Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1440/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze skargi W P i M P na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1440/18

UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...], po rozpoznaniu odwołania W P i M P (dalej określanych jako "Skarżący") na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r., znak [...] stwierdzającą nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] znak [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2018r., znak [...] stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] (zwanego dalej PINB dla miasta [...] ) z dnia [...] stycznia 2011 r., znak [...] zatwierdzającej M P i W P projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego o pow. zabudowy 418,00 m², pow. użytkowej 425,90 m², pow. garażu 41,40 m² , o kubaturze 3258,00 m³ zlokalizowanego przy ul. [...] w [...] , działki nr [...],[...][...] obr[...] k.m. 1 oraz zezwalającej na wznowienie robót budowlanych związanych z budową ww. obiektu oraz zobowiązującą do uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że z decyzji nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] grudnia 2002 r. wynika, iż inwestycja obejmować miała budowę budynku letniskowego, parterowego z poddaszem użytkowym oraz budowę niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Natomiast podczas budowy dokonano istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu m.in. w zakresie zmiany sposobu użytkowania na budynek mieszkalny całoroczny. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że decyzja o warunkach zabudowy przewidywała lokalizację budynku letniskowego, a w momencie wydawania decyzji nr [...] obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który nie dopuszczał na tym terenie tego typu budowy (budownictwa mieszkalnego). Zgodnie bowiem z §25 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. teren oznaczony symbolem 3 ZL posiada przeznaczenie podstawowe jako tereny leśne.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że dla oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego zamiennego z przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego, odniesieniem powinna być wydana i skonsumowana przez pozwolenie na budowę decyzja o warunkach zabudowy. Mając na uwadze powyższe stwierdził, iż zatwierdzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] projektu budowlanego zamiennego dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w sytuacji, gdy na tym terenie zgodnie z wydaną decyzją o warunkach zabudowy dopuszczono tylko zabudowę letniskową jest oczywistym naruszeniem prawa. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego oraz § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., nie budzi wątpliwości, iż budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku nie może pełnić funkcji budynku służącego do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych całorocznie.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nie do zaakceptowania jest z punktu widzenia społeczno-gospodarczych skutków sytuacja, w której w wyniku dokonania istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego (bez uprzedniego uzyskania decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę od właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej) organ nadzoru budowlanego zamiast "naprawić" stan niezgodny z prawem, dopuszcza do jego naruszenia czy wręcz akceptuje obejście prawa.

W odniesieniu do złożonego przez pełnomocnika W P wniosku dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż wskazywane dokumenty znajdujące się w aktach PINB dla miasta [...] znak [...] nie mają wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia.

Pismem z dnia 15 lutego 2018 r. Skarżąca M P złożyła odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r., znak [...]. Skarżąca zaskarżyła decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego z dnia [...]stycznia 2018 r. w całości, wniosła o jej uchylenie i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia lub zmianę poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] stycznia 2011 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz wskazał, iż inwestycja przewidziana w zatwierdzonym projekcie zamiennym – tj. budynek mieszkalny jednorodzinny, nie była zgodna z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż ta ustalała warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zagospodarowaniu terenu dla funkcji rekreacyjnej, tzn. dla budowy budynku letniskowego, parterowego z poddaszem użytkowym. Stwierdził, że z uzasadnienia tej decyzji wynika jednoznacznie, że na przedmiotowym terenie istniał zakaz lokalizacji obiektów niezwiązanych z funkcja rekreacyjną. Natomiast zatwierdzony projekt zamienny jest z projektem budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a nie budynku letniskowego.

Organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że projekt decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu był uzgadniany z Konserwatorem Zabytków w [...] w zakresie zasad ochrony konserwatorskiej. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2002 r., znak [...] Konserwator Zabytków w [...] stwierdził, że "analiza widokowa przeprowadzona pod kątem wysokości projektowanej inwestycji w stosunku do zespołu klasztornego wykazała, że istnieje możliwość jej realizacji (budynek parterowy z poddaszem użytkowym) bez zakłócenia warunków ekspozycji tego klasztoru". Natomiast według zatwierdzonego projektu zamiennego budynek ma parter, pierwsze piętro oraz strych. Analiza widokowa nie dotyczyła więc budynku projektowanego w budowlanym projekcie zamiennym, co oznacza, że inwestycja po przeprowadzeniu istotnych zmian, nie była zgodna z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu ustalonymi w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. oraz obowiązującym wówczas miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Główny inspektor Budowlany stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] rażąco naruszył art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego zatwierdzając projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego pomimo, że nie był on zgodny zarówno z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej dla inwestycji pierwotnie planowanej, jak i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Organ w uzasadnieniu podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że nie do zaakceptowania jest z punku widzenia społeczno-gospodarczych skutków sytuacja, w której w wyniku dokonania istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego organ zamiast "naprawiać" stan niezgodny z prawem, dopuszcza do jego naruszenia czy wręcz akceptuje obejście prawa.

Pismem z dnia 10 maja 2018 r. Skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie:

I) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., 157 § 1 k.p.a., art. 158 § 1 oraz art.107 ust.3 k.p.a., 16 k.p.a., a także art. 3 pkt 2a, art. 51 ust.1 pkt 3, art. 51 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 140 kodeksu cywilnego, §8, § 15, § 25,§ 26 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu Pierwszej Instancji stwierdzającej nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] jako decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy brak jest ku temu faktycznych jak i prawnych przesłanek;

II) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., 157 § 1 k.p.a., art. 158 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji stwierdzającej nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] jako decyzji wydanej z naruszeniem prawa w sytuacji, gdy brak jest ku temu faktycznych jak i prawnych przesłanek;

III) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., 157 § 1 k.p.a. oraz art. 158 § 1 poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji stwierdzającej nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] jako decyzji wydanej z naruszeniem prawa w sytuacji, gdy brak jest ku temu faktycznych jak i prawnych przesłanek;

IV) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez podzielenie stanowiska organu pierwszej instancji o uznaniu rażącego naruszenia prawa ze względu na społeczno – gospodarcze skutki naruszenia, co nie ma uzasadnienia chociażby w wykładni językowej przytoczonego artykułu oraz naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej;

V) art. 7, art. 76, art. 77 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz dowolnej ocenie materiału dowodowego w szczególności w sytuacji, gdy inwestycja nie narusza istniejącego ładu architektonicznego w istniejącej zabudowie;

VI) art. 31 k.p.a. poprzez dopuszczenie do udziału w sprawie Stowarzyszenia "Grupa [...] " w sytuacji, gdy brak było ku temu uzasadnienia w świetle celów statutowych tej organizacji jaki i interesu społecznego.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości, ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji organu drugiej instancji wraz z decyzją organu pierwszej instancji w całości.

Pismem z dnia 19 czerwca 2018 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł odpowiedź na skargę z wnioskiem o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) .

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018r. , stwierdzającą nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] stycznia 2011r., zatwierdzającej M i W P projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego , położnego przy ul. [...] w [...]na działkach [...],[...], i [...],w obrębie [...] , oraz zezwalającej na wznowienie robót budowlanych i zobowiązującej do uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy, co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy, co do istoty jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z 28 maja 1985 r. I SA 89/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji.

Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych, w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem.

Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zgodnie z którym kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja jest dotknięta przesłanką nieważnościową - rażącym naruszeniem prawa , co wymusza stwierdzenie nieważności tej decyzji.

Na wstępie wskazać należy, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż Skarżący przed rozpoczęciem spornej inwestycji uzyskali decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] grudnia 2002r., z której wprost wynika, że wydana została dla potrzeb budowy domu letniskowego, parterowego z poddaszem użytkowym. Z uzasadnienia decyzji wynika, że planowana pod inwestycję nieruchomość położona jest w strefie lasów i parków leśnych z dominująca funkcją ekologiczną, publiczną ( lasy, parki leśne, zadrzewienia rekreacyjne). Zaznaczono w niej zakaz lokalizowania obiektów niezwiązanych z funkcją rekreacyjną. Podkreślono istnienie na tym terenie nadzoru archeologiczno- konserwatorskiego jak również ochrony widokowej wzgórza i sanktuarium jasnogórskiego pod kątem wysokości proponowanej zabudowy oraz jej proporcji w stosunku do zespołu klasztornego. Jednocześnie jednoznacznie wskazano, że dokonana w badanej sprawie analiza widokowa wykazała, iż budowa budynku letniskowego, parterowego z poddaszem użytkowym nie zakłóci istniejących warunków ekspozycji sanktuarium. Powyższe koresponduje z postanowieniem uzgadniającym [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] grudnia 2002r., które wprost przewiduje możliwość realizacji budynku parterowego z poddaszem użytkowym. W następstwie cytowanej treści wskazanych dokumentów , Skarżący uzyskali decyzję dnia [...] lutego 2005r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku letniskowego o powierzchni użytkowej 378,80 m2 w warunkach obowiązywania opisanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] grudnia 2002r.

Jednocześnie bezspornym jest, że kontrola dokonana przez nadzór powiatowy w dniu [...] czerwca 2010r. ujawniła, że w miejsce obiektu objętego decyzję dnia [...] lutego 2005r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku parterowego z poddaszem użytkowym , inwestorzy wykonali pierwsze piętro z istotnym odstępstwem od projektu, polegającym na wykonaniu ścian zewnętrznych w pełnej wysokości ze stropem Ackermana nad całą kondygnacją, w trakcie realizacji były ściany kolankowe strychu oraz planowano wykonanie dachu płaskiego żelbetowego - w miejsce wielospadowego ostrego, przewidzianego w projekcie.

Powyższe pozwala zatem na ustalenie, że opisana wyżej realizacja nastąpiła w oparciu o uzyskane pozwolenie na budowę , z odstępstwami od jego treści, co oznacza, że ustalenie przez organy zgodności realizacji z dokonanym zgłoszeniem podlegało ocenie w trybie przepisów art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że przeprowadzone postępowanie legalizacyjne miało miejsce z rażącym naruszeniem tego prawa , w rozumieniu art. 156 § 1 pkt.2 k.p.a.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta [...] , działając na podstawie art.51 ust.1 pkt.3 Prawa budowlanego nałożył na Skarżących obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego w celu doprowadzenia realizowanej przez nich inwestycji do stanu zgodnego z prawem , a następnie zatwierdził projekt złożony przez inwestorów na podstawie art. 51 ust.4 wskazanej ustawy pomimo jego niezgodności zarówno z treścią decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]grudnia 2002r. , jak i z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Dla oceny stanu faktycznego sprawy niniejszej istotnym jest, że decyzja wydawana przez organ na podstawie art. 51 ust.4 Prawa budowlanego, legalizując roboty budowlane wykonane przez Inwestorów z odstępstwem od zatwierdzonego wcześniej projektu budowlanego, w istocie zastępuje decyzję o pozwoleniu na budowę. Tym samym złożony przez Inwestora projekt budowlany musi być poddany ocenie w kontekście brzmienia art. 35 ust.1 Prawa budowlanego, a zatem pod kątem zapisów widniejących w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jak również wymaganiami ochrony środowiska, przepisami – w tym techniczno-budowlanymi, oceny kompletności projektu i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń.

Trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że kontrolowana w tym postępowaniu decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia [...] stycznia 2011r. , została wydana z rażącym naruszeniem przepisu stanowiącego podstawę jej rozstrzygnięcia.

Niezależnie od innych argumentów, decydująca dla tej oceny jest okoliczność, że wybudowany przez Skarżących obiekt , zatwierdzony w projekcie budowlanym zamiennym posiada parter , pierwsze piętro oraz strych , co pozostaje w rażącej sprzeczności z przywołaną wyżej decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z 2002r., która w wyniku uzgodnienia z Konserwatorem Zabytków w [...] w ramach postanowienia tego organu z dnia [...] grudnia 2002r., dopuszczała na działkach stanowiących własność Skarżących , wzniesienie jedynie budynku parterowego z poddaszem użytkowym.

Analizowana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia [...] stycznia 2011r. nie była także zgodna , z obowiązującymi w dacie jej wydania , zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w [...] , w rejonie ulic [...],[...]i [...]w [...] , zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z dnia [...] marca 2008r. Działki nr [...],[...]i [...] objęte inwestycją zlokalizowane były bowiem na terenie oznaczonym w planie symbolami 3ZL i ZN oraz WS. Treść § 25 pkt.3 oraz § 26 planu ( przytoczona także przez organ w uzasadnieniu dokonanego rozstrzygnięcia) jednoznacznie wyklucza lokowanie na omawianych nieruchomościach budynku mieszkalnego , niezależnie od oceny czy miałby to być budynek mieszkalny jednorodzinny czy też budynek letniskowy .

Dodatkowo zaś zapis § 8 planu przesądza, że teren oznaczony na rysunku planu symbolem ZN, WS objęty został szczególną ochroną walorów przyrodniczo – krajobrazowych wraz z zakazem wznoszenia obiektów budowlanych, za wyjątkiem urządzeń infrastruktury technicznej i urządzeń wodnych oraz innych wymienionych w § 10 ust.2, § 12 ust.5 i § 26 ust.1 planu.

Powyższe oznacza, że kontrolowana przez organy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia [...]stycznia 2011r., zatwierdziła projekt budowlany zamienny ,pozostający w rażącej sprzeczności zarówno z decyzją o warunkach zabudowy z 2002r. jak i zapisami planu miejscowego , wg jego treści z dnia wydania decyzji, a zatem została wydana z rażącym naruszeniem materialnoprawnej podstawy jej rozstrzygnięcia

Wobec wskazanych argumentów analiza decyzji zaskarżonej oraz decyzji ją poprzedzającej prowadzi do wniosku, że ich treść odpowiada prawu , a zarzuty skargi nie mogły być wobec powyższego uwzględnione.

W szczególności uznać należy , że szeroko argumentowana przez Skarżących kwestia zakwalifikowania wzniesionego przez nich budynku jako letniskowego lub mieszkalnego całorocznego, jest wtórna dla rozstrzygnięcia sprawy , z powodów przedstawionych wyżej. Także kwestionowany w skardze, przedstawiony w uzasadnieniu decyzji przez organy tok rozumowania , może budzić zastrzeżenia pod kątem zapisów art.107 § 3 k.p.a., co jednakże pozostaje bez wpływu na prawidłowość dokonanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Wbrew zarzutom skargi Sąd ocenia, że organy administracji zasadnie uznały, że kontrolowana przez nie decyzja rażąco narusza prawo , rodząc skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Obowiązek respektowania zasad ładu przestrzennego uregulowanego w zapisach planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego oraz decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jest istotnym elementem poszanowania praw ogółu obywateli , z uwzględnieniem obowiązku dostosowania ich oczekiwań do uregulowań stanowiących emanację prawa miejscowego. Argumenty Skarżących odnoszące się do zlokalizowania wzniesionego przez nich budynku w stosunku do innych obiektów na tym terenie, nakładów finansowych na jego wybudowanie oraz posiadania wielopokoleniowej rodziny , pozostają bez związku z okolicznością faktyczną wybudowania obiektu sprzecznie z posiadaną wcześniej decyzją o warunkach zabudowy oraz sprzecznie z planem miejscowym obowiązującym w dacie sporządzenia projektu zamiennego. Tym samym Sąd podziela pogląd, że brak jest podstaw do zaakceptowania, z punktu widzenia zaistniałych skutków społeczno- gospodarczych, sytuacji w której w konsekwencji odstąpienia przez Skarżących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu budowlanego, organ nadzoru budowlanego sankcjonuje projekt zamienny zawierający sprzeczne z prawem rozwiązania , a zatem w miejsce zaistniałej wadliwości stosuje w istocie rozwiązanie prowadzące do naruszenia prawa.

Także udział w omawianym postępowaniu Stowarzyszenia "Grupa [...]", z uwagi na jego cele statutowe nie budzi zastrzeżeń Sądu. Bowiem wszczęcie postępowania było uzasadnione celami statutowymi stowarzyszenia takimi jak: propagowanie wartości architektonicznych i urbanistycznych poszczególnych budynków, założeń osiedli i dzielnic miasta [...] oraz innych miejscowości województwa [...] , edukacja obywateli w dziedzinie architektury, urbanistyki, historii lokalnej, ochrony przyrody i krajobrazu, ochrony dziedzictwa materialnego i niematerialnego [...] oraz innych miejscowości województwa [...]oraz tworzenie i wspieranie działań związanych z ochroną, zachowaniem i udostępnianiem dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego.

Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak na wstępie.