Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 870/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 76, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 12, art. 18
journal: Dz.U. 2013 poz 687
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity
article: art. 154
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Spółki P. z siedzibą w L. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz Spółki P. z siedzibą w L. kwotę 739 (siedemset trzydzieści dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu [...]

UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2015 r., znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania P. L. L. S. A. z siedzibą w L. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] dotyczącą ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w obrębie ewidencyjnym: 8 Ś. , Gmina W., oznaczoną jako działka nr [...] o powierzchni 0,0748 ha, zajętej pod drogę gminną.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda przedstawił następujący stan sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014 r. W. W. wystąpił do Starosty L. w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi gminnej klasy D obsługującej P. L. L. w miejscowości Ś. , gmina W. - odcinek I od km rob. 0+000,00 do km rob. 0+776,00 oraz odcinek II od km rob. 0+000,00 do km rob. 0+737,90 o łącznej długości 1,51 km, gdzie realizacja inwestycji budowlanej obejmowała m.in. nieruchomość położoną w miejscowości Ś. , Gmina W. oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o powierzchni 0,0748 ha, stanowiącą byłą własność P. L. L. S. A. z siedzibą w L..

Rozpatrując powyższy wniosek, Starosta L. w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687 z późn. zm.), dalej specustawa, decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] zezwolił na realizację powyżej opisanej inwestycji drogowej.

Zawiadomieniem z dnia [...] września 2014 r. Starosta L. poinformował właścicieli nieruchomości, w tym P. L. L. S. A. z siedzibą w L., o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty L.. Działka nr [...] o powierzchni 0,0748 ha, z powyższą datą stała się własnością Gminy W..

Organ administracji wskazał, że odszkodowanie za powyższą nieruchomość przysługuje dotychczasowym właścicielom, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe (art. 12 ust. 4f ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych), a zgodnie z księgą wieczystą nr [...] właścicielem nieruchomości był P. L. L. S. A. z siedzibą w L.. Jednocześnie wyjaśnił, iż ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości, której sporządzenie zlecił Ł. K. rzeczoznawcy majątkowemu nr upr. [...].

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] Starosta L. orzekł o ustaleniu na rzecz P. L. L. S. A. z siedzibą w L., odszkodowania w wysokości [...] zł za nieruchomość położoną w miejscowości Ś. , Gmina W., oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków numerem [...] o powierzchni 0,0748 ha z tytułu przejęcia na rzecz Gminy W.. Organ wskazał, że nie znalazł podstaw do zwiększenia jego kwoty o 5 % stosownie do art. 18 ust. 1 e specustawy, gdyż nieruchomość nie została wydana inwestorowi w 30 - dniowym terminie przewidzianym w tym przepisie. Powyższe - zdaniem Starosty L. - wynikało z pisma W. W. z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz z dnia [...] grudnia 2014 r., w którym inwestor stwierdził, iż rozpoczęcie robót budowlanych nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2014 r. zgodnie z zawiadomieniem o terminie rozpoczęcia robót, bez sporządzania protokołu zdawczo - odbiorczego pomiędzy dotychczasowym właścicielem nieruchomości, a inwestorem.

Odwołanie od powyższej decyzji Starosty L. wniósł P. L. L. S. A. z siedzibą w L., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: naruszenie przepisów art. 7, art., 77 § 1 oraz art. 80 kpa w ten sposób, że organ nie dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż nieruchomość nie została wydana w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała ostateczna, a w konsekwencji nie zaistniały przesłanki do uzyskania dodatkowego odszkodowania w wysokości 5 % wartości nieruchomości.

Rozpatrując odwołanie Wojewoda powołując się na art. 12 ust. 4a w zw. z art. 12 ust. 5 specustawy oraz art. 130 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej ugn) w zw. z art. 134 ust. 3 i art. 135 ugn wskazał, że biegły wartość nieruchomości oszacował jako wartość odtworzeniową stanowiącą sumę wartości gruntu i jego części składowych, a wartość rynkowa gruntu jako przedmiotu prawa własności, ustalona została w podejściu porównawczym, metodą porównywania parami. Przytaczając zasadnicze fragmenty operatu, organ II instancji uznał, że spełnione zostały warunki do określenia wartości rynkowej nieruchomości.

Określona w operacie szacunkowym z dnia [...] grudnia 2014 r. wartość nieruchomości wyniosła [...] zł.

W ocenie organu odwoławczego wykonany na potrzeby postępowania operat szacunkowy z dnia [...] grudnia 2014 r. nie zawiera nieprawidłowości, które stanowiłyby podstawę do nieuznania tego dowodu z opinii biegłego. Oceniając operat szacunkowy w konfrontacji z brzmieniem przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207 poz. 2109 z późn. zm.) Wojewoda stwierdził, że przedłożona opinia została sporządzona zgodnie z przepisami prawa, jest logiczna i zupełna, wykonana i podpisana przez uprawnione osoby, zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy.

Wojewoda wyjaśnił jednocześnie, że w postępowaniu odwoławczym kwestią sporną jest brak orzeczenia przez organ I instancji o zwiększeniu odszkodowania o kwotę równą 5 % wartości nieruchomości, stosownie do art. 18 ust. 1e specustawy.

Organ odwoławczy podkreślił, że ustawodawca z uwagi na szczególny cel, jakim jest znaczne przyspieszenie realizacji inwestycji drogowych i dla którego uchwalona została specustawa drogowa, zdecydował się na uzupełnienie przesłanki słusznego odszkodowania o "zachętę" dla dotychczasowego właściciela bądź użytkownika wieczystego do wcześniejszego, niż określone w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Uprawnionym do powiększonego odszkodowania w wysokości 5 % jest właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, który wykazał się aktywnością i uzewnętrznił wolę wydania nieruchomości inwestorowi. Wydanie nieruchomości można rozumieć jako przeniesienie posiadania, w tym dobrowolne opuszczenie nieruchomości przez byłego właściciela lub użytkownika wieczystego i umożliwienie inwestorowi korzystania z nieruchomości połączone przynajmniej z poinformowaniem inwestora drogowego o tym fakcie. Chodzi tu o takie zachowanie, które wyraźnie wskazuje na faktyczne umożliwienie inwestorowi rozporządzania nieruchomością. Fakt wydania nieruchomości powinien być na tyle wyraźnie uzewnętrzniony, że dla przeciętnego odbiorcy nie będzie budzić wątpliwości interpretacyjnych. Istotną cechą jest tu uzewnętrzniona dobrowolność działania właściciela lub użytkownika wieczystego, najlepiej wyrażona w sposób, który następnie można udowodnić. Dowodem potwierdzającym wydanie nieruchomości może być protokół zdawczo - odbiorczy lub jednostronne oświadczenie właściciela lub użytkownika wieczystego.

Jednocześnie Wojewoda wskazał, że niezależnie od postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy, to w interesie uprawnionego pozostaje udowodnienie okoliczności wydania nieruchomości, gdy tymczasem odwołujący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających tę okoliczność, twierdząc jedynie w odwołaniu, że faktycznie to nastąpiło poprzez nieczynienie inwestorowi przeszkód. Wyjaśnił przy tym, że za wydanie nieruchomości nie można uznać pasywnej postawy właściciela, który oczekiwałby, że inwestor będzie w każdej chwili zainteresowany zajęciem nieruchomości. W przypadku posiadania przez byłego właściciela jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałaby, że dobrowolnie wydał nieruchomość, bądź zgodził się na jej wydanie, powinien przedłożyć taki dowód do akt sprawy, czego jednak nie uczynił. W konsekwencji organ II instancji wskazał, że brak było podstaw do twierdzenia, że nastąpiło dobrowolne wydanie nieruchomości, skutkujące podwyższeniem odszkodowania na podstawie art. 18 ust. 1e specustawy.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie P. L. L. S. A. z siedzibą w L., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który decyzję zaskarżył w części, w której Wojewoda nie orzekł o przyznaniu stronie skarżącej dodatkowego odszkodowania w wysokości 5 % wartości przejmowanej nieruchomości i zarzucił jej:

I. naruszenie przepisów postępowania, tj.;

1/ art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa w ten sposób, że organ nie dokonał wszechstronnej i wyczerpującej oceny całokształtu materiału dowodowego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż w przedmiotowej sprawie brak było wydania przez odwołującego nieruchomości w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, mimo iż wszystkie powyższe okoliczności zostały jednoznacznie stwierdzone dokumentami urzędowymi - dwoma pismami W. W.,

2/ art. 8 kpa w ten sposób, że organ rozpatrując przedmiotową sprawę zignorował całkowicie dwa pisma W. W. jasno stwierdzające wydanie nieruchomości w terminie poniżej 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, tym samym podważając zaufanie do działań władzy samorządowej i zastawiając na skarżącego swoistą pułapkę proceduralną (polegającą na tym, że skarżący, działający w dobrej wierze i zaufaniu do organów władzy ma przekonanie o jednoznacznym potwierdzeniu swoich działań podczas gdy organ ustalenia innych władz ignoruje i domaga się od skarżącego jeszcze dodatkowej aktywności),

3/ art. 76 § 1 kpa w ten sposób, że organ rozpatrując przedmiotową sprawę pominął dwa pisma W. W., będące dokumentami urzędowymi i tym samym pomijając przy rekonstrukcji stanu faktycznego to co zostało w nich urzędowo stwierdzone,

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.

1/ art. 18 ust. 1e specustawy poprzez jego niezastosowanie na skutek błędnej wykładni skutkujące brakiem przyznania spornego odszkodowania, a polegające na przyjęciu, że uprawnionym do powiększenia odszkodowania w wysokości 5% jest tylko ten właściciel lub użytkownik wieczysty, który wykazał się odpowiednią aktywnością i uzewnętrznił wolę wydania nieruchomości (w szczególności poprzez sporządzenie protokołu zdawczo - odbiorczego lub jednostronnego oświadczenia) mimo, że w przedmiotowej sprawie doszło do terminowego wydania nieruchomości, a okoliczności te stwierdzone zostały pismami W. W..

Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody, a także utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji o nie przyznaniu dodatkowego odszkodowania w wysokości 5% wartości przejmowanej nieruchomości (tj. [...] zł), zobowiązanie Wojewody w terminie określonym przez Sąd do wydania decyzji uwzględniającej dodatkowe odszkodowanie, o którym mowa w art. 18 ust. 1e specustawy drogowej, w wysokości 5% dla skarżącego oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że całkowite przekazanie nieruchomości nastąpiło już w dniu [...] sierpnia 2014 r. będącego datą rozpoczęcia robót budowlanych (decyzja zezwalająca na realizację inwestycji pochodzi z dnia [...] sierpnia 2014 r.), co dodatkowo zostało jednoznacznie stwierdzone dwoma pismami W. W.. Doszło więc do przekazania władztwa faktycznego nieruchomości w ciągu ustawowego terminu 30 dni. Żądanie dodatkowego odszkodowania w wysokości 5% nie jest więc oparte jedynie o twierdzenia strony, ale zostało w sposób dostateczny udowodnione. Organy obu instancji znały wskazane pisma W. W., powołały się na nie nawet w uzasadnieniach, a mimo to pominęły je niezgodnie z przewidzianymi w postępowaniu administracyjnym regułami prawidłowej oceny dowodów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga jest zasadna.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.), ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), dotyczące przysługiwania, a także zasad ustalania i wysokości odszkodowania za nieruchomość, która stała się z mocy prawa, na podstawie art. 12 ust. 1, 2 i 4 specustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. własnością Gminy W..

Zgodnie z art. 12 ust. 4f specustawy odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w art. 12 ust. 4, przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, a wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ pierwszej instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania (art. 12 ust. 5 w zw. z art. 18 ust. 1 ustawy). Wartość rynkowa nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą z mocy prawa na podstawie przepisów specustawy drogowej określa się przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalania odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości, zgodnie z art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami bez uwzględnienia ustaleń decyzji, o czym stanowi § 36 ust. 1 rozporządzenia.

W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo przyjęły, że operat szacunkowy zawiera wszystkie niezbędne elementy, w szczególności określa przedmiot i cel wyceny, powołuje podstawę prawną wyceny nieruchomości, źródła danych, wskazuje daty istotne dla określenia wartości nieruchomości, zawiera analizę i charakterystykę rynku nieruchomości, wskazuje podejście, metodę i technikę szacowania, przedstawia obliczenia oraz wynik wyceny wraz z uzasadnieniem. Operat szacunkowy nie zawiera też żadnych błędów logicznych czy niejasności, które uprawniałyby organy do zakwestionowania go jako dowodu w sprawie. Treść operatu nie jest kwestionowana przez stronę skarżącą.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy P. L. L. S. A. z siedzibą w L. wydał nieruchomość w terminie ustawowym, a zatem czy prawidłowo przy ustalaniu odszkodowania nie powiększono go o kwotę równą 5% wartości nieruchomości (art. 18 ust. 1e pkt 1 ustawy).

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 18 ust. 1e specustawy drogowej wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5% wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia: 1) doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17 ustawy z nadanym rygorem natychmiastowej wykonalności; 2) doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności; albo 3) w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna.

Powyższy art. 18 ust. 1e został dodany do specustawy drogowej przez art. 1 pkt 7 lit. b ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. (Dz. U. Nr 154, poz. 958) zmieniającej specustawę drogową z dniem 10 września 2008 r.

Wskazać należy, że skoro specustawa drogowa posługuje się pojęciem wydania rzeczy, ale nie definiuje go na użytek tej ustawy, to zasadne jest posłużenie się przepisami kodeksu cywilnego (art. 348 - 351). Zgodnie z art. 348 kc przeniesienie posiadania następuje przez wydanie rzeczy. Wydanie dokumentów, które umożliwiają rozporządzanie rzeczą, jak również wydanie środków, które dają faktyczną władzę nad rzeczą, jest jednoznaczne z wydaniem samej rzeczy. Oznacza to, że wola wydania powinna być uzewnętrzniona na tyle, aby była ona oczywista dla nabywcy (przejmującego), że dotychczasowy posiadacz zrezygnował z władania rzeczą, zarówno w aspekcie corpus, jak i animus.

W wyroku z dnia 14 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 2517/13 Naczelny Sąd Administracyjny sformułował następującą tezę: "Pod pojęciem wydania nieruchomości w rozumieniu przepisu art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych należy rozumieć podjęcie i ujawnienie takich czynności przez dotychczasowego jej właściciela, które zapewnią nowemu właścicielowi (inwestorowi) realną możliwość wykonywania w stosunku do niej wszelkich działań wynikających z prawa własności, a więc przede wszystkim posiadania, używania, pobierania pożytków, przetworzenia i rozporządzania rzeczą. Zatem czynność zmierzająca do realizacji tej czynności musi być odpowiednio widoczna i rzeczywista. Nie musi być potwierdzona dokumentem, lecz winna być dostatecznie ujawniona w sposób ogólnie przyjęty, a dowodzona może być wszelkimi środkami dowodowymi, byle dotarła do adresata (nowego właściciela)".

Wywiązanie się z powyższego obowiązku uprawnia właściciela nieruchomości (użytkownika wieczystego) do uzyskania podwyższonego o 5% odszkodowania. Wskazać jednak należy, że przesłanki do uzyskania podwyższonego o 5% odszkodowania, o jakim mowa w przepisie art. 18 ust. 1e są spełnione także wtedy, gdy bez czynionych przez byłego właściciela nieruchomości przeszkód dochodzi do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez zarządcę drogi, zanim dotychczasowy właściciel zostanie zawiadomiony o wydaniu decyzji rodzącej obowiązek wydania nieruchomości. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 768/11).

Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia powyższej kwestii. Zawiadomienie o wydaniu decyzji Starosty L. z dnia [...] sierpnia 2014 r. (z nadanym rygorem natychmiastowej wykonalności) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zostało doręczone P. L. L. S. A. z siedzibą w L. w dniu [...] września 2014 r., ponadto - jak wynika z pism Zastępcy W. W. z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz z dnia [...] grudnia 2014 r. - roboty budowlane dotyczące budowy drogi gminnej zostały rozpoczęte w dniu [...] sierpnia 2014 r. W powyższym piśmie Zastępca W. W. jednoznacznie stwierdził, że wydanie nieruchomości nastąpiło z zachowaniem 30 - dniowego terminu określonego w art. 18 ust. 1 specustawy. Powyższe zestawienie dat jednoznacznie wskazuje, że w niniejszej sprawie doszło do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez zarządcę drogi, zanim dotychczasowy właściciel został zawiadomiony o wydaniu decyzji rodzącej obowiązek wydania nieruchomości.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, biorąc pod uwagę przedstawione powyżej stanowisko Sądu, Wojewoda dokona prawidłowej oceny pism Zastępcy W. W. z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz z dnia [...] grudnia 2014 r., o których mowa w niniejszym wyroku.

Mając na względzie powyższe przyjąć należało, że organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania poprzez zaniechanie ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności (art. 7, art. 76, art. 77 § 1 i art. 80 kpa) i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ppsa.

Stosując art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w całości, a nie jedynie w zakwestionowanej części. Uchylenie zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny w części jest możliwe tylko wtedy, gdy w sprawie jest możliwość wyodrębnienia wadliwie rozpatrzonej przez organ części wydanego aktu administracyjnego, w stosunku do tej jego części, która uznana jest przez sąd za rozstrzygniętą prawidłowo. Zaskarżona decyzja nie zawierała wyodrębnionego rozstrzygnięcia dotyczącego odmowy podwyższenia o 5% ustalonego na rzecz skarżącego odszkodowania, co w konsekwencji uniemożliwia określenie, w jakim zakresie należałoby zaskarżoną decyzję uchylić. Ponadto wydanie wyroku o niejednoznacznej treści w przypadku jego uprawomocnienia się doprowadziłoby do sytuacji, w której nie byłoby możliwe jednoznaczne określenie w jakim zakresie wiąże on strony, Sąd, inne sądy i organy, oraz w jakim zakresie jest on objęty powagą rzeczy osądzonej.

Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania zgodnie z żądaniem skarżącego art. 145 a § 1, z uwagi na brak przesłanek wynikających z tego przepisu. Zobowiązanie przez Sąd do wydania decyzji lub postanowienia wraz ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia następuje wyłącznie w przypadku uchylenia przez sąd administracyjny decyzji lub postanowienia ze względu na naruszenie przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa), a także w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa), a taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie występuje.