Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1242/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1 pkt 2; art. 260;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej zezwalającej na zajęcie pasa drogowego postanawia: zwolnić skarżącą K. B. od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Skarżąca – K. B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej, zezwalającej jej na zajęcie pasa drogowego. W skardze skarżąca wniosła o m.in. zwolnienie jej od kosztów sądowych, związanych z prowadzeniem niniejszej sprawy.

Postanowieniem z 29 października 2012 r. (k. 30 akt) Referendarz sądowy zwolnił skarżącą od kosztów sądowych.

Od powyższego postanowienia skarżąca - w terminie, złożyła sprzeciw, w którym wniosła o całkowite zwolnienie jej od kosztów sądowych.

Z informacji podanych w formularzu PPF (k. 11 akt), w nadesłanych do Sądu dokumentach oraz w sprzeciwie wynika, iż skarżąca jest samotna i sama prowadzi gospodarstwo domowe. Prowadzi ona działalność gospodarczą w formie sprzedaży w kiosku, przy czym obroty y tego tytułu są niewielkie – w lipcu 2012 r. podatek VAT wyniósł 96 złotych. Z wyjaśnień skarżącej wynika także, iż do lipca 2012 r. w istocie podstawowym źródłem utrzymania jej oraz jej już nieżyjącego ojca była jego emerytura

(akt zgonu k 22 akt). Skarżąca oświadczyła, że nie posiada żadnych oszczędności ani rachunków bankowych, a koszty stałe opiewają na kwotę 1.639,81 złotych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270) - dalej p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść

pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania

strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w

których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.

W niniejszej sprawie uznać należy, iż skala dochodu uzyskiwanego przez skarżącą z prowadzonej działalności gospodarczej, przy uwzględnieniu koniecznych dla utrzymania wydatków, nie pozwala jej na poczynienie oszczędności w bieżących wydatkach, celem pokrycia kosztów postępowania sądowego. Nie sposób bowiem oczekiwać czynienia oszczędności od osoby, której dochody wystarczają jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych (tak też w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 890/04). Ponadto zgodnie z oświadczeniem skarżącej nie dysponuje ona oszczędnościami, które mogłaby przeznaczyć na pokrycie kosztów niniejszego postępowania sądowego. Tym samym uznać należy, iż skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego

dla siebie, a w konsekwencji zasadnym jest przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że sformułowanie "przyznanie prawa pomocy w

zakresie częściowym" oznacza, że skarżącej przyznano prawo pomocy tylko odnośnie zwolnienia od kosztów sądowych. Prawo przewiduje bowiem możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym – o co skarżąca nie wnosiła, tj. zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.