Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 393/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2, art. 53 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: aart. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.B. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 393/10

UZASADNIENIE

W dniu 24 maja 2010r. B.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu obejmującego część miasta B. oraz części wsi Z., S., M., C. i R.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej w B. wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, iż została złożona po upływie terminu do jej wniesienia. Jakkolwiek skarżący wystosował w dniu 28 stycznia 2010r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, spowodowanego zakwestionowaną uchwałą, to zostało ono skierowane do Burmistrza Miasta i Gminy B., który udzielił nań odpowiedzi pismem z dnia 20 kwietnia 2010r. Tym samym organ właściwy – Rada Miejska w B. – nie zajęła żadnego stanowiska odnośnie przedmiotowego wezwania, a termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie minął skarżącej w dniu 27 kwietnia 2010r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawę prawną do wniesienia w niniejszej sprawie skargi stanowi przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego.

Jak wynika z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 tej ustawy (gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zgodnie z uchwałą NSA z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt: II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60, przepis art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Z kolei stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Jak wynika z przedstawionego przez stronę skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 28 stycznia 2010r. (k. 13) zostało ono zaadresowane do Burmistrza Miasta i Gminy B., Urząd Miasta i Gminy B.. W pierwszym zdaniu powołanego wezwania zawarto jednakże stwierdzenie "wzywam Radę Miejską w B. do usunięcia naruszenia mojego uprawnienia poprzez podjęcie uchwały o wykreśleniu z obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część miasta B. oraz części wsi Z., S., M., C. i R. zapisu § 7 ust. 5 pkt 7 bądź poprzez jego zmianę".

Mając na uwadze treść cyt. wezwania nie budzi wątpliwości Sądu, iż odpowiedzi nań powinna udzielić Rada Miejska w B., do której Burmistrz Miasta i Gminy B. miał obowiązek przekazać przedmiotowe pismo. W tym zakresie tut. Sąd podziela w całości stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawione w uzasadnieniu postanowienia z dnia 8 sierpnia 2006r., II OSK 1009/06 (dostępne w bazie orzeczniczej NSA). Zgodnie z treścią powołanego orzeczenia w przypadku wezwania do usunięcia naruszenia uchwałą rady gminy, stanowisko w sprawie wezwania powinna zająć rada gminy, ponieważ tylko rada gminy może zweryfikować uchwałę, której dotyczy wezwanie. Zajęcie stanowiska w sprawie wezwania przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) i poinformowanie o tym wzywającego nie może być traktowane jako stanowisko rady gminy, jeżeli rada w tym przedmiocie nie zajmowała stanowiska. W takim przypadku należy przyjąć, że rada gminy nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie. Dodać jedynie trzeba, że nie można wykluczyć sytuacji konfliktu pomiędzy organem wykonawczym a stanowiącym i kontrolnym gminy, co dodatkowo umacnia tezę o konieczności udzielenia odpowiedzi na wezwanie przez właściwy organ (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 października 2008r., II SA/Kr 364/08, LEX nr 507304).

Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy, gdyż odpowiedzi na wystosowane przez stronę skarżącą wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie udzieliła Rada Miejska w B. (względnie działający w jej imieniu Przewodniczący), lecz Naczelnik Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta i Gminy w B. – pismem z dnia 20 kwietnia 2010r. (k. 17).

Tym samym, wobec braku odzewu ze strony właściwego organu, w rozpoznawanej sprawie znajduje zastosowanie sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż B.B., wnosząc skargę w dniu 24 maja 2010r. uchybiła powyższemu terminowi. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało bowiem wysłane w dniu 28 stycznia 2010r., a więc prawie cztery miesiące wcześniej.

Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a.