uzasadnieniu zarzutów podniesiono, że R. J. otrzymał decyzję Prezydenta [...] z dnia 8 lutego 2007 roku o wymeldowaniu w dniu 14 czerwca 2007 roku i od tego dnia zaczął biec termin do wniesienia odwołania od decyzji. Skoro odwołanie wniesione zostało w dniu 26 czerwca 2007 roku za pośrednictwem Poczty, to znaczy, że odwołanie wniesione zostało bez uchybienia terminu i skutecznie. Uzasadnia to wniosek skargi o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując na argumenty przedstawione w uzasadnieniu do postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Na wstępie wskazać należy, iż skarżący pominął milczeniem istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, bowiem nie odniósł się do konsekwencji ustanowienia w toku postępowania administracyjnego przedstawiciela dla skarżącego, wówczas osoby nieznanej z miejsca pobytu, w osobie R. S.

Nastąpiło to postanowieniem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] w sprawie o wskazanej wyżej sygnaturze akt ( k- 24 akt administracyjnych). W sentencji orzeczenia Sąd postanowił m. innymi, że R. S. upoważniona jest do reprezentowania R.J. z wyjątkiem czynności, do których wykonywania jest niezbędny udział stron, a skuteczność doręczenia pism R. J. uzależniona jest od doręczenia ich przedstawicielowi – R. S.

Instytucja przedstawicielstwa przewidziana jest w postępowaniu administracyjnym. Polega ono na tym, że "pewna osoba (przedstawiciel) dokonywa w imieniu innej osoby(reprezentowanego)czynności prawnej, która, o ile mieści się w granicach umocowania, czyli upoważnienia przedstawiciela do działania w imieniu reprezentowanego, wywołuje skutki prawne nie na rzecz przedstawiciela, lecz bezpośrednio na rzecz reprezentowanej przez niego osoby (S. Grzybowski, Prawo cywilne,1978,s.259, za M.Jaśkowska, A.Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 2005, s.285).

Art.34 i 48 § 1 kpa przewidują, że dla osób nieznanych z miejsca pobytu, organ administracji albo sąd wyznacza przedstawiciela, a pisma skierowane do osób nieznanych z miejsca pobytu doręcza się tym przedstawicielom (cytowany Komentarz,s.375).

W niniejszej sprawie Prezydent [...] związany był treścią postanowienia Sadu Rejonowego w kwestii ustanowienia przedstawiciela dla R. J. i z tego też względu za uzasadnione uznać należy stanowisko organów, iż doręczenie decyzji Prezydenta [...] z dnia 8 lutego 2007 roku o wymeldowaniu R. J. R. S. w dniu 12 lutego 2007 roku (zwrotne potwierdzenia odbioru pisma – k-27 akt adm.) skutecznie otwarło bieg 14-dniowego terminu do wniesienia od tej decyzji odwołania.(art. 129 § 2 kpa). W tym terminie odwołanie nie zostało wniesione.

Skarżący R. J. wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji w dniu 26 czerwca 2007 roku. W wyniku rozpatrzenia wstępnego pisma, organ odwoławczy stwierdził, że wniesione ono zostało z uchybieniem terminu, o czym na mocy art. 134 kpa orzeczono w skarżonym postanowieniu. W odwołaniu nie wnoszono o przywróceniu terminu do jego wniesienia, nie podnoszono zarzutu, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu zakończonym prawomocną już decyzja organu I instancji ( dowód: odwołanie k- 38 i n. akt adm.)

Zatem, jak słusznie ocenił organ odwoławczy, nie było podstaw do orzekania w kwestii przywrócenia stronie uchybionego terminu.

Dalej wyjaśnić należy, że podjęcie przez skarżącego kserokopii decyzji w dniu 14 czerwca 2007 roku nie mogło mieć innego prawnego znaczenia niż to, że od tego dnia rozpoczął biec termin do podjęcia skutecznych prawnie kroków do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, bądź - wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 145 §1 pkt. 4 kpa.

Nie można podzielić zarzutu skarżącego, jakoby zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. art. 34 § 1, 57 § 1,129 § 2 i 134 kpa.

Art.34 § 1 kpa stanowi, że organ administracji publicznej wystąpi do sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej lub niezdolnej do czynności prawnych, o ile przedstawiciel nie został już wyznaczony.

Z akt sprawy wynika, że po wszczęciu postępowania o wymeldowanie, organ ewidencyjny poszukiwał skarżącego, co nie przyniosło rezultatów, a zebrane dowody wskazywały, że mimo zameldowania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], skarżący w lokalu tym nie przebywa (dowód: k- od 1 do18 akt adm.).

W art. 57 § 1 kpa wskazano sposób obliczania terminów w postępowaniu administracyjnym, lecz zawarty w skardze zarzut naruszenia tego przepisu nie odnosi się do stanu faktycznego sprawy, albowiem za początek terminu do wniesienia odwołania skarżący przyjmuje, wbrew opisanym zdarzeniom, dzień 14 czerwca 2007 roku.

Z tej samej przyczyny za nieuzasadnione uznać należy podniesione zarzuty naruszenia art. 129 § 2 i 134 kpa.

Tym samym w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.