Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1002/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Kolanowski, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Asesor WSA Danuta Oleś, Protokolant Sekretarz Sądowy Zuzanna Baca-Wróblewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 października 2006 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 października 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za 2002 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 maja 2005 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, powołując się na art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, określił G.M. wysokość zobowiązania podatkowego w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za 2002 rok na kwotę 74.925,40- zł. Organ podatkowy ustalił, że G.M. prowadził działalność gospodarczą, polegającą na przybrzeżnym transporcie wodnym, gdzie uzyskiwał przychody z tej działalności jako współwłaściciel i armator statku pasażerskiego "A". Przychód z tej działalności, ustalony w drodze oszacowania, wyniósł 24.627,- zł. Ponadto organ ten zaliczył kwotę uzyskaną ze sprzedaży udziału 1/2 części we współwłasności statku "A" w wysokości 350.000,- zł do przychodów osiągniętych z tej działalności, jako przychód z odpłatnego zbycia składnika majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania G.M., decyzją z dnia 28 października 2005 r. utrzymał w mocy wskazaną powyżej decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli skarbowej ustalono, iż w dniu 19 listopada 2001 r. w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Wójta Gminy G.M. zarejestrował firmę "B", której przedmiotem działalności był morski i przybrzeżny transport wodny, działalność artystyczna i organizacja imprez rekreacyjno-sportowych. Jako datę rozpoczęcia działalności podano dzień 16 listopada 2001 r. Ustalono również, że podatnik w 2002 roku nie dokonywał rozliczeń z budżetem w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego, tj. nie dokonywał wpłat podatku dochodowego oraz nie złożył zeznania PIT-28 za ten rok.

Mając na uwadze przepisy ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. nr 144, poz. 930 z późn.zm.), organ odwoławczy wskazał, że podstawową formą opodatkowania w 2001 roku, a więc w roku rozpoczęcia działalności przez podatnika, było opodatkowanie w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych (art. 2 ust. 1 ww. ustawy). Podatnik mógł zrzec się opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany rok podatkowy, jednakże tego nie uczynił w określonym terminie, wynikającym z art. 9 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy. W ocenie organu podatkowego, mając na uwadze art. 15 powołanej ustawy, G.M. podlegał obowiązkom określonym w przepisach o zryczałtowanym podatku dochodowym, gdzie m.in. nałożono na podatników obowiązek prowadzenia ewidencji przychodów. Konsekwencje nie wykonania tego obowiązku zostały zawarte w przepisach art. 17 omawianej ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Oceniając czy G.M. prowadził w badanym okresie działalność gospodarczą, organ odwoławczy oparł się na dowodach w postaci przesłuchania podatnika oraz świadków M.K., B.C., C.K. oraz W.K., a także na polisie ubezpieczeniowej nr 401/2002 sygnowanej przez podatnika, a wystawionej przez Towarzystwo Ubezpieczeń i Reasekuracji "WARTA" SA, materiałach z kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego w firmie M.K. oraz protokole z czynności przeglądania akt zlikwidowanej spółki z o.o. "C" w U.

Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, że podatnik czynnie uczestniczył w zakupie statku, jak również w jego remoncie systemem gospodarczym. Następnie G.M. jako armator, zgodnie z artykułem 7 kodeksu morskiego jako osoba eksploatująca statek, ubezpieczył go w TUiR "WARTA" SA. Statek został ubezpieczony od dnia 18 lipca 2002 r., tj. od dnia kiedy rozpoczął rejsy po morzu. W tej polisie jest mowa o odpowiedzialności wobec pasażerów jak i ich bezpieczeństwie - co wskazuje wyraźnie na prowadzenie działalności gospodarczej.

Organ drugiej instancji wskazał, że osoba nie zamierzająca prowadzić działalności gospodarczej, nie ubezpiecza statku na podstawie polisy, z której wynika, jaka będzie odpowiedzialność wobec osób przewożonych po morzu i ich mienia. Tym samym posiadanie statku służącego do przewozu 169 pasażerów nie można uznać za majątek prywatny służący wyłącznie potrzebom osobistym. W ocenie organu odwoławczego pewne sprawy, np. związane z kompletowaniem załogi załatwiane były przez M.K., a inne np. sprawa ubezpieczenia statku lub niektóre sprawy bieżące, związane z odbywaniem rejsów - przez G.M. i w związku z tym nie można uznać, że przychód uzyskiwała jedna osoba i dlatego uznano, że przychody uzyskane z działalności gospodarczej w postaci rejsów po morzu stanowią łączny przychód G.M. i M.K.

Mając na uwadze powyższe rozważania organ odwoławczy doszedł do przekonania, że zamiarem zakupu statku przez podatnika było prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przybrzeżnego transportu wodnego i uzyskiwanie przychodów z tej działalności - a nie wyłącznie sprzedaż z zyskiem udziału w statku.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że przepis art. 7 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym mówi o tym co uznaje się za datę uzyskania pierwszego przychodu, a skoro podatnik nie prowadząc ewidencji przychodu nie wykazał przychodu, to nie oznacza to jeszcze, że nie w istocie nie uzyskał przychodu i nie podlega ryczałtowi – w takiej sytuacji znajduje bowiem zastosowanie art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. W związku z tym, że G.M. nie prowadził ewidencji przychodów, organ podatkowy ustalił w drodze oszacowania, na podstawie art. 23 § l ustawy ordynacja podatkowa, przychody uzyskane ze sprzedaży biletów na rejsy wycieczkowe. Mając na uwadze zapisy art. 23 § 4 ordynacji podatkowej, organ skarbowy dokonał oszacowania podstawy opodatkowania w tzw. inny sposób, z uwagi na niemożność zastosowania metod wskazanych w art. 23 § 3 pkt 1 – 6 ordynacji podatkowej. Organ podatkowy zasięgnął informacji w Urzędzie Morskim - Kapitanat Portu [...], z której wynikało, że w sezonie letnim 2002r. statek "A" przewiózł w dniach od 18 lipca do 28 sierpnia 2002 r. w ramach rejsów wycieczkowych po morzu 9.112 osób. Na podstawie faktur wystawionych przez innych przewoźników ustalono, iż średnia cena przewozu jednej osoby wynosiła w badanym okresie 8,54 zł. Jednakże uwzględniając argument podatnika, iż miejsce cumowania statku przy nadbrzeżu było niekorzystne, do oszacowania podstawy opodatkowania przyjęto średnią cenę przewozu jednej osoby w wysokości 8 zł. Wzięto przy tym także pod uwagę fakt, że ceny wykazane przez innych przewoźników, które zostały przyjęte do obliczenia, dotyczą przewozów zbiorowych, w których cena ustalona jest na poziomie niższym od cen za przewozy indywidualne.

Odnośnie sprzedaży przez podatnika M.K. udział ½ części we współwłasności statku, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Artykuł 14 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi zaś, że "przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej, nie będących nieruchomościami...". Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z uwagi na fakt, iż podatnik pomimo obowiązku wynikającemu z art. 15 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym nie prowadził ewidencji przychodów, w której należało wykazać przychód ze sprzedaży majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, zastosowanie znajduje cytowany wcześniej art. 17 ustawy o zryczałtowany podatku dochodowym, na podstawie którego organ pierwszej instancji określił wartość niezaewidencjonowanego przychodu w kwocie 350.000,- zł.

Decyzję Dyrektora Izby Skarbowej G.M. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie jej w całości. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 122, art. 180 § l, art. 187 §1 oraz art. 191 ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżący wskazał, że organy podatkowe oparły się na domniemaniach stwierdzając prowadzenie w 2002 roku przez podatnika działalności gospodarczej polegającej na przybrzeżnym transporcie wodnym oraz uzyskiwaniu z tej działalności przychodów jako współwłaściciel i armator statku pasażerskiego, nie wyjaśniając jednocześnie w sposób niebudzący wątpliwości, czy ta działalność była prowadzona. Podstawową zasadą postępowania dowodowego jest, jak podnosi strona, zasada swobodnej oceny dowodów, która jednak oznacza, że organ podatkowy jest obowiązany oprzeć swoją ocenę na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu.

Skarżący wskazał, że organ jest obowiązany rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności, ustosunkowując się do istotnych różnic w zebranych dowodach. Może odmówić określonym dowodom wiary, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny. Naruszenie wymienionych reguł stanowi, w ocenie skarżącego, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. W opinii skarżącego organy podatkowe nie zgromadziły i nie zbadały w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co powoduje że ocena zebranego materiału jest dowolna.

Zdaniem G.M. sam fakt zarejestrowania działalności nie jest tożsamy z jej prowadzeniem. Skarżący wskazał, że poza uzyskaniem zaświadczenia o wpisie do ewidencji gospodarczej nie rozpoczął prowadzenia tej działalności. Także z uwagi na brzmienie art. 7 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, nie można mówić o rozpoczęciu i prowadzeniu działalności gospodarczej, z uwagi na nie osiągnięcie żadnych przychodów. Fakt zarejestrowania działalności, zakupu i remontu statku oraz jego ubezpieczenia, w ocenie skarżącego, nie dowodzi, że w badanym okresie prowadził on jako współwłaściciel działalność polegającą na przybrzeżnym transporcie wodnym. Są to bowiem jedynie czynności wynikające z prawa współwłasności statku "A". Jak dalej stwierdza skarżący w skardze, z zebranych dowodów wynika, że to współwłaściciel statku "A" – M.K., na podstawie ustnej, a następnie pisemnej zgody na korzystanie z części jego statku, prowadził działalność polegającą na przewozach wycieczkowych po morzu i osiągał z tego tytułu pożytki. Zdaniem skarżącego przesłuchani świadkowie potwierdzili, że skarżący nie brał czynnego udziału w prowadzeniu działalności gospodarczej.

W ocenie podatnika organy podatkowe obu instancji w sposób wybiórczy dokonały doboru świadków, nie przesłuchując innych członków załogi jak i osób, które w 2002 roku sprzedawały bilety, w celu ustalenia, z kim rozliczali się ze sprzedanych biletów.

Zdaniem skarżącego organy podatkowe stwierdzając w zaskarżonej decyzji, że posiadanie statku służącego do przewozu 169 pasażerów nie można uznać za majątek prywatny służący wyłącznie potrzebom osobistym, naruszyły art. 140 kodeksu cywilnego, gdyż właściciel rzeczy decyduje o jej przeznaczeniu, a nie organy podatkowe. Ponadto, zdaniem podatnika, uznając, że w badanym okresie prowadził on działalność wraz z M.K., organy skarbowe podważyły wiarygodność prawnie skutecznej umowy użyczenia, naruszając tym samym art. 3531 kodeksu cywilnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał ponadto, że podatnik stwierdzając w skardze, że działalności nie prowadził, lecz uzyskiwał pożytki z rzeczy, pośrednio przyznaje, że przychody ze sprzedaży biletów jednak uzyskiwał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga G.M. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn.zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości kontrolę zgodności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji z obowiązującym prawem materialnym i procesowym. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn.zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie wskazać należy, że postępowanie w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało w sposób wnikliwy i wszechstronny. W jego trakcie organy podatkowe rozważyły wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w sprawie, na ich podstawie poczynione zostały prawidłowe ustalenia faktyczne. Przeprowadzona ocena zgromadzonego materiału dowodowego jest dokładna, nie wykazuje błędów logicznych, respektuje wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Także treść pisemnych motywów decyzji organów obu instancji prezentuje logiczny i przekonywujący wywód wskazujący, które fakty uznane zostały za udowodnione, a którym i dlaczego odmówiono wiary, na jakich oparto się dowodach i dlaczego nie uznano dowodów przeciwnych.

Zgodnie z brzmieniem zapisów ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. nr 144, poz. 930 z późn.zm.), podstawową formą opodatkowania w 2001 roku, a więc w roku rozpoczęcia działalności przez skarżącego, było opodatkowanie w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Zgodnie bowiem z treścią art. 2 ust. l ww. ustawy osoby fizyczne osiągające przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej opłacają zryczałtowany podatek dochodowy w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Podatnik mógł zrzec się opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany rok podatkowy, jednakże owo zrzeczenie mogło być dokonane nie później niż do dnia 20 stycznia roku podatkowego lub do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia działalności, jeżeli podatnik rozpoczynał działalność w ciągu roku (art. 9 ww. ustawy). Ponieważ G.M. nie złożył w określonym terminie wymaganego prawem zrzeczenia, forma ta miała w stosunku do niego zastosowanie. Skoro tak, to podlegał również obowiązkom określonym w przepisach art. 15 powołanej ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, gdzie m.in. nałożono na podatników obowiązek prowadzenia ewidencji przychodów. Konsekwencje nie wykonania tego obowiązku zostały zawarte w przepisie art. 17 omawianej ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Artykuł 17 tej ustawy stanowi, że "w razie nieprowadzenia lub prowadzenia ewidencji bez zachowania warunków do uznania jej za dowód w postępowaniu podatkowym, organ podatkowy określi wartość nie zaewidencjonowanego przychodu, w tym również w drodze oszacowania, i określi od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 20%".

Okoliczności niniejszej sprawy nie pozostawiają wątpliwości, że skarżący G.M. w dniu 19 listopada 2001 r. zarejestrował w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Wójta Gminy firmę "B", której przedmiotem działalności był między innymi morski i przybrzeżny transport wodny oraz, iż skarżący był współwłaścicielem statku "A", który był wykorzystywany do zarobkowego przewozu pasażerów, a także, że skarżący przed końcem roku podatkowego zbył ten składnik swojego majątku za kwotę 350.000,- zł.

W kontekście przeprowadzonych dowodów i wyżej wskazanych niespornych okoliczności uprawnionym jest w ocenie Sądu wniosek organów podatkowych, że prowadzący zarejestrowaną działalność gospodarczą między innymi w zakresie morskiego i przybrzeżnego transportu wodnego skarżący będący współwłaścicielem statku "A", uzyskał przychody ze sprzedaży biletów na rejsy tym statkiem w kwocie 24.627,00 zł (ustalone w drodze oszacowania) a także przychody w kwocie 350.000,00 zł ze zbycia składnika majątku (udziału 1/2 części we współwłasności statku "A"), wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej.

W obliczu przeprowadzonych dowodów nie zasługują na uznanie za wiarygodne twierdzenia podatnika, że organizatorem jak i jedynym beneficjentem dochodów uzyskiwanych z tytułu rejsów wycieczkowych statkiem "A" w badanym okresie był M.K. Są one rażąco sprzeczne ze zgromadzonymi w toku postępowania dowodami z dokumentów, a także z zeznaniami części świadków – zwłaszcza C.K., który wyraźnie stwierdził, że w sprawach bieżących, związanych z odbywaniem rejsów, zwracał się do skarżącego. Również ze złożonych początkowo w sprawie zeznań M.K. wynika, że działalność gospodarczą prowadził wspólnie ze skarżącym jako współwłaścicielem statku. Świadek ten wskazał również, że wszelkie sprawy związane ze statkiem, który został zakupiony wspólnie w celu prowadzenia działalności polegającej na przewozach turystycznych, zostały załatwione przez G.M. Jednocześnie zdaniem Sądu wskazać należy, że w postępowaniu odwoławczym zweryfikowano zeznania tego świadka złożone na późniejszym etapie postępowania o okoliczności i fakty stwierdzone w postępowaniu prowadzonym w jego firmie i w związku z tym słusznie odmówiono im przyznania waloru wiarygodności. Chociaż pozostałe osoby przesłuchane w charakterze świadków stwierdziły, że sprawy związane z bieżącą eksploatacją statku załatwiał M.K., to należy uznać, że chociaż wspólnie z G.M. prowadzili działalność gospodarczą, to właśnie M.K. kontaktował się z pracownikami.

Reasumując należy stwierdzić, że zamiarem zakupu statku przez G.M., wbrew jego twierdzeniom, było prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przybrzeżnego transportu wodnego i uzyskiwanie przychodów z tej działalności, a nie wyłącznie sprzedaż z zyskiem udziału w statku.

Sam fakt zgłoszenia działalności gospodarczej do ewidencji nie jest wprawdzie równoznaczny z prowadzeniem takiej działalności. Jednakże w sprawie niniejszej poza zgłoszeniem działalności skarżący podjął również szereg innych czynności prowadzących do wniosku, że w istocie działalność gospodarczą prowadził – w szczególności czynnie uczestniczył w zakupie statku, a następnie w jego remoncie systemem gospodarczym. Później jako armator, czyli jako osoba eksploatująca statek, ubezpieczył go od dnia, kiedy rozpoczął rejsy po morzu. Podkreślenia wymaga fakt, że w polisie jest mowa o odpowiedzialności wobec pasażerów jak i ich bezpieczeństwie - co wskazuje wyraźnie na prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie. Osoba nie zamierzająca prowadzić działalności gospodarczej, nie ubezpiecza bowiem statku na podstawie polisy, z której wynika, jaka będzie odpowiedzialność wobec osób przewożonych po morzu i ich mienia. Nadto zdaniem Sądu słuszna jest konstatacja organu, że posiadanie statku służącego do przewozu 169 pasażerów nie można uznać za posiadanie majątku prywatnego, który służy tylko i wyłącznie potrzebom osobistym właściciela. Wniosek jest tym bardziej uprawniony, gdy jak w niniejszej, sprawie drugi współwłaściciel statku nie kwestionuje faktu wykorzystywania tego statku w zakresie morskiego i przybrzeżnego transportu wodnego – przewozu turystów.

Okoliczność, że przepis art. 7 ww. ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym mówi o tym co uznaje się za datę uzyskania pierwszego przychodu, a G.M. nie prowadząc ewidencji przychodu nie wykazał, nie oznacza, że nie uzyskał przychodu i nie podlega ryczałtowi. Zarzut podatnika w tej kwestii jest całkowicie nietrafny. W takiej sytuacji znajduje bowiem zastosowanie art. 17 ww. ustawy.

W związku z ustaleniem, że G.M. prowadził działalność gospodarczą, nie prowadząc jednocześnie ewidencji przychodów, organ podatkowy słusznie ustalił w drodze oszacowania, na podstawie art. 23 § l i 23 § 4 ordynacji podatkowej, przychody uzyskane ze sprzedaży biletów na rejsy wycieczkowe po morzu statkiem "A". Jednocześnie sposób wyliczenia przychodu i zastosowana metoda, w ocenie Sądu, nie budzą żadnych wątpliwości.

Nie sposób uznać za trafny zarzut strony, że organy podatkowe podważyły wiarygodność prawnie skutecznej umowy użyczenia, naruszając w ten sposób art. 3531 kodeksu cywilnego. Dokonując bowiem wyliczenia osiągniętego przez skarżącego przychodu uwzględniono bowiem, że użyczył on swój udział ½ części we współwłasności statku na rzecz M.K. w okresie od 15 sierpnia do 28 sierpnia 2002 r. i za ten okres organy podatkowe nie określiły podatnikowi przychodu ze sprzedaży biletów.

Odnosząc się do kwestii sprzedaży w dniu 17 grudnia 2002 r. przez podatnika udział ½ części we współwłasności statku pasażerskiego "A" wskazać należy, że zgodnie z art. 6 ust. l ww. ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 14 ww. ustawy. Artykuł 14 ust 2 pkt l ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn.zm.) stanowi, że "przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej, nie będących nieruchomościami...". Stosownie zaś do zapisów art. 15 ust. l ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, podatnicy są obowiązani, prowadzić ewidencję przychodów odrębnie za każdy rok podatkowy, zwaną dalej "ewidencją", wykaz środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Obowiązek prowadzenia ewidencji, zgodnie z ust. 3 art. 15 cyt. ustawy, powstaje od dnia, od którego ma zastosowanie opodatkowanie w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Skoro skarżący nie prowadził ewidencji, w której należało wykazać przychód ze sprzedaży majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, zastosowanie znajduje cytowany wcześniej art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, na podstawie którego organ pierwszej instancji określił wartość niezaewidencjonowanego przychodu w kwocie 350.000,- zł.

Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, zwłaszcza w świetle wcześniej poczynionych rozważań, że udział ½ części we współwłasności statku stanowił składnik majątku, który nierozerwalnie związany był z wykonywaną działalnością gospodarczą. Tak więc kwotę uzyskaną ze sprzedaży tego udziału w wysokości 350.000,- zł trafnie zaliczono do przychodów osiągniętych z działalności gospodarczej, jako przychód z odpłatnego zbycia składnika majątku wykorzystywanego w tej działalności.

Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że organy podatkowe tendencyjnie i wybiórczo dokonały wyboru świadków. Jak bowiem wynika z akt sprawy, w charakterze świadków zostały przesłuchane osoby stanowiące w badanym okresie załogę statku wycieczkowego "A". Nie dokonano natomiast przesłuchania M.K. i Pani K., gdyż wniosek ten został zgłoszony dopiero w skardze. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 122, art. 180, art. 187 oraz art. 191 ordynacji podatkowej to wskazać należy, co Sąd podkreślił już na wstępie swoich rozważań, że organy podatkowe dołożyły starań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Potwierdza to zwłaszcza prowadzone dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego zgromadzono nowe dowody (polisa ubezpieczeniowa, zeznania świadków stanowiących załogę statku, materiały dotyczące kontroli w firmie M.K.), które pozwoliły na rozstrzygnięcie sprawy. Wymienione dowody zostały szczegółowo opisane w zaskarżonej decyzji, gdzie organ odwoławczy wyjaśnił, które dowody przyjął, a którym i dlaczego odmówił mocy dowodowej.

Tym samym wbrew zarzutom skargi akta rozpoznawanej sprawy dają podstawę do stwierdzenia, że materiał dowodowy został rzetelnie zbadany i rozpatrzony, zgodnie z art. 187 ordynacji podatkowej, a wyciągnięte z analizy tego materiału wnioski nie przekroczyły granic, jakie wyznaczają przepisy art. 191 wskazanej wyżej ustawy.

Mając powyższe rozważania na uwadze, w ocenie Sądu należy podzielić pogląd Dyrektora Izby Skarbowej, zawarty w zaskarżonym rozstrzygnięciu i z tych też względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), skarga podlega oddaleniu.