Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 800/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 7, 10, 77 § 1, 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi H. N. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącego H. N. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] stycznia 2013 r. nr. [...] Szef Urzędu ds. Cudzoziemców stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez N. M., od decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2012r. Nr. [...] orzekającej o odmowie udzielenia obywatelowi [...] N. H.(dalej Skarżący) zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej organu.

30 stycznia 2012 r. Skarżący złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium R.P. Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2012 r. odmówił Skarżącemu udzielenia zgody na zamieszkanie. Odpis decyzji został odebrany przez pełnomocnika Skarżącego N. M. 15 czerwca 2012 r., który w ustawowym terminie złożył odwołanie. 20 lipca 2012 r. wpłynęło do organu pismo od adw. K. S., wraz z pełnomocnictwem od skarżącego w którym podtrzymał jego odwołanie. Ponieważ poprzedni pełnomocnik Skarżącego był umocowany jedynie do występowania przed organem I stopnia pismem z 27 maja 2012 r. organ wezwał go do nadesłania w terminie 7 dni pełnomocnictwa upoważniającego go do działania w imieniu skarżącego przed organem II instancji, czego tenże nie wykonał. Z uwagi na to, że odwołanie zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną w sprawie Szef Urzędu ds. Cudzoziemców pismem z 19 września 2012 r. pozostawił odwołanie bez rozpoznania o czym poinformował nowego pełnomocnika.

16.10 2012 r. K. S. wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy przez Szefa Urzędu ds. Uchodźców.

21 grudnia 2012 r. Minister Spraw Wewnętrznych uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył dodatkowy termin na załatwienie sprawy wskazując, że jeżeli Szef Urzędu ds. Cudzoziemców uznał zażalenie za nieuzasadnione jako wniesione przez osobę nie będącą stroną powinien stwierdzić niedopuszczalność odwołania i wydać postanowienie zgodnie z art. 134 K.p.a.

Organ ponownie rozpoznając sprawę uznał, że odwołanie nie zostało skutecznie wniesione gdyż pełnomocnik skarżącego reprezentujący Go przed organem l instancji nie wykazał się, pomimo wezwania organu do uzupełnienia tego braku, dalszym pełnomocnictwem do działania w imieniu skarżącego przed organem II instancji a zatem na podstawie art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność odwołania.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wywiódł Skarżący zarzucając obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia polegającą na naruszeniu art. 32 K.p.a. poprzez odmówienie wnioskodawcy prawa do działania w jego imieniu nowego pełnomocnika. Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia albo o jego uchylenie oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, a w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącego wskazał, że brak było podstaw prawnych do pozbawienia go prawa do udziału w tym postępowaniu w sytuacji w której nowy pełnomocnik poparł wniesione odwołanie na skutek czego doszło do sanacji wszystkich poprzednich działań poprzedniego pełnomocnika. Mimo dwóch pism skierowanych przez nowego pełnomocnika do organu, pisma te pozostały bez odpowiedzi. Zdaniem Skarżącego doręczenie organowi administracji pisma z 20 lipca 2012 r. wraz z załączonym pełnomocnictwem spowodowało, że wniesienie odwołania od decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie stało się skuteczne. Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania pozbawiło stronę możliwości obrony jego praw.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia wskazując, że nie było podstaw do takiego rozstrzygnięcia ponieważ odwołanie zostało również podpisane przez samego skarżącego i wpłynęło do organu 10 sierpnia 2012 r. jako kopia wcześniej wniesionego przez jego pełnomocnika odwołania podpisanego przez samego skarżącego, a tym samym strona potwierdziła wcześniejszą czynność pełnomocnika. Pismo to wpłynęło do organu zanim upłynął wyznaczony przez organ 7 dniowy termin do uzupełniania braków formalnych odwołania. Pismo do poprzedniego pełnomocnika zostało mu doręczone 12 sierpnia 2012 r. a więc termin do uzupełniania odwołania upłynął 19 sierpnia 2012 r. W związku z tym nie było podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia. Organ wyraził także pogląd, że strona nie może się posłużyć innym pełnomocnikiem który potwierdziłby czynności zdziałane przez poprzedniego pełnomocnika. To konkretne odwołanie podpisane przez pełnomocnika który nie posiadał stosownego pełnomocnictwa obarczone jest brakiem. Podanie to (odwołanie) pozostaje w relacji między dotychczasowym pełnomocnikiem a stroną a nie pomiędzy oboma pełnomocnikami. Dlatego, zdaniem organu, nowy pełnomocnik nie mógł potwierdzić czynności zdziałanych przez poprzedniego pełnomocnika. W konsekwencji, zdaniem organu, nie zasadny jest zarzut naruszenia art. 32 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia.

Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803).

W niniejszej sprawie Szef Urzędu ds. Cudoziemców, wydając zaskarżone postanowienie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynika sprawy tj art. 7, 77 § 1 i 80 i 10 K.p.a. Organ dokonał bowiem wadliwej oceny zebranego materiału dowodowego, co z kolei doprowadziło organ do błędnych wniosków iż odwołanie zostało wniesione przez osobę nieuprawnioną. Tym samym działanie organu pozbawiło stronę możliwości udziału w sprawie - co stanowi naruszenie art. 10 k.p.a.

Wadliwie organ ustalił, że odwołanie nie zostało wniesione przez osobę uprawnioną podczas gdy czynności zdziałane przez niewątpliwie nieumocowanego do działania przed organem II instancji pełnomocnika występującego w postępowaniu przed organem I instancji zostały potwierdzone przez samą stronę. Jak wynika z akt podczas biegu terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania wpłynęło do organu pismo stanowiące kopię odwołania, podpisane przez samą stronę. Ustalenia wskazane przez organ w odpowiedzi na skargę dotyczące potwierdzenia czynności przez samą stronę, wyżej powołane przez sąd, w pełni zasługują na aprobatę i nie ma potrzeby ich powtarzania. Tym samym organ powinien rozpoznać odwołanie jako wniesione przez samą stroną.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącej naruszenia art., 32 K.p.a. stwierdzić należy, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące pełnomocnictwa nie są kompletne dlatego należy w takim wypadku posiłkować się zasadami wyrażonymi w innych aktach, w tym kodeksie cywilnym. Z art. 103 § 1 i art. 104 k.c. wynika, że ważność czynności prawnej zdziałanej przez nie umocowanego pełnomocnika zależy od potwierdzenia tej czynności przez stronę a zatem tylko strona a nie inny (następny) pełnomocnik ma wyłączne uprawnienie do potwierdzenia tych czynności. Wynika to z tego, że pełnomocnik działa w imieniu strony i na jej rzecz na mocy udzielonego pełnomocnictwa. Nie występuje natomiast żaden stosunek prawny pomiędzy "starym" a "nowym" pełnomocnikiem a więc nie uzasadniony jest pogląd skarżącego że jakakolwiek czynność poprzedniego pełnomocnika może być potwierdzona przez kolejnego pełnomocnika ustanowionego w sprawie.

Nawiasem mówiąc, z załączonego do akt pełnomocnictwa (k 17) nie wynika data jego udzielenia a więc należy przyjąć, że jest ono skuteczne z datą dowiedzenia się organu o jego udzieleniu czyli w tym wypadku 24 lipca 2012 r. - data prezentaty urzędu (por. wyrok NSA z 4 lipca 2006 r. II OSK 941/05, Lex nr. 275483, wyrok NSA z 31 maja 2000, I SA/Wr 2034/97, LEX nr 43050 ). Dopiero od tej daty pominięcie pełnomocnika przy podejmowanych czynnościach procesowych stanowiłoby o pozbawieniu strony możliwości udziału w sprawie za pośrednictwem tego pełnomocnika. Z akt sprawy wynika, że po tej dacie organ kierował korespondencję do nowego pełnomocnika a więc strona w tym aspekcie nie została pozbawiona możliwości działania za pośrednictwem nowego pełnomocnika.

Sąd uznał, że brak jest podstaw aby stwierdzić nieważność zaskarżonego postanowienia. Stwierdzone naruszenie prawa procesowego nie ma charakteru rażącego a tylko takie w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. skutkować by musiało stwierdzeniem nieważności.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie miał na względzie wyżej zaprezentowane poglądy prawne a więc rozpozna odwołanie osobiście wniesione przez Skarżącego.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. z 2012 r. poz. 270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.