Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1219/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-03-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1 i 87 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 4 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M.G. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. G. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]roku nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [....] [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] nr [..]. nakazująca D. G. wykonać rozbiórkę budynku gospodarczego usytuowanego na działce o nr ewid. 1093/1 położonej w miejscowości C.75, gmina G.

Skargę na powyższą decyzję wniosła D. G., która pismem z dnia 20 października wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. postanowieniem z dnia 7 grudnia 2010 roku oddalił wniosek D. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższe postanowienie doręczono w szczególności uczestniczce postępowania – M. G., w dniu 3 stycznia 2011 roku.

Następnie pismem z dnia 15 lutego 2011 roku w imieniu uczestniczki postępowania M. G. jej pełnomocnik ustanowiony z urzędu, wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 7 grudnia 2010 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz wstrzymanie toczącego się postępowania do czasu rozpatrzenia wniosku, a nadto o zwolnienie M. G. w całości od kosztów toczącego się postępowania sądowego.

W uzasadnieniu powyższego wniosku strona podniosła, iż uczestniczka postępowania M. G. otrzymała w dniu 3 stycznia 2011 r. postanowienie wraz z uzasadnieniem odmawiające wstrzymania zaskarżonej decyzji, wydane na wniosek D. G. Następnie niezwłocznie zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z wnioskiem o udzielnie jej prawa pomocy w postaci przyznania profesjonalnego pełnomocnika z urzędu, celem dalszego reprezentowania jej interesów, zwłaszcza wniesienie zażalenia na powyższe postanowienie, stąd też, czekając na rozpatrzenie wniosku, samodzielnie nie podejmowała żadnych działań.

Dalej strona przypomniała, że Sąd przychylił się do wniosku strony

i postanowieniem z dnia 14 stycznia 2011 r. przyznał jej prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczyć miała Okręgów Izba Radców Prawnych w Ł. Wskazanie takie nastąpiło dnia 1 lutego 2011 r. i pełnomocnik otrzymał je w dniu 8 lutego 2011 r., zaś dnia następnego zapoznał się z aktami niniejszej sprawy w siedzibie sądu.

W ocenie strony uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez winy uczestniczki, ponieważ chciała ona zaskarżyć postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, ponieważ samodzielnie nie czuła się do tego kompetentna. Z uwagi na jej sytuację majątkową nie była w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru, stąd też, bez zbędnej zwłoki, złożyła wniosek do sądu o udzielnie prawa pomocy w tym zakresie i je otrzymała. Mając to na uwadze zdaniem strony nie można doszukać się winy w uchybieniu terminu przez uczestniczkę, gdyż oczekiwała ona na decyzję sądu w sprawie przyznania pełnomocnika z urzędu mając cały czas zamiar wniesienia zażalenia, a upływ 7 dniowego terminu do wniesienia zażalenia spowodowany był czynnikami od niej niezależnymi związanymi z czynnościami sądowymi i przesyłaniem korespondencji.

Nadto strona wskazała, że przyczyna zwłoki we wniesieniu zażalenia w terminie ustała w dniu zapoznania się przez wyznaczonego pełnomocnika z aktami sprawy, co nastąpiło dnia 9 lutego 2011 r.

Strona również wyjaśniła, że negatywnym skutkiem dla wnioskodawczyni wykonania decyzji będzie rozbiórka budynku, którego jest współwłaścicielką i na co kategorycznie nie wyraża zgody, zwłaszcza w perspektywie wydania ewentualnego wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję administracyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zasadą wyrażoną w art. 86 § 1 i 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. jest, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

Nadto w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.

Podkreślenia również wymaga, iż wniosek o przywrócenie terminu dla swej skuteczności wymaga równoczesnego dokonania czynności procesowej, której termin dotyczy.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania wniosek M. G.

o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spełnia wymogi formalne i może podlegać ocenie merytorycznej. W treści wniosku zostały przywołane okoliczności będące przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Jednakże w ocenie sądu okoliczności te nie stanowią uprawdopodobnienia braku winy M. G. w niezachowaniu terminu do wniesienia zażalenia.

O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 1996, str. 296).

Nie ulega wątpliwości, iż sąd prawidłowo pouczył M. G. o przysługujących jej środkach zaskarżenia, w tym o terminie i sposobie złożenia zażalenia na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności z powyższego pouczenia (punkt 5 pouczenia) wynikało, iż w tym konkretnym przypadku od strony nie wymagano sporządzenia zażalenia przez profesjonalnego pełnomocnika, a więc owo zażalenie mogła sporządzić osobiście M. G. W interesie strony było uważne odczytanie tychże informacji, doręczonych wraz z odpisem kwestionowanego postanowienia, celem prawidłowego skorzystania z przysługujących jej uprawnień. W tym względzie Sąd aprobuje pogląd, iż oczekiwanie na poradę radcy prawnego nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminu.

W takiej sytuacji niepodobna przyjąć, iż M. G. nie można przypisać winy w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia.

Zważywszy co powyżej, na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 1 i 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

m.ch.