Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3259/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 29, 26
journal: Dz.U. 2009 nr 26 poz 157
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Jakub Zieliński Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2231/14 w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską i prokuratorską oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2015 r. o sygn. akt II SA/Wa 2231/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę P. D. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską i prokuratorską.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury zarządzeniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], ogłosił listę klasyfikacyjną aplikantów IV rocznika aplikacji ogólnej, na której skarżący z wynikiem [...] punktu został umieszczony na 170 – 171 pozycji. Pozycja ta została ustalona zgodnie z regulacją zawartą w art. 26 ust. 3 ustawy stanowiącą, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. W wypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów.

Minister Sprawiedliwości zarządzeniem z dnia 5 listopada 2013 r. (Dz. Urz. MS z 2013 r., poz. 289) wyznaczył limit 85 miejsc na aplikacji sędziowskiej oraz zarządzeniem z tej samej daty (Dz. Urz. MS z 2013 r., poz. 290) limit 55 miejsc na aplikacji prokuratorskiej.

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. skarżący P. D. wystąpił o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej a przy braku takiej możliwości, na aplikacji prokuratorskiej.

Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], odmówił przyjęcia P. D. na aplikację sędziowską i na aplikację prokuratorską wskazując, że zajęta przez niego pozycja na liście klasyfikacyjnej nie pozwala na jego przyjęcie na żadną z aplikacji specjalistycznych wobec wyczerpania limitu miejsc po przyjęciu osób umieszczonych wyżej na liście klasyfikacyjnej.

Od wskazanej decyzji P. D. złożył odwołanie kwestionując merytoryczną poprawność ocen wystawionych przez członków komisji sprawdzianowych.

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., uchylił decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z dnia [...] marca 2014 r. W świetle zarzutów skarżącego wskazano na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego, w szczególności nakazano organowi I instancji uzyskać stanowisko komisji sprawdzianowych co do poprawności merytorycznej wystawionych przez te komisje ocen.

Po przeprowadzeniu czynności oraz po dodatkowej analizie zarzutów skarżącego zawartych we wniesionym odwołaniu, Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury decyzją z dnia [...] września 2014 r., działając na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. z 2012 r. poz. 1230 ze zm.) odmówił przyjęcia P. D. na aplikację sędziowską i na aplikację prokuratorską.

Od powyższej decyzji P. D. wniósł odwołanie, w którym podtrzymał swoje stanowisko co do merytorycznej nietrafności ocen wystawionych mu z niektórych sprawdzianów.

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. mając za podstawę art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. z 2012 r. poz. 1230 ze zm.) w związku z art. 138 § 1 i art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał odnosząc się do kwestii merytorycznej poprawności ocen wystawionych przez Komisje sprawdzianowe, że zarówno Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, jak i Minister Sprawiedliwości, nie są uprawnieni do dokonywania samodzielnej merytorycznej oceny prac sprawdzianowych skarżącego. Rację ma skarżący, który podnosi, że rozwijanie przez organy administracyjne w uzasadnieniu decyzji szerszej argumentacji odnoszącej się trafności merytorycznej ocen wystawionych przez komisje sprawdzianowe (ponad argumenty, jakich użyła komisja dokonując kontroli konkretnej pracy skarżącego), nie znajduje prawnego uzasadnienia.

Uprawnienie do dokonania oceny prac sprawdzianowych zostało zastrzeżone do wyłącznej kompetencji członków komisji sprawdzianowych, którymi są wykładowcy Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury będący specjalistami z różnych dziedzin prawa. Pogląd ten znajduje oparcie w treści art. 53 u.k.s.s.p., zgodnie z którym wykładowcami Krajowej Szkoły mogą być sędziowie, prokuratorzy i nauczyciele akademiccy oraz inne osoby posiadające specjalistyczną wiedzę z określonej dziedziny.

Należy zatem uznać, że do dokonania oceny pracy sprawdzianowej skarżącego wymagane są wiadomości specjalne nie tylko z dziedziny objętej danym sprawdzianem, ale również szczegółowa wiedza o problematyce, jaka była przedmiotem konkretnych zajęć z aplikantami oraz możliwość dokonania oceny pracy aplikanta w porównaniu z pracami pozostałych aplikantów.

W tej sytuacji jedyną dopuszczalną prawnie możliwością weryfikacji ocen wystawionych skarżącemu z kwestionowanych przez niego sprawdzianów było zwrócenie się do członków komisji przeprowadzających poszczególne sprawdziany o ponowną analizę wystawionych ocen, w świetle zarzutów stawianych przez skarżącego.

Przeprowadzone przez organ I instancji czynności dowodowe pozwoliły na uznanie, że oceny wystawione przez komisje przeprowadzające sprawdziany nr 2, 3, 4, 5, 7 i 9 są merytorycznie poprawne. Na przyjęcie powyższego pozwalają stanowiska członków komisji przeprowadzających poszczególne sprawdziany, które zostały załączone do akt sprawy: k. 106-108 (stanowisko komisji przeprowadzającej sprawdzian nr 2), k. 70-72 (stanowisko komisji przeprowadzającej sprawdzian nr 3), k. 102 i 105 (stanowisko komisji przeprowadzającej sprawdzian nr 4), k. 73-74 (stanowisko komisji przeprowadzającej sprawdzian nr 5), k. 110 (stanowisko komisji przeprowadzającej sprawdzian nr 7), k. 76-78, 80-83, 85 (stanowisko komisji przeprowadzającej sprawdzian nr 9).

Wskazane stanowiska są spójne i logiczne, zawarta w nich argumentacja pozbawiona jest wewnętrznej sprzeczności, pozostają w zgodzie z przyjętymi kryteriami oceny prac aplikantów oraz realizują założenia przedstawione aplikantom do wiadomości przed każdym sprawdzianem. Komisje sprawdzianowe dokonując oceny pracy P. D. nie wyszły poza granicę swobody, jaka przysługuje egzaminatorom.

Z uwagi na powyższe organ drugiej instancji nie uznał za zasadną argumentacji skarżącego odnoszącej się do poprawności merytorycznej ocen wystawionych mu z poszczególnych sprawdzianów. Pozycja jaką skarżący zajął na liście klasyfikacyjnej została ustalona zgodnie z regulacją zawartą w art. 26 ust. 3 u.k.s.s.p. stanowiącą że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. W wypadku równiej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów.

Kwestionowane w odwołaniu P. D. oceny ze sprawdzianów zostały wystawione zgodnie z regulacjami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. nr 217 poz. 1292 ze zm.). W tej sytuacji zdaniem organu, decyzja o odmowie przyjęcia na aplikację sędziowską lub prokuratorską była zasadna.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz w piśmie z dnia 15 czerwca 2015 r. P. D. podniósł, że organy administracyjne w ogóle nie odniosły się do stawianych przez skarżącego zarzutów dotyczących uzyskanych ocen ze sprawdzianów, "zaprzeczyły, że posiadają w nim rolę jurysdykcyjną przenosząc ciężar odpowiedzialności w całości na Komisje sprawdzianowe", co w jego ocenie było działaniem sprzecznym z unormowaniami zawartymi w art. 7, 8, 10 § 1, 12 § 1, 15 § 1, 77 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, że zakres w jakim organy administracyjne rozstrzygają sprawę przyjęcia na aplikacje specjalistyczne został wskazany w art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U z 2012 r. poz. 1230 ze zm.), zwanej dalej "u.k.s.s.p". Przepis ten określa zakres, w jakim Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury powinien badać stan faktyczny, na tle którego wydawana jest decyzja w przedmiocie przyjęcia na aplikację specjalistyczną. Przesłanka przyjęcia na wspomnianą aplikację jest w zasadzie jedna, a jest nią odpowiednio wysoka pozycja na liście klasyfikacyjnej aplikantów. Art. 29 ust. 2 u.k.s.s.p. stanowi, że "decyzją o przyjęciu na aplikacją sędziowską albo prokuratorską Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje według kolejności umieszczenia kandydatów na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2, do miejsca wyczerpania limitu przyjąć na te aplikacje". Przy badaniu tej przesłanki uwzględnia się limit przyjęć na daną aplikację specjalistyczną ustalony przez Ministra Sprawiedliwości, liczbę aplikantów ubiegających się o przyjęcie na daną aplikację oraz liczbę uzyskanych przez tych aplikantów punktów w trakcie aplikacji ogólnej.

Konsekwentnie należy przyjąć, że w toku postępowania odwoławczego zakres rozstrzygnięcia organu drugiej instancji ogranicza się do badania, czy decyzja administracyjna wydana przez organ pierwszej instancji została wydana w oparciu o prawidłowo ukształtowaną listę klasyfikacyjną aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 i 3 u.k.s.s.p. W przepisach tych ustawodawca użył sformułowań takich jak: "liczba punktów uzyskanych przez każdego aplikanta w trakcie aplikacji ogólne (art. 26 ust. 2 u.k.s.s.p.), "suma punktów stanowiąca sumą ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk" (art. 26 ust. 3 u.k.s.s.p.). Użycie określeń takich jak "liczba", "suma ocen" jednoznacznie wskazuje, że przy wydawaniu decyzji w przedmiocie przyjęcia na aplikację ogólną badaniu podlega poprawność listy klasyfikacyjnej. Weryfikacji podlega zatem to, czy Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury ustalając miejsce aplikanta na liście klasyfikacyjnej przyjął za podstawę właściwą liczbę punktów uzyskanych przez aplikanta, czy lista klasyfikacyjna została sporządzona w oparciu o prawidłową metodologię obliczania punków stanowiących ocenę końcową a także czy Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury uwzględnił limity przyjęć na aplikacje specjalistyczne oraz wnioski o przyjęcie na aplikacje specjalistyczne złożone przez absolwentów aplikacji ogólnej.

Następnie Sąd podkreślił, że gdyby zamiarem ustawodawcy było takie ukształtowanie postępowania odwoławczego, żeby w jego ramach badana była merytoryczna trafność ocen wystawianych przez komisje przeprowadzające sprawdziany, to wówczas w przepisach ustawowych w sposób bezpośredni zawarte zostałyby stosowne wskazania. Tymczasem żaden przepis ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury nie przyznaje organom administracyjnym, w szczególności Ministrowi Sprawiedliwości, kompetencji do ingerowania ad meriti w treść ocen wystawianych tak przez członków komisji przeprowadzających sprawdziany, jak i w treść ocen wystawianych przez patronów poszczególnych praktyk.

Oceny ze sprawdzianów przeprowadzonych w trakcie aplikacji ogólnej są wystawiane poza postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organy administracyjne w sprawie przyjęcia na aplikacje specjalistyczne. Dlatego też w trakcie tego postępowania nie może podlegać badaniu kwestia merytorycznej zasadności ocen uzyskiwanych przez absolwenta aplikacji ogólnej w takcie tej aplikacji, zwłaszcza, że jak wskazano powyżej, obowiązujące unormowania prawne nie tworzą ku temu podstawy prawnej. Postępowanie administracyjne w sprawie o przyjęcie na aplikację specjalistyczną rozpoczyna się dopiero z chwilą złożenia wniosku o przyjęcie na aplikację sędziowską lub prokuratorską.

Ponieważ wszystkie podniesione przez P. D. zarzuty dotyczyły merytorycznej zasadności ocen wystawionych z konkretnych sprawdzianów, w ocenie Sądu I instancji, jedyną dopuszczalną prawnie możliwością działania organów administracyjnych było zwrócenie się do członków komisji przeprowadzających te sprawdziany o zweryfikowanie poprawności wystawionych ocen. W toku ponownej analizy członkowie komisji sprawdzianowych uznali, że zarzuty podnoszone przez skarżącego nie są trafne, a tym samym nie zachodzą podstawy do weryfikacji ocen wystawionych z poszczególnych sprawdzianów. Zdaniem Sądu, pozwala to na przyjęcie, że wbrew stanowisku skarżącego stan faktyczny w sprawie został ustalony w sposób całościowy i dokładny, zaś czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy były podejmowane zgodnie z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a.

Sąd podkreślił również, iż nie ma też racji skarżący, który podnosi, że organy administracyjne nie przedstawiły własnego stanowiska co do oceny sprawdzianów, w czym upatruje naruszenia zasady przewidzianej w art. 8 k.p.a. Minister Sprawiedliwości w zaskarżonej decyzji uznał, na co pozwoliła treść ponownych stanowisk zajętych w sprawie przez członków komisji sprawdzianowych, że oceny te zostały wystawione prawidłowo. Stanowiska zajęte przez członków komisji, choć sprzeczne ze stanowiskiem strony postępowania, są spójne, zgodne z zasadami logicznego rozumowania i pozbawione cechy wewnętrznej sprzeczności. Realizują one założenia przedstawione aplikantom do wiadomości przed każdym ze sprawdzianów i są zgodne z przyjętymi kryteriami oceny prac aplikantów.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył P. D., zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa procesowego, które miało istotony wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia sprzecznego logicznie, uniemożliwiającego w szczególności kontrolę instancyjną - uniemożliwiającego merytoryczne odniesienie się skarżącego do stanowiska Sądu w kluczowej kwestii - czy organ jest w ogóle uprawniony do ponownego występowania do jakiegokolwiek podmiotu o wyrażenie stanowiska co do uprzednio dokonanej oceny sprawdzianu, a także poprzez nie odniesienie się do wszystkich zarzutów skargi;

2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) P.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w wyniku błędnego ustalenia, że stan faktyczny w sprawie administracyjnej został ustalony w sposób całościowy i dokładny, oraz poprawnie oceniony przez organy.

Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

1) art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. 2012 poz. 1230 ze zm.) - w brzmieniu wówczas obowiązującym) w zw. z art. 26 ust. 1 i art. 25 ust. 3 i 4 tejże ustawy, i w związku z § 2 ust. 3 i § 6 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz.U. 2011 nr 217 poz. 1292 ze zm.) - i błędne uznanie, że przepisy powyższe wykluczają weryfikację przez organ (poprzez powołanie komisji w nowym składzie) merytorycznej zasadności oceny dokonanej przez komisję sprawdzianową (powołaną uprzednio przez tenże organ do oceny sprawdzianu).

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, ogólnie określonymi w art. 174 P.p.s.a. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

W związku z takim ukierunkowaniem skargi kasacyjnej należy podkreślić, że ustawodawca, przewidując w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia prawa materialnego, określił jednocześnie postacie, w jakich to naruszenie może nastąpić, a mianowicie: przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Co się natomiast tyczy przewidzianego w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenia przepisów postępowania, to może mieć ono taką samą postać jak naruszenie prawa materialnego. Naruszenie to stanowi jednak podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. A zatem pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy.

W rozpatrywanej sprawie, skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach określonych w art. 174 P.p.s.a.

Procesowe zarzuty stawiane wobec zaskarżonego wyroku ( przedstawione w pkt. 1 – 2 skargi kasacyjnej ) w zasadzie dotyczą dwóch kwestii, pierwsza związana jest z nieprawidłowym uzasadnieniem zaskarżonego wyroku, druga błędnego ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy.

Oceniając według przedstawionej kolejności w/w. zarzuty trzeba odwołać się do treści art. 141 § 4 P.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że art. 141 § 4 P.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: (a) gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i (b) gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego por. wyrok NSA z dnia 11 września 2014r. I FSK 1335/13 LEX nr 1569205.

Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwić przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej jego kontroli por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2013r. II GSK 1873/12 LEX nr 1450706.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd dał wyraz dokonanym ustaleniom faktycznym, ocenie prawnej tego stanu oraz dostatecznie wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Zaprezentowane rozważania obejmują zarówno sferę faktów, jak i sferę prawa, w tym dokonaną wykładnię przywołanych przepisów prawa materialnego. Zajęte stanowisko Sąd wystarczająco precyzyjnie i przekonywująco umotywował, przedstawiając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wymagane wyżej wymienionym przepisem elementy. W szczególności odniósł się do wskazanej przez stronę skarżącą kasacyjnie kwestii dotyczącej dopuszczalności zwrócenia się Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury oraz Ministra Sprawiedliwości do członków Komisji prowadzących sprawdziany o zweryfikowanie poprawności wystawionych ocen.

Także zarzut naruszenia przez art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów prawa procesowego, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Można zatem zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów prawa materialnego lub procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a pomimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Natomiast w rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd I instancji przesłanki oddalenia skargi nie pozwalały na zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., gdyż Sąd I instancji nie stwierdził takich naruszeń prawa, które miały lub mogły mieć wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ. Sąd dokonał wnikliwej, merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji i zasadnie uznał, że powołane w uzasadnieniu przepisy prawa nie zostały przez organ naruszone. Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie wydane w oparciu o treść art. 151 powołanej ustawy jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej. Podkreślić przy tym należy, że samo wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom. Analiza skargi kasacyjnej w zakresie uzasadnienia rozpatrywanego zarzutu wskazuje zaś, że w istocie sprowadza się ono jedynie do polemiki z ustaleniami stanu faktycznego i jego oceną dokonaną przez organ orzekający w sprawie, którą Sąd I instancji zaaprobował. Wojewódzki Sąd Administracyjny w ustalonym stanie faktycznym prawidłowo uznał, że nie istnieją podstawy do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ rozpatrujący sprawę zgromadził wystarczający materiał dowodowy pozwalający na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i jego ocenę. Sąd natomiast dokonał wnikliwej oceny zaskarżonej decyzji zarówno w kontekście zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania i zasadnie uznał, że nie zostały one naruszone.

Na uwzględnienie nie zasługują również podniesione przez skarżącego kasacyjnie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.

Wskazać należy, że kwestię odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej reguluje ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. Nr 217, poz. 1292).

Zgodnie z art. 26 ust. 1 powołanej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), warunkiem ukończenia aplikacji ogólnej jest uzyskanie pozytywnych ocen ze wszystkich sprawdzianów i praktyk objętych programem aplikacji. Dyrektor Krajowej Szkoły, stosownie do przepisu art. 26 ust. 2 ustawy, w terminie 14 dni od dnia zakończenia aplikacji ogólnej, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej listę klasyfikacyjną aplikantów. Lista zawiera imiona, nazwiska aplikantów, z podaniem liczby punktów uzyskanych przez każdego aplikanta w trakcie aplikacji ogólnej oraz liczby porządkowej, wskazującej jego miejsce na liście. W ust. 3 powyższego przepisu postanowiono, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów stanowiących sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. W przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów. Na tej podstawie następnie Dyrektor Krajowej Szkoły, zgodnie z art. 29 ust. 2 ww. ustawy, wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską według kolejności umieszczenia kandydata na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2, do miejsca wyczerpania limitu przyjęć na te aplikacje.

W niniejszej sprawie, Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, zarządzeniem z dnia [...] lutego 2014 r. ogłosił listę kwalifikacyjną aplikantów IV rocznika aplikacji ogólnej, na której skarżący P. D. z wynikiem [...] został umieszczony na 170 miejscu. Natomiast ogólny limit miejsc na aplikacji sędziowskiej i prokuratorskiej, wyznaczony został zarządzeniami Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 listopada 2013 r. i wynosił łącznie 140 miejsc. Skoro bezsporne jest w sprawie, że skarżący został umieszczony na liście klasyfikacyjnej na miejscu znajdującym się poza wyznaczonym przez Ministra Sprawiedliwości limitem miejsc na aplikację sędziowską i prokuratorską, to tym samym Sąd I instancji zasadnie stwierdził, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Ponadto należy zauważyć, że przepisy prawa materialnego przywołane w skardze kasacyjnej, jak wynika z jej uzasadnienia, służyły w istocie do wykazania możliwości powołania przez organ Komisji w nowym składzie w celu merytorycznej oceny zasadności oceny dokonanej przez Komisję sprawdzianową powołaną uprzednio przez ten organ do oceny sprawdzianu. Przy tak postawionym zarzucie nie można przyjąć bezpośredniego naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej, skoro nie odnosiły się one do zakresu kompetencji Ministra Sprawiedliwości jako organu odwoławczego. Wskazać skarżącemu kasacyjnie należy, że to zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 u.k.s.s.p. Minister Sprawiedliwości sprawuje nadzór merytoryczny nad aplikacjami ogólną, sędziowską i prokuratorską. Ta kompetencja do sprawowania nadzoru merytorycznego ma znaczenie prawne dla rozpoznania odwołania przez rozważenie stawianych zarzutów merytorycznych, jednak zarzut taki nie został w skardze kasacyjnej postawiony.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 P.p.s.a.