Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 491/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków, Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi Z.R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr. [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 marca 2017 r., nr SKO 4311/43/17, Samorządowe Kolegium Odwoławczego we W., po rozpatrzeniu wniosku Z. R. (dalej: skarżący) z dnia 13 marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 12 grudnia 2016 r., nr [...], odmawiającym wznowienia postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 29 października 2012 r., nr [...], utrzymującą w mocy - wydaną z upoważnienia Prezydenta W. - decyzję Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr 1 w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia 17 września 2012 r., nr [...], odmawiającą udzielenia skarżącemu zasiłku celowego na uregulowanie zadłużeń czynszowych, na kwotę 403,70 zł za styczeń 2012 r. oraz na opłatę za energię elektryczną i gaz, utrzymało w mocy wymienione wyżej postanowienie z dnia 12 grudnia 2016 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wskazał, że dotyczy ona postanowienia z dnia 12 grudnia 2016 r., nr [...] odmawiającego wznowienia postępowania (...), które zostało utrzymane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia 23 marca 2017 r., nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że podanie przedmiotu zaskarżenia należy wyłącznie do skarżącego, jako dysponenta skargi, która jest wiążąca dla Sądu. W skardze skarżący jako przedmiot zaskarżenia wskazał postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 12 grudnia 2016 r., nr [...], które po ponownym rozpatrzeniu sprawy zostało utrzymane przez ten organ postanowieniem z dnia 23 marca 2017 r. , nr [...]. Wobec tego Sąd uznał, że przedmiotem skargi jest postanowienie z dnia 23 marca 2017 r. przyjmując korzystniejszą sytuację dla skarżącego, gdyż od orzeczenia tego, jako wydanego w II instancji, przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Gdyby zaś uznać, że intencją skarżącego było zaskarżenie postanowienia z dnia 12 grudnia 2016 r. to skarga taka podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna. W stanie prawnym obowiązującym na dzień wydania tego postanowienia przed zainicjowaniem sądowej kontroli aktu skarżący zobowiązany był do wyczerpania administracyjnego toku postępowania, który obligował do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wynika to z postanowień art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a.", który stanowił, że skargę można było wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a takim środkiem zaskarżenia był również m.in. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tym samym skargę do sądu administracyjnego można było wnieść na postanowienie, które nie podlegało już zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji poprzez zażalenie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z tego względu, że taki środek prawny został już w stosunku do kwestionowanego orzeczenia wykorzystany albo dlatego, że postępowanie w danej sprawie jest jednoinstancyjne, co jednak wynikać musiało z przepisów szczególnych.

Przyjmując zatem, że skarga została złożona na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 marca 2017 r. należy stwierdzić, że została ona wniesiona po terminie.

Przepis art. 53 § 1 p.p.s.a. bowiem stanowi, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

W zaskarżonym postanowieniu pouczono skarżącego o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w terminie trzydziestu dni od dnia jego doręczenia.

Z akt sprawy wynika, że skarżący otrzymał zaskarżone postanowienie w dniu 2 maja 2017 r.

Termin do wniesienia skargi rozpoczął zatem swój bieg w dniu 3 maja

2017 r. Trzydziestym dniem był czwartek 1 czerwca 2017 r. zatem w tym dniu upływał termin do wniesienia skargi. Skarżący złożył skargę osobiście w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w dniu 1 sierpnia 2017 r.

Skoro termin do wniesienia skargi upływał w dniu 1 czerwca 2017 r. zaś skargę wniesiono w dniu 1 sierpnia 2017 r. należy uznać, że skarga została wniesiona z przekroczeniem 30-dniowego terminu.

Skarżący nie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu.

W takiej sytuacji nie było już potrzeby odrębnego rozpatrzenia pozostałych, wynikających ze skargi i z nią ściśle związanych żądań, obejmujących kwestię postępowania mediacyjnego i uzupełnienia rozstrzygnięcia organu pomocy społecznej.