Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 54/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący : sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 938/14 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 27 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. postanawia : oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie z wniosku G. K. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji podał, że skarżący złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2007. W skardze wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, które nawiązywałyby do przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") w związku z powyższym Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.

Od powyższego orzeczenia wywiedzione zostało zażalenie, w którym wniesiono o uchylenie postanowienia w całości, rozpoznanie zażalenia w trybie art. 195 § 2 p.p.s.a. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że skoro WSA w Łodzi uznał, że skarga nie spełnia przesłanek uzasadniających rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji to Sąd I instancji powinien wezwać skarżącego do wyjaśnienia lub sprecyzowania tych przesłanek w trybie art. 49 p.p.s.a. Ponadto, wskazano że obowiązek zapłaty pół miliona złotych podatku stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważa co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

Zauważyć należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188). W sytuacji gdy chodzi o orzeczenie rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w konkretnej rozpatrywanej sprawie.

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji słusznie uznał, że Skarżący nie wypełnił przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W skardze nie przedstawiono żadnych okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na etapie postępowania przed Sądem I instancji nie przedstawiono również żadnych dokumentów wskazujących na trudną sytuację materialną Skarżącego oraz nie wykazano, że uszczuplenie majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie wyklucza, że zapłata znacznej kwoty podatku może spowodować spełnienie się przesłanek z art. 61 § 3, niemniej to na skarżącym spoczywa obowiązek przedstawienia swojej sytuacji majątkowej w taki sposób aby zobrazować ciężką sytuację materialną. Ograniczenie się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji bez wskazania argumentów na poparcie wniosku, wyklucza możliwość zastosowania instytucji określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym rozstrzygnięcie Sądu I instancji było prawidłowe. Odnosząc się do argumentu, iż Sąd I instancji w trybie art. 49 p.p.s.a. powinien wezwać skarżącego do wyjaśnienia lub sprecyzowania przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazać należy, że przepis ten przewiduje możliwość wezwania strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w przypadku niezachowania warunków formalnych. Z powyższego wynika, że pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu, jeżeli nie spełnia określonych warunków formalnych. Chodzi zarówno o warunki formalne ogólne, przewidziane dla wszystkich pism strony (art. 46–47 p.p.s.a.), jak i o warunki formalne szczególne, przewidziane dla niektórych pism, np. skargi (art. 57 p.p.s.a.) czy skargi o wznowienie (art. 279 p.p.s.a.). Za braki formalne pisma podlegające usunięciu można uznać: brak określenia strony przeciwnej; brak wartości przedmiotu sporu; brak podpisu strony; brak odpisów pisma; brak dokonania czynności, której strona uchybiła we wniosku o przywrócenie terminu; niezachowanie przewidzianego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za takie braki nie można uznać brak uzasadnienia do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.

.