Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 354/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 233 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia 22 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za marzec, kwiecień i grudzień 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego oraz odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec, czerwiec i wrzesień 2012 r. wraz z kosztami postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. na rzecz skarżącej M.S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

Naczelnik Z. Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia 13 listopada 2017 r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności M. S., zam. w [...], wraz ze Spółką z o.o. [...] z siedzibą w S., za zaległości podatkowe tej Spółki, z tytułu:

1) podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. - w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę - w kwocie [...]zł, obliczonymi na dzień wydania decyzji, oraz kosztami postępowania egzekucyjnego - w kwocie [...]zł,

2) odsetek od nieuiszczonych w terminach płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec, czerwiec i wrzesień 2012 r. - w łącznej kwocie [...]zł wraz z kosztami postępowania egzekucyjnego - w kwocie [...]zł,

3) podatku dochodowego od osób fizycznych za marzec, kwiecień i grudzień 2012 r.

- w łącznej kwocie [...]zł wraz z odsetkami obliczonymi na dzień wydania decyzji - w kwocie [...]zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego - w łącznej kwocie [...]zł.

Organ podatkowy stwierdził też, że solidarnie odpowiedzialnym za te zobowiązania Spółki jest także H. L. V., drugi członek jej zarządu.

W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy instancji wskazał, że [...] Sp. z o.o. powstała w dniu 2 września 2009 r. W skład pierwszego zarządu Spółki powołani zostali: H. L. V., jako prezes zarządu oraz M. S., jako wiceprezes zarządu. Aktem notarialnym z 20 maja 2014 r. zmieniona została nazwa spółki na [...] Sp. z o.o., co zostało ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym wpisem z dnia 20 października 2014 r.

Zgodnie z ewidencją Z. Urzędu Skarbowego w S. [...] Sp. z o.o. posiada zaległości podatkowe z ww. tytułów.

W celu wyegzekwowania tych zaległości Naczelnik tego Urzędu wszczął wobec Spółki postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionych ośmiu tytułów wykonawczych. W toku postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia rachunków bankowych w trzech bankach, jednak z uwagi na brak środków na tych rachunkach zajęcia te nie zostały zrealizowane (jeden z banków poinformował, że nie prowadzi rachunków bankowych dla Spółki). Ustalono też, że Spółka nie posiada pojazdów oraz nieruchomości oraz nie prowadzi działalności gospodarczej pod wskazanym adresem siedziby.

Organ podatkowy I instancji pismem z 31 grudnia 2013 r. wezwał ww. członków zarządu Spółki, do udzielenia informacji o stanie majątkowym spółki. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie nie została odebrana.

W związku z bezskutecznością postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny wnioskiem z 23 września 2014 r. wystąpił do Sądu Rejonowego [...] w S. o nakazanie wyjawienia majątku lecz na wyznaczone w sprawie posiedzenie nie stawił się nikt z reprezentantów Spółki.

Postanowieniem z 17 grudnia 2014 r. organ egzekucyjny umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne.

W związku z niemożnością wyegzekwowania od Spółki ww. zaległości podatkowych, organ podatkowy postanowieniem z 5 lipca 2017 r. wszczął postępowanie podatkowe wobec M. S., zmierzające do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu Spółki za jej zaległości podatkowe z ww. tytułów wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Postanowienie doręczono Stronie w dniu 10 lipca 2017 r.

W dniu 13 września 2017 r. organ podatkowy udostępnił materiał dowodowy aplikantowi radcowskiemu, działającemu z upoważnienia pełnomocnika Strony - radcy prawnego M. C..

Na wniosek z 12 września 2017 r., powtórzony w dniu zapoznania pełnomocnika strony z aktami sprawy, tj. 13 września 2017 r., organ podatkowy wyznaczył stronie termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego do dnia 25 września 2017 r. Pismem z 28 września 2017 r. radca prawny [...] złożył wniosek o przedłużenie o trzy tygodnie terminu na ustosunkowanie się do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Organ podatkowy nie uwzględnił tego wniosku, uznając go za nieuzasadniony. W dniu 12 października 2017 r. organ podatkowy ponownie udostępnił do wglądu akta sprawy ww. aplikantowi radcowskiemu.

Pismem z 31 października 2017 r. Strona reprezentowana przez ww. radcę prawnego złożyła wniosek o zawieszenie postępowania z uwagi na prowadzone przez Prokuraturę Rejonową [...] postępowanie przygotowawcze (sygn. akt 2 Ds [...]) – w którym nastąpi rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez organ postępowania przygotowawczego - oraz wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów: zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez prokurenta Spółki a także pisma pełnomocnika pokrzywdzonej z 26 października 2017 r. na okoliczność popełnienia tego czynu na szkodę spółki w okresie objętym niniejszym postępowaniem oraz znajdowania się dokumentacji spółki w materiale zgromadzonym w postępowaniu przygotowawczym. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że ww. zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa zainicjowało postępowanie przygotowawcze w sprawie byłego prokurenta oraz udziałowca Spółki, który sprawował funkcję prokurenta Spółki do 26 marca 2012 r. Z uwagi na toczące się postępowanie karne Strona nie miała dostępu do dokumentacji Spółki, z tego powodu nie ponosi winy za niezgłoszenie, we właściwym czasie, wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Ustalenia dokonane przez organy ścigania będą więc miały charakter prejudykatu w sprawie.

Postanowieniem z 9 listopada 2017 r. organ podatkowy odmówił zawieszenia postępowania stwierdzając, że postępowanie przygotowawcze prowadzone przez prokuratora, ewentualny akt oskarżenia oraz wynik postępowania sądowego karnego nie stanowią zagadnienia wstępnego do niniejszego postępowania podatkowego z uwagi na ich różny przedmiot i cele. Ustaleń w postępowaniu podatkowym zmierzającym do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości spółki dokonuje bowiem organ podatkowy na podstawie przesłanek określonych w materialnych przepisach prawa podatkowego.

Organ podatkowy wskazał następnie na przepis art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nakładający na podatników obowiązek składania zeznania o wysokości dochodu (straty) osiągniętego w roku podatkowym - do końca trzeciego miesiąca roku następnego i wpłacania w tym terminie podatku należnego albo różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu, a sumą należnych zaliczek za okres od początku roku. Przytoczył też brzmienie art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nakładający na zakłady pracy, w tym na osoby prawne, jako płatników, obowiązek obliczania i pobierania w ciągu roku zaliczek na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody (m.in.) ze stosunku służbowego i stosunku pracy – w terminach wskazanych w art. 38 ust. 1 i 1a tej ustawy, a w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym są one obowiązane przesłać roczną deklarację według ustalonego wzoru (PIT-4R).

Organ wyjaśnił też, że art. 21 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.) stanowi, iż zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, a z dalszej części tego artykułu wynika, że jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, to podatek wskazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty.

Spółka w złożonej 22 stycznia 2014 r. korekcie zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012 r. (CIT-8) wykazała wysokość osiągniętego dochodu oraz kwoty podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego - w kwocie [...]zł, natomiast w deklaracji rocznej [...] za 2012 r. wykazała zaliczki na podatek dochodowy. Spółka nie uregulowała ww. zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych oraz podatku dochodowego od osób fizycznych, w terminach wskazanych przepisami ustaw podatkowych, w związku z czym, stały się one zaległościami podatkowymi - stosownie do art. 51 § 1 O.p.

Zgodnie z art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) i b) O.p., postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego oraz o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta. W związku z tym, Naczelnik Z. Urzędu Skarbowego w S. w dniu 3 marca 2015 r. wydał decyzję orzekającą o odpowiedzialności podatkowej płatnika [...] sp. z o.o. i określającą wysokość należności z tytułu pobranego, a niewpłaconego w ustawowym terminie podatku dochodowego od osób fizycznych za III, IV, XII 2012 r.

Organ podatkowy I instancji wyjaśnił, że dla orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki nie jest istotne czy zaległość podatkowa powstała z winy tego członka - istotny jest jedynie fakt pełnienia przez niego funkcji członka zarządu i spełnienie przesłanek określonych w art. 116 O.p. Nie ma więc znaczenia czy zaległości Spółki powstały z przyczyn leżących po stronie innych organów spółki, jej wspólników, czy prokurenta. Czynności podejmowane przez byłego prokurenta nie mają zatem wpływu na odpowiedzialność Podatniczki - członka zarządu - za zaległości Spółki.

Członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości spółki, jeżeli wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości (lub wszczęcie postępowania układowego) albo niezgłoszenie takiego wniosku nastąpiło bez jego winy.

Pismem z 21 czerwca 2013 r., sygn. akt. XII U [...]/1.dz. Sąd Rejonowy [...] w S., XII Wydział Gospodarczy poinformował, że nie został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości, ani wniosek o otwarcie postępowania układowego w stosunku do [...] Sp. z o.o.

W zakresie odnoszącym się do "czasu właściwego" do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości organ podatkowy wyjaśnił, że należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1361 ze zm.). Zgodnie z art. 21 ust. 1 tej ustawy, dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Dwutygodniowy - termin do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości liczy się od dnia, w którym dłużnik stał się niewypłacalny. Dniem tym jest dzień, w którym nastąpiło zaprzestanie wykonywania wymagalnych zobowiązań (art. 11 ust. 1), albo w którym zobowiązania przekroczyły wartość majątku dłużnika, będącego osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej (art. 11 ust. 2). Artykuł 10 tej ustawy określa niewypłacalność jako niewykonywanie przez dłużnika jego wymagalnych zobowiązań - niewypłacalność istnieje więc nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy nie wykonuje tych zobowiązań z innych przyczyn.

W sprawie ustalono, że Spółka nie uregulowała zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r., odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za III, IV, IX 2012 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za III, IV i XII 2012 r. Co najmniej zatem od początku 2012 r. Spółka miała problemy z regulowaniem swoich wymagalnych zaległości podatkowych i jej zarząd (albo członek zarządu) powinien już wtedy złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości. Wniosek taki nie został jednak złożony także w okresie po odwołaniu prokurenta, w marcu 2012 r., a przed złożeniem zawiadomienia o możliwości popełnienia przez niego przestępstwa w dniu 2 października 2014 r. Brak dostępu do dokumentacji rachunkowej Spółki, z uwagi na prowadzone postępowanie karne nie może więc uzasadniać niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcia postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości we właściwym czasie.

Strona nie wskazała też mienia, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części, a tym samym spowoduje uwolnienie byłego członka zarządu od odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe.

W odwołaniu od decyzji organu podatkowego Strona, reprezentowana przez radcę prawnego M. C., zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem:

1) art. 145 § 1 w zw. z art. 123 § 1 O.p. poprzez niedoręczenie Stronie, w jej miejscu zamieszkania, wezwania do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zawiadomienia o wszczęciu postępowania podatkowego w jej sprawie; w konsekwencji zostało ograniczone jej prawo do obrony - na skutek tego Strona została wyłączona z możności podejmowania inicjatywy dowodowej w toku postępowania;

2) art. 180 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 191 O.p. poprzez nieprzyznanie mocy dowodowej dokumentowi zawiadomienia o podejrzenia popełnienia przestępstwa;

3) art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez nieuwzględnienie wniosku o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się postępowanie przygotowawcze w sprawie podejrzenia popełnienia przestępstwa na szkodę spółki oraz Strony, tj. o czyn z art. 286 § 1 K.k. w zb. z art. 296 § 1 K.h. w zw. z art. 11 § 1 K.h.,

4) naruszenie z pkt 3 doprowadziło do obrazy prawa materialnego - art. 11 K.p.c., poprzez wadliwe uznanie, iż z uwagi na różny przedmiot i cele postępowania karnego oraz podatkowego nie zachodzi przesłanka do zawieszenia postępowania;

5) w konsekwencji naruszenia z pkt 4 doszło do obrazy art. 116 § 1 O.p. w zw. z art. 286 § 1 K.k. w zb. z art. 296 § 1 K.k. w zw. z art. 11 K.k. poprzez błędne uznanie, iż przestępstwo ukrywania dokumentacji rachunkowej i tworzenia niekontrolowanego obrotu spółki nie ma wpływu na odpowiedzialność podatkową członka zarządu.

Pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Ponadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z pisma Prokuratury Rejonowej [...] z 9 grudnia 2014 r. i pisma Sądu Rejonowego [...] XIII Wydział Gospodarczy KRS z 9 grudnia 2014 r. - na okoliczność wydania decyzji na podstawie niepełnego materiału dowodowego i przedwczesnego jej wydania, bez analizy zagadnienia wstępnego.

Pismami z 5 stycznia 2018 r. organ odwoławczy wezwał pełnomocnika Strony do usunięcia braków formalnych odwołania i zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, poprzez wykazanie umocowania do reprezentowania Strony przed organem II instancji. Pisma te w dniu 11 stycznia 2018 r. doręczono również Stronie. Pełnomocnik przedłożył pełnomocnictwo szczególne, obejmujące "prawo do reprezentowania w sprawie odwołania od decyzji oraz zażalenia" – ze wskazaniem numerów sprawy.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 22 marca 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

Uzasadniając takie rozstrzygnięcie organ odwoławczy uznał, że w sprawie zaistniały ustalone przez organ podatkowy zarówno przesłanki pozytywne, jak i negatywne, stanowiące podstawę do wydania przedmiotowej decyzji.

Organ odwoławczy przywołał odpowiednie przepisy Ordynacji podatkowej, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Odnosząc je do dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych stwierdził, że wykazane zostało istnienie pozytywnych przesłanek odpowiedzialności Strony za zaległości podatkowe Spółki, stwierdzono bowiem powstanie zobowiązania podatkowego w okresie pełnienia funkcji wiceprezesa zarządu Spółki przez Stronę oraz bezskuteczność egzekucji zaległości podatkowej.

Równocześnie nie stwierdzono zaistnienia tzw. przesłanek negatywnych takiej odpowiedzialności, bowiem Strona nie wykazała, że złożono we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z winy członka zarządu, bądź też, że wskazała ona mienie spółki, z którego egzekucja jest możliwa.

Z ustaleń faktycznych wynika, że Spółka nie wykonywała swoich wymagalnych zobowiązań, bowiem: 1) jako płatnik, nie uregulowała w terminie płatności (tj. w dniu 20 kwietnia i 20 maja 2012 r. oraz w dniu 21 stycznia 2013 r.) pobranego podatku dochodowego od osób fizycznych (odpowiednio) za marzec i kwiecień 2012 r. oraz za grudzień 2012 r., 2) nie uregulowała w terminie płatności - tj. 20 kwietnia 2012 r., której termin płatności upłynął 20 maja 2012 r. - zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec, czerwiec i wrzesień 2012 r.

W związku z tym organ uznał, że Spółka już 20 kwietnia 2012 r. zaprzestała realizacji zobowiązań podatkowych. Zatem Spółka stała się niewypłacalna w 2012 r. W tej sytuacji, nie później niż w terminie dwóch tygodni, od dnia w którym wystąpiła podstawa do zgłoszenia upadłości, Spółka powinna zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości, czyli w terminie do 2 maja 2012 r. – czego nie uczyniono. Strona nie złożyła bowiem wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki i nie podjęła działań skutkujących wszczęciem postępowania zapobiegającego, nie wskazała też mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.

Oceniając kwestię braku winy Strony w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, organ odwoławczy wskazał, że członkowie zarządu będąc uprawnieni i zobowiązani do kontrolowania stanu finansów i majątku spółki, w sytuacji gdy spółka nie jest w stanie zaspokoić wszystkich swoich zobowiązań, mają obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Jeżeli członek zarządu nie wykona tego obowiązku, aby uwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki powinien wykazać, że pomimo należytej staranności obiektywnie zaistniały przyczyny, które uniemożliwiły mu podjęcie działań zmierzających do wszczęcia postępowania upadłościowego lub układowego. Do takich okoliczności, uniemożliwiających złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie można jednak zaliczyć przestępczych działań prokurenta Spółki – co podnosiła Strona. Strona pełniła obowiązki członka zarządu Spółki w czasie, w którym upłynął termin płatności przedmiotowych zobowiązań podatkowych, posiadała, zatem formalne uprawnienia członka zarządu, bez względu na faktyczny sposób wykonywania obowiązków. Wniosek taki wynika z literalnego brzmienia art. 116 O.p., który nie odwołuje się do faktu "wykonywania" lecz do "pełnienia obowiązków". Wniosek taki potwierdza też wykładnia przepisów art. 208 § 2 Kodeksu spółek handlowych w zw. z art. 293 § 2 tego Kodeksu oraz art. 355 § 2 Kodeksu cywilnego.

Organ odwoławczy zauważył przy tym, że wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony także w okresie po odwołaniu ww. prokurenta w marcu 2012 r., a przed złożeniem zawiadomienia o możliwości popełnienia przez niego przestępstwa.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 145 § 1 w zw. z art. 123 § 1 O.p., poprzez niedoręczenie Stronie, w jej miejscu zamieszkania, wezwania do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zawiadomienia o wszczęciu postępowania podatkowego w jej sprawie, czym ograniczono jej prawo do obrony, organ odwoławczy uznał ten zarzut za chybiony. Organ wskazał bowiem, że organ I instancji postanowienie z 5 lipca 2017 r. o wszczęciu postępowania oraz zawiadomienie wydane w trybie art. 200 O.p. skierował na adres zamieszkania Strony ([...]). Poczta Polska pismem z 18 grudnia 2017 r. poinformowała, że przesyłka zawierająca te pisma została doręczona adresatowi 10 lipca 2017 r. Zatem nawet uwzględniając fakt, że miejsce zamieszkania Podatniczki jest odległe, w okresie kilkumiesięcznego postępowania podatkowego miała ona - do czasu wydania decyzji przez organ I instancji, tj. 13 listopada 2017 r. – możliwość osobistego udziału w tym postępowaniu. Strona skorzystała jednak z przysługującego jej prawa i ustanowiła pełnomocnika w osobie radcy prawnego M. C.. Wobec tego organy podatkowe kierowały pisma do tego pełnomocnika Strony. Ponadto organ podatkowy dwukrotnie, tj. 13 września i 12 października 2017 r. udostępnił do wglądu akta sprawy aplikantowi radcowskiemu, działającemu z upoważnienia radcy prawnego M. C. oraz wyznaczył stronie termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego do dnia 25 września 2017 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzji organu odwoławczego pełnomocnik strony zarzucił naruszenie:

1) art. 211 w zw. z art. 145 § 1 w zw. z art. 145 § 2 w zw. z art. 118 § 1 O.p. poprzez brak skutecznego doręczenia skarżącej decyzji ustalającej jej odpowiedzialność jako członka zarządu za zobowiązania Spółki; decyzja z 13 listopada 2017 r. została wysłana do radcy prawnego M. C., który nie był upoważniony do odbioru decyzji, gdyż został wyłącznie upoważniony do jednorodzajowej czynności o charakterze materialno-technicznym w postaci przeglądania akt sprawy; w konsekwencji organ podatkowy nie doręczył stronie decyzji na piśmie, czym naruszył art. 211 O.p.; zgodnie z art. 118 § 1 decyzja winna zostać doręczona stronie skarżącej najpóźniej do dnia 31 grudnia 2017 r., czego organ nie uczynił. W konsekwencji organ podatkowy nie może wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej skarżącej po 31 grudnia 2017 r.,

2) naruszenie z pkt 1 implikuje kolejne naruszenie prawa w postaci obrazy art. 138e § 1 O.p., poprzez wadliwie uznanie, iż pełnomocnictwo szczegółowe o treści "pełnomocnictwo obejmuje prawo do przeglądania akt, sporządzania odpisów i zdjęć" upoważnia także do innych czynności niż wyraźnie wskazanych w pełnomocnictwie; w konsekwencji organ II instancji wadliwie zastosował art. 138a § 1 O.p. w stosunku do radcy prawnego M. C., który nie był upoważniony do odbioru decyzji w sprawie, doręczenie decyzji osobie nie będącej upoważnionej do odbioru nie wywołuje skutków prawnych względem skarżącej,

3) art. 116 § 1 O.p. poprzez wadliwą wykładnię, która sprowadza się do błędnego uznania przez organ II instancji, iż członek zarządu ponosi absolutną odpowiedzialność za wszelkie zobowiązania spółki w czasie sprawowania funkcji członka zarządu niezależnie od ustaleń w innych toczących się postępowaniach sądowych lub organów administracji publicznej,

4) w konsekwencji naruszenia z pkt 3 doszło do obrazy art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez wadliwe nieuwzględnienie wniosku o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się postępowanie przygotowawcze w sprawie podejrzenia popełnienia przestępstwa przez byłego prokurenta spółki, tj. o czyn z art. 286 § 1 K.k. w zb. z art. 296 § 1 K.k. w zw. z art. 11 §1 K.k., pomimo iż zobowiązania spółki zostały wygenerowane przez tego prokurenta działającego na rachunek spółki ale wbrew umowie prokury udzielonej mu, które to ustalenia stanowią stan faktyczny toczącego się postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową [...] pod sygnaturą akt: 2 [...],

5) naruszenie z pkt 4 doprowadziło do obrazy art. 11 P.p.s.a. poprzez wadliwe uznanie, iż nie zachodzi przesłanka do zawieszenia postępowania z uwagi na odrębność postępowania podatkowego od postępowania karnego w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego; w przypadku gdy wyniki postępowania karnego mają bezpośredni związek z wykazaniem, iż skarżąca nie ponosi winy za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości,

6) art. 191 O.p. w postaci wadliwej oceny dokumentu zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa w perspektywie wpływu toczącego się postępowania karnego na odpowiedzialność skarżącej za zobowiązania spółki; w konsekwencji organ podatkowy niezgodnie z art. 122 O.p. nie wyjaśnił okoliczności, których przedmiotem jest toczące się postępowanie karne, będące elementem stanu faktycznego sprawy; organ podatkowy nie zweryfikował wskazanej okoliczności apriorycznie ustalając, iż postępowanie karne nie ma związku z postępowaniem podatkowym - działanie organu podatkowego niewątpliwie nie wzbudza zaufania do organów podatkowych i stoi w sprzeczności z zasadą z art. 121 § 1 O.p.,

7) art. 124 w zw. z art. 187 O.p. poprzez brak wyjaśnienia w zaskarżonej decyzji stanu faktycznego objętego postępowaniem karnym toczącym się w ww. sprawie, przytoczenie szerokiego orzecznictwa i argumentacji prawnej na poparcie poglądu prawnego o odrębności postępowania karnego i podatkowego w rozumieniu zagadnienia wstępnego nie może być rozumiane jako wyjaśnienie stronie stanu faktycznego, w przypadku jak organ II instancji w zaskarżonej decyzji bezspornie wskazuje, iż: "[...], będąc poza kontrolą członków zarządu Spółki działał na jej szkodę, gdyż zawarł umowę obsługi i zarządzania Spółki z przedsiębiorstwem maltańskim [...]. Wydatki z tego tytułu generowały obrót, będący poza kontrolą fiskalno-skarbową władz Spółki"; w konsekwencji organ II instancji w zaskarżonej decyzji jako element stanu faktycznego wskazuje ustalenia postępowania karnego, jednak nie weryfikuje ich z uwagi na poczynioną apriorycznie i contra legem wykładnię zagadnienia wstępnego, co należy uznać za sprzeczne z zasadą prawdy obiektywnej - organ II instancji poprzestał na ustaleniach organu podatkowego I instancji, nie weryfikując prawidłowości tych ustaleń, naruszając tym samym art. 127 O.p.,

8) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 229 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania uzupełniającego, organ podatkowy II instancji wyłącznie powielił ustalenia organu I instancji wraz z przytoczeniem obszernej argumentacji prawnej, bez wyjaśnienia stanu faktycznego sprzecznie z zasadą prawdy obiektywnej, która wymaga ustalenia wszystkich istotnych dla ustalenia obowiązku podatkowe okoliczności sprawy.

Podnosząc takie zarzuty pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację przedstawionych zarzutów, wskazując m.in., że postanowieniem z 5 lipca 2017 r. ww. organ podatkowy wszczął wobec Strony postępowanie podatkowe w sprawie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki a w dniu 13 września 2017 r. radca prawny [...] zgłosił się do sprawy, legitymując się pełnomocnictwem szczegółowym wyłącznie do przeglądania akt, robienia odpisów i zdjęć w sprawie podatkowej.

Decyzja organu podatkowego I instancji z 13 listopada 2017 r. orzekająca o solidarnej odpowiedzialności Strony za zaległości podatkowe Spółki została wysłana do ww. radcy prawnego, nieupoważnionego do odbioru decyzji ustalającej. Pracownik kancelarii odebrał korespondencję skierowaną błędnie do radcy prawnego. Zgodnie z art. 145 § 1 w zw. z § 2 O.p. organ podatkowy doręcza pisma stronie, a jeżeli działa przez pełnomocnika to doręcza pełnomocnikowi. Strona nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń lub zastępowania, wobec czego należy uznać, że w sprawie nie powstał obowiązek podatkowy Strony. Decyzja o ustaleniu obowiązku podatkowego członka zarządu w rozumieniu art. 116 § 1 O.p. ma charakter konstytutywny - powstaje więc po doręczeniu decyzji ustalającej (w rozumieniu art. 21 § 1 pkt 2 O.p.).

Zdaniem strony skarżącej, organ II instancji naruszył więc art. 138e § 1 O.p., bowiem jedynie gdyby w pełnomocnictwie szczegółowym wyraźnie wskazano upoważnienie do odbioru korespondencji kierowanej do Strony albo byłoby to pełnomocnictwo ogólne radca prawny [...] byłby upoważniony do odbioru ww. decyzji, a w konsekwencji doręczenie byłoby skuteczne. Należy zatem uznać, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego, tj. nie wywołuje skutków prawnych.

Ponadto, obowiązek podatkowy powstał za 2012 r., a zatem z końcem dnia 31 grudnia 2017 r., zgodnie z art. 118 § 1 O.p., nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej (Strony).

Organ podatkowy I instancji nie zweryfikował pełnomocnictwa radcy prawnego, analogicznie nie uczynił tego organ II instancji, domagając się wyłącznie pełnomocnictwa do występowania w postępowaniu odwoławczym. Dopiero pełnomocnictwem szczegółowym z 15 stycznia 2018 r. radca prawny [...] został upoważniony do działania w postępowaniu (ale wyłącznie) odwoławczym. Organ II instancji nie uwzględnił wskazanego naruszenia, a w konsekwencji wadliwie utrzymał w mocy wadliwie doręczoną decyzję organu I instancji.

Decyzja organu II instancji jest więc obarczona zarówno naruszeniami prawa procesowego jak i prawa materialnego. Decyzja ta winna zatem zostać uchylona w całości. Obowiązek podatkowy nie został skutecznie nałożony na Stronę w terminie do dnia 31 grudnia 2017 r., a z uwagi na treść art. 118 § 1 O.p., zobowiązanie względem Strony nie może powstać skutecznie po tej dacie. W konsekwencji, po uchyleniu zaskarżonej decyzji, postępowanie podatkowe winno zostać umorzone.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 3 sierpnia 2018 r., złożonym do Sądu 2 dni przed rozprawą, pełnomocnik skarżącej ustosunkowując się do stanowiska organu odwoławczego zawartego w odpowiedzi na skargę na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej: "p.p.s.a." – wniósł o "dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentacji zdjęciowej z adresu [...] – na okoliczność wysyłania przez organ podatkowy korespondencji do Skarżącej na adres niebędący miejscem zamieszkania Skarżącej, niedoręczenia Skarżącej zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz dalszych pism w sprawie (....)". Swoją wiedzę na temat nieokreślonego postępowania podatkowego w Polsce Skarżąca otrzymała bowiem "przypadkowo od współpracowników pracujących w halach magazynowych w [...]. Zdaniem pełnomocnika "z dokumentacji fotograficznej z gogle map" (trzy zdjęcia czarnobiałe), adres doręczenia przyjęty przez organ podatkowy "to nie miejsce zamieszkania Skarżącej ale miejsce magazynowe jej zakładu pracy".

Na rozprawie Sąd oddalił ten wniosek dowodowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje:

Po dokonanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargę należało uwzględnić, bowiem decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, za zasadne należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 211 w zw. z art. 145 § 1 i § 2 O.p. poprzez brak skutecznego doręczenia skarżącej decyzji ustalającej jej odpowiedzialność jako członka zarządu za zobowiązania Spółki oraz naruszenia art. 138e § 1 w zw. z art. 138a § 1 O.p., poprzez wadliwie uznanie, iż pełnomocnictwo szczególne przedłożone przez radcę prawnego M. C. w postępowaniu przed organem I instancji uprawniało go do odbioru decyzji tego organu.

Zgodnie z przywołanymi przepisami Ordynacji podatkowej, strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania (art. 138a § 1). Pełnomocnictwo może być ogólne, szczególne albo do doręczeń (art. 138a § 2). Pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego (art. 138e § 1). Pełnomocnictwo szczególne może być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone ustnie do protokołu (art. 138e § 2). Pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 2, w oryginale lub jego notarialnie poświadczony odpis (art. 138e § 3).

Stosownie do art. 145 O.p.: "§ 1. Pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. § 2. Jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie.". Zasadę tę uzupełnia art. 211 O.p., zgodnie z którym; "Decyzję doręcza się stronie na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej.".

Odnosząc te przepisy do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w związku ze wszczęciem (postanowieniem z 5 lipca 2017 r.) przedmiotowego postępowania podatkowego wobec Strony, w dniu 13 października 2017 r. do organu podatkowego I instancji wpłynęło pismo radcy prawnego M. C. (podpisane przez upoważnionego aplikanta radcowskiego), którym zgłosił się on do tego postępowania "w charakterze pełnomocnika" w postępowaniu prowadzonym przez ten organ (ze wskazaniem sygnatury tego postępowania), "reprezentującego" M. S., "[...]". Do pisma pełnomocnik dołączył wystawione na urzędowym druku pełnomocnictwo szczególne z dnia 12 września 2017 r., podpisane przez Stronę. W rubryce E dotyczącej zakresu pełnomocnictwa szczególnego, obejmującej (pkt 59 formularza) "wskazanie sprawy podatkowej (...) lub wskazanie zakresu do działania w sprawie podatkowej (...)" wpisano: "Pełnomocnictwo obejmuje prawo przeglądania akt, sporządzania odpisów i zdjęć w sprawie: [...] [...]".

W kolejnych pismach i wnioskach (w tym np. zawierającym wniosek o zawieszenie postępowania, w zażaleniu na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania) kierowanych do organu podatkowego), radca prawny [...] podkreślał, że działa "w imieniu" Strony, jako jej pełnomocnik.

Decyzję z dnia 13 listopada 2017 r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności Strony jako członka zarządu ww. Spółki za jej zaległości podatkowe (a także postanowienie z dnia 9 listopada 2017 r. o odmowie zawieszenia postępowania) organ I instancji wysłał więc do ww. radcy prawnego, określając go jako "pełnomocnika Strony".

Decyzja ta została doręczona 16 listopada 2017 r. i w ustawowym terminie radca prawny [...] reprezentujący Stronę ("działając w jej imieniu") złożył odwołanie.

Organ II instancji stwierdzając, że z treści zawartego w aktach sprawy pełnomocnictwa szczególnego nie wynika, że radca prawny M[...] jest "uprawniony do reprezentowania" Strony w przedmiotowej sprawie przed tym organem, pismami z 5 stycznia 2018 r. wezwał pełnomocnika do usunięcia braków formalnych odwołania i ww. zażalenia, poprzez wykazanie umocowania do reprezentowania Strony przed organem II instancji. Pisma te w dniu 11 stycznia 2018 r. doręczono również Stronie.

W związku z tym wezwaniem pełnomocnik przedłożył pełnomocnictwo szczególne, obejmujące "prawo do reprezentowania w sprawie odwołania od decyzji oraz zażalenia" – ze wskazaniem numerów sprawy.

Organ II instancji był więc uprawniony do adresowania dalszych pism (w tym rozstrzygnięć w sprawie) do ww. pełnomocnika Strony.

Stwierdzić jednak należy, że o ile organ ten zasadnie zauważył, że pełnomocnictwo przedłożone w postępowaniu przed organem I instancji nie upoważniało ww. radcy prawnego do składania odwołania od decyzji, to jednak - konsekwentnie – powinien też uznać, że nie był on także uprawniony do odbioru decyzji organu I instancji. Oznacza to, że organ I instancji nie powinien kierować decyzji do tego pełnomocnika, skoro nie przedłożył on właściwego pełnomocnictwa do reprezentowania Strony (lub odbioru pism). Tym samym takie działanie organu I instancji należy uznać za naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących doręczania decyzji, a wobec tego decyzja ta nie została skutecznie doręczona stronie postępowania. Brak skutecznego doręczenia decyzji oznacza zarazem, że decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego, zatem niedopuszczalne jest wniesienie od niej odwołania do organu II instancji, a w konsekwencji również rozpoznanie takiego odwołania przez ten organ.

Wprawdzie, jak wskazano powyżej, radca prawny [...] w postępowaniu przed organem I instancji podkreślał, że działa jako pełnomocnik Strony (przekraczając zatem zakres udzielonego mu pełnomocnictwa), czym wprowadzał w błąd i utwierdzał w tym błędzie organ podatkowy, to jednak organ ten z urzędu obowiązany był do przestrzegania zasad postępowania podatkowego. Powinien zatem dostrzec, że przedłożone przez pełnomocnika pełnomocnictwo upoważniało go jedynie do przeglądania akt, sporządzania odpisów i zdjęć tych akt. Otrzymując zatem pisma (wnioski) pełnomocnika wykraczające poza zakres umocowania organ podatkowy (jak uczynił to organ II instancji) powinien pouczyć o tym uchybieniu formalnym pełnomocnika i wezwać go do uzupełnienia takiego braku formalnego pisma. Oznacza to zarazem, że tak upoważnionemu (w takim ograniczonym zakresie) pełnomocnikowi organ podatkowy nie był uprawniony do doręczenia mu przedmiotowej decyzji podatkowej, pomimo iż był to profesjonalny pełnomocnik, wskazujący na umocowanie do działania w imieniu Strony, podkreślając to następnie odebraniem decyzji i wniesieniem od niej odwołania, bez uzyskania od Strony dodatkowego, właściwego pełnomocnictwa.

Zatem pomimo odebrania decyzji przez profesjonalnego pełnomocnika i nieodesłania jej organowi z informacją, że nie został on upoważniony do odbioru decyzji a następnie pomimo wniesienia odwołania, w którym także pełnomocnik nie wskazywał na ograniczone umocowanie – po uzupełnieniu braku formalnego przez dołączenie pełnomocnictwa do działania w imieniu Strony przed organem II instancji, organ ten niezasadnie uznał, że odwołanie to zobowiązało organ do jego merytorycznego rozpatrzenia i do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji.

Tym samym organ II instancji naruszył też przepisy art. 233 § 1 pkt 1 O.p., w myśl którego, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji – przez jego zastosowanie oraz art. 228 § 1 pkt 1 O.p., zgodnie z którym, "organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania" – przez jego niezastosowanie. Równocześnie uznać należy, że naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Zauważyć tu należy, iż zarzut nieskutecznego doręczenia decyzji organu I instancji nie pojawił się w odwołaniu, również organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odnosił się do tej kwestii - co należy jednak uznać za uchybienie, gdyż kwestia skutecznego doręczenia takiej decyzji powinna być z urzędu badana przez organ odwoławczy. Prawidłowe doręczenie takiej decyzji jest bowiem niezbędne dla załatwienia sprawy podatkowej, zdarzenie takie wywołuje bowiem istotne skutki procesowe (w tym np. rozpoczyna bieg terminu do wniesienia odwołania), w określonych sytuacjach może też wywoływać skutki materialnoprawne. Nieprawidłowe doręczenie decyzji uznać więc należy za istotne naruszenie przepisów postępowania.

Odpowiadając na postawiony (dopiero) w skardze zarzut nieskutecznego doręczenia omawianej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zarzut taki jest nietrafny, skoro bowiem pełnomocnik "wykonywał skutecznie czynności za stronę, to podważanie swych uprawnień, na obecnym etapie sprawy, jest niezrozumiałe". Organ wskazał też, że w orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż naruszenie przez organ administracji przepisów o doręczeniach nie może działać na niekorzyść strony postępowania, która mimo wadliwego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji wniosła odwołanie od tej decyzji. Organ odwoławczy uznał zatem, że decyzja organu I instancji została skarżącej doręczona i w terminie liczonym od doręczenia jej decyzji wniosła odwołanie. W związku z tym nie było podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

Sąd z powodów podanych powyżej nie podzielił jednak takiej argumentacji organu odwoławczego zawartego w odpowiedzi na skargę.

Uznając zatem, że decyzja organu I instancji nie została skutecznie doręczona stronie postępowania stwierdzić należy, że przedwczesne i nieuzasadnione byłoby odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.

Odniesienia się wymaga jedynie oddalenie ww. wniosku dowodowego pełnomocnika Skarżącej. Niezależnie od faktu, że wniosek o przeprowadzenie takiego dowodu (przez Sąd) został złożony dopiero na 2 dni przed rozprawą, zauważyć należy, że skoro już w odwołaniu pełnomocnik podnosił zarzut niedoręczenia Stronie "w jej miejscu zamieszkania" zawiadomienia wydanego w trybie art. 200 O.p. i postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego, to powyższy wniosek dowodowy powinien być zgłoszony już w odwołaniu, tak aby prowadzące postępowanie podatkowe organy obu instancji mogły się do wniosku odnieść i - ewentualnie - go przeprowadzić. Wniosku takiego pełnomocnik nie zawarł też w skardze, aby przynajmniej w odpowiedzi na skargę mógł się do niego odnieść organ odwoławczy.

Przede wszystkim jednak, wniosek taki nie mógł być uwzględniony przez Sąd z innego powodu. Pełnomocnik skarżącej nie wyjaśnił w jaki sposób (jakimi metodami – kierując się np. wiedzą, doświadczeniem życiowym?) Sąd z załączonych przez pełnomocnika trzech zdjęć z internetu miał by dokonywać ustaleń, iż przedstawione na tych zdjęciach budynki "to nie miejsce zamieszkania Skarżącej ale miejsce magazynowe jej zakładu pracy" - czyli przeprowadzić przeciwdowód wobec przyjętego przez organ podatkowy na podstawie posiadanej dokumentacji adresu Podatniczki, potwierdzonego przez nią np. w pełnomocnictwie udzielonym w dniu 12 września 2017 r., wskazanym też przez pełnomocnika w piśmie zgłaszającym swój udział w postępowaniu. Z akt sprawy wynika też, że kierowane na ten adres pisma do Strony były przez nią odbierane, co potwierdzała podpisem. Poczta Polska – mimo nieprzekazania organowi podatkowemu zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. pism tego organu z 5 lipca 2017 r. – potwierdziła ich doręczenie w dniu 10 lipca 2017 r. Fakt doręczenia tych pism Stronie pośrednio potwierdza też wskazanie przez nią w pełnomocnictwie z 12 września 2017 r. numerów sprawy, będących w istocie oznaczeniami tych właśnie dwóch pism. Oznacza to, że zapoznała się ona z tymi pismami, a co najmniej miała taką możliwość. Ani Skarżąca, ani jej pełnomocnik nie wskazali też w postępowaniu podatkowym lub sądowym innego, właściwego zdaniem pełnomocnika, miejsca zamieszkania Skarżącej.

Uznając więc, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem ww. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o jej uchyleniu.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).

W ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe uwzględnią przedstawioną powyżej ocenę prawną.