Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 244/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. G. i K. G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] września 2014 r. – zaskarżoną skargą przez M. G. i K. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2012 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. z [...] września 1983 r. w części zezwalającej Zakładowi Energetycznemu [...] w . ul. [...] na wejście na nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], obr. [...], położoną w Z. – celem wybudowania linii 110 kV [...] – [...].

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Zastępca Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. decyzją z [...] września 1983 r. zezwolił Zakładowi Energetycznemu [...] w K., ul. [...] na wejście między innymi na nieruchomość położoną w Z., obręb [...], oznaczoną jako działka nr [...], celem wybudowania linii 110 kV [...] – [...] (zwanej dalej: "decyzją z 1983 r.). W dniu [...] stycznia 2009 r. wpłynął do Wojewody [...] wniosek M. G. i K. G. o stwierdzenie, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., nieważności wyżej opisanej decyzji.

Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji objętej powyższym wnioskiem. Od decyzji z [...] września 2012 r. M. G. i K. G. wnieśli odwołanie. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] września 2014 r. – wydaną po rozpatrzeniu środka zaskarżenia wniesionego przez M. G. i K. G. – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że przedmiotem postępowania nieważnościowego było ustalenie czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.pa. oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 § 2 K.p.a. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Podstawę prawną decyzji z 1983 r. stanowił przepis art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64, ze zm.). Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] września 1983 r. współwłaścicielami nieruchomości położonej w Z., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] byli S. F. G. i M. G. na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej. S. F. G. zmarł [...] czerwca 1987 r., a spadek po nim nabyli wdowa M. G. oraz syn K. G. Zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...] ww nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] stanowi obecnie współwłasność M. G. w [...] cz. i K. M. G. w [...] cz. Dalej organ podał, że decyzją z [...] sierpnia 1983 r. Wojewódzkie Biuro Planowania Przestrzennego Architektury i Nadzoru Budowlanego w N. S. ustaliło miejsce i warunki realizacji inwestycji oraz zatwierdziło plan realizacyjny linii 110 kV [...]-[...] na działkach położonych w gminie tatrzańskiej. W aktach sprawy znajduje się plan realizacyjny - ogólny plan zagospodarowania terenu oraz wykaz właścicieli gruntów linii 110kV [...]-[...], z których wynika, iż przez działkę nr [...] stanowiącą współwłasność S. i M. G, "[...]" przebiega linia elektroenergetyczna. Powyższa decyzja stanowiła warunek konieczny do uzyskania zezwolenia na wejście w teren m. in. przedmiotowej działki w związku z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej. Wnioskiem z [...] sierpnia 1983 r. Zakład Energetyczny [...] zwrócił się do Urzędu Miasta Z. i Gminy T. o wydanie zezwolenia na wejście w teren w celu budowy linii elektroenergetycznej. Decyzją z [...] września 1983 r. Naczelnik Miasta Z. i Gminy T. zezwolił Zakładowi Energetycznemu [...] w K., ul. [...] na wejście między innymi na działkę nr [...] celem wybudowania linii 120 kV [...] - [...].

W dniu złożenia wniosku, Zakład Energetyczny [...] był częścią przedsiębiorstwa państwowego - Zakładów Energetycznych Okręgu [...] z siedzibą w K., utworzonego zarządzeniem Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia [...] listopada 1958 r., zatem Zakład Energetyczny w K. był uprawionym do złożenia powyższego wniosku. Wnioskodawca uzyskał zezwolenie na przeprowadzenia napowietrznej linii elektroenergetycznej, mieszczącej się w kategorii obiektów wskazanych w art. 35 ust. 1 powołanej ustawy. Tym samym, organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 ww ustawy, czyli nie zaszła przesłanka w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Z kolei odnosząc się do zarzutu odwołujących się wskazującego, że z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, aby osoba, która podpisała decyzję - Zastępca Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. mgr S. K. - posiadała upoważnienie do takiego działania, Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał, iż punki II załącznika do zarządzenia Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. z [...] września 1983 r. w sprawie zmiany regulaminu organizacyjnego Urzędu Miasta Z. i Gminy T. ustanowionego zarządzeniem Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. z [...] stycznia 1980 r., nr [...] Pierwszym Zastępcą Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. był mgr S. K., do którego należało między innymi wykonywanie bezpośredniego nadzoru nad realizacją zadań Zarządu Gospodarki Terenami. Ponadto zgodnie z § 13 ust. 1 zarządzenia Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. z dnia [...] stycznia 1980 r., nr [...] w sprawie regulaminu organizacyjnego Urzędu Miasta Z. i Gminy T.: "Jeżeli Naczelnik Miasta Z. i Gminy T. nie pełni obowiązków, zastępuje go wyznaczony zastępca, a w razie nieobecności Zastępców wyznaczony kierownik wydziału". Dodatkowo z § 13 ust. 2 wynika, że: "Zakres zastępstwa sprawowanego przez osobę określoną w ust. 1 rozciąga się na wszystkie czynności należące do Naczelnika Miasta Z. i Gminy .". Upoważnienie do podpisywania decyzji powinno zostać udzielone mgr S. K., niemniej jego brak wynika z niekompletności materiałów archiwalnych i ów brak nie może prowadzić do stwierdzenia, że decyzja o zezwoleniu na wejście na nieruchomość podpisana przez wymienianą osobę jest nieprawidłowa. Organ podkreślił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, iż brak kompletnych akt sprawy (których nie ma możliwości odtworzyć w całości) powoduje, że nie można przeprowadzić oceny postępowania administracyjnego i ustalić, czy było ono przeprowadzone w sposób prawidłowy, a tym samym nie można stwierdzić, czy zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności rzeczonej decyzji. Brak akt powoduje również, że nie można organowi postawić zarzutu, iż nie zbadał wszechstronnie sprawy i że nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2005r., sygn. akt I SA/Wa 170/04, publ. Lex nr 806693). Odnosząc się do zarzutu braku prawidłowego doręczenia decyzji z 1983 r. S. G., organ odwoławczy zauważył, że decyzja ta została skierowana w jednej przesyłce do S. i M. G. "[...]". Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww decyzji wynika, iż została ona skutecznie doręczona adresatom, zaś odbiór w dniu [...] września 1983 r. pokwitowała M. G. Zatem i ten zarzut odwołujących się uznano za chybiony. Dodano jednak, iż gdyby nawet przyjąć, że doręczenie decyzji nastąpiło wyłącznie M. G., to fakt ten nie może być oceniany jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Odnosząc się natomiast do kwestii konieczności przeprowadzenia z właścicielem nieruchomości rokowań w sprawie dobrowolnego udostępnienia nieruchomości wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 7 września 2007r. (sygn. akt I SA/Wa 1007/07) wyraził ocenę prawną, wskazując, że "Sąd nie podziela stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż przed wystąpieniem o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie linii energetycznej organ winien wystąpić do właścicieli tej nieruchomości o jej dobrowolne odstąpienie wynikające z art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Przepis ten ma zastosowanie w przypadku wywłaszczenia nieruchomości stosownie do art. 35 pkt 3 powołanej ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Sytuacja taka nie zachodzi w sprawie niniejszej. Przedmiotowa nieruchomość nie była przedmiotem wywłaszczenia, a tym samym organ nie miał obowiązku przeprowadzania postępowania ugodowego". Mając powyższe na uwadze Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że decyzja z 1983 r. nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W niniejszej sprawie nie zachodzą również pozostałe kwalifikowane wady prawne, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a.

M. G. i K. G. w skardze na decyzję z [...] września 2014 r. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Wojewody [...] w K. z [...] września 2012 r. Zaskarżonej decyzji zarzucili rażące naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. przez przyjęcie, że decyzja z 1983 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64); 2) art. 77 § 1 K.p.a. przez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego a w szczególności pominięcie: - braku dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie dla S. K. - Zastępcy Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. do wydawania decyzji w imieniu Naczelnika Miasta Z. i Gminy T.;

- że, S. G. i M. G. z winy organu - Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego w N. S. nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...] sierpnia 1983 r. w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego linii 110 kV [...]-[...];

- że, w chwili wydawania przez Zastępcę Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. decyzji z 1983 r. decyzja Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego w N. S. z [...] sierpnia 1983 r. nie była ostateczna.

Skarżący w uzasadnieniu skargi również podnieśli, że już przed organem I instancji zarzucali, iż: - załącznik do decyzji z 1983 r. jest opisany w sposób niepozwalający na jego identyfikację, tj. że jest to załącznik do tej właśnie decyzji i nie zawiera tych samych elementów co decyzja, zwłaszcza niewymienia znaku decyzji, jej daty i podpisu właściwej osoby z oznaczeniem jej imienia nazwiska i stanowiska służbowego, - decyzja z 1983 r. nie określa jaki obszar jest nią objęty a zwłaszcza czy całych wymienionych w nich działek czy też jedynie ich części, które nie są dookreślone. Treść decyzji wskazuje, że dotyczy ona całych działek a całe działki pod wymienioną w decyzji inwestycję potrzebne nie były, - w chwili wydawania rzeczonej decyzji właścicielami działki ewid. nr [...] obręb [...] miasto Z. byli M. i S. małż. G., którzy nie są w niej wymienieni jako strony. Swoją legitymację do złożenia żądania w zakresie stwierdzenia nieważności ww decyzji skarżący wywiedli z okoliczności, że obecnie są właścicielami tej działki.

Według skarżących w toku przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania potwierdzone zostały ich zarzuty co do występowania w sprawie rażącego naruszenia prawa, niemniej okoliczności tych organ nie ocenił pod tym kątem twierdząc, że nie mają one cech rażącego naruszenia prawa. Zdaniem skarżących przeprowadzone postępowanie potwierdziło, że decyzja została podpisana przez podmiot niebędący terenowym organem administracji państwowej wymienionym w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, jakim w tym czasie był Naczelnik Miasta Z. i Gminy T. lecz przez Zastępcę Naczelnika Miasta Z. i Gminy T., który takowym nie był. Zastępca nie posiadał umocowania Naczelnika do orzekania w sprawach takich jak rozstrzygnięta decyzją. To, że do pierwszego zastępcy Naczelnika zgodnie z pkt II załącznika do zarządzenia Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. z dnia [...] września 1983 r. nr [...] w sprawie zmiany statutu organizacyjnego Urzędu Miasta Z. i Gminy T. z dnia [...] stycznia 1980 r. nr [...] należało wykonywanie bezpośredniego nadzoru nad realizacją zadań Zarządu Gospodarki Terenami nie oznacza, że ów Zastępca Naczelnika był albo też miał umocowanie Naczelnika do wydawania indywidualnych aktów administracyjnych z zakresu administracji państwowej. Nadzór nad realizacją zadań jest pojęciem innym niż wykonywanie zadań i tę kwestię należy wyraźnie podkreślić. Co prawda w owym regulaminie jest mowa o tym, że jeżeli Naczelnik Miasta Z. i Gminy T. nie pełni obowiązków to zastępuje go wyznaczony zastępca, ale brak jest dowodu na to, by po pierwsze w dacie wydawania zaczepionej decyzji naczelnik nie pełnił swej funkcji, a po drugie by do "zastępowania" go wyznaczył Zastępcę Naczelnika, który decyzję z 1983 r. podpisał. Skarżący wskazali, że nieuprawnione jest twierdzenie organu I instancji, że brak pełnomocnictwa może wynikać z niekompletności materiałów archiwalnych i w związku z tym nie może prowadzić do stwierdzenia, że decyzja podpisana przez Zastępcę Naczelnika nie jest prawidłowa. Brak jest wynikiem tego, że takie upoważnienie nie zostało udzielone. Gdyby było udzielone, to znajdowałoby się w zasobach archiwalnych, do których zgodnie z wymogami archiwizacji zostałoby przekazane. Nadto przy pieczęci imiennej znajdowałby się odpowiedni tekst to potwierdzający jak np. "z upoważnienia Naczelnika Miasta..." Oznacza to, że Zastępca Naczelnika nie działał w imieniu Naczelnika lecz własnym a we własnym jako Zastępca Naczelnika żadnych decyzji wydawać nie mógł.

Skarżący wskazali też, że decyzja została oparta na decyzji z [...] sierpnia 1983r. nr [...] o zatwierdzeniu planu realizacyjnego opisanej linii, która nie wskazuje po których działkach owa linia ma przebiegać. Owa decyzja wskazuje, że działki określone są w planie realizacyjnym, ale z kolei w aktach brak jest takowego planu realizacyjnego, który obejmowałby działką ewid. nr [...] obr. [...] m. Z. Tak więc owa decyzja nie dotyczy nieruchomości skarżących i nie może być podstawą do " wywłaszczenia" w trybie szczególnym.

Skarżący wskazali, że nie kwestionują omyłki w zakresie brzmienia nazwiska G. a nie G., jak to podano w decyzji z 1983 r., a wskazują na fakt jej niedoręczenia stronie, tj. S. G. Nadto decyzja z [...] sierpnia 1983 r. nie została doręczona ówczesnym właścicielom działki ewid. nr [...] obr. [...] m. Z., a z winy organu, który tę decyzję wydał nie brali oni udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją. W szczególności nie zostali oni wymienieni jako osoby, do których owa decyzja jest kierowana. W jej treści jak również w załączniku graficznym nie jest także wyszczególniona działka ewid. nr [...] obr. [...] m. Z.

Zdaniem skarżących w sprawie, w której wydano decyzję z 1983 r. doszło do rażącego naruszenia przepisów procesowych i naruszenie to pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Minister Infrastruktury i Rozwoju – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] września 2014 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z [...] września 2012 r. nie naruszają prawa w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Tym samym nie stwierdzono przywołanych w zarzutach skargi rażących naruszeń: prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i przepisu postępowania, tj. art. 77 § 1 K.p.a. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia tych przepisów mającego wpływ na wynik sprawy i mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu.

Kontrolowane w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzje zostały wydane w jednym z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego, tj. w postępowaniu nieważnościowym. Przedmiotem przeprowadzonego postępowania nieważnościowego była decyzja Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. z [...] września 1983 r. w części zezwalającej Zakładowi Energetycznemu [...] w K. na wejście na nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], obr. [...] położoną w Z. – celem wybudowania linii 110 kV [...] – [...] (zwana dalej: "decyzją z 1983 r."). W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały – wbrew twierdzeniom skarżących – że brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z 1983 r. Zatem, jak już wcześniej wskazano, za bezzasadny należało uznać zarzut wydania decyzji z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i w dalszej części rozważań odeprzeć argumentację skargi przemawiającą – zdaniem skarżących – za nieważnością decyzji z 1983 r. opartą na przesłance z pkt 2 § 1 art. 156 K.p.a., czyli wydaniu jej z rażącym naruszeniem prawa.

Podstawę prawną decyzji z 1983 r. stanowił art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości [(Dz. U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64) – zwanej dalej: "ustawą z 1958 r."]. Zgodnie z brzmieniem ówcześnie obowiązującego art. 35 ust. 1 ustawy 1958 r., organy administracji państwowej, instytucje i przedsiębiorstwa państwowe mogły za zezwoleniem naczelnika gminy, a w miastach - prezydenta lub naczelnika miasta (dzielnicy) zakładać i przeprowadzać na nieruchomościach - zgodnie z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową - ciągi drenażowe, przewody służące do przesyłania płynów, pary, gazów, elektryczności oraz urządzenia techniczne łączności i sygnalizacji, a także inne podziemne lub nadziemne urządzenia techniczne niezbędne do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Z akt sprawy i treści decyzji z 1983 r. wynika, że warunki jej wydania wynikające z przytoczonej wyżej normy zostały spełnione. Przedmiotowa decyzja została wydana po pierwsze na wniosek Zakładu Energetycznego [...] w K. z [...] sierpnia 1983 r. o wydanie zezwolenia na wejście w teren w celu budowy w celu budowy linii elektroenergetycznej 110 kV [...] –[...]; po drugie zgodnie z decyzją Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego Architektury i Nadzoru Budowlanego w N. S. z [...] sierpnia 1983 r. w sprawie ustalenia miejsca i warunków realizacji inwestycji oraz zatwierdzenia planu realizacyjnego linii 110 kV na działkach położonych w gminie tatrzańskiej; po trzecie zezwalała na przeprowadzenie linii elektroenergetycznej na nieruchomościach "według załącznika" i wykazu ich właścicieli "według załącznika" stanowiącego integralną część decyzji zezwalającej na wejście w teren ZE Kraków w celu budowy linii energetycznej 110 kV [...] – [...]. Z pozycji [...] załącznika wynika, że decyzją z 1983 r. zezwolono na wejście m. in. na działkę ewidencyjną nr [...], obr. [...], będącą własnością M. i S. G. Wszystko to oznacza, że wydanie decyzji z 1983 r. nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 ustawy z 1958r. Nadto, choć z decyzji nie wynikała powierzchnia nieruchomości, na które zezwolono wejść, to w jej załączniku opisanym w sposób wskazany w skardze i w ocenie Sądu wystarczająco identyfikującym, że jest on załącznikiem do decyzji z 1983 r., czyli stanowiącym jej integralną część, wymieniono działki objęte zezwoleniem wraz z ich użytkownikami – właścicielami. Dalej należy odmówić zasadności pozostałej argumentacji skargi i odpierając ją wskazać, że: 1) organy nie pominęły braku dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie dla S. K. – Zastępcy Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. do wydawania decyzji w imieniu Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. Organ odwoławczy powołał się na niekompletność materiałów archiwalnych. Z kolei ich gromadzenia i poszukiwania dokonał organ I instancji. W tej materii zwracał się do Urzędu Miasta Z., Biura Organizacji [...] Urzędu Wojewódzkiego – Oddział Zamiejscowy w N. Sączu i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w N. S., ale poszukiwania zakończyły się bezskutecznie. Przedstawiona sytuacja nie mogła jednak dać podstaw do stwierdzenia, że S. K. nie dysponował upoważnieniem Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. do podpisania decyzji z 1983 r., w konsekwencji, że decyzja została podpisana przez nieupoważnioną do tej czynności osobę. Nie można podzielić twierdzenia skarżących, że brak upoważnienia w materiale sprawy, świadczy o jego nieistnieniu w chwili wydawania decyzji z 1983 r., tym samym jego nieudzieleniu (w przeciwnym razie znajdowałoby się w zasobach archiwalnych), co w konsekwencji winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji z 1983 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem przepisów postępowania. Oznacza to, iż Sąd w tej materii zgadza się ze stanowiskiem organów, zaprezentowanym w wydanych w postępowaniu nieważnościowym decyzjach, że brak stosownego dokumentu upoważnienia w aktach archiwalnych nie może prowadzić do domniemania, że taki dokument nie został sporządzony, czyli przesądzać o wydaniu w 1983 r. decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Za istnieniem takiej okoliczności nie mógł również przemówić brak przy pieczęci imiennej Zastępcy Naczelnika Miasta i Gminy tekstu "z upoważnienia Naczelnika Miasta i Gminy". Bez wątpienia, organy prawidłowo w sprawie przyjęły, że stosowne upoważnienie zostało udzielone, pomimo że na chwilę obecną brak go w aktach zgromadzonych przy wydawaniu decyzji z 1983 r. Brak spornego dokumentu w aktach sprawy nie może przemawiać za jego nieistnieniem. Ustalenie odmienne stałoby w sprzeczności z zasadą trwałości decyzji ostatecznych wyrażoną w art. 16 § 1 K.p.a. Do stwierdzenia nieważności nie jest bowiem wystarczające uprawdopodobnienie istnienia danej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Brak jednoznacznych dowodów w postępowaniu prowadzonym w trybach nadzwyczajnych zezwalających na podważenie aktu administracyjnego wydanego w trybie zwykłym, któremu art. 16 § 1 K.p.a. przyznaje cechy trwałości, stanowi negatywną przesłankę do jego wzruszenia. Gołosłownym argumentom skarżących czy przypuszczeniom, które miałyby zaważyć na stabilności ostatecznej decyzji nie można było przypisać większej mocy prawnej niż decyzji stanowiącej akt stosowania prawa. Co się zaś tyczy możności zastępowania Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. przez S. K., to należy powtórzyć za organem odwoławczym, że z punku II załącznika do zarządzenia Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. z [...] września 1983 r. w sprawie zmiany regulaminu organizacyjnego Urzędu Miasta Z. i Gminy T. ustanowionego zarządzeniem Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. z [...] stycznia 1980 r., nr [...] wynika, że Pierwszym Zastępcą Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. był mgr S. K., do którego należało między innymi wykonywanie bezpośredniego nadzoru nad realizacją zadań. I chociaż w tym miejscu należy zgodzić się z argumentem skarżących, że nadzór nad realizacją zadań jest pojęciem innym niż wykonywanie zadań, to zgodnie z § 13 ust. 1 i ust. 2 zarządzenia Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. z dnia [...] stycznia 1980 r., nr 27/83 w sprawie regulaminu organizacyjnego Urzędu Miasta Z. i Gminy T.: "Jeżeli Naczelnik Miasta Z. i Gminy T. nie pełni obowiązków, zastępuje go wyznaczony zastępca, a w razie nieobecności Zastępców wyznaczony kierownik wydziału"; "Zakres zastępstwa sprawowanego przez osobę określoną w ust. 1 rozciąga się na wszystkie czynności należące do Naczelnika Miasta Z. i Gminy T.". Powyższe też zostało zauważone przez skarżących i chociaż zanegowane ze względu na brak dowodów, że w dacie wydawania decyzji z 1983 r. Naczelnik Miasta Z. nie pełnił swojej funkcji i, że do zastępowania go wyznaczył Zastępcę, to do przedstawionego argumentu należy w pełni odnieść rozważania już wyżej poczynione. Nie można więc postawić organom zarzutu, iż nie zbadały wszechstronnie sprawy i nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego jej wyjaśnienia; 2) wszelkie zarzuty sformułowane pod adresem decyzji z 26 sierpnia 1983 r., w tym m. in. niebranie udziału M. G. i S. G. w postępowaniu, w którym wydano decyzję z [...] sierpnia 1983 r., niedoręczenia jej wymienionym czy niewymienienie ich jako osób, do których decyzja była kierowana oraz niewyszczególnienie działki ewidencyjnej nr [...], obr. [...], położonej w Z. w załączniku graficznym, nie mogły być rozważane w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, albowiem decyzja z [...] sierpnia 1983 r. nie była przedmiotem kontrolowanego postępowania nieważnościowego. Nadto, brak udziału strony w postępowaniu bez jej winy może być przedmiotem postępowania wznowieniowego (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), a nie nieważnościowego;

3) w chwili wydania decyzji z 1983 r. - decyzja Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego Architektury i Nadzoru Budowlanego w N. S. z [...] sierpnia 1983 r. była ostateczna, co wynika z widniejącej na niej pieczątki o treści "decyzja niniejsza stała się prawomocna i podlega wykonaniu. N. S., dnia [...].09.83 r. i podpis";

4) ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji z 1983 r. adresowanego do M. i S. G. "[...]" wynika, że otrzymanie ww decyzji pokwitowała [...] września 1983 r. M. G. "[...]". W tej sytuacji skarżący stoją na stanowisku, że nie doszło do doręczenia decyzji z 1983 r. S. G. i z tego faktu wywodzą podstawę do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W powyższym aspekcie należy jeszcze raz podkreślić, że tryb nadzwyczajny ma na celu weryfikację rozstrzygnięcia tylko z punktu widzenia ściśle określonych przesłanek, które w przypadku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wymienione zostały w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Wadliwości wskazane w art. 156 § 1 K.p.a., w tym w pkt 2 tego przepisu, dotyczą treści samej decyzji bądź też rażącego naruszenia procedury administracyjnej na etapie poprzedzającym jej wydanie. Ewentualne uchybienia przepisom prawa mające miejsce przy doręczaniu decyzji załatwiającej sprawę administracyjną mogą stanowić wyłącznie podstawę do żądania wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a nie podstawę stwierdzenia jej nieważności. Ustawodawca przewidział odrębny katalog przesłanek wznowienia postępowania oraz odrębny katalog przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji (np. wyrok NSA z 25.042006 r., sygn. akt II OSK 714/05, publ. ONSAiWSA 2006/5/132). W świetle powyższego nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z 1983 r., w szczególności powołując się na przesłankę wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. Organy słusznie wywiodły, że tak kwalifikowaną wadą nie jest dotknięta decyzja z 1983 r., przede wszystkim dowodząc, że nie istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią zastosowanego wówczas przepisu prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją z 1983 r., jak również brak podstaw do przyjęcia, że doszło do zaistnienia innej podstawy nieważnościowej z art. 156 § 1 K.p.a., która przemawiałaby za stwierdzeniem nieważności decyzji z 1983 r. Oceniając legalność decyzji z 1983 r. trzeba było mieć na uwadze zasadę trwałości decyzji wynikającą z fundamentalnej zasady pewności obrotu prawnego i to że możliwość stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od tej zasady. W ocenie Sądu rażąca wadliwość aktu nie może być domniemana, a taką tezę należałoby postawić, w sytuacji gdyby organ uwzględnił argumentację skarżących. Wobec zgodności z prawem zaskarżonej decyzji skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę.