Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2333/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant Referent Anna Kaczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia

[...] października 2018 r., nr [...]- po rozpatrzeniu odwołania M. A. -utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2018 r.,

nr [...], o odmowie przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko - A. A. w kwocie 500 zł na okres od [...] października 2018 r. do

[...] września 2019 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2018 r. M. A. wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko - A. A..

Po rozpatrzeniu wniosku Prezydent [...] decyzją z dnia [...] września 2018 r., nr [...], odmówił przyznania wnioskodawczyni świadczenia wychowawczego na dziecko A. A. w kwocie 500 zł okresie od

[...] października 2018 r. do [...] września 2019 r. - wskazując, że dochód rodziny wnioskodawczyni w przeliczeniu na osobę przekroczył kryterium dochodowe wynoszące 800 zł.

Kwestionując powyższą decyzję odwołanie złożyła M. A. podnosząc,

że ma bardzo trudną i ciężką sytuację rodzinną, finansową i zdrowotną. Podkreśliła,

Iż jest jedynym żywicielem i opiekunem córki. Przyznała również, że przekracza kryterium dochodowe, ale z jej pensji komornik pobiera od 200 zł do 400 zł miesięcznie.

W efekcie rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji - wskazując, że wnioskodawczyni nie spełnia kryterium dochodowego.

Organ przytoczył treść art. 2 pkt 1, art. 3 pkt 1, art. 4, art. 5 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r., poz. 195), dalej jako ustawa.

Kolegium ustaliło, że rodzina wnioskodawczyni składa się z 2 osób, w tym jednego dziecka - A. A., na które wnioskodawczyni ubiega się o świadczenie.

Z danych uzyskanych z Centralnego [...] [...] [...] [...] [...] oraz dostarczonych przez wnioskodawczynię dokumentów wynika, że łączny dochód rodziny w 2017 r. wyniósł [...] zł. Od grudnia 2017 r. dochód ten został utracony. Od lutego 2018 r. wnioskodawczyni podjęła zatrudnienie w P.H.U. [...], a wynagrodzenie w drugim miesiącu zatrudnienia (marcu) wyniosło [...] zł - co w przeliczeniu na osobę wyniosło [...] zł. Kwota ta przekracza kryterium dochodowe, które wynosi 800 zł.

Kolegium podało, że z zestawienia dochodu na osobę w rodzinie wnioskodawczyni z ustalonym przez ustawodawcę kryterium dochodowym (800 zł na osobę) wynika, iż rodzina nie spełnia warunku koniecznego do uzyskania wnioskowanego świadczenia. Dochód na osobę w rodzinie wynosi [...] zł. Ustawodawca nie przewidział żadnych odstępstw od ustalonych kryteriów przyznawania świadczenia wychowawczego. Zaś organ II instancji rozpoznając - na skutek odwołania - złożony przez wnioskodawczynię wniosek o przyznanie świadczenia jest związany przepisami powszechnie obowiązującego prawa, które nie przewidują możliwości przyznania świadczenia, gdy nie są spełnione warunki do jego uzyskania.

Następnie wskazało, że zasady obliczania dochodu w przypadku utraty dochodu bądź uzyskania dochodu przewiduje art. 7 ustawy, który stanowi, iż w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna pewnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego (art. 7 ust. 1 ustawy). W przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, ustalając dochód członka rodziny lub dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, osiągnięty w tym roku dochód dzieli się przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był uzyskiwany, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany

w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego (art. 7 ust. 2 ustawy). W przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, dochód ich ustala się na podstawie dochodu członka rodziny lub dochodu dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, powiększonego

o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego (art. 7 ust. 3 ustawy).

Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że nie może ustalić prawa wnioskodawczyni do wnioskowanego świadczenia na pierwsze dziecko w szerszym zakresie, gdy nie zostało spełnione kryterium dochodowe. Zawarte w ustawie o pomocy państwa w wychowaniu dzieci przepisy jednoznacznie i bezwzględnie określają zasady ustalenia dochodu osoby ubiegającej się o to świadczenie, zaś zarówno organ

I instancji, jak również Kolegium mają obowiązek przepisy te stosować.

W dalszej części uzasadnienia wyjaśniło, że organy administracji publicznej, do których ono także należy, związane są przepisami obowiązującego prawa, zaś rozstrzygnięcie w przedmiocie świadczenia wychowawczego ma charakter decyzji związanej. Oznacza to, że rozstrzygnięcie jest ściśle determinowane przepisami prawa i nie zależy od uznania organu. Spełnienie kryterium dochodowego jest jednym z ustawowych warunków do przyznania tego świadczenia. Niespełnienie przez stronę ustawowych kryteriów powoduje, że świadczenie to nie może być przyznane.

W konkluzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organy orzekające w sprawie nie mogły ustalić w inny sposób dochodu rodziny wnioskodawczyni, a tym samym nie mogły wydać innego rozstrzygnięcia, niż przewidują to powołane wyżej przepisy prawa, albowiem prowadziłoby to do naruszenia przepisów ustawy, a przez to do wadliwości wydanej decyzji.

Nie zgadzając się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. A. - podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie opisane we wniosku o przyznanie świadczenia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Po rozpoznaniu wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 18 lutego 2019 r. w pkt 1) umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych; w pkt 2) przyznał prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.

Następnie ustanowiony pełnomocnik z urzędu w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2019 r. - biorąc pod uwagę treść art.39 pkt.3 w kontekście treści art.247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art.45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art.6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4.11.1950 roku, art.10 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka z dnia 10.12.1948 roku - poparł skargę M. A. złożoną w niniejszej w sprawie oraz uzupełnił i sprecyzował zarzuty skargi.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- niezgodność art. 5 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci - z art. 32 § 1 i art. 2 oraz art. 67 ust. 2 Konstytucji RP, a także z art. 3 ust. 1, art. 26 ust. 1 Konwencji z dnia 20 listopada 1989 r. o prawach dziecka (Dz.U. z 1991 r., nr 120 poz.526),

- naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, polegających na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 78

§ 1, art. 80 k.p.a., w szczególności poprzez nieuwzględnienie danych, wniosków, uwag skarżącej złożonych w toku postępowania, jak i w odwołaniu, w tym przy ustaleniu dochodu rodzinnego - przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik wniósł:

1. o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z powodu wskazanego powyżej naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania oraz uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2018 r.

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi w zakresie przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko A. A. w kwocie 500 zł za okres od

[...] października 2018 r. do [...] grudnia 2019 r.,

2. na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a o zażądanie:

- od Prezydenta [...] oraz dopuszczenie w charakterze dowodu akt postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] o przyznaniu świadczenia wychowawczego na dziecko A. A.

w kwocie 500 zł miesięcznie na okres od [...] stycznia 2019 roku do [...] września 2019 r.

- od Prezydenta [...] oraz dopuszczenie w charakterze dowodu akt postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...]

o uznaniu z dniem [...] stycznia 2019 r. skarżącej za osobę bezrobotną oraz przyznaniu jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] stycznia 2019 r.

Wniósł również o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w ramach prawa pomocy w niniejszej sprawie oraz oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że M. A. w swoich pismach wskazywała, iż ma świadomość, że przekroczyła kryterium dochodowe w zakresie ustalenia dochodu rodziny, ale organ I i II instancji nie wziął pod uwagę jej szczególnie trudnej i ciężkiej sytuacji rodzinnej, finansowej, zdrowotnej, w tym w 2017 roku śmierci ojca córki Amelii, co wiązało się z przejęciem przez nią spłaty wspólnych zadłużeń, kredytów, stanu zdrowia, operacja [...], wcześniej 3 m-ce w łóżku, usunięto częściowo dwa [...], i [...], i nie powinna pracować, dźwigać, długo siedzieć, a działalność gospodarczą ze względu na stan zdrowia musiała zakończyć.

Następnie zauważył, że przepisy art. 5 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 roku o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz.U. z 2018 r., poz.2134 z późn.zm.), które w istocie były podstawą odmowy przyznania świadczenia stronie są niezgodne z art.32 § 1 (zasada równości) i art. 2 (zasada sprawiedliwości społecznej) oraz art. 67 ust. 2 (prawo do zabezpieczenia społecznego), art.71 (prawo szczególnej pomocy dla rodziny w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, w tym szczególnie dla rodziny niepełnej) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn.zm.).

Powyższe przepisy naruszają także Konwencję z 20 listopada 1989 roku o prawach dziecka (Dz.U. z 1991 r., nr 120 poz.526), która w art.3 ust.1 nakazuje dokonywanie takiej wykładni, która jest najlepsza dla zabezpieczenia interesów dziecka, a z art.26 ust. 1 wynika obowiązek państwa, aby, jeżeli dziecku przysługuje w regulacji krajowej określone prawo do korzystania z systemu zabezpieczenia społecznego, prawo to było możliwe w praktyce do zrealizowania jak najpełniej.

Dodał, że już od uchwalenia przedmiotowej ustawy istniały podnoszone przez organizacje społeczne, polityczne, rodzinne, prawnicze duże wątpliwości dotyczące zachowania konstytucyjnej zasady równości poprzez przyjęcie przez ustawodawcę zasady wykluczającej z kręgu uprawnionych do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko osób wychowujących jedno dziecko oraz innych, których rodziny uzyskują dochód przekraczający kryterium dochodowe, w każdym przypadku i bez względu na wysokość tego przekroczenia oraz sytuację rodzinno-finansową.

Co więcej, cel świadczenia wychowawczego - wbrew różnym innym i dotykowym interpretacjom, wykładniom - został jasno określony w art.4 ust. 1 przedmiotowej ustawy, to jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych.

Powyższe wątpliwości zostały w efekcie zauważone także po czasie przez ustawodawcę i Trybunał Konstytucyjny o czym świadczy odmowa przez Trybunał Konstytucyjny zbadania sprawy, a następnie zniesienie kryterium dochodowego przy świadczeniu "500+" poprzez nowelizację w 25/26.04.2019 roku ustawy przez Sejm RP (procedura legislacyjna w toku).

W związku z tym uznał, że ww. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta [...] naruszają przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7 (zasada prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywatela), art.77 § 1w zw. z art.78 § 1 i art.80 k.p.a.

Organ I i II instancji przy wydawaniu decyzji nie uwzględnił należycie danych, wniosków i uwag M. A. złożonych w toku postępowania jak i w odwołaniu. Przy ustaleniu dochodu rodzinnego nie uwzględniono: faktycznych skutków finansowych śmierci ojca córki E. A. poprzez ponoszenie przez obecnie tylko matkę M. A. m.in. kosztów spłaty wspólnie zaciągniętych z ww. zobowiązań w kwocie 200-400 zł miesięcznie (egzekucja komornicza), miesięcznych kosztów zakupu leków po przeprowadzonej operacji [...], (usunięto częściowo dwa [...], i [...],, wcześniej 3 m-ce w łóżku), wpływu stanu zdrowia M. A. na możliwości bieżącego zaspokajania potrzeb rodziny, w tym jej córki, która po śmierci jej ojca sama wychowywała i zabezpieczała jej potrzeby.

W przypadku uwzględnienia tych okoliczności, faktów, danych ustalenia dochodu wskazywałoby na dochód rodzinny poniżej 800 zł, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.

O powyższym świadczy także wydanie, po ponownym złożeniu wniosku przez M. A., w niespełna kilka miesięcy później, w dniu [...].02.2019 roku przez Prezydenta [...]:

- decyzji z dnia [...].01.2019 roku, nr [...], o uznaniu M. A. z dniem [...].01.2019 roku za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...].01.2019 roku,

- decyzji z dnia [...].02.2019 r, nr [...] o przyznaniu świadczenia wychowawczego na dziecko A. A. w kwocie 500 zł miesięcznie na okres od [...].01.2019 roku do [...].09.2019 roku.

Na rozprawie w dniu 4 lipca 2019 r. Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku dowodowego zawartego w ww. piśmie procesowym z dnia 7 maja 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,

z zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonując pod tym kątem oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2018 r. utrzymująca

w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2018 r. odmawiającą przyznania skarżącej świadczenia wychowawczego na dziecko - A. A.

w kwocie 500 zł na okres od [...] października 2018 r. do [...] września 2019 r.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do kwestii przekroczenia kryterium dochodowego uprawniającego do uzyskania świadczenia wychowawczego.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy

z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017 r.,

poz. 1851, ze zm.), dalej jako: ustawa.

Zgodnie z art. 4 ust. 1, 2 i 3 ustawy celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych; świadczenie to przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, przy czym świadczenie to przysługuje osobom, o których mowa w ust. 2, do dnia ukończenia przez dziecko 18. roku życia.

Stosownie do art. 5 ust. 3 ustawy, świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800 zł.

Zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy, dochód członka rodziny oznacza przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3a, gdzie zawarto regulacje odnoszące się do sposobu rozliczenia dochodu uzyskanego i utraconego. Z kolei w świetle art. 18 ust. 1 ustawy, prawo do świadczenia wychowawczego ustala się na okres od dnia [...], października do dnia [...], września roku następnego. Oznacza to, że rokiem bazowym, z którego dochód jest miarodajny przy ustalaniu prawa do świadczenia wychowawczego na okres 2018/2019 jest rok 2017.

W myśl z art. 2 ust. 1 ustawy przez dochód rozumie się dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Ustawa z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1952, ze zm.) określa w art. 3 pkt 1 lit. a i c legalną definicję dochodu i sposób jego obliczania. Stosownie do powołanych przepisów, za dochód uznaje się, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób, przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b,

art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032, ze zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne (lit. a), a także inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych enumeratywnie w nim wymienione. Art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi zaś, że ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie rodziny oznacza to sumę dochodów członków rodziny.

Stosownie zaś do art. 7 ust. 3 ustawy, w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, dochód ich ustala się na podstawie dochodu członka rodziny lub dochodu dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego.

W rozpoznawanej sprawie niespornym jest fakt, że rodzina skarżącej składa się

z dwóch osób, w tym jednego dziecka - A. A..

Organy obu instancji prawidłowo ustaliły dochód skarżącej przyjmując - na podstawie danych z Centralnego [...] [...] [...] [...][...] oraz dostarczonych przez skarżącą dokumentów - że łączny dochód rodziny w 2017 r. wyniósł [...] zł (netto). Od grudnia 2017 r. dochód ten został utracony w związku z zakończeniem umowy zlecenia. Przy czym od lutego 2018 r. skarżąca podjęła zatrudnienie w P.H.U. [...],, a wynagrodzenie w drugim miesiącu zatrudnienia (marcu) wyniosło [...] zł, co w przeliczeniu na osobę wyniosło [...] zł w rodzinie skarżącej.

Zatem bezsporne jest, że dochód rodziny skarżącej w przeliczeniu na osobę przekroczył kryterium dochodowe wynoszące 800 zł. Wskazać przy tym należy, iż okoliczność przekroczenia przez skarżącą kryterium dochodowego została przez nią przyznana w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Tym samym, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, organy prawidłowo -wobec przekroczenia kryterium dochodowego - odmówiły skarżącej przyznania świadczenia wychowawczego.

Wbrew stanowisku skarżącej okoliczność, że komornik w drodze egzekucji

z wynagrodzenia za pracę pobiera jej z pensji miesięcznie między 200 a 400 zł, nie wpływa - jako okoliczność pozaprawna - na prawidłowość oceny dokonanej przez organy. Fakt ten nie stanowi również o utracie dochodu, które to pojęcie zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 19 ustawy. Zatem okoliczność ta nie miała wpływu na odmowę przyznania skarżącej świadczenia wychowawczego. Na treść decyzji organów nie miała również wpływu sytuacja rodzinna i zdrowotna skarżącej.

Sąd nie dopatrzył się też niezgodność art. 5 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci z powołanymi w piśmie procesowym z dnia 7 maja 2019 r. przepisami Konstytucji RP oraz Konwencji z dnia 20 listopada 1989 r. o ochronie praw dziecka.

Organy rozpatrujące niniejszą sprawę nie naruszyły przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 k.p.a. ani przepisów prawa materialnego. Postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a., a organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy wymagany dla jej rozstrzygnięcia oraz w należyty sposób uzasadniły swoje decyzje mając na względzie przepis art. 107 § 3 kpa - a Sąd w całości podzielił ich stanowisko. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak

w sentencji wyroku.