Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 581/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153, 168 par. 1, 170
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 października 2019 r. sprawy ze skargi A na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie uzupełnienia decyzji w sprawie orzeczenia o oprocentowaniu nadpłaty oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 2014 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi A (dalej: A/ Strona/ Skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: organ odwoławczy) z dnia [...] kwietnia 2019r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. (dalej: organ podatkowy pierwszej instancji) z dnia [...] stycznia 2019r. nr [...] uzupełniającą decyzję własną z dnia [...] grudnia 2018r. nr [...] w sprawie orzeczenia o oprocentowaniu nadpłaty oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 2014r.

1.2. Z akt sprawy wynika, że organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z dnia 12 grudnia 2018r. orzekł o oprocentowaniu nadpłaty za miesiące: luty 2014r. w wysokości 569 zł; marzec 2014r. w wysokości 1.300 zł; kwiecień 2014r. w wysokości 754 zł; maj 2014r. w wysokości 964 zł; czerwiec 2014r. w wysokości 1.737 zł; lipiec 2014r. w wysokości 688 zł; sierpień 2014r. w wysokości 698 zł; wrzesień 2014r. w wysokości 680 zł; październik 2014r. w wysokości 713 zł; listopad 2014r. w wysokości 560 zł; grudzień 2014r. w wysokości 235 zł.

Z uzasadnienia ww. decyzji wynika, że wyrokiem z dnia 9 czerwca 2017r., I SA/Wr 209/17, CBOSA, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję organów podatkowych obu instancji w przedmiocie odmowy zwrotu oprocentowania. Wyrok stał się prawomocny na skutek umorzenia postępowania kasacyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 grudnia 2017r., I FSK 1719/17, CBOSA. W decyzji odwołano się do treści art. 74 pkt 1, art. 77 § 1 pkt 4, art. 78 § 5 pkt 1 i 2, art. 78a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018r., poz. 800 ze zm.; dalej: O.p.). Podkreślono, że w sprawie wyrok TSUE z dnia 29 września 2015r., Gmina Wrocław, C-276/14, EU:C:2015:635, został opublikowany w Dz. Urz. UE w dniu 15 listopada 2015r., zaś Strona złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w dniu 6 lipca 2016r., zatem w rozpatrywanej sprawie znajdzie zastosowanie przepis art. 78 § 5 pkt 2 O.p., co zostało wyraźnie stwierdzone w prawomocnym wyroku WSA we Wrocławiu.

1.3. Na skutek wniesionego odwołania (pismo z dnia 18 grudnia 2018r.), organ odwoławczy postanowieniem z dnia 26 lutego 2019r. stwierdził jego niedopuszczalność.

1.4. Skarżąca pismem z dnia 19 grudnia 2018r. wniosła o uzupełnienie decyzji organu podatkowego pierwszej instancji.

1.5. Decyzją z dnia 14 stycznia 2019r. organ podatkowy pierwszej instancji uzupełnił decyzję z dnia 12 grudnia 2018r. na skutek wniosku A z dnia 19 grudnia 2018r. w ten sposób, że w sentencji decyzji uwidoczniono sposób wyliczenia oprocentowania, jak też w sentencji wskazano na odmowę oprocentowania nadpłaty i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym od lutego do grudnia 2014r. za okres od 17 grudnia 2015r. Wskazując, że we wniosku z dnia 11 września 2018r. Strona wyraziła żądanie oprocentowania liczonego do dnia zwrotu. Kwestia ta była sporna pomiędzy stronami, w związku z tym wymagała wyraźnego rozstrzygnięcia.

1.4. Na skutek wniesionego odwołania (pismo z dnia 14 stycznia 2019r.), organ odwoławczy powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu podkreślono, że A złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty w VAT za poszczególne miesiące 2014r. w dniu 6 lipca 2016r. czyli po upływie 30 dni od dnia publikacji sentencji orzeczenia TSUE z dnia 29 września 2015r., Gmina Wrocław, EU:C:2015:635, tj. po dniu 16 grudnia 2015r. Zatem w świetle art. 78 § 5 pkt 2 O.p. oprocentowanie przysługuje za okres od dnia powstania nadpłaty do 30 dnia publikacji sentencji orzeczenia TSUE, tj. w niniejszej sprawie do dnia 16 grudnia 2015r.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zaskarżono decyzję organu odwoławczego i wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji.

Wskazano na naruszenie art. 77 § 4 O.p, podkreślając, że organy podatkowe obu instancji stoją na stanowisku, iż przepisy prawa materialnego dyscyplinują jedynie podatnika, który w przypadku niedotrzymania terminu 30 dniowego do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty do ogłoszenia sentencji wyroku "karany" jest brakiem uprawnienia do pełnego naprawienia szkody po wyroku TSUE, zgodnie z art. 78 § 5 pkt 1 O.p. W przypadku naruszenia przez organ podatkowy terminu wynikającego z art. 77 § 4 O.p., organy podatkowe obu instancji uważają, że z uwagi na brak unormowań prawnych w tym zakresie nie są zobligowane do pełnego naprawienia szkody bez względu na okres przedłużenia zwrotu. Skarżąca podnosi, że analiza orzecznictwa sądów administracyjnych oraz orzecznictwa TSUE wskazuje, że jest uprawniona do procentowania za okres, w którym zmuszona była do dochodzenia swych praw w sądzie (WSA i NSA), a także przez czas procedowania przez organ podatkowy i w tym okresie pozbawiony został możliwości dysponowania środkami finansowymi z tytułu nadpłaty i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wraz z oprocentowaniem. Odmienne podejście doprowadza do sytuacji, w której A uprawniony do odliczenia podatku naliczonego dopiero po wyroku TSUE z dnia 29 września 2015r., Gmina Wrocław, C-276/14, EU:C:2015:635 i dokonaniu stosownych rozliczeń, a także złożeniu wniosku w ciągu kilku miesięcy (głównie z uwagi na jednostki, które korzystały ze zwolnienia i obowiązek zweryfikowania wszystkich transakcji w kontekście opodatkowania ich VAT) od dnia orzeczenia sentencji wyroku TSUE, zmuszony był na oczekiwanie na zwrot kilka lat, przy tym oprocentowanie zwrotu nie zaspokoiło rzeczywistej kwoty strat, tj. pozostawania przez cały okres bez należnych A środków, albowiem organ podatkowy od części kwoty naliczył oprocentowanie na dzień 16 grudnia 2015r. (art. 78 § 5 pkt 2 O.p.), a część kwoty zwrócił bez oprocentowania. Dokonany zwrot w dniu 9 kwietnia 2018r., tj. po 46 dniach od otrzymania przez organ podatkowy pierwszej instancji akt sprawy i orzeczenia WSA, odsetki organ podatkowy naliczył na dzień 16 grudnia 2015r. (na podstawie art. 78 § 5 pkt 2 O.p.). W wydanej decyzji organ podatkowy nie odniósł się do podnoszonych przez Skarżącą wyroków WSA i NSA, a także wyroku z dnia 6 lipca 2017r., Glencore Agriculture Hungary Kft., C-254/16, EU:C:2017:522.

Dodatkowo Skarżący wskazał na naruszenie:

- art. 56 § 1, art. 74 pkt 1, art. 77 § 1 pkt 4, art. 78 § 5, art. 79 § 2 i art. 80 § 1 O.p. w zw. z art. 87 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U.; dalej: ustawa o VAT), poprzez nieuznanie wskazanych wyżej przepisów prawa do rozstrzygnięcia merytorycznego niniejszej sprawy, w tym do prawidłowego rozliczenia odsetek, co spowodowało, iż z uwagi na niedotrzymanie terminu zwrotu nadpłaty wraz z należnym oprocentowaniem A nie otrzymał pełnego naprawienia szkody, a tym samym zasada skuteczności i równoważności wynikająca z przepisów prawa unijnego nie została zachowana;

- art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 125, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., poprzez prowadzenie postępowania podatkowego z naruszeniem podstawowych zasad określających sposób prowadzenia postępowania, tj. zasady budzenia zaufania do organów podatkowych, zasady prawdy obiektywnej oraz zasady przekonywania, polegające na pominięciu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacji i wyjaśnień A, który dowiódł, że TSUE wyrokiem z dnia 6 lipca 2017r., Glencore Agriculture Hungary Kft., C-254/16, EU:C:2017:522, przyznał podatnikom, za przewlekłość w procedowaniu przez organ podatkowy, uprawnienie do uzyskania odsetek oraz uznanie uprawnienia A wynikającego z przepisów prawa do oprocentowania za okres pozostawania przez organ podatkowy w zwłoce ze zwrotem nadpłaty i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym;

- art. 4 ust. 3 w zw. z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej (dalej: TUE) w zw. z art. 87 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji podjęcie przedmiotowej decyzji z pominięciem obowiązującej w prawie unijnym i stanowiącej źródło prawa zasady pierwszeństwa stosowania prawa unijnego przed prawem krajowym;

- art. 19 ust. 1 i ust. 3 lit. b) TUE, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że orzeczenie TSUE nie ma zastosowania do decyzji podatkowej odnoszącej się do tożsamej podstawy prawnej prawa unijnego, która była podstawą rozstrzygnięcia Trybunału w zakresie, w jakim TSUE orzekł o wykładni dyrektywy unijnej stosującej się do VAT za okres rozliczeniowy dotyczący podatków będących przedmiotem sprawy po wejściu Polski do unii Europejskiej;

- art. 233 § 1 pkt 1 O.p., przez uznanie, że rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji jest prawidłowe zarówno z punktu widzenia zgodności z prawem, jak i pod względem celowości oraz utrzymanie decyzji pierwszoinstancyjnej w mocy; nierozpatrzenie w pełnym zakresie odwołania Skarżącej albowiem organ odwoławczy nie ustosunkował się do zagadnienia niewłaściwego naliczenia odsetek od nadpłaty A; niewydanie decyzji z uwzględnieniem art. 2a O.p. pomimo złożenia wniosku przez Skarżącą w tym zakresie.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

3.1. Skarga jest bezzasadna albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

3.2. Przedmiotem sporu miedzy stronami jest kwestia oprocentowania nadpłaty w VAT. Zdaniem Skarżącej ww. oprocentowanie, które powinna otrzymać, powinno w pełni naprawić szkodę celem realizacji zasady skuteczności i równoważności. Odmiennego zdania jest organ podatkowy, wskazujący również na wcześniej wydany wyrok tut. Sądu.

3.3. W przedmiotowym sporze rację należy przyznać organowi podatkowemu.

3.4. Należy zauważyć, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy kluczowym jest wydanie przez WSA we Wrocławiu wyroku z dnia 9 czerwca 2017r., I SA/Wr 209/17, CBOSA, który jest prawomocny.

W myśl art. 168 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.; dalej: ppsa) orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje, co do niego środek odwoławczy. Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 170 ppsa). Skutkiem pozytywnym mocy wiążącej wyroku sądu administracyjnego jest związanie stanem prawnym utworzonym prawomocnym orzeczeniem. Tym stanem prawnym, który zawiera się w pozytywnym skutku prawomocności, jest wynikająca z orzeczenia sądu administracyjnego ocena zgodności z prawem skontrolowanego aktu lub czynności organu administracji publicznej, jeśli oczywiście orzeczenie takie, ze względu na swój charakter (w sprawie wyrok uwzględniający skargę), ocenę taką zawiera (por. T. Woś, komentarz do art. 168 i art. 170 ppsa [w:] Woś Tadeusz (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, LEX/el.).

Dodatkowo w myśl art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

3.5. Wprawdzie w skardze Skarżąca wskazała szeroko na wywody wyżej wspomnianego prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu (s. 10-11 skargi), jednakże umknęła jej zasadnicza okoliczność, a mianowicie taka, że Sąd ten wypowiadając się, co do kwestii oprocentowania nadpłaty VAT, wyraźnie wskazał na konieczność zastosowania w sprawie art. 78 § 5 pkt 2 O.p. Wskazał zatem nie tylko na okoliczność przyznania oprocentowania ale i określił sposób jego naliczenia.

Zgodnie z ww. przepisem w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 4 i 4a oprocentowanie przysługuje za okres: od dnia powstania nadpłaty do 30 dnia od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny - jeżeli wniosek o zwrot nadpłaty został złożony po upływie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części ten akt.

Sąd ten bowiem stwierdził, że "(...) W sprawie nie ma wątpliwości pomiędzy stronami, że złożona przez skarżącą korekta deklaracji VAT-7 z wykazaną nadwyżką podatku naliczonego nad należnym była efektem wydania przez Trybunał wyroku w sprawie Gmina Wrocław, C-276/14, EU:C:2015:635. Należy tym samym uznać, że do takiego zwrotu podatku ma zastosowanie art. 74 pkt 1 OP wraz z wynikającymi z tego faktu konsekwencjami przewidzianymi w treści art. 77 § 1 pkt 4 OP oraz art. 78 § 5 pkt 2 OP (...)". Sąd w swym uzasadnieniu powołał się na treść ww. przepisu (taki jak wyżej wskazany) i tak naprawdę nie zakwestionował jego brzmienia. Uznał jedynie, że (...) za sprzeczną z zasadami skuteczności i równego traktowania należy uznać taką wykładnię art. 74 pkt 1 OP i art. 78 § 5 pkt 2 OP, która pozbawia prawa do skorzystania z procedury przewidzianej w tych przepisach podatników VAT, wskazujących w swoim skorygowanym rozliczeniu nie tylko nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, ale także żądających oprocentowania zaniżonej kwoty zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym (...)".

3.6. Należy zauważyć, że niewątpliwym jest, że w braku uregulowań unijnych w dziedzinie zwrotu nienależnie pobranych podatków krajowych, zadaniem każdego z państw członkowskich zgodnie z zasadą autonomii proceduralnej jest wyznaczenie właściwych sądów i określenie zasad postępowania w sprawach skarg mających na celu zapewnienie ochrony praw, które podatnicy wywodzą z prawa Unii (por. wyrok TSUE z dnia 6 października 2015 r., Dragoș Constantin Târșia, C-69/14, EU:C:2015:662, pkt 26). Zasady postępowania w sprawach mających na celu zapewnienie ochrony wynikających z prawa Unii uprawnień podatników nie mogą jednak być mniej korzystne niż w przypadku podobnych postępowań o charakterze wewnętrznym (zasada równoważności) i nie mogą być ukształtowane w sposób powodujący w praktyce, że korzystanie z uprawnień przyznanych przez porządek prawny Unii stanie się niemożliwe lub nadmiernie utrudnione (zasada skuteczności) (wyrok TSUE z dnia 6 października 2015 r., Dragoș Constantin Târșia, EU:C:2015:662, pkt 27).

Zważywszy, że na przeszkodzie dla zwrotu oprocentowania w żądanej przez Skarżącą wysokości stoi prawomocny wyrok sądowy, należy przypomnieć znaczenie, jakie ma zarówno w porządku prawnym Unii jak i w krajowych porządkach prawnych zasada powagi rzeczy osądzonej.

Zgodnie z wyrokiem TSUE z dnia 10 lipca 2014 r., Impresa Pizzarotti & C. SpA, C-213/13, EU:C:2014:2067, pkt 58, dla zapewnienia stabilności prawa i stosunków prawnych, jak też prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości istotne jest, aby orzeczenia sądowe, które stały się prawomocne po wyczerpaniu przysługujących środków odwoławczych lub po upływie przewidzianych dla tych środków terminów, były niepodważalne (wyroki TSUE z dnia: 30 września 2003r. Köbler, C-224/01, EU:C:2003:513, pkt 38; 16 marca 2006 r., Kapferer, C-234/04, EU:C:2006:178, pkt 20; 29 czerwca 2010 r., Komisja/Luksemburg, C‑526/08, EU:C:2010:379, pkt 26; 29 marca 2011 r., ThyssenKrupp Nirosta/Komisja, C‑352/09 P, EU:C:2011:191, pkt 123).

Prawo unijne nie zobowiązuje zatem sądu krajowego do zaprzestania stosowania krajowych przepisów proceduralnych nadających prawomocność danemu orzeczeniu, nawet jeśli umożliwiłoby to usunięcie naruszenia prawa unijnego, które wynika z tego orzeczenia (zob. podobnie wyrok TSUE z dnia 1 czerwca 1999 r. Eco Swiss, C-126/97, EU:C:1999:269, pkt 46 i 47), albo nawet jeśli umożliwiłoby to usunięcie sytuacji w porządku krajowym, która jest niezgodna z tym prawem (zob. podobnie wyroki TSUE z dnia: 1 czerwca 1999 r. Eco Swiss, C‑126/97, EU:C:1999:269, pkt 46, 47; 16 marca 2006 r., Kapferer, EU:C:2006:178, pkt 20, 21; 3 września 2009 r. Fallimento Olimpiclub, EU:C:2009:506, pkt 22, 23; 6 października 2009 r., Asturcom Telecomunicaciones, C‑40/08, EU:C:2009:615, pkt 35–37; 22 grudnia 2010r., Komisja/Słowacja, C‑507/08, EU:C:2010:802, pkt 59, 60; 10 lipca 2014 r., Impresa Pizzarotti & C. SpA, EU:C:2014:2067, pkt 59). Prawo Unii nie wymaga zatem, aby w celu uwzględnienia wykładni odpowiedniego przepisu tego prawa przyjętej przez Trybunał po wydaniu przez organ sądowy orzeczenia posiadającego powagę rzeczy osądzonej, organ ten był, co do zasady, zobowiązany do zmiany tego orzeczenia (wyrok TSUE z dnia 10 lipca 2014 r., Impresa Pizzarotti & C. SpA, EU:C:2014:2067, pkt 60).

Trybunał tym samym podkreślił, że zasady nadające prawomocność orzeczeniom sądowym przyczyniają się do pewności prawnej, która stanowi podstawową zasadę prawa unijnego (wyrok TSUE z dnia 1 czerwca 1999 r. Eco Swiss, C‑126/97, EU:C:1999:269, pkt 46).

3.7. Co kluczowe dla niniejszej sprawy Skarżąca dysponowała środkiem prawnym mogącym zakwestionować rzeczony wyrok WSA we Wrocławiu, a mianowicie przysługiwało jej prawo do złożenia skargi kasacyjnej, z którego to środka nie skorzystała. Podatnik nie został tym samym pozbawiony możliwości dochodzenia swych praw, patrząc na jego sytuację w sposób obiektywny (na konieczność takiego spojrzenia wskazuje TSUE np. w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r., Caterpillar Financial Services sp. z o.o., C-500/16, EU:C:2017:996, pkty 46-51). To, że podatnik zrezygnował z takiego środka krajowego przyjmując, że wyrok sądu jest dla niego korzystny nie może być zrównane z obiektywnym brakiem możliwości działania.

Łacińska paremia iura vigilantibus scripta sunt (prawa są pisane dla osób czuwających) doskonale oddaje sens prawa unijnego, które jest stosowane i interpretowane na wniosek jednostek uprawnionych. Warto też przypomnieć, że za prawami wywodzonymi z prawa unijnego muszą iść nie tylko procedury dla zapewnienia ich skuteczności ale również przekonanie, że jednostka (podatnik), jako podmiot uprawniony, jest uzależniona także na etapie egzekucji wyłącznie od dokonywanych przez siebie aktów staranności. Oznacza to również świadome korzystanie z istniejących procedur krajowych. Filozofia wywodzona z wyroku TSUE z dnia 7 marca 1985 r., Van Gend & Loos NV, C-32/84, EU:C:1985:104 bazuje na autonomii jednostki. Autonomia oznacza prawa podmiotowe, których ograniczenie może nastąpić tylko w imię dobra wspólnego i tylko, gdy istnieją racjonalne powody dla takiego ograniczenia a ich kontrola należy do sądu (T. Koncewicz, Aksjologia unijnego kodeksu proceduralnego, Warszawa 2010, s. 40 - 42).

W okolicznościach konkretnej sprawy koniecznym było odniesienie się do zasady prawomocności wyroków sądowych, która zobowiązuje sąd do zachowania spójności poprzez nadanie tym samym okolicznościom faktycznym identycznych kwalifikacji prawnych. Takie stosowanie prawa wzmacnia zasadę pewności prawa, będącej zasadą ogólną prawa Unii, służącą dobru wspólnemu.

3.8. Sąd zatem nie może przychylić się do zarzutów skargi sprowadzających się w swej istocie do zwrotu oprocentowania do momentu zwrotu nadpłaty czyli wskazujących na konieczność zastosowania w sprawie art. 78 § 5 pkt 1 O.p., nawet jeśli taki sposób rozumowania wynikałby z konieczności usunięcia naruszenia prawa unijnego, albowiem byłoby to sprzeczne z wywodami prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 9 czerwca 2017r., I SA/Wr 210/17, CBOSA, którym w niniejszej sprawie Sąd jest związany na podstawie art. 170 ppsa i art. 153 ppsa. Takie działanie sądu jest zgodne także z zasadą lojalności wywodzoną z treści art. 4 ust. 3 TUE, co wynika w sposób jednoznaczny z treści przytoczonych wyżej wyroków TSUE. Z uwagi na powyższe odnoszenie się zatem do zarzutów skargi uznano za bezprzedmiotowe.

3.9. Z tych też względów oddalono skargę w całości na podstawie art. 151 ppsa.