Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 279/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 6, art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 10, art. 17
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7 ust. 1, art. 101 uat. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: par. 8
journal: Dz.U. 1999 nr 43 poz 430
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
article: par. 53 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1992 nr 92 poz 460
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1992 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów.

SENTENCJA

Dnia 21 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak - Kolczyńska Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant asystent sędziego Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2012 roku sprawy ze skargi M. J. i J. J. na uchwałę Rady Miasta R. z dnia [...] nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., obszary położone w rejonie ulic: A, B, C, D i E, F, G i H, I i J, K, L, Ł i M, N i O, P i R, S, T, U i W, V, X, Y, Z i Ż oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 279/12

UZASADNIENIE

W dniu 16 września 2011 r. M. i J. J. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na uchwałę Rady Miasta R. z dnia [...] nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta R., obszary położone w rejonie ulic: S., L., P., J. i O., J., K. i M., J. i Z., B., A., K. i Ł., K. i P., S. i F., S., T., O. i K., K., F., K., K. i T.. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały, bowiem jak stwierdzili uchwała ta narusza ich interes prawny poprzez ograniczenie ich prawa własności nieruchomości tj. działki [...] obręb [...] w R. położonej przy ul. K.. Skarżący wyjaśnili, że począwszy od 2002 roku składali wnioski do Urzędu Miasta o zmiany w studium oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Uchwałą z dnia [...] nr [...] Rada Miasta przystąpiła do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R.. Zgodnie z przepisami skarżący wnosili o zmianę przeznaczenia dla ich nieruchomości na działki inwestycyjno budowlane z możliwością zabudowy motelem wraz ze stacją paliw. W piśmie z dnia 22 maja 2009 r. uzyskali odpowiedź, że działka nr [...] została objęta strefą rozwoju o dominującej formie zabudowy usługowej o znaczeniu lokalnym, umożliwiającym realizację wymienionych w piśmie funkcji zagospodarowania terenu. Po opublikowaniu ogłoszenia Burmistrza Miasta R. o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu zmiany miejscowego planu przestrzennego miasta R., skarżący pismem z dnia 5 października 2010 r. wnieśli protest do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym kwestionowali odsunięcie w planie linii zabudowy o 10 metrów od ogrodzenia stacji, odsunięcie linii zabudowy o około 2,5 metra od nieczynnego gazociągu DN 80 oraz przyjęcie w projekcie terenu oznaczonego symbolem 6.19 KDZ na ewentualne poszerzenie pasa drogowego. Pismem z dnia 26 listopada 2010 r. skarżący zostali poinformowani, że ich protest nie został uwzględniony (uchwała Rady Miasta R. z [...]). Natomiast w piśmie z dnia 29 listopada 2010 r. powołano się na zgodność poszerzenia pasa drogowego drogi wojewódzkiej i linii zabudowy od ul. K.. Wskazano, że uwagi skarżących zostały rozpatrzone zgodnie z przepisami art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przedstawione do rozstrzygnięcia Radzie Miasta R. jako uwagi nieuwzględnione do projektu planu. W odpowiedzi na protest skierowany do Wojewody [...] w sprawie zgodności uchwały Rady Miasta R. z przepisami prawa, skarżący w piśmie z dnia 20 grudnia 2010 r. uzyskali informację, że nie stwierdzono istotnego naruszenia prawa. W związku z tym M. i J. J. wnieśli na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2011 r. w sprawie II SA/Łd 217/11 na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę z przyczyn formalnych. Następnie pismem z dnia 4 maja 2011 r. skarżący wezwali Radę Miejską R. do usunięcia naruszenia prawa, powołując się na naruszenie art. 64 Konstytucji RP. W odpowiedzi na pismo, w którym skarżący zwrócili się z pytaniem na czyje zlecenie zaprojektowano teren 6,19 KDZ na ich nieruchomości, Zarząd Dróg Wojewódzkich w Ł. w piśmie z dnia 3 sierpnia 2011 r. wyjaśnił, że uzgodnione w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zmiany przewidują rezerwę pod rozbudowę drogi wojewódzkiej do parametrów drogi klasy G - docelowo, a poszerzenie takie jest zgodne obowiązującym Rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Uchwałą z dnia [...] nr [...] Rada Miasta R. odrzuciła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego i prawnego. Rada Miasta wyjaśniła, że skarżący nie wskazali interesu prawnego, a jedynie zagrożenie mogące zaistnieć w przyszłości i wobec nie posiadania legitymacji skargowej nie mogą wnieść skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący podnieśli, że w swym wezwaniu wskazali o jaki rodzaj ograniczenia prawa własności chodzi wraz z uzasadnieniem, wyjaśniając, że wezwanie dotyczyło odsunięcia linii zabudowy od ogrodzenia stacji redukcyjnej gazu o 10 metrów, i że rozwiązanie takie stoi w sprzeczności z przepisami oraz z normą zakładową PGNiG [...] sieci gazowe. Zdaniem skarżących postanowienia tej normy są zgodne z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1992 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych i terenów oraz strefami zagrożenia wybuchem, a ewentualne odsunięcie obiektów budowlanych od stacji redukcyjnej gazu będzie następowało zgodnie z prawem budowlanym oraz strefami ochronnymi przewidzianymi dla danych obiektów. Skarżący wskazali też w wezwaniu, że w kolejnym jego punkcie poruszyli fakt odsunięcia linii zabudowy od nieczynnego gazociągu Dn 80. Ujęcie nieczynnego gazociągu w miejscowym planie skarżący uznali za sprzeczne z faktem jego wyłączenia z eksploatacji i uznali, że powinien być on oznaczony jako obiekt do usunięcia – tymczasowy obiekt budowlany. Ponadto, ujęcie nieczynnego gazociągu w miejscowym planie dodatkowo zmniejszyło powierzchnię pod zabudowę o około 1000 metrów kwadratowych. Skarżący w wezwaniu poruszyli fakt wydzielenia z ich nieruchomości linią rozgraniczającą teren oznaczony w planie 6.19KDZ. - pod teren dróg publicznych - droga zbiorcza. Zarzucili, że wydzielenie pasa pod poszerzenie pasa drogowego oznaczonego w planie jako teren 6,19 KDZ nastąpiło z terenu bez prawa do zabudowy. Wydzielenie terenu 6,19 KDZ linią rozgraniczającą z ich nieruchomości stoi w sprzeczności z przebiegiem linii rozgraniczającej, gdyż linia ta od strony j ulicy O. wchodzi na tę nieruchomość pod znacznym kątem – skosem, a rozwiązanie takie jest sprzeczne z zachowaniem odległości 10,5 metra od osi jezdni. Poszerzenie terenu 6,19 KDZ zdaniem skarżących narusza też przepisy o drogach publicznych, co też podkreślili w wezwaniu, ponieważ ustawa określa strefę pasa drogowego o szerokości 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, dla dróg wojewódzkich - jaką jest droga [...]. Skarżący wystosowali też pisma do Urzędu Miasta wskazując, iż oczekują na wskazania miejsca wjazdu i wyjazdu z nieruchomości, które nie kolidowało by z terenem 6,19 KDZ, tym bardziej że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w sposób bezpośredni nie określił tego miejsca. Skarżący zarzucili, że Rada Miasta w sposób dowolny decyduje o sprawach przeznaczenia i zagospodarowania ich nieruchomości bez wyjaśnienia, czy ograniczenie prawa własności w obecnym planie jest zasadne na tle przepisów bądź też ze względu na cel publiczny.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta R. wniosła o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że sporządzony projekt zmiany planu miejscowego, obejmuje 18 odrębnych obszarów, w tym obszar działki stanowiącej własność M. i J. J.. Projekt planu miejscowego podlegał procedurom określonym przepisami ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. 80, poz. 717, ze zm.) i został przedłożony Radzie Miasta R. do zatwierdzenia. Zmiana planu miejscowego została zatwierdzona uchwałą Nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] i po przejściu kontroli organu nadzorczego, została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] z dnia [...]. W toku sporządzenia zmiany planu miejscowego będącej przedmiotem skargi, na etapie zbierania uwag i ich rozstrzygnięcia była rozpatrywana uwaga zawarta w piśmie M. i J. J. z dnia 4 października 2010 r.. Uwagi wniesione w tym piśmie zostały rozpatrzone przez Burmistrza Miasta R. negatywnie zgodnie z wykazem i uzasadnieniem. Nieuwzględnione uwagi strony skarżącej zostały przedłożone Radzie Miasta R. i rozstrzygnięte zgodnie z załącznikiem Nr 1 do przedmiotowej uchwały. Ponadto, ustosunkowując się do treści skargi, organ uznał zarzuty skarżących za nieuzasadnione, bowiem teren nieruchomości oznaczony nr ewid. [...] został przeznaczony pod zabudowę usługową (teren o symbolu 6.23.U) oraz pod poszerzenie pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] (teren o symbolu 6.19.KDZ). Poszerzenie to zdaniem organu jest dopuszczalne w przypadku sprzeczności z przepisami o drogach publicznych (określających strefę pasa o szerokości 8m od zewnętrznej krawędzi jezdni) za zgodą zarządcy drogi. Rysunek projektu planu miejscowego został sporządzony na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej pochodzącej z zasobów Starostwa Powiatowego w R. wg stanu na dzień rozpoczęcia procedur sporządzenia zmiany planu. Na mapie istnieje gazociąg wysokiego ciśnienia DN80 bez oznaczenia o wyłączeniu z eksploatacji, jednak projekt planu nie określał stref ochronnych od sieci i urządzeń gazowniczych, a jedynie nieprzekraczalne linie zabudowy zwymiarowane od istniejących na i elementów sytuacyjnych. Organ podał dalej, że przy ustaleniu linii zabudowy kierowano się: kształtowaną linią zabudowy na nieruchomościach sąsiednich do obszaru opracowania, perspektywicznymi wskaźnikami ruchu na drodze wojewódzkiej Nr [...] (droga prowadzi i od strony O. do drogi ekspresowej Nr [...]) decydującymi o emisjach komunikacyjnych na sąsiednie tereny, ukształtowaniem terenu mającym wpływ na rozprzestrzenianie się wpływów komunikacyjnych z drogi na tereny sąsiednie (teren otwarty bez naturalnych przesłon położony powyżej jezdni drogi), warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane w tym relacjami odległościowymi pomiędzy nimi. Szerokość poszerzenia w ramach działki Nr [...] jest zmienna a granica zachodnia terenu została zwymiarowana w odniesieniu do osi jezdni. Wskazał ponadto, że zgodnie z przepisami § 8 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 poz. 430 z późn. zm.) szerokość pasa drogowego drogi klasy "Z" docelowo "G" (droga główna) o jednej jezdni i dwóch pasach ruchu winna wynosić minimum 25m. W projekcie przyjęto poszerzenie mniejsze o 2m (nie szerokość 12,5 m połowy pasa drogowego a szerokość 10,5m) na co wyraził zgodę zarządca drogi, przytoczone w uwagach przepisy ustawy o drogach publicznych odnoszą się do odległości obiektów budowlanych od dróg publicznych, a nie dotyczą kształtowania pasa drogowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Po myśli art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej uchwale tego rodzaju naruszeń prawa, które powodują konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142 poz. 1591 ze zm.; dalej: u.s.g.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem przesłanką skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę planistyczną, oprócz wezwania do usunięcia naruszenia (co w sprawie miało miejsce), jest nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i jego naruszenie.

Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest przy tym norma prawa materialnego, zaś interes prawny niekoniecznie musi mieć podstawę w przepisach materialnych prawa administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2010r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1981/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2009r., w sprawie o sygn. akt II OSK 205/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Skarżący, legitymując się prawem własności nieruchomości objętej zakresem zaskarżonej uchwały, posiadają interes prawny w kwestionowaniu ustaleń w niej przyjętych. Granice zaskarżenia, wyznaczone w cytowanym art. 101 ust. 1 u.s.g. naruszeniem interesu prawnego wskazują zaś, iż Sąd może dokonywać oceny zaskarżonej uchwały tylko w zakresie wyznaczonym granicami przysługującego skarżącym interesu prawnego. Jeżeli więc skarżący posiadają w sprawie interes prawny, wynikający z przysługiwania im prawa własności działki nr [...] położonej przy ul. K. w R., obręb [...], to granicami oceny przez Sąd naruszenia tego interesu prawnego jest zakres ustaleń zaskarżonej uchwały odnoszący się do wskazanej działki gruntu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2011r., sygn. akt IV SA/Wa 884/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Stosownie do art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (...) należy do zadań własnych gminy. W kompetencji do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wyraża się samodzielność samorządu terytorialnego w rozwiązywaniu lokalnych zagadnień dotyczących zachowania ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej, o których mowa w art. 7 ust.1 pkt 1 u.s.g.

Wyraźną wolą ustawodawcy było pozostawienie organom gminy uprawnienia do uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego (aktów prawa miejscowego), przy jednoczesnym nałożeniu obowiązku przestrzegania reguł stanowienia prawa. Pamiętać przy tym należy, iż gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, a jej samodzielność podlega ochronie sądowej. Samodzielność gminy może być bowiem realizowana tylko w granicach dozwolonych prawem. Stosownie bowiem do art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, a zatem samodzielność gminy istnieje tylko w granicach prawa.

Wyłączna kompetencja gminy do planowania miejscowego wyraża się w samodzielnym kształtowaniu sposobu zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu, pod warunkiem działania w granicach i na podstawie prawa i nie nadużywania tego władztwa. Oczywistym jest, że plan zagospodarowania przestrzennego może wkraczać w sferę wykonywania prawa własności (art. 140 K.c.). Plany ustalają możliwość (lub zakaz) prawa zabudowy danej nieruchomości, a przez to określają granice interesu prawnego jednostki. Ustalenia planów zagospodarowania przestrzennego zawierają ograniczenia w zakresie władztwa nad gruntem. W tak szacowanych granicach właściciel (użytkownik wieczysty) może korzystać z gruntu, rozporządzać nim i dokonywać jego zabudowy. Samodzielność gminy nie może jednak niweczyć praw jednostkowych (indywidualnych).

W związku z tym, że skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna, bowiem skarżący poprzedzili jej wniesienie wezwaniem Rady Miejskiej R. do usunięcia naruszenia prawa (pismo z dnia 4 maja 2011 r.), są też podmiotami legitymującymi się prawem własności do nieruchomości objętej regulacją zaskarżonej uchwały, pozostało do rozważenia, czy zapisy zaskarżonego aktu powodują naruszenie interesu prawnego skarżących, a wówczas gdy zaistnieją podstawy do takiego przyjęcia, konieczne będzie dokonanie oceny, czy naruszenie interesu prawnego skarżących nastąpiło zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Oceniając zaś naruszenie interesu prawnego strony skarżącej, które jest przesłanką dopuszczalności skargi, trzeba mieć na uwadze bezpośredniość i realność tego naruszenia (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 lutego 2008r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1765/07; z dnia 2 lipca 2009r., w sprawie o sygn. akt II OSK 414/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W ocenie Sądu, w realiach sprawy niniejszej, zaskarżona uchwała ogranicza wykonywanie przysługującego skarżącym prawa własności w sposób zgodny z obowiązującym porządkiem prawnym, a organ nie przekroczył granic władztwa planistycznego.

Z treści skargi wynika, że skarżący ujęli naruszenie ich interesu prawnego w zasadzie w trzech zarzutach.

Po pierwsze kwestionują oni przeznaczenie części ich działki (nr [...]), poprzez utworzenie pasa terenu oznaczonego 6.19 KDZ, pod poszerzenie drogi wojewódzkiej nr [...] prowadzącej do drogi ekspresowej nr [...]. W tym miejscu wskazać należy, że budowa dróg jest jednym z zadań własnych gminy (art. 7 ust. 1 pkt 2 u.s.g.). Poza tym określenie w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej jest obowiązkowe, o czym w sposób jednoznaczny stanowi art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. Rada gminy jest więc uprawniona do tego, aby po przeanalizowaniu potrzeb w tym zakresie wspólnoty samorządowej, zdecydować o przeznaczeniu określonych terenów pod budowę lub rozbudowę dróg wchodzących w skład systemu komunikacji. Konieczność urządzania nowych dróg, modernizacji istniejących, służąca swobodnemu przemieszczaniu się, m.in. służb komunalnych i ratowniczych, dostosowywanie istniejących dróg do wymogów bezpieczeństwa określonych w przepisach prawa mieści się w granicach ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw określonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Planowanie przestrzenne nie polega na ewidencjonowaniu stanu aktualnego, lecz na przewidywaniu przyszłych potrzeb związanych z rozwojem sieci dróg. W niniejszej sprawie poszerzenie drogi nr [...] przewidziano w celu podniesienia parametrów tej drogi z klasy Z do klasy G na odcinku od drogi ekspresowej do granic miasta z połączeniem nowym odcinkiem do węzła "[...]". Na marginesie już tylko wskazać można, iż przewidziane poszerzenie w istocie zostało przyjęte z korzyścią dla strony, bowiem za zgodą zarządcy drogi przyjęto, że będzie ono o 2 m mniejsze niż przewiduje to § 8 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.). Zarzut ten nie mógł skutecznie podważyć zapisów przyjętych w miejscowym planie.

Po drugie skarżący kwestionują odsunięcie linii zabudowy oddalonej o 10 m od ogrodzenia stacji redukcyjnej gazu. Otóż, wyjaśnienia wymaga, że stacja redukcyjna jest częścią systemu gazowego i służy zasilaniu sieci gazowych. Zgodnie z treścią § 2 pkt 25 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055 ze zm.) stacja redukcyjna to stacja gazowa, w skład której wchodzą przewód wejściowy i wyjściowy, armatura odcinająca i filtrująca, urządzenia regulacji ciśnienia paliwa gazowego, ciśnieniowy system bezpieczeństwa, urządzenia rejestrujące ciśnienie oraz systemy alarmowe. Położona na działce skarżących stacja redukcyjna jest stacją czynną, bowiem prowadzi do niej m.in. czynny gazociąg DN 100. Odległość, która zadecydowała o cofnięciu linii zabudowy znajduje odzwierciedlenie w przepisie § 53 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1992 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 92, poz. 460 ze zm.), bowiem jak wynika z jego treści stacje zwierające gaz jako paliwo płynne wraz ze zbiornikami podziemnymi powinny być zlokalizowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od budynków o konstrukcji niepalnej. Przyjęcie zatem takiej strefy znajduje swoje umocowanie w przepisie prawa, a nadto zostało podyktowane koniecznością wyeliminowania zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego. Wprowadzenie takiego ograniczenia w dysponowaniu nieruchomością nastąpiło więc zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym i nie może stanowić podstawy do kwestionowania zapisów miejscowego planu zagospodarowania.

Po trzecie skarżący kwestionują przyjęcie strefy ochronnej wynoszącej 2,5 m od nieczynnego gazociągu wysokiego ciśnienia Dn 80. Otóż, skarżący twierdzą, że gazociąg został wyłączony z eksploatacji, a ujęcie jego w miejscowym planie zmniejszyło powierzchnię zabudowy na ich działce o około 1000 m kwadratowych. W tym miejscu podkreślić należy, że rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, definiuje jedynie pojęcie gazociągu i strefy kontrolowanej. Według § 2 pkt 3 gazociąg to rurociąg wraz z wyposażeniem, służący do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych, natomiast zgodnie z § 2 pkt 5 strefa kontrolowana to obszar wyznaczony po obu stronach osi gazociągu, w którym operator sieci gazowej podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłową eksploatację gazociągu. Z powyższego wynika, że ustawodawca nie rozróżnia gazociągów czynnych i nieczynnych. Co prawda, w piśmie PGNiG z dnia 23 listopada 2010 r. potwierdzono, iż gazociąg ten został wyłączony z eksploatacji, ale jego usunięcie należy ocenić jako zdarzenie przyszłe i niepewne. Przyjęcie strefy ochronnej wzdłuż gazociągu Dn 80 jest dodatkowo uzasadnione zapisem § 10 ust. 6 pkt 2 lit. "e" sformułowanym w kwestionowanym planie: "istniejące sieci gazowe do zachowania", który to zapis może świadczyć o planowanej dalszej eksploatacji gazociągu. Tym bardziej, że jak wynika z akt administracyjnych, PGNiG proponowało skarżącym usunięcie gazociągu i dokonanie aktualizacji map na drodze porozumienia, do którego prawdopodobnie nie doszło. Skoro zatem gazociąg nie został usunięty i nadal oznaczony jest na mapach stanowiących źródło informacji przy opracowywaniu miejscowego planu zagospodarowania, to wprowadzenie ograniczenia własności w postaci strefy kontrolowanej również należy ocenić w kategorii nienaruszającego prawa.

Ocenie Sądu, z mocy art. 134 p.p.s.a., podlegała również cała dokumentacja zgromadzona podczas procedury uchwalania planu, która pozwoliła stwierdzić, że wszystkie czynności przewidziane przepisem art. 17 ustawy o planowaniu oraz ich kolejność zostały podjęte przez Burmistrza prawidłowo. Zwraca się też uwagę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że podjęcie wymaganych do uchwalenia planu czynności, gwarantuje możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania, jak i pośrednią kontrolę legalności przyjmowanych w projekcie rozwiązań w granicach wniosków, uwag, uzgodnień i opinii (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2006r., II SA/Wr 204/06, LEX nr 285067). Nadto, przedmiotowa uchwała podlegała też kontroli Wojewody [...], który w piśmie z dnia 17 grudnia 2010 r. nie stwierdził istotnego naruszenia prawa, które skutkowałoby jej nieważnością.

Podkreślenia wymaga, że kontrola sądu administracyjnego nie może dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, gdyż ogranicza się ona jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. W orzecznictwie podnosi się, że żaden sąd administracyjny nie posiada kompetencji do merytorycznej oceny trafności i celowości rozwiązań planu, skoro jedynym kryterium dopuszczalnym w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności (zob. wyroki NSA z dnia 1 grudnia 2010r., sygn. akt II OSK 1947/10 i z dnia 23 czerwca 2010r., sygn. akt II OSK 834/10 – publ. w Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych – www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

n.k-o.