Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1419/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 czerwca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska AWSA Mariusz Kotulski ( spr.) Protokolant : Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2004r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 kwietnia 2000r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz J. W. kwotę 260 (dwieście sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 18 października 1999r. J. W. (zwany dalej skarżącym) zwrócił się o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji p.n. "obiekt zaplecza gospodarczo-socjalnego szkółki leśnej" na działce nr 1 w P.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Wójt Gminy decyzją z dnia [...] stycznia 2000r, nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku zaplecza gospodarczo-socjalnego szkółki leśnej na działce nr 1 w P. W uzasadnieniu wskazano, iż planowana inwestycja ma być realizowana na działce położonej w obszarze oznaczonym symbolem REz. Zgodnie z przeznaczeniem określonym w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy z dnia 6 sierpnia 1999r., nr [...] jest to teren zieleni, o wysokim reżimie ochrony, co wiąże się z zakazem zabudowy z następującymi wyjątkami: obiekty małej architektury, obiekty budowlane związane z gospodarką leśna, wodną i infrastrukturą techniczną; mogą być urządzane turystyczne ścieżki piesze, rowerowe i konne oraz trasy narciarskie, pod warunkiem utrzymania istniejących zadrzewień i zakrzewień, a tereny powinny być częściowo zakrzewione i zadrzewione, przede wszystkim w otoczeniu cieków i w ich partiach źródliskowych, przy zastosowaniu gatunków miejscowych. Ponieważ zaś działka, na której planowana jest inwestycja, jest łąką i na jej obszarze, jak również na działkach sąsiednich nie jest prowadzone gospodarstwo szkółkarskie, to planowana inwestycja nie jest zgodna z przeznaczeniem tego terenu określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Skarżący odwołał się od w/w decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], podnosząc, iż kwestia czy gospodarstwo szkółkarskie jest dopiero planowane, czy też ono już istnieje i funkcjonuje, nie może być przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Co więcej zapisy planu dopuszczają na obszarze planowanego zainwestowania realizację obiektów związanych z gospodarką leśną. Planowany jest bowiem na działce nr 1 oraz działkach sąsiednich, wydzierżawionych od sąsiada (działka nr 2) i siostry (działka nr 3) odchów w tzw. "balotach" ok. 800 sztuk świerka, 100 sztuk buka, 100 sztuk modrzewia, jak również niewielkich ilości limby i kosodrzewiny (wszystkie gatunki miejscowe). Ponadto przewidywane jest urządzenie konspektu do wysiewu nasion, stanowisko do mielenia igliwia i przygotowywania mieszanki torfu i ziemi. Planowany obiekt gospodarczo-socjalny służyć ma suszeniu szyszek i pozyskiwania nasion oraz do przechowywania nasion, nawozów, narzędzi i innych środków produkcji.

Decyzją z dnia 5 kwietnia 2000r, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, iż planowana inwestycja skarżącego jest sprzeczna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym terenie. Projektowany obiekt nie jest bowiem faktycznie związany z gospodarką leśną w rozumieniu ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Efektywna powierzchnia działki nr 1 przeznaczona na cele szkółkarskie jest niewielka, a nawet uwzględniając powierzchnię działek sąsiednich - brak jest podstaw do uznania tezy o prowadzeniu "gospodarstwa leśnego". Powołując się zaś na uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 14.04.1994r, sygn. akt III CZP 46/94 uznano, per analogiam do plantacji choinek świerkowych, iż szkółka leśna prowadzona na gruncie rolnym jest uprawą rolną. Nadto lasem, wedle art. 3 ustawy z dnia 28.09.1991r. o lasach (Dz.U. nr 101, poz.44 z późn. zm.), jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśna (lub przejściowo jej pozbawiony), związany z gospodarką leśną. Zgodnie z tezą wyroku NSA z 17 kwietnia 1996r, sygn. akt SA/Wr 118/95 grunt służący celom gospodarki leśnej musi odpowiadać ustawowemu pojęciu lasu. W konsekwencji planowana inwestycja nie jest związana z gospodarką leśną. Wskazano także, iż w "instrukcji ochrony lasu" przewidziano wyposażenie w zaplecze socjolno-magazynowe szkółek leśnych o pow. powyżej 3 ha.

W skardze wniesionej do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], skarżący działający przez pełnomocnika podniósł, iż nie zgadza się wnioskami zawartymi w decyzjach organów administracji publicznej. Podniósł, iż właśnie art. 3 ustawy z dnia 28.09.1991 r. o lasach (Dz. U. nr 101, poz.44 z późn. zm.), uznaje za las również teren szkółki leśnej, dla którego ustawa nie określa minimalnego areału. Tym samym zrealizowanie szkółki leśnej na przedmiotowym terenie jest zgodne z planem a teren szkółki odpowiada pojęciu lasu w rozumieniu ustawy o lasach. Chybiony jest również pogląd organu II instancji, że powołana uchwała Sądu Najwyższego pozwala na uznanie per analogiam szkółki leśnej za uprawę rolną, tak jak plantacje choinek. Niezależnie bowiem od kontekstu prawnego i faktycznego na tle których wydana została owa uchwała, to Sąd Najwyższy stwierdził w uzasadnieniu do niej, że szkółki są prowadzone w innym celu niż plantacja choinek, gdyż celem szkółki jest uzyskanie sadzonki na zalesianie. Nadto organy nie wskazały żadnych podstaw prawnych, z których wynikałby obowiązek uzyskania uzgodnień w zakresie założenia i prowadzenia szkółki leśnej. Skarżący wskazał w swoim odwołaniu do Kolegium do jakich czynności i zabiegów związanych z prowadzeniem szkółki leśnej niezbędny jest mu planowany obiekt. Ponieważ prowadzenie szkółki leśnej mieści się w pojęciu "gospodarka leśna" użytym w art. 6 ustawy o lasach, to w połączeniu z faktem, że art.3 pkt 2 tej ustawy zalicza teren szkółki leśnej do lasów, pozwala stwierdzić, że realizacja planowanej inwestycji jest dopuszczalna przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i zgodne z nim.

W dodatkowym piśmie procesowym złożonym na rozprawie skarżący działający przez pełnomocnika wskazał, iż powołanie się w decyzji przez organ administracyjny na opracowanie pt. "Zasady hodowli lasu" (mylnie zatytułowane jako "Instrukcja ochrony lasu") jest bezpodstawne, gdyż ma ono charakter ramowych wytycznych obowiązujących w organizacji gospodarczej Lasy Państwowe. Natomiast w odniesieniu do innych lasów państwowych i lasów prywatnych jest tylko zalecaną do stosowania pomocą techniczną. Ze strony Lasów Państwowych nie ma żadnych przeszkód do urządzenia przez skarżącego przedmiotowej szkółki leśnej, a główny projektant miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru P. dr inż. arch. B. Z. zaopiniowała pozytywnie założenie szkółki leśnej i budowę niewielkiego obiektu związanego z obsługą tej szkółki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi powtarzając motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. z 1999r. Dz.U. nr 15, poz. 139 z późn. zm.) zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonywaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, z wyjątkami wskazanymi w ust. 2 tego artykułu. Decyzję ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 40 ust. 1 cyt. ustawy), a co więcej nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego podstawowym działaniem organów administracji publicznej w tym zakresie jest porównanie planowanej inwestycji z zapisami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym obszarze.

W przedmiotowej sprawie planowana inwestycja polegać miała na budowie obiektu zaplecza gospodarczo-socjalnego szkółki leśnej. Podnieść należy, iż sam wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie spełnia wszystkim wymaganych prawem (art.41 ust.2 cyt. ustawy) elementów, co dodatkowo utrudnia dokonanie prawidłowej jego oceny.

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy z dnia 6.08.1999r. nr [...], planowana inwestycja na działce nr 1 w P. położona jest w obszarze REz - tereny zieleni o wysokim reżimie ochrony (§ 11 planu). Na terenie tym obowiązuje zakaz zabudowy z następującymi wyjątkami, obiekty małej architektury, obiekty budowlane związane z gospodarka leśna, wodną i infrastrukturą techniczną; mogą być urządzane turystyczne ścieżki piesze, rowerowe i konne oraz trasy narciarskie, pod warunkiem utrzymania istniejących zadrzewień i zakrzewień, a tereny powinny być częściowo zakrzewione i zadrzewione, przede wszystkim w otoczeniu cieków i w ich partiach źródliskowych, przy zastosowaniu gatunków miejscowych. Zgodnie z definicją zawartą w art. 6 ustawy z dnia 28.09.1991 r. o lasach (Dz. U. nr 101, poz. 44 z późn. zm.) przez gospodarkę leśną rozumie się działalność leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Natomiast w definicji lasu (art. 3 ust. 2 cyt. ustawy) wskazano, iż lasem jest także grunt związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej, budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Ponieważ więc ustawodawca przesądził, iż szkółki leśne są gruntami związanymi z gospodarką leśną, wykorzystywanymi dla potrzeb gospodarki leśnej to obiekt zaplecza gospodarczo-socjalnego szkółki leśnej będzie również obiektem związanym z gospodarką leśną. Tym samym planowana inwestycja nie jest sprzeczna z zapisem § ll ust.6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy z dnia 6.08.1999r. nr [...]. Brak było zatem podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji na wskazanej przez inwestora działce. Zgodzić się również należy, z argumentacją skarżącego, że wszelkiego rodzaju instrukcje hodowli lasu mają wyłącznie charakter wewnętrzny, doradczy, a nie prawa powszechnie obowiązującego. Chybiony jest także pogląd organu II instancji, że uchwała Sądu Najwyższego z dnia 14.04.1994r, sygn. akt III CZP 46/94 pozwala na uznanie per analogiam szkółki leśnej za uprawę rolną, tak jak plantacje choinek. Niezależnie bowiem od kontekstu prawnego i faktycznego na tle których wydana została owa uchwała, to Sąd Najwyższy stwierdził w niej, że szkółki są prowadzone w innym celu niż plantacja choinek, gdyż celem szkółki jest uzyskanie sadzonki na zalesianie. Zgodnie zaś z tezą wyroku NSA z 17 kwietnia 1996r, sygn. akt SA/Wr 118/95 grunt służący celom gospodarki leśnej musi odpowiadać ustawowemu pojęciu lasu, a jak wskazano wyżej w odniesieniu do gruntów zajętych przez szkółki leśne ma to właśnie miejsce.

Podsumowując stwierdzić należy, że odmowa ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nastąpiło z naruszeniem prawa materialnego, które wpływ na wynik sprawy, a zatem powodującym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.