Postanowienie NSA, sygn. akt I GNP 14/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 285f par. 3, art. 285e par. 1 pkt 1,3 i 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Stukan-Pytlowany Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi S. Sp. z o.o. w D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt I GSK 193/17 w sprawie ze skargi kasacyjnej S. Sp. z o.o. w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Ke 616/16 w sprawie ze skargi K. S., W. S. – S. s.c na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt I GSK 193/17 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2017 r. na rozprawie skargi kasacyjnej S. Sp. z o.o. w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Ke 616/16 w sprawie ze skargi K. S., W. S. – S. S.C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanowił zamkniętą rozprawę otworzyć na nowo oraz, na podstawie art. 31 § 1 w zw. z art. 124 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), wyznaczyć S. Sp. z o.o. w D. miesięczny termin do usunięcia braków w postaci powołania zarządu tej Spółki, pod rygorem zawieszenia postępowania.

W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ze złożonych do akt sprawy dokumentów wynika, że S. Sp. z o.o. w D. nie ma organu powołanego do jej reprezentacji jako osoby prawnej oraz prokurenta. Jednakże ze złożonych przez Spółkę dokumentów wynika, iż powyższe braki mogą zostać uzupełnione - we właściwym trybie został ustanowiony kurator dla Spółki m.in. z zakresem uprawnień do niezwłocznego podjęcia starań o powołanie zarządu, jak również na drugą połowę maja 2017 r. zostało zaplanowane nadzwyczajne zgromadzenie wspólników. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Spółce miesięczny termin do zgłoszenia się do postępowania organu uprawnionego do reprezentacji Spółki, który w tym czasie powinien zostać powołany.

Pismem z dnia 30 maja 2017 r. strona złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego prawomocnego postanowienia NSA z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt I GSK 193/17. Skarga została sporządzona przez wspólnika spółki S. – C. S.

W uzasadnieniu, wspólnik spółki wskazał, że pismem z dnia 18 maja 2017 r. wnioskował w oparciu o art. 58 p.p.s.a. o odrzucenie skargi kasacyjnej oraz w oparciu o art. 189 p.p.s.a. uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, co w całości podtrzymuje. Podkreślił, że 19 sierpnia 2016 r. C. S. złożył rezygnację z funkcji w zarządzie, co zostało ujawnione w KRS, tym samym w chwili wnoszenia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Kielcach zarząd spółki nie był obsadzony. Zdaniem wnoszącego skargę o stwierdzenie niezgodności Spółka w okresie, w którym nie posiadała zarządu, nie mogła zainicjować skutecznie postępowania sądowoadministracyjnego, a co za tym idzie, nie była władna udzielić pełnomocnictwa procesowego upoważniającego doradcę podatkowego A. Ł. do zainicjowania w jej imieniu takiego postępowania. Podniósł, że Spółka nie była wzywana do uzupełnienia powyższego braku. Na poparcie swojego stanowiska powołał m.in.: postanowienie NSA z dnia 27 marca 2017 r. sygn. akt I FZ 54/17, postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. I FSK 1867/16, orzeczenie SN z dnia 2 czerwca 2010 r. sygn. akt II PZ 15/2010, orzeczenie SN z dnia 21 luty 2013 r. sygn. akt CSK 254/12, orzeczenie SN z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt V CSK 53/12.

W dniu 17 lipca 2017 r., do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo zatytułowane uzupełnienie złożonej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia – postanowienia NSA I GSK 193/17 z dnia 25 maja 2017 r., z załączoną kserokopią postanowienia Sądu Okręgowego w Kielcach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt I GSK 193/17, podlega odrzuceniu z uwagi na niespełnienie wymogu, o którym mowa w art. 285f § 3 p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 285f § 3 p.p.s.a., znajdującego się w dziale VIIa ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulującego postępowanie w sprawie skarg o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Artykuł ten przewiduje odesłanie do art. 175 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nich osobom. W niniejszej sprawie nie zachodzi jednak sytuacja przewidziana w § 2 i 3 tego artykułu, tym samym warunkiem formalnym prawidłowego złożenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest sporządzenie i wniesienie jej przez profesjonalnego pełnomocnika jakim jest adwokat lub radca prawny. Ponieważ artykuł ten stosowany jest na mocy art. 285l p.p.s.a. odpowiednio, przyjmuje się, że stosowany jest wprost, bądź z pewnymi modyfikacjami wynikającymi z właściwości instytucji, do której ma być stosowany. Należy podkreślić, że postępowanie o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest szczególnym postępowaniem, obwarowanym bardziej restrykcyjnymi warunkami formalnymi dotyczącymi wymogu reprezentacji strony przez profesjonalnych pełnomocników, niż zwyczajne postępowanie sądowoadministracyjne.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2017 r. sporządzona i wniesiona została osobiście przez wspólnika skarżącej spółki – C. S. Utrwalone jest stanowisko doktryny i judykatury, że niesporządzenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez jedną z osób wskazanych w art. 175 p.p.s.a. jest brakiem nieusuwalnym skargi i uzasadnia jej odrzucenie bez wzywania do uzupełnienia braku (art. 285f § 3 p.p.s.a.; por. np. postanowienie NSA z 11 lipca 2012 r., sygn. akt II ONP 3/12). Przy tym regulacja ta nie narusza Konstytucji RP, w tym prawa do sprawiedliwej procedury (por. np. uzasadnienie wyroku TK z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt SK 49/08, uzasadnienie wyroku TK z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt SK 22/11).

Zatem, biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia NSA z dnia 25 maja 2017 r. podlega odrzuceniu na mocy art. 285f § 3 p.p.s.a.

Na marginesie wskazać należy, że nie jest to jedyny dostrzeżony brak skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Przedmiotowy nadzwyczajny środek zaskarżenia nie spełnia wymogów wskazanych w art. 285e § 1 pkt 1, 3 i 4 p.p.s.a. Strona nie wskazała bowiem czy zaskarża dane orzeczenie w całości, czy też w części, nie wskazała żadnego przepisu czy też normy, z którą zaskarżone orzeczenie, zdaniem strony, jest niezgodne, jak również nie uprawdopodobniła spowodowania (nie podjęła takiej próby) wyrządzenia stronie szkody przez wydanie orzeczenia, o którego stwierdzenie niezgodności z prawem wystąpiła.