Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1998/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 21, art. 156 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak Protokolant asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 111/15 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 maja 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 111/15, uwzględnił skargę [...] sp. z o.o. w [...] i uchylił decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr[...] , działając na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności (Dz. U. Nr 78, poz. 656 ze zm.), obciążył [...] spółkę z o.o. w [...] za wykonanie czynności kontrolnych opłatą w wysokości 180 zł.

Pismem z dnia 14 lipca 2014 r., doprecyzowanym pismem z dnia 22 sierpnia 2014 r., [...] sp. z o.o. w [...] wniosła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Skarżąca wskazała, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej, a w efekcie, że jest dotknięta wadą uregulowaną w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Organem sanitarnym właściwym w sprawie jest Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] - na podstawie art. 21 § 1 pkt 3 K.p.a. O właściwości miejscowej podmiotu prawnego decyduje bowiem jego siedziba.

[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] września 2014 r. znak:[...] , na podstawie art. 156 § 1 pkt 1, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 K.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu orzeczenia organ stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka uregulowana w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Wskazał przy tym na przepis art. 21 § 2 K.p.a. jako decydujący o właściwości organu.

Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji, po którego rozpoznaniu Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie zakończonej wydaniem decyzji o obciążeniu płatności za wykonanie czynności kontrolnych pobrano próbki do badań laboratoryjnych dwóch suplementów diety z dwóch aptek - w [...] i[...] . Kontroli oraz pobrania próbek dokonali inspektorzy Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w[...] , na którego obszarze działania znajdują się apteki. Próbki te poddano badaniom laboratoryjnym, w efekcie czego organ wydał decyzję określającą jedynie wysokość opłaty za wykonanie czynności kontrolnych. Opłatę tę wyliczył na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności. Główny Inspektor Sanitarny wskazał, że nie doszło do nieprawidłowości poprzez wydanie decyzji przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w[...] , jako właściwego w sprawie pobrania próbek do badań laboratoryjnych. Powołał się na art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. nr 212, poz. 1263 ze zm.) i załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 marca 2010 r. w sprawie wykazu stacji sanitarno-epidemiologicznych wykonujących badania laboratoryjne i pomiary ze wskazaniem obszaru (Dz. U. z 2010 r. Nr 55, poz. 336).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła [...] sp. z o.o. w[...] , zarzucając naruszenie art. 21 K.p.a. w związku z art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie.

W motywach wskazanego na wstępie wyroku uwzględniającego skargę Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skarżąca we wniosku, jako przesłankę stwierdzenia nieważności wskazała art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., wywodząc, że decyzja wydana została przez organ, który nie był właściwy miejscowo do jej wydania. Organy nie były związane zarzutami i argumentami wskazanymi we wniosku, co oznacza, że ocena jaką w sprawie dokonywały nie mogła ograniczać się tylko do kwestii tylko jednej przesłanki stwierdzenia nieważności. Obowiązane były przeprowadzić postępowanie nieważnościowe z uwzględnieniem wszystkich przesłanek uregulowanych w art. 156 § 1 K.p.a. Organy orzekające skoncentrowały się wyłącznie na przesłance z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., a poza rozpoznaniem pozostawiły pozostałe przesłanki wymienione w art. 156 K.p.a. W efekcie nie dokonały wyczerpującej oceny i nie ustaliły, czy decyzja nie jest dotknięta żadną z pozostałych wad nieważności.

Jednocześnie Sąd pierwszej instancji nie stwierdził, aby ocena organów dokonana w kontekście art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. była wadliwa. Wyjaśnił, że właściwość miejscowa organu do dokonania kontroli i pobrania próbek wynikała z załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 maja 2010 r. w sprawie wykazu stacji sanitarno-epidemiologicznych wykonujących badania laboratoryjne i pomiary ze wskazaniem obszaru. Podkreślił, że państwowy inspektor sanitarny wykonuje zadania przy pomocy podległej mu stacji sanitarno-epidemiologicznej, która to wykonuje badania laboratoryjne w zakresie nadzoru sanitarnego (art. 15 ust. 1 i art. 15a ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej). Z załącznika do rozporządzenia (wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 15a ust. 2 wskazanej ustawy) wynika zaś, że PSSE w [...] działa na terenie miasta[...] , jak również w powiecie[...] . Zatem wskazany organ, tj. PPIS w [...] był uprawniony do przeprowadzenia kontroli w aptekach i pobrania próbek do badań laboratoryjnych. Był też właściwy do wydania decyzji obciążającej określony podmiot za wykonanie czynności kontrolnych, a dokładnie: za pobranie próbek i wykonanie badań, o czym stanowi rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności. O właściwości miejscowej decydowało miejsce położenia aptek, w których zabezpieczono próbki poddane dalszym badaniom.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła [...] sp. z o.o. w[...] , zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła, że wyrok został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 lit. c) P.p.s.a oraz art. 153 P.p.s.a w związku z art. 21 K.p.a. i art. 75 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez sporządzenie błędnego uzasadnienia prawnego wyroku, w którym Sąd Wojewódzki przyjął, że organy Inspekcji Sanitarnej prawidłowo ustaliły, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] był właściwy miejscowo do kontroli działalności skarżącej z siedzibą w [...] i nałożenia na nią opłaty za czynności kontrolne w ramach urzędowych kontroli żywności, mimo że z treści art. 21 § 1 pkt 3 K.p.a. wprost wynika, że "właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się [...] według miejsca zamieszkania (siedziby w kraju, a w braku zamieszkania w kraju - według miejsca pobytu strony lub jednej ze stron; jeżeli żadna ze stron nie ma w kraju zamieszkania (siedziby lub pobytu - według miejsca ostatniego ich zamieszkania (siedziby) lub pobytu w kraju." Tym samym Sąd pierwszej instancji nie wykonał właściwie wynikającego z treści art. 3 § 1 P.p.s.a obowiązku kontroli działalności administracji publicznej oraz, sporządzając błędne uzasadnienie prawne wyroku, naruszył wynikający z treści art. 145 § 1 lit. c) P.p.s.a i art. 153 P.p.s.a obowiązek uchylenia wydanych z naruszeniem prawa decyzji organów Inspekcji Sanitarnej w zakresie niewłaściwości miejscowej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] do kontroli działalności skarżącej. Mając na uwadze, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a, "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia", naruszenie przedmiotowych przepisów postępowania przez WSA miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowało, że wyrok, skutkujący uchyleniem zaskarżonych decyzji, w praktyce potwierdza niezgodną z prawem praktykę organów Inspekcji Sanitarnej działających z pominięciem swojej właściwości miejscowej wynikającej z art. 21 ust. 1 pkt 3 K.p.a. przy nakładaniu opłat za czynności kontrolne w ramach urzędowych kontroli żywności.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach, a zaskarżony wyrok - wbrew zarzutom i twierdzeniem strony skarżącej - odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.

Strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów postępowania. Zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zwrot normatywny: "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. W przytoczonym przepisie nałożono bowiem na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, lecz również tego, że naruszenie to mogło mieć wpływ istotny na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna. Oznacza to po stronie skarżącej obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że zasadniczo kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 232/07, LEX nr 480247; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426). Analiza zarzutów skargi prowadzi do konstatacji, że skarżąca kasacyjnie spółka nie uprawdopodobniła skutecznie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Chybiony jest zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 3 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis ten nie jest przepisem procesowym, ale ustrojowym, określającym podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne. Zakreśla właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sprawują one wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wykazując naruszenie tego przepisu strona może wywodzić, że sąd niezasadnie wyszedł poza kryterium kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Sąd administracyjny bada (ocenia) legalność zaskarżonego aktu w zakresie odnoszącym się do kompetencyjno-proceduralnych podstaw działania organu administracji podejmującego rozstrzygnięcie oraz materialnoprawnych podstaw jego wydania, kontrolując prawidłowość ich wykładni oraz prawidłowość ich zastosowania (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a wykładnia prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2010, nr 5-6, s. 267 i n.). Sąd może w związku z tym naruszyć powołany przepis ustrojowy wyłącznie wówczas, gdy oceni działalność administracji przyjmując inne, niż legalność, kryterium kontroli - przykładowo będzie ją oceniał pod kątem słuszności. W przedmiotowej sprawie nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał takiej kontroli albo, że ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem.

Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia przez organ art. 21 K.p.a. należy wskazać, że właściwość miejscowa organu administracji publicznej to zdolność do załatwiania spraw indywidualnych należących do jego właściwości rzeczowej, powstałych na przypisanym temu organowi obszarze działania. Obszar (terytorialny zakres) działania organu administracji publicznej ustala się na podstawie przepisów prawa ustrojowego. Obszarem działania organów administracji publicznej (innych niż ministrowie i centralne organy administracji publicznej) są określone ustawowo jednostki podziału terytorialnego państwa, ewentualnie zespoły tych jednostek lub ich części, przy czym przepisy prawa z reguły wyraźnie wskazują, że dany organ wykonuje swoje kompetencje na obszarze danej jednostki podziału terytorialnego, chyba że terytorialny obszar działania wynika już z nazwy organu (por. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 21 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2016 r.).

Mając na uwadze powyższe należy zaznaczyć, że właściwość miejscowa organu inspekcji sanitarnej ustalana jest w trybie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., nr 212, poz. 1263 z późn. zm. – dalej powoływana jako: "ustawa o "PIS"), zgodnie z którym "w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach należących do zakresu zadań i kompetencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, organem właściwym jest państwowy powiatowy lub państwowy graniczny inspektor sanitarny".

Państwowy inspektor sanitarny wykonuje zadania przy pomocy podległej mu stacji sanitarno-epidemiologicznej (art. 15 ust. 1 ustawy o PIS). Zgodnie z art. 15a ust. 2 ustawy o PIS: "Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykazy stacji sanitarno-epidemiologicznych wykonujących badania laboratoryjne i pomiary ze wskazaniem obszaru, dla którego dana stacja wykonuje nieodpłatnie badania laboratoryjne i pomiary, mając na względzie zapewnienie dostępności badań laboratoryjnych i pomiarów przez stacje sanitarno-epidemiologiczne wykonujące nadzór sanitarny.". Stacje sanitarno-epidemiologiczne określone w wykazach "wykonują badania laboratoryjne w zakresie nadzoru sanitarnego, działając w zintegrowanym systemie badań laboratoryjnych i pomiarów. Przez zintegrowany system badań laboratoryjnych i pomiarów rozumie się jednolity sposób wykonywania badań laboratoryjnych i pomiarów.". Z ustawy wynika, że badania i pomiary laboratoryjne, wykonywane w ramach nadzoru sanitarnego, mają mieć charakter zintegrowany. Istotne jest przy tym to, że ustawodawca zdefiniował, co należy rozumieć przez pojęcie "zintegrowanego systemu badań laboratoryjnych". Chodzi o to, aby organy inspekcji, w celu skutecznego prowadzenia postępowania nadzorczego, dokonywały na terenie kraju jednolitych (zharmonizowanych) badań laboratoryjnych. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na fakt, że w załączniku do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 marca 2010 r. w sprawie wykazu stacji sanitarno - epidemiologicznych wykonujących badania laboratoryjne i pomiary ze wskazaniem obszaru (Dz. U. z 2010 r. Nr 55, poz. 336) Powiatowa Stacja Sanitarno - Epidemiologiczna w [...] została określona jako właściwa dla obszaru:[...] . Obszar działania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] to m.in. [...] i[...] , czyli obszar na którym zlokalizowane są dwie apteki: [...] w [...] i [...] w[...] , z których pobrano próbki suplementów diety do badań laboratoryjnych. W ramach zintegrowanego systemu badań laboratoryjnych i pomiarów próbki te prawidłowo zostały poddane badaniom laboratoryjnym w Oddziale Laboratoryjnym - Sekcji Badań Żywności i Struktury Żywienia Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w[...] .

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał decyzję płatniczą określającą wysokość opłaty za wykonanie czynności kontrolnych, powołując w podstawie prawnej m.in. art. 75 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, który stanowi, że podmioty działające na rynku spożywczym podlegające urzędowym kontrolom organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej są obowiązane do pokrywania opłat uwzględniających koszty związane z czynnościami wykonywanymi w ramach urzędowych kontroli żywności, jeżeli w wyniku tych czynności zostaną stwierdzone przez kontrolujących niezgodności z przepisami prawa żywnościowego, w tym jeżeli zachodzi konieczność pobrania próbek żywności albo materiałów lub wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością do badań i wykonania badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia niezgodności. Dokonana ocena oznakowania 3 próbek wykazała niezgodności z przepisami prawa żywnościowego, a nieprawidłowości zostały ujęte w sprawozdaniach z badań.

Dokonując oceny właściwości organów inspekcji sanitarnej uwzględnić należy, że rolą tych organów, jako realizujących zadania z zakresu zdrowia publicznego w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru m.in. nad warunkami zdrowotnymi żywności i żywienia (art. 1 pkt. 6 ustawy o PIS), jest zapewnienie bezpiecznej żywności i żywienia w celu ochrony zdrowia ludzkiego. W uzasadnieniu wyroku z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2953/12 (dostępny [w:] CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że “przepisy dotyczące właściwości organów sformułowane w Kodeksie postępowania administracyjnego nie podlegały na przestrzeni obowiązywania tego aktu znaczącym zmianom. Tymczasem od roku 1960 istotnym zmianom uległy formy i sposoby prowadzenia działalności, co powoduje, że nie zawsze możliwym będzie ustalenie właściwości miejscowej organów w oparciu o reguły wynikające z art. 21 K.p.a. Niewątpliwie zapewnienie ochrony zdrowia publicznego, przede wszystkim wymaga odpowiedniego wyznaczenia organów wyposażonych w kompetencje pozwalające na sprawowanie kontroli działalności prowadzonej w tym zakresie. Kontrole te powinny być oparte na najbardziej aktualnych dostępnych informacjach i dlatego powinna istnieć możliwość ich dostosowywania w miarę, jak nowe istotne informacje stają się dostępne. Z tego względu na gruncie prawodawstwa krajowego przyjęto, że dla sprawności i szybkości działań podejmowanych w zakresie ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego podstawową jednostką terenową inspekcji weterynaryjnej będzie powiatowy lekarz weterynarii, jako kierownik powiatowej inspekcji weterynaryjnej.". Analogicznie - w przypadku inspekcji sanitarnej - dla sprawności i szybkości działań podejmowanych w celu ochrony zdrowia ludzkiego podstawową jednostką jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny - wykonujący zadania jako organ rządowej administracji zespolonej w powiecie, państwowy wojewódzki inspektor sanitarny - wykonujący zadania jako organ rządowej administracji zespolonej w województwie (art. 10 ust. 1 pkt. 2 i 3 ustawy o PIS). W związku z powyższym, należy stwierdzić, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w[...] , działając w ramach zintegrowawnego systemu badań laboratoryjnych, był organem uprawnionym w niniejszej sprawie, bowiem działał na obszarze swojej właściwości terytorialnej oraz właściwości rzeczowej.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.