Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 593/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-08-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N. T. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2012r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny postanawia oddalić wniosek


UZASADNIENIE

Pismem z [...] lutego 2012r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] stycznia 2012r. Nr [...]. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU. Z 2012r. Nr 270, dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Przesłanką niezbędną przyznania ochrony tymczasowej jest także możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami ' administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych.

Okoliczność wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja utrzymująca w mocy umorzenie postępowania z wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Należy podkreślić, że zaskarżona decyzja nie orzeka o wydaleniu skarżącego z terytorium RP, nie nakłada na niego również takich obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jej zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony.

Powyższe stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postanowieniu z 23 października 2008r. sygn. akt II OZ 1075/08 podkreślono, iż przedmiotem ochrony tymczasowej jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. post. z 20.11.2008 r. sygn. akt II GZ 293/08, post. z 25.03.2009 r. sygn. akt II GZ 59/09; orzeczenia dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że decyzją z dnia [...] marca 2010r. Nr [...] Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz stwierdzeniu, że wniosek o nadanie statusu uchodźcy jest oczywiście bezzasadny, że brak jest przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany w RP. Następnie skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Zaskarżoną decyzją Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, z uwagi na to, że kolejny wniosek skarżącego jest niedopuszczalny, ponieważ oparty jest na tych samych podstawach, co poprzedni wniosek. Należy wyjaśnić, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji złożenie kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie powoduje tych samych skutków prawnych co złożenie pierwszego wniosku o przyznanie statusu uchodźcy. W przypadku, gdy wnioskodawca złożył kolejny wniosek nie stosuje się przepisów art. 33 ust.1 pkt 3 oraz ust. 3 pkt. 2 i 3 ustawy, zgodnie z którymi w toku postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy nie wydaje się decyzji zobowiązującej do opuszczenia terytorium RP, ani decyzji o wydaleniu, a wszczęcie postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy powoduje z mocy prawa wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia cudzoziemcowi decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy (art. 33 ust. 4 ustawy). Oznacza to, że w przypadku złożenia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie jest przewidziana specjalna ochrona przed wydaleniem, tak jak w przypadku złożenia pierwszego wniosku o przyznanie statusu uchodźcy. Tym samym wstrzymanie wykonania decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie nadania statusu uchodźcy z uwagi na to, że skarżący złożył kolejny wniosek, który zawiera te same podstawy co pierwszy wniosek o nadanie statusu uchodźcy nie jest uzasadnione (vide postanowienia NSA z 1 kwietnia 2010r. sygn.akt II OZ 118/10, niepubl.). Tym samym brak jest powodów do uznania za słuszne stanowiska skarżącego.

W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.