Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 780/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.16 ust 1 pkt 51
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 września 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 20 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 780/13

UZASADNIENIE

I.

"A" Sp. z o.o. z siedzibą [...] (dalej jako skarżąca, spółka) wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Skarżąca wskazała, że jej pracownicy odbywają zarówno zagraniczne, jak i krajowe podróże służbowe, przy czym większość z nich stanowią podróże zagraniczne związane głównie z kontraktami zawieranymi przez spółkę z kontrahentami zagranicznymi, a także świadczonymi przez nią usługami na rzecz zagranicznych podmiotów należących do grupy kapitałowej, w skład której wchodzi skarżąca. Pracownicy odbywają również podróże służbowe celem odbycia szkolenia; w mniejszym zakresie odbywają podróże służbowe na terenie Polski.

W trakcie podróży służbowych (zagranicznych i krajowych), pracownicy – w związku w wykonywanymi zadaniami służbowymi – korzystają z samochodów osobowych wynajmowanych od komercyjnych międzynarodowych sieci wypożyczalni samochodów. Poza wydatkami z tytułu czynszu najmu samochodów skarżąca ponosi również koszty, które związane są z przemieszczaniem się pracowników wynajętymi samochodami podczas odbywanych podróży służbowych, a których wysokość nie jest bezpośrednio uzależniona od liczby kilometrów przebiegu pojazdu dla celów podróży służbowej; należą do nich opłaty za przejazd autostradami, mostami, opłaty parkingowe. Wydatki te uiszczane są bezpośrednio przez pracownika, a następnie – na podstawie przedstawionych przez niego dokumentów potwierdzających ich poniesienie – są zwracane pracownikowi przez skarżącą, bądź też opłacane w formie rozliczenia kart VISA, z których korzystają pracownicy spółki często odbywający podróże służbowe. Skarżąca do kosztów uzyskania przychodów zalicza wartość ww. kosztów, wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów przebiegu samochodu dla celów podróży służbowej określonej w przedłożonej ewidencji przebiegu pojazdu dla konkretnej transakcji wynajmu samochodu oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach. Kwotę, która przekracza powyższą wartość, skarżąca kwalifikuje jako koszt niestanowiący kosztów uzyskania przychodów.

W związku z powyższym skarżąca zwróciła się z zapytaniem, czy ponoszone przez nią wydatki związane z przemieszczaniem się jej pracowników wynajętymi samochodami podczas odbywanych podróży służbowych (tj. opłaty za przejazd autostradami, mostami, opłaty parkingowe), mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w całości, bez uwzględnienia limitu wynikającego z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podróży służbowej oraz stawki za jeden kilometr przebiegu określonej w odrębnych przepisach? (por. I SA/Gd 779/13 z treścią pytania strony - czy ponoszone przez nią wydatki z tytułu czynszu najmu samochodów, którymi przemieszczają się jej pracownicy podczas odbywanych podróży służbowych, mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w całości, bez uwzględnienia limitu wynikającego z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podróży służbowej oraz stawki za jeden kilometr przebiegu określonej w odrębnych przepisach).

W ocenie skarżącej na postawione w tej sprawie pytanie należy odpowiedzieć pozytywnie.

Uzasadniając swoje stanowisko, w pierwszej kolejności skarżąca powołała się na przepis zawarty w art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej jako u.p.d.o.p.), który stanowi, że do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się wydatków z tytułu kosztów używania, dla potrzeb działalności gospodarczej, samochodów osobowych niestanowiących składników majątku podatnika – w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Następnie odwołała się do poglądów wyrażonych przez NSA w wyrokach z 16 marca 2012 r., II FSK 2030/10 oraz z 17 października 2012 r., II FSK 467/11, w świetle których nie jest uprawniona rozszerzająca wykładnia powołanego przepisu, prowadząca do uznania iż "koszty używania" mogą oznaczać również koszty związane z korzystaniem z samochodu osobowego innego rodzaju niż koszty eksploatacyjne. Świadczy o tym część przedmiotowego przepisu stanowiąca o liczbie kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika. Przebieg pojazdu nie może być utożsamiany w jakikolwiek sposób z opłatami, które nie podlegają tego rodzaju statystycznej kalkulacji.

Skarżąca podniosła, że koszty ponoszone przez jej pracowników podczas podróży służbowych, których wysokość nie jest bezpośrednio uzależniona od liczby kilometrów przebiegu pojazdu dla celów podróży służbowej, takie jak opłaty za przejazd autostradami, mostami, opłaty parkingowe, stanowią koszty związane z przemieszczaniem się pracowników samochodami osobowymi, nie są natomiast powiązane bezpośrednio z używaniem tych samochodów. I tak, opłata za przejazd autostradą płatną stanowi bezpośrednio koszt ponoszony z tytułu skorzystania z tej autostrady, a nie koszt używania samochodu osobowego w celu przejazdu tą autostradą. Podobnie opłata za przejazd mostem, czy opłata za możliwość skorzystania z płatnego miejsca parkingowego. W jej ocenie pod pojęciem kosztów eksploatacyjnych należy rozumieć wydatki ściśle związane z używaniem samochodu osobowego, a nie z korzystaniem z elementów infrastruktury drogowej. czy miejskiej. Zdaniem strony to stanowisko potwierdza konstrukcja art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p., który uzależnia limit wydatków możliwych do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów od liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika. Skarżąca zwróciła uwagę, że wysokość ponoszonych opłat za przejazd autostradą, mostami, czy opłat parkingowych nie jest bezpośrednio uzależniona od liczby kilometrów przejechanych danym samochodem. Stąd też nielogiczne i niecelowe byłoby uzależnianie limitu wysokości tego rodzaju opłat możliwych do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów od liczby kilometrów faktycznego przebiegu samochodu dla celów podatnika oraz określonej przepisami stawki za jeden kilometr przebiegu pojazdu. Dlatego też przedmiotowe wydatki ponoszone z tytułu opłat powinny podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania w całości, jako koszty związane z przemieszczaniem się pracownika podczas podróży służbowej, na podobnych zasadach jak na przykład opłaty za korzystanie ze środków komunikacji publicznej, przy spełnieniu warunku określonego w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. – poniesienia ich w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

II.

Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji z [...] uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe.

Na wstępie organ wyjaśnił, że konstrukcja przepisu zawartego w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. (którego treść przywołano) uprawnia podatnika do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.), pod warunkiem, że wykaże on ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Zatem kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki: (1) został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika; (2) jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona; (3) pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą; (4) poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów; (5) został właściwie udokumentowany; (6) nie znajduje się w grupie wydatków, o których mowa w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.p., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków, z zastrzeżeniem pkt 30, z tytułu kosztów używania, dla potrzeb działalności gospodarczej, samochodów osobowych niestanowiących składników majątku podatnika – w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra; podatnik jest obowiązany prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu.

W myśl art. 3 pkt 1 lit. a) i b) ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o rachunkowości oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 102, poz. 585 ze zm.), w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych wprowadzono zmiany w art. 4a. Samochodem osobowym w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest – zgodnie z art. 4a pkt 9a u.p.d.o.p. – pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem pojazdów samochodowych wymienionych w lit. a)-e) tego przepisu.

Z kolei sposób prowadzenia ewidencji, w przypadku wykorzystywania samochodów osobowych nienależących do składników majątku podatnika, został szczegółowo określony w art. 16 ust. 5 u.p.d.o.p., zgodnie z którym przebieg pojazdu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 30 i 51 u.p.d.o.p., powinien być, z wyłączeniem ryczałtu pieniężnego, udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu, potwierdzonej przez podatnika na koniec każdego miesiąca. Ewidencja przebiegu pojazdu powinna zawierać co najmniej następujące dane: nazwisko imię i adres zamieszkania osoby używającej pojazdu, numer rejestracyjny pojazdu i pojemność silnika, kolejny numer wpisu, datę i cel wyjazdu, opis trasy (skąd – dokąd), liczbę faktycznie przejechanych kilometrów, stawkę za jeden kilometr przebiegu, kwotę wynikającą z przemnożenia liczby faktycznie przejechanych kilometrów i stawki za jeden kilometr przebiegu oraz podpis podatnika (pracodawcy) i jego dane.

Organ podkreślił, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "wydatków z tytułu używania" samochodu osobowego. Organ odwołał się zatem w tym zakresie do słownika języka polskiego, w którym przez "wydatek" rozumie się "sumę, która ma być wydana" lub "sumę wydaną na coś", a "używać" oznacza "stosować coś, użytkować, robić z czegoś użytek, posłużyć się czymś, zastosować coś jako środek, narzędzie", "skorzystać z czyichś usług, z czyjejś pomocy" (Uniwersalny słownik języka polskiego, serwis internetowy WN PWN, http://sjp.pwn.pl; Słownik języka polskiego. Tom I-III, pod red. M. Szymczaka, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1981 r.). Tym samym wydatki z tytułu używania samochodu to wszelkie sumy wydane przez podatnika w związku z posługiwaniem się tym samochodem, korzystaniem z niego. Z tego względu wydatki z tytułu opłat za przejazdy autostradami, mostami, czy opłat parkingowych związanych z najmem samochodów osobowych zaliczyć należy do płatności z tytułu używania samochodów osobowych.

Nadto wykładnia językowa analizowanego pojęcia wskazuje, że używanie jest czynnością wykonywaną przez podatnika – to podatnik (czyli w przypadku osób prawnych członkowie ich organów, pracownicy) posługuje się, korzysta, używa tego pojazdu. Możliwość wykorzystywania przez podatnika dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej samochodu osobowego niebędącego składnikiem jego majątku (stanowiącego składnik cudzego majątku), wynika przy tym ze stosownego tytułu prawnego do posiadania i używania tego samochodu. Organ wskazał, że w szczególności, takim tytułem prawnym może być umowa najmu (art. 659 § 1 k.c.), umowa dzierżawy (art. 693 § 1 k.c.), umowa leasingu (art. 709 k.c.), umowa użyczenia (art. 710 k.c.).

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania oraz stan faktyczny przedstawiony we wniosku organ stwierdził, iż ograniczenie wynikające z przepisu art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. ma zastosowanie do wszystkich wydatków z tytułu kosztów używania samochodu osobowego. W konsekwencji błędne jest stanowisko skarżącej, w świetle którego ograniczenie wynikające z art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. nie dotyczy wydatków związanych z przemieszczaniem się pracowników spółki w trakcie podróży służbowych wynajętymi samochodami, gdyż wskazywane przez skarżącą opłaty stanowią wydatki ponoszone w związku z używaniem samochodu.

Organ ponownie podkreślił, że koszty używania samochodu osobowego w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p., to nie tylko koszty jego eksploatacji (zakupu paliwa), ale również inne koszty, które wiążą się z używaniem samochodu do celów podróży służbowej. Wskazano, że wydatki związane z używaniem cudzej rzeczy obejmują wynagrodzenie za korzystanie z tej rzeczy, koszty eksploatacyjne oraz inne z tym związane. Koszty używania rzeczy są pojęciem szerszym niż koszty eksploatacyjne. Do wydatków z tytułu używania samochodu osobowego niestanowiącego własności podatnika zalicza się zatem wszystkie wydatki poniesione w związku z posługiwaniem się rzeczą, korzystaniem z rzeczy, w tym także czynsz z tytułu najmu rzeczy, ubezpieczenie, usługi serwisowe, paliwo, części zamienne itp. W przypadku wymienionych przez skarżącą wydatków ponoszonych w związku z podróżami służbowymi pracowników spółki, odbywanymi wynajmowanymi samochodami osobowymi, skarżąca może, zdaniem organu - zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów poniesione i udokumentowane wydatki z tytułu opłat za autostrady, mosty i opłat parkingowych, jednak do wysokości i na zasadach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p.

Prezentowane przez organ stanowisko znajduje odzwierciedlenie m.in. w wyrokach NSA z 18 marca 1997 r., I SA/Po 1531/96, z 8 lutego 2007 r., II FSK 189/06, z 25 marca 2010 r., II FSK 1890/08 oraz WSA w Gliwicach z 15 lutego 2007 r., I SA/G1 377/06, WSA w Lublinie z 9 lipca 2008 r., I SA/Lu 186/08, WSA we Wrocławiu z 6 maja 2011 r., I SA/Wr 412/11 i I SA/Wr 413/11 oraz z 25 listopada 2010 r., I SA/Wr 1203/10, czy też uchwale siedmiu sędziów NSA z 25 października 1999 r., FPS 9/99.

III.

Pismem z [...] skarżąca wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa.

Odpowiadając na wezwanie organ podatkowy pismem z [...] stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej.

IV.

Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając przedmiotowej interpretacji naruszenie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 51 w związku z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., poprzez uznanie, że wydatki z tytułu przemieszczania się jej pracowników wynajętymi samochodami, podczas odbywanych podróży służbowych, do których zaliczyła: opłaty za autostrady i mosty oraz opłaty parkingowe, mogą być przez nią zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w całości, jedynie w ramach limitu wynikającego z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podróży służbowej oraz stawki za jeden kilometr przebiegu określonej w odrębnych przepisach, tj. że mieszczą się w zakresie znaczeniowym pojęcia wydatków z tytułu kosztów używania, dla potrzeb działalności gospodarczej, samochodów osobowych niestanowiących składników majątku podatnika oraz art. 14h w związku z art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie interpretacji z naruszeniem obowiązującego prawa i pominięciem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Argumentacja przedstawiona w skardze w kwestii zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. jest tożsama ze stanowiskiem skarżącej oraz jego uzasadnieniem dotychczas przez nią prezentowanym.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, pełnomocnik skarżącej wskazał natomiast, że organ w żaden sposób nie odniósł się do powoływanych przez spółkę orzeczeń sądów administracyjnych, w których sądy potwierdziły prawidłowość przedstawionego przez spółkę stanowiska. Zdaniem pełnomocnika organ zobowiązany był uzasadnić, z jakich powodów wskazane przez skarżącą orzecznictwo nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, a nie jedynie wyjaśnić, że orzeczenia te zapadły w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu.

IV.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

V.

W sprawie tej wymaga podkreślenia, że organ nie kwestionował, że wskazane we wniosku o udzielenie interpretacji wydatki z tytułu opłat za autostrady i mosty oraz opłat parkingowych, związanych z przemieszczaniem się pracowników skarżącej odbywających podróże służbowe wynajętymi samochodami osobowymi, są kosztem uzyskania przychodu, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.d., zgodnie z którym kosztami tymi są co do zasady koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródeł przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych a art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.

Spór dotyczy kwestii, czy ponoszone przez spółkę przedmiotowe opłaty, mające związek z wynajmowanymi jej samochodami osobowymi na czas odbywanych przez pracowników podróży służbowych, należy rozliczyć jako koszt uzyskania przychodu na zasadach ogólnych wynikających z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., czy też jest to koszt, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. i w związku z tym należy go rozliczyć z ograniczeniami wynikającymi z tego przepisu, związanymi z faktycznym przebiegiem samochodu, czyli w ramach tzw. "kilometrówki".

Stanowisko organu: wydatki z tytułu opłat ponoszonych za parkingi oraz przejazdami autostradami i mostami wynajętymi samochodami, którymi przemieszczają się pracownicy skarżącej spółki podczas odbywanych podróży służbowych, jako opłata za możliwość korzystania z rzeczy, mieści się w pojęciu wydatków z tytułu kosztów używania użytym w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p., a tym samym podlega ograniczeniu wynikającemu z tego przepisu.

Stanowisko strony: koszty używania samochodów osobowych, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. oznaczają koszty związane z aktywną eksploatacją pojazdów i nie mogą być automatycznie utożsamiane z kosztami, których wysokość nie jest bezpośrednio uzależniona od ilości kilometrów przebiegu samochodów wynajmowanych dla potrzeb odbywanych przez jej pracowników podróży służbowych, a do których należą opłaty za autostrady, mosty i parkingi.

VI.

Z mocy art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków, z zastrzeżeniem pkt 30 ust. 1 art. 16 u.p.do.p., z tytułu kosztów używania, dla potrzeb działalności gospodarczej, samochodów osobowych niestanowiących składników majątku podatnika - w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra; podatnik jest obowiązany prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu.

Zdaniem Sądu przeprowadzona przez organ wykładnia art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p., w tym zawartego w nim pojęcia ("koszty używania") i wyciągnięte wnioski – w przypadku wydatków z tytułu opłat ponoszonych za parkingi oraz przejazdami autostradami i mostami wynajętymi samochodami - są prawidłowe.

"Używać" to posługiwać się, stosować coś, korzystać, brać, przyjmować, robić z czegoś użytek, wykorzystywać (por. Mały słownik języka polskiego pod redakcją Stanisława Skorupki, Haliny Auderskiej i Zofii Łempickiej PWN, 1969, s. 874). Wykładnia językowa pojęcia "koszty używania" wskazuje na przejaw czynny czyli skutek w postaci posługiwania się czymś lub robienia z czegoś użytku, wynikający z posiadania czegoś lub brania czegoś w posiadanie; nie odnosi się do przyczyn, podstaw uzyskania możliwości posługiwania się czymś, wykorzystywania czegoś.

W wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 listopada 2010r., w sprawie III SA/Wa 436/10, podkreślono, że definicja wyrazu "używanie" wskazuje na element dynamizmu, aktywności. Koszty eksploatacji są kosztami związanymi z faktycznym używaniem samochodu, dlatego należy zaliczyć do nich wskazane we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej wydatki na opłaty za przejazd autostradą czy opłaty parkingowe.

Zdaniem Sądu wymienione wydatki wiążą się nierozerwalnie z używaniem samochodu i koszty te podlegają ograniczeniu wynikającemu z art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 września 2013r. w sprawie I SA/Gd 779/13).

Przywołać należy w tym miejscu wyrok z 17 października 2012 r., w sprawie sygn. akt II FSK 467/11, w którym NSA wskazuje, że odnosząc definicje językowe do przepisu art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. można zauważyć, że dotyczy on wyłącznie wydatków z tytułu kosztów używania dla potrzeb działalności gospodarczej samochodów osobowych nie stanowiących majątku podatnika, a więc kosztów posługiwania się tym samochodem, wykorzystywania go. Przepis ten nie dotyczy natomiast kosztów związanych z uzyskaniem możliwości używania takiego samochodu. Innymi słowy, do wydatków z tytułu kosztów używania samochodu można zakwalifikować wszelkiego rodzaju wydatki eksploatacyjne, w odróżnieniu jednak od wydatków ponoszonych na uzyskanie samego tytułu prawnego, umożliwiającego używanie samochodu. O ile zatem wydatki na zakup paliwa, opłaty za autostrady, parkingi itp. należą do kosztów używania samochodu, o tyle wydatki ponoszone z tytułu czynszu najmu samochodu do kosztów jego używania już nie należą, są bowiem wydatkami na uzyskanie tytułu prawnego, umożliwiającego używanie samochodu. NSA podkreślił, że zarzut błędnej wykładni art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. polegającej na przyjęciu, że podatnik dokonujący wydatków (raczej: ponoszący wydatki) z tytułu używania samochodów osobowych nie ma obowiązku stosować ograniczenia wskazanego w tym przepisie, jest chybiony ze względu na mylne założenie, stanowiące jego podstawę. Ograniczenie wynikające z art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. obowiązuje, ale dotyczy tylko wydatków ponoszonych z tytułu używania samochodu, a więc wydatków o charakterze eksploatacyjnym. Ograniczenie to nie odnosi się natomiast do wydatków innego typu, poniesionych na uzyskanie możliwości używania samochodu w postaci nabycia określonego tytułu, uprawniającego do jego używania; takim wydatkiem może być, między innymi, czynsz najmu samochodu. Zdaniem NSA twierdzenie, że limitowaniu w sposób określony w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. podlegają wszelkie sumy wydane w związku z posługiwaniem się rzeczą, korzystaniem z rzeczy, uprawnione jest tylko wtedy, gdy towarzyszy mu istotne zastrzeżenie, że nie dotyczy to sum wydatkowanych na nabycie uprawnienia do posługiwania się rzeczą lub korzystania z rzeczy, jako wykraczającego poza pojęcie jej "używania".

Sąd pogląd ten podziela.

VII.

Sąd nie podziela również zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania. Organ bowiem dopełnił obowiązku zawarcia w interpretacji uzasadnienia prawnego swojego stanowiska, dokonując wyboru argumentacji znajdującej oparcie w orzeczeniach.

Z tych względów, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

EK