Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2709/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2014 r. sprawy ze skargi E. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokali niemieszkalnych I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz E. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia

2013 roku nr [...] odmówił wydania E. sp. z o.o. z siedzibą

w W. zaświadczenia o samodzielności lokali niemieszkalnych oznaczonych

symbolami [...] i [...] usytuowanych na kondygnacjach -1 i -2 w budynku na

terenie działki nr ewidencyjny [...] przy ul. S. w W.. W uzasadnieniu

organ I instancji wskazał, że wymienione wyżej lokale stanowią część wspólną

nieruchomości i nie mogą być uznane za lokale samodzielne ponieważ korzystanie

z nich możliwe jest wyłącznie poprzez inny samodzielny lokal w tym wypadku

garażowy.

Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.

postanowieniem z dnia [...] października 2013 roku utrzymało w mocy zaskarżone

postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy omówił przesłanki

samodzielności określone w art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności

lokali. W szczególności wskazał, że warunkiem koniecznym uznania lokalu za

samodzielny jest możliwość korzystania z lokalu zgodnie z jego funkcją bez

konieczności korzystania z innych lokali. W kontekście poczynionych uwag

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że korzystania z pomieszczeń

gospodarczych [...] i [...] możliwe jest wyłącznie poprzez skorzystanie z lokalu

garażowego wielostanowiskowego będącego lokalem samodzielnym, a nie częścią

wspólną budynku mieszkalnego. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, iż

odmowa wydania wnioskowanego zaświadczenia jest w pełni uzasadniona.

Skargę na to postanowienie złożyła E. sp. z o.o. w skardze

zarzuciła:

1) Rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 § 3 w zw. z art. 144

k.p.a. oraz art. 7, 8, 11 i 15 k.p.a. poprzez nierozpoznanie i nieustosunkowanie

się przez organ II instancji do zarzutów podniesionych przez spółkę

w zażaleniu oraz poprzestanie na powtórzeniu lapidarnej argumentacji

zawartej w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji, jak również poprzez

błędne rozpoznanie przez organ II instancji niewłaściwego zażalenia;

2) Mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tj.

art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 140 i 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy

postanowienia organu I instancji pomimo, że organ II instancji nie

przeprowadził ponownego postępowania wyjaśniającego w zakresie

koniecznym do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, w tym nie dokonał

kontroli zasadności zarzutów podniesionych przez Smołkę w zażaleniu;

3) Mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tj.

art. 7 , 77, 80 k.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 i 218 § 2 k.p.a. poprzez

zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia przez organ II instancji wszystkich

okoliczności faktycznych sprawy prowadzące do nieprawidłowych ustaleń

w zakresie stanu faktycznego polegających na przyjęciu, że garaże znajdujące

się w budynku przy ul. S. w W. stanowią samodzielne lokale

podczas, gdy garaże te stanowią część nieruchomości wspólnej budynku, co

ewidentnie potwierdza fakt funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznego

poskanowania w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia

stwierdzającego samodzielność garażu;

4) Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2 ust 2 i 3 ustawy

z 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (Dz. U. z 2000r., Nr 80, poz. 903

zzm.) polegające na uznaniu, że lokale nie spełniają wskazanych w ustawie

cech samodzielności uwagi na to, że korzystanie z nich możliwe jest wyłącznie

poprzez samodzielne lokale garażowe podczas, gdy garaże znajdujące się

w budynku nie maja charakteru samodzielnych lokali i stanowią część

nieruchomości wspólnej co oznacza, że dostęp do lokali nie odbywa się przez

inny samodzielny lokal, a w rezultacie lokale spełniają wszystkie przesłanki

lokalu samodzielnego.

Podnosząc te zarzuty skarżąca Spółka wnosiła o stwierdzenie nieważności

zaskarżonego postanowienia ewentualnie uchylenie w całości postanowienia

Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W..

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca

2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn.

zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę

działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod

względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy

administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny

zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi

- odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest

dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy

istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności

administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie

w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na

które służy zażalenie. Do takich postanowień należy niewątpliwie postanowienie

o odmowie wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o żądanej treści, co wynika

z art. 219 k.p.a.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego postanowienia SKO oraz

poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta, odmawiających Skarżącej

Spółce wydania zaświadczenia o samodzielności przedmiotowego lokalu, Sąd

doszedł do przekonania, że przy ich wydaniu doszło do naruszenia przepisów

postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez brak

wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności. Skutkiem naruszenia w/w norm było

przedwczesne rozstrzyganie o braku przez przedmiotowy lokal cech "samodzielnego

lokalu" w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.w.l.

W myśl przywołanego przepisu, samodzielnym lokalem mieszkalnym,

w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub

zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami

pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje

się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie

z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.w.l.,

spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie

zaświadczenia.

W przedmiotowej sprawie Skarżąca spółka wystąpiła o wydanie zaświadczenia

o samodzielności lokali niemieszkalnych oznaczonych symbolami [...] i [...]

usytuowanych na kondygnacjach -1 i -2 w budynku na terenie działki nr ewidencyjny

[...] przy ul S. w W.

Podstawą odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści było uznanie przez

organy, że garaż, z którego odbywa się komunikacja z lokalami objętymi wnioskiem

stanowi lokal samodzielny.

Stanowisko to w ocenie Sądu jest przedwczesne.

Należy wskazać, że pod rządem ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności

lokali Gedn. tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm. - dalej: "u.w.l.") garaż może

być pomieszczeniem przynależnym do lokalu mieszkalnego, może być elementem

nieruchomości wspólnej, ale może też stanowić odrębny lokal użytkowy. W art. 2 ust.

4 u.w.l. ustawodawca przykładowo wymienił piwnicę, strych, komórkę i garaż jako

pomieszczenia przynależne. Trzeba jednak podkreślić, że przynależna do lokalu

może być tylko część budynku oddzielona od pozostałej przestrzeni ścianami, gdyż

w przeciwnym razie nie można mówić o pomieszczeniu. Garaż, któremu nadano

charakter pomieszczenia przynależnego do lokalu mieszkalnego, staje się jego

częścią składową, z tym że nadanie takiego charakteru może nastąpić dopiero przy

wyodrębnieniu danego lokalu, bo wcześniej lokal nie stanowi rzeczy (art. 45 i 47 § 1

k.c.).

Nie jest pomieszczeniem przynależnym w rozumieniu art. 2 ust. 4 u.w.l. miejsce

postojowe w garażu wielostanowiskowym, gdyż nie jest ono oddzielone od innych

miejsc postojowych trwałymi ścianami. W takim wypadku za garaż może być uznane

jedynie całe pomieszczenie, w którym znajdują się miejsca postojowe, a nie

poszczególne miejsca postojowe. W celu zapewnienia właścicielom lokali

mieszkalnych prawa do korzystania z miejsc postojowych w praktyce ustanawia się

na ich rzecz odrębną własność garażu wielostanowiskowego, jako wydzielonego

lokalu użytkowego, po czym właściciele lokali zawierają umowę o sposobie

korzystania z poszczególnych miejsc postojowych. Innym sposobem stosowanym

w praktyce jest zawarcie umowy o podziale quoad usum bez ustanawiania na rzecz

właścicieli lokali mieszkalnych odrębnej własności garażu wielostanowiskowego (zob.

wyroki Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CKN 277/00, "Izba Cywilna"

2002, nr 1, s. 47, z dnia 2 lutego 2005 r., IV CK 474/04, niepubl. i z dnia 29 czerwca

2010 r., III CSK 325/09, "Izba Cywilna" 2011, nr 5, s. 34 oraz postanowienia z dnia

19 maja 2004 r., I CK 696/03, OSP 2005, nr 5, poz. 61 i z dnia 5 października

2007 r., I CSK 229/07, niepubl.).

Jak zatem widać, kwestia własności garaży wielostanowiskowych może być

w umowach regulowana w różny sposób. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku

z dnia 28 listopada 2007 r. sygn. akt I FSK 1455/06 stwierdził, że "Samo miejsce

postojowe w świetle ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U.

z 2000 r. Nr 80, poz. 903) nie może być odrębnym przedmiotem własności i mieści

się w pojęciu prawa do części budynku, które nie służą wyłącznie do użytku

właścicieli lokali."

Reasumując trzeba wskazać, że garaż wielostanowiskowy może stanowić część

wspólną (nie służy wyłącznie do użytku właścicieli lokali) co ma zasadnicze

znaczenie dla oceny samodzielności takiego garażu. W związku z tym ustalenie jak

została ukształtowana sytuacja prawna garażu ma istotne znaczenie dla

rozstrzygnięcia czy może on być uznany za lokal samodzielny a w związku z tym czy

stanowisko organów opierające się na tej przesłance jest prawidłowe.

Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia przepisów postępowania

i wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia należy wskazać,

że skarga w tym zakresie nie zawiera argumentacji wskazującej na rażące

naruszenie prawa przez organ odwoławczy. Podkreślenia wymaga to, że

stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia z powodu naruszenia przepisów

postępowania jakkolwiek jest dopuszczalne to może mieć zastosowanie wyłącznie

w przypadku szczególnie ciężkiego naruszenia podstawowych norm procedury

administracyjnej. Na tego rodzaju naruszenia skarżący nie wskazuje, natomiast sąd

badając sprawę nie stwierdził z urzędu rażącego naruszenia przepisów

postępowania uzasadniającego stwierdzenie nieważności postanowienia.

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.,

orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O kosztach postępowania (pkt 3 sentencji wyroku) orzeczono stosownie do art.

200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe

rozważania, wskazania i poglądy prawne Sądu. Przede wszystkim oceni ponownie

kwestię samodzielności garażu wio stanowiskowego i w oparciu o te ustalenia

rozstrzygnie wniosek Skarżącej Spółki