Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 505/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 162 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Piotr Popek, Sędzia NSA Jacek Surmacz, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi J.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu wniosku J. M. (dalej: Skarżący), odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...].

Jak wynika z akt sprawy ww. decyzją Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, jako Dyrektora Generalnego Wyższej Szkoły Ekonomicznej, wraz z wyżej wymienioną Uczelnią za:

1. zaległości podatkowe Uczelni z tytułu pobranych, a niewypłaconych na rachunek właściwego urzędu skarbowego zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych należnych od wypłat wynagrodzeń dokonanych w okresie od lutego do grudnia 2013 r.,

2. odsetki za zwłokę od ww. zaległości,

3. koszty postępowania egzekucyjnego.

Ww. decyzja została skutecznie doręczona w dniu 10 stycznia 2019 r. pełnoletniemu domownikowi ( który podjął się oddania pisma adresatowi) co potwierdził własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ww. decyzji.

Pismem z dnia 20 marca 2019 roku Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Równocześnie z odwołaniem skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że na początku stycznia 2019 r. pogorszył się jego stan zdrowia. W dniu 15 stycznia 2019 r. został przyjęty do Wojskowego Instytutu Medycznego, w którym dzień później przeszedł operację usuwania guza pęcherza moczowego. W Instytucie przebywał do dnia 18 stycznia 2019 r.

Skarżący podkreślił, że do czasu złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie miał siły na normalne funkcjonowanie i wychodzenie z domu, gdyż operacja bardzo uszczupliła jego siły i z tego powodu nie mógł prowadzić swoich spraw w należytym stopniu. Wskazał, że przez okres dwóch miesięcy odzyskiwał sprawność i dopiero 15 marca 2019 r. poczuł się dobrze i zaczął nadrabiać powstałe zaległości, w tym zajął się przedmiotową sprawą.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2018 roku.

W uzasadnieniu postanowienia organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie doszło do oczywistego naruszenia czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania, którego koniec przypadł na dzień 24 stycznia 2019 roku.

Zdaniem organu, Skarżący powinien uprawdopodobnić brak swojej winy w uchybieniu terminu oraz fakt, że przeszkoda w dochowaniu terminu była niezależna od Skarżącego i istniała cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Organ zwrócił uwagę na fakt, że okoliczności, na które powołuje się Skarżący miały miejsce jedynie w okresie od 15 do 18 stycznia 2019 roku. Organ podkreślił, iż choroba i hospitalizacja skarżącego "nie wyłączała całkowicie skarżącego z możliwości działania". Okoliczność ta, w ocenie organu, stoi w sprzeczności z twierdzeniem Skarżącego, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej Ordynacja podatkowa) w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej).

Organ podkreślił, że bezsporne w sprawie są data oraz prawidłowość doręczenia Skarżącemu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2018 r. orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej J. M., byłego Dyrektora Generalnego Wyższej Szkoły Ekonomicznej za zaległości podatkowe Wyższej Szkoły Ekonomicznej z tytułu pobranych a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych należnych od wypłat wynagrodzeń dokonanych w okresie od lutego do grudnia 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Ww. decyzja została skutecznie doręczona w dniu 10 stycznia 2019 r. W treści decyzji organ prawidłowo pouczył o przysługującym prawie do wniesienia odwołania, jak również o ustawowym terminie realizacji tego uprawnienia wskazując, że od decyzji służy prawo wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego.

Wobec faktu doręczenia ww. decyzji Skarżącemu w dniu 10 stycznia 2019 r., termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 24 stycznia 2019 r. Z kolei, wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został złożony za pośrednictwem operatora InPost S.A. (numer paczki: [...], data wydruku potwierdzenia wysyłki: 25 marca 2019 r.) do Urzędu Skarbowego w dniu 26 marca 2019 r. (data stempla sekretariatu Urzędu Skarbowego ), tj. po upływie dwóch miesięcy od końcowej daty terminu do jego wniesienia.

W ocenie organu Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu o przywrócenie którego wnosił. Jako przyczynę uchybienia terminowi Skarżący wskazał "nagłe i nieprzewidziane" pogorszenie się stanu zdrowia, hospitalizację, przebytą operację (na co przedłożono do akt sprawy dowód w postaci Karty Informacyjnej z Wojskowego Instytutu Medycznego, Centralnego Szpitala Klinicznego MON w W. z dnia 17.01.2019 r.) oraz dwumiesięczną rekonwalescencję.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji, przedstawione okoliczności, nie uprawdopodobniają braku winy Skarżącego w uchybieniu terminu. Z przedłożonych, wraz z wnioskiem z dnia 20 marca.2019 r. dokumentów i wyjaśnień wynika bowiem, iż Skarżący przebywał w szpitalu w dniach od 15 do 18 stycznia 2019 r., natomiast termin do wniesienia odwołania biegł od 10 stycznia do 24 stycznia 2019 r.

Skarżący powziął informację o zapadłym rozstrzygnięciu w dniu 10 stycznia 2019 r., przed przyjęciem do szpitala, a więc miał świadomość o przysługujących mu terminach odwoławczych, natomiast po wyjściu ze szpitala miał 6 dni na podjęcie jakichkolwiek działań w celu złożenia odwołania, poprzez np. ustanowienie pełnomocnika w tej sprawie.

W ocenie organu, biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, za dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2018 r. należało uznać dzień, w którym Skarżący wyszedł ze szpitala, tj. 18 stycznia 2019 r. Wobec tego nie została spełniona jedna z przesłanek wskazana w 162 § 1 Ordynacji podatkowej tj. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (z datą wpływu do Urzędu Skarbowego w dniu 26 marca 2019 r.) nie został złożony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Organ podkreślił, że pomimo iż Skarżący prawidłowo wraz z wnioskiem złożył środek zaskarżenia (odwołanie) oraz wskazał przyczyny uchybienia terminowi do jego złożenia, brak jest podstaw by uznać za spełniony wymóg w zakresie przesłanki uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu.

W ocenie organu brak jest podstaw, aby uznać, że Skarżący przez okres dwóch miesięcy nie miał żadnej możliwości do podjęcia jakichkolwiek czynności aby tego terminu dochować, np. poprzez ustanowienie pełnomocnika. Ponadto mając świadomość o prowadzonym postępowaniu podatkowym, działając we własnym imieniu oraz biorąc pod uwagę swój wiek oraz stan zdrowotny, powinien dochować maksimum staranności wprowadzeniu własnych interesów oraz aby pojawiające się przeszkody (np. w postaci choroby, operacji i rekonwalescencji) w dochowaniu terminów procesowych, nie doprowadziły do ich uchybienia ze skutkiem negatywnym dla strony.

Reasumując Dyrektor Izby Administracji uznał że wniosek Skarżącego z dnia 20 marca 2019 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2018 r. nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, zarzucił naruszenie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2018 r., "w sytuacji, gdy Skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, jak również - wraz z wniesieniem podania o przywrócenie terminu - dopełnił czynności, dla której termin ten był określony".

Pełnomocnik nawiązał do sytuacji zdrowotnej oraz finansowej Skarżącego. Wskazał, że przyczyną naruszenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, było "nagłe i nieprzewidziane" pogorszenie się stanu zdrowia Skarżącego, hospitalizacja, przebyta operacja oraz dwumiesięczna rekonwalescencja. Podkreślono także, że Skarżący jest osobą w zaawansowanym wieku (78 lat), utrzymuje się jedynie z emerytury i nie posiada środków na zapewnienie sobie pomocy prawnej na każdym etapie swojego funkcjonowania (za wyjątkiem ekstremalnych sytuacji, takich jak np. reprezentacja w niniejszym postępowaniu). Podniesiono, że Skarżący próbuje przy tym zadbać o swoje interesy z zachowaniem najwyższej staranności, jakiej można wymagać od osoby z jego wieku, stanie zdrowia i stanie finansowym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zaważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Kontroli sądu administracyjnego podlegało postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej orzekające o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...].

W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że decyzja z dnia [...] grudnia 2018 r. wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego została doręczona Skarżącemu w dniu 10 stycznia 2019 r. Termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął 24 stycznia 2019 r. Odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r. zostało wniesione przez Skarżącego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania pismem z dnia 20 marca 2019 r. (data nadania przesyłki 25 marca 2019 r.) a zatem po upływie terminu do jego wniesienia. Skarżący swój brak winy w uchybieniu terminu uzasadnił brakiem siły na normalne funkcjonowanie po przebytej operacji, które uniemożliwiło mu podejmowanie stosownych działań w tym złożenia odwołania.

Przepisy Ordynacji podatkowej regulujące przywrócenie terminu tworzą instytucję prawną, której podstawowym celem jest ochrona praw podmiotowych jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę lub uczestników postępowania. Zgodnie z art. 162 Ordynacji podatkowej, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej). Z treści przywołanego wyżej przepisu wynika, że to na stronie, która uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, spoczywa obowiązek wykazania, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Nie jest wymagane udowodnienie braku winy, wystarczające jest uprawdopodobnienie tej okoliczności. Aby uprawdopodobnić brak winy, strona postępowania winna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna oraz, że istniała cały czas, aż do momentu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: a) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, b) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, c) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin, jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu.

Uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej jest środkiem zastępczym dowodu nie dającym pewności, lecz jedynie czyniącym wiarygodne twierdzenia o danym fakcie, który wskazuje na niemożliwość dokonania danej czynności z powodu przeszkód niemożliwych do przezwyciężenia. Brak winy w uchybieniu terminowi zachodzi tylko wtedy, gdy dokonanie czynności było niemożliwe z uwagi na przeszkodę, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminowi należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej w danych okolicznościach można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu mogą uzasadniać wyłącznie obiektywne, występujące bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw uniemożliwiały dokonanie czynności w przewidzianym terminie. Uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminowi, wnioskodawca powinien stosowną argumentacją uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od niego niezależna.

Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienia NSA: z dnia 10 września 2010 r. sygn. akt II OZ/849/10, z dnia 2 października 2002 r. sygn. akt V SA 793/02, publik. Monitor Prawniczy z 2002 r. nr 23 poz.1059).

W niniejszej sprawie Skarżący uprawdopodobniając brak winy podniósł, że w dniu 15 stycznia 2019 r. został przyjęty do Wojskowego Instytutu Medycznego, w którym dzień później przeszedł operację usuwania guza pęcherza moczowego. W instytucie przebywał do dnia 18 stycznia 2019 r. Z powodu złego samopoczucia, dolegliwości bólowych i brakiem sił po przebytej operacji nie mógł prowadzić swoich spraw w należytym stopniu i nie był w stanie złożyć odwołania w terminie. Przez okres dwóch miesięcy odzyskiwał sprawność i dopiero w drugiej połowie marca 2019 r. poczuł się dobrze i zajął przedmiotową sprawą.

Zaznaczyć należy, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można zatem mówić, gdy strona nie mogła dopełnić obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności procesowej po upływie ustawowego terminu, wymaga uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozpoznaniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania, bądź na powstrzymywaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy).

Ocena, czy uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminu nie ogranicza się do ustalenia, czy twierdzenia wnioskodawcy o chorobie są wiarygodne, ale należy również uwzględnić na przykład to, czy wskazana przyczyna uchybienia terminowi stanowi przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia i czy zainteresowana strona wykazała należytą staranność w podjęciu działań mogących zapobiec uchybieniu terminu przykładowo poprzez wyręczenia się inną osobą. Oznacza to, że okoliczności przemawiające za brakiem winy w uchybieniu terminowi muszą mieć charakter wyjątkowy, szczególny i być niezależne od wnioskodawcy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcie organu zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie budzi wątpliwości (co wynika z karty informacyjnej Wojskowego Instytutu Medycznego, Centralnego Szpitala Klinicznego MON w W.), że Skarżący przebył operację usunięcia guza pęcherza. Z zaleceń lekarskich wynika, że Skarżący miał zażywać leki i regularnie mierzyć ciśnienie tętnicze. Zalecono również kontrolę w poradni urologicznej oraz wymianę cewnika za 4 tygodnie.

Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko organu, że Skarżący nie uprawdopodobnił, że nie miał możliwości dokonania czynności procesowej w terminie aż do dnia 20 marca 2019 r. W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, że tylko choroba, która uniemożliwia osobiste działanie, przy braku możliwości skorzystania z pomocy lub zastępstwa innych osób usprawiedliwia niedochowanie terminu do dokonania tej czynności (zob. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1599/12, Lex nr 1568286 oraz z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 601/15, Lex nr 2142329). Sąd w składzie orzekającym podziela również pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1806/06 ( LEX nr 337473), w którym stwierdzono, że ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu spoczywa na stronie postępowania, która występuje z prośbą o jego przywrócenie. Organ powinien jedynie przedstawione przez nią okoliczności ocenić w świetle przesłanek z art. 162 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie słusznie organ uznał, że choroba na którą powołuje się Skarżący nie miała charakteru nagłego a zatem nie stanowi obiektywnej przyczyny, która uniemożliwiłaby Skarżącemu dochowanie należytej staranności i wniesienie odwołania w terminie. Przedstawione przez Skarżącego dokumenty w postaci karty informacyjnej z Wojskowego Instytutu Medycznego, Centralnego Szpitala Klinicznego MON w W. wskazują, że Skarżący zgłosił się do Szpitala planowo w dniu 15 stycznia 2019 r. celem wykonania zabiegu TURBT z powodu stwierdzonej wznowy choroby w kontrolnej cystoskopii. Skarżący opuścił szpital w dniu 18 stycznia 2019 r. Termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 24 stycznia 2019 r. a zatem Skarżący nawet po opuszczeniu szpitala miał sześć dni na wniesienie w terminie odwołania od decyzji, która otrzymał w dniu 10 stycznia 2019 r.

W ocenie Sądu Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Długi okres rekonwalescencji, na który powołuje się Skarżący nie został poparty chociażby informacjami lekarskimi, świadczącymi o tym, że Skarżący przez okres dwóch miesięcy po przebytej operacji znajdował się w stanie uniemożliwiającym mu jakiekolwiek działanie czy świadome podejmowanie decyzji. Brak jest również podstaw, aby uznać, że Skarżący nie miał żadnej możliwości do podjęcia jakichkolwiek czynności aby dochować terminu do wniesienia odwołania zarówno przed pójściem do szpitala jak i po jego opuszczeniu np. poprzez ustanowienie pełnomocnika, tym bardziej, że jak sam wskazuje stan jego zdrowia zaczął się pogarszać na początku 2019 r.

Sąd podziela argumentacje organu, że nie zawsze jest się w stanie przewidzieć ewentualną operację czy hospitalizację jednak mając świadomość o prowadzonym postępowaniu podatkowym, działając we własnym imieniu i we własnym interesie należy dochować maksimum staranności w prowadzeniu własnych spraw, aby pojawiające się ewentualne przeszkody w dochowaniu terminów procesowych, nie doprowadziły do ich uchybienia ze skutkiem negatywnym dla strony.

Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że Skarżący miał świadomość o wydaniu przez organ podatkowy niekorzystnej dla niego decyzji podatkowej. Decyzja z dnia [...] grudnia 2018 r. została skutecznie doręczona 10 stycznia 2019 r. Termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 24 stycznia 2019 r. Skarżący zgłosił się do szpitala 15 stycznia 2019 r. i przebywał tam 3 dni tj. do dnia 18 stycznia 2019 r. a zatem zarówno przed pobytem w szpitalu jak i po pobycie miał możliwość podjęcia jakichkolwiek działań w celu złożenia odwołania, poprzez np. zlecenie innej osobie sporządzenia oraz wysłania we właściwym terminie takiego odwołania, czy też ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. W sprawie nie zaistniała zatem niemożliwa do przezwyciężenia przeszkoda, której Skarżący nie mógł pokonać dokładając wszelkich sił i środków, aby dotrzymać 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania.

Zdaniem Sądu, trafna jest argumentacja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, podniesiona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w spóźnionym wniesieniu środka odwoławczego, czego konsekwencją było niekorzystne dla Skarżącego rozstrzygnięcie w postanowieniu z dnia [...] maja 2019 r.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.