Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 667/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 83
journal: Dz.U. 2013 poz 627
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. K. i S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wycięcie drzew 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta z dnia 9 stycznia 2014 r. nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

B. K. i S. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lipca 2014 r., sygn. akt [..], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia 9 stycznia 2014 r., Nr [..], którą w pkt I odmówiono wydania zezwolenia na usunięcie 34 sztuk drzew zestawionych w tabeli nr 1, w pkt II zezwolono na usunięcie dwóch sztuk drzew zestawionych w tabeli nr 2 w terminie do końca 2014 r., określono opłatę za usunięcie drzew w wysokości 10345,43 zł ustalając jednocześnie, że nie podlega ona uiszczeniu na podstawie art. 86 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z 9 stycznia 2014 r. Burmistrza Miasta, na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1 i 2c, art. 84 ust. 1-3, art. 86 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, po rozpatrzeniu wniosku B. K. o zezwolenie na usunięcie 36 drzew z gatunku sosna zwyczajna, odmówił wydania zezwolenia na usunięcie 34 drzew (sosen zwyczajnych) rosnących na działce nr ew. [..] przy ulicy H. we W. i zezwolił na usunięcie 2 drzew (sosen zwyczajnych) rosnących na tej samej działce gruntu, ustalił, że usunięcie drzew nie podlega opłacie. Termin usunięcia drzew ustalił do końca 2014 r. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji wskazał na przeprowadzone w dniach 30 września, 8 października i 27 listopada 2013 r. oględziny drzew rosnących na działce nr [..] we W. podczas których ustalono, że z wnioskowanych do usunięcia 36 sosen dwie o obwodzie 64 cm i 56 cm są zupełnie suche, a pozostałe są zdrowe. Ustalony wiek drzew przekracza 10 lat. Drzewa kolidują z planowaną budową domu usługowo-mieszkalnego. W trakcie oględzin przeprowadzonych 25 października 2013 r. nie stwierdzono występowania w obrębie zadrzewień gatunków chronionych. Burmistrz wskazał na negatywną opinię Kierownika Oddziału [...] Parku Krajobrazowego i stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta Nr [..] z 11 czerwca 2012 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku o funkcji usługowo-mieszkalnej na działkach nr ew. [..] i [..] położonych we W. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt [..]. Uzasadniając odmowę wydania zezwolenia na usunięcie 34 drzew Burmistrz wskazał, że działka nr [..] leży w granicach [..] Parku Krajobrazowego. Na tym terenie obowiązują przepisy uchwały Sejmiku Województwa Nr 142/VII/11, które przewidują zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Argumentem przemawiającym za odmową wydania zezwolenia, we wskazanym zakresie jest też brak rozstrzygnięcia w sprawie warunków zabudowy nieruchomości działki [...] położonej we W.

W odwołaniu od powyższej decyzji B. i S. K. wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji i zezwolenie na usunięcie 36 drzew oraz zwolnienie z opłaty za usunięcie 36 drzew na podstawie art. 86 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody lub zezwolenie na usunięcie 34 drzew oraz zwolnienie z opłaty za usunięcie 36 drzew na podstawie art. 86 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody i ewentualne zobowiązanie skarżących (w obu przypadkach) do wprowadzenia nowych nasadzeń w celu rekompensaty środowiska. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego art. 83 ust. 1 pkt 1 i pkt 2c, art. 84 ust. 1-3, art. 86 ust. 1 pkt 9 ustawy o ochronie przyrody poprzez przyjęcie, ze w świetle zgromadzonych dowodów nie jest możliwe wyrażenie zgody na usunięcie drzew w związku z planowaną budową na terenie działki nr ew. [..]; § 3 pkt 3 i 8 uchwały Sejmiku Województwa Nr 142/VII/11 z 27 kwietnia 2011 r. poprzez odmowę wydania zezwolenia na usunięcie drzew posadowionych 200 m od linii brzegowej i nie znajdujących się w pasie technicznym wybrzeża morskiego oraz nie stanowiących roślinności nadwodnej; art. 2, 7, 8 Konstytucji RP oraz art. 21 w związku z art. 64 Konstytucji RP polegające na dyskryminowaniu właścicieli nieruchomości z uwagi na rzekomy nadwodny charakter porastających ją sosen i brak rozstrzygnięcia w sprawie zaskarżonych warunków zabudowy obejmujących przedmiotową działkę. Sformułowano również zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego, a mianowicie art. 107 w zw. z art. 28 k.p.a. polegające na braku wskazania S. K. jako strony postępowania; art. 16 w zw. z art. 110 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach sprzecznych z decyzjami Burmistrza Miasta z 11 czerwca 2012 r. i 10 września 2009 r.; art. 144 w zw. z art. 138 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach sprzecznych z zaleceniami i oceną prawną organu II instancji zawartymi w postanowieniach SKO z 21 listopada 2013 r. i 6 lutego 2013 r.; naruszenie zasad postępowania (art. 6, 7, 8, 10, 11, 12, 75, 77 § 1 i § 4, 80 k.p.a.) poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych, oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach sprzecznych ze stanem faktycznym, nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z decyzji z dnia 11 czerwca 2012 r. o warunkach zabudowy i decyzji z 7 marca 2013 r. o pozwoleniu na budowę oraz prowadzenie postępowania w sposób przewlekły, niewnikliwy i nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej. W uzasadnieniu odwołania przedstawiono szczegółową argumentację przemawiającą za zasadnością podniesionych zarzutów.

Rozpoznając odwołanie decyzją z dnia 14 lipca 2014 r., sygn. akt [..], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że najistotniejszą z punktu widzenia odmowy wydania zezwolenia na usunięcie 34 zdrowych drzew (sosen zwyczajnych) rosnących na działce nr [..] we W. Kolegium był fakt uzasadnienia wniosku o wydanie zezwolenia zamiarem budowy, na przedmiotowej działce, budynku usługowo-mieszkalnego (wniosek k. 2-3 akt organu I instancji) oraz to, że decyzja Burmistrza Miasta Nr [..] z 11 czerwca 2012 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku o funkcji usługowo-mieszkalnej na działkach nr ew. [..] i [..] położonych we W. została usunięta z obiegu bowiem ostateczną decyzją z 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt [..], SKO stwierdziło jej nieważność (decyzja z 16 marca 2013 r. została utrzymana w mocy decyzją SKO z 28 marca 2014 r., sygn. akt [..]). To oznacza, że w przedmiotowej sprawie odpadł jedyny cel usunięcia drzew rosnących na działce nr [..] we W., które jak stwierdzono w trakcie przeprowadzonych oględzin są drzewami zdrowymi w wieku przekraczającym 10 lat.

W oparciu o przywołane przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz regulacje konstytucyjne Kolegium wskazało, że wydając zezwolenie, o jakim mowa w art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, właściwy organ powinien rozważyć, czy bez konkretnych obiektów przyrodniczych nie da się zrealizować funkcji ochronnych. Tego rodzaju racjonalizacja może się łączyć z okolicznościami, jakie przywołał w swej decyzji organ I instancji, wydając decyzję negatywną. Istotnie bowiem wydanie zgody na usunięcie zdrowych drzew w sytuacji, gdy wniosek jest uzasadniony planowaną inwestycją, a jednocześnie dla przedmiotowej działki gruntu brak decyzji o warunkach zabudowy niewątpliwie naruszałby wskazany wyżej obowiązek dbałości o ochronę przyrody. Podkreślono, że w konsekwencji usunięcia z obrotu prawnego decyzji ustalającej warunki zabudowy będzie również usunięcie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, która w takiej sytuacji jest decyzją związaną

Kolegium podkreśliło, że zezwolenie na usunięcie drzew jest wyjątkiem od reguły ich zachowania jako elementu przyrody. Decyzja o usunięciu drzew wywołuje nieodwracalne skutki w postaci likwidacji drzew i w razie zmiany zamierzeń inwestora, ścięte drzewa nie mogą na powrót zaistnieć i stać się częściami składowymi nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego potrzeba usunięcia drzew musi być zatem rzeczywista. Rozważając priorytet ochrony prawa własności, na który wskazano w odwołaniu, zauważono, że w tym postępowaniu wskazana zasada konstytucyjna zostaje przeciwstawiona zasadzie wyrażonej w art. 74 Konstytucji, której w tych okolicznościach faktycznych należy przyznać pierwszeństwo.

W skardze na powyższą decyzję zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

1. przepisu art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 2 k.p.a. oraz 10 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo braku przeciwwskazań do wydania zezwolenia na usunięcie drzew posadowionych 200m od linii brzegowej i nie znajdujących się w pasie technicznym wybrzeża morskiego oraz nie stanowiących roślinności nadwodnej;

2. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji do większości zarzutów skarżącego, zawartych w odwołaniu, co poddaje w wątpliwość, że zarzuty te w ogóle zostały rozpatrzone, a w konsekwencji stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania odwoławczego, oraz wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności;

3. przepisu art. 77 i art. 136 k.p.a. i pominięcie dowodu z dokumentu pisma Referatu Gospodarki komunalnej Rozwoju Lokalnego i Ochrony Środowiska z dnia 2 września 2010r. sygn. [..] zawierającego opinię, iż drzewa na terenie działki nr [..] nie stanowią roślinności nadwodnej;

4. przepisu art. 16 w związku z art. 110 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach sprzecznych z decyzją Burmistrza Miasta z dnia 11 czerwca 2012r. sygn. [..] i z dnia 10 września 2009r., sygn. [..];

5. przepisu art. art. 144 k.p.a. w związku z art. 138 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach sprzecznych z zaleceniami i oceną prawną organu II instancji zawartymi w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 listopada 2013r. sygn. [..] oraz postanowieniem z dnia 6 lutego 2013r. sygn. [..];

6. art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 i 11 k.p.a., art. 12 k.p.a. oraz art. 75 k.p.a., art. 77 § 1 i § 4 k.p.a., art. 80 k.p.a. - poprzez m.in. przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a także zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla niniejszej sprawy okoliczności faktycznych i prawnych:

• brak wyczerpującego rozpoznania i oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności czy drzewa objęte wnioskiem stron stanowią roślinność nadwodną,

• oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach sprzecznych z istniejącym stanem faktycznym w sprawie w zakresie uznania, że drzewa wskazane we wniosku stron stanowią roślinność nadwodną zgodnie z uchwałą Sejmiku Województwa nr 142/VII/11 z dnia 27 kwietnia 2011r.,

• nieprzeprowadzenie dowodu z urzędu z decyzji z dnia 11 czerwca 2012r. o warunkach zabudowy w sprawie [..] oraz pozwolenia na budowę - decyzja nr [..] z dnia 7 marca 2013r.,

• prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, poprzez wydawanie diametralnie odmiennych orzeczeń w tym samym stanie faktycznym,

• prowadzenie postępowania w sprawie w sposób przewlekły i bez wnikliwej oceny większości zarzutów skarżących,

oraz naruszenie przepisów prawa materialnego:

7. przepisu art. 83 ust. 1 pkt. 1 i pkt. 2c, art. 84 ust.1-4, art.86 ust. 1 pkt 9 i art. 125 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody poprzez ich nienależyte zastosowanie i przyjęcie, że w świetle zgromadzonych przed organem administracji materiałów, w tym dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym toczącym się w sprawie od 2012 r. nie jest możliwe wyrażenie zgody na usunięcie drzew w związku z planowaną przez inwestora budową na terenie obejmującym działkę nr ew. [..],

8. naruszenie art. 2, 7, 8 Konstytucji RP, oraz art. 31 ust.3 i art. 21 w zw. z art. 64 Konstytucji RP, jak również art. 74 Konstytucji RP, polegające na braku działań w granicach i na podstawie przepisów prawa w celu ochrony praw nabytych skarżących, oraz dyskryminowaniu praw nabytych właścicieli nieruchomości, co przejawia się w utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie wydania zezwolenia na wycinkę drzew z działki skarżących.

Formułując powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, a także o zwrot kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi sprecyzowano argumentację przemawiającą za zasadnością zarzutów. Skarżący podkreślili, że nie można było odmówić usunięcia drzew z tego powodu, że stanowią one roślinność nadwodną, albowiem skarżący przedłożyli dowody świadczące o tym, że drzewa te takiego rodzaju roślinności nie stanowią. Zezwolenie na taką wycinkę nie naruszyłoby, wbrew twierdzeniom organu, postanowień uchwały Nr 142/VII/11 Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie [..] Parku Krajobrazowego. Brak z sprzeczności z postanowieniami powyższej uchwały potwierdza decyzja z dnia 11 czerwca 2012 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji na działkach nr [..] i [..] we W. Decyzja rozstrzygająca o zezwoleniu na wycinkę drzew nie powinna być z nią sprzeczna. Skarżący nie podzielili stanowiska organu, że usunięcie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy spowodowało odpadnięcie jedynego celu usunięcia drzew. Według nich przesądzającą o konieczności udzielenia zezwolenia na wycinkę drzew jest okoliczność posiadania przez skarżących decyzji udzielającej pozwolenia na budowę planowanej inwestycji. Przepisy prawa materialnego oraz orzecznictwo nie uzależniają wydania decyzji w przedmiocie wyrażenia zgody na usunięcie drzew od wydania decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę. Pozostawianie tych decyzji w obrocie prawnym stanowi podstawę do wydania zezwolenia na usunięcie drzew i przyznania pierwszeństwa inwestycji ponad ochroną przewidzianą w ustawie o ochronie przyrody. Skarżący wskazali, że od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 marca 2014 r. dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Gd 303/14.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zawiesił postępowanie ze skargi na decyzję odmawiającą zezwolenia na wycięcie drzew na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a. Sąd uznał bowiem za celowe zawieszenie postępowania do czasu uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 303/14, którym uchylił decyzję SKO z dnia 28 marca 2014 r., nr [..], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia 16 kwietnia 2013 r., nr [..]. Sąd uznał, że kwestia istnienia w obrocie prawnym decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, na potrzeby której skarżący zamierzali dokonać wycinki drzew, ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

W związku prawomocnym zakończeniem sprawy o sygn. akt II SA/Gd 303/14 wskutek oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 327/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podjął zawieszone postępowanie, a sprawie nadano nową sygn. akt II SA/Gd 667/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak również poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia 9 stycznia 2014 r. dotknięte są uchybieniami procesowymi mającymi istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj.: Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm. ), zwanej dalej u.o.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie jej wydawania. Przepis ten stanowi, iż usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest właścicielem - do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela. Poprzez art. 83 ust. 1 u.o.p. ustawodawca pozwala odstąpić od zasady nakazującej chronić drzewa przed wycięciem, wyłącznie w przypadkach szczególnych, jeżeli wymaga tego uzasadniony interes wnioskodawcy w szczególności znajdujący odbicie w okolicznościach podanych w art. 125 pkt 3 u.o.p., czyli jeśli podyktowane jest to wymogami racjonalnej gospodarki rozumianymi jako umożliwienie normalnego niezakłóconego korzystania z nieruchomości gruntowej zgodnie z jej przeznaczeniem oraz wykonywania przysługującego prawa zgodnie z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Nie tylko na organie ale także na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania przyczyn wskazujących na zasadność zastosowania tego odstępstwa, co wynika z przepisów określających wymogi formalne wniosku. Przepisy u.o.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie rozpoznawania sprawy przez organ odwoławczy, w art. 83 ust. 4 pkt 6 u.o.p. stanowiły bowiem, że wniosek o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu powinien zawierać przyczynę i termin zamierzonego usunięcia drzewa lub krzewu. Z powyższego wynika, że osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na usunięcie drzew musi jednoznacznie wskazać przyczynę usunięcia drzew. Rola organu rozpoznającego wniosek o zezwolenie na wycięcie drzew sprowadza się do rozważenia czy podana przyczyna jest bardziej istotna niż wartości związane z ochroną zadrzewienia, zaś jeżeli tą przyczyną jest zamiar zabudowy działki budowlanej organ administracji winien ocenić czy istnienie drzew koliduje z zamiarem zabudowy. W razie zamiaru realizacji inwestycji budowlanej nie bez znaczenia dla zidentyfikowania przyczyny zamierzonej wycinki drzew powinny być uwarunkowania przestrzenne inwestycji, które kształtują postanowienia planu, a w razie jego braku treść decyzji ustalającej warunki zabudowy. Uzyskanie warunków zabudowy bowiem, w świetle przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2016, poz. 778), zwanej dalej u.p.z.p. stanowi niezbędny i konieczny element procesu inwestycyjnego. Z tego powodu brak decyzji ustalającej warunki zabudowy mógł stanowić przejaw braku zasadnej przyczyny wycięcia drzew.

Sąd uznał za prawidłowe uzależnienie przez Kolegium możliwości pozytywnego rozpoznania wniosku o zezwolenie na wycięcie drzew od ważności decyzji z dnia 11 czerwca 2012 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej o funkcji usługowo – mieszkalnej zlokalizowanej na działkach nr [..] i [..] obr. [..], której wyeliminowanie z obrotu wskutek stwierdzenia nieważności stało się zasadniczym powodem odmowy udzielenia zezwolenia na wycięcie drzew.

Sąd nie mógł jednak nie uwzględnić istotnej zmiany okoliczności, która nastąpiła wskutek prawomocnego uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 marca 2014 r., nr [..], oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 16 kwietnia 2013 r., nr [..], stwierdzającej nieważność decyzji z dnia 11 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 14 stycznia 2015 r., w sprawie o sygn. II SA/Gd 303/14, uchylił decyzje obu organów administracji w przedmiocie stwierdzenia nieważności, a Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 327/15, oddalił skargę od powyższego wyroku. Tym samym skutki stwierdzenia nieważności zostały prawomocnie anulowane, a decyzja z dnia 11 czerwca 2012 r. ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji planowanej przez skarżących ponownie nabrała mocy prawnej. Decyzja ta na powrót tak kształtuje stan faktyczny sprawy o zezwolenie na wycięcie drzew, że organy rozpoznające wniosek w tym przedmiocie winny fakt odzyskania jej mocy prawnej uwzględnić. Odpadła bowiem główna przyczyna odmowy wydania zezwolenia na wycięcie drzew w postaci braku ważnej decyzji o warunkach zabudowy. Jej prawna reaktywacja może mieć wpływ na ocenę organu o istnieniu przyczyny uzasadniającej wycinkę drzew.

Ze względu na to, że przepis art. 83 u.o.p. nie wskazuje żadnych szczegółowych przesłanek określających przypadki, które obligują organ do udzielenia pozwolenia na wycięcie drzew lub odmowy jego wydania, rozstrzygnięcie sprawy odbywa się w granicach tzw. uznania administracyjnego. Wówczas organ administracji zobligowany jest rozważyć, które spośród prawnie dopuszczalnych rozstrzygnięć jest w danym wypadku celowe. Podejmując rozstrzygnięcie tego rodzaju organ administracyjny powinien uwzględnić interes społeczny i słuszny interes obywatela. (vide: wyrok NSA z dnia 21 lipca 1998 r. sygn. II S.A. 506/98 Lex Nr 41383 wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1999 r sygn. II S.A. 303/99. Lex Nr 46768).

W przypadku rozstrzygnięcia zawierającego elementy uznania administracyjnego kontrola sądowa sprowadza się do oceny, czy organ przed wydaniem decyzji prawidłowo przeprowadził postępowanie, czy podjął wszystkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czy organ właściwie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i nie przekroczył granic swobodnego uznania administracyjnego, czy rozstrzygnięcia takie nie posiadają cech dowolności, czy w sposób należyty zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy stron postępowania (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1999 r. sygn. II S.A. 303/99 Lex Nr 46768, wyrok NSA z dnia 8 października 1999 r. sygn. II S.A. 986/99 Lex Nr 46227, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2001 r. sygn. V S.A. 2135/00 Lex Nr 50156).

W świetle powyższego, w zmienionych okolicznościach faktycznych, rozstrzygnięcie sprawy kontrolowanymi decyzjami nie uwzględniło w sposób należyty uzasadnionych interesów skarżących, albowiem za powód odmowy wydania zezwolenia podano okoliczność, która uległa dezaktualizacji i w zmienionych uwarunkowaniach faktycznych nie mogłaby stanowić sama w sobie zasadnej przyczyny odmowy. Ponadto należy zwrócić uwagę, że w prawomocnym już wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 303/14, przesądzona została kwestia zgodności planowanej przez skarżących inwestycji na działkach nr [...] i [..] z postanowieniami uchwały Sejmiku Województwa nr 142/VII/11 z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie [..] Parku Krajobrazowego (Dz.Urz.Woj.Pom. Nr 66, poz. 1457), zwłaszcza w zakresie zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie technicznym brzegu morskiego oraz zakazu likwidowania i niszczenia zadrzewień m.in. nadwodnych, jeżeli nie wynikają z innych potrzeb niż potrzeby ochrony przeciwpożarowej, bezpieczeństwa drogowego bądź dotyczą zachowania urządzeń wodnych. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten ma gwarantować zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98, LEX nr 48643). Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie – także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu wraz z uszczegóławiającym je uzasadnieniem.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia 9 stycznia 2014 r.

W konsekwencji powyższego rozstrzygnięcia sprawa z wniosku skarżących o wydanie zezwolenia na wycięcie drzew zostanie ponownie poddana rozpoznaniu organów administracji, które winnym w tym procesie uwzględnić ocenę prawną sformułowaną powyżej. Ponownie rozpoznając sprawę organy powinny uwzględnić zmianę stanu prawnego oraz zmianę okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie pamiętając przy tym, że ocena zasadności przyczyny przyświecającej wycięciu drzew winna być efektem rozważenia interesu właściciela nieruchomości domagającego się wydania zezwolenia w konfrontacji z potrzebami ustawowej ochrony zadrzewień. Organ może uznać za ważki interes strony, uzasadniający usunięcie drzewa, w postaci konieczności ochrony istniejącego na nieruchomości budynku lub zamiaru jego budowy. W takim wypadku odmowa wydania zezwolenia może mieć bowiem dla inwestora negatywne skutki ekonomiczne, odmiennie natomiast ocenić może wniosek o wycięcie drzewa w przypadku braku takiego uzasadnienia. W związku z tym, organ winien szczegółowo przeanalizować wskazywane przez wnioskodawcę uzasadnienie jego interesu, do którego ochrony niezbędne jest dokonanie wycinki drzew.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.