Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 440/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 269 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 72 par 1, art. 75 par 1, art. 79 par 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędzia WSA Alina Rzepecka Protokolant Sekretarz sądowy Anna Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Nadleśnictwa na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2008 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo wniosło skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Burmistrza z [...] stycznia 2015 r. nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2008 r. i umarzającą postępowanie w sprawie.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny:

Decyzją z [...] stycznia 2015 r. Burmistrz odmówił Skarbowi Państwa Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe Nadleśnictwo określanie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 204.975,40 zł. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji podał, że skarżące Nadleśnictwo zgodnie ze złożoną deklaracją na podatek od nieruchomości za 2008 r. zapłaciło na rzecz Gminy za 2008r. łącznie kwotę 46.144,00 zł. Następnie Burmistrz wszczął postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za grunt pod napowietrznymi liniami energetycznymi za 2008 r.

Decyzją z [...] maja 2012 r. organ I instancji określił skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 76.720,00 zł. Decyzja ta na skutek wniesionego odwołania została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Następnie decyzją z [...] grudnia 2012 r. Burmistrz ponownie określił wysokość zobowiązania skarżącemu w podatku od nieruchomości w kwocie 124.655,00 zł. Skarżący ponownie wniósł odwołanie, na skutek czego organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji.

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Burmistrz wydał decyzję z [...] grudnia 2013r. nr [...], którą określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego za 2008r. w podatku od nieruchomości na kwotę 169.318,00 zł. W związku ze zbliżającym się terminem przedawnienia należności decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Od powyższej decyzji skarżące Nadleśnictwo wniosło odwołanie, a także w celu uniknięcia negatywnych skutków wszczęcia postępowania egzekucyjnego dobrowolnie uregulowało całą kwotę wynikającą z decyzji z [...] grudnia 2013 r.

wraz z naliczonymi przez organ podatkowy odsetkami od zaległości podatkowej.

Po rozpoznaniu wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze

decyzją z [...] lutego 2014 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie wskazując, iż z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązanie podatkowe wygasło.

Organ I instancji wskazał, że 29 grudnia 2014 r. skarżące Nadleśnictwo złożyło wniosek o stwierdzenie nadpłaty oraz zwrot nadpłaconego podatku, wskazując jako podstawę prawną art. 75 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że organ odwoławczy decyzją z [...] lutego 2014 r. uchylił decyzję organu I instancji wskazując, iż z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązanie podatkowe wygasło, a jednocześnie organy podatkowe nie były już władne wydać decyzji w przedmiocie wymiaru podatku. Dalej skarżące Nadleśnictwo w zakresie wysokości nadpłaty podało, że na nadpłatę w kwocie 204.975,40 zł składała się różnica pomiędzy kwotą podatku wynikającą z decyzji Burmistrza z [...] grudnia 2013 r. a kwotą faktycznie zapłaconą przez wnioskodawcę za 2008 r., powiększoną o odsetki za zwłokę oraz koszty upomnienia w łącznej wysokości 204.975,40 zł. Zdaniem wnioskodawcy nadpłata powstała z dniem uiszczenia podatku w wysokości większej od należnej tj. z dniem [...] grudnia 2014 r.

Ponadto we wniosku skarżący poinformował, że do dnia złożenia wniosku

o stwierdzenie nadpłaty organ I instancji nie dokonał zwrotu pobranego na podstawie nieostatecznej decyzji świadczenia.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji powołując się na brzmienie art. 72 i art. 79 w zw. z art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdził, że skarżący uregulował całą wynikającą z decyzji Burmistrza z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] kwotę. Wobec powyższego organ I instancji uznał, że brak było przesłanek do zastosowania przez organ środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1619). Organ I instancji stanął na stanowisku, iż zgodnie z art. 59 § 1 ust. 1 zobowiązanie podatkowe skarżącego Nadleśnictwa wygasło w całości na skutek zapłaty, a nie jak twierdzi skarżący w wyniku przedawnienia. Organ stwierdził brak było podstaw do stwierdzenia nadpłaty.

Skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

– art. 59 § 1pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa

przez przyjęcie, że zobowiązanie podatkowe wnioskodawcy wygasło w całości na skutek jego zapłaty a nie w wyniku przedawnienia;

– art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez przyjęcie, że żądana kwota 204.975,40 zł nie stanowi nadpłaty i brak jest podstaw do żądania jej zwrotu przez stronę;

– art. 75 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę stwierdzenia nadpłaty podatku;

– art. 121 § 1, art. 122, art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, a w tym w szczególności nieuwzględnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2014 r., zgodnie z którą zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek przedawnienia, co stanowi podstawę strony do żądania zwrotu świadczenia;

– naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych

w art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, orzeczenie stwierdzenia istnienia nadpłaty podatku od nieruchomości w wysokości wskazanej przez skarżącego

a także o orzeczenie obowiązku zwrotu przez Burmistrza nadpłaconego podatku od nieruchomości w wysokości wskazanej przez skarżącego.

Organ odwoławczy powołując się w uzasadnieniu na brzmienie normy art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, decyzją z [...] sierpnia 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję

i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazał, że decyzją z [...] grudnia 2013 r. organ I instancji określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Następnie decyzją z [...] lutego 2014 r. organ II instancji uchylił powyższą decyzję

i umorzył postępowanie w sprawie. Organ II instancji stwierdził, że w uzasadnieniu decyzji z [...] lutego 2014 r. wskazano, że stosownie do art. 6 ust. 9 pkt 3 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych osoby prawne obowiązane są wpłacać obliczony

w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania – na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego w terminie do 15 każdego miesiąca. Organ odwoławczy ocenił, że cały podatek od nieruchomości za 2008 r. powinien być uiszczony w tym roku, gdyż 15 grudnia upłynął termin jego płatności. Także w 2008 r. powstało zobowiązanie podatkowe. Organ II instancji nie stwierdził wystąpienia okoliczności skutkujących przerwaniem biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, określonych w art. 70 Ordynacji podatkowej. Dlatego w ocenie organu odwoławczego złożenie przez Nadleśnictwo w dniu 29 grudnia 2014 r. wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz zwrot nadpłaconego podatku dokonane zostało z uchybieniem terminu materialno prawnego określonego w art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej. Podsumowując swoje stanowisko organ II instancji wskazał, że wbrew interesowi i woli podatnika nie można orzekać wysokości zobowiązania w sytuacji, gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana przed upływem terminu przedawnienia i doszło do zapłaty zobowiązania a decyzja organu odwoławczego wydana została już po upływie terminu przedawnienia, gdyż przepis art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w sposób jednoznaczny określa procesowy skutek upływu terminu przedawnienia,

który wymaga od organu podatkowego umorzenia postępowania w przypadku,

gdy organ ten nie zdąży orzec przed upływem przedawnienia zobowiązania podatkowego – niezależnie od tego, czy nastąpiło to po zapłacie, czy przed zapłatą podatku. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy podkreślił ponownie, że terminy przedawnienia określone w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej stanowią datę graniczną, do której organy podatkowe mogą prowadzić postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego a także, że zgodnie z art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej prawo

do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gorzowie Wielkopolskim skarżące Nadleśnictwo zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie:

– art. 233 § 1 pkt 2 lit a w związku z art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia

1997 r. Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji organu pierwszej instancji

oraz umorzenie postępowania ze względu na okoliczność, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe;

– art. 79 § 2 w związku z art. 79 § 1 ustawy Ordynacji podatkowej przez przyjęcie, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2008 r. wygasło pomimo, że strona nie mogła wystąpić z takim wnioskiem z uwagi na toczące się postępowanie podatkowe w przedmiocie wymiaru podatku za 2008 r.;

– art. 121 § 1, art. 122, art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym

w szczególności nieuwzględnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2014 r. wydanej w sprawie [...], zgodnie z którą zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek przedawnienia, co stanowi podstawę strony do żądania zwrotu świadczenia,

– naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych

w art. 120 (zasady legalizmu) oraz art. 121 (zasady pogłębiania zaufania) Ordynacji podatkowej.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z [...] stycznia 2015r. oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Ponadto w trybie art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym skarżący wniósł o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego dotyczącego zgodności art. 79 § 2 w związku z art. 79 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2015 r. poz. 613) z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w kontekście naruszenia zasady zaufania obywatela do państwa w zakresie, w jakim art. 79 § 2 w związku z art. 79 § 1 uzależniają możliwość wystąpienia z wnioskiem o zwrot zapłaconego podatku od biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a nie od upływu czasu, jaki minął od chwili dokonania zapłaty podatku.

W uzasadnieniu skargi skarżące Nadleśnictwo streściło przebieg całego postępowania prowadzonego przez organy obu instancji, którego przedmiotem było określenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącemu za 2008 r. w podatku od nieruchomości. Przytaczając fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 15 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Ke 521/11,w którym stwierdzono, iż "jeśli podatnik wykazał w złożonej deklaracji podatek nienależny lub w wysokości wyższej niż należny, to po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie może skutecznie domagać się od organu podatkowego stwierdzenia nadpłaty. Termin ten jest terminem prawa materialnego skutkującym w przypadku jego uchybienia utratą prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, a tym samym utratą możliwości zainicjowania

w tym przedmiocie postępowania podatkowego", skarżący podkreślił, że w niniejszej sprawie nadpłata nie powstała na skutek wykazania w złożonej deklaracji podatku wyższego niż należny lecz na skutek wydania przez Burmistrza tuż przed upływem okresu przedawnienia decyzji wymiarowej określającej wysokość podatku, której to decyzji organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta jednak została uchylona przez organ II instancji. Skarżący wyraził pogląd, że żądanie zwrotu podatku w takim przypadku nie powinno być uzależnione od ewentualnego upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego lecz termin do zgłoszenia żądania zwrotu powinien być uzależniony od upływu określonego czasu od chwili uiszczenia należności zgodnie z decyzją wymiarową.

Zdaniem skarżącego podniesione przez niego zarzuty powinny prowadzić

do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W odpowiedzi na skargę podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w decyzji II instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2014, poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.).

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa w sposób powodujący konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego, a zatem skarga Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwa nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2015r. nr [...] uchylająca w całości decyzję Burmistrza z [...] stycznia 2015 r. nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2008 r. i umarzająca postępowanie w sprawie.

Stosownie do brzmienia art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę: nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku (pkt 1); podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej (pkt 2); zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej (pkt 3); zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej (pkt 4). W myśl art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku.

Stosownie do treści art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej prawo do złożenia wniosku

o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Z brzmienia art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej wynika wprost, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty istnieje aż do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Oznacza to, że podatnik po upływie określonego w tym przepisie terminu nie może skutecznie domagać się ukształtowania stosunku prawnego, w którym stanie się wierzycielem żądającym zaliczenia nadpłaty na poczet obciążających go zobowiązań podatkowych albo też dokonania ich zwrotu.

Termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie podlega odroczeniu ani przedłużeniu, jak również nie może zostać przerwany lub też zawieszony. Jest

to termin prawa materialnego skutkujący – w przypadku uchybienia mu – utratą prawa podatnika do złożenia ww. wniosku (B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski,

J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa Komentarz 2015, UNIMEX Oficyna Wydawnicza, Wrocław 2015, s. 482).

Podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny 29 września 2014 r. podjął uchwałę pełnego składu Izby Finansowej, sygn. akt II FPS 4/13 (publ. w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl.), której teza brzmi: "w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej)". Natomiast ustanowiona w art. 269 § 1 P.p.s.a. zasada ogólnej mocy wiążącej uchwał nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA (por. postanowienie NSA z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 824/10; Lex nr 1274250). W świetle tej zasady skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu. Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to, że uchwała pełnego składu Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego – do jakich zalicza się ww. uchwała NSA – w istocie nie dotyczy tylko danej sprawy, ale także wszystkich spraw o podobnym stanie faktycznym i prawnym. Wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przez NSA przepis prawa (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II FSK 2758/11).

Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę, będąc związany stanowiskiem wyrażonym w uchwale z dnia 29 września 2014 r. sygn. akt II FPS 4/13, podziela zawartą w niej ocenę prawną.

Natomiast stosownie do treści art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

W rozpoznawanej sprawie bezsporną jest okoliczność, iż zobowiązanie podatkowe za 2008 r. ulegało przedawnieniu z upływem 31 grudnia 2013 r. Strony postępowania nie kwestionują także ustalenia, że w sprawie nie doszło

do przerwania biegu przedawnienia.

Dlatego złożony 29 grudnia 2014 r. wniosek skarżącego o stwierdzenie nadpłaty organy zasadnie uznały za złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 79 § 2.

Podkreślenia wymaga, że decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. została wydana przez organ I instancji

[...] grudnia 2013 r. Natomiast rozpoznający wniesione od niej odwołanie organ II instancji orzekał już po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego t.j. [...] lutego 2014 r.

W tym kontekście podnoszony przez skarżącego zarzut nieuwzględnienia przez organ odwoławczy w wydanym rozstrzygnięciu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2014 r. wydanej w sprawie [...], zgodnie z którą zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek przedawnienia, co stanowi podstawę strony do żądania zwrotu świadczenia, należało uznać za pozbawiony podstaw. Podkreślenia wymaga, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy orzekał w istocie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty, nie mógł jednak orzec o jej wystąpieniu z uwagi na fakt, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty został złożony już po upływie przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Należy wskazać, że stosownie do brzmienia art. 6 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych osoby prawne obowiązane są wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania – na rachunek bankowy budżetu właściwej gminy. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego skarżący w ustawowym terminie złożył deklarację i uiścił zadeklarowaną w niej kwotę podatku od nieruchomości (46.144,00 zł). W wyniku zakwestionowania danych zawartych

w deklaracji organ podatkowy I instancji w 2011 r. wszczął postępowanie podatkowe, zmierzające do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku

od nieruchomości za 2008 r. Do ustalenia tego jednak nie doszło, gdyż decyzję organu I instancji były wielokrotnie uchylane przez organ odwoławczy. Uchylona została także ostatnia decyzja organu I instancji z [...] grudnia 2013 r., którą określono skarżącemu zobowiązanie w podatku od nieruchomości w wysokości 169.318,00 zł. Skarżący zapłacił kwotę zobowiązania wynikającą z decyzji nieostatecznej. Kwestię zwrotu wcześniej wpłaconej kwoty, wynikającej z uchylonej decyzji, reguluje w art. 77 Ordynacji podatkowej. Ponieważ jednak przedmiotem rozpoznania przez organ odwoławczy był wniosek o stwierdzenie nadpłaty a nie czynności organu podejmowane w sprawie zwrotu nadpłaconego podatku, za uzasadnione należało uznać stanowisko organu odwoławczego wyrażone w wydanej decyzji.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co czyni niezasadnymi zarzuty skargi. Sąd nie uznał za celowe skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego z pytania prawnego dotyczącego zgodności art. 79 § 2 w związku z art. 79 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2015 r. poz. 613) z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w kontekście wskazanym przez skarżącego.

Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a., skargę oddalił.

( - ) D. Skupień ( - ) S. Kowalczyk ( - ) A. Rzepecka