Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 361/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 129,  par. 2,  art. 58
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Pomocnik sekretarza sądowego Izabela Suchenia, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 października 2006r. sprawy ze skargi J.M. na postanowienie Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda postanowieniem z dnia [...] numer [...] postanowił przywrócić J. G. termin do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego w lokalu przy ul. K. w P.

W uzasadnieniu postanowienia, organ odwoławczy stwierdził, iż w postępowaniu o wymeldowanie z pobytu stałego toczącym się z wniosku J. M., interesy J. G. reprezentował, wyznaczony przez Sąd Rejonowy w P. na wniosek organu I instancji kurator, w osobie S.Z..

Organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i ustaleniu, że zachodzą przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, decyzją z dnia [...] numer [...] orzekł o wymeldowaniu J. G. z pobytu stałego w lokalu położonym przy ul. K. w P.

Z tą decyzją nie zgodził się wymeldowany i w dniu 17.10.2002r. wniósł odwołanie do Wojewody, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, bowiem o decyzji orzekającej o jego wymeldowaniu z pobytu stałego oraz o rozprawie dowiedział się od swojego ojczyma J. M. w dniu 14.10.2002r.

Organ odwoławczy powołując się na art. 58 par. 1 i 2 k.p.a. uznał, iż nie ma podstaw do kwestionowania twierdzeń skarżącego J. G., albowiem z akt sprawy nie wynika, aby kurator kontaktował się ze skarżącym i informował go o przebiegu sprawy i o treści decyzji organu I instancji. Ponadto skarżący wniósł odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu w ustawowym terminie określonym art. 58 par. 2 k.p.a., a przyczyną uchybienia terminowi w rozumieniu powołanego przepisu jest w tym przypadku fakt, iż osobiście nie brał udziału w postępowaniu, co samo w sobie zawiera element braku winy, o jakim mowa w art. 58 par. 1 k.p.a.

Z postanowieniem Wojewody z dnia [...] nie zgodził się J. M. i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając:

- rażące naruszenie art. 58 par. 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, przy ewidentnie ustalonym stanie faktycznym, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy J. G.;

- obrazę art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niewłaściwą interpretację oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 38/03.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda , podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 129 par. 2 k.p.a. odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi sie w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Decyzja Burmistrza Miasta P. orzekająca o wymeldowaniu J. G. z pobytu stałego została doręczona ustanowionemu przez Sąd Rejonowy w P. kuratorowi S.Z. w dniu 15 stycznia 2001r., co wynika z akt sprawy(k.33). Kurator, o którym mowa w art. 143-147 k.p.c., nie jest jedynie "kuratorem dla doręczeń". Ma on, bowiem podejmować za stronę, której miejsce pobytu nie jest znane, czynności niezbędne dla obrony jej praw. To zaś, jak wypełnia on swe obowiązki, wpływa na ocenę, czy prawa strony były należycie chronione (por. aktualne także tu uwagi zawarte w uzasadnieniu postanowienia SN z dnia 3 marca 1997 r., III CKN 10/96, z glosą W. Broniewicza, OSP 1997, z. 9, poz. 172). Trudno przyjąć, że J. G. miał zapewnioną należytą ochronę swych praw w sytuacji zupełnej bierności ustanowionego dla niego kuratora. Tolerowanie przez Sąd tego stanu stanowiłoby, zatem niewątpliwie rażące naruszenie art. 58 par. 1 k.p.a. bez względu na wynik merytoryczny sprawy. Dla rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, bez znaczenia pozostaje okoliczność czy spełnione zostały przesłanki określone w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych, uzasadniające wymeldowanie J. G. z pobytu stałego.

Ustalenie, gdzie przebywał skarżący, czy ukrywał się, czy też jak twierdzi w odwołaniu pracował w Warszawie, nie zmienia faktu, iż od samego początku nie brał osobiście udziału w postępowaniu administracyjnym i okoliczność ta była przyczyną uchybienia terminowi, co w samo w sobie zawiera element braku winy, o jakim mowa w art. 58 par. 1 k.p.a.

Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Powszechnie, bowiem przyjmuje się na gruncie przepisów k.p.a., że strona obowiązana jest do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, zatem przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. (por. postanowienie NSA z dnia 4.10.2000r. I SA/Gd 560/00).

Z akt sprawy wynika, iż J. G., wbrew temu, co twierdzi w odwołaniu, w toku toczącego się postępowania i w dacie wydania decyzji przez organ I instancji nie przebywał w Zakładzie Karnym w Z., nie mniej jednak nie brał osobiście udziału w postępowaniu, nie zastępował go ustanowiony przez skarżącego pełnomocnik, a ustanowiony przez Sąd kurator. Jak wynika z akt sprawy kurator S. Z. nie wnosząc w terminie odwołania od niekorzystnej dla zastępowanego decyzji organu pierwszej instancji, nie należycie chronił interesy osoby zastępowanej, a tym samym uprawdopodobnienie braku winy powinno odnosić się wyłącznie do kwestii obiektywnej przyczyny niedotrzymania terminu przez J. G., którą był fakt, nie brania osobiście udziału w postępowaniu o wymeldowanie z stałego pobytu.

Organ odwoławczy rozpoznający wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania prawidłowo wywiódł, że skarżący J. G. uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do złożenia dowołania. W ocenie Sądu w zgromadzonym materiale dowodowym, brak jest podstaw, aby zanegować twierdzenia J. G., iż o rozprawie i decyzji organu I instancji dowiedział się dopiero w dniu 14.10.2002r. Fakt ten potwierdza wniesienie odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu w dniu 17.10.2002r. (k.37),a zatem, w ustawowym terminie przewidzianym w art. 58 par. 2 k.p.a.

Wobec powyższego, zarzuty skargi o rażącym naruszeniu art. 58 par. 1 k.p.a. przez organ odwoławczy nie znajdują uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym i dokonanej przez ten organ trafnej ocenie prawnej faktów, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela w całości.

Wbrew zarzutowi skargi, iż doszło do obrazy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, iż organ odwoławczy wykonał wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 38/03 i ustalił na podstawie informacji z dnia 25.01.2006r. Zakładu Karnego w Z., okres, w którym J. G. odbywał karę pozbawienia wolności. Zgodnie z powyższą informacją organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, iż J. G. przebywał w Zakładzie Karnym w Z. od 28.05.2000r. do 4.10.2002r. Natomiast okoliczność wymagająca ustalenia zdaniem WSA w Krakowie, a mianowicie, kto doręczył skarżącemu decyzję o jego wymeldowaniu, wynika z odwołania, w którym J. G. twierdzi, iż dowiedział się o tej decyzji od swojego ojczyma J. M.. Fakt, iż by kurator doręczył mu tę decyzję nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym i organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia takiego faktu jako ustalonego nie potwierdza.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę nie stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.