Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1490/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1 pkt 4, , art. 133, art. 134  § 1, art. 106 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K K od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1376/13 w sprawie ze skargi K K na decyzję Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lutego 2013 r. nr [..] w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K K na rzecz Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W (dalej: WSA w W lub Sąd I instancji) oddalił skargę K K (dalej: skarżąca) na decyzję Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej: Krajowy Sąd Dyscyplinarny) z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z [...] października 2012 r. Okręgowy Sąd Dyscyplinarny uznał K K za winną kierowania budową w sposób niezgodny z projektem i pozwoleniem na budowę w trakcie sprawowania samodzielnej funkcji technicznej kierownika przebudowy, poprzez przesunięcie schodów o jeden stopień w głąb, w stosunku do tego jak powinny zostać wykonane.

Decyzją z dnia [..] lutego 2013 r. Krajowy Sąd Dyscyplinarny po rozpatrzeniu odwołania strony utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podano, że organ I instancji zasadnie odmówił przeprowadzenia wskazanych przez stronę dowodów. Przedmiotem postępowania w tej sprawie jest odpowiedzialność kierownika budowy za kierowanie budową zgodnie z projektem budowlanym, a zgłoszone dowody w postaci przesłuchania świadków dotyczyły interpretacji zawartej umowy, jej zakresu, wcześniejszego postępowania przetargowego. Okoliczności te są nieistotne w sprawie. Obwiniona powinna kierować budową zgodnie z projektem. W projekcie w wielu miejscach były narysowane schody w różnych rzutach, i tak należało te schody wykonać. Kwestia postanowień umowy czy w ogóle sporu cywilnoprawnego w tym zakresie ma charakter wtórny.

Natomiast dowód z opinii instytutu naukowo-badawczego został oddalony z uwagi na to, że okoliczność przesunięcia stopnia schodów w głąb w światła dokumentacji projektowej i fotograficznej była niewątpliwa.

WSA w W oddalając skargę na powyższą decyzję przypomniał, że K K podjęła się pełnienia obowiązków kierownika budowy, a po zakończeniu budowy złożyła oświadczenie o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. Skarżąca nie twierdzi, że wykonane schody (osiągnięty efekt) jest zgodny z projektem znajdującym się w aktach administracyjnych, ale podnosi, że projekt był nieprawidłowy i dokumentacja wykonawcza nie obejmowała schodów.

W ocenie Sądu I instancji badanie prawidłowości dokumentacji projektowej nie mogło wpłynąć na wynik postępowania. Jeżeli skarżąca uznawała, że przedstawiona jej dokumentacja nie pozwala na prawidłowe osiągnięcie efektu, który wynika z projektu, winna była wstrzymać budowę. Jeśli tego nie uczyniła jako kierownik budowy, to odpowiada za kierowanie budową obiektu budowlanego w sposób niezgodny z projektem i pozwoleniem na budowę. Ustalenia organu, że projekt zawiera rysunki schodów, znajdują oparcie w dołączonych aktach (organ szczegółowo wskazał karty projektu obejmujące rysunki schodów). Wykonanie przebudowy w sposób zgodny z projektem obejmuje uzyskanie ostatecznego efektu odzwierciedlającego ten projekt.

Skarżąca nie twierdzi, że schody są zgodne z dokumentacją projektową, przyznaje, że dokonała poszerzenia schodów. Jej zarzuty sprowadzają się do twierdzenia, że projekt był niepełny, że niemożliwe było na jego podstawie prawidłowe wykonanie schodów i że zlecony zakres prac ich nie obejmował.

Umowa zawarta z inwestorem nie może zmienić zakresu obowiązków kierownika budowy, ponieważ zakres ten wynika z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 roku Nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej: Prawo budowlane. Wobec powyższego prowadzenie dowodów z umowy cywilnoprawnej w zakresie obowiązków kierownika budowy było bezcelowe.

Wnioski dowodowe skarżącej zostały prawidłowo oddalone, gdyż ich przedmiotem nie były okoliczności mające znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności zawodowej kierownika budowy z tytułu kierowania budową.

Sąd I instancji wyjaśnił, że przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest niezbędne, jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że nie może prowadzić to do merytorycznego rozpoznania sprawy, bowiem rolą sądu jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie uwzględnienie wniosków dowodowych, wskazanych przez stronę skarżącą, nie było niezbędne dla końcowego rozstrzygnięcia, ponieważ zgromadzony materiał dowodowy dawał Sądowi możliwość dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji.

K K zaskarżyła wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

I. Przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy przez ich błędne zastosowanie:

- art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w zw. z art. 3 § w zw. z art. 3 § 1 pkt 4 w zw. z art. 133 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez ich błędne zastosowanie, gdyż WSA w W dokonał wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji Krajowego Sądu Dyscyplinarnego i wadliwie rozpoznał skargę poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, na skutek pominięcia zarzutów skargi obwinionej, wskazujących naruszenia przepisów prawa procesowego; przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., mających istotny wpływ na rozpoznanie sprawy, stawianych Krajowemu Sądowi Dyscyplinarnemu, poprzez pozbawienie obwinionej prawa do wykazywania swych racji i twierdzeń w toku postępowania administracyjnego, czyli art. 138 § 1 pkt 1, art. 107 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 80, art. 81, art. 107 § 3, art. 233 k.p.a.,

- art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: p.u.s.a., w zw. z art. 1 § 2 w zw. z art. 3 § 1 cytowanej wyżej ustawy przez ich błędne zastosowanie, gdyż WSA w W dokonał wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji Krajowego Sądu Dyscyplinarnego w W i wadliwie rozpoznał skargę poprzez nierozpoznanie sprawy w granicach zaskarżenia wynikających z zarzutów skargi obwinionej, na skutek pominięcia zarzutów skargi naruszenia k.p.a., mających istotny wpływ na rozpoznanie sprawy, poprzez pozbawienia obwinionej prawa do wykazywania swych racji i twierdzeń w toku postępowania administracyjnego przez naruszenie przepisów: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i art. 233 k.p.a.,

- naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a w zw. z art. 245 k.p.c. przez jego błędne zastosowanie, gdyż WSA oddalił wniosek obwinionej zgłoszony w piśmie z dnia 27 czerwca 2013 roku o przeprowadzenie dowodu z opinii rzeczoznawców budowlanych;

II. Przepisów prawa materialnego przez błędne zastosowanie art. 95 pkt 4 w zw. z art. 22 pkt 3 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przez błędne ich zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, przez błędne uznanie w świetle zebranych w sprawie dowodów z pominięciem wniosków dowodowych obwinionej, że obwiniona jest winna popełnienia czynu zarzucanego przez Rzecznika Dyscyplinarnego wadliwego kierowania budową.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem zostały spełnione warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna K K oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd II instancji rozpoznaje w pierwszej kolejności zarzuty procesowe, bowiem ocena poprawności stosowania przepisów materialnych jest możliwa dopiero w przypadku, gdy Sąd II instancji stwierdzi, że w postępowaniu przed organami oraz przed Sądem I instancji nie doszło do naruszeń prawa procesowego.

Skarga kasacyjna K K nie ma uzasadnionych podstaw prawnych, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.

W ocenie NSA nietrafny jest zarzut podnoszący naruszenie przez Sąd I instancji art. 1 w związku z art. 3 § 1 pkt 4 oraz art. 133 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami k.p.a. wskazanymi w treści zarzutu. Strona skarżąca kasacyjnie twierdzi, że Sąd I instancji oddalając jej skargę dokonał wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji, bo przyjął, że organy odpowiedzialności dyscyplinarnej rozpoznały istotę sprawy, w sytuacji gdy do tego rozpoznania nie doszło, bowiem WSA w W nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi. Zarzut postawiony w ten sposób jest wadliwy formalnie, a merytorycznie nietrafny. Wprawdzie jego wadliwość formalna nie daje podstaw do odrzucenia skargi, bo w uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona wyraża niezadowolenie z zaskarżonego wyroku, kierując pod jego adresem zarzuty naruszenia konkretnych przepisów, jednak brak precyzji w określeniu podnoszonych naruszeń oraz ich niejasne uzasadnienie pozwalają Sądowi II instancji dokonać ograniczonej kontroli wyroku, a więc tylko w takim zakresie, jaki daje się ustalić na podstawie uzasadnienia zarzutów. Z treści uzasadniania stawianych zarzutów wynika, że skarżąca kasacyjnie kwestionuje wyrok WSA w W, bowiem Sąd I instancji nie rozpoznał wszystkich zarzutów skargi, a to w jej ocenie skutkuje nierozpoznaniem istoty sprawy, co w konsekwencji jest naruszeniem prawa. Z tak postawionym zarzutem nie można się zgodzić. Analiza uzasadnienia wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji odniósł się do zarzutów skargi, zatem twierdzenie, że w tym zakresie Sąd działał niezgodnie z prawem jest nieuprawnione. Nadto zauważyć należy, że postępowanie kasacyjne jest ograniczone konkretnie stawianymi zarzutami, które mają wskazywać naruszenie przepisów prawa. Wyliczenie w zarzucie kilkunastu przepisów, bez konkretnego wskazania na czym polega ich naruszenie, jest wadą, która nie pozwala na kontrolę wyroku z punktu widzenia wyliczonych, zdaniem skarżącej kasacyjnie, naruszonych przepisów prawa.

Zdaniem NSA rozpoznawany zarzut jest także merytorycznie niezasadny, oczywiście w tym zakresie, który pomimo wadliwości formalnej może być przedmiotem merytorycznej oceny. Dla Sądu II instancji poza sporem jest, że WSA w W poprawnie przyjął, że organy umożliwiły stronie prezentację swojego stanowiska, zatem nie była ona pozbawiona prawa do wykazywania swoich racji. Brak zgody skarżącej w odniesieniu do stanowiska prezentowanego przez Sąd I instancji nie może być traktowany jako wada procesowa wyroku. Ten rodzaj nieprawidłowości w działaniu Sądu I instancji mógłby być wykazywany jako naruszenie prawa materialnego, jednak skarga kasacyjna takiego zarzutu nie formułuje, tym samym Sąd II instancji nie może kontrolować wyroku z tej perspektywy prawnej.

Sąd II instancji stwierdza także, że niezasadny jest zarzut podnoszący naruszenie przez Sąd I instancji art. 106 § 3 p.p.s.a., polegający na niedopuszczeniu dowodu z opinii rzeczoznawcy co do poprawności wykonywania przez skarżącą obowiązków kierownika budowy. WSA w W w tym zakresie działał zgodnie z prawem, bo zaakceptował stanowisko organów, które nie dopuściły dowodów co do kompletności i treści projektu budowlanego, gdyż przedmiotem postępowania nie była kompletność i techniczna poprawność dokumentacji, ale ocena prawidłowości wypełnienia obowiązków kierownika budowy, a te wynikają z przepisów prawa, zatem nie ma nawet prawnej możliwości dowodzenia tych kwestii. Nadto należy podkreślić, że prowadzenie dowodu przez Sąd I instancji jest możliwe tylko co do dokumentu, o ile jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie przedłuży postępowania. W rozpoznawanej sprawie istotne dla sprawy ustalenia zostały poczynione w postępowaniu przed organami, więc już z tego powodu nie było podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego przed WSA w W. Poza tym na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. może być prowadzony dowód dokumentu, a dowód z opinii rzeczoznawców nie jest tym rodzajem dowodu o jakim stanowi przepis.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.