Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 78/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149, art. 194 par. 1, art. 247 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 10 ust. 1 pkt 7, art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. b
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant: Starszy asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 78/16

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] ([...]) Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.- B. z dnia [...]r. określającą J. T., na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009 w kwocie 2.158,00 zł oraz - na podstawie art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - 19% podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2009 od dochodu z odpłatnego zbycia w roku 2009 spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w kwocie 49.267,00 zł.

Organy podatkowe ustaliły, że w dniu [...] grudnia 2008 r. (na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] kwietnia 2009 r.) skarżący nabył spadek, w skład którego wchodziło spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego położone w Ł. przy ul. A 25, blok nr 22 oraz spółdzielcze własnościowe prawo do miejsca postojowego oznaczonego nr 4 znajdujące się w wielostanowiskowym lokalu garażowym nr 46 położonym w Ł. przy ul. B 14/16. Następnie aktem notarialnym (Repertorium A Nr [...] z dnia [...] r.) podatnik dokonał zbycia, uzyskanego w drodze spadku po J. A. T., spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego oraz prawa do miejsca postojowego za łączną kwotę 280.000,00 zł.

W dniu 5 maja 2010 r. podatnik złożył w [...] Urzędzie Skarbowym Ł.-B. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-39 za 2009 rok, w którym wykazał przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie 280.000,00 zł, koszty uzyskania przychodów w wysokości 6.832,00 zł oraz 273.168,00 zł jako kwotę dochodu zwolnionego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Organ podatkowy pierwszej instancji w dniu 29 stycznia 2015 r. zwrócił się do Urzędu Miasta Ł. o udzielenie informacji, czy Pan J. T. był zameldowany pod adresem ul. A 25 m. 20 w Ł. Urząd Miasta Ł. pismem z dnia 29 stycznia 2015 r. odpowiedział, iż podatnik nie był zameldowany pod wskazanym wyżej adresem.

Ponadto podkreślono, że organ podatkowy kilkakrotnie wzywał podatnika do przedłożenia wszelkich posiadanych dokumentów dotyczących kosztów nabycia sprzedanego spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielczego własnościowego prawa do miejsca postojowego, a także do wyodrębnienia z ceny sprzedaży 280.000,00 zł, ceny spółdzielczego własnościowego prawa do miejsca postojowego nr 4, znajdującego się w wielostanowiskowym lokalu garażowym nr 46 położonym w Ł. przy ul. B 14/16. Podatnik nie reagował na te wezwania i pozostawił je bez odpowiedzi.

Dyrektor Izby Skarbowej przytoczył treść przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zgodnie z którym źródłami przychodów są odpłatne zbycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Z kolei – jak wskazał - w myśl art. 10 ust. 1 pkt 7 cytowanej ustawy, źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a)-c). Sprzedaż spółdzielczego własnościowego prawa do miejsca postojowego w garażu podziemnym podlega opodatkowaniu jako przychód z prawa majątkowego, do którego mają zastosowanie przepisy art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji przychód uzyskany z tej sprzedaży w kwocie 20.700,00 zł, winien zostać wykazany w zeznaniu rocznym za 2009 rok i opodatkowany zgodnie z art 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zwrócił uwagę, iż pomimo tego, że - jak wskazał podatnik w postępowaniu odwoławczym - odnaleziono w 2014 roku testament, to do dnia 14 października 2015 r. skarżący nie podjął żadnych czynności w celu uchylenia skutków prawnych aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] kwietnia 2009 r. Repertorium A Nr [...]. Nie wskazał również na podjęcie jakichkolwiek kroków prawnych, których skutkiem miałoby być unieważnienie aktu notarialnego Repertorium A Nr [...] z dnia [...] października 2009 r., którym dokonał zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielczego własnościowego prawa do miejsca postojowego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, celem podjętych przez podatnika w dniu 14 października 2015 r. działań jest podważenie aktu poświadczenia dziedziczenia, lecz nie jest nim uchylenie skutków prawnych aktu notarialnego Repertorium A Nr [...] z dnia [...] października 2009 r., którym dokonano zbycia przedmiotowych praw. Podjęcie działań mających na celu uchylenie aktu poświadczenia dziedziczenia nastąpiło już po wydaniu przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. decyzji z dnia [...] r., co w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wskazuje, iż rzeczywistym zamiarem podjętych działań jest w istocie próba uniknięcia zapłaty należnego podatku ze sprzedaży nieruchomości, nie zaś doprowadzenie kwestii własnościowych do stanu zgodnego z prawem.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, iż zarówno akt poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] kwietnia 2009 r. Repertorium A Nr [...], jak i akt notarialny Repertorium A Nr [...] z dnia [...] października 2009 r. "Umowa sprzedaży", pozostają w obrocie prawnym, a co za tym idzie wszelkie postanowienia w nich zawarte wywołują skutki prawno-podatkowe właściwe dla czynności, których dotyczą. Odnosząc się do twierdzeń wyrażonych w odwołaniu, iż "Umowa zbycia nieruchomości dokonana w październiku 2009 r. była umową nieważną", organ podatkowy zwrócił uwagę, iż podatnik nie przedstawił żadnego dokumentu mającego wskazywać na nieważność tej umowy.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził także, iż zawarta w dniu [...] października 2009 r. umowa sprzedaży, z tytułu której niewątpliwie skarżący uzyskał przychód w kwocie 280.000,00 zł, nie stanowiła czynności, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a ewentualne rozstrzygnięcie przez Sąd Rejonowy dla Ł. W. w Ł. I Wydział Cywilny sprawy o uchylenie aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] kwietnia 2009 r. (Repertorium A Nr [...]) nie zmieni faktu, iż to właśnie skarżący uzyskał w 2009 roku w/w przychód z tytułu zbycia praw do nieruchomości. Tym samym - w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. – skarżący uzyskał przychód ze sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego oznaczonego nr 20 położonego w Ł. przy ul. A 25, blok nr 22 podlegający opodatkowaniu na podstawie art 10 ust. 1 pkt 8 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz spółdzielczego własnościowego prawa do miejsca postojowego oznaczonego nr 4 znajdującego się w wielostanowiskowym lokalu garażowym nr 46 położonym w Ł. przy ul. B pod nr 14/16 - podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychód uzyskany przez podatnika ze sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego został ustalony w kwocie 259.300,00 zł (280.000,00 zł - 20.700,00 zł wartość miejsca postojowego), co nie zostało przez stronę zakwestionowane.

Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż w zeznaniu PIT-39 za 2009 r., złożonym Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. dnia 30 kwietnia 2010 r., podatnik wykazał koszty uzyskania przychodu w wysokości 6.832,00 zł. Jednakże w toku prowadzonego postępowania nie wykazał poniesienia, pomimo wielokrotnie kierowanych wezwań, żadnych kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego. Prowadzone przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. czynności również nie doprowadziły do ustalenia poniesienia przez podatnika kosztów nabycia w/w praw i ich wysokości. Z uwagi na powyższe, uzasadnionym było przyjęcie przez organ podatkowy pierwszej instancji kosztów uzyskania przychodu w wysokości 0,00 zł.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. T. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oraz decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] r. z uwagi na nie wprowadzenie jej do obrotu prawnego, poprzez zaniechanie prawidłowego jej doręczenia. Z ostrożności procesowej skarżący wniósł o zawieszenie postępowania podatkowego, bądź uchylenie decyzji i nakazanie organowi podatkowym obu instancji zawieszenia postępowania do czasu zaistnienia skutków prawnych okoliczności wskazanych w odwołaniu od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że doręczenie decyzji organu pierwszej instancji odbyło się w reżimie przepisów o doręczeniu zastępczym. W sprawie doręczono decyzję M. T., który w chwili odbioru przesyłki miał 16 lat. Nie przekazał on jej adresatowi, lecz wobec jego nieobecności w domu przeczytał jej treść bezpośrednio po odebraniu. Podatnik uzyskał wówczas wiedzę o fakcie jej wydania lecz bez szczegółowej treści. Niestety poprzez zaniedbanie odbiorcy przesyłki, jej oryginał nigdy nie trafił do rąk adresata. Odbiorca utracił ją wraz z plecakiem nie przekazując jej adresatowi.

Ponadto skarżący stwierdził, iż przyczyna nieważności umowy objętej opodatkowaniem w toczącym się postępowaniu nie tkwiła w jego zachowaniu, lecz w okolicznościach faktycznych i prawnych sprzecznych z naturą objęcia prawa własności w drodze dziedziczenia, a obecnie ustalanych orzeczeniem sądu powszechnego, które wobec wszczęcia postępowania w reżimie art. 679 kpc, zawisłym przed Sądem Rejonowym dla Ł. W. w Ł. [...] Wydział Cywilny za sygn. [...], zostaną zmienione ze skutkiem wstecz. Zgodnie z tym orzeczeniem - które zapadnie, rodzącym skutek prawny od dnia 28.12.2008 r. - zbywający to prawo nie legitymował się prawem własności lokalu objętego umową sprzedaży. Tym samym nie mógł go skutecznie zbyć. Okoliczność ta pozostawała poza sferą jego możliwości kształtowania umowy zbycia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe ustalenia w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji drugoinstancyjnej, jak i decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B., argumentując, że decyzja organu podatkowego pierwszej instancji nie została skutecznie doręczona stronie postępowania i tym samym nie istnieje w obrocie prawnym.

W tym miejscu wypada wyjaśnić, iż zgodnie z art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) organ podatkowy może stwierdzić nieważność tylko decyzji ostatecznej. Zatem instytucja ta może znaleźć zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji, które weszły do obrotu prawnego i są decyzjami ostatecznymi. (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki – "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Wrocław 2014, s. 1076; B. Gruszczyński, w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyńki, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek – "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Warszawa 2011, s. 943; J. Brolik, w: J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski – "Ordynacja podatkowa. Komentarz", LEX 2013, teza 1 do art. 247; I. Zgierska, w: "Ordynacja podatkowa. Komentarz", pod red. H. Dzwonkowskiego, Warszawa 2013, s. 1035). Takie stanowisko zajmuje także orzecznictwo: w wyroku z dnia 18 czerwca 2010 r., II FSK 256/09 (Lex nr 596345) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że zgodnie z art. 249 § 1 O.p. organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, m.in. kiedy kwestionowana przez stronę decyzja nie jest ostateczna (podobnie: WSA w Krakowie w wyroku z dnia 23 kwietnia 2013 r., I SA/Kr 262/13, Lex nr 1325231; wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 października 2007 r., I SA/Łd 239/07, Lex nr 471465).

Jeżeli zatem skarżący uważa, iż decyzja wymiarowa organu podatkowego pierwszej instancji została wadliwie doręczona stronie, na skutek czego nie weszła do obrotu prawnego, to tym samym należy przyjąć, że nie może ona stanowić przedmiotu postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności. Nie można bowiem stwierdzić nieważności decyzji, która nie tylko nie jest ostateczna (walor ostateczności decyzja może uzyskać tylko po skutecznym doręczeniu), ale nawet nie weszła do obrotu prawnego. Z tych względów wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji, jako bezzasadny, nie mógł zostać uwzględniony.

Sąd nie podzielił też stanowiska strony skarżącej, iż decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] r. nie weszła do obrotu prawnego.

Stosownie do art. 149 Ordynacji podatkowej, w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Z literalnej wykładni tego przepisu wynika więc, że osoby podejmujące się oddania pisma, czyli domownik (dozorca lub sąsiad) - ażeby doręczenie było skuteczne - powinny być pełnoletnie.

W orzecznictwie i w doktrynie zwraca się jednak uwagę, że w sytuacji kiedy doręczenie - niezgodnie z wymogami art. 149 Ordynacji podatkowej (podobnie na podstawie art. 43 k.p.a.) - dokonane zostało do rąk niepełnoletniego domownika, ale domownik ten niezwłocznie przekazał pismo adresatowi, a sam adresat nie kwestionuje faktu terminowego doręczenia, uznać należy, że uchybienie procedurze doręczenia zastępczego nie miało wpływu na skuteczność doręczenia (por. postanowienie NSA z dnia 7 sierpnia 2009 r. I OSK 995/09, Lex nr 552345; wyrok NSA z dnia 5 listopada 2010 r., II GSK 948/09, Lex nr 746352; wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., I OSK 1750/10, Lex nr 1070790; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., II FSK 1424/10, Lex nr 1151305; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 października 2012 r., II SA/Wa 1383/12, Lex nr 1241574; oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2006, s.183).

Skarżący domaga się podważenia legalności decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] r. tylko z tego powodu, że ta decyzja została odebrana przez małoletniego syna – M. T., który w dniu odebrania decyzji miał ukończone 16 lat. Zdaniem podatnika doręczenie tej decyzji małoletniemu synowi naruszało art. 149 Ordynacji podatkowej, bowiem uznanie przez organ doręczenia do rąk małoletniego za skuteczne, stanowi uchybienie procesowe, mające postać rażącego naruszenia prawa.

Sąd pragnie wskazać, że celem doręczenia jest dotarcie przesyłki do rąk adresata. Przepisy procesowe precyzyjnie regulujące sposób doręczenia mają zapewnić rzeczywiste dotarcie przesyłki do adresata i możliwość ustalenia daty otrzymania przesyłki. Mają także chronić adresata przed wszelkimi nieprawidłowościami i niekorzystnymi skutkami nieotrzymania przesyłki. Niewątpliwie doręczenie pisma domownikowi, który nie jest pełnoletni, jest doręczeniem naruszającym wymogi określone w art. 149 Ordynacji podatkowej. W przypadku jednak, gdy pomimo takich uchybień, pismo dotarło do rąk adresata i nie podnosi on jakichkolwiek skutków związanych z wadliwością tego doręczenia, to uznać należy, że doręczenie zastępcze było skuteczne.

Są uznał, że doręczenie decyzji pierwszoinstancyjnej małoletniemu synowi skarżącego (w dniu 17 czerwca 2015 r.) nie miało ujemnych skutków procesowych, gdyż podatnik osobiście sporządził i złożył odwołanie w dniu 1 lipca 2015 r., czyli w ustawowym terminie. W odwołaniu tym skarżący wskazała numer i datę zaskarżonej decyzji oraz podjął polemikę z rozstrzygnięciem, co pozwala uznać, że zapoznał się z jej treścią. Tym samym doręczenie decyzji było skuteczne. Zatem w tym przypadku nie doszło do naruszenia art. 149 Ordynacji podatkowej w sposób mający wpływ na ochronę interesu prawnego podatnika, a tym bardziej, do naruszenia tego przepisu w sposób rażący, w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Sąd nie dostrzegł także naruszenia w sprawie przepisów prawa materialnego, które były podstawą określenia skarżącemu zobowiązań podatkowych w związku ze sprzedażą spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w Ł. przy ul. A 25, blok nr 22 oraz spółdzielczego własnościowego prawo do miejsca postojowego oznaczonego nr 4 znajdującego się w wielostanowiskowym lokalu garażowym nr 46 położonym w Ł. przy ul. B 14/16.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłami przychodów są odpłatne zbycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Z kolei zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 tej ustawy źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a)-c).

Skarżący kwestionuje fakt nabycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego i prawa do miejsca postojowego w wielostanowiskowym garażu w drodze dziedziczenia w dniu [...] grudnia 2008 r. (na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] kwietnia 2009 r.), jednakże nie kwestionuje faktu sprzedaży tych praw na podstawie aktu notarialnego (Repertorium A Nr [...]) z dnia [...] października 2009 r.).

W rozpatrywanej sprawie, jak wcześniej wskazano, aktem notarialnym z dnia [...] października 2009 r. skarżący dokonał sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego i prawa do miejsca postojowego za łączną kwotę 280.000,00 zł. Przedmiotowe prawa podatnik nabył wcześniej w drodze dziedziczenia, co potwierdził notariusz aktem poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] kwietnia 2009 r. (Repertorium A Nr [...]). W świetle tak ustalonego stanu faktycznego oraz przywołanych przepisów prawnych ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, prawidłowo organy podatkowe przyjęły, że skarżący uzyskał przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości, do którego doszło w dacie zawarcia umowy dotyczącej zbycia tej nieruchomości. Sąd pragnie podkreślić, iż przychód z ww. źródeł powstaje w dacie przeniesienia własności przedmiotu umowy powodującej powstanie przychodu. Dla wystąpienia przychodu wystarczy zatem samo zawarcie umowy sprzedaży, która musi określać cenę z mocy art. 535 k.c.

Do dnia wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie podważył skutecznie powyższego aktu notarialnego poświadczającego dziedziczenie, jak i aktu przenoszącego własność lokalu mieszkalnego i prawa do miejsca postojowego. Podkreślić należy, że akt notarialny jest dokumentem urzędowym. W myśl art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepis ten ustanawia domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że organ podatkowy jest związany normatywną oceną dokumentu urzędowego, co oznacza, że nie może swobodnie oceniać jego treści (por. B. Dauter [w]: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek – "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Warszawa 2009, s. 722).

Zatem organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania podatkowego - w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego przy rozstrzyganiu sprawy.

Również Sąd nie miał podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w przepisie art. 125 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z póź. zm.), w szczególności rozstrzygniecie tej sprawy nie było uzależnione od ewentualnego orzeczenia Sądu Rejonowego dla Ł. W. w Ł. [...] Wydział Cywilny w sprawie o sygn. akt [...]. Wynik toczącego się postępowania przed sądem powszechnym nie ma charakteru prejudycjalnego dla tej sprawy, dla sposobu jej rozstrzygnięcia, tj. oceny poprawności wydania decyzji wymiarowych przez Dyrektora Izby Skarbowej i Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę oddalić.

ak