Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 1004/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji i umorzono postępowanie administracyjne
Powołane przepisy: article: art. 93c § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca), Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie podatku od nieruchomości za 2013 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] nr [...]; II. umarza postępowanie podatkowe; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz L. kwotę [...]zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu odwołania A. S.A z siedzibą w M. z dnia [...], dalej: "LC", "spółka przejmująca", "strona", "skarżąca", od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta L., dalej: "Prezydent", "organ pierwszej instancji", z dnia [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. na kwotę [...] zł. dla B. Sp. z.o.o z siedzibą w W., dalej: "LKiB", "spółka dzielona", umorzyło postępowanie odwoławcze.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2016 r. Sąd Rejonowy Wydział Krajowego Rejestru Sądowego wydał postanowienie na podstawie, którego został zarejestrowany podział spółki LKiB przez przeniesienie części majątku tej spółki, jako spółki dzielonej w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (jedn. tekst Dz. U. z 2017 r. poz. 459 ze zm.) obejmującej pion betonowy, związanej z działalnością w zakresie produkcji i sprzedaży betonu, na spółkę LC, jako spółkę przejmującą (podział przez wydzielenie), dokonany uchwałą Nadzwyczajnego zgromadzenia Wspólników LKiB z dnia [...] marca 2016 r.

Spółka LKiB w dniu [...] lutego 2013 r. złożyła do organu podatkowego deklarację na podatek od nieruchomości na 2013 r., deklarując podatek w łącznej kwocie [...] zł. Jeszcze przed dniem podziału, organ podatkowy wszczął i prowadził kontrolę podatkową wobec LKiB w zakresie prawidłowości zgłaszanych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych będących własnością LKiB, zlokalizowanych w L. przy ul. G. i ul. R. na działce nr [...]. Została ona zakończona protokołem sporządzonym w dniu [...] lipca 2016 r., zatem już po dniu podziału. LKiB w dniu [...] sierpnia 2016 r. złożyła zastrzeżenia do protokołu kontroli podatkowej z dnia [...] lipca 2016 r.

Postanowieniem z dnia [...] więc już po dniu podziału, Prezydent wszczął z urzędu wobec spółki LKiB postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 r. Postępowanie to zakończyło się decyzją organu pierwszej instancji z dnia [...], w której wskazano prawidłową (w ocenie organów podatkowych) wysokość podatku, oraz wezwano adresata decyzji, tj. spółkę LKiB, do zapłaty zaległości wynikającej z różnicy pomiędzy kwotą podatku od nieruchomości uiszczoną do tej pory, a kwotą określoną w decyzji.

Odwołanie od tej decyzji wniosła w dniu [...] spółka przejmująca (LC). Decyzji zarzuciła:

- naruszenie przepisu art. 133 § 1 w związku z art. 93c Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłowe określenie stron postępowania, to jest wydanie decyzji skierowanej do LKiB, zamiast do LC;

- naruszenie przepisu art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849, obecnie Dz.U. z 2017 r. poz. 1785) dalej: "u.p.o.l." poprzez zakwalifikowanie do kategorii budowli urządzenia technicznego (węzła betoniarskiego), które posiada części budowlane;

- naruszenie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez zakwalifikowanie do kategorii budowli obiektów kontenerowych.

Według Samorządowego Kolegium Odwoławczego gdy wnoszący odwołanie nie jest adresatem decyzji, ale twierdzi, że jest stroną postępowania, tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy nie może stwierdzić niedopuszczalności odwołania, lecz powinien je rozpoznać i dopiero w toku postępowania odwoławczego zbadać legitymację wnoszącego odwołanie (w uchwale składu 7 sędziów NSA w Warszawie z dnia 5 lipca 1999 r. wyjaśniono, że: "Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a."). Następnie organ odwoławczy wskazał, że decyzja Prezydenta z dnia [...] została skierowana i doręczona LKiB w dniu [...] maja 2017 r. Spółka ta nie wniosła odwołania. Natomiast odwołanie od przedmiotowej decyzji wniosła LC.

Zdaniem SKO, odwołującego się do treści art. 93c Ordynacji podatkowej, sukcesji podlegają prawa i obowiązki "pozostające" w związku z przydzielonymi spółce przejmującej składnikami majątku. W przepisie tym ustawodawca posłużył się czasem teraźniejszym. Stąd przedmiotem sukcesji mogą być wyłącznie "stany otwarte", tj. prawa i obowiązki, które na dzień wydzielenia "pozostają" jeszcze w związku z przydzielonymi spółce przejmującej składnikami majątku. Z literalnej wykładni przepisu wynika, zatem, że nie odnosi się on do praw i obowiązków, które "pozostawały" w związku z danymi składnikami majątku przed dniem wydzielenia. W konsekwencji, jeżeli dane prawo bądź obowiązek powstało przed dniem wydzielenia lub dotyczy okresu poprzedzającego podział, powinno być rozliczone w tym właśnie czasie. Skutki podatkowe z nim związane ściśle wiążą się z rozliczeniami podatkowymi spółki dzielonej, tj. na dzień wydzielenia nie "pozostają" w związku z wydzielanym majątkiem zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Z kolei w przypadku, gdy dane prawo bądź obowiązek powstało w dniu wydzielenia lub po tej dacie, tj. "pozostaje" w dniu wydzielenia w związku ze składnikami majątku podlegającymi podziałowi, rozliczenia podatkowe z nim związane powinny dotyczyć wyłącznie spółki przejmującej lub nowo zawiązanej. Zatem, następstwo prawne -jako sukcesję generalną częściową, zgodnie z art. 93c Ordynacji podatkowej, należy rozumieć, jako kontynuację - od dnia wydzielenia - rozliczeń podatkowych prowadzonych dotychczas przez spółkę dzieloną, a nie, jako przejęcie przez spółkę przejmującą - nowo zawiązaną całości rozliczeń podatkowych wydzielanej części przedsiębiorstwa z okresu przed podziałem (w tym zakresie organ odwoławczy powołuje się na wyrok WSA z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 502/16).

Organ odwoławczy podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie zobowiązanie podatkowe LKiB w podatku od nieruchomości za 2013 r. powstało z mocy samego prawa z dniem 1 stycznia 2013 r., zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 6 ust. 9 pkt 1-3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a więc przed wydzieleniem, które następuje w dniu wpisu do rejestru podwyższenia kapitału zakładowego spółki przejmującej (dzień wydzielenia), tj. w przedmiotowej sprawie w dniu [...] maja 2016 r. Skutki podatkowe związane ze zobowiązaniem podatkowym w podatku od nieruchomości na 2013 r. ściśle wiążą się zatem z rozliczeniami podatkowymi spółki dzielonej (w niniejszej sprawie LKiB, a nie jak podniesiono w odwołaniu - LC), tj. na dzień wydzielenia nie "pozostają" w związku z wydzielanym majątkiem zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Skoro zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2013 r. powstało przed dniem wydzielenia, nie może być przedmiotem sukcesji, na podstawie art. 93c Ordynacji podatkowej na LC. Powyższych wniosków, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie podważa okoliczność, że postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2013 r. zostało wszczęte wobec LKiB po [...] maja 2016 r. (dzień wydzielenia), tj. [...] września 2016 r., jak również że zaskarżona odwołaniem decyzja także została wydana po dniu wydzielenia.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego pełnomocnik strony wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości, a także postanowienia Prezydenta Miasta L. o wszczęciu postępowania z dnia [...];

2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu pełnomocnik skarżącej zarzucił:

- naruszenie art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez błędną ocenę, że skarżącemu nie przysługuje w postępowaniu przymiot strony (podatnika);

- naruszenie art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i konsekwencji umorzenie postępowania, podczas gdy wbrew twierdzeniu organu skarżący posiada przymiot strony;

- naruszenie art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji zaniechanie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta, pomimo, że decyzja ta została skierowana do osoby niebędącej stroną w postępowaniu podatkowym;

co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 93c Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez nieuznanie następstwa prawnopodatkowego skarżącego, tj. niezastosowanie tego przepisu wskutek błędnej oceny, że zobowiązanie podatkowe nierozliczone w pełnej wysokości przez podmiot podlegający podziałowi na dzień podziału, nie stanowi podlegającego sukcesji obowiązku osoby prawnej dzielonej pozostającego na dzień podziału w związku z przydzielonym w planie podziału składnikami majątku oraz uznanie, że w zakresie zastosowania normy art. 93c Ordynacji podatkowej są wyłącznie te prawa lub obowiązki, które powstały w dniu podziału lub wydzielenia albo po tej dacie.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazał, że kontrola podatkowa oraz postępowanie wymiarowe dały organom podatkowym powód do stwierdzenia, iż w zakresie podatku od nieruchomości za 2013 r. LKiB nie zakończyła rozliczeń, albowiem wykazała i uiściła (zdaniem organów podatkowych) podatek w nieprawidłowej wysokości. Idąc zatem za oceną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 713/16, skoro następstwo prawne (sukcesję generalną częściową), zgodnie z art. 93c Ordynacji podatkowej, należy rozumieć jako kontynuację - od dnia wydzielenia - rozliczeń podatkowych prowadzonych dotychczas przez spółkę dzieloną, a nie jako przejęcie przez spółkę przejmującą całości rozliczeń podatkowych wydzielanej części przedsiębiorstwa z okresu przed podziałem, to tocząca się już na dzień podziału kontrola podatkowa, a następnie postępowanie wymiarowe jest właśnie kontynuacją rozliczeń podatkowych prowadzonych dotychczas przez LKiB, albowiem rozliczenia te (w ocenie organu podatkowego) nie zostały ostatecznie zakończone. Nie można więc stwierdzić, że na dzień podziału obowiązki te były ostatecznie skonkretyzowane.

W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, o ile prawa lub obowiązki związane z niekwestionowanym i w pełni rozliczonym przed dniem podziału podatkiem od nieruchomości nie podlegałyby sukcesji, tak prawa i obowiązki dotyczące podatku nierozliczonego na dzień podziału w należytej wysokości (niezależnie od poprawności twierdzeń decyzji wymiarowych w tym zakresie) powinny podlegać sukcesji w rozumieniu art. 93c Ordynacji podatkowej. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wyrażając ocenę, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania. Z kolei z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem, które nie ma znaczenia w sprawie niniejszej.

Rozpoznając sprawę w zakresie określonym treścią powołanych wyżej przepisów Sąd uznał skargę za uzasadnioną.

Spór w sprawie dotyczy kwestii następstwa prawno-podatkowego w związku z podziałem osoby prawnej przez wydzielenie. Zgodnie z treścią art. 93c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.; powołany przepis w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 52 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r., Dz.U. z 2005 r. Nr 143, poz.1199, z dniem 1 września 2005 r.) osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w wyniku podziału wstępują, z dniem podziału lub z dniem wydzielenia, we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki osoby prawnej dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi im, w planie podziału, składnikami majątku. Przytoczony przepis ma zastosowanie, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy podziale przez wydzielenie - także majątek osoby prawnej dzielonej, stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa (art. 93c § 2).

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że hipoteza normy prawnej, wynikającej z powołanych przepisów, została wypełniona. Postanowieniem Sądu Rejonowego Wydział Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] zarejestrowany został podział spółki LKiB przez przeniesienie części majątku tej spółki, jako spółki dzielonej, w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego, obejmującej pion betonowy, związanej z działalnością w zakresie produkcji i sprzedaży betonu, na spółkę LC, jako spółkę przejmującą (podział przez wydzielenie dokonany uchwałą Nadzwyczajnego zgromadzenia Wspólników LKiB z dnia [...]marca 2016 r.). Z kolei z planu podziału wynika, że nieruchomości położone w C., co do których istnieje spór między podatnikiem, a organem podatkowym dotyczący zasadności objęcia ich opodatkowaniem, stanowią część majątku spółki dzielonej przydzielonego spółce LC.

Spółka LKiB w dniu [...] lutego 2013 r. złożyła do organu podatkowego deklarację na podatek od nieruchomości na 2013 r., deklarując podatek w łącznej kwocie [...] zł. Jeszcze przed dniem podziału, organ podatkowy wszczął i prowadził kontrolę podatkową wobec LKiB w zakresie prawidłowości zgłaszanych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych będących własnością LKiB, zlokalizowanych w L. Została ona zakończona protokołem sporządzonym w dniu [...] lipca 2016 r., zatem już po dniu podziału. Postanowieniem z dnia [...], więc już po dniu podziału, Prezydent wszczął z urzędu wobec spółki LKiB postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 r. Postępowanie to zakończyło się decyzją organu pierwszej instancji z dnia [...] w której wskazano prawidłową (w ocenie organów podatkowych) wysokość podatku, oraz wezwano adresata decyzji, tj. spółkę LKiB, do zapłaty zaległości wynikającej z różnicy pomiędzy kwotą podatku od nieruchomości uiszczoną do tej pory, a kwotą określoną w decyzji.

Okoliczności te nie są sporne. W ocenie organu odwoławczego nie doszło jednak do wstąpienia przez spółkę LC w przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki spółki LKiB związane z opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości obiektów położonych w L. Wobec tego – zdaniem organu odwoławczego - LC, jako spółka przejmująca, nie stała się następcą prawnym LKiB, jako spółki dzielonej, a tym samym stroną postępowania podatkowego dotyczącego zobowiązania spółki dzielonej w podatku od nieruchomości za 2013 r. i postępowanie odwoławcze wywołane wniesieniem odwołania przez spółkę przejmującą należało umorzyć.

Uzasadniając swoje stanowisko Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołało się do występującej w piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądowym koncepcji stanów podatkowych "otwartych" i "zamkniętych". Zgodnie z nią stany "otwarte" obejmują te prawa i obowiązki, które na dzień wydzielenia pozostają jeszcze w związku z przydzielonymi spółce przejmującej lub spółce nowo powstałej w planie podziału składnikami majątku. Innymi słowy nie uległy do tej daty konkretyzacji dla celów rozliczeń podatkowych. Przedmiotem sukcesji według tej koncepcji mogą być wyłącznie stany "otwarte", które spółka przejmująca (nowo powstała) może kontynuować i u niej już nastąpi ostateczne rozliczenie. Przedmiotem sukcesji nie będą natomiast stany "zamknięte". U podstaw tej koncepcji leży użyte przez ustawodawcę w art. 93c Ordynacji podatkowej sformułowanie "obowiązki pozostające", w którym użyty został czas teraźniejszy. Twierdzi się bowiem, że z literalnej wykładni analizowanego przepisu wynika, iż nie odnosi się on do praw i obowiązków, które "pozostawały" w związku z danymi składnikami majątku przed dniem wydzielenia. W konsekwencji, jeżeli dane prawo bądź obowiązek powstało przed dniem wydzielenia lub dotyczy okresu poprzedzającego podział, powinno być rozliczone w tym właśnie czasie. Skutki podatkowe z nim związane ściśle wiążą się z rozliczeniami podatkowymi spółki dzielonej, tj. na dzień wydzielenia nie "pozostają" w związku z wydzielanym majątkiem zorganizowanej części przedsiębiorstwa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. I SA/Kr akt 502/16). Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego przedmiotem sukcesji mogą być wyłącznie prawa i obowiązki powstałe w dniu wydzielenia lub po tej dacie, gdyż tylko one "pozostają" w dniu wydzielenia w związku ze składnikami majątku podlegającymi podziałowi. Skoro zaś zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2013 r. powstało z mocy samego prawa z dniem [...] stycznia 2013 r., zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 6 ust. 9 pkt 1-3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w roku 2013, a więc przed wydzieleniem, które następuje w dniu wpisu do rejestru podwyższenia kapitału zakładowego spółki przejmującej (dzień wydzielenia), tj. w przedmiotowej sprawie w dniu [...] maja 2016 r., to skutki podatkowe związane ze zobowiązaniem podatkowym w podatku od nieruchomości na 2013 r. ściśle wiążą się z rozliczeniami podatkowymi spółki dzielonej. Na dzień wydzielenia nie "pozostają" więc w związku z wydzielanym majątkiem zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

W ocenie Sąd rozpoznającego niniejszą sprawę takie stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest błędne.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że uzależnienie działania sukcesji podatkowej od kwalifikacji rozliczenia podatkowego jako stanu "otwartego" lub "zamkniętego" nie znajduje podstawy w obowiązujących przepisach. Oparcie go jedynie na użytym przez ustawodawcę, w treści art. 93c § 1 Ordynacji podatkowej, określeniu o wstąpieniu w prawa i obowiązki "pozostające" (czas teraźniejszy) w związku z przydzielonymi w planie podziału składnikami majątku jest bowiem wnioskiem zbyt daleko idącym. Nie jest też trafny. Jeśli bowiem okazałoby się, że uzasadniona jest korekta zobowiązania (które się jeszcze nie przedawniło) stan podatkowy uznawany za zamknięty, może okazać się stanem "otwartym". Prawidłowa wykładnia art. 93c § 1 Ordynacji podatkowej sprowadza się do tego, że zobowiązania podatkowe, które nie wygasły są zobowiązaniami "pozostającymi" w związku ze składnikami majątku spółki dzielonej, stosownie do planu podziału. W konsekwencji zasada podatkowej sukcesji generalnej skutkuje odpowiedzialnością następcy prawnego za zobowiązania spółki dzielonej pozostające w związku z przejętymi składnikami majątku nie tylko za okres rozliczeniowy niezakończony w momencie podziału, ale również za zobowiązania wykazujące taki związek powstałe we wszystkich przeszłych okresach rozliczeniowych spółki dzielonej, w zakresie, których nie nastąpiło jeszcze przedawnienie zobowiązań podatkowych (por. H. Litwińczuk, red., M. Jamroży, P. Karwat, R. Krasnodębski, Opodatkowanie spółek, Wolters Kluwer 2016, s. 541-542).

W związku z powyższymi rozważaniami należy uznać, że organy podatkowe nieprawidłowo uznały, że stroną postępowania podatkowego jest LKiB, jako spółka dzielona, podczas gdy decyzja określająca zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2013 r. powinna zostać skierowana do spółki LC, ze względu na wstąpienie przez drugą z wymienionych spółek, z dniem wydzielenia, we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki LKiB, jako spółki dzielonej, pozostające w związku z przydzielonymi spółce LC, w planie podziału, składnikami majątku (obejmującymi również obiekty usytuowane w L.). Za nieprawidłową należy więc uznać decyzję organu odwoławczego o umorzeniu postępowania odwoławczego. Prowadząc ponownie postępowanie organy podatkowe uwzględnią przedstawioną wyżej ocenę prawną.

Mając to wszystko na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) oraz art. 135 P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta z dnia [...] oraz na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a. orzekł o umorzeniu postępowania podatkowego. Rozstrzygnięcie w sprawie kosztów znajduje uzasadnienie w treści art. 200 oraz 205 § 2 P.p.s.a. Składają się na nie: 500 zł wpisu od skargi, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 480 zł wynagrodzenia radcy prawnego zgodnie z treścią § 12 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (obecnie: Dz.U. z 2018 r. poz.265).