Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2509/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6177 Doradcy podatkowi i biegli rewidenci
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.8; art. 12;  art. 107 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 182 ust. 1 pkt 15, pkt 23, pkt 28; art. 183 ust. 1 pkt 2-3 ust. 3 i ust. 6; art. 184; art. 51; art. 54 ust. 1; art. 55 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2017 poz 1089
law: Ustawa z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym
article: art. 151.
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2020 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez K. S. prowadzącego firmę audytorską Biuro [...] (dalej: "Strona", "Skarżący") jest decyzja Komisji Nadzoru Audytowego (dalej: "organ", "Komisja", "KNA") z [...] października 2019 r. nr [...], wydana na podstawie art. 182 ust. 1 pkt 15, pkt 23, pkt 28 w zw. z art. 183 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 w zw. z art. 184 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (Dz. U. z 2019 r. poz. 1421 z późn. zm., dalej: "u.b.r."), w związku z art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "K.p.a."), nakładająca na Stronę karę pieniężną w kwocie 5 000 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że [...] marca 2019 r. Komisja podjęła uchwałę w sprawie wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nieprzestrzegania przepisów: a) art. 182 ust. 1 pkt 23 u.b.r., dotyczących obowiązków wnoszenia opłat z tytułu nadzoru, o których mowa w art. 55 ust. 1 i ust. 2 u.b.r., b) art. 182 ust. 1 pkt 28 u.b.r., dotyczących niewypełniania obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 51 oraz art. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 537/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymogów dotyczących ustawowych badań sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego, uchylającym decyzję Komisji 2005/909/WE (Dz. Urz. UE L 158 z 27.05.2014, str. 77 oraz Dz. Urz. UE L 170 z 11.06.2014, str. 66, dalej: "rozporządzenie nr 537/2014"). Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone Stronie 9 kwietnia 2019 r.

Pismem z 29 kwietnia 2019 r. Komisja wezwała Stronę do złożenia rocznego rozliczenia opłat, o którym mowa w art. 55 u.b.r., za rok 2018, udzielenia wyjaśnień czy zaistniały przesłanki do złożenia informacji o prognozowanych przychodach firmy audytorskiej według stanu na 30 września 2018 r. a w przypadku zaistnienia przesłanek o przesłanie informacji oraz do przekazania sprawozdania za poprzedni rok kalendarzowy (2018) zgodnie z art. 51 u.b.r., oraz art. 14 rozporządzenia nr 537/2014.

Komisja wskazał również, że pismem z 29 kwietnia 2019 r. Strona przesłała wyjaśnienia w sprawie otrzymanej uchwały KNA z [...] marca 2019 r. dołączając potwierdzenie dokonania opłaty z tytułu nadzoru oraz załączyła do pisma dokumentację w kwestii prognozowanych danych od stycznia do grudnia 2018 r.

Komisja następnie wskazała, że [...] maja 2019 r., podjęta uchwałę w sprawie rozszerzenia z urzędu zakresu przedmiotu postępowania administracyjnego wszczętego uchwałą z [...] marca 2019 r. o nieprzestrzeganie przepisów art. 13 rozporządzenia nr 537/2014, dotyczącego sporządzania, publikowania i aktualizowania sprawozdania z przejrzystości.

Pismem z 16 maja 2019 r. Strona zrealizowała obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 182 ust. 1 pkt 28 u.b.r., przesyłając informację o publikacji sprawozdania z przejrzystości. Jednocześnie Strona złożyła roczne rozliczenie opłat, o których mowa w art. 55 ust. 1 i ust. 2 u.b.r., za rok 2018 oraz informacje o prognozowanych przychodach firmy audytorskiej według stanu na 30 września 2018 r. Wraz z powyższymi dokumentami Strona przesłała sprawozdanie za poprzedni rok kalendarzowy zgodnie z art. 51 u.b.r., oraz art. 14 rozporządzenia nr 537/2014.

Komisja stwierdziła, że Strona nie opublikowała na swojej stronie internetowej sprawozdania z przejrzystości za 2018 r. zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 13 rozporządzenia nr 537/2014 w terminie do 30 kwietnia 2019 r. Zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy, Strona jako firma audytorska wykonała badanie ustawowe sprawozdania finansowego jednostki zainteresowania publicznego w 2018 r., będącej emitentem papierów wartościowych. W związku z powyższym na Stronie ciążył obowiązek sporządzenia i opublikowania sprawozdania z przejrzystości za 2018 r. zgodnie z wymogami art. 182 ust. 1 pkt 15 u.b.r., oraz 13 rozporządzenia nr 537/2014 w terminie do 30 kwietnia 2019 r., z którego się nie wywiązała. Według stanu z 6 maja 2019 r. na oficjalnej stronie internetowej firmy audytorskiej Strony, nie było opublikowanego sprawozdania z przejrzystości za 2018 r. Jednocześnie Strona nie przesłała do KNA informacji o opublikowaniu sprawozdania z przejrzystości za rok 2018 r. W związku z powyższymi ustaleniami KNA, konieczne stało się wyjaśnienie sprawy i wszczęcie postępowania administracyjnego.

Komisja wskazała, że pismem z 29 maja 2019 r. Strona została wezwana do złożenia wyjaśnień przyczyny, dla której na oficjalnej stronie internetowej firmy audytorskiej [...] nie ma odnośnika do strony internetowej [...] podanej w przesłanej do KNA z 16 maja 2019 r. informacji o publikacji sprawozdania, na której firma audytorska zamieściła sprawozdanie z przejrzystości oraz wyjaśnienia przyczyn opublikowania sprawozdania z przejrzystości za rok 2018 r. po terminie. Jednocześnie KNA wskazała, że przesłane sprawozdanie z przejrzystości za rok 2018 nie spełnia wymogów wynikających z art. 13 rozporządzenia nr 537/2014.

Komisja wyjaśniła, że pismem z 10 czerwca 2019 r. Strona wskazała, że musiała sporządzić nową stronę [...]. Ponadto nie wyjaśniła przyczyny, dla której sprawozdanie z przejrzystości za rok 2018 zostało opublikowane po terminie.

KNA stwierdziła, że Strona nie zachowała należytej staranności, do której była zobowiązana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Podkreśliła, że sprawozdanie z przejrzystości powinno być sporządzone w terminie, w sposób przejrzysty i czytelny, a z jego treści jasno powinny wynikać informacje wskazane w art. 13 rozporządzenia nr 537/2014. Jednocześnie w ocenie KNA, Strona nie zastosowała się w sposób prawidłowy do art. 13 ust. 2 pkt. g) rozporządzenia nr 537/2014, Strona bowiem w sprawozdaniu z przejrzystości za rok 2018 nie zawarła informacji dotyczącej wewnętrznej kontroli przestrzegania zasad niezależności. Komisja dodała, że dobrą praktyką jest aby sprawozdanie za przejrzystość zawierało, zgodnie z 13 ust. 2 pkt. e) rozporządzenia nr 537/2014, dokładną datę kiedy odbyła się ostatnia kontrola zapewnienia jakości, o której mowa w art. 26 rozporządzenia nr 537/2014 lub informację o braku takiej kontroli.

Komisja wyjaśniła, że podejmując decyzję o nałożeniu kary pieniężnej wzięła pod uwagę przede wszystkim wagę naruszenia i czas jego trwania, stopień przyczynienia się do powstania naruszenia, sytuację finansową Strony, stopień współpracy oraz fakt, że Strona naruszyła obowiązujące przepisy w poprzednich okresach sprawozdawczych.

W zakresie wagi naruszenia i czasu jego trwania Komisja stwierdziła, iż firma audytorska Strony nie wywiązała się z obowiązków sprawozdawczych w określonym terminie, do których była zobowiązana na mocy obowiązujących przepisów u.b.r. Strona dopiero w wyniku prowadzonego przez KNA postępowania administracyjnego przesłała niezbędne dokumenty i złożyła po terminie rozliczenie roczne opłat, o którym mowa art. 55 ust. 1 i 2 u.b.r. Komisja podkreśliła, że terminowe złożenie rozliczenia opłat konieczne jest do zweryfikowania prawidłowości dokonanej przez Stronę wpłaty kwoty opłaty z tytuł nadzoru za rok 2018 r. Zauważyła także, że zgodnie z art. 55 ust. 3 u.b.r., opłaty z tytułu nadzoru stanowią dochód budżetu państwa. Rozliczenie roczne opłat, o których mowa wart. 55 ust. 1 i ust. 2 u.b.r., ma zatem kluczowe znaczenie dla ustalenia i pozyskania prawidłowych dochodów budżetu państwa.

Komisja dodała, że niewypełnienie przez firmę audytorską Strony w ustawowym terminie obowiązku sprawozdawczego, o którym mowa w art. 182 ust. 1 pkt 28 u.b.r., wynikającego wprost z przepisów prawa, mogło negatywnie wpłynąć na realizację zadań KNA, który jest organem sprawującym nadzór publiczny m.in. nad działalnością firm audytorskich. W zakresie stopnia przyczynienia się do powstania naruszenia Komisja wyjaśniła, że obowiązki wynikające z art. 182 ust. 1 pkt 15, pkt 23, pkt 28 u.b.r., ciążą na firmie audytorskiej, gdyż jest ona adresatem obowiązków wynikających z tych przepisów. Niewykonanie dyspozycji zawartej w tych przepisach przez firmę audytorską przyczyniło się do powstania naruszenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania.

Komisja poinformowała, że decyzją z [...] stycznia 2019 r., postanowiła nałożyć na firmę audytorską Strony karę upomnienia oraz nakazać zaprzestania postępowania polegającego na nieprzestrzegania przepisów dotyczących sporządzania, publikowania i aktualizowania sprawozdania z przejrzystości, o których mowa w art. 13 rozporządzenia nr 537/2014 oraz powstrzymania się od powyższych naruszeń w przyszłości.

Komisja wskazał również, że stosując karę pieniężną wzięła pod uwagę sytuację finansową Strony. Strona wprawdzie nie podała przychodów za ostatni rok obrotowy, tj. 2018, jednakże KNA pozyskała je od Krajowej Rady Biegłych Rewidentów. Pismem z 8 lipca 2019 r. KRBR przekazała wypełniony przez Stronę formularz P11 za 2018 r. Z formularza wynika, że w 2018 r. firma audytorska Strony uzyskała przychód, w rozumieniu art. 183 ust. 3 u.b.r., w kwocie 91 000 złotych. Powyższe wskazuje, że kara pieniężna w kwocie 5 000 zł stanowi 5,49 % przychodów netto za poprzedni rok obrotowy.

Komisja wyjaśniła, że z katalogu dostępnych sankcji za naruszenia, których dopuściła się Strona, kara pieniężna jest karą, której dolegliwość jest uzasadniona w zestawieniu z innymi możliwymi do orzeczenia za ww. przewinienia karami. W ocenie KNA kara pieniężna w wysokości 5 000 zł jest zasadna, a ponadto w przekonaniu KNA przyczyni się do wywiązania z ustawowych obowiązków w przyszłości, zaprzestania naruszeń przez firmę audytorską Strony oraz nakłoni Stronę do zaangażowania do współpracy z KNA w zakresie objętym nadzorem.

Komisja postanowiła w związku z nałożoną karą pieniężną, że podanie do publicznej wiadomości nazwy wraz z numerem, pod którym Strona jest wpisana na listę na podstawie art. 184 u.b.r., będzie środkiem nieproporcjonalnym do naruszenia, gdyż została już określona adekwatna do naruszeń kara administracyjna. KNA w związku z powyższym nie podjęła postanowienia o nakazie podania do publicznej wiadomości ww. danych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję KNA z [...] października 2019 r. w całości wniósł o stwierdzenie jej nieważności ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 17 § 1 pkt 7 Kodeksu postępowania karnego, poprzez dwukrotne wszczęcie postępowania karnego co do tego samego czynu i tej samej osoby,

2) art. 7 w związku z art. 77 § 1 i § 2 w związku z art. 80 w związku z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez uchybienie obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, z czym związany jest obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i prawidłowego udokumentowania przebiegu postępowania oraz jego wyników i właściwego uzasadnienia podjętej sprawy, a więc uchybień, które w zaskarżonej sprawie miały wpływ na jej wynik, ponieważ organ tych obowiązków nie zrealizował,

3) art. 8 K.p.a., tj. zasady pogłębienia zaufania do organu Państwa,

4) art. 12 K.p.a. tj. zasady wnikliwego i szybkiego działania przez organy administracji w posługiwaniu się przez nie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia co w konsekwencji - poprzez załatwienie prostej sprawy, co należy poprawić w sporządzaniu przez Skarżącego sprawozdania z przejrzystości,

5) art. 107 § 3 i § 4 K.p.a., ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie wyjaśnił, dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej pisma Skarżącego z 29 kwietnia 2019 r., o niepopełnieniu przez Skarżącego żadnych zarzuconych mu wykroczeń,

6) nie wskazanie kto jest pokrzywdzonym czyli strony lub osoby, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone postępowaniem biegłego rewidenta – Skarżącego – art. 54 ust. 1 u.b.r.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że za te same zarzuty Komisji w decyzji z [...] stycznia 2019 r. nałożyła na firmę audytorską Skarżącego karę upomnienia - czyli dwukrotnie ukarała Skarżącego za to samo.

Skarżący dodał, że KNA w decyzji z [...] października 2019 r. przyznaje, że Skarżący zrealizował obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 183 ust. 1 pkt 28 u.b.r. oraz dokonał opłat, o których mowa w art. 55 ust. 1 i 2 u.b.r., za rok 2018 oraz przesłała informację o publikacji sprawozdania z przejrzystości. Skarżący wykonał więc wszystkie uwagi i zastrzeżenia z zaskarżonej decyzji.

Skarżący nie zgodził się z zarzutem KNA, że nie sporządzono opublikowania i aktualizowania sprawozdania z przejrzystości z godnie z przepisami art. 13 rozporządzenia nr 537/2014. Przecież KNA wskazało, że otrzymało to sprawozdanie.

Skarżący dodał, że nie znam przepisów prawnych, iż nie można posiadać dwóch stron internetowych, podobnie jak i więcej linii telefonicznych. Biuro ma stronę internetową [...] oraz stronę [...] Po interwencji KNA będzie zlikwidowana strona internetowa "[...]".

Zdaniem Skarżącego, nietrafny jest zarzut, że przesłane sprawozdanie z przejrzystości za 2018 r. nie spełnia wymogów wynikających z art. 13 rozporządzenia nr 537/2014. KNA nie podało co jej zdaniem jest błędne, i nie spełnia wymogów cyt. Rozporządzenia. Skarżący wyjaśnił, że konsultował się w tej sprawie z innymi firmami audytorskimi i wszyscy sporządzili sprawozdanie z przejrzystości podobnie jak Skarżący.

Skarżący dodał, że stwierdzenie KNA, iż kara pieniężna w wysokości 5 000,00 zł jest zasadna i nakłoni Stronę do zaangażowania do współpracy z KNA w zakresie objętym nadzorem, uważa za drwinę. Skarżący uważa, że kara 5 000.00 jest nieadekwatna do popełnionego czynu

Skarżący podkreślił też, że w decyzji KNA informuje, że musiała zwrócić się o przychody z rewizji firmy audytorskiej do Krajowej Izby Biegłych Rewidentów choć dane te były podane w sprawozdaniu z przejrzystości.

Komisja w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

W przedmiotowej sprawie na Skarżącego została nałożona kara pieniężna za: 1) nieopublikowanie na stronie internetowej Skarżącego sprawozdania z przejrzystości za 2018 r. zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 13 rozporządzenia nr 537/2014 w terminie do 30 kwietnia 2019 r., 2) nieprzesłanie w terminie rozliczenia rocznego opłat, o których mowa w art. 55 ust. 1 i ust. 2 u.b.r., 3) nieprzesłanie w terminie informacji o prognozowanych przychodach firmy audytorskiej według stanu na 30 września 2018 r., 4) nieprzesłanie w terminie do ostatniego dnia lutego sprawozdania za poprzedni rok kalendarzowy (2018 r.), zgodnie z art. 51 u.b.r. oraz art. 14 rozporządzenia nr 537/2014.

Zgodnie z art. 13 rozporządzenia nr 537/2014, biegły rewident lub firma audytorska przeprowadzający badania ustawowe jednostek interesu publicznego podają do publicznej wiadomości roczne sprawozdanie z przejrzystości najpóźniej cztery miesiące po zakończeniu każdego roku obrotowego. To sprawozdanie z przejrzystości jest publikowane na stronie internetowej biegłego rewidenta lub firmy audytorskiej i pozostaje dostępne na tej stronie przez co najmniej pięć lat od dnia jego publikacji na stronie internetowej. Jeżeli biegły rewident jest zatrudniony przez firmę audytorską, obowiązki ustanowione w niniejszym artykule spoczywają na firmie audytorskiej.

Jak wynika z niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych Komisji firma audytorska Skarżącego wykonała badanie ustawowe sprawozdania finansowego jednostki zainteresowania publicznego w 2018 r. będącej emitentem papierów wartościowych. W związku z tym Skarżący obowiązany był, zgodnie z cyt. przepisem do sporządzenia i opublikowania, do 30 kwietnia 2019 r., na swojej stronie internetowej sprawozdania z przejrzystości za 2018 r. Komisja ustaliła, że według stanu z 6 maja 2019 r. na oficjalnej stronie internetowej Skarżącego, nie było opublikowanego sprawozdania z przejrzystości za 2018 r. Skarżący natomiast dopiero przy piśmie z 16 maja 2019 r., nadesłał do Komisji informację o opublikowaniu sprawozdania z przejrzystości za rok 2018 r.

W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że Skarżący nie wywiązał się w prawnie wymaganym terminie z obowiązku sporządzenia i opublikowania na swojej stronie internetowej sprawozdania z przejrzystości za 2018 r. Obowiązek ten Skarżący zrealizował po terminie, w trakcie toczącego się przedmiotowego postępowania administracyjnego, co zostało stwierdzone w zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 55 ust. 1 i ust. 2 u.b.r., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, firma audytorska osiągająca przychód z tytułu wykonywania czynności rewizji finansowej w jednostkach zainteresowania publicznego w danym roku kalendarzowym, jest obowiązana wnieść opłatę z tytułu nadzoru za dany rok kalendarzowy w wysokości nie wyższej niż 5,5% tych przychodów, jednak nie mniej niż 20% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za poprzedni rok kalendarzowy (ust. 1 ). Firma audytorska, o której mowa w art. 58, wnosi opłatę z tytułu nadzoru w danym roku, w wysokości ustalonej na zasadach określonych w ust. 1, od przychodów osiąganych z tytułu badań ustawowych jednostek zainteresowania publicznego przeprowadzonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 2).

Jak wynika z obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 31 października 2017 r. w sprawie opłat z tytułu nadzoru wnoszonych przez firmy audytorskie w związku z wykonywaniem czynności rewizji finansowej w jednostkach zainteresowania publicznego (Dz. U. poz. 2055), roczne rozliczenie opłat należnych za dany rok kalendarzowy firma audytorska składa do KNA w terminie do ostatniego dnia lutego roku następującego po danym roku kalendarzowym. Ponadto, zgodnie z § 5 tego rozporządzenia, firma audytorska, w terminie do dnia 30 września danego roku kalendarzowego, przekazuje do KNA informację o prognozowanych przychodach na dany oraz na następny rok kalendarzowy.

Z niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych Komisji wynika, że Skarżący nadesłał do Komisji ww. rozliczenie roczne opłat, o których mowa w art. 55 ust. 1 i ust. 2 u.b.r. przy piśmie z 16 maja 2019 r., oraz przy piśmie z 29 kwietnia 2019 r., informację o prognozowanych przychodach z 2018 r., nie dotrzymując terminów unormowanych w cyt. rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Finansów z 31 października 2017 r. Skarżący wywiązał się z powyższych obowiązków po terminie, w trakcie toczącego się przedmiotowego postępowania administracyjnego, co również zostało stwierdzone w zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 14 rozporządzenia nr 537/2014, biegli rewidenci oraz firmy audytorskie co roku przedstawiają swojemu właściwemu organowi wykaz zbadanych jednostek interesu publicznego według wysokości uzyskanych od nich przychodów w podziale na przychody wskazane w tym przepisie. Ponadto, jak wynika z art. 51 u.b.r., firma audytorska, która w poprzednim roku kalendarzowym przeprowadziła badanie ustawowe jednostki zainteresowania publicznego, w terminie do ostatniego dnia lutego następnego roku, przekazuje Komisji Nadzoru Audytowego sprawozdanie za poprzedni rok kalendarzowy zawierające dane wskazane w tym przepisie.

Jak zostało to wskazane wcześniej firma audytorska Skarżącego wykonała badanie ustawowe sprawozdania finansowego jednostki zainteresowania publicznego w 2018 r. będącej emitentem papierów wartościowych, jednak zgodnie z niebudzącymi wątpliwości ustaleniami faktycznymi Komisji, Skarżący ww. sprawozdanie za poprzedni rok kalendarzowy nadesłał do Komisji dopiero przy piśmie z 16 maja 2019 r., nie dotrzymując prawnie wymaganego terminu. Skarżący wywiązał się z powyższego obowiązku po terminie, w trakcie toczącego się przedmiotowego postępowania administracyjnego, co również zostało stwierdzone w zaskarżonej decyzji.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Komisję art. 7 w związku z art. 77 § 1 i § 2 w związku z art. 80 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. Komisja dokładnie wyjaśniła stan faktyczny sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, potwierdzający stwierdzone przez Komisję naruszenia przez Skarżącego terminów wywiązywania się z obowiązków informacyjnych. Znalazło to swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającej wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Nie można więc zgodzić się również ze stanowiskiem Skarżącego, że Komisja w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśniła, dlaczego odmówiła wiarygodności i mocy dowodowej pisma Skarżącego z 29 kwietnia 2019 r., o niepopełnieniu przez Skarżącego zarzuconych mu wykroczeń.

Zgodnie z art. 182 ust. 1 pkt 15, pkt 23 i pkt 28 u.b.r., firma audytorska podlega karze administracyjnej za naruszenie przepisów ustawy lub rozporządzenia nr 537/2014, w przypadku gdy: nie przestrzega przepisu art. 13 rozporządzenia nr 537/2014, dotyczących sporządzania, publikowania i aktualizowania sprawozdania z przejrzystości; nie przestrzega obowiązków dotyczących wnoszenia opłat z tytułu nadzoru, o których mowa w art. 55 i art. 56; nie wypełnia obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 51 i art. 52 oraz art. 14 rozporządzenia nr 537/2014.

W świetle cyt. regulacji, stwierdzone przez Komisję nieprawidłowości podlegają karze administracyjnej.

Jak wynika z art. 183 ust. 1 pkt 2 u.b.r., karą administracyjną jest kara pieniężna, która w świetle ust. 3 nie może przekroczyć 10% przychodów netto ze sprzedaży usług świadczonych w ramach działalności, o której mowa w art. 47 ust. 1 i 2, osiągniętych przez firmę audytorską w poprzednim roku obrotowym. Jeżeli w poprzednim roku obrotowym firma audytorska nie osiągnęła przychodów z tytułów, o których mowa w zdaniu pierwszym, wysokość kary odnosi się do ostatniego roku obrotowego, w którym firma osiągnęła przychody z tych tytułów.

Komisja ustaliła, że firma audytorska Skarżącego uzyskała w 2018 r. przychód w kwocie 91 000 zł, w związku z czym nałożona na Skarżącego kara pieniężna w wysokości 5 000 zł, nie przekracza 10% przychodów. Skarżący zakwestionował w skardze sposób pozyskania przez Komisję informacji o przychodach Skarżącego, nie zakwestionował natomiast prawidłowości tych ustaleń.

Zgodnie z art. 183 ust. 6 u.b.r., ustalając rodzaj i wymiar kary nakładanej na firmę audytorską lub osoby, o których mowa w art. 182 ust. 2, uwzględnia się w szczególności: 1) wagę naruszenia i czas jego trwania; 2) stopień przyczynienia się do powstania naruszenia; 3) sytuację finansową wyrażającą się w szczególności w wysokości rocznych przychodów lub dochodów; 4) kwotę zysków osiągniętych lub strat unikniętych, w zakresie, w jakim można je ustalić; 5) stopień współpracy z Krajową Radą Biegłych Rewidentów lub Komisją Nadzoru Audytowego; 6) popełnione dotychczas naruszenia.

Komisja uwzględniła powyższe przesłanki dokładnie opisując je w zaskarżonej decyzji, wyjaśniając zasadność wysokości nałożonej na Skarżącego kary pieniężnej. Dlatego też w ocenie Sądu niezasadny jest podnoszony przez Skarżącego zarzut naruszenia przez Komisję art. 8 K.p.a., tj. zasady pogłębienia zaufania do organu Państwa.

Nieskuteczny jest również zarzut naruszenia przez Komisję art. 12 K.p.a., nie można bowiem znaleźć podstaw do uznania, że wielomiesięczne prowadzenie przez organ przedmiotowego postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, taki który uzasadniałby uwzględnienie skargi.

W niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia przez Komisję art. 54 ust. 1 u.b.r. Przepis ten nie miał zastosowania w sprawie, ponieważ reguluje on kwestie odpowiedzialności odszkodowawczej za szkodę spowodowaną działalnością lub zaniechaniem firmy audytorskiej. Przedmiotowe postępowanie dotyczyło natomiast kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.b.r. oraz rozporządzenia nr 537/2014.

W niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia przez Komisję art. 17 § 1 pkt 7 Kodeksu postępowania karnego. Także ten przepis nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, która nie jest sprawą karną lecz sprawą administracyjną. Należy również zauważyć, że decyzja Komisji z [...] stycznia 2019 r. nakładająca na Skarżącego karę upomnienia nie mogła dotyczyć stwierdzonych w niniejszej sprawie naruszeń, ponieważ [...] stycznia 2019 r. nie upłynęły jeszcze terminy wywiązania się przez Skarżącego z obowiązków, będących przedmiotem niniejszej sprawy.

Sąd stwierdza również, że podnoszona przez Skarżącego kwestia dotycząca posiadania przez Skarżącego dwóch stron internetowych, jak również kwestionowanie przez Skarżącego zarzutu Komisji, że przesłane sprawozdanie z przejrzystości za 2018 r. nie spełnia wymogów wynikających z art. 13 rozporządzenia nr 537/2014, nie miało znaczenia w niniejszej sprawie ponieważ okoliczności te nie były podstawą nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej.

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez Komisję przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325), orzekł jak w sentencji.