Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1514/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 i art. 146a pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia WSA del. Marzena Łozowska (sprawozdawca), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. Sp. z o. o. Sp. k. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 1584/14 w sprawie ze skargi B. Sp. z o. o. Sp. k. w S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz B. Sp. z o. o. Sp. k. w S. kwotę 380 (słownie: trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

UZSADNIENIE

1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1.1.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1584/14, oddalił skargę B. Sp. z o.o. Sp. komandytowa w S. (dalej jako: skarżąca, Spółka, strona) na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 30.05.2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że skarżąca złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie podatku od towarów i usług w zakresie stosowania właściwej stawki VAT przy sprzedaży produktów w postaci ciastek (herbatników maślanych, herbatników oblanych czekoladą herbatników z galaretką lub karmelem w czekoladzie, herbatników - markizów z kremem, ciastek kruchych z różnymi dodatkami m.in. makiem, przyprawami korzennymi, wiórkami kokosowymi).

Produkty te (dalej: ciastka) Spółka klasyfikuje do kodu PKWiU z 2008 r. 10.72.12.0 obejmującego Piernik i podobne wyroby; słodkie herbatniki; gofry i wafle (Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r.; Dz. U. Nr 207, poz. 1293, ze zm.; dalej: PKWiU). W poz. 34 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej jako: ustawa o VAT) zawierającego wykaz towarów opodatkowanych 8% stawką VAT ustawodawca wprowadził następujący opis: Piernik i podobne wyroby; słodkie herbatniki; gofry i wafle - wyłącznie wafle i opłatki o zawartości wody przekraczającej 10% masy. Do dostaw krajowych ciastek Spółka stosuje obecnie 23% stawkę VAT.

1.3. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: "Jaką stawką VAT należy opodatkować dostawy krajowe ciastek oferowanych przez Spółkę?"

1.4. Przedstawiając własne stanowisko Spółka wskazała, że do dostaw krajowych ciastek Spółka powinna stosować 8% stawkę VAT. W opinii Spółki prawidłowo przeprowadzona wykładnia przepisów ustawy o VAT z uwzględnieniem zasady prymatu wykładni językowej na gruncie prawa podatkowego, opartej o zasady semantyczne i syntaktyczne języka polskiego prowadzi do wniosku, że dostawa krajowa przedmiotowych ciastek objętych kodem PKWiU z 2008 r. 10.72.12.0 jest opodatkowana 8% stawką VAT.

Zdaniem Spółki, wykładnia językowa opisu poz. 34 Załącznika nr 3 do ustawy o VAT wspierana przez argumentację europejską w zakresie VAT potwierdza, że wszystkie produkty mieszczące się w kodzie PKWiU 10.72.12.0 jako produkty podobne i zastępowalne korzystają z obniżonej 8% stawki VAT.

Istota stanowiska Spółki sprowadzała się do negatywnej oceny wprowadzonego do przepisów krajowych mechanizmu określania stawek VAT (stawki obniżonej albo podstawowej). Przepisy polskie wprowadzają bowiem zróżnicowane stawki VAT dla produktów podobnych i konkurencyjnych, co jest w sposób rażący sprzeczne z zasadą neutralności podatkowej oraz zasadą równego opodatkowania towarów.

Powyższe szeroko uzasadniła.

1.5. W interpretacji indywidualnej z dnia 30.05.2014 r. Minister Finansów uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe.

1.6. W uzasadnieniu organ interpretacyjny nie uwzględnił argumentacji Spółki i uznał, że opisane we wniosku ciastka znajdujące się w ofercie skarżącej, sklasyfikowane wg PKWiU 2008 r. pod symbolem 10.72.12.0, nie mieszczą się w poz. 34 załącznika nr 3 ustawy o VAT, zatem nie została spełniona przesłanka do zastosowania preferencyjnej (8%) stawki podatku VAT na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy o VAT.

Zdaniem organu wbrew twierdzeniu wnioskodawcy brak jest podobieństwa pomiędzy sprzedawanymi ciastkami (tj. herbatnikami maślanymi, herbatnikami oblanymi czekoladą, herbatnikami z galaretką lub karmelem w czekoladzie, herbatnikami - markizy z kremem (o nazwie handlowej HIT), ciastkami kruchymi z różnymi dodatkami m.in. makiem, przyprawami korzennymi, wiórkami kokosowymi a waflami i opłatkami o zawartości wody przekraczającej 10% masy. Towary te różnią się od siebie ze względu na preferencje klientów. W ocenie organu nie można podzielić poglądu, że klient dokonując wyboru "ciastek" kieruje się wyłącznie niską ceną tego produktu. Jeżeli dla klienta nie miałoby znaczenia, jakie kupuje "ciastka", to w sprzedaży mógłby być tylko jeden rodzaj ciastek za niską cenę.

1.7. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej w sprawie indywidualnej interpretacji, podtrzymując swoje stanowisko.

2. Skarga do Sądu I instancji.

2.1. W skardze wniesionej na powyższą interpretację strona Spółka podniosła zarzuty naruszenia:

- art. 41 ust. 2 i art. 146a pkt 2 ustawy o VAT w związku z poz. 34 Załącznika nr 3 do ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011r., art. 98 ust. 1-3 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Dyrektywa 112), w związku z art. 1 ust. 2 Dyrektywy 112 oraz art. 34, art. 36 i art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej: TFUE),

- art. 1 ust. 2 Dyrektywy 112 oraz art. 34, art. 36 i art. 110 TFUE.

2.2. Wskazując na powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

2.3. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający z upoważnienia Ministra Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej interpretacji.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

3.1. Sąd I instancji omówił regulacje przewidujące zastosowanie:

- stawki VAT 8% dla towarów wymienionych w pozycji 31 załącznika nr 3 do ustawy o VAT - grupę 10.71.11.0 "Pieczywo świeże" i w pozycji 32 grupę ex 10.71.12.0 "Wyroby ciastkarskie i ciastka świeże", których data minimalnej trwałości oznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami nie przekracza 45 dni, a w przypadku oznaczania tych towarów zgodnie z odrębnymi przepisami wyłącznie terminem przydatności do spożycia, termin ten również nie przekracza 45 dni;

- stawki VAT 5 % dla towarów wymienionych w pozycji 23 załącznika nr 10 do ustawy wymieniono ex 10.71.11.0 "Pieczywo świeże, którego data minimalnej trwałości oznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami nie przekracza 14 dni a w przypadku oznaczania tych towarów zgodnie z odrębnymi przepisami wyłącznie terminem przydatności do spożycia, termin ten również nie przekracza 14 dni.

Stwierdził, że zastosowanie stawki VAT obniżonej (5% lub 8%) uzależnione jest od ściśle oznaczonego kryterium, jakim jest w zakresie pieczywa świeżego oraz wyrobów ciastkarskich i ciastek świeżych długość terminu przydatności do spożycia danego towaru, lub data jego minimalnej trwałości, a ww. kryterium nie narusza zasady neutralności podatku VAT.

Zdaniem Sądu I instancji nie można zaakceptować stawianej przez Spółkę tezy, że sporne produkty, co do których mają zastosowanie stawki obniżone oraz co do których stosuje się stawkę podstawową - w przedstawionym stanie faktycznym - mają podobny charakter i są wobec siebie konkurencyjne. Decydujący jest tutaj czynnik zamrożenia i przechowywania pomimo, że te produkty łączy nieposiadanie w swym składzie konserwantów. Ze względu jednak na dłuższy okres przechowywania różnica jest na tyle istotna, iż ma wpływ na decyzję konsumenta

4. Skarga kasacyjna.

4.1. W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.- dalej jako: P.p.s.a.):

1). naruszenie przepisów postępowania:

- art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne odczytanie stanu faktycznego sprawy i wydanie rozstrzygnięcia na podstawie stanu faktycznego odbiegającego od przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji i będącego przedmiotem analizy w zaskarżonej interpretacji;

- art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a P.p.s.a. oraz w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez faktyczne niedokonanie kontroli sądowej interpretacji i nieodniesienie się w wyroku do istoty sprawy, tzn. wydanie wyroku w oparciu o stan faktyczny nieprzedstawiony przez Spółkę we wniosku;

2). naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 41 ust. 2 i art. 146a pkt 2 ustawy o VAT w związku z poz. 34 Załącznika nr 3 do ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. w związku z art. 98 ust. 1-3 Dyrektywy 112, art. 1 ust. 2 Dyrektywy 112 oraz art. 34, art. 36 i art. 110 TFUE - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na nieuwzględnieniu regulacji prawa unijnego i przyjęciu wniosku, że przepisy polskiej ustawy o VAT, w kontekście zasady neutralności opodatkowania VAT, umożliwiają odmienne pod względem podatkowym (tj. stosowanie różnych stawek VAT) traktowanie towarów podobnych/ konkurencyjnych;

- art. 98 ust. 1-3 Dyrektywy 112, w związku z zasadą neutralności VAT wynikającą z art. 1 ust. 2 Dyrektywy 112, również w kontekście zakazu różnicowania sytuacji towarów wynikającego z art. 34, art. 36 oraz art. 110 TFUE, poprzez błędną wykładnię polegającą na negacji wniosku, że przepisy te w .przypadku Spółki umożliwiają odmienne pod względem podatkowym (tj. stosowanie różnych stawek VAT) traktowanie towarów podobnych/ konkurencyjnych, a w konsekwencji tych uchybień - błędne ustalenie treści powołanych przepisów i uznanie, że produkty Spółki są opodatkowane 23% stawką VAT zamiast stawką 8%;

- art. 41 ust. 1 ustawy o VAT w związku z pozycją nr 34 załącznika nr 3 do ustawy o VAT w związku z art. 98 ust. 1-3 Dyrektywy 112 oraz w związku z art. 1 ust. 2 Dyrektywy, jak również w kontekście zakazu różnicowania sytuacji towarów wynikającego z art. 34, art. 36 oraz art. 110 TFUE, poprzez niewłaściwe zastosowanie, w szczególności błędne uznanie, że przepis ten w kontekście prawa unijnego i wynikającego z niego zakazu odmiennego traktowania pod względem podatkowym (tj. stosowania różnych stawek VAT) towarów podobnych/ konkurencyjnych, nie znajduje zastosowania w sytuacji Spółki, pomimo że w kontekście regulacji i zasad prawa unijnego dla towarów Spółki powinna znaleźć zastosowanie stawka obniżona;

- art. 98 ust. 1-3 Dyrektywy 112 w związku z zasadą neutralności podatku VAT wynikającą z art. 1 ust. 2 Dyrektywy 112, jak również w kontekście zakazu różnicowania sytuacji towarów wynikającego z art. 34, art. 36 oraz art. 110 TFUE, poprzez niewłaściwe zastosowanie, w szczególności uznanie, że przepis ten nie znajduje zastosowania w sytuacji Spółki pomimo zaistnienia przesłanek do jego bezpośredniego zastosowania z uwagi na wadliwą implementację przepisów unijnych w tym obszarze do prawa krajowego, a w konsekwencji tych uchybień - błędne ustalenie treści powołanych przepisów i uznanie, że produkty Spółki są opodatkowane 23% stawką VAT zamiast stawką 8%.

4.2. Przy tak sformułowanych zarzutach Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi bądź jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych.

4.3. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skargę kasacyjną należało uwzględnić z uwagi na zasadność zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a.

5.2. Stosownie do treści przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 30/13, CBOSA).

Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie daje rękojmię, że sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Pozwala poznać przesłanki podjęcia rozstrzygnięcia oraz prześledzić tok rozumowania sądu. Uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji ma przy tym charakter informacyjny względem stron postępowania sądowoadministracyjnego, stanowiąc dla nich niezbędną płaszczyznę dla należytego wywiedzenia zarzutów skargi kasacyjnej, a ponadto umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie, co jest niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej. Artykuł 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie prawa i gdy w ramach przedstawiania stanu sprawy Sąd I instancji nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3 poz. 39, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FSK 568/08, CBOSA).

5.3. Słusznie podnosi strona skarżąca, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się do istoty sporu, lecz omówił problematykę, która nie była w niniejszej sprawie przedmiotem wniosku Spółki jak i zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Istota wniosku o wydanie interpretacji sprowadzała się bowiem do zróżnicowania stawki dla ciastek w oparciu o procentową zawartość wody w produkcie. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, jakie jest stanowisko Sądu I instancji w spornej kwestii, tj. możliwości zastosowania stawki VAT 8% (poz. 34 załącznika nr 3 do ustawy o VAT) dla dostawy krajowej opisanych we wniosku o wydanie interpretacji ciastek objętych kodem PKWiU z 2008 r. 10.72.12.0. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zajął się kwestią stosowania obniżonych stawek VAT (5% i 8%) dla Wyrobów ciastkarskich i ciastek (PKWiU 10.72.12.0 oraz Pieczywa (PKWiU 10.71.11.0) z uwzględnieniem wprowadzonego przez ustawodawcę dodatkowego kryterium w postaci terminu przydatności do spożycia (poz. 32 Załącznika nr 3 do ustawy o VAT oraz poz. 23 Załącznika nr 10 do ustawy o VAT). Ostatecznie WSA przyjął, że przedmiotem niniejszej sprawy jest stawka VAT dla mrożonych wyrobów ciastkarskich (por. str. 20 wyroku).

Przypomnieć wypada, że kontroli sądowoadministracyjnej, pod względem zgodności z prawem, podlega rozstrzygnięcie organu wydane w przedmiocie interpretacji prawa podatkowego, co do jego zakresu i sposobu zastosowania. Jest to postępowanie szczególne, w którym organ obowiązany jest odnieść się do stanowiska wnioskodawcy w danej sprawie, w odniesieniu do określonego stanu faktycznego, a więc do regulacji prawnych znajdujących w tym konkretnym stanie faktycznym zastosowanie. I w takim też zakresie winna być dokonywana kontrola sądu administracyjnego (zob. wyrok NSA z 16.01.2015 r., sygn. akt I FSK 81/14 LEX nr 1769006).

Zaznaczyć należy, że w komparycji zaskarżonego wyroku z dnia 2 grudnia 2014 r. o sygn. I SA/Kr 1584/14 prawidłowo oznaczono zaskarżoną interpretację (datę wydania, numer), również w części historycznej uzasadnienia zaskarżonego wyroku opisano prawidłowo treść wniosku Spółki jak i interpretacji indywidualnej. Jednakże w dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji nie przedstawił argumentacji odnośnie przyczyn oddalenia skargi na zaskarżoną interpretację indywidualną, a zajął się wyżej opisaną kwestią, która nie była przedmiotem sporu w sprawie. Zatem rację ma Spółka zarzucając w skardze kasacyjnej, że Sąd w sposób wadliwy odczytał stan faktyczny sprawy, w efekcie czego wydał wyrok odnoszący się do odmiennej sytuacji faktycznej. W konsekwencji ocena Sądu odnosi się do produktów (grup. produktowych) odmiennych od produktów wskazanych we wniosku i interpretacji.

Tym samym uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie spełnia, wyżej wskazanych wymagań z art. 141 § 4 P.p.s.a., co uniemożliwia Sądowi kasacyjnemu pełną kontrolę instancyjną zaskarżonego rozstrzygnięcia.

5.4. Zatem brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku motywów, którymi kierował się Sąd przy kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej sprawia, że orzeczenie to nie poddaje się kontroli instancyjnej. Wyrok taki zatem musi zostać uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji celem likwidacji omówionych wyżej uchybień.

5.5. W ocenie Sądu okoliczności przedmiotowej sprawy nie wskazują na naruszenie przepisów art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a P.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Jak wyjaśniono już powyżej w komparycji zaskarżonego wyroku jak i w części historycznej uzasadnienia prawidłowo opisano zaskarżoną interpretację, będącą przedmiotem sporu, natomiast o konieczności uchylenia wyroku zadecydowała wadliwość przeprowadzonych przez Sąd I instancji rozważań (ich nieadekwatność do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy). Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. wyczerpuje wskazywane przez Spółkę nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do istoty sprawy. O uchyleniu się Sądu I instancji od kontroli zaskarżonego aktu (co stałoby w sprzeczności z art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a P.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a.) można by mówić w sytuacji, gdyby Sąd ten błędnie przyjął, że dany akt nie podlega kontroli sądów administracyjnych, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie.

5.6. W konsekwencji wadliwego sporządzenia uzasadnienia wyroku, skutkującego naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a., w następstwie którego Sąd kasacyjny nie ma możliwości oceny zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie, co jest niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej jego kontroli, zachodzi niemożność poddania tego wyroku kontroli instancyjnej.

Powoduje to również niemożność odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej (dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego), których oceny można dokonać jedynie w oparciu o prawidłowo przedstawione motywy orzeczenia Sądu I instancji, uwzględniające wymogi art. 141 § 4 P.p.s.a.

5.7. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną Spółki i uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji oraz przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

5.8. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokona kontroli zaskarżonej przez Spółkę interpretacji z uwzględnieniem uwag poczynionych powyżej, a wynik tej kontroli przedstawi w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu wyroku.

5.9. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. oraz § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31.01.2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z (Dz. U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153). Na zasądzoną kwotę 380 zł złożyły się: wpis od skargi kasacyjnej (100 zł), opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu I instancji (100 zł), oraz koszty zastępstwa procesowego (180 zł, tj. 75% z kwoty, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31.01.2011 r.).

-----------------------

9