Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 256/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 lipca 2016 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] Wojewoda W. po rozpoznaniu odwołania K. N. utrzymał w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] grudnia 2015r., nr [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że Starosta O. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A.sp. z o.o., z siedzibą w M.. pozwolenia na budowę obejmujące budowę: dwóch budynków produkcyjnych jaj- kurników, budynku technicznego, dwóch płyt żelbetowych na usytuowanie po 2 silosy paszowe, zbiornika wodnego na odbiór wód deszczowych i roztopowych, dróg wewnętrznych i utwardzeń na działce o nr ew. [...] w M..

Od powyższej decyzji odwołanie złożył K. N., który nie brał udziału w postępowaniu przeprowadzonym przez organ I instancji.

W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, iż zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2014 r., poz. 1409 ze zm. - dalej "Prawo budowlane"), będącym lex specialis w stosunku do art. 28 Kpa, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie do art. 3 pkt. 20 za obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądowoadministracyjnym określenie obszaru oddziaływania obiektu na etapie postępowania w sprawie pozwolenia należy między innymi do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Wyznaczając obszar oddziaływania obiektu organ powinien uwzględnić funkcję, formę oraz konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakteru oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji (wyroki NSA: z dnia 07 kwietnia 2010 r. sygn. akt: II OSK 1342/09; z dnia 14 lipca 2011 r. sygn. II OSK 1182/10; z dnia 06 marca 2012 r. sygn. akt. II OSK 2474/10).

Organ wyjaśnił, iż znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, iż przez oddziaływanie to naruszone zostaną konkretne normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno- budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny, jako strona postępowania (patrz wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2006, sygn. akt: II OSK 75/06). Od tak wyznaczonego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. stan w którym podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej jednak nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami powszechnie obowiązującymi, mogącymi stanowić podstawę żądania określonych czynności organu administracji publicznej. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 stycznia 2011, sygn. akt: II OSK 338/10 "nie jest zatem tak, że obszar oddziaływania to teren, w którym da się odczuć skutki, uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych". W tymże wyroku zauważono, że takie skutki powstania obiektu jak kurz, hałas, wzmożony ruch samochodowy, nie decydują o statusie strony właścicieli działek na nie narażonych.

Organ wskazał, że w złożonym odwołaniu K. N. wyjaśnił, iż jest właścicielem nieruchomości dla których jest prowadzona księga wieczysta nr [...]. Jak wynika z treści tej księgi wieczystej, jest ona prowadzona dla działek o nr ew. [...] i [...]. Organ zwrócił uwagę, iż odwołujący powołał się także, na fakt prowadzenia fermy kurek odchowywanych. Jednakże jak wynika z mapy ewidencyjnej przedmiotowa ferma kurek należąca do K. N. leży na działce o nr ew. [...], dla której jest prowadzona księga wieczysta o nr [...]. Reasumując K. N. wskazuje, że powinien zostać uznany za stronę w postępowaniu zakończonym przez. Starostę O. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., ze względu na fakt posiadania nieruchomości - działek o nr ew. [...].

Organ podniósł, iż uwzględniając cechy projektowanego obiektu budowlanego, przeznaczenie obiektu, sposób zagospodarowania terenu, treść zakazów i nakazów zawartych w przepisach odrębnych stwierdzić należy, iż w badanej sprawie brak jest konkretnego przepisu prawa wskazującego na ograniczenie w swobodnym korzystaniu przez odwołującego z jego nieruchomości, mogące ewentualnie powstać w sąsiedztwie planowanej do realizacji inwestycji. W ocenie organu odwoławczego, w świetle przywołanej definicji strony i definicji obszaru oddziaływania zapisanej w art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego do kręgu stron w przedmiotowym postępowaniu nie należy zaliczyć K. N..

Organ wyjaśnił, iż jak wynika z mapy ewidencyjnej działki o nr ew. [...] są oddalone od zaprojektowanych budynków o ponad 120m, a odległość pomiędzy istniejącymi budynkami odwołującego a planowanymi będzie wynosić ok. 150m. Natomiast niezabudowana działka o nr ew. [...] jest oddalona od zaprojektowanych budynków o ponad 300m. Nie jest zatem tak jak twierdzi się w odwołaniu i jego uzupełnieniu z dnia [...] stycznia 2016 r., że projektowana ferma będzie znajdować się zaledwie w odległości [...] od fermy, na działce o nr ew. [...]. Ponadto nieruchomości K. N. od terenu inwestycyjnego są oddzielone drogą, a na działce inwestycyjnej pomiędzy zaprojektowanymi budynkami a granicą z działką o nr ew. [...] (stanowiącej drogę) pozostawiono pas powierzchni biologicznie czynnej o szerokości ponad 90m.

Poprzez wykonanie inwestycji ze względu na ww. odległości zagospodarowanie działek odwołującego nie będą ograniczać w żaden sposób normy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U nr. 75, poz. 690 ze zm.). W szczególności nie naruszono i nie wprowadzono ewentualnych ograniczeń na nieruchomościach odwołującego ze względu odległości wskazane w § 12 ww. Rozporządzenia. Zachowano także rygory z § 13. 57, 60 tego rozporządzenia dotyczące przesłaniania pomieszczeń, czy normy wynikające z § 19 oraz § 29 tego rozporządzenia. Na użytkowanie i zagospodarowanie nieruchomości K. N. nie będą wpływały przepisy dotyczące ochrony przeciwpożarowej. W żaden sposób nie mogą być naruszone, a także nie ograniczają zagospodarowania nieruchomości skarżącego zapisy Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 07 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r., poz.81). W szczególności w sposób nie budzący wątpliwości zachowano odległości wskazano w § 8 tegoż Rozporządzenia.

Organ zwrócił uwagę, że inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę wymaganą prawem decyzję Burmistrza Gminy i Miasta R. z dnia [...] maja 2015 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy kur niosek wraz z infrastrukturą na działce o nr ew. [...] w m. M.. Przedsięwzięcie jest zgodne z powyższą decyzją środowiskową. W decyzji środowiskowej wskazano, że w projektowanych kurnikach zainstalować należy łącznie nie więcej niż 60 wentylatorów dachowych o poziomie mocy akustycznej do 75dB, średnicy wylotu nie większej niż 0,8 m i wysokości wylotu nie mniejszej niż 12.5 m n.p.t., nie więcej niż 20 wentylatorów szczytowych o poziomie mocy akustycznej do 93dB średnicy wylotu nie większej niż 1.3 m i wysokości wylotu nie mniejszej niż 1.5 m n.p.t.. oraz nie więcej niż 10 wentylatorów szczytowych o poziomie mocy akustycznej do 93dB średnicy wylotu nie większej niż 1.3m i wysokości wylotu nie mniejszej niż 3.5 m n.p.t. Jak wynika z projektu budowlanego (zobacz karta nr 86) warunki te zostały spełnione.

Jak ustalono na podstawie załączonej decyzji środowiskowych czy też załączonego raportu oddziaływania na środowisko, na etapie eksploatacji przedsięwzięcia będą zachowane przepisy dopuszczalnej emisji hałasu. Ingerencja organów administracji będzie zatem uzasadniona w przypadku przekroczenia tych norm, co uzasadni ewentualne wydanie decyzji regulującej emisję (art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o ochronie środowiska (Dz. U. z 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm.). Ponadto stwierdzić należy, że względu na przyjęte rozwiązania zastosowane przy wykonaniu obiektu, poziom emisji hałasu przy jego funkcjonowaniu, poziom hałasu na działkach odwołującego w żaden sposób nie będą przekraczały norm zawartych w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Jak wskazano w decyzji środowiskowej: "Najbliższy teren wymagający ochrony akustycznej to zabudowa zagrodowa, położona w odległości ok. 30 od zachodniej granicy działki inwestycyjnej. (...) Z załączonej do raportu analizy akustycznej wynika, że przy spełnieniu za/ożeń przestawionych w raporcie hałas związany z działalnością fermy nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku".

Organ podniósł, iż jak wynika z projektu budowlanego wszystkie warunki dotyczące wytwarzania hałasu zostały przez Inwestora spełnione, zatem nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu.

Ponadto z charakterystyki inwestycji i decyzji środowiskowej nie wynika, aby emitowała ona jakiegoś rodzaju zanieczyszczenia czy promieniowanie, które powodowałyby konieczność zachowania przez właścicieli działek znajdujących się w otoczeniu jakichś parametrów ograniczających ich w użytkowaniu nieruchomości. W wydanej decyzji środowiskowej stwierdzono, że nie ma podstaw do ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ponadto jak wynika z przedłożonej decyzji środowiskowej nie będą naruszone normy wyznaczone w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. nr 16 poz. 87).

W uzasadnieniu wyroku z dnia 20 grudnia 2013 r.. sygn. akt: II OSK 1620/12 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że "unormowanie zawarte w art. 85 ustawy Prawo ochrony środowiska nie wprowadziło odpowiedniej normy dotyczącej ochrony powietrza przed zapachami lecz tylko przed określonymi substancjami w powietrzu. Należy podkreślić, że zapach czy też odór jest substancją niemierzalną. Zapachy pomimo, że mogą być uciążliwe nie mogą być badane, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów. W takiej sytuacji za kryterium oceny w tym zakresie, przyjmuje się średnioroczne i godzinowe stężenie amoniaku i siarkowodoru". Jak wyżej zauważono normy te nie zostaną przekroczone na działkach Odwołującego.

Organ podniósł iż w przedmiotowym odwołaniu wskazano, że zaprojektowana ferma kur "może w dłuższej perspektywie doprowadzić do pojawienia się trudnych do opanowania poważnych problemów zdrowotnych, co w konsekwencji może doprowadzić do znacznych strat finansowych i braku opłacalności kurek i likwidacji fermy przez skarżącego". W piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. pełnomocnik K. N. uzasadnił, że ."W przypadku wystąpienia choroby na danej fermie inwestora przy tak małej odległości może dochodzić do zakażeń między fermami nawet przy zachowanej higienie w obrębie ferm. Przy zbyt bliskiej odległości pomiędzy fermami ptaków tego samego gatunku, lecz różnych grup wiekowych, ptaki starsze stanowią zagrożenie dla ptaków młodszych. Ptaki starsze mogą być nosicielami bezobjawowymi wielu chorób, bądź przechorowywać je w postaci subklinicznej.

Organ zauważył, że w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji środowiskowej Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. W. zaopiniował realizację przedmiotowego przedsięwzięcia w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Inwestycja została także zaopiniowana przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P.. Treść warunków określonych w powyższych opiniach została w całości uwzględniona w pkt. 1.2 i 1.3 decyzji środowiskowej. Zatem wzięto pod uwagę przy wydaniu decyzji środowiskowej i określeniu jej warunków kwestie sanitarne. Ewentualne opisane wyżej prze odwołującego możliwy wpływ danego przedsięwzięcia na jego fermę ma charakter interesu faktycznego, bowiem nie powoduje on w żadnej mierze ograniczeń w gospodarowaniu jego nieruchomościami w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Podobnie załączona opinia wskazuje na interes faktyczny, bowiem opisuje możliwość powstania i przenoszenia chorób drobiu. Jednakże wskazuje ona na pewne zasady, a nie normy prawne.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł K. N. zarzucając jej:

- naruszenie art. 28 Kpa poprzez uznanie, że skarżący nie jest stroną postępowania i w konsekwencji jego umorzenie,

- naruszenie art. 10 § 1 Kpa poprzez to, iż organ przed wydaniem decyzji nie zezwolił na wypowiedzenie się skarżącemu co do zebranych dowodów oraz materiałów oraz wyrazić swego stanowiska w sprawie,

- 77 § 1 Kpa poprzez pominięcie przez organ opinii Uniwersytetu Przyrodniczego we W. załączonej do akt przez skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło do niepoznania w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Wskazując na powyższe strona wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy organowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w strefie oddziaływania przedsięwzięcia na działce ew. [...], w przedmiocie którego inwestor zwrócił się z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Skarżący wskazał, iż prowadzący postępowanie nie zawiadomił skarżącego o toczącym się postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę pomimo, iż skarżący miał interes do występowania w toku niniejszego postępowania.

Dalej skarżący wskazał, iż tytułem wykazania interesu do występowania w niniejszej sprawie podał, iż jest właścicielem nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze [...], gdzie K. N. prowadzi fermę kurek odchowywanych na nioski. W bezpośredniej bliskości od fermy skarżącego ma powstać ferma kur nieśnych , która może w dłuższej perspektywie doprowadzić do znacznych strat finansowych i braku opłacalności odchowywania kurek i likwidacji fermy przez skarżącego.

Pomimo to Starosta O. wydał decyzję z pominięciem udziału w toku postępowania skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż krąg stron postępowania w postępowaniu o pozwolenia na budowę określa się na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a nie jak wskazuje skarżący art. 28 Kpa. Organ wskazał, iż zaskarżona decyzja nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 Kpa.

W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2016 r. uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi wskazując, iż rzeczywista odległość inwestycji id granicy skarżącego to 127 m, a od kurnika skarżącego aż 172 m, co jednoznacznie wynika z załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody W. o umorzeniu postępowania odwoławczego.

Podstawę podjętego przez organ odwoławczy orzeczenia stanowi przepis art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 - dalej "Kpa"), w którym ustawodawca określił jeden z rodzajów rozstrzygnięć kończących postępowanie odwoławcze. W tej sytuacji kontroli Sądu poddana jest kwestia prawidłowości zastosowania przez organ II instancji tej formy rozstrzygnięcia. Łączy się to przede wszystkim z koniecznością oceny, czy Wojewoda . prawidłowo uznał, że wnoszący odwołanie nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę.

W pierwszej zatem kolejności zwrócić należy uwagę, że zagadnienie bycia stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę reguluje przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a nie art. 28 Kpa, na który powoływała się strona skarżąca. Zgodnie z tym przepisem stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu.

W tym stanie prawnym, przy ustalaniu, czy dany podmiot posiada przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę należy mieć na uwadze kategorie podmiotów wyszczególnionych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz właściwie rozumiany obszar oddziaływania obiektu. Stosownie bowiem do art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych (...), zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich - pkt 9. Określenie obszaru oddziaływania obiektu jest niezbędne zatem do zdefiniowania interesu prawnego osób trzecich w ramach postępowania o pozwolenie na budowę. Jeśli bowiem nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania danego obiektu właścicielowi tej nieruchomości, jej użytkownikowi wieczystemu lub ewentualnie jej zarządcy przysługuje przymiot strony we wskazanym postępowaniu.

W myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m.in. szczegółowe wymogi dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne. Oznacza to, że organ winien zbadać wszelkie okoliczności sprawy, z uwzględnieniem przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Przepisem odrębnym, na podstawie którego określonemu podmiotowi można przyznać status strony postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę, nie jest jednak art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.), który zawiera zakaz dokonywania tzw. immisji pośrednich z własnej nieruchomości na inne nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (por. A. Ostrowska [w:] Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, Warszawa 2015, uw. 21 do art. 28, s. 273; por. też wyroki NSA: z 27.11.2012 r., I OSK 1665/12; z 28.04.2009 r., II OSK 12/08 – CBOSA). Przepis ten, co jasne, nie wprowadza bowiem żadnym ograniczeń w zagospodarowaniu działek, na które w ten sposób inwestycja oddziałuje.

W sytuacji, gdy z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu, a zatem również w zabudowie sąsiednich nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. To zaś oznacza, iż w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno - budowlanej winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Szczegółowe określenie, który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w danym postępowaniu, możliwe jest na podstawie ustaleń faktycznych danej sprawy i przepisów prawa mogących mieć w sprawie zastosowanie.

Zaznaczyć przy tym należy, iż przy ocenie czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ odwoławczy dokonał szczegółowej analizy przepisów szczególnych i na tej podstawie doszedł do wniosku, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę.

Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko i argumentację organów co do tego, że skarżący nie wykazał swego interesu prawnego, który legitymowałby go do udziału w postępowaniu zakończonym decyzja o pozwoleniu na budowę. Argumenty podnoszone przez niego w toku postępowania koncentrują się w istocie wokół wykazania co najwyżej jego interesu faktycznego. W skardze podnosi się bowiem, że realizacja inwestycji powodować będzie w dłuższej perspektywie doprowadzić do znacznych strat finansowych i braku opłacalności odchowywania kurek.

Powyższy argument skarżącego, w ocenie Sądu, mogą świadczyć jedynie o posiadaniu przez skarżącego interesu faktycznego w sprawie. Samo jego subiektywne odczucie, iż powinien brać udział w postępowaniu, nie pozwala jeszcze uznać, że może być uznany za stronę postępowania w myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Nie jest tak, że obszar oddziaływania to teren, w którym da się odczuć jakiekolwiek skutki (uciążliwości) spowodowane funkcjonowaniem projektowanego obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych. Tylko osoby, których prawo doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu, są stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę dla tego obiektu (por. wyrok NSA z 18.01.2011 r., II OSK 338/10, CBOSA). Chodzi przy tym o ograniczenia wynikające, w związku z planowaną inwestycją, z określonych przepisów odrębnych. Stąd w każdej sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej winien każdorazowo zbadać, czy obowiązują przepisy odrębne, z których wynikają w związku z projektowaną inwestycją jakieś ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu, i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego.

W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, iż planowana inwestycja, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, oddalona jest od nieruchomości skarżącego o ponad 120m, a odległość pomiędzy istniejącymi budynkami skarżącego a planowanymi będzie wynosić ok. 150m. Natomiast niezabudowana działka o nr ew. [...] jest oddalona od zaprojektowanych budynków o ponad 300m.

Słusznie zauważył organ, iż poprzez wykonanie inwestycji ze względu na ww. odległości zagospodarowanie działek odwołującego nie będą ograniczać w żaden sposób normy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U nr 75, poz. 690 ze zm.). Na użytkowanie i zagospodarowanie nieruchomości K. N. nie będą wpływały przepisy dotyczące ochrony przeciwpożarowej. W żaden sposób nie mogą być naruszone, a także nie ograniczają zagospodarowania nieruchomości skarżącego zapisy Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 07 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r., poz.81).

Rozpoznając niniejszą sprawę warto zwrócić uwagę na załączona do wniosku o pozwolenie na budowę decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji, w której dokonano analizy oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko.

W decyzji tej stwierdzono, iż inwestycja "w projektowanych budynkach inwentarskich zamontowanych będzie łącznie 60 wentylatorów dachowych, każdy o poziomie mocy akustycznej 75dB i 30 wentylatorów ściennych-szczytowych, każdy na poziomie mocy akustycznej 93dB. (...) Źródłem hałasu będzie również ruch pojazdów poruszających się po terenie fermy." W decyzji tej wskazano dalej, iż "przy spełnieniu założeń przedstawionych w raporcie hałas związany z działalnością fermy nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku."

Jak wynika z projektu budowlanego wszystkie warunki dotyczące wytwarzania hałasu zostały przez Inwestora spełnione, zatem nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu.

Z powyższych względów zasadnie organ odwoławczy uznał, że ze względu na przyjęte rozwiązania zastosowane przy wykonaniu obiektu, poziom emisji hałasu przy jego funkcjonowaniu, poziom hałasu na działkach odwołującego w żaden sposób nie będą przekraczały norm zawartych w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

Zgodzić należy się również z organem, iż z charakterystyki inwestycji i decyzji środowiskowej nie wynika, aby emitowała ona jakiegoś rodzaju zanieczyszczenia czy promieniowanie, które powodowałyby konieczność zachowania przez właścicieli działek znajdujących się w otoczeniu jakichś parametrów ograniczających ich w użytkowaniu nieruchomości.

W wydanej decyzji środowiskowej stwierdzono, że nie ma podstaw do ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ponadto jak wynika z przedłożonej decyzji środowiskowej emisje zanieczyszczeń do powietrza nie będą powodować przekroczenia dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r., nr 16, poz. 87) poza teren do którego inwestor posiada tytuł prawny oraz, że będą dotrzymane standardy jakości powietrza określone w rozporządzeniu z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1031).

Ponadto należy mieć na uwadze, iż w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji środowiskowej Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. W. zaopiniował realizację przedmiotowego przedsięwzięcia w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż prawidłowo wobec ustalenia, że odwołującemu nie przysługuje przymiot strony w prowadzonym postępowaniu, organ II instancji umorzył postępowanie odwoławcze.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 77 § 1 Kpa poprzez pominięcie przez organ opinii Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu załączonej do akt przez skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło do niepoznania w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazać należy, że organ w uzasadnieniu decyzji odniósł się do powyższej opinii. Organ zasadnie uznał, iż opinia ta, wskazująca na możliwość powstania i przenoszenia chorób drobiu, wskazuje na interes faktyczny, a nie prawny. W opinii tej nie wskazano żadnego przepisu prawa, który zabraniałby realizację inwestycji w założonej przez inwestora odległości od budynków skarżącego.

Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia art. 10 Kpa w pierwszej kolejności wskazać należy, iż wbrew ocenie skarżącego organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia powyższego przepisu. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie gromadził własnego materiału, a zebrane akta nie mogłyby być udostępnione odwołującemu skoro w ocenie organu nie posiadał on przymiotu strony.

Ponadto wskazać należy, iż nawet gdyby uznać, że organ miał obowiązek umożliwić wnoszącemu odwołanie zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, to jednakże brak powyższego samo w sobie nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji. Ewentualne naruszenie przez organy powyższego przepisu nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Dla stwierdzenia przez sąd administracyjny naruszenia art. 10 Kpa, w stopniu uzasadniającym uchylenie kontrolowanego aktu nie wystarcza samo tylko stwierdzenie naruszenia standardów określonych tym przepisem. Podnosząc zarzut naruszenia praw procesowych zagwarantowanych art. 10 § 1 Kpa strona musi nie tylko wykazać, że takie naruszenie istotnie miało miejsce, ale ponadto, iż uniemożliwiło jej ono podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej - co miało istotny wpływ - na rozstrzygnięcie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 Kpa (wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt GSK 4/07; wyrok NSA z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1317/08; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 lutego 2013 r. , sygn. akt IV SA/Po 1109/12, Lex nr 1287180).

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.