Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1426/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 19 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2006 r., sygn. akt II SAB/Wa 81/06 o odrzuceniu skargi W. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie wydania decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji postanawia oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, W. P. pismem z dnia 11 kwietnia 2006 r. złożył za pośrednictwem Ministra Obrony Narodowej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] 1997 r. nr [...] dotyczącej zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu. W uzasadnieniu skargi W. P. podniósł, że pomimo upływu terminów ustawowych rozpatrzenia sprawy nie zostały podjęte czynności procesowe mające na celu wydanie przedmiotowej decyzji.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi wskazując, iż powyższa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę zważył, iż zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji.

W sprawach zwolnienia z zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji organu wojskowego ustawodawca wyłączył zatem kognicję sądu administracyjnego (analogiczny stan prawny obowiązywał na gruncie art. 107 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.). Niedopuszczalność skargi dotyczy wszystkich decyzji wydawanych w powołanych sprawach, w tym podejmowanych w przedmiocie stwierdzenia nieważności oraz innych nadzwyczajnych trybach wzruszania decyzji, przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.

W związku z powyższym za niedopuszczalną należy uznać skargę W. P. bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu.

Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2006 r. W. P. złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie o uchylenie i rozpoznania skargi w przedmiocie bezczynności.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonemu postanowieniu:

I. naruszenie prawa materialnego:

art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze. zm.) w związku z art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w stwierdzeniu, że przepis ten ma zastosowanie w sprawie, oraz poprzez niezastosowanie art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55, ze zm.) w związku z art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, z którego wynika, że na decyzje w sprawach przeniesienia do dyspozycji przysługiwała skarga do sądu administracyjnego i nie istniały wyłączenia kognicji sądu administracyjnego w tych sprawach, gdyż w art. 107 ust. 1a pkt 2 ustawy z 1970 r. odczytywanym zgodnie z jego gramatycznym brzmieniem nie było zawarte wyłączenie dopuszczalności skargi na decyzje w sprawie przeniesienia do dyspozycji,

II. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 1 § 2 ustawy z dnia 15 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 w związku z pkt 1 p.p.s.a. przez wadliwą kontrolę działalności organu administracji przejawiającej się odrzuceniem skargi w sytuacji, gdy skarga powinna być rozpoznana,

2. art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a., poprzez przyjęcie i wykazanie w uzasadnieniu postanowienia, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] 1997 r. nr [...] dotycząca zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego i przeniesienia go do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu jest decyzją, która nie podlega kognicji sądów administracyjnych, co było podstawą do odrzucenia skargi na bezczynność organu administracyjnego w przedmiocie wniosku o wydanie decyzji o stwierdzenie nieważności wyżej przywołanej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] 1997 r. nr [...],

3. art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a., poprzez niewskazanie jednostki redakcyjnej art. 107 ustawy z 1970 r., z którego Sąd wywiódł, iż artykuł ten zawierał analogicznie rozwiązanie jak art. 8 ust. 2 ustawy z 2003 r.,

4. art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., poprzez ich zastosowanie w wyniku naruszenia prawa materialnego wskazanego w pkt I powyżej, podczas gdy prawidłowe zastosowanie prawa materialnego winno prowadzić do zastosowania art. 149 p.p.s.a., co nie miało miejsca w sprawie.

Jak wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności konieczne jest stwierdzenie, że w ustawie z 2003 r. nie ma przepisu intertemporalnego, z którego mogłoby wynikać, że art. 8 ust. 2 tej ustawy stosuje się do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem jej wejścia w życie. Nie ma też przepisu nakazującego rozpatrywanie wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu do dyspozycji wydanych na podstawie przepisów ustawy z 1970 r. w oparciu o przepisy ustawy z 2003 r. Skoro takich przepisów nie ma, to oznacza, że Sąd zastosował niewłaściwy przepis art. 8 ust 2 ustawy z 2003 r. zamiast przepisu art. 107 ust. 1 ustawy z 1970 r. Rozpatrywany był stan prawny ukształtowany ostateczną decyzją wydaną na podstawie ustawy z 1970 r. i przepisy tej ustawy są miarodajne w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego dotyczącego stwierdzenia nieważności tej decyzji oraz w sprawie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych.

Zdaniem skarżącego, Sąd dokonał błędnej wykładni art. 107 ustawy z 1970 r. polegającej na utożsamieniu jego treści z treścią art. 8 ust. 2 ustawy z 2003 r. Tymczasem art. 107 ust. 1 ustawy z 1970 r. (w wersji obowiązującej w dacie wydania decyzji o przeniesieniu skarżącego do dyspozycji) ustanawiał generalną zasadę, że od decyzji wydanych przez właściwe organy, w sprawach określonych w ustawie, żołnierz zawodowy może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia, na zasadach określonych w k.p.a., a także skargę do sądu administracyjnego, z zastrzeżeniem spraw wyliczonych w ust. 1a. W szczególności decyzje o przeniesieniu do dyspozycji nie wchodziły w zakres przedmiotowy przepisu art. 107 ust. 1a pkt 2 ustawy z 1970 r., który wyłączał prawo skargi do sądu administracyjnego w sprawach wyznaczenia (zwolnienia) lub przeniesienia na stanowisko służbowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzję w sprawach wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] 1997 r. Nr [...] dotycząca zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu wypełnia hipotezę powyższego przepisu oznacza bowiem zwolnienie ze stanowiska służbowego i oddanie do dyspozycji.

Wbrew temu co twierdzi skarżący w skardze kasacyjnej, poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1997 r., Nr 10 poz. 55 ze zm.) zawierała analogiczne zapisy jak w art. 8 ust 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. wyłączające możliwość zaskarżenia decyzji o przeniesieniu na stanowisko służbowe. Przepis art. 107 ust. 1a pkt 2 stanowiący bowiem, iż skarga do sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach wyznaczenia (zwolnienia) lub przeniesienia na stanowisko służbowe należy uznać za odpowiadający obowiązującemu art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z orzecznictwem sądowym powstałym na tle ustawy z 1970 r. i aktualnym pod rządami obecnie obowiązującej ustawy jedynie decyzja o zwolnieniu ze służby wojskowej podlegała zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2001 r. II SA 374/01 i post. SN z dnia 9 kwietnia 1992 r. III ARN 17/92, OSNC 1993/3/44). Bez wątpienia decyzja o odwołaniu z pełnienia służby w określonej jednostce organizacyjnej i oddania do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu do takich decyzji nie należy.

Niezależnie od powyższego należy uznać, że kwestię dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie należy oceniać na dzień jej wniesienia, który miał miejsce pod rządami nowej ustawy dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych tym bardziej, iż decyzja będąca przedmiotem postępowania odpowiada rodzajowi decyzji wymienionej w powołanej wyżej ustawie.

Skoro zatem ustawa wyłączyła możliwość wniesienia skargi na decyzje Ministra Obrony Narodowej określone w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych to tym samym wyłączona została możliwość zaskarżania decyzji wydanych w nadzwyczajnych trybach wzruszania decyzji przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego (w tym stwierdzenia nieważności decyzji) jeżeli decyzja będąca przedmiotem takiego postępowania mieści się w katalogu decyzji wymienionych w powyższym przepisie art. 8 ust. 2. Stanowisko odmienne prowadziłoby do sytuacji w której przepis powyższy mógłby być dowolnie pomijany a sąd administracyjny zmuszony zostałby do kontroli decyzji w zakresie których ustawodawca wyraźnie wyłączył jego kognicję. Tym samym również skarga na bezczynność w sprawie nie wydania decyzji w powyższym trybie nie podlega kognicji sądu administracyjnego jeżeli postępowanie nadzwyczajne dotyczy decyzji o zwolnieniu ze stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił skargę kasacyjną oddalić.