Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3085/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 § 1 i 2, art. 174, art. 176, art. 141 § 4, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 29 maja 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur /spr./ sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej "[...]" Spółka komandytowa z siedzibą w Warszawie dawniej "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 387/12 w sprawie ze skargi "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 387/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki "[...]" Sp. z o.o. z/s w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lutego 2011r., Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na realizacji instalacji związanej z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, punktu do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu w ramach zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu budowlanego na budynek produkcyjno - magazynowy jako punkt zbierania, przeładunku i odzysku odpadów, na działkach ew. nr A, B, C, D obręb 2-05-01, przy ul. I. w Dzielnicy Włochy m. st. Warszawy, którego inwestorem jest [...] sp. z o.o. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że wnioskiem z dnia 29 lipca 2010 r. [...] sp. z o.o. wniosła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji ww. inwestycji. Do wniosku załączono kartę informacyjną przedsięwzięcia. W dniu [...] listopada 2010 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w m. st. Warszawie stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla powyższego przedsięwzięcia. Natomiast postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia i ustalił zakres raportu. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., Nr [...] Prezydent m.st. Warszawy orzekł o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia.

Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach Prezydent m. st. Warszawy stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko niniejszego przedsięwzięcia.

Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniosła spółka "[...]" sp. z o.o.

Po rozpoznaniu odwołania Kolegium wywiodło, że zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199 poz., 1227 ze zm. - zwaną dalej uioś) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W myśl zaś przepisu art. 64 ust. 1 powołanej ustawy postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1 wydaje się po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska i państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. orzekł o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wskazując uwarunkowania i kryteria będące podstawą odstąpienia od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisk, o których mowa w art. 63 ustawy. Zdaniem Kolegium w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia i karta informacyjna przedsięwzięcia stanowią załączniki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 85 decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. W myśl zaś art. 85 ust. 2 pkt 2 w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła "[...]" sp. z o.o. zarzucając jej wydanie z naruszeniem: art. 63 ust. 1 uioś poprzez nieprzeprowadzenie rzetelnej oceny czy planowane przedsięwzięcie spełnia przesłanki w przypadku zaistnienia których istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; art. 85 ust. 2 uioś - przez brak precyzyjnego odniesienia się do uwarunkowań o jakich mowa w art. 63 ust. 1 tej ustawy; art. 136 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie; art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a i art. 11 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, gdyż nie sposób wywnioskować jakie były przyczyny, które legły u podstaw wydania rozstrzygnięcia; art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ I instancji nie wskazał możliwych zagrożeń oraz wpływu na środowisko. Organ I instancji nie wskazał jakiej wysokości będzie przewidywany poziom hałasu, nie wskazał w oparciu o jakie dokumenty wyciągnął wniosek, że poziom hałasu będzie miał dopuszczalne natężenie. Ponadto organ I instancji nie wykazał jakie substancje oraz w jakich ilościach będą generowane przez planowaną inwestycję. Przedsięwzięcie realizowane będzie w rejonie, na którym występują przekroczenia standardów jakości środowiska. Jednakże ta kwestia nie została uwzględniona ani przez Prezydenta m.st. Warszawy, ani przez SKO w Warszawie. Zdaniem skarżącego organ I instancji nie odniósł się ponadto w treści postanowienia nr [...] do następujących uwarunkowań ujętych w art. 63 ust. 1 uioś: usytuowania przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska I odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jak również na rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań, wynikające z zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, prawdopodobieństwa oddziaływania, czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Zdaniem skarżącego decyzja SKO została wydana z naruszeniem art. 85 ust 2 pkt. 2 uioś. Skarżący podniósł zarzut naruszenia wskazanego powyżej artykułu sygnalizując tym samym organowi II instancji braki w decyzji Prezydenta m.st. Warszawy. Organ II instancji utrzymując w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lutego 2011 r. stwierdził, że decyzja ta zawiera elementy wskazane w art. 85 ust. 2 pkt 2 uioś nie uzasadniając należycie swojego stanowiska i nie wykazując elementów, które rzekomo decyzja ta zawiera. Tymczasem, zdaniem skarżącego uzasadnienie w decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. zostało ograniczone do lakonicznego, niedookreślonego stwierdzenia, "organ dokonał stosownej oceny przedsięwzięcia, kierując się kryteriami i uwarunkowaniami wymienionymi w art. 63 ust. 1 ustawy. Zdaniem skarżącego organ ma obowiązek dokonać weryfikacji karty informacyjnej przedsięwzięcia, jej zakresu oraz uwzględniać sposób komunikacji do planowanej inwestycji, uwzględnić powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać planowane przedsięwzięcie, uwzględniać emisje i występowanie innych uciążliwości, uwzględniać fakt, iż w wyniku przedmiotowej inwestycji będą powstawać odpady inne niż niebezpieczne oraz odpady niebezpieczne (np. baterie i akumulatory ołowiowe, ołów, cynk, cyna itp.), które mogą stanowić zagrożenie zanieczyszczenia środowiska gruntowo-wodnego, uwzględnić fakt, iż realizacja przedmiotowej inwestycji może stanowić źródło konfliktów społecznych. Ponadto organ prowadzący postępowanie nie odniósł się do braku opisu ewentualnych wariantów przedsięwzięcia błędnego odwołania się do nieobowiązującej już podstawy prawnej. Informacje zawarte we wniosku oraz karcie informacyjnej jednoznacznie wskazują na to, iż zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji inwestycji wystąpią oddziaływania związane z emisją hałasu i substancji do powietrza. Zarówno organ I instancji jak i organ II instancji nie odniosły się do twierdzeń Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i całkowicie pominęły jego stanowisko nie uwzględniając wskazanych przez niego zagrożeń. Ponadto zdaniem skarżącego SKO w Warszawie nie dokonało rzetelnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W aktach sprawy znajduje się postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie stwierdzające konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W postanowieniu tym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie wskazuje na braki w dokumentacji, które nie pozwalają na stwierdzenie: czy istnieje ryzyko wystąpienia poważnej awarii. SKO w Warszawie nie uwzględnił tych braków i nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego, które wyjaśniłoby, czy istnieje ryzyko wystąpienia zagrożenia, o którym jednoznacznie mówi art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Organ ograniczył się do obszernego zacytowania przepisów prawa, nie odniósł się jednak do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie ustosunkował się również do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu. W ocenie skarżącej organ wydający zaskarżoną decyzję, zarówno akceptując stanowisko organów opiniujących, jak i odstępując od niego, zgodnie z regułami ogólnymi wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a., powinien wskazać, jakimi okolicznościami faktycznymi (znajdującymi potwierdzenie w materiale dowodowym) kierował się w tym zakresie oraz odnieść się do przesłanek określonych w art. 63 ust. 1 i 2 ustawy, co nie miało miejsca.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę jako niezasadną. W uzasadnieniu Sąd podniósł, iż organy w sposób prawidłowy orzekły, że dla przedmiotowej inwestycji brak było potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. W ocenie Sądu, pozwala na to ustalenie, że inwestycja nie będzie się znajdowała ani w sąsiedztwie ani na terenach Natura 2000, jak również zlokalizowana będzie poza granicami obszarów podlegających ochronie z mocy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, a ustalenia te wynikają z analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Sąd przytoczył treść art. 63 ust. 1 uioś, zgodnie z którym obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając w szczególności uwarunkowania dotyczącego rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, jego usytuowanie, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do powyższych uwarunkowań. W ocenie Sądu I instancji organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające i zweryfikował kartę informacyjną przedsięwzięcia załączoną do wniosku. Zasadnie także wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia. Organ wyjaśnił rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem wymogów z przepisu art. 63 ust. 1 uioś, wskazując w załączniku nr 1 do decyzji, który stanowi jej integralną część że przedsięwzięcie polegać będzie na adaptacji i przystosowaniu do działalności polegającej na gospodarowaniu odpadami w adaptowanym budynku o pow. 6226 m² a możliwości produkcyjne wyniosą 2000 Mg. Zasadnicze znaczenie w sprawie w kontekście oceny potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia ma fakt jego lokalizacji. W rozpatrywanej sprawie w jego bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się wyłącznie tereny przemysłowe, a najbliższa zabudowa mieszkaniowa występuje w odległości ok. 200 m. Obszar ten nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ale na tym terenie prowadzona jest obecnie działalność produkcyjna i usługowa. Organ podniósł w swym rozstrzygnięciu, że hala magazynowa wentylowana będzie w sposób grawitacyjny i będzie posiadała wybetonowane, nieprzepuszczalne podłoże. Ścieki bytowe odprowadzane będą do zbiorników bezodpływowych, znajdujących się na terenie nieruchomości, nie będą powstawały ścieki technologiczne. Wskazano także jakie substancje mogą być generowane przez planowaną inwestycję. Głównym czynnikiem mogącym negatywnie oddziaływać na środowisko w przypadku realizacji przedmiotowej inwestycji będzie emisja hałasu pochodząca z ruchu pojazdów oraz maszyn oraz emisja substancji do powietrza. Państwowy Inspektor Sanitarny w swojej opinii z dnia 17 listopada 2010 r. stwierdził jednak, że maszyny i urządzenia emitujące hałas zlokalizowane będą wewnątrz hali, co ograniczy emisję hałasu na zewnątrz. Organ ustalił także, iż powyższe emisje będą się mieściły w ustawowych normach. Inwestor posiada natomiast stosowne certyfikaty. Sąd zgodził się ze skarżącym, że w zaskarżonych decyzjach nie omówiono wszystkich elementów wskazanych w art. 63 ust. 1 uioś, jednakże w ocenie Sądu omówione zostały jedynie te elementy, które mogą mieć związek z planowaną do realizacji inwestycją. Inwestycja z racji jej położenia nie będzie oddziaływać na obszary wybrzeży, obszary przylegające do jezior, uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej, a ze względu na rodzaj prowadzonej działalności nie będzie wykorzystywać zasobów naturalnych. Zasady doświadczenia życiowego wskazują także na to, że w tego typu zakładach nie występują "poważne awarie", o jakich mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. e uioś. Zdaniem Sądu I intancji zarzut naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 2 uioś dotyczący braku precyzyjnego odniesienia się w zaskarżonej decyzji do uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 uioś jest częściowo zasadny, ponieważ w uzasadnieniu decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2012 r. Kolegium nie odnosiło się do poszczególnych zarzutów, wskazało jednak, że decyzja organu I instancji zawiera elementy o jakich mowa w art. 63 ust. 1 uioś i w art. 85 ust. 1 pkt 2 uioś. Samorządowe Kolegium stanęło również na stanowisku, że decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Świadczy to o tym że na skutek wniesionego odwołania ponownie rozpoznało sprawę i dokonało oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji.

W skardze kasacyjnej "[...]" Sp. z o.o. zaskarżyła powyższy wyrok w całości. Wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, t.j.:

a) art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i wydanie przez WSA w Warszawie orzeczenia utrzymującego w mocy skarżoną decyzję, na mocy której stwierdzono, że planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, w szczególności z postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2010 r. potwierdzonego jednoznacznie wynika, że przeprowadzenie takiej oceny jest konieczne;

b) art. 85 ust. 2 pkt. 2) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji (...) poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i wydanie przez WSA w Warszawie orzeczenia, w którym nie odniesiono się do uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 u. i.o.ś., uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.: a) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. polegające na niedokonaniu przez Sąd pełnej oceny zgodności z prawem skarżonej decyzji Organu II Instancji utrzymującej w mocy decyzję Organu I Instancji, tj. na przyjęciu przez WSA w Warszawie, że zasady doświadczenia życiowego wskazują na to, że w zakładach w typie planowanym przez Inwestora nie występują "poważne awarie", o jakich mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. e) u.i.o.ś., przy czym Sąd nie wskazał na jakich przesłankach się oparł, natomiast przedstawił kategoryczne stanowisko w kwestii wymagającej wiadomości specjalnych, podczas gdy Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej jako "RDOŚ"), niewątpliwie dysponujący wiadomościami specjalnymi, w postanowieniu z dnia [...].10.2010 r. przedstawił stanowisko, w którym wskazał, że w przedstawionej mu dokumentacji brakowało informacji na temat czy na terenie inwestycji istnieje możliwość wystąpienia poważnej awarii, stanowisko to zostało następnie podtrzymane przez RDOŚ pismem z dnia 16.11.2010 r. Tym samym oparcie się WSA w Warszawie wyłącznie na zasadach doświadczenia życiowego było w tej materii niedopuszczalne, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi przez WSA w Warszawie, mimo wydania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z rażącym naruszeniem prawa;

b) art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w skutek nie odniesienia się przez WSA w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska Skarżącego wyrażonego w skardze z dnia 06.02.2012 r. oraz w odwołaniu od decyzji z dnia [...].03.2011 r., tj. nie odniesienie się przez Sąd do przedstawionych przez skarżącego zarzutów naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego oraz oddalenie skargi pomimo przedstawienia oczywistych zarzutów naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie przepisów postępowania, co stanowiło uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd nie skontrolował legalności i prawidłowości czynności podejmowanych w niniejszej sprawie przez organy administracji publicznej, na które wskazywał Skarżący, a które to czynności dotknięte uchybieniami proceduralnymi mogłyby skutkować uchyleniem decyzji, gdyby Sąd rzeczywiście je rozpoznał i się do nich odniósł;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 135 p.p.s.a., polegające na zastosowaniu przez WSA w Warszawie oczywiście błędnych kryteriów oceny dowodów oraz przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów przejawiające się w naruszeniu obowiązku wyprowadzenia z materiału dowodowego wniosków logicznych i spójnych, a w konsekwencji nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo naruszenia przez organy przepisów art. 63 ust. 1 u.o.i.ś. i przyjęcie, że organy działały zgodnie z przepisami prawa oraz poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a co za tym idzie przyjęcie wadliwego ustalenia faktycznego oraz poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego i zaakceptowania wybiórczej, dowolnej oraz niewłaściwej oceny zebranego materiału dowodowego i niepodjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności:

- w obliczu całkowitego pominięcia zarówno przez Organy I i II Instancji a także przez WSA w Warszawie stanowiska RDOŚ, który w postanowieniu z dnia [...].10.2010 r. stwierdził, że dla planowanej inwestycji konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko między innymi z uwagi na fakt, że informacje zawarte w złożonym przez inwestora wniosku potwierdzają pewność wystąpienia oddziaływań na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, a także z uwagi na fakt, że oddziaływanie przedsięwzięcia będzie związane z emisją hałasu, substancji do powietrza, a przeładunek, składowanie odpadów, w tym również niebezpiecznych może stanowić zagrożenie zanieczyszczenia środowiska gruntowo - wodnego;

- w obliczu bezkrytycznego przyjęcia zawierającego istotne braki stanowiska przedstawionego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w piśmie z dnia 17.11.2010 r., w którym to piśmie PPIS w ogóle nie odniósł się do kwestii poruszonych przez RDOŚ w postanowieniu, o którym mowa w lit. a) powyżej i nie dokonał rzetelnej analizy inwestycji z punktu widzenia spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś.

- w obliczu nie wzięcia pod uwagę Rozporządzenia nr 67 Wojewody Mazowieckiego z dnia 24.12.2007 r. w sprawie określenia programu ochrony powietrza dla strefy aglomeracja warszawska, z którego jednoznacznie wynika, że w dzielnicy Włochy poziom PM10 jest znacznie przekroczony i tym samym realizacja planowanej inwestycji przyczyni się do degradacji środowiska, tj. do wzrostu poziomów zanieczyszczeń i emisji szkodliwych substancji, do jakiego wniosku prowadzi postanowienie RDOŚ, o którym mowa w lit. a) powyżej, w którym RDOŚ zwrócił uwagę na fakt, że istnieje możliwość kumulowania się oddziaływań na danym terenie planowanego przedsięwzięcia z oddziaływaniami innych inwestycji co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi pomimo, iż zasługiwała na uwzględnienie.

d) art. 3 § 1 i 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. art. 15 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a., w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącego mimo, iż zaskarżona decyzja narusza wskazane przez Skarżącego przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy; wadliwe wykonanie przez WSA w Warszawie swego ustrojowego obowiązku zweryfikowania zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem oraz poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez SKO w Warszawie w/w przepisów k.p.a., które miały istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie całkowity brak merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez Organ II Instancji oraz nie przeprowadzenie przez Organ II Instancji dodatkowego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie oraz prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów Państwa i naruszający zasady praworządności - nie licząc się ze słusznym interesem obywateli - oraz nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia okoliczności czy planowana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko pomimo wyrażenia przez RDOŚ jednoznacznej i szczegółowo uzasadnionej opinii w postanowieniu z dnia [...].10.2010 r., a także poprzez nie uwzględnienie zarzutu skarżącego naruszenia przez SKO w Warszawie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. pomimo przyznania przez WSA w Warszawie, że SKO w Warszawie w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie odniosło się do poszczególnych zarzutów skarżącego, które to naruszenia skutkowały bezpodstawnym oddaleniem skargi wniesionej przez skarżącego.

Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie w razie niepodzielenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów skarżącego w przedmiocie uchybień procesowych Sądu I Instancji, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi co do istoty zgodnie z art. 188 p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organ I Instancji w postanowieniu z dnia [...].01.2011 r. orzekając o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wykazał uwarunkowania i kryteria będące podstawą odstąpienia od obowiązku odstąpienia od ww. obowiązku. Należy jednak zauważyć, że powyższe postanowienie zostało przygotowanie w sposób nierzetelny. Organ I instancji nie omówił w nim wszystkich elementów wskazanych w art. 63 ust. 1 Ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Prezydent m.st. Warszawy ograniczył się jedynie do opisania przedsięwzięcia, tj. na czym będzie ono polegało, w jaki sposób będzie przebiegało sortowanie odpadów, opisał mechanizm działania sortowni pominął jednak kwestie dotyczące powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wykorzystywania zasobów naturalnych, ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii. Organ I instancji stwierdził również, że "głównym czynnikiem mogącym oddziaływać na stan środowiska w przypadku przedmiotowej inwestycji będzie emisja substancji do powietrza, emisja hałasu pochodząca od ruchu, pojazdów oraz pracy urządzeń i. maszyn. Z analizy zebranych dokumentów wynika, że na terenach podlegających ochronie akustycznej dotrzymane zostaną dopuszczalne poziomy hałasu." Organ I Instancji nie wskazał jednak jakiej wysokości będzie przewidywany poziom hałasu, nie wskazał w oparciu o jakie dokumenty wyciągnął wniosek, że poziom hałasu będzie miał dopuszczalne natężenie. Skarżąca podkreśliła, że ani Organy I i II Instancji, ani WSA w Warszawie na żadnym z etapów postępowania w niniejszej sprawie nie dokonały właściwego zastosowania art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż nie było potrzeby odnosić się do wszystkich elementów wymienionych w art. 61 ust. 1 u.i.o.ś. Skarżąca podniosła, że niedopuszczalnym jest całkowite pominięcie takich elementów jak: powiązań z innymi przedsięwzięciami, wykorzystywania zasobów naturalnych; ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na która przedsięwzięcie może oddziaływać; wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej; prawdopodobieństwa oddziaływania; czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Skarżąca podnosiła zarzut naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś, jednak Kolegium w żaden sposób nie odniosło się do powyższego zarzutu, natomiast Sąd uznał, że zarzut naruszenia przez SKO w Warszawie art. 85 ust. 2 pkt 2) u.i.o.ś. jest częściowo zasadny, jednak uzasadnienie wyroku w tym zakresie jest tak nieprecyzyjne, że skarżąca nie może odnieść się do stanowiska Sądu. Skarżąca podniosła, że wskazując inwestorowi zakres uchybień w materiałach stanowiących załączniki do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w tym w treści karty informacyjnej organ prowadzący postępowanie nie odniósł się do braku opisu ewentualnych wariantów przedsięwzięcia i błędnego odwołania się do nieobowiązującej już podstawy prawnej. W treści karty brak jest informacji o jakimkolwiek wariantowaniu przedsięwzięcia, czy to technicznym, technologicznym, czy też lokalizacyjnym. Brak jest również informacji o skutkach niepodejmowania przedsięwzięcia. Spółka podkreśliła, że na żadnym etapie postępowania zarówno administracyjnego, jak i sądowego, nie odniesiono się do faktu, że przedsięwzięcie realizowane będzie w rejonie, na którym występują przekroczenia standardów jakości środowiska (zgodnie z programem ochrony powietrza dla strefy aglomeracja warszawska określonym Rozporządzeniem Nr 67 z dnia 24 grudnia 2007 roku Wojewody Mazowieckiego Dz. U. Woj. Maz. Nr 269 z dnia 31 grudnia 2007 roku, poz. 9320, na terenie dzielnicy Włochy na obszarze ograniczonym od południa ulicami: Kleszczową, Solipską, od wschodu: Potrzebną, Drukarzy, Tomnicha, Płomyka, od północy: Redaktorską, Nike, od zachodu: Kybnicha, W. Żeleńskiego, Koziorożca, w rejonie planowanego przedsięwzięcia występują przekroczenia poziomów dopuszczalnych pyłu zawieszonego PM10). Ponadto organy I i II Instancji, jak i WSA w Warszawie całkowicie pominęły i zignorowały stanowisko RDOŚ przedstawione w postanowieniu z dnia [...] października 2010 r. Według którego dla przedmiotowego przedsięwzięcia konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie skarżącej Sąd I instancji nie przeprowadził kontroli całego postępowania administracyjnego pomimo wydania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy oraz SKO w Warszawie z rażącym naruszeniem prawa. WSA w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się do stanowiska skarżącej wyrażonego w skardze oraz w odwołaniu od decyzji z dnia [...] marca 2011 r., tj. nie odniósł się przez do przedstawionych przez skarżącej zarzutów naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego oraz oddalenie skargi pomimo przedstawienia oczywistych zarzutów naruszenia przez SKO w Warszawie przepisów postępowania. Skarżący podnosił, że SKO w Warszawie dopuściło się naruszenia art. 63 ust. 1 oraz 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. Sąd nie skontrolował legalności i prawidłowości czynności podejmowanych w niniejszej sprawie przez organy administracji publicznej, na które wskazywał Skarżący, a które to czynności dotknięte uchybieniami proceduralnymi mogłyby skutkować uchyleniem decyzji, gdyby Sąd rzeczywiście je rozpoznał i się do nich odniósł. WSA w Warszawie wydał skarżony wyrok bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a co za tym idzie przyjął wadliwe ustalenia faktyczne oraz wydał rozstrzygnięcie bez przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego. Skarżący podkreśla bowiem, że WSA w Warszawie zaakceptował wybiórczą, dowolną oraz niewłaściwą ocenę przez organy I i II Instancji zebranego materiału dowodowego i nie podjął wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Konkludując skarżąca podniosła, że WSA w Warszawie wydając zaskarżone orzeczenie dopuścił się uchybień, które skutkowały oddaleniem skargi. Gdyby bowiem WSA w Warszawie dokonał prawidłowej analizy podniesionych przez skarżącą zarzutów doszedłby do wniosku, że skarżone decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem postępowania, które powinno skutkować ich uchyleniem i w konsekwencji uwzględnieniem skargi wniesionej przez skarżącą spółkę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie zauważyć należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia określonych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Wskazują na to m.in. jej elementy konstrukcyjne, do których zalicza się w szczególności przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie art. 176 p.p.s.a. W omawianym środku zaskarżenia należy zatem wskazać konkretny przepis (przepisy) prawa materialnego lub procesowego, który w ocenie skarżącego kasacyjnie został naruszony przez sąd administracyjny I instancji.

Przywołanie w skardze kasacyjnej właściwych podstaw zaskarżenia jest szczególnie istotne w kontekście zakresu postępowania kasacyjnego wyznaczonego art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Zasada ta - poza przypadkami enumeratywnie wymienionymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. - oznacza pełne związanie określonymi przez skarżącego kasacyjnie podstawami zaskarżenia. Determinują one kierunek działalności sądu drugiej instancji, który nie może zastępować strony i z własnej inicjatywy korygować czy uzupełniać postawionych przez nią zarzutów kasacyjnych. Jeżeli zatem - tak jak w rozpoznawanej sprawie - nie występuje żadna z przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny musi skoncentrować swoją uwagę wyłącznie na ocenie zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej.

W przedmiotowej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na obydwu podstawach wynikających z art. 174 p.p.s.a., jednakże sprowadzają się praktycznie do dwóch istotnych kwestii, a mianowicie braku wzięcia pod uwagę postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2010 r. oraz Rozporządzenia nr 67 Wojewody Mazowieckiego z dnia 24 grudnia 2007 r., więc Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do postawionych zarzutów bez podziału na w/w podstawy prawne.

Trafne co do zasady jest stanowisko Sądu I instancji, że organy prawidłowo oceniły skutki oddziaływania przedsięwzięcia dla środowiska w aspekcie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Oceny takiej nie można odrywać od nakazu indywidualizacji sprawy, od realiów konkretnego przypadku. Nie można także przyjmować, że w odniesieniu do każdego przedsięwzięcia w sposób absolutnie precyzyjny z góry uda się określić, czy istnieje możliwość np. powstania poważnej awarii, czy też zagrożenie zanieczyszczenia środowiska gruntowo –wodnego w związku z realizacją przedsięwzięcia. Należy wziąć pod uwagę, że materialnoprawne przesłanki na podstawie których organ podejmuje rozstrzygnięcie co do nałożenia lub nie nakładania obowiązku przeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania na środowisko, w części odnosi się do kryteriów nie poddających się jednoznacznemu kwantyfikowaniu (np. "prawdopodobieństwa oddziaływania"). Tym samym nie sposób dokonywać oceny prawidłowości zaskarżonych decyzji bez odniesienia ich do realiów konkretnego przedsięwzięcia, takie odniesienie zostało przeprowadzone w decyzjach organów obu instancji. Należy bowiem zauważyć, iż zmiana sposobu użytkowania dotyczy obiektu budowlanego znajdującego się na terenach przemysłowym, który dotychczas był użytkowany także na cele przemysłowe, najbliższy teren zabudowy mieszkaniowej znajduje się w odległości ponad 200 m. Ponadto organ I instancji zażądał uzupełnienia karty informacyjnej o brakujące informacje, które pozwoliły w prawidłowy sposób dokonać analizy przedmiotowej inwestycji pod kątem oddziaływania na środowisko. Tej analizie nie można zarzucić dowolności, chociaż wymagała być może większej szczegółowości w odniesieniu do opinii wyrażonej w postanowieniu z dnia [...] października 2010 r., ale z drugiej strony jak wyżej wspomniano, uzasadnienie powołanego wyżej postanowienia jest też bardzo ogólne w zakresie pewności wystąpienia oddziaływań na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia i nie ułatwiało organowi I instancji konkretyzacji zajętego stanowiska. Druga opinia przedstawiona przez Państwowego Inspektora Sanitarnego w zakresie jego kompetencji i właściwości opiniowania jest opinią zawierającą konkretną ocenę przedmiotowego przedsięwzięcia i jego indywidualną ocenę. Organ I instancji nie był związany wydanymi opiniami, ale powinien dokonać ich oceny tym bardziej, iż były one odmienne. Dokonana ocena, chociaż częściowo może zbyt ogólna spełnia warunki oceny uwarunkowań przewidzianych w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Decydujące znaczenie w tym zakresie należy przyznać zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przede wszystkim położeniu przedmiotowego obiektu budowlanego na terenach przemysłowych i jego dotychczasowym wykorzystaniu, które w znaczący sposób nie odbiega od planowanego wykorzystania obiektu, pomimo, iż wymaga zgody na zmianę sposobu użytkowania.

Oczywiście niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia ustaleń przewidzianych dla dzielnicy Włochy w rozporządzeniu Wojewody Mazowieckiego nr 67 z dnia 24 grudnia 2010 r. z uwagi na przekroczenia pyłu zawieszonego PM10. Jak wynika bowiem z treści powołanego aktu w powyższym zakresie przewidziane są działania naprawcze polegające na podłączeniu do miejskiej sieci ciepłowniczej mieszkań znajdujących się na obszarze z przekroczonymi poziomami dopuszczalnymi PM10. Nie ma więc żadnego związku przedmiotowa inwestycja z przewidzianymi działaniami naprawczymi w zakresie przekroczeń dopuszczalnych poziomów PM10, trudno mówić zatem o naruszeniu powołanego aktu Wojewody Mazowieckiego.

Oczywiście częściowo uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż Sąd I instancji powinien w sposób bardziej szczegółowy odnieść się do istotnych zarzutów skargi, ale nie wpływa to prawidłową co do zasady przeprowadzoną przez Sąd I instancji ocenę zgodności z prawem podjętych przez organy administracyjne decyzji. Braki w uzasadnieniu Sądu I instancji zostały uzupełnione przez Naczelny Sad Administracyjny.

Tak więc rozpatrując sprawę w granicach podstaw kasacyjnych przytoczonych w skardze kasacyjnej należało skargę kasacyjną oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.