Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 573/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1 pkt 2,  ust. 2,  ust. 5  i  ust. 6  pkt 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Maciej Kierek, Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 września 2007 r. sprawy ze skargi B.M. na decyzję Wojewody z dnia [...]grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego B.M. kwotę [...] złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...]grudnia 2005 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania B.M. od decyzji Starosty z dnia [...]października 2005 r. znak: [...] wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia wymiany kominów, wymiany pokrycia dachowego, wymiany trzech okien w lukarnach oraz wykonania jednej lukarny i wbudowania dwóch okien połaciowych w budynku położonym w miejscowości [...] Nr [...], gmina [...]– utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że art. 29 i art. 30 ustawy Prawo budowlane określają zakres robót, których wykonanie podlega obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi. Z art. 29 pkt 2 ust. 1 ustawy wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków. W świetle art. 3 pkt 8 ustawy remontem jest wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym. Z wniosku inwestora wynika, że remont dotyczy wymiany pokrycia dachowego i trzech okien w lukarnach.

W ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej w kategorii remontu nie mieści się budowa nowej lukarny i wbudowanie dwóch okien połaciowych. Roboty te, zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego wymagają pozwolenia na budowę.

Ponieważ wniosek inwestora dotyczył całości zamierzenia, a część tego zamierzenia nie może być przyjęta w ramach zgłoszenia, to zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane organ uprawniony był do wniesienia sprzeciwu. Wniosek inwestora stanowił integralną całość i dotyczył robót o różnej specyfice. Zarówno przekroczenie zakresu robót, które można wykonywać w ramach zgłoszenia, jak i niekompletność wniosku nie mogła kwalifikować go do przyjęcia takiego zgłoszenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie B.M. domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji, zarzucając, że w sprawie nie został należycie wyjaśniony stan faktyczny, a stronie nie zapewniono należytego udziału w postępowaniu. W ocenie skarżącego nie było intencją ustawodawcy tak szerokie rozumienie art. 29 ustawy Prawo budowlane, jak to prezentuje organ. Sprzeciw może być stosowany tylko w ściśle określonych sytuacjach i na pewno nie wtedy, gdy wymagane jest pozwolenie na budowę. Na właścicielu budynku ciąży obowiązek utrzymywania go w należytym stanie technicznym, co w praktyce oznacza konieczność wykonywania bieżącej konserwacji i remontów obiektu.

Wyrokiem z dnia 28 lutego 2006 r. wydanym w sprawie II SA/Lu 78/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę B.M. na decyzję Wojewody z dnia [...]grudnia 2005 r. Nr [...] uznając za bezpodstawne zarzuty skarżącego dotyczące nie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wadliwej interpretacji przez organy administracji przepisów art. 29 i art. 30 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, w ocenie Sądu, zgłoszenie skarżącego nie odpowiadało wymogom art. 32 ust. 2 i ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, albowiem planowane prace określone były ogólnikowo, bez wskazania sposobu ich wykonania, a inwestor nie dołączył również oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Okoliczność, że organ administracji, dostrzegając braki zgłoszenia zobowiązał skarżącego nie postanowieniem, lecz w decyzji zawierającej sprzeciw, do złożenia prawidłowo sformułowanego i odpowiadającego wymogom art. 30 ust. 2 zgłoszenia, nie mogła stanowić podstawy uchylenia obu instancji. Brak sprzeciwu oznaczałoby zaakceptowanie wykonywania robót budowlanych mimo niedopełnienia obowiązku prawidłowego ich zgłoszenia.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy administracji art. 10 kpa i nie podzielił poglądu skarżącego, że art. 61 Prawa budowlanego daje podstawę do wykonywania remontu bez uprzedniego zgłoszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Lu 78/06, wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 688/06 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż sąd pierwszej instancji naruszył art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przyjmując za konieczne zgłoszenie sprzeciwu, co do wszystkich robót objętych zgłoszeniem, mimo niewątpliwego ustalenia w wyroku, iż część planowanych prac remontowych nie wymagała pozwolenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W świetle wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 688/06 poglądu, że w sytuacji, gdy zgłoszenie w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obejmuje kilka odrębnych robót budowlanych, których wykonanie nastąpi niezależnie, a tylko niektóre z nich wymagają pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego), organ powinien złożyć sprzeciw jedynie co do robót budowlanych wymagających tego pozwolenia, zaskarżona decyzja Wojewody L. jest prawnie wadliwa.

Zgłoszony przez skarżącego B.M. zakres robót budowlanych obejmował bezspornie zarówno roboty mieszczące się w kategorii remontu i nie wymagające uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (wymiana kominów, pokrycia dachowego i okien), jak również roboty stanowiące przebudowę, a zatem wymagające uzyskania pozwolenia na budowę (wykonanie okna typu lukarna oraz podwójnych okien typu połaciowego).

W takiej sytuacji, organ winien wnieść sprzeciw w formie decyzji (art. 104 kpa) tylko co do tej części robót budowlanych, które wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W pozostałej części rozstrzygnięcie sprawy (milcząca zgoda na rozpoczęcie robót budowlanych) następuje przez nie wniesienie sprzeciwu (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego w zw. z art. 104 § 1 in fine kpa).

O ile zgłoszenie inwestora, w ocenie organu administracji, nie spełniało ustawowych wymogów wynikających z przepisu art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, to organ winien wezwać inwestora, w drodze postanowienia, do uzupełnienia brakujących dokumentów i dopiero po ich złożeniu ocenić należycie rodzaj i zakres zamierzonych robót.

Mając powyższe na względzie należało, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylić zaskarżoną decyzję, a na podstawie art. 200 tejże ustawy orzec o kosztach postępowania.