Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 872/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 3 par 1 , 134 par 1, 153,170, art. 145 par 1 pkt 2, art.152, art.200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 134 h, art. 135 ust. 1 pkt 2, ust. 4 i 5 , art. 133ust. 8 pkt 1 , art. 135 u ust.4 pkt 2,
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 156 par 1 pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M. T. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej I. stwierdza nieważność zaskarżonego orzeczenia, II. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia wyroku, III. zasądza od Komendanta Policji na rzecz skarżącego M. T. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1 i art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy

z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia [...] r. o uznaniu winnym popełnienia zarzucanego czynu i ukaraniu karą dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku M. T. - w pkt 1 orzeczenia uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej wymierzenia obwinionemu kary i wymierzył M. T. karę nagany, w punkcie 2 orzeczenia utrzymał w mocy w pozostałej części zaskarżone orzeczenie.

Powyższe orzeczenie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] r. Komendant Powiatowy Policji uznał M. T. winnym zarzucanych mu czynów, wymierzając mu karę ostrzeżenia niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku za to, że :

- w dniu [...] r., będąc funkcjonariuszem Policji

i występując w sprawie sygn. akt VI K [...] jako oskarżony stawił się na sali rozpraw Sądu Rejonowego w VI Wydziale Grodzkim

i wbrew powszechnemu zakazowi wynikającemu z art. 54 § 1 ustawy

z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) wniósł na teren Sądu stanowiącą jego indywidualne wyposażenie służbowe broń palną krótką wraz z amunicją, czym nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku właściwego przechowywania broni palnej, tj. o czyn art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania

i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz. Urz. KGP nr 4, poz. 38, ze zm.),

- w dniu [...] r., będąc funkcjonariuszem Policji i występując w prywatnej sprawie o sygnaturze akt II SA/Sz[...] , stawił się na sali rozpraw Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w umundurowaniu służbowym i wbrew powszechnemu zakazowi wynikającemu z art. 54 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), wniósł na teren Sądu stanowiącą jego indywidualne wyposażenie służbowe broń palną krótką wraz z amunicją, czym nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku właściwego przechowywania broni palnej, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia

6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów.

W odwołaniu od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji M. T. wniósł o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na powołaniu się w związku z powyższym przepisem na ogólne zasady dotyczące przechowywania broni, które to nie dają podstaw do przypisania obwinionemu konkretnego naruszenia obowiązków, w szczególności naruszenia § 54 ust. 1 ustawy o ustroju sądów powszechnych. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 135g oraz art. 135j ustawy o Policji.

Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1, art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

M. T. zaskarżył to orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji poprzez zastosowanie tego artykułu w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji

z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, art. 135e w związku z art. 135g ustawy o Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 lipca

2011 r., sygn. akt II SA/Sz 127/11, orzekł o uchyleniu orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr [...] z dnia [...] r. w części dotyczącej wymierzenia M. T. kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, w pozostałej zaś części skargę oddalił.

W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, między innymi, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, jak i z zasadami szczegółowymi regulującymi przebieg postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów. Ponadto powołując się na treść art. 132 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 oraz art. 132a ustawy o Policji Sąd uznał za zasadny wniosek organu, iż skarżący w sposób zawiniony naruszył obowiązujące przepisy prawa, tj. art. 54 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2010 r. Prawo

o ustroju sądów powszechnych, albowiem wbrew ustawowemu zakazowi wniósł na teren Sądu broń palną krótką wraz z amunicją. Tym samym skarżący nie dopełnił również ciążącego na nim obowiązku właściwego przechowywania broni palnej,

co z kolei stanowi naruszenie przepisów art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji

w związku z § 10 ust. 1 pkt 2 zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów. Organy orzekające prawidłowo zastosowały przepis art. 132 powołanej ustawy o Policji. Popełnienie przez skarżącego wymienionych przewinień dyscyplinarnych zostało udowodnione i uzasadnione w orzeczeniu w sposób wystarczający.

Sąd stwierdził jednocześnie, że organy obu instancji naruszyły zasady postępowania administracyjnego oraz zasady regulujące postępowanie dyscyplinarne w stosunku do policjantów w zakresie dotyczącym uzasadnienia wyboru zastosowanej wobec skarżącego kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Przywołując treść art. 134 ustawy o Policji określającego kary dyscyplinarne, Sąd wskazał, że zgodnie z art. 134 h ust. 1, 2, 3 tej ustawy, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj

i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

Sąd nie dopatrzył się w części merytorycznej zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji szczegółowego uzasadnienia zastosowania wobec M. T. kary dyscyplinarnej określonej w art. 134 pkt 3 ustawy o Policji. Stwierdził brak rozważań organów w kontekście ww. art. 134h ustawy. W szczególności

w kwestii możliwości złagodzenia zastosowanego środka dyscyplinującego lub przedstawienia argumentacji przemawiającej za jego niezastosowaniem.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 127/11 skargę kasacyjną wniósł M. T..

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 2218/11 oddalił skargę kasacyjną skarżącego.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2011 r. stał się prawomocny z dniem 31 maja 2012 r.

Wobec powyższego, w ramach ponownego postępowania w przedmiocie orzeczenia wobec M. T. kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, Komendant Wojewódzki Policji, wydał wskazane na wstępie uzasadnienia orzeczenie nr [...] .

W uzasadnieniu ww. orzeczenia organ II instancji przedstawił przebieg postępowania dyscyplinarnego przeciwko ww. wymienionemu z wyszczególnieniem w kolejności chronologicznej okoliczności faktycznych sprawy, a także przedstawił stan prawny sprawy z podaniem treści wymienionych w podstawach obu orzeczeń przepisów oraz przytoczył treść odwołania skarżącego.

W rozważaniach merytorycznych organ odwoławczy wskazał na treść uzasadnienia wyroku WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 127/11 podkreślając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, jak i z zasadami regulującymi przebieg postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów oraz, że wnioski dotyczące zawinienia M. T. zostały poprzedzone wnikliwą i rzetelną analizą zgromadzonego materiału, a organy rozważyły wszystkie istotne okoliczności sprawy. Sąd zakwestionował natomiast uzasadnienie wyboru zastosowanej wobec skarżącego kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Mając na uwadze wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

dokonano ponownej analizy orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z punktu widzenia zasadności wymierzonej M. T. kary dyscyplinarnej.

Organ odwoławczy wskazał, że M. T. dopuścił się zarzucanych mu czynów świadomie, lekceważąc normy obowiązującego w tym zakresie prawa. Występując w prywatnych sprawach z bronią służbową i w umundurowaniu był identyfikowany z formacją, w której pełni służbę, a tym samym naruszył jej wizerunek i prestiż. Jako funkcjonariusz z ponad 10-letnim stażem w komórkach służby prewencyjnej i kryminalnej winien znać obowiązujący przepis art. 54 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. Obowiązkiem każdego policjanta wynikającym z § 22 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta jest stałe doskonalenie i uzupełnianie swojej wiedzy oraz umiejętności zawodowych. Ponadto na rozprawie, która odbyła się w dniu [...] r., został pouczony

o konieczności deponowania broni.

Według organu odwoławczego, stopień winy i szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego strony dla służby jest znaczny, a postawa obwinionego po popełnieniu przewinienia, a także jego własności i warunki osobiste oraz dotychczasowy przebieg służby nie dają gwarancji, iż w przyszłości będzie on wystrzegał się łamania zasad dyscypliny i etyki zawodowej. Z tego też powodu organ odwoławczy podziela pogląd Komendanta Powiatowego Policji

o celowości wymierzenia obwinionemu kary dyscyplinarnej bez skorzystania

z możliwości odstąpienia od jej wymierzenia (art. 135 j ust. 5 ustawy o Policji).

Organ II instancji uznał jednakże, że zasadne będzie wymierzenie kary łagodniejszej, tj. nagany, która zgodnie z art. 134a oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania przez przełożonego dyscyplinarnego. Za łagodniejszym potraktowaniem popełnionego przewinienia przemawia postawa policjanta w dniu stawiennictwa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym polegająca na dążeniu do maksymalnego skrócenia okresu nieobecności w służbie, którą miał podjąć bezpośrednio po zakończeniu rozprawy. Jego zachowanie nie wpłynęło również w istotny sposób na dezorganizację służby. Zdaniem organu, ze względu na rodzaj, stopień i konsekwencje naruszenia ciążących na obwinionym powinności oraz dotychczasowy przebieg jego kariery zawodowej należy uznać, że najniższa z kar dyscyplinarnych, będzie współmierna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych oraz stopnia zawinienia.

M. T. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

ww. orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji

Nr [...] z dnia [...] r. zarzucając mu naruszenie:

- art. 135 ust. 4 ustawy o Policji poprzez wymierzenie kary dyscyplinarnej po upływie roku od dnia popełnienia przez obwinionego zarzuconych mu czynów,

- art. 135 n ust. 4 pkt 5 w zw. z art. 135 j ust. 4 ustawy o Policji poprzez wydanie decyzji pomimo, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe z tej przyczyny, iż obwiniony został zwolniony ze służby z dniem 30 czerwca 2012 r., co powinno skutkować umorzeniem postępowania dyscyplinarnego przez organ II instancji,

- art. 135 j ust.2 pkt 4 i 6 ustawy o Policji oraz art. 6 k.p.a. poprzez uznanie obwinionego winnym popełnienia czynów" z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji

w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia

16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, pomimo, iż wymienione zarządzenie utraciło moc z dniem

1 sierpnia 2011 r.,

- art. 135 j ust. 2 pkt 4 i 6 oraz 132 ust. 2 ustawy o Policji poprzez uznanie, iż

w zakresie czynu opisanego w pkt 2 zaskarżonego orzeczenia, obwiniony postąpił wbrew art. 54 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, w sytuacji, gdy wskazany przepis odnosi się jedynie do sądów powszechnych nie zaś sądów administracyjnych więc samodzielnie nie może stanowić podstawy do formułowania naruszenia zakazu wynikającego z wymienionego artykułu w przypadku sądów administracyjnych,

- § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, iż dotyczy on funkcjonariuszy wykonujących obowiązki służbowe, nie zaś udających się do sądu w sprawach prywatnych, w sytuacji, gdy wspomniany przepis odnosi się do funkcjonariuszy zwolnionych od zajęć służbowych w trakcie służby, występujących przed organem prowadzącym postępowanie sądowe w charakterze świadka lub strony i niezależnie od tego czy sprawa ma charakter służbowy czy prywatny,

- art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez zastosowanie tego artykułu w związku z § 10 ust. 1 pkt 2 zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania

i użytkowania broni palnej przez policjantów, w sytuacji gdy ze wskazanych przepisów nie wynika jasna, precyzyjna i nie budząca wątpliwości norma zakazująca policjantom wnoszenia broni służbowej do budynków sądów,

- naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135 e w zw. z art. 135g ustawy o Policji poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia okoliczności sprawy, wskutek czego organ niezasadnie uznał, iż obwiniony dopuścił się zarzucanych czynów w sposób umyślny,

- art. 132 ust. 2 ustawy o Policji poprzez uznanie, iż na obwinionym ciążył obowiązek określony w art. 54 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, pomimo, iż zgodnie z art. 1 ustawy o Policji do jej zadań należy m.in. ochrona bezpieczeństwa

i porządku publicznego, kontrola przestrzegania przepisów porządkowych

i administracyjnych związanych z działalnością publiczną lub obowiązujących

w miejscach publicznych, a funkcjonariusze również poza służbą są upoważnieni do posiadania przy sobie broni i reagowania w określonych wypadkach naruszania prawa.

W uzasadnieniu skargi M. T. wskazał, że organ II instancji wymierzając karę nagany postąpił niezgodnie z art. 135 ust. 4 ustawy o Policji,

w myśl którego kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Co prawda ust. 5 wskazanego artykułu informuje, iż przewinienie dyscyplinarne wypełniające jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia, przedawnia się nie wcześniej niż upływ terminów przedawnienia karalności tych przestępstw, to jednakże niniejsza zasada nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Organ nie wskazał, że opisany w zarzutach czyn wypełnia znamiona innego przestępstwa lub wykroczenia. Tylko bowiem gdyby dopuścił się czynu zabronionego opisanego w kodeksie karnym lub kodeksie wykroczeń, organ uprawniony byłby do wymierzenia kary pomimo upływu określonego w ust. 4 terminu przedawnienia. Instytucja przedawnienia polega na tym, że w związku z upływem określonego czasu nie można już wymierzyć kary za popełnione przestępstwo. Przedawnienie karalności oznacza, że dany czyn uznaje się nadal za przestępstwo, ale nie jest dopuszczalne wymierzenie kary. Procesowym skutkiem przedawnienia karalności przestępstwa jest niedopuszczalność wszczęcia postępowania. Jeżeli postępowanie już wszczęto, to zachodzi konieczność wydania orzeczenia umarzającego postępowanie - nie zaś wydania wyroku uniewinniającego. W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 1977 r. (I KR 87/77, OSNPG 1977,

nr 11, poz. 114) wskazano, że stwierdzenie przedawnienia w toku postępowania powoduje, że sądowi nie wolno wydać ani wyroku skazującego, ani uniewinniającego, lecz jedynie orzeczenie o umorzeniu postępowania. Fakt upływu okresu przedawnienia nakładał na organ II instancji obowiązek wydania decyzji

o umorzeniu postępowania. Stanowisko takie zaprezentował m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/GI 1046/06, w którym stwierdził miedzy innymi, że przedawnienie karalności jest instytucją powodującą brak możliwości pociągnięcia sprawcy czynu do odpowiedzialności po upływie określonego czasu od popełnienia (zaniechania) tego czynu. W aspekcie materialnoprawnym przedawnienie jest okolicznością uchylającą karalność, natomiast skutkiem procesowym jest zakaz wszczynania postępowania

i nakaz umorzenia postępowania wszczętego w sprawie o przestępstwo, którego karalności ustala (art. 135 ust. 1 pkt 4 i art. 135j ust. 4 ustawy o Policji). Ujemna przesłanka procesowa, o której mowa w przytoczonym art. 135 ust. 1 pkt 4 ustawy

o Policji ma charakter bezwzględny i musi być uwzględniana nie tylko na etapie postępowania dyscyplinarnego przed organem I instancji, lecz w toku postępowania, aż do jego prawomocności na każdym etapie postępowania dyscyplinarnego. Następnie skarżący podniósł, że organ II instancji wydając orzeczenie pominął również inną istotną okoliczność, która obligowała go do wydania decyzji umarzającej postępowanie. Wydanie decyzji było bowiem bezprzedmiotowe z tego względu, iż decyzją z dnia [...] r. został zwolniony ze służby z dniem [...] r., decyzji zaś nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Nie był więc już funkcjonariuszem policji, gdy decyzja organu II instancji została mu doręczona. Dlatego na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy o Policji organ II instancji powinien wydać decyzję uchylającą orzeczenie organu I instancji i umorzyć postępowanie dyscyplinarne w I instancji.

Ponadto, zdaniem skarżącego, organ dopuścił się naruszenia art. 135j ust.2 pkt 4 i 6 ustawy o Policji poprzez uznanie obwinionego winnym popełnienia czynów

z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, pomimo że wymienione zarządzenie utraciło moc z dniem 1 sierpnia 2011 r. w związku

z wejściem w życie zarządzenia nr 852 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez Policjantów (Dz. Urz. KGP nr 6, poz. 38). Organ II instancji wydał więc orzeczenie na podstawie aktu prawnego, który nie obowiązywał w dniu orzekania. Zarządzenie nr 852 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 lipca 2011 r. w § 10 ust. 1 pkt 2 wskazuje, że policjantom zakazuje się dokonywania przeróbek i napraw broni we własnym zakresie. Organ II instancji nie dokonał zatem wszechstronnej analizy niniejszej sprawy. W tym miejscu skarżący wskazał na zasady postępowania administracyjnego wynikające z art. 6, art. 7 k.p.a., art. 107 § 1 K.p.a. Następnie, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 października 2007 r.,

P 28/07, OTK-A 2007, nr 9, poz. 106) skarżący wskazał, że organ niezasadnie uznał, iż czyny popełnione przez obwinionego stanowią naruszenie obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zakaz taki nie został ustanowiony wprost. Niedopuszczalne jest uznanie, iż wobec funkcjonariuszy nakaz precyzyjnego

i jasnego formułowania norm, które powinni przestrzegać, nie musi być spełniony oraz, że z racji wykonywanej funkcji powinni mieć większą świadomość prawną

i domyślać się swoich obowiązków. Poza tym przepisy upoważniające policjantów do posiadania broni zostały wprowadzone w celu umożliwienia im ochrony swojej osoby, rodziny, a ponadto mają na celu umożliwienie im reakcji w sytuacjach zagrożenia określonych przepisami prawa. Funkcjonariusz policji ma obowiązek reagować na sytuacje wskazujące na nieprzestrzeganie prawa i stwarzające niebezpieczeństwo również poza służbą.

Nadto organ II instancji dokonał nieprawidłowej wykładni § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Wbrew twierdzeniu organu przepis ten nie rozróżnia celu w jakim policjant stawia się

w sądzie. Przeciwnie bowiem, wykładnia przepisu wskazuje, iż dotyczy on zarówno sytuacji przybycia w celu prywatnym jak i służbowym. Ponadto organ I instancji błędnie zastosował art. 54 § 1 ustawy o ustroju sądów powszechnych, wskazany zakaz dotyczy bowiem jedynie sądów powszechnych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności, tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji

z przepisami obowiązującego prawa.

W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzając ocenę zgodności z prawem podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, sąd administracyjny - niezwiązany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.) – z urzędu ustala, czy w danej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub

w innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie Sąd dopatrzył się przesłanek nieważności zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 3 K.p.a.

Stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 i 3 K.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub

z rażącym naruszeniem prawa oraz w przypadku gdy decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Przedmiotem sprawy jest orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji

z dnia [...] r., którym organ w pierwszym punkcie uchylił orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji Nr [...] wydane w dniu

[...] r. w części dotyczącej wymierzenia kary dyscyplinarnej

i wymierzył M. T. nową karę o łagodniejszym wymiarze – karę nagany. W punkcie drugim zaskarżonego orzeczenia organ II instancji utrzymał

w mocy orzeczenie organu I instancji w pozostałej części, czyli w części dotyczącej uznania skarżącego winnym zarzucanych mu czynów.

Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w ramach ponownego rozpoznania odwołania skarżącego od ww. decyzji organu I instancji na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca

2011 r., sygn. akt II SA/Sz 127/11, którym Sąd uchylił orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr [...] z dnia [...] r. utrzymujące w mocy wskazane wyżej orzeczenie organu I instancji wyłącznie

w części dotyczącej wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia

o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, zaś w pozostałej części, czyli w zakresie uznania skarżącego winnym zarzucanych mu czynów

– skargę oddalił.

W rezultacie powyższego wyroku i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną od tego wyroku orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr [...] z dnia [...] r. stało się ostateczne w części uznania M. T. winnym zarzucanych mu czynów wyczerpujących znamiona przewinienia dyscyplinarnego, zaś w zakresie kary dyscyplinarnej organ odwoławczy zobligowany został do ponownego rozpoznania tej kwestii w oparciu o obowiązujące przepisy postępowania dyscyplinarnego ujęte w rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). W motywach rozstrzygnięcia w kwestii kasacji części orzeczenia organu II instancji Sąd wskazał jedynie, że wybór zastosowanej wobec funkcjonariusza kary dyscyplinarnej nie został dostatecznie, w kontekście brzmienia art. 134h ustawy o Policji, uzasadniony w orzeczeniach organów obu instancji.

Zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Podkreślić należy, że związanie organu oceną prawną sądu obejmuje nie tylko organ, którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia sądu, ale także każdy organ orzekający w danej sprawie do czasu jej ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego lub istotnych okoliczności faktycznych

powodująca, że wskazania stały się nieaktualne w zaistniałej sytuacji faktycznej

i prawnej.

Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie, na skutek upływu czasu, wystąpiła ujemna przesłanka do orzekania o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej pomimo ostatecznego, prawomocnego stwierdzenia popełnienia przez niego przewinienia dyscyplinarnego.

W myśl bowiem art. 135 ust. 4 ustawy o Policji, kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Zawieszenie postępowania dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu.

Przepis ten reguluje instytucje przedawnienia karalności przewinienia dyscyplinarnego, która nie pozwala organom na wymierzenie kary dyscyplinarnej po upływie rocznego terminu od momentu popełnienia czynu.

W takiej sytuacji znajduje zastosowanie art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy, zgodnie

z którym postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza - po upływie terminów określonych w ust. 4 i 5.

Bezsporne jest w sprawie, że zarzucane skarżącemu czyny miały miejsce

w dniach [...] r. i [...] r. Z zestawienia dat wynika, że orzeczenie organu II instancji z dnia [...] r. o wymierzeniu skarżącemu kary nagany na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1 i art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy o Policji zostało wydane wbrew zakazowi ustanowionemu przepisami prawa regulującymi postępowanie dyscyplinarne. Podkreślenia wymaga, że organ II instancji uchylił orzeczenie organu I instancji i wymierzył skarżącemu inną karę. W tej sytuacji Sąd uznał, że za datę wymierzenia skarżącemu kary nagany należy przyjąć dzień wydania decyzji przez organ odwoławczy, tj. [...] r.

Wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz doktrynie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa ma miejsce w przypadku wydania decyzji wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, czy też wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo odmówiono ich przyznania, albo też sprzecznie z tymi przesłankami obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Rażące naruszenie prawa zachodzi więc wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 1992r., V SA 86/92, ONSA 1993, Nr 1, poz. 23).

Zaistniała w sprawie, w związku z faktem upływu określonego terminu, sytuacja prawna uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia jako rażąco naruszającego porządek prawny określony w art. 135 ust. 1 pkt 2 w związku

z art. 135 ust. 4 ustawy o Policji.

W przedstawionym zakresie należało uznać za zasadne zarzuty podniesione w skardze M. T..

W kwestii drugiej z wymienionych na wstępie uzasadnienia, a stwierdzonych

w niniejszym postępowaniu przesłanek nieważności orzeczenia, wyjaśnić należy, że zastosowanie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. może nastąpić tylko w przypadku stwierdzenia tożsamości sprawy rozstrzygniętej kolejną decyzją w tej sprawie, z których jedna jest ostateczna.

Tożsamość sprawy administracyjnej rozstrzyganej w kolejnych postępowaniach zachodzi w przypadku występowania tych samych podmiotów, których interesów prawnych lub obowiązków dotyczy wynik postępowania, tego samego przedmiotu sprawy i tego samego stanu prawnego przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy.

Zaskarżone orzeczenie jest kolejną decyzją wydaną po rozpoznaniu odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji w ramach tej samej sprawy (ciągłość postępowania), w niezmienionym na dzień jej wydania stanie faktycznym

i prawnym sprawy. Tak więc wobec powyższego bez wątpienia zachodzi tu stan tożsamości podmiotu i przedmiotu sprawy.

Jak już wskazano wcześniej, prawomocnym wyrokiem WSA oddalił skargę w zakresie uznania winny skarżącego popełnienia zarzucanych mu czynów o charakterze przewinień dyscyplinarnych.

Orzeczenie o oddaleniu skargi powoduje stan, że skontrolowany

w postępowaniu sądowym akt jest zgodny z prawem. Stąd też należało przyjąć, że kwestia uznania winy skarżącego zarzucanych mu czynów została ostatecznie rozstrzygnięta prawidłowym, legalnym (w tej części) orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr 22/2010 z dnia 19 listopada 2010 r.

Wskazać tu należy również na przepis art. 170 P.p.s.a., który stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z kolei, zgodnie z art. 171 P.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Przy czym, wyjaśnić należy, że zakres powagi rzeczy osądzonej, jak i zakres związania prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego odnosi się do tego co było przedmiotem rozstrzygnięcia w konkretnej, rozpoznawanej sprawie.

Orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr

z dnia [...] r. w tej części, co do której Sąd oddalił skargę M. T., korzysta z powagi rzeczy osądzonej.

Jednakże organ II instancji, pomimo powyższego, zaskarżonym orzeczeniem ponownie utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji Nr [...] z dnia [...] r. w części dotyczącej uznania skarżącego winnym zarzucanych mu czynów.

Tak więc sprawa w powyższym zakresie została rozpoznana dwukrotnie orzeczeniem organu II instancji, z których jedno, uprzednio wydane, jest orzeczeniem ostatecznym, a nadto organ odwoławczy naruszył regułę powagi rzeczy osądzonej

oraz zasadę mocy wiążącej prawomocnych wyroków sądu administracyjnego.

Należało zatem stwierdzić, że zaskarżone orzeczenie obarczone jest również istotną wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., stanowiącą podstawę do stwierdzenia nieważności tego orzeczenia.

Wobec powyższego Sąd orzekł o stwierdzeniu nieważności orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. O wykonalności orzeczenia orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a., zaś

o kosztach postępowania na podstawie art. 200 P.p.s.a.