Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 49/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2006 r. sprawy ze skargi T. i D. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta R. decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1998r. nakazał D. i T. S. dokonanie rozbiórki sali ekspozycji wykonanej na działce położonej w R. przy ul. [...]

Powyższa decyzja jest ostateczna i znajduje się w obiegu prawnym.

Upomnieniem z dnia 15.01.2001r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w m. R. wezwał D. i T. S. do dobrowolnego wykonania obowiązku rozbiórki wynikającego z tej decyzji Prezydenta Miasta R.

Powyższe upomnienie zobowiązani odebrali 10.02.2001r.

Wobec niezastosowania się zobowiązanych do w/w upomnienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w m. R. w dniu [...].04.2005r. wszczął postępowanie egzekucyjne wystawiając tytuł wykonawczy i postanowieniem nr [...] z dnia [...].04.2005r. nałożył na D. i T. S. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki, w wysokości 101 891,90zł.

Postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego przez T. S., który podniósł, że grzywna została wadliwie ustalona, ponieważ wyliczenie jej opierało się na cenie 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, tymczasem hala której rozbiórki żąda organ nie jest budynkiem mieszkalnym. Podniósł ponadto, że wysokość grzywny jest dla niego zbyt uciążliwa oraz że organ nie pouczył go prawidłowo o terminie zgłoszenia zarzutów.

Wskazał ponadto, że nie otrzymał upomnienia, a pismo które odebrał w dniu 10 lutego 2001r. nie spełnia wymogów upomnienia.

Po rozpatrzeniu zażalenia T.S., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2005r. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Inspektora o nałożeniu grzywny stwierdzając w uzasadnieniu, że:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy.

Organ II instancji wskazał, że w myśl art. 121 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r., nr 110, poz. 968 z późn. zm.) wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych.

W ocenie organu odwoławczego, grzywna została obliczona i nałożona prawidłowo, a zarzuty podnoszone w zażaleniu pozostają bez wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ egzekucyjny, zgodnie z art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zachował tryb działania przewidziany ustawą, przesyłając zobowiązanemu pisemne upomnienie a później wystawiając tytuł wykonawczy.

T. i D. S. zaskarżając do Sądu postanowieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego podnieśli w skardze ,że z zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].10.2005r ani z uzasadnieniu tego postanowienia nie wynika czy zażalenie zostało uwzględnione czy też, że zostało ono oddalone .

Strony podniosły, że organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutów zażalenia.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu I instancji nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.

Grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym zmierzającym do zrealizowania obowiązku wynikającego w niniejszej sprawie z ostatecznej decyzji administracyjnej. Z uwagi na fakt, iż zobowiązani dobrowolnie nie wykonywali ciążącego na nich obowiązku rozbiórki hali - sali ekspozycyjnej, zasadne stało się przymuszenie ich do jego wykonania.

W przypadku wykonania obowiązku, na wniosek zobowiązanego, ściągnięte lub uiszczone grzywny w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części postanowieniem organu egzekucyjnego.

Nieuiszczona w terminie grzywna w celu przymuszenia podlega ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych.

W sytuacji, gdy grzywna w celu przymuszenia okaże się nieskuteczna możliwe jest zastosowanie innego środka egzekucyjnego, np. wykonania zastępczego.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy ,że postanowienie organu II instancji jest jak najbardziej prawidłowe i zawiera wszystkie elementy postanowienia administracyjnego. Organ II instancji odniósł się do zarzutów zażalenia i uzasadnił szczegółowo swoje rozstrzygnięcie.

Wskazać przy tym należy ,że organ egzekucyjny, zgodnie z art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zachował tryb działania przewidziany ustawą, przesyłając zobowiązanemu pisemne upomnienie a później wystawiając tytuł wykonawczy. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określają iż postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. Bez wątpienia organ nie uchybił temu terminowi.

W myśl art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wysokość grzywny, o której mowa w § 4 tego przepisu , stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych.

W świetle powyższego w ocenie Sądu grzywna została obliczona i nałożona prawidłowo, a zarzuty podnoszone w zażaleniu i w skardze są nieprawdziwe.

Środek egzekucyjny w postaci grzywny jest nakładany w celu przymuszenia do wykonania nałożonego obowiązku administracyjnego i w omawianej sprawie jest środkiem najmniej uciążliwym dla zobowiązanego

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ.U. Nr 153, poz. 1270), skargę oddalił.