Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 288/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku U. K. "[...]" Sklep [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi U. K. "[...]" Sklep [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił U. K. "[...]" Sklep [...] przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, z uwagi na brak przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku .

Postanowieniem z dnia 22 września 2011 r. sygn. akt I GZ 145/11 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia U. K. uchylił zaskarżone postanowienie stwierdzając, że nie ustalony został rzeczywisty stan majątkowy i możliwości finansowe skarżącej.

Rozpoznając ponownie wniosek skarżącej, mając na uwadze powyższe wskazania, Wojewódzki Sąd Administracyjny pismem z dnia [...] października 2011 r. zobowiązał skarżącą do złożenia dodatkowych informacji dotyczących sytuacji rodzinnej i materialnej wnioskodawczyni tj. m.in. złożenia wyciągów z rachunków bankowych za ostatnie sześć miesięcy potwierdzonych pieczęcią banku, nadesłania zaświadczenia o posiadaniu statusu osoby bezrobotnej przez męża skarżącej oraz wskazania obiektywnych okoliczności uniemożliwiających podjęcie przez niego pracy, wskazania wszystkich źródeł utrzymania, wskazania wydatków na bieżące utrzymanie, przedstawienia informacji o posiadanych ruchomościach (samochody, maszyny i inne urządzenia).

W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny.

Stosownie do treści art. 252 § 1 p.p.s.a. osoba fizyczna, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, jest zobowiązana do złożenia oświadczenia dotyczącego jej stanu majątkowego oraz podania dokładnych danych o stanie rodzinnym.

Z kolei art. 255 p.p.s.a. przewiduje, że jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej sytuacji materialnej i możliwości płatniczych, jest ona zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego i dochodów. Dopiero po otrzymaniu i zapoznaniu się z treścią takich dokumentów Sąd może wydać prawidłowe orzeczenie w tym zakresie.

W niniejszej sprawie ten warunek dopuszczalności przyznania prawa pomocy nie został spełniony. Skarżąca mimo wezwania do złożenia w terminie siedmiu dni dokumentów źródłowych oraz udzielenia informacji dotyczących sytuacji materialnej nie odpowiedziała na wezwanie Sądu. Opisane działanie pozostawało w dobrze pojętym interesie skarżącej, bowiem ciężar wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie, do Sądu natomiast należy ocena powołanych okoliczności. W sytuacji, w której strona odmawia uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy trudno zweryfikować informacje w nim zawarte.

Skoro zatem skarżąca nie wykazała przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a, to tym samym brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy postanowiono, jak w sentencji.