Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 526/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134,  art. 174,  art. 183,  art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 51  ust. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
article: art. 6  ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.) del. sędzia WSA Leszek Kamiński Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Po 522/07 w sprawie ze skargi [...] "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Po 522/07, w oddalił skargę [...] "C." Spółki z o.o. z siedzibą w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] sierpnia 2007 r. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji.

W uzasadnieniu stanowiska Sąd ten przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Pismem z dnia 30 czerwca 2006 r. [...] "C." Sp. z o.o. wniosła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o nazwie "[...]" położonej na kratowej wieży Energetyki w Koninie, na działce nr [...], przy ul. [...]. Przebudowa stacji bazowej polegać miała na wymianie na nowe, sześciu anten sektorowych położonych na istniejącej wieży antenowej h = 40 m. Docelowy system antenowy stacji miałby się składać z: trzech anten sektorowych BSA001, wys. zaw. 37,8 m n.p.t., skierowanych na az. 100-, 190-, 340-; trzech anten sektorowych BSA003, wys. zaw. 37,8 m n.p.t., skierowanych na az. 100-, 190-, 340-; dwóch anten radioliniowych RLA38-03, wys. zaw. 36 m n.p.t., skierowanych na az. 104- i 209-. Do wniosku załączono raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, mapę ewidencyjną z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy wniosek oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, a także wypis z rejestru gruntów i mapę zasadniczą.

Prezydent Miasta Konina decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, wskazując na niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miasta Konina nr 788 z dnia 25 września 2002 r., w szczególności z § 76 pkt 1 planu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie decyzją z dnia [...] października 2006 r., po rozpoznaniu odwołania inwestora, uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając decyzję organ zauważył, że z literalnego brzmienia § 76 pkt 1 uchwały Rady Miasta Konina z dnia 25 września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Konina w części dotyczącej rejonu: Poznańska-Kleczewska-Zakładowa w prawobrzeżnej części miasta (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 142, poz. 2870 - dalej Uchwała) wynika, że odnosi się on do zakazu lokalizowania na tym terenie nowych inwestycji o takim charakterze, natomiast nie odnosi się on w żadnej mierze do inwestycji już istniejących.

Prezydent Miasta Konina, rozpoznając ponownie sprawę, decyzją z dnia 19 czerwca 2007 r., na podstawie art. 46a ust. 7, art. 48 ust. 2 pkt 1, art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, ponieważ jego realizacja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Konina. W uzasadnieniu organ podniósł, że obecnie funkcjonująca stacja bazowa telefonii komórkowej "C.", której dotyczy wniosek inwestora, powstała na istniejącej wieży antenowej Rejonowego Zakładu Energetycznego w Koninie. Na wieży tej znajdowały się już dwie anteny Energetyki, tj. anteny K733321 i K7516211. Stacja bazowa inwestora powstała w oparciu o decyzję pozwolenia na budowę z dnia 29 kwietnia 1999 r. Decyzja ta obejmowała parę anten sektorowych K739495 o zasięgu 18,1 m (na kierunku 190-), dwie pary anten sektorowych K739495 o zasięgu 18,1 m (na kierunku 100- i 340-) i trzy anteny paraboliczne radiolinii o zasięgu 14,6 m (na kierunkach 900, 2110, 3300), pracujących w systemie GSM-1800 MHz. Tymczasem z danych załączonych do wniosku, w tym z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wynika, iż na wieży znajdują się również trzy anteny K742265 pracujące w systemie GSM 900 i anteny radioliniowe nakierowane na azymut 1090. Organ ustalił, że inwestor nie wnosił o zmianę decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, ewentualnie wydanie nowej decyzji i nie zgłosił zamiaru instalacji nowych anten. Analiza planowanego przedsięwzięcia prowadzi do wniosku, że inwestor zamierza całkowicie zlikwidować należące do niego obecnie istniejące anteny, tj. anteny K739495 i K742265 - przywracając wieżę Energetyki do stanu sprzed pozwolenia na budowę stacji bazowej - a następnie dokonać instalacji nowych anten BSA003 i BSA001, o innych parametrach technicznych. Zmienione zostaną także parametry użytkowe, bowiem nowe anteny mają obsługiwać - oprócz systemu GSM 1800, objętego pozwoleniem na budowę z dnia 29 kwietnia 1999 r. - także systemy GSM 900 i UMTS. Planowana przebudowa powiększy obszar, na którym przekroczone będą dopuszczalne poziomy elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego z istniejącego obecnie maksymalnego w poziomie wymiaru 18,1 m do 79,1 m. W ocenie organu taka przebudowa nie byłaby zgodna z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, mimo iż pozwolenie na budowę stacji bazowej na tym terenie zostało wydane w okresie obowiązywania miejscowego ogólnego planu zagospodarowania dla miasta Konina zatwierdzonego uchwałą nr XV/111/86 z dnia 16 grudnia 1986 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., po rozpoznaniu odwołania [...] "C." Sp. z o.o., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Konina. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył zapisy § 122 i § 76 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta Konina Nr 788 z dnia 25 września 2002 r. Organ wskazał, że w świetle tych zapisów planu stacja bazowa w dniu wejścia w życie planu uchwalonego dnia 25 września 2002 r. była niezgodna z ustaleniami dotyczącymi obszaru, na którym się znajduje. Tym samym po dniu wejścia w życie aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszą się do niej ograniczenia z § 122 planu. W ocenie organu odwoławczego stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" o nazwie "[...]" nie można uznać za obiekt obsługi technicznej miasta niezbędny dla prawidłowego zaspakajania potrzeb mieszkańców terenu oznaczonego w planie symbolem TAG-2. Lokalizacja inwestycji w tym miejscu nie jest również warunkiem niezbędnym dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców tego terenu w zakresie "wymiany informacji", o której mowa w § 5 pkt 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 25 września 2002 r. Tym samym wnioskowanej inwestycji nie można zaliczyć do wyjątku, o którym mowa w § 76 ust. 1 planu, a w konsekwencji odstąpić od ustaleń zawartych w § 122 planu. Bezprzedmiotowe stają się więc rozważania dotyczące § 23 planu. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ uznał za zasadny zarzut dotyczący bezcelowości rozważań organu I instancji na temat legalności wcześniej dokonanych prac inwestycyjnych.

Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] "C." Sp. z o.o. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Po 522/07, stwierdził, że skarga [...] "C." Spółki z o.o. z siedzibą w Warszawie na powyższą decyzję, nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż planowana inwestycja, określona przez inwestora jako przebudowa stacji bazowej telefonii komórkowej o nazwie "[...]", jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Konina w części dotyczącej rejonu: Poznańska-Kleczewska-Zakładowa w prawobrzeżnej części miasta, przyjętym uchwałą Rady Miasta Konina z dnia 25 września 2002 r., a wydane decyzje organów I i II instancji odpowiadają prawu. Sąd wskazał, że ze zgromadzonego w aktach materiału, w szczególności "Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" z czerwca 2006 r., wynika, iż planowana inwestycja polegać ma w istocie na likwidacji wszystkich istniejących sektorowych anten nadawczych (tj. trzech anten K742265 pracujących w systemie GSM 900 i trzech anten K739495 pracujących w systemie GSM 1800), a następnie instalacji w ich miejsce sześciu nowych sektorowych anten nadawczych BSA003 i BSA001 o odmiennych parametrach technicznych. Nowe anteny nadawcze pracować będą w systemach GSM 1800, GSM 900, UMTS. Obszar, na którym wystąpi ponadnormatywne elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące, zwiększy się w poziomie z dotychczasowej wartości maksymalnej wynoszącej 18,1 m do wartości maksymalnej wynoszącej 79,1 m. Głównym elementami stacji bazowej są anteny sektorowe i radioliniowe, stacja znajduje się na innym obiekcie budowlanym - wieży należącej do innego niż inwestor podmiotu. Sąd wskazał, iż planowane przedsięwzięcie zakłada więc wymianę najważniejszych elementów stacji bazowej (wszystkich anten nadawczych), znaczącą zmianę jej parametrów technicznych i użytkowych, a także znaczne powiększenie obszaru negatywnego (ponadnormatywnego) oddziaływania na środowisko. W wyniku planowanych prac powstanie w istocie nowy obiekt znacznie różniący się od dotychczasowego. Zakres planowanej inwestycji odpowiada więc użytemu w § 76 ust. 1 planu określeniu "lokalizowania przedsięwzięcia", niezależnie od tego jak inwestycję określił sam inwestor. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego planowane przedsięwzięcie stanowi jednak obiekt technicznej obsługi miasta w rozumieniu § 5 pkt 10 planu miejscowego z dnia 25 września 2002 r., jest to bowiem urządzenie umożliwiające wymianę informacji. Sąd nie podzielił również stanowiska Prezydenta Miasta Konina, że podstawą do stwierdzenia sprzeczności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest zapis § 23 planu. Sąd uznał, że mimo tego, iż błędna była przywoływana przez organy obu instancji argumentacja na okoliczność niezgodności omawianego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to prawidłowo wskazana została przesłanka odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Sądu proponowana lokalizacja omawianego przedsięwzięcia byłaby sprzeczna z ustaleniami ogólnymi dla terenów i obiektów podlegających ochronie ze względu na wymagania ochrony środowiska i zdrowia ludzi, o których mowa w rozdziale 4 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powiększenie - na skutek realizacji przedsięwzięcia - obszaru, na którym przekroczone są dopuszczalne poziomy elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego do 79,1 m kolidowałoby z wytycznymi § 21 planu, stanowiącymi, iż szkodliwe oddziaływanie na środowisko wytwarzane przez jednostki organizacyjne winno zamykać się na terenie działki budowlanej, na jakiej jest wytwarzane i do której jednostka organizacyjna posiada tytuł prawny. Oddziaływanie, o którym mowa w § 21 planu, w przypadku przedmiotowej inwestycji nie zamyka się na terenie działki budowlanej, na jakiej jest wytwarzane. W konsekwencji nie zasługiwał więc na uwzględnienie, podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowisko.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", złożyła [...] "C." Spółka z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) prawa materialnego, a to:

a) art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150) poprzez przyjęcie, że projektowane przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

b) § 21 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Konina, w części dotyczącej rejonu: Poznańska-Kleczewska-Zakładowa, w prawobrzeżnej części miasta poprzez przyjęcie, że w następstwie realizacji przedsięwzięcia dojdzie do szkodliwego oddziaływania na środowisko poza terenem działki budowlanej, na jakiej jest wytwarzane i do której skarżąca ma tytuł prawny;

c) naruszenie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), w szczególności § 1 pkt 1 oraz tabeli nr 2 z załącznika nr 1 do rozporządzenia w związku z § 5 pkt 17 i § 9 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez przyjęcie, że projektowane przedsięwzięcie będzie szkodliwie oddziaływać na środowisko (§ 5 pkt 17 miejscowego planu);

d) naruszenie art. 143 K.c. poprzez przyjęcie, że obszary rozkładów pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej lub równiej 0,1 W/m, występujące na wysokości powyżej 28,5 m npt (tilt 0°), powyżej 23,1 m npt (tilt maksymalny) oraz powyżej 35,8 m npt (anteny radioliniowe) naruszą granice przestrzenne nieruchomości sąsiednich, mimo że w promieniu 160 m od obiektu znajdują się nieruchomości zabudowane zabudową o wysokości do 9 m;

2) przepisów postępowania, a to:

a) art. 134 § 1 i 2 P.p.s.a. poprzez zastosowanie w sprawie § 21 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i sformułowanie na tej podstawie niekorzystnej dla skarżącej oceny prawnej, mimo że w toku całego postępowania przed organami I i II instancji przepis ten nie został zastosowany;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez:

dokonanie własnych ustaleń i przyjęcie, iż w następstwie realizacji przedsięwzięcia dojdzie do przekroczenia szkodliwego oddziaływania na środowisko poza teren działki, na której jest wytwarzane i do której skarżąca ma tytuł prawny (§ 21 miejscowego planu), mimo że z akt sprawy nie wynika, aby promieniowanie elektromagnetyczne, jakie ma emitować stacja bazowa po przebudowie w ogóle mogło być kwalifikowane jako "szkodliwe oddziaływanie na środowisko";

pominięcie, że w promieniu 160 m od obiektu, którego dotyczy projektowane przedsięwzięcie znajdują się zabudowania o wysokości do 9 m, podczas gdy promieniowanie elektromagnetyczne o gęstości mocy większej lub równiej 0,1 W/m2 ma wystąpić na wysokości powyżej 28,5 m npt (tilt 0°), powyżej 23,1 m npt (tilt maksymalny) oraz powyżej 35,8 m npt (anteny radioliniowe);

dokonanie własnych ustaleń i przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie dotyczy wymiany głównych elementów stacji bazowej (tj. anten sektorowych i radioliniowych), mimo że z akt sprawy nie wynika, aby te elementy mogły zostać zakwalifikowane jako najważniejszy składnik stacji bazowej;

c) naruszenie § 141 ust. 4 P.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. § 21 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zebrane w sprawie dowody nie dają podstawy do przyjęcia, że ponadnormatywne zasięgi promieniowania przedstawione graficznie na rysunku nr 2b załączonym do Raportu, dotyczą terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową (podnieść w szczególności należy, iż działka nr [...] stanowi teren przeznaczony pod aktywizację gospodarczą) czy też - biorąc pod uwagę wysokości, na których wystąpi promieniowanie - dotyczą miejsc dostępnych dla ludności. W świetle tego należy przyjąć, iż z akt sprawy nie wynika, aby promieniowanie elektromagnetyczne, jakie ma emitować stacja bazowa po przebudowie w ogóle mogło być kwalifikowane jako "szkodliwe oddziaływanie na środowisko".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do regulacji prawnej art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej będąc związany jej zarzutami.

Przedmiotowa skarga kasacyjna wniesiona od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego skargę [...] "C." Spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie oparta została na obu podstawach art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.

Zarzucając naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy autorka skargi kasacyjnej upatrywała go przez naruszenie art. 134 § 1 i 2 P.p.s.a. przez zastosowanie § 21 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Artykuł 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną".

§ 2 "Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi nieważność zaskarżonego aktu..."

Wymaga podkreślenia, że regulacja prawna art. 134 § 1 P.p.s.a. obliguje Sąd pierwszej instancji do wnikliwego i wszechstronnego zbadania zgodności z prawem zaskarżonego aktu, jak i całego postępowania administracyjnego. Skutkiem tego Sąd ma obowiązek uwzględnić stwierdzone wady, nawet jeśli nie podnosi ich skarga, będąca przedmiotem rozpoznawania Sądu.

Mając na uwadze tę zasadę nie można uznać zasadności zarzutu skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 134 § 1 P.p.s.a., bowiem przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji wnikliwa kontrola zaskarżonej decyzji, stanowi dopełnienie wymogu wynikającego z treści ww. przepisu i równocześnie nie narusza zakresu kontroli, który wyznacza przedmiot sprawy.

Dokonując kontroli zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów obu instancji, że planowana inwestycja polegająca na przebudowie stacji bazowej telefonii komórkowej pod nazwą "Konin Zatorze" należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, a także § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Inwestycja ta przewidziana jest do realizacji na terenie, który wg regulacji ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, tj. treści § 76 ust. 1 tego planu zakazuje lokalizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających obligatoryjnie sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - za wyjątkiem obsługi technicznej miasta.

Skoro zatem planowana inwestycja co do oceny nie może budzić wątpliwości, że jest inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu wskazanych przepisów oraz wymaga obligatoryjnego sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to zasadny jest wniosek organów, podzielony w ocenie przez Sąd pierwszej instancji, iż jest to inwestycja, którą wyklucza co do zamierzonej lokalizacji plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego Miasta Konina uchwalony przez Radę Miasta Konina uchwałą nr 788 z dnia 25 września 2002 r.

Mając na uwadze szczegółowe ustalenia co do przebudowy stacji bazowej i zakresu robót oraz charakteru tej inwestycji w odniesieniu do jej wpływu na środowisko - nie można zakwestionować wniosków Sądu pierwszej instancji, iż zostają spełnione przesłanki, o których mowa w treści § 76 ust. 1 planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. To zaś przesądza ocenę, iż przewidziana inwestycja jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego dotyczącym terenu inwestycji. Plan zagospodarowania przestrzennego zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kształtuje wraz z innymi przepisami sposób wykonywania własności nieruchomości; każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny "zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego..."

Jeśli więc zamierzona inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego - wykluczona jest jej realizacja na terenie, gdzie ustalenia planu zakazują takich inwestycji.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie miało miejsca zastosowanie art. 21 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Konina dotyczące wymogu, by szkodliwe oddziaływanie na środowisko ograniczało się do terenu działki budowlanej - skoro plan w ogóle w § 76 ust. 1 wyklucza realizację takich inwestycji na danym terenie, co właśnie odnosiło się do zamierzonej inwestycji strony skarżącej.

Stwierdzić też należy, iż skutkiem całkowitego wykluczenia realizacji inwestycji na terenie określonym ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, z powodu zakwalifikowania tych inwestycji jako mogących znacząco oddziaływać na środowisko, niemożliwe staje się wydanie pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę takiej inwestycji, a tym samym wyłączana jest możliwość wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji. Kategoryczne brzmienie § 76 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Konina sprawia, iż bezprzedmiotowe stają się wszelkie dywagacje na temat obszaru szkodliwego oddziaływania spornej inwestycji i wymogu zamknięcia się w granicach działki inwestora, i wielkości szkodliwych emisji w znaczeniu nie przekraczania dopuszczalnego poziomu.

Ustalenia § 76 ust. 1 ww. planu miejscowego wprowadzają bowiem całkowity zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (za wyjątkiem obiektów obsługi technicznej miasta). Zamierzona zaś inwestycja nie stanowi obsługi technicznej miasta.

Prawidłowości interpretacji § 76 ust. 1 planu nie zmienia ani nie podważa w świetle dotychczasowych rozważań treść § 5 poz. 17 miejscowego planu zagospodarowania, stanowiąca wyjaśnienie pojęcia "szkodliwego oddziaływania na środowisko" co nie jest równoznaczne z pojęciem "znaczącego oddziaływania na środowisko" przedsięwzięcia i wymagającego obligatoryjnie sporządzenia raportu oddziaływania.

W powyższej sytuacji zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia żadnego z zarzucanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Również niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej o naruszeniu wskazanych przepisów prawa materialnego. Nie został naruszony art. 56 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, skoro niespornie ustalono, co zostało wykazane wcześniej, że przedmiotowe przedsięwzięcie inwestycyjne, polegające na przebudowie stacji telefonii komórkowej - jest niezgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Konina z dnia 25 września 2002 r. bowiem jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i wymagającym obligatoryjnego wykonania raportu oddziaływania na środowisko.

Ta niesporna okoliczność uzasadnia odmowną treść decyzji zaskarżonej i decyzji pierwszej instancji.

Sprawia też, iż zbędne są rozważania na temat kwestii podniesionych w pkt b, c i d zarzutów skargi kasacyjnej, do których Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się we wcześniejszej części uzasadnienia.

Oceniając całościowo zarzuty skargi kasacyjnej należy powtórzyć, iż nie mają one usprawiedliwionych podstaw. Uzasadnia to oddalenie skargi kasacyjnej. Z mocy art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.