Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1196/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia NSA Jolanta Rajewska sędzia del. NSA Jerzy Krupiński (spr.) Protokolant asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1570/12 w sprawie ze skargi J.B. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia 6 czerwca 2012 r. nr [..] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez J. B. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1570/12, oddalający jego skargę na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia 6 czerwca 2012 r., nr [..], utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2012 r., nr [.], wymierzające karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby.

Wyrok powyższy zapadł przy następujących ustaleniach faktycznych i prawnych:

Skarżący został obwiniony o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1, 2 i 3 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (obecnie Dz. U. z 2011 nr 287 poz. 1687 ze zm.), zwanej dalej ustawą o Policji, w związku z § 3 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej Policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r. nr 1, poz. 3), w związku z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby (Dz. U. nr 151, poz. 1261), w związku z § 43 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawodowego w Policji (Dz. U. nr 126, poz. 877 ze zm.). Organ zarzucił, że J. B., będąc skierowanym poleceniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku, w dniu [..] 2011 r. nie stawił się na kurs specjalistyczny z zakresu taktyki i technik przesłuchań ([..]), pomimo iż przybył na kurs w dniu 9 października 2011 r., i miał obowiązek wykonywać czynności służbowe według najlepszej woli i wiedzy, z należytą uczciwością i rzetelnością. Tym samym naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób iż:

1. nie stawił się na zajęcia rozpoczynające kurs specjalistyczny, jak również nie uprzedził bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby, do czego był zobowiązany,

2. nie wykonał polecenia służbowego bezpośredniego przełożonego - dowódcy kompanii asp. szt. A. Z. - poddania się badaniu urządzeniem kontrolno-pomiarowym na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, a następnie samowolnie oddalił się z pomieszczenia Dyżurnego Szkoły Policji w [..] i opuścił teren Szkoły Policji w [..],

3. bez zgody i nie informując bezpośredniego przełożonego o przyczynie niemożności uczestniczenia w kursie, samowolnie przerwał przedmiotowe szkolenie, które to zachowanie skutkowało usunięciem ze szkolenia i wyłączeniem ze stanu słuchaczy na podstawie rozkazu nr [..] Komendanta Szkoły Policji w [..] z dnia 10 października 2011 r.

Organ odwoławczy, podzielając ocenę stanu faktycznego organu I instancji, uznał J. B. winnym popełnienia czynu opisanego w pkt 1 i 2 i wymierzył mu karę dyscyplinarną - ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oraz umorzył postępowanie w zakresie czynu opisanego w pkt 3. W uzasadnieniu podał, że w dniach [..] 2011 r. na terenie Szkoły Policji w [..] zaplanowany został kurs specjalistyczny z zakresu taktyki i technik przesłuchań, na który został skierowany m. in. skarżący. Skierowani na szkolenie funkcjonariusze mieli się stawić w Szkole Policji w [..] w dniu [..] 2011 r. Rozpoczęcie kursu zaplanowano na dzień [..] 2011 r., na godz. 7:30 rano, o czym informowano każdego z funkcjonariuszy z chwilą przybycia do jednostki szkoleniowej. Zbiórkę wyznaczono na parterze bloku E o godz. 7:15. Następnie funkcjonariusze razem z dowódcą mieli udać się do bloku dydaktycznego, gdzie miało nastąpić rozpoczęcie kursu. W dniu [..] 2011 r. asp. szt. A. Z. w wyznaczonym miejscu i czasie nie zastał żadnego ze słuchaczy, chodził więc po poszczególnych pokojach, nakazując kursantom natychmiastowe wyjście na zbiórkę. Miejsca pobytu asp. J. B. nie zdołano ustalić. Po późniejszym odnalezieniu skarżącego oraz dwóch innych policjantów poinformowano ich, iż nie zostają oni dopuszczeni do zajęć i będą poddani badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. J. B. odmówił poddania się badaniu, a następnie nie reagując na polecenie przełożonego opuścił teren szkoły. Komendant Szkoły Policji w [..] rozkazem nr [..] z dnia 10 października 2011 r. usunął J. B. ze szkolenia w związku z podejrzeniem popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Rozkaz ten doręczono obwinionemu w godzinach popołudniowych w dniu 10 października 2011 r. Skarżący ustosunkowując się do zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych wyjaśnił, że nieobecność na zbiórce spowodowana była zaspaniem i zaprzeczył by wydano mu polecenie służbowe poddania się badaniu na zawartość alkoholu. Dyżurkę szkoły opuścił ponieważ źle się czuł i udał się do lekarza. Opuszczając teren szkoły poinformował stojących przy wyjściu mężczyzn. Organ podniósł też, że w toku postępowania dyscyplinarnego ustalono, że skarżący skorzystał z pomocy lekarskiej w szpitalu w [..] i otrzymał zalecenie udania się następnego dnia do lekarza rodzinnego. Następnie powrócił do szkoły, do swojego pokoju. Po powrocie do domu obwiniony udał się do lekarza rodzinnego i uzyskał zwolnienie lekarskie na czas od dnia [..] do dnia [..] 2011 r. Dokonując oceny zachowania policjanta organ uznał, że nosi ono znamię zawinionego. Wskazał, że stosownie do art. 132 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2 ustawy. Obowiązek wykonania polecenie służbowego jest obowiązkiem funkcjonariusza, a jego niewykonanie jest kwalifikowane jako czyn stanowiący przewinienie określone w art. 132 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o Policji. Organ uznał, że od chwili zakwaterowania, tj. w dniu [..] 2011 r., J. B. był słuchaczem Szkoły Policji w [..] i służbowo podlegał dowódcy kompanii. Na podstawie § 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r., w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, zobowiązany był stawić się na zbiórkę przed zajęciami, co było równoznaczne z przystąpieniem do służby. Skarżący nie stawił się na zajęcia nie usprawiedliwiając swojej nieobecności i nie wykonał polecenia przełożonego w zakresie poddania się badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, czym dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej. W zakresie zarzutu opisanego w pkt 3 organ uznał, że obwiniony nie popełnił zarzucanego mu czynu, albowiem, co wykazał zgromadzony w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy, opuścił teren szkoły dopiero po rozliczeniu się ze sprzętu kwaterunkowego z dowódcą kompanii i otrzymaniu delegacji służbowej.

W skardze J. B. zarzucił naruszenie § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r., w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, poprzez jego wadliwe zastosowanie i uznanie, iż obwiniony był zobowiązany do uprzedzenia swojego bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby, naruszenie § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 6 maja 1983 r. w sprawie warunków i sposobów dokonywania badań na zawartość alkoholu w organizmie w związku z § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 września 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów, poprzez jego wadliwe zastosowanie i wydanie polecenia służbowego obwinionemu niebędącemu na służbie, naruszenie art. 133 ust. 2 w związku z art. 134i ust. 1 oraz w związku z art. 135j ust. 8 ustawy o Policji, poprzez jego wadliwe niezastosowanie skutkujące wszczęciem i prowadzeniem postępowania dyscyplinarnego przez nieuprawniony podmiot, naruszenie art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, poprzez jego wadliwe niezastosowanie i wymierzenie obwinionemu kary niewspółmiernej do stopnia przewinienia i dotychczasowego przebiegu służby. Skarżący podniósł, że jeżeli nie stawił się na zajęcia rozpoczynające kurs, to nie sposób uznać, iż był w służbie, a zatem nie było możliwe wydawanie mu poleceń służbowych. Wskazał, iż funkcjonariusz rozpoczyna służbę z momentem rozpoczęcia szkolenia, czyli z chwilą przystąpienia do pierwszych zajęć ze szkolenia. W przypadku kiedy funkcjonariusz nie przystąpił do szkolenia, to nie rozpoczął służby i nie można uznać, iż w stosunku do niego mogło zostać wydane polecenie służbowe odnośnie poddania się badaniu urządzeniem kontrolno-pomiarowym na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przytoczył regulacje prawne odnoszące się do przewinień dyscyplinarnych policjantów i przyjął, że organ prawidłowo zastosował art. 132 i in. ustawy o Policji. Organ uwzględnił dyrektywy postępowania dyscyplinarnego, nie uchybił także przy ferowaniu rozstrzygnięcia przepisom prawa materialnego i procesowego. Wbrew zarzutom skargi organ dokonał wnikliwej i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, a wymierzona kara uwzględnia dyrektywy jej wymiaru ujęte w art. 134h ustawy o Policji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi stwierdził, że wykonywanie poleceń (rozkazów) należy do podstawowych powinności służbowych funkcjonariusza Policji (art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji). Polecenia mogą mieć charakter sformalizowany w postaci np. określonych procedur ujętych w formie zarządzenia, nakazującego funkcjonariuszowi sposób postępowania. Postępowanie funkcjonariusza niezgodne z tymi procedurami, z powołaniem się na to, że nie przystąpił jeszcze do służby, stanowi swoiste nadużycie, mogące uzasadniać odpowiedzialność służbową (dyscyplinarną). W ocenie Sądu, z chwilą przyjęcia rozkazu o skierowaniu na kurs, przekroczenia bram szkoły policyjnej, zakwaterowania, policjant przebywał na służbie. Nie podzielił stanowiska skarżącego, że służba rozpoczynała się w dniu [..] 2011 r. w momencie zbiórki o godz. 7:30. Skarżący skierowany na kurs specjalistyczny z zakresu taktyki i technik przesłuchania był zobowiązany do uczestnictwa w zajęciach szkoleniowych zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawodowego w Policji, zatem nie stawiając się bez usprawiedliwienia na rozpoczęcie kursu obowiązku tego nie dopełnił. Nadto, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, skarżący zobowiązany był uprzedzić przełożonego o niemożności stawienia się na kurs, w tym na poranny apel, czego jednak nie dopełnił. Artykuł 132a pkt 1 ustawy o Policji stanowi, że przewinienie dyscyplinarne jest zawinione, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. J. B. będąc policjantem z długoletnim stażem służbowym powinien znać swoje obowiązki wynikające z uczestnictwa w kursie specjalistycznym, polegające na udziale we wszystkich zajęciach, a także powinien wiedzieć, że z chwilą przybycia do Szkoły Policji w [..] na kurs w charakterze słuchacza podlega władztwu wskazanego funkcjonariusza tej jednostki, który uprawniony był do wydawania mu wiążących poleceń. Zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, naruszeniem dyscypliny służbowej jest odmowa wykonania albo niewykonalnie rozkazu lub polecenia przełożonego. Policja, jako umundurowana i uzbrojona formacja, opiera się na strukturze hierarchicznej, której istotą jest relacja przełożony - podwładny. Kwestię tę reguluje zarządzenie nr 21/93 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. Skarżący był włączony w stan słuchaczy Szkoły Policji w [..] rozkazem personalnym Komendanta Szkoły Policji w [..] z dniem [..] 2011. Od tej chwili jego bezpośrednim przełożonym był asp. szt. A. Z., a zatem skarżący był zobowiązany wykonywać wydawane przez niego polecenia. Zachowanie skarżącego w związku z wydanym poleceniem poddania się badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, było świadomym niewykonaniem polecenia wydanego przez uprawnionego policjanta. Wyjaśnienia dotyczące braku wiedzy o osobie przełożonego, nieznajomości regulaminu szkoły, w konfrontacji z jego długoletnim doświadczeniem zawodowym i zeznaniami innych słuchaczy kursu, zasadnie organ uznał za niewiarygodne. W ocenie Sądu wymierzona skarżącemu kara dyscyplinarna na podstawie art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, jest współmierna i adekwatna do popełnionego przewinienia. Uwzględnia ona nienaganny przebieg służby skarżącego, pozytywne opinie służbowe i oceny okresowe.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. na skutek nie odniesienia się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przepisu art. 133 ust. 2 w zw. z art. 134 ust. 1 i art. 135j ust. 8 ustawy o Policji dotyczącego wszczęcia i prowadzenia postępowania dyscyplinarnego przez nieuprawniony podmiot, niedostateczne wyjaśnienie przez Sąd I instancji stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz sformułowanie orzeczenia w sposób, który nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek zapadłego wyroku. W uzasadnieniu obszernie powołano orzecznictwo dotyczące wymogów uzasadnienia i skutków braków uzasadnienia. W tym kontekście skarżący kasacyjnie zarzucił, że nie odniesiono się do jego zarzutu, że bez swojej winy nie stawił się na apel poprzedzający zajęcia, a na sam kurs nie został dopuszczony. Nie mógł przy tym uprzedzić przełożonego o niemożności stawienia się do służby w sytuacji, gdy przyczyną tego stanu rzeczy było zaspanie. Sąd ograniczył się do akceptacji stanowiska organu i nie przeprowadził własnej analizy stanu prawnego pod kątem możliwości zastosowania § 15 rozporządzenia z dnia 2 września 2002 r. w sytuacji wystąpienia przyczyny niemożliwej do przewidzenia. Ponadto zawarto w uzasadnieniu jedynie ogólnikowe sformułowania dotyczące przyczyn nie dania wiary wyjaśnieniom skarżącego odnośnie nie wydania mu polecenia poddania się badaniu trzeźwości oraz współmierności i adekwatności zastosowanej kary.

Komendant Główny Policji wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko odnośnie popełnienia przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego oraz wskazując na to, że Sąd I instancji odniósł się do wszystkich zarzutów skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej nadal P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, opubl. w ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw ani nie można dopatrzeć się okoliczności wskazujących na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Podstawowy i jedyny zarzut kasacyjny był zarzutem procesowym opartym na przepisie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. W szczególności autor skargi kasacyjnej zarzucił, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada obowiązującym w orzecznictwie i piśmiennictwie standardom, przez co narusza przepis art. 141 § 4 P.p.s.a.

W myśl tego ostatniego unormowania "uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania".

Przede wszystkim należy podkreślić, że wydając zaskarżony wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny rzeczywiście naruszył jeden z wymogów wynikający z przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. na skutek nie odniesienia się do jednego z zarzutów skarżącego, wskazującego na niewłaściwość rzeczową organu wydającego zaskarżoną decyzję. Przepis ten jest jednak tylko i wyłącznie przepisem proceduralnym, regulującym niezbędne elementy uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami, wynikającymi z powyższej normy prawnej. Na gruncie tej podstawy kasacyjnej Sąd nie może badać zasadności przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. I FSK 408/05 – zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA). Motywy wyroku mają przekonać o słuszności rozstrzygnięcia i to zarówno jeśli chodzi o przyjętą podstawę prawną, jak i w zakresie ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym, które jest kontrolowane. Ponadto powinny one zawierać podstawę prawną rozstrzygnięcia. Tylko naruszenia takich wymogów uzasadnienia mogą stanowić podstawę formułowania zarzutu niepełnego zebrania materiału dowodowego oraz zarzutu niewyjaśnienia podstawy prawnej wydanego wyroku. Kontrolowany wyrok Sądu I instancji spełniał wszystkie przesłanki wynikające z tego przepisu w świetle przyjętej przez ten Sąd koncepcji rozstrzygnięcia, ale – co wskazuje autor skargi kasacyjnej - nie zawierał przytoczenia wprost odniesienia się do jednego z zarzutów skargi.

Naruszenie przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. miało więc miejsce, ale nie stanowiłoby ono uzasadnionej podstawy kasacyjnej, gdyby zarzucona nieprawidłowość, zgodnie z art. 184 P.p.s.a. nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia. Błędne uzasadnienie tylko wówczas może stanowić przesłankę do wzruszenia zaskarżonego wyroku, gdy rzutuje na wynik sprawy. Jeśli mimo błędnego uzasadnienia zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, nie ma podstaw do kwestionowania takiego orzeczenia. Zresztą wszelkie naruszenia przepisów postępowania tylko wówczas mogą stanowić skuteczną podstawę kasacyjną jeżeli uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).

Skarżący podnosił, że w myśl przepisu art. 133 ust. 2 ustawy o Policji jego przełożonym dyscyplinarnym w przedmiotowej sprawie winien być przełożony dyscyplinarny w miejscu odbywania szkolenia, a nie przełożony dyscyplinarny, o którym mowa jest w przepisie art. 133 § 1 ustawy o Policji, który w niniejszym postępowaniu wymierzył mu karę dyscyplinarną. Ta sporna okoliczność uszła rzeczywiście uwagi Sądu I instancji w treści uzasadnienia wyroku, ale skoro Sąd ten oddalił skargę to ty samym zaakceptował stanowisko organów, w tym także stanowisko zajęte co do ich właściwości rzeczowej. Przepis art. 133 ust. 2 ustawy o Policji jest rozwiązaniem stanowiącym wyjątek od reguły wynikającej z przepisu art. 133 ust. 1, a zatem musi być interpretowane ściśle. Może ono być stosowane tylko wówczas, gdy doszło do skutecznego skierowania policjanta m. in. na kurs doskonalenia zawodowego. Tymczasem jak wynika z niewadliwych ustaleń Sądu I instancji skarżący aczkolwiek przybył na miejsce odbywania szkolenia, ale nie stawiając się na zajęcia i nie poddając się rygorom związanym z kursem (nie poddał się zleconemu badaniu stanu trzeźwości) faktycznie do tego szkolenia nie przystąpił. Tym samym przepis art. 133 ust. 2 ustawy o Policji nie mógł mieć w stosunku do niego zastosowania.

W świetle wyżej powiedzianego wskazany brak uzasadnienia nie miał jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy.

W pozostałym zakresie uzasadnienie wyroku Sądu I instancji spełnia wszystkie wymogi wynikające z przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. W szczególności wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej Sąd ten dokonał oceny zachowania się skarżącego w dniu rozpoczęcia kursu oraz ocenił przyczyny nie stawienia się na zajęcia jako nieusprawiedliwione i ocena ta została poparta obszernym wywodem dotyczącym konieczności i możliwości przestrzegania obowiązujących na szkoleniu reguł. Podobnie Sąd I instancji nie dopatrzył się cech niewspółmierności i nieadekwatności wymierzonej kary do rodzaju popełnionego przez skarżącego przewinienia i dał temu wyraz w uzasadnieniu wyroku. Wywód skargi kasacyjnej kwestionujący stanowisko Sądu w tym przedmiocie ocenić należało jedynie jako próbę polemiki, nie znajdująca podstaw w materiałach sprawy.

Nie stanowi przy tym naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. zajęcie przez Sąd I instancji odmiennego stanowiska prawnego niż to, które zostało wywiedzione w skardze. Wobec tego, że stanowisko prawne Sądu I instancji nie było wadliwe, wywody skargi kasacyjnej odnoszące się do braków uzasadnienia w zakresie wskazania norm prawnych, na podstawie których należało oceniać zachowanie skarżącego okazały się bezzasadne.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, z braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.