Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 345/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 2 pkt 1,  art. 61 ust. 11 w zw. z  art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 13g ust. 1,  art. 40c ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2011 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., numer [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu odwołania, wniesionego przez [...] S.A. w R. (zwanego dalej skarżącym), od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r., numer [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym w wysokości [...] zł – utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] września 2009 r. w miejscowości G. na drodze krajowej numer [...] przeprowadzono kontrolę przewozu wykonywanego przez kierowcę M. T. pojazdem marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Kierowca wykonywał transport drogowy z R. do P. T., przewożąc kostkę brukową. Załadowcą pojazdu w tym dniu, zgodnie z dokumentami wydania towaru WZ numer [...] i WZ numer [...], był najpierw K. T. Przedsiębiorstwo "[...]" w S., a następnie [...] S.A. w R.. W wyniku kontrolnego ważenia zespołu pojazdów stwierdzono przekroczenie na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 10 ton dopuszczalnego nacisku osi: -dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi powyżej 24 t. do 25,5 t. oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego, składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy powyżej 40 t do 50 t. Na skutek czynności kontrolnych sporządzono protokół, który został podpisany bez uwag i zastrzeżeń przez kierowcę M. T. oraz kontrolującego.

W toku postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił, że podmiotem wykonującym kontrolowany załadunek był "[...]" S.A. w R., dlatego decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. umorzono postępowanie wobec K. T. Przedsiębiorstwa "[...]" w R. jako bezprzedmiotowe.

Zgodnie z uzyskanym wynikiem ważenia pojazdu na podstawie art. 40 c ustęp 1 i 2 w związku z art. 13 g ustęp 1 i 1b punkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2007, Nr 19, poz. 115 ze zmianami) w związku z pozycją 7.6 lit.b załącznika nr 2 do tej ustawy na załadowcę [...] S.A w R. nałożono karę pieniężną w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że protokół kontroli posiada cechy dokumentu urzędowego i korzysta z wiarygodności zawartych tam ustaleń, nie kwestionowanych w tym przypadku przez kierowcę, a dowody wydania nie wskazują jaka była masa przewożonego towaru. Załadowca odpowiada za pracę swoich pracowników, w tym zakresie powinien wykazać się profesjonalizmem i nie dopuścić do powstania naruszeń w transporcie drogowym. W przedmiotowej sprawie ujawniono przekroczenie dopuszczalnego nacisku dla potrójnej osi naczepy o 0,84 t., co było bezpośrednią przesłanką ustalenia odpowiedzialności strony postępowania za powstałe naruszenie. W świetle okoliczności faktycznych, ustalonych na podstawie protokołu kontroli, dokumentów wydania towaru i zeznań świadka M. T., iż przy wyjeździe z terenu "[...]" S.A. w R. pojazd nie został zważony, organ I instancji uznał, że strona miała wpływ oraz godziła się na powstanie ujawnionych naruszeń. Jednocześnie organ I instancji uznał brak przesłanek do ukarania strony za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów, ponieważ ważenia dokonano przy pomocy wagi służącej do sprawdzania nacisków na osie pojazdu.

Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, wstrzymanie jej natychmiastowego wykonania oraz umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 13 g ustęp 1b podpunkt 2 ustawy o drogach publicznych przez przyjęcie, że okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, iż strona miała wpływ lub godziła się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, jak również przepisów postępowania administracyjnego: art. 7 kpa przez

- nieuwzględnienie wniosku dowodowego, złożonego przez stronę w piśmie z dnia [...] lipca 2010 r., jakim były wyjaśnienia pracownika dokonującego załadunku oraz pracownika działu sprzedaży W. B.,

- dołączenie do protokołu kontroli z dnia [...] września 2009 r. protokołu z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli z miejscowości B. na drodze numer [...], podczas gdy kontroli dokonano na drodze krajowej numer [...] w miejscowości G., a które to dowody mają istotne znaczenie dla ustalenia prawdy obiektywnej,

- błędne przyjęcie, iż dokumenty wydania [...] oraz [...] wyroby SK są wystawione przez ten sam podmiot, z czego wywiedziono, iż ten sam podmiot dokonał załadunku,

- błędne przyjęcie, że towar przewożony przez kierowcę M. T. był zgodny z dokumentem [...] w sytuacji, gdy został wystawiony w dniu [...] września 2009 r., zaś przedmiotowa kontrola miała miejsce w dniu [...] września 2009 r.,

- art. 108 kpa przez:

- niewskazanie okoliczności wskazujących na niezbędność niezwłocznego działania i związaną z tym konieczność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności,

- naruszenie art. 2 Konstytucji RP przez przyjęcie, iż tak prowadzone postępowanie urzeczywistnia zasady sprawiedliwości społecznej.

W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że w dniu [...] września 2009 r. "[...]" S.A w R. załadował [...] kg. towaru, co wyklucza naruszenie przepisów. Wskazał, iż posiada i korzysta z urządzenia do ważenia samochodów opuszczających zakład produkcyjny, a załadunek odbywał się pod nadzorem kierowcy, który nie wnosił zastrzeżeń do ilości załadowanego towaru, ani do sposobu usytuowania go na naczepie. Skarżący zakwestionował zeznania świadka M. T. w zakresie, iż załadunku w dniu [...] września 2009 r. dokonał w S. [...], gdy tymczasem mógł tego dokonać tylko "[...]" S.A. w R., ponieważ w dniu [...] września 2009 r. doszło do zmiany nazwy spółki. Skarżący kwestionował przebieg postępowania administracyjnego, w którym organ I instancji nie przesłuchał wskazanych przez niego pracowników spółki, oparł się na protokole kontroli pojazdu, do którego dołączono protokół z pomiaru równości terenu z miejscowości B., zamiast G.. Ponadto w uzasadnieniu decyzji nie przytoczono żadnych okoliczności wskazujących, że zapłata kary pieniężnej jest realnie zagrożona oraz że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony.

W wyniku rozpoznania odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 punkt 1 kpa, art. 13 ustęp 1 punkt 2, art. 13 g ustęp 1 i 1b punkt 2, art. 40 c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2007, Nr 19, poz. 115 ze zm. w związku z załącznikiem nr 2 do w/w ustawy lp.7 punkt 6 lit. b oraz art. 64 ustęp 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji, po wyjaśnieniu podstawy prawnej nałożonej kary, organ II instancji, odnosząc się do zarzutów odwołania podniósł, iż miejsce ważenia w miejscowości G. legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia [...] października 2008 r., którym zatwierdzono stanowisko do ważenia pojazdów, a materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazywał, że "[...]" S.A. w R., jako załadowca towaru, miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia warunków przewozu drogowego. Organ wskazał, iż krąg podmiotów odpowiedzialnych za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego jest szerszy i nie ogranicza się tylko do przewoźników, którzy nie ustalają warunków transakcji (ile i jaki rodzaj towaru ma być sprzedany/kupiony), decydują o tym strony tej transakcji. W ocenie organu II instancji okoliczność wystawienia dokumentu przewożonego ładunku nie uwzględniającego jego masy dowodzi, że skarżący nie był w ogóle zainteresowany zbadaniem czy ładowany przez niego pojazd będzie podczas przewozu spełniał określone przepisami normy. Nie badając parametrów pojazdu z jednej strony uniemożliwił przewoźnikowi odpowiednią reakcję, zaś z drugiej strony przyzwolił na wyjazd na drogi publiczne pojazdu nienormatywnego. W interesie załadowcy jest zapewnienie takiej organizacji załadunku, by nie dochodziło do naruszeń w zakresie prawa o ruchu drogowym i ustawy o drogach publicznych. Załadowca nie może jedynie ograniczać swoich obowiązków do umożliwienia przewoźnikowi wjazdu i wyjazdu na swój teren. Na potwierdzenie słuszności swojej decyzji organ powołał się na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2009 r. w sprawie VI SA/Wa 965/09.

Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 13 g ustęp 1b podpunkt 2 ustawy o drogach publicznych oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art.75 kpa, art. 77 § 1 kpa, art.7 kpa oraz art. 2 Konstytucji RP, powtarzając większość zarzutów z odwołania. Skarżący zarzucił, że organ I instancji w sposób dowolny ustalił, że kontrolowanego załadunku dokonał "[...]" S.A. w R. i umorzył postępowanie administracyjne wobec K. T. Przedsiębiorstwa "[...]" w R., jak również błędnie przyjął, jakoby obydwa dokumenty WZ zostały wystawione wyłącznie przez "[...]" S.A. w R.. Nadto organ I instancji, wszczynając postępowanie wobec K. T. Przedsiębiorstwa "[...]" w R., doręczył temu podmiotowi kopię protokołu wraz z załącznikami w postaci świadectwa legalizacji ponownej wagi oraz protokołu z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów, z którego wynika, iż przedmiotowa kontrola miała miejsce w miejscowości B., a nie G.. Skarżący podniósł, że organ II instancji nie odniósł się w ogóle do zarzutu braku przesłuchania wskazywanych przez stronę świadków, pracowników "[...]" S.A. w R., a w uzasadnieniu nie wskazał na jakich dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie. Zarzucił, iż organy obu instancji ustaliły stan faktyczny niezgodnie z rzeczywistością oraz dokonały błędnej wykładni art. 13 g ustęp 1b podpunkt 2 ustawy o drogach publicznych. Organ naruszył procedurę administracyjną, uniemożliwiając skarżącemu udziału w przesłuchaniu świadka M. T., ponieważ nie zawiadomił o terminie tej czynności, a następnie postanowił dołączyć do akt postępowania przeciwko skarżącemu protokół zeznań kierowcy, które były złożone w sprawie umorzonej przez organ, a prowadzonej wobec K. T. Przedsiębiorstwa "[...]" w R.. Zdaniem skarżącego organ winien przesłuchać M. T. na okoliczność załadunku w siedzibie "[...]" S.A. w R., z uwzględnieniem czy kierowca wiedział, jaką masę ma odbierany towar, czy weryfikowano dopuszczalną ładowność samochodu, czy ważono jego pojazd, kto nadzorował załadunek, czy posiadał już jakiś ładunek na samochodzie. Organ powinien również zbadać, czy nie zachodzi przeszkoda do obciążenia karą podmiotu wykonującego przejazd. Załadowca nie może być odpowiedzialnym za działania przewoźnika, w szczególności za usytuowanie przewożonego towaru, czy wybór trasy przejazdu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. wnosił o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, a nadto podniósł, że protokół kontroli oraz świadectwa legalizacji wag są w rozumieniu art. 76 § 1 kpa dokumentami urzędowymi, które sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zmierzone podczas kontroli naciski na potrójnej osi przekraczały nawet dopuszczalne normy dla kategorii dróg o dopuszczalnym nacisku osi do 10 ton, zaś dokument dotyczący przewożonego ładunku, znajdujący się w aktach sprawy, nie precyzuje jego masy, co dowodzi braku staranności załadowcy przy załadunku towaru. W ocenie organu II instancji nie zachodziła potrzeba przesłuchania wskazanych przez skarżącego świadków, bowiem inne dowody zgromadzone w sprawie potwierdziły stwierdzone podczas kontroli w dniu [...] września 2009 r. naruszenie. Nie doszło więc do naruszenia art. 75 § 1 kpa.

W piśmie procesowym z dnia [...] września 2011 r. skarżący dodatkowo podniósł, że nie tylko nie doręczono mu protokołu z geodezyjnego pomiaru pochylenia terenu na stanowisku kontroli w miejscowości G., ale również nie okazano go kierowcy podczas kontroli, co ma istotne znaczenie przy nieznacznym przekroczeniu dopuszczalnego nacisku na oś. Twierdzenie organu, że protokół z geodezyjnego pomiaru pochylenia terenu z G. znajduje się w aktach zmierza do zatuszowania uchybień formalnych postępowania, które mają istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto organ nie przedłożył dokumentacji fotograficznej naczepy, na której miałby się znajdować towar załadowany przez skarżącego, ograniczając się w tym zakresie do zeznań kierowcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zmianami oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami, zwana dalej p.p.s.a.). Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia: prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 punkt 1 litera a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 punkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie ma uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z art. 61 ustęp 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (zwanej dalej ustawą o ruchu drogowym), ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę (art. 61 ustęp 2 punkt 1 w/cyt. ustawy). Jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 61 ustęp 11 w związku z art. 64 ustęp 1 w/cyt. ustawy). Zgodnie natomiast z przepisem art. 13 g ustęp 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, za przejazd po takich drogach pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia wymierza się w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną, której wysokość określa załącznik nr 2 do ustawy o drogach publicznych (vide: art. 13 g ustęp 2 w/w ustawy). W wypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez wymaganego zezwolenia, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego ma prawo wymierzyć i pobrać ustaloną według powyższych zasad karę pieniężną (art. 40 c ustęp 1 w/cyt. ustawy).

Przepis art. 13 g ustęp 1b punkt 2 ustawy o drogach publicznych przewiduje możliwość nałożenia kary nie tylko na podmiot wykonujący przejazd, ale i na załadowcę ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Ta odpowiedzialność załadowcy za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie jest odpowiedzialnością za skutek i ma charakter obiektywny. Załadowca, przekraczając dopuszczalny nacisk osi na drogę, popełnia delikt nawet wówczas, gdy nie można mu przypisać winy (wyrok NSA z dnia 13 lutego 2009, II GSK 760/08).

Zdaniem Sądu w sprawie bezsprzeczne jest, że skarżący miał wpływ i godził się na powstanie stwierdzonych naruszeń. W tym zakresie Sąd w pełni podziela wykładnię art. 13 g ustęp 1b punkt 2 ustawy o drogach publicznych, jakiej dokonały organy obu instancji. To skarżący w dniu [...] września 2009 r. był ostatnim załadowcą kontrolowanego ładunku. Niewątpliwe w sprawie jest, że nie dokonał zważenia towaru, pomimo iż jak sam twierdzi w piśmie wyjaśniającym z dnia [...] lipca 2010 r. posiada procedury, które mają eliminować podejmowane przez kierowców próby wyjazdu z nadmiernym obciążeniem. Wystawiony przez skarżącego dokument WZ Numer [...] z dnia [...] września 2009 r. koreluje z dowodem wydania towaru Nr [...] z dnia [...] września 2009 r., ale podpisanym przez kierowcę M. T. jako odbierającego towar w dniu [...] września 2009 r. Na żadnym z tych dokumentów nie ma jednak wagi towaru. Na dokumencie WZ jest jedynie jego nazwa: płytka chodnikowa [...] o wymiarach 40x40x5 cm, kolor: żółty, ilość w metrach kwadratowych podana w 3 pozycjach: [...],[...],[...],[...],[...],[...], natomiast na dowodzie wydania towaru nazwa wyrobu: płytka [...] 40x40x5 żółta oraz ilość palet – [...]. Trudno z porównania tych dokumentów ustalić, czy 3 pozycje wyszczególnione na WZ [...] to [...] palety wymienione w dowodzie wydania towaru Nr [...]. W takim wypadku skarżący, nie wydając żadnego dokumentu, z którego wynikałaby jednoznacznie masa ładunku, wykazał się brakiem odpowiedzialności za dokonanie załadunku. W istocie nie miał żadnej wiedzy o masie i sposobie załadowania towaru. Dołączony przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego przy piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2010 r. dokument WZ [...] z adnotacją: "waga [...]", zdaniem Sądu nie stanowi obiektywnego dowodu na wykazanie wagi załadowanego wówczas przez skarżącego towaru. Dokument jest złożony w kserokopii i nie wiadomo w istocie czego dotyczy dopisana adnotacja o wadze, kto i kiedy ją uczynił.

Skarżący jako załadowca, nie może obciążać odpowiedzialnością za zważenie towaru jedynie przewoźnika. Ta odpowiedzialność jest niezależna. Sąd nie podziela zarzutów skarżącego, iż organy naruszyły przepisy postępowania administracyjnego – art. 7 kpa oraz 77 kpa przez błędne przyjęcie, iż dokumenty WZ ujawnione w sprawie o numerach: [...] i [...] są wystawione przez ten sam podmiot, który dokonał załadunku. Organy ustaliły, że ostatecznie odpowiedzialnym za dopuszczenie nienormatywnego pojazdu na drogi publiczne bez zezwolenia jest "[...]" S.A. w R., jako ten, który ostatni dokonał załadunku wiedząc, że samochód jest już częściowo załadowany, co miało miejsce w S., jak to wynika z dokumentu WZ oraz zeznań świadka M. T.. Organy ostatecznie w żaden sposób nie połączyły tych dwóch dowodów wydania towaru jako pochodzących od tego samego podmiotu, czego przejawem było umorzenie postępowania administracyjnego wobec K. T. Przedsiębiorstwa "[...]" w R., który wystawił dokument WZ Nr [...] w S. z dnia [...] września 2009 r.

"[...]" S.A. w R., jako ostatni załadowca pojazdu kierowanego do P. T., winien znać możliwości techniczne pojazdu i tak zorganizować pracę, aby pojazdy nienormatywne bez stosownego zezwolenia nie wyjeżdżały z jego siedziby na drogi publiczne. Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i oceniony zgodnie z art.77 § 1 i art. 80 kpa. Kontrola drogowa, w toku której dokonano ważenia pojazdu, została przeprowadzona prawidłowo, wagi miały świadectwo legalizacji, a kierowca nie kwestionował wyniku ważenia i nie wnosił o jego powtórzenie. Protokół kontroli został podpisany przez kierowcę bez uwag; potwierdza on przekroczenie dopuszczalnego nacisku na potrójnej osi o 0,84 tony, co skutkuje nałożeniem kary w kwocie [...] zł., zgodnie z odpowiednią pozycją załącznika nr 2, określającego wielkość parametrów oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13 g ustęp 1 ustawy o drogach publicznych. Normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej. Przedział przekroczenia we wskazanym punkcie załącznika wynosi od 24 ton do 25,5 tony, przy założeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (suma masy własnej i dopuszczalnej ładowności) dla przyczep trzyosiowych - 24 ton (§ 3 ustęp 1 b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. 2003, Nr 32, poz. 262 ze zm.). Nie ma więc znaczenia dla oceny zasadności zaskarżonej decyzji przekonanie skarżącego, iż przekroczenie dopuszczalnych nacisków dla potrójnej osi nienapędowej w kontrolowanym pojeździe było nieznaczne.

Bezspornym w sprawie jest, że kontrola miała miejsce w miejscowości G., w której geodeta uprawniony W. B. w dniu [...] października 2008 r. przeprowadził pomiary pod kątem badania równości terenu. Stanowisko do kontroli pojazdów w tej miejscowości zostało zatwierdzone pod względem geodezyjnym. Protokół z pomiaru równości terenu w G. znajduje się w aktach sprawy i był dowodem dla organów, skarżący miał możliwość zapoznania się z nim, ponieważ wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] czerwca 2010 r. otrzymał pouczenie, że ma prawo przeglądania akt sprawy (art. 73 § 1 kpa). Z kolei z protokołu kontroli wynika, że kierowcy M. T. okazano operat geodezyjny stanowiska do ważenia pojazdów, a on tego wówczas nie kwestionował. Zarzut skarżącego, że organ doręczył podmiotowi, wobec którego umorzył postępowanie, protokół z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów w miejscowości B. nie znajduje uzasadnienia w przedmiotowej sprawie, która dotyczy kontroli w miejscowości G.. Nie jest również zasadny zarzut skarżącego naruszenia przepisów postępowania przez organ polegający na niedołączeniu do protokołu kontroli dokumentu w postaci protokołu z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli w miejscowości G.. Z treści art. 74 ustęp 3 ustawy o transporcie drogowym wynika, że kontrolowanemu doręcza się jedynie kopię protokołu kontroli, do którego może on wnieść zastrzeżenia. Nie ma tu więc mowy o obowiązku doręczenia innych dokumentów, które podlegały okazaniu kontrolowanemu na miejscu czynności (np. zaświadczenia legalizacyjne urządzeń kontrolno-pomiarowych, czy też operat geodezyjny stanowiska do ważenia pojazdów). Protokół z kontroli drogowej ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 kpa, w myśl którego dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2008 r., II GSK 50/08, Lex nr 505272, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2007 r., VI SA/Wa 1482/07, LEX nr 385345). Skarżącego obciąża więc dowód, że ustalenia zawarte w przedmiotowym protokole nie oddają rzeczywistego stanu rzeczy (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 października 2007 r., VI SA/Wa 1349/07, LEX nr 385345). Zdaniem Sądu takich dowodów skarżąca spółka nie przedstawiła.

Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy w postępowaniu administracyjnym, w ocenie Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie, nie zawierało uchybień, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.).Niezasadne są zarzuty skarżącego co do naruszenia przepisów postępowania w zakresie nieuwzględnienia wniosku o przesłuchanie świadków: W. B. oraz pracownika dokonującego załadunku. Z treści art. 78 § 1 kpa wynika, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeśli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Tymczasem z pisma skarżącego z dnia [...] lipca 2010 r. wynika, że wnosił o przesłuchanie dwóch świadków: W. B. i pracownika dokonującego załadunku na okoliczność, iż kierowca, będąc obecny przy czynności załadowania towaru, nie wnosił uwag zarówno co do samego załadunku, jak i usytuowania towaru. Zdaniem Sądu okoliczność ta jest bezsporna, bo z zeznań kierowcy jasno wynika, że jego czynności w trakcie załadunku ograniczały się do otwarcia burt pojazdu oraz zabezpieczenia ładunku po załadowaniu towaru. Ponadto okoliczność podniesiona przez skarżącego, którą mieli potwierdzić świadkowie, nie zwolniłaby załadowcy z odpowiedzialności za naruszenie w transporcie drogowym. Jeśli chodzi o świadka – pracownika dokonującego załadunku, to skarżący nie wskazał nawet jego danych personalnych, które umożliwiłyby jego ewentualne wezwanie. Należy więc stwierdzić, że przedmiotem dowodu z zeznań w/w świadków, którego przeprowadzenia żądał skarżący, jest okoliczność nie mająca znaczenia dla sprawy.

Skarżący również kwestionuje wiarygodność zeznań świadka M. T., kierowcy, podnosząc, iż powinien on być ponownie dokładnie przesłuchany na okoliczność załadunku w siedzibie skarżącego, ponieważ nie miał możliwości udziału w jego przesłuchaniu (skarżący nie podnosił tego zarzutu w odwołaniu). W istocie, świadek T. był przesłuchany przez organ I instancji w dniu [...] maja 2010 r., kiedy toczyło się jeszcze postępowanie administracyjne przeciwko pierwotnemu podmiotowi o nazwie: K. T. Przedsiębiorstwo "[...]" w R. (później umorzone), a następnie – z uwagi na kilkakrotne ponowne niestawiennictwo świadka, zaliczono w poczet dowodów protokół z jego zeznań złożonych w umorzonej sprawie. Skarżący podniósł, że organ tym samym pozbawił go możliwości udziału w przesłuchaniu świadka M. T..

Zdaniem Sądu, wprawdzie z art. 79 kpa wynika, że strona powinna być zawiadomiona o miejscu i czasie przeprowadzenia dowodu, jednak to uchybienie procesowe organu nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Organ administracji publicznej ocenia przecież na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa). Skarżący nie kwestionuje ustalenia organu, że załadowca w R. nie zważył załadunku, tak więc ta okoliczność jest bezsporna. Ponadto istotnym dowodem w sprawie jest niekwestionowany przez kierowcę protokół kontroli, którego ustaleń skarżący również nie podważył. W konsekwencji takich ustaleń faktycznych, zasadne było uznanie wpływu załadowcy na stwierdzone w sprawie naruszenie i nałożenie kary pieniężnej. Zdaniem Sądu orzekającego organy ustaliły prawidłowo stan faktyczny w sprawie i właściwie zastosowały do jego oceny przepisy prawa. Załadowca jest współodpowiedzialny, m.in. z przewoźnikiem, za ruch pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych. Mając na uwadze swoją odpowiedzialność z art. 13 g ustęp 1b punkt 2 ustawy o drogach publicznych, załadowca nie może zwolnić się od tej odpowiedzialności brakiem własnego działania, jako że wówczas godzi się na powstanie naruszenia.

W ocenie Sądu, organy administracji, rozstrzygając sprawę, oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując jego wszechstronnej oceny (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Ponadto należy uznać, że stanowisko wyrażone w obu zaskarżonych decyzjach organy uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w art. 107 § 3 kpa.

Mając na uwadze powyższe wywody, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.