Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 277/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne
Powołane przepisy: article: art. 161 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Świderska Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2015 r. sprawy ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2006 r. postanawia umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

D. A. 11 września 2007 r. wniosła o umorzenie zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2006 rok w kwocie 5.861 zł.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 roku, znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując przede wszystkim na konieczność wyjaśnienia kwoty zaległości podatkowej; bezpodstawne połączenie dwóch postępowań oraz konieczność rozważenia, czy wnioskowana pomoc stanowi pomoc publiczną.

Następnie Prezydent Miasta Ł. decyzją z [...] lipca 2008 r. odmówił umorzenia podatku od nieruchomości za rok 2006 w kwocie 5.188,84 zł. Od decyzji tej strona złożyła odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. z dnia [...] listopada 2008 roku, znak [...], utrzymało w mocy powyższą decyzję. Od decyzji tej strona złożyła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 7 lipca 2009 roku, o sygn. akt I SA/Łd 99/09, uchylił powyższą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Sąd opisując zasadnicze różnice pomiędzy przewidzianymi przez prawo ulgami w spłacie zobowiązań podatkowych przez podatników prowadzących działalność gospodarczą, wskazał, iż ustalenia organu, jakiego rodzaju ulgi dotyczy wniosek strony (pomocy publicznej czy też ulgi niestanowiącej takiej pomocy), powinny wynikać z analizy charakteru działalności prowadzonej przez podatnika (lokalny czy międzynarodowy), miejsca jego siedziby i zasięgu prowadzonej działalności gospodarczej oraz przeglądu jego kontrahentów, niezależnie od twierdzeń podatnika zawartych we wniosku i wskazanej przez niego podstawy prawnej.

Organ powinien był, zdaniem Sądu pierwszej instancji, rozważyć czy, a jeżeli tak – to w jakim stopniu – udzielenie ulgi przedsiębiorcy wpłynie na wymianę handlową między państwami Wspólnoty. Nie chodzi tu jednak wyłącznie o kwotową wartość ulgi, lecz o wykazanie czy udzielona pomoc wzmacnia pozycję beneficjenta względem konkurencji na terenie UE.

W ocenie WSA w Łodzi z decyzji organów podatkowych nie wynika, czy uznały, że w sprawie zaistniał ważny interes podatnika lub interes publiczny, do czego zobowiązuje je odesłanie do art. 67a zawarte w art. 67b Ordynacji podatkowej. Nie mógł ograniczyć się jedynie do odmowy uwzględnienia wniosku z powołaniem się na uznaniowy charakter rozstrzygnięcia. Gdyby taka sytuacja była dopuszczalna prawem, organ mógłby bowiem w ogóle zaniechać uzasadniania swojego stanowiska. Zdaniem Sądu I instancji istnieje domniemanie pozytywnego załatwienia sprawy, od którego można odstąpić dopiero wówczas, gdy w uzasadnieniu decyzji organ wykaże, że takie załatwienie sprawy jest nieuzasadnione, kolidowałoby z interesem społecznym lub przekraczałoby możliwości organu tymczasem organ nie przeprowadził w dostatecznym stopniu analizy sytuacji skarżącej oraz oceny w zakresie zaistnienia przesłanek uprawniających do uwzględnienia jej wniosku.

Za uzasadniony uznał Sąd pierwszej instancji również zarzut naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż przedłożone akta administracyjne nie zawierały potwierdzenia zawiadomienia o wyznaczeniu stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, które powinno było być dokonane również przez organ odwoławczy. W skardze strona podniosła, że uniemożliwiło jej to przedstawienie nowych dowodów. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, mimo iż skarżąca nie wskazała konkretnie jakie dowody chciała organowi przedłożyć, należało uznać, że sytuacja taka mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wyrokiem z 7 października 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną stwierdzając iż zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiadał prawu.

Decyzją z [...] stycznia 2012 r. Prezydent Miasta Ł. ponownie odmówił D. A. umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie 1.524,86 zł oraz należnych odsetek w kwocie 830 zł. Decyzją z [...] kwietnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ podzielił stanowisko organu I instancji, iż wnioskowana pomoc publiczna nie stanowi pomocy publicznej w rozumieniu art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 107 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

W skardze do sądu administracyjnego D. A. wniosła o uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie art. 67a i art. 67 b Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że wniosek skarżącej dotyczył jedynie umorzenia kwoty 1.524,86 zł a nie całej kwoty wynikającej z określonego przez organ podatkowy zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r., tj. kwoty 5.861 zł, a także naruszenia przepisów postępowania – art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyczerpanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego , a także art. 122 ww. ustawy poprzez niedokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych z przekroczeniem swobodnej oceny dowodów, czym naruszono również art. 191 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę SKO w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z 4 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] listopada 2007 rok nr S.K.O. [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 rok.

Postanowieniem z 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 695/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie w sprawie do czasu zakończenia postępowania w sprawie ustalenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 rok.

Postanowieniem z 11 marca 2014 r. WSA w Łodzi podjął zawieszone postępowanie.

Postanowieniem z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt 277/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek podatniczki o wyłączenie sędziów orzekających w Wydziale I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Postanowieniem z 10 sierpnia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie WSA w Łodzi z 11 maja 2015 r. odmawiające przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W dniu 11 września 2007 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowej wynikającej z zobowiązania powstałego na skutek wydania decyzji Prezydenta miasta Ł. z dnia [...] czerwca 2007 r. ustalającej wysokość tego zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2006 w kwocie 5.861,60 zł. Po rozpatrzeniu odwołania SKO w Ł. decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. utrzymało w mocy powyższa decyzję, na skutek czego stała się ona ostateczna.

Jednak po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego sytuacja prawna uległa zmianie. Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r. WSA w Łodzi uchylił wskazaną wyżej decyzję ustalającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2006. W następstwie powyższego wyroku decyzją z dnia [...] marca 2013 r. SKO w Ł. uchyliło wskazaną wyżej decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2007 r. i ustaliło wysokość zobowiązania w przedmiotowym podatku na kwotę 3.550 zł. Decyzja ta stała się ostateczna.

Oznacza to, że od chwili wejścia do obrotu prawnego nowej decyzji wymiarowej zobowiązanie wynikające z decyzji Prezydenta miasta Ł. z dnia [...] czerwca 2007 r. przestało istnieć. W konsekwencji przestała także istnieć zaległość podatkowa wynikająca z zobowiązania podatkowego powstałego na podstawie cytowanej decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r.

Skoro zatem przestało istnieć zobowiązanie i zaległość podatkowa, o której umorzenie skarżąca wnosiła we wniosku z dnia 11 września 2007r. to znaczy, że przestał istnieć przedmiot postępowania w niniejszej sprawie.

Jak bowiem trafnie wywiódł NSA w postanowieniu z dnia 19 grudnia 2011r. sygn. akt II FZ 812/11 w postępowaniu przed sądem bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy toku postępowania wystąpią zdarzenia, które powodują trwałą niemożność dalszego jego prowadzenia.

W rozpoznawanej sprawie zdarzeniem, które powoduje trwałą niemożność prowadzenia postępowania jest brak w obrocie prawnym jego przedmiotu, to jest zaległości podatkowej, której umorzenia domaga się strona postępowania.

Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 punkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. "dalej "p.p.s.a.") uznać należało, że postępowanie sądowe w przedmiotowej sprawie stało się bezprzedmiotowe.

Jedynie na marginesie należy podnieść w tym miejscu, że niniejsze orzeczenie otwiera stronie skarżącej drogę do wyboru akcji procesowej służącej do prawidłowego zakwalifikowania wpłat dokonanych przez skarżącą na poczet zaległości wynikającej z zobowiązania podatkowego ustalonego cytowaną decyzją organu I instancji z dnia [...] czerwca 2007 r.

Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności na podstawie 161 § 1 punkt 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.

mko