Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2236/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 39
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Po 182/16 w sprawie ze skargi A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Po 182/16, oddalił skargę A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2016 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego.

Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

A. G. w dniu [...] października 2015 r. wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. z wnioskiem o udzielenie pomocy na uregulowanie czynszu za miesiąc wrzesień 2015 r. w kwocie 714,20 zł oraz zaległości w czynszu za miesiące od stycznia 2011 r. do września 2015 r. (w wysokości 32417,50 zł). Żądanie to potwierdził w trakcie wywiadu środowiskowego w dniu [...] października 2015 r.

Decyzją z dnia [...] października 2015 r., Kierownik MOPR w P. – Filia G., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta P., odmówił wnioskodawcy udzielenia pomocy finansowej na uregulowanie czynszu za wrzesień 2015 r. w kwocie 714,20 zł oraz zaległości czynszowych za miesiąc sierpień 2015 r. Ponadto kolejną decyzją z tego samego dnia (znak [...]) organ umorzył postępowanie w części dotyczącej przyznania pomocy finansowej na uregulowanie zaległości czynszowych za okres od stycznia 2011 r. do lipca 2015 r.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jego dochód w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku wynosił 591,37 zł (renta z ZUS). Dalej organ powołał się na art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 163, z późn. zm.) i stwierdził, że ponieważ dochód strony nie przekracza kryterium dochodowego, które wynosi aktualnie dla osoby samotnie gospodarującej 634 zł, wobec tego jego wniosek kwalifikuje się do rozpatrzenia na podstawie art. 39 powołanej ustawy. Zdaniem organu strona oczekuje pomocy w całkowitym regulowaniu zobowiązań wynikających z zawartej umowy najmu mieszkania, tymczasem pomoc społeczna nie jest instytucją powołaną do comiesięcznego wspierania jednej osoby w opłacaniu jej zobowiązań, a powołaną do doraźnego wsparcia w przezwyciężeniu trudnej sytuacji życiowej. Dalej organ zauważył, że wnioskodawca do tej pory nie wykazał, aby podjął jakiekolwiek kroki w celu rozwiązania swojej sytuacji mieszkaniowej, pomimo licznych form pomocy zaproponowanych przez organ (złożenie wniosku o zamianę mieszkania, złożenie wniosku o przyznanie lokalu socjalnego). Powołując się na brak współdziałania strony z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, organ nie znalazł podstaw do przyznania pomocy na uregulowanie czynszu. Następnie organ wyjaśnił, że w swoim wniosku strona wniosła także o pomoc finansową na opłacenie zaległości czynszowych od stycznia 2011 r., lecz w związku z wcześniejszym rozpoznaniem przez organy wniosków o udzielenie pomocy na zapłatę czynszu za miesiące od stycznia 2011 r. do lipca 2015 r., przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie objął miesiące grudzień 2014 r. i styczeń 2015 r. Przy tym organ zauważył, że nieprawidłowe jest składanie wniosku dotyczącego udzielenia pomocy finansowej na opłacenie czynszu za wrzesień 2015 r. i jednoczesne domaganie się pomocy na uregulowanie zaległości za ten miesiąc. W związku z tym organ wyjaśnił, że w odniesieniu do zaległości czynszowych organ rozpatrzył wniosek tylko w odniesieniu do sierpnia 2015 r.

Jednocześnie organ wskazał na szesnaście decyzji, którymi w latach 2011-2014 przyznał wnioskodawcy pomoc finansową na opłacenie czynszu, jednak zaznaczył, że mimo to zainteresowany czynszu nie regulował, w związku z czym powstawała zaległość. Organ zaznaczył także, że nadal w miarę możliwości ośrodka zapewnia stronie środki finansowe na zakup żywności i energii, na uzasadnienie czego wskazał decyzje dotyczące wparcia wnioskodawcy w zakresie zabezpieczenia podstawowych potrzeb życiowych w okresie od września do grudnia 2015 r. Wyjaśnił również, że organy pomocy społecznej poczyniły starania w celu wsparcia wnioskodawcy w poprawie jego sytuacji mieszkaniowej i finansowej, jednak odmówił on podjęcia współpracy z organem w celu poprawy swojej sytuacji mieszkaniowej. Uwzględniając złożoną sytuację mieszkaniową skarżącego (duży metraż zajmowanego mieszkania, który wyklucza przyznanie stronie dodatku mieszkaniowego) organ wystąpił także do nowego zarządcy nieruchomości o zaproponowanie mniejszego mieszkania lub obniżenie czynszu. Zdaniem organu zadłużenie czynszowe nie stanowi uzasadnionej przesłanki do udzielenia wnioskodawcy pomocy finansowej, której jednakże organ udziela skarżącemu w celu zaspokojenia jego innych potrzeb życiowych.

W odwołaniu A. G. podniósł, że został oszukany przez organ i domagał się dotrzymania uzgodnień z 2010 r., że ośrodek pomocy społecznej będzie opłacał czynsz i rachunki za energię elektryczną, albo wydania decyzji zrywającej tę umowę, a wtedy sprawa byłaby zamknięta. Domagał się również przestrzegania art. 67 Konstytucji. Wyraził także swój brak zaufania wobec pracowników ośrodka. Podniósł, że z uwagi na brak pomocy na naprawę junkersa oraz pieca akumulacyjnego od 1,5 miesiąca jest pozbawiony ciepłej wody, a ponadto na 1,5 miesiąca pozbawiony został ogrzewania, co spowodowało, że pochorował się, ale otrzymał wsparcie na wykup przepisanych leków.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W ocenie organu odwoławczego rezygnacja przez A. G. z form pomocy zaproponowanych przez pracownika socjalnego (złożenie wniosku o zmianę mieszkania, nawiązanie kontaktu w programie "KLUCZ") jest wyrazem braku współdziałania wnioskodawcy z pracownikiem socjalnym w rozwiązaniu jego trudnej sytuacji życiowej. Obowiązek ten stanowi zaś następstwo zasady subsydiarności wyrażonej w art. 2 ust. 1 powołanej ustawy, a konstrukcja przedmiotowej zasady wskazuje, że organy pomocy społecznej nie wyręczają obywatela w obowiązku utrzymywania się w trudnej życiowo sytuacji, ale wymagają od niego aktywności w pokonywaniu niepowodzeń życiowych. Dalej Kolegium podniosło, że celem pomocy społecznej nie jest systematyczne, comiesięczne wspieranie osób, które posiadają dochód przekraczający kryterium dochodowe, co ma miejsce w przypadku strony, gdyż pomoc społeczna jest instytucją przeznaczoną do działania doraźnego, a nie do stałego, comiesięcznego wspierania jednej osoby wymagającej pomocy.

Organ odwoławczy powołał się przy tym m.in. na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 lipca 2014 r., o sygn. akt II SA/Po 359/14, w który stwierdzono, że nieuiszczanie czynszu przez skarżącego nie stanowi nowego problemu, wynikającego z nagłych zdarzeń, lecz jest problemem nierozwiązanym już od paru lat, gdyż zaległości w jego zapłacie sięgają aż stycznia 2011 r. Organ stwierdził, że w tych okolicznościach nie można przyjąć, aby wniosek o spłatę zadłużenia czynszowego umotywowany był zaistnieniem szczególnie uzasadnionego przypadku, a więc wynikał z nadzwyczajnych zdarzeń, których skarżący nie mógł przewidzieć.

W skardze na decyzję Kolegium z dnia [...] stycznia 2016 r. A. G., zarzucając niezgodność z prawem, podniósł zarzuty przedstawione wcześniej w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2016 r. stwierdził, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Uzasadniając zajęte stanowisko Sąd I instancji wskazał, że skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, której dochód w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku – wrześniu 2015 r., wynosił 591,37 zł, a więc nie przekraczał kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, wynoszące aktualnie 634 zł.

WSA w Poznaniu stwierdził, że Kolegium prawidłowo uznało, iż skarżący nie spełnia przesłanek uzasadniających przyznanie mu na podstawie art. 39 powołanej ustawy pomocy finansowej na cele wskazane we wniosku. W ocenie tego Sądu organom orzekającym w przedmiotowej sprawie nie można zarzucić naruszenia przepisów postępowania i dowolności orzekania (art. 7 k.p.a.), jak i naruszenia art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Organy nie zakwestionowały trudnej sytuacji materialnej skarżącego, wiązała się ona jednak nie z brakiem dochodu po stronie skarżącego, lecz z istniejącym zadłużeniem za opłaty czynszowe i trudnością z bieżącym regulowaniem czynszu.

Sąd I instancji zgodził się z organami, że przyznawanie regularnej, pokrywającej koszty opłat czynszowych pomocy z pomocy społecznej, nie przyczyni się do poprawy sytuacji skarżącego. Zarówno analiza akt sprawy, jak i wcześniejszych orzeczeń tutejszego Sądu wskazuje, że problem nieuiszczania czynszu przez skarżącego, czy też brak wystarczających środków na pokrycie kosztów wynajmu mieszkania, nie stanowi nowego problemu, lecz jest kwestią nierozwiązaną już od kilku lat, skoro zaległości w zapłacie czynszu sięgają aż stycznia 2011 r. W tych okolicznościach nie można przyjąć, aby wniosek o udzielenie pomocy na zapłatę czynszu we wrześniu 2015 r. i zaległości za sierpień 2015 r. zmierzał do poprawy sytuacji skarżącego w tym zakresie, tym bardziej, że skarżący od wielu lat nie podejmuje kroków realnie zmierzających do poprawy swojej sytuacji mieszkaniowej i zmiany lokalu na mniejszy, co umożliwiłoby obniżenie czynszu i wystąpienie o dodatek mieszkaniowy. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika też, że w okresie od lutego 2011 r. do lutego 2014 r. organ I instancji kilkanaście razy przyznał skarżącemu specjalny zasiłek celowy na częściowe uregulowanie należności czynszowych, a mimo tego wsparcia sytuacja wnioskodawcy nie uległa poprawie, bowiem nie regulował pozostałej części czynszu, co powiększało jego zadłużenie. Wobec notorycznego zwiększania zadłużenia czynszowego trudno uznać zgłoszoną przez wnioskodawcę potrzebę za mieszczącą się w zakresie zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, o której mowa w art. 39 ustawy o pomocy społecznej.

Sąd Wojewódzki podkreślił jednocześnie, że organy obu instancji słusznie wskazały, iż udzielenie skarżącemu żądanej pomocy nie będzie zgodne z celami pomocy społecznej, bowiem nie poprawi ono faktycznie sytuacji skarżącego, który sam mimo posiadanych możliwości nie podejmuje czynnej współpracy z ośrodkiem pomocy społecznej w celu poprawy swojego położenia i w ten sposób utrwala swoją niekorzystną sytuację mieszkaniową.

Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii umowy ustnej zawartej pomiędzy pracownikami MOPR w P. a skarżącym w 2010 r., co do stałego regulowania opłat za czynsz i energię przez ten ośrodek, Sąd I instancji zauważył, że z okoliczności sprawy wynika, iż żaden z pracowników organu nie był uprawniony do zapewnienia skarżącego o możliwości udzielania ciągłej (bezterminowej) pomocy finansowej na opłacenie czynszu, zaś przypadki przyznawania w przeszłości pomocy finansowej na zapłacenie części czynszu wynikały każdorazowo z wydawanych w tym przedmiocie decyzji. Podkreślił, że nawet w przypadku przyjęcia za wiarygodne twierdzeń skarżącego, jakoby pracownicy ośrodka składali wobec niego zapewnienia bieżącego regulowania przez tą instytucję należności czynszowych, to okoliczność ta nie miałby jakiegokolwiek wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Ewentualne składanie przez pracowników pomocy społecznej obietnic pozbawionych podstawy prawnej nie mogłoby bowiem skutkować po stronie skarżącego nabyciem podlegającego ochronie prawnej prawa podmiotowego do uzyskiwania środków z pomocy społecznej na określony cel.

W ocenie Sądu I instancji skarżący w istocie chciałby utrzymania dotychczasowej sytuacji mieszkaniowej przy jednoczesnym finansowaniu związanych z tym kosztów przez ośrodek pomocy społecznej. Udzielenie pomocy w tym zakresie prowadziłoby zatem do powstania sytuacji, w której organ wyręczałby skarżącego w niemal wszystkich kosztach związanych z utrzymaniem mieszkania, co jednocześnie stanowiłoby faktycznie udzielanie pomocy właścicielowi lokalu zajmowanego przez skarżącego, a który to podmiot mimo istnienia wieloletnich zaległości czynszowych skarżącego nie podejmuje efektywnych działań zmierzających do usunięcia dłużnika z zajmowanego lokalu, w szczególności poprzez uzyskanie wyroku nakazującego opróżnienie lokalu z jednoczesnym przyznaniem eksmitowanemu prawa do lokalu socjalnego (art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego).

Zauważył Sąd I instancji, że w razie przyznania takiego uprawnienia w wyroku eksmisyjnym obowiązek dostarczenia odpowiedniego lokalu ciążyłby na gminie, a jego niezrealizowanie skutkowałoby odpowiedzialnością odszkodowawczą gminy względem właściciela lokalu (art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego – Dz.U. z 2014 r., poz.150, z późn. zm).

Sąd Wojewódzki podkreślił, nie negując obiektywnie trudnej sytuacji materialnej skarżącego, że trudność sytuacji życiowej, w jakiej się znalazł, wynika z faktu, że zajmuje on lokal mieszkalny, którego wielkość uniemożliwia mu uzyskanie stałej pomocy w utrzymaniu mieszkania w trybie ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. Okoliczność ta nie może jednak stanowić przesłanki dla przyznania skarżącemu stałej pomocy finansowej na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej. Wynika to z faktu, że skoro prawodawca ustanowił w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 966, z późn. zm.), kryteria przyznawania tych dodatków związane z normatywną powierzchnią użytkową lokalu mieszkalnego w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, to nie można dla faktycznego obejścia tych regulacji – celem przyznania stałej pomocy odpowiadającej funkcjonalnie dodatkowi mieszkaniowemu dla osoby niespełniającej kryteriów otrzymywania takowego dodatku – wykorzystywać przepisów innych ustaw, w tym i ustawy o pomocy społecznej. opłat.

Sąd i instancji wskazał, że dla rozwiązania trudnej sytuacji życiowej, w której znalazł się skarżący, winien on podjąć efektywne działania zmierzające do pozyskania lokalu mieszkalnego o wielkości umożliwiającej skorzystanie z pomocy przewidzianej w ustawie o dodatkach mieszkaniowych.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 maja 2016 r. skargę kasacyjną wniósł A. G. domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. W ocenie skarżącego kasacyjnie wyrok ten wydany został z naruszeniem:

- przepisu prawa materialnego tj. art. 39 § 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej – poprzez jego błędną wykładnię, gdyż faktycznie skarżący pozostaje w trudnej sytuacji materialnej i ma problem z opłaceniem czynszu za mieszkanie, a domagał się przyznania zasiłku celowego na pokrycie opłat czynszowych jedynie za 2 miesiące tj. sierpień i wrzesień 2015 r.;

- przepisu postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7 k.p.a. – z uwagi na przyjęcie przez orzekające w sprawie organy, że skarżący nie podjął współpracy w rozwiązaniu jego problemów, bez uwzględnienia przyczyn takiej postawy skarżącego, mimo, że w sprawie istnieją przesłanki do twierdzenia, że skarżący mógł odmówić współpracy nie ze względu na wyrachowany interes w posiadaniu dotychczasowego mieszkania lecz ze względu na problemy ze zdrowiem psychicznym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który - w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego - nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a.. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postaci naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne jej rozumienie, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. W przypadku drugiej podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. ustawa wymaga ponadto, aby skarżący wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. W orzecznictwie i piśmiennictwie zgodnie przyjmuje się, że w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na obydwu podstawach ustawowych w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego (zob. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. II, Zakamycze 2006, s. 425 i powołane tam orzeczenia).

Podnosząc zarzut dotyczący przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 pkt c P.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez przyjęcie przez orzekające w sprawie organy, co zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji, że skarżący nie podjął współpracy w rozwiązaniu jego problemów bez uwzględnienia przyczyn postawy skarżącego, mimo, że w sprawie istnieją przesłanki do twierdzenia, że skarżący mógł odmówić współpracy ze względu na problemy ze zdrowiem psychicznym.

Zarzut ten, w przekonaniu składu orzekającego NSA, jest pozbawiony uzasadnionych podstaw. Przepis art. 7 k.p.a., formułujący zasadę prawdy obiektywnej, zobowiązującej organy do uwzględnienia w toku postępowania słusznego interesu strony stanowi, że w toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek strony podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony.

Autor skargi kasacyjnej nie wskazał jednak, jakiego dowodu zgłoszonego przez stronę organ nie przeprowadził lub jaki dowód nie został przez organ wzięty pod uwagę z urzędu. Powyższe ustalenie przesadza o niezasadności przedmiotowego zarzutu. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej oznacza konieczność prawidłowego ich określenia. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest zatem precyzyjne wskazanie przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone i wykazanie, na czym to naruszenie polega. Nie konkretyzując przedmiotowego zarzutu autor skargi kasacyjnej uniemożliwił NSA dokonanie jego oceny.

Skarżący kasacyjnie zarzucił także naruszenie prawa materialnego, wskazując na błędną wykładnię przez Sąd Wojewódzki przepisu art. 39 § 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Także i ten zarzut pozbawiony jest uzasadnionych podstaw. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne jej rozumienie. Wskazany przepis stanowi, że zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Wykładnia przedmiotowego przepisu nie budzi zatem uzasadnionych wątpliwości, natomiast jego zastosowanie w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie stało się zarzutem skargi kasacyjnej. W okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował wykładnię tego przepisu dokonaną przez organy obu instancji i prowadząca do wniosku, że nie może stać się on podstawą przyznania skarżącemu żądanego świadczenia.

Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo zaaprobował stanowisko organu, który uznał, iż sytuacja A. G. pozwala na stwierdzenie, że brak jest podstaw do przyznania mu żądanego zasiłku celowego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy, wyjaśnić należy, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 254 § 1 P.p.s.a.), który przyznaje je w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 P.p.s.a.