Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 988/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 u st.1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie : Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. sprawy ze skargi R.K. M.K. Z.K. B.K. i L.W. , na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 9 września 2010 r., nr LIX/950/2010 w przedmiocie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego SZKOLNA- KAMIENIEC-SZPITALNA", w zakresie § 8 skargę oddala.


UZASADNIENIE

R.K. , B.K. , M.K. , Z.K. i L.W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr LIX/950/2010 Rady Miasta Z. z dnia 9 września 2010 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], domagając się stwierdzenia jej nieważności w części, tj. w zakresie:

1) § 8 ust.2 punkt 2) lit. b w całości

2) § 8 ust.2 punkt 2) lit. c w całości

3) § 8 ust.2 punkt 2) w zakresie symboli /U

4) § 8 ust.2 w zakresie symboli /U części tekstowej przedmiotowej uchwały oraz części graficznej

5) § 8 ust.2 punkt 8) lit.b w zakresie słów ," a budynku realizującego usługi komercyjne jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych oraz budynku usług komercyjnych do 2500 m3;"

6) § 8 ust.2 punkt 8) lit.e w zakresie słów ", a budynków pensjonatowych, budynków realizujących usługi komercyjne jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych oraz budynków usług komercyjnych 13 metrów;"

7) § 8 ust.2 punkt 5) w zakresie symboli /U

8) § 8 ust.2 punkt 6) w zakresie symboli /U

9) § 8 ust.2 punkt 8) w zakresie słów "/ usługowych"

10)§ 8 ust.2 punkt 10) lit. a w zakresie słów "pensjonatów"

Nadto skarżący domagali się uchyleni decyzji nr [...] Starosty T. z dnia 14 maja 2012r., znak [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku pensjonatowo - mieszkalnego z infrastrukturą techniczną, wydanej w oparciu o niezgodny ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Z. plan zagospodarowania przestrzennego [...] . Wnosili także o natychmiastowego spowodowania wstrzymania wydawania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w terenie oznaczonym symbolem 12.MN/U do czasu poprawienia błędów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego [...] , doprowadzając go do zgodności ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Z. przyjętego Uchwałą Nr XV/140/99 Rady Miasta w Z. z dnia 15 grudnia 1999 r.

W uzasadnieniu powyższego skarżący podnosili, że zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia obowiązującego na obszarze gminy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, a rada gminy, zgodnie z art. 20 ust. 1 tej ustawy, uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium.

Zaskarżony plan miejscowy jest niezgodny i sprzeczny z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. przyjętego Uchwałą Nr XV/140/99 Rady Miasta w Z. dnia 15 grudnia 1999 r.

Zapisy kwestionowanego planu miejscowego powodują faktyczne naruszenie interesu prawnego skarżących i powstania rzeczywistej szkody. Jest to spowodowane tym, że Wydział Budownictwa i Architektury Starostwa Powiatowego w Z. uznaje za właściwe lokalizowanie budownictwa pensjonatowego, usług gastronomicznych, itp. usług hotelarskich w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych symbolami 10.MN/U, 11.MN/U, 12.MN/U, w oparciu o ustalenia zaskarżonego planu Świadczą o tym prowadzone postępowania administracyjne oraz wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku pensjonatowo - mieszkalnego z dnia 14 maja 2012r. Postępowania te oraz wydana decyzja oparte są na interpretacji planu zagospodarowania niezgodnego ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. Projektowany budynek ma być zlokalizowany w Z. ul. [...] , na działkach nr [...] oraz nr [...] , obręb [...] . Nieruchomości skarżących to budynki mieszkalne jednorodzinne, położone w Z. ul. [...],[...],[...], . Składają się z działek nr nr.: [...],[...],[...],[...], oraz [...] ,[...], obręb [...] . . Graniczą one bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, znajdując się zgodnie z ustawą Prawo budowlane oraz powyższą decyzją w obszarze oddziaływania planowanego obiektu. Wszystkie wyżej wymienione działki położone są w terenie objętym zaskarżonym planem miejscowym i znajdują się w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonym symbolem 12.MN/U.

Uchwalony plan miejscowy, niezgodny ze Studium, w rezultacie skutkuje tym, że planowana w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycja polegająca na budowie budynku pensjonatowego z gastronomią w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz późniejsze oddziaływanie obiektu powodują powstanie rzeczywistej szkody naruszając interes prawny skarżących. Sytuacja taka prowadzi do chaosu urbanistycznego na omawianym terenie narażając skarżących na sąsiedztwo uciążliwego ponad przeciętną miarę budynku zamieszkania zbiorowego jakim jest pensjonat , który jest obiektem hotelarskim. Budynek, który ma powstać na sąsiedniej nieruchomości, według projektu budowlanego ma być wyższy od budynków skarżących. W związku z tym zasłoni odpowiednią ilość światła, a także istniejący do tej pory widok na [...] , spowoduje ograniczenia w docieraniu promieni słonecznych do domów skarżących oraz zwiększenie zacienienia i brak odpowiedniej cyrkulacji powietrza. Z racji przeznaczenia na budynek pensjonatowy z gastronomią skarżący obawiają się nadmiernego hałasu, przykrych i uciążliwych zapachów z miejsca gromadzenia odpadów stałych oraz części żywieniowej, a także zanieczyszczenia środowiska w postaci spalin samochodowych, gdyż oczywistym i bezspornym faktem jest, że czynniki takie zawsze występują w sąsiedztwie budynków pensjonatowych i restauracji, a nie ma ich w przypadku budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Planowana w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycja zdecydowanie utrudni lub nawet uniemożliwi skarżącym korzystanie z własnych nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem, jak również wprowadza daleko idące ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, o których mowa w uzasadnieniu decyzji. Wymienione w uzasadnieniu powyższej decyzji ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości to tylko niektóre z ograniczeń spowodowanych planowaną inwestycją. Świadczy o tym skrót "m.in." użyty w zdaniu wymieniającym te ograniczenia.

Z racji przeznaczenia planowanego obiektu według projektu budowlanego na budynek pensjonatowy z gastronomią - a więc obiekt hotelarski zgodnie z ustawą o usługach turystycznych oraz budynek zamieszkania zbiorowego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - skarżący obawiają się zakłócenia dotychczasowego spokoju i bezpieczeństwa przez całą dobę oraz zakłócania ciszy nocnej i zwiększenia ilości emitowanych spalin do środowiska w pobliżu swoich posesji. Powyższe argumenty nie pozostawiają wątpliwości, że mieszkanie w takich warunkach stanie się szczególnie uciążliwe dla najbliższego sąsiedztwa.

W związku z powyższym, plan zagospodarowania [...] z powodu sprzeczności z ustaleniami Studium, polegającej na dopuszczeniu w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (10.MN/U, 11.MN/U, 12.MN/U) budynków zamieszkania zbiorowego (obiekty hotelarskie) spowodował ewidentne i rażące naruszenie zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu stron. Zaskarżony plan zagospodarowania przestrzennego niezgodny ze Studium w rezultacie doprowadził do powstania rzeczywistej szkody.

Użyte w art. 36 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pojęcie "rzeczywista szkoda" obejmuje bowiem obiektywny spadek wartości nieruchomości wynikający z uniemożliwienia lub istotnego ograniczenia możliwości korzystania z niej w dotychczasowy sposób na skutek wydania powyższej decyzji o pozwoleniu na budowę. Oczywistym faktem jest więc to, że powstałe w związku z planowaną w sąsiedztwie inwestycją ograniczenia w zagospodarowaniu działek skarżących oraz niedogodności powodują znaczne obniżenie wartości ich nieruchomości. Uciążliwy ponad przeciętną miarę budynek pensjonatowo - mieszkalny nie mógłby powstać w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonym symbolem 12.MN/U, gdyby plan zagospodarowania był zgodny ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Z.

Należy zauważyć, że pozostałe plany zagospodarowania dla innych części miasta Z. sporządzane przez to samo biuro projektowe posiadają dla usług hotelarskich (budownictwo pensjonatowe, usługi gastronomiczne itp.) tereny oznaczone symbolem Uh, wykluczając tym samym ich lokalizację w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o niskiej intensywności zabudowy oznaczonych symbolem MN/U zgodnie z ustaleniami Studium. Tak było również w przypadku planu [...] ". Plan ten w jego pierwotnej wersji, która była wyłożona do publicznego wglądu, uwzględniał te właśnie kierunki zagospodarowania Studium, posiadając teren oznaczony symbolem Uh przeznaczonym pod usługi hotelarskie, do których zalicza się właśnie budownictwo pensjonatowe, usługi gastronomiczne i tym podobne związane z bazą noclegową i żywieniową turystyki oraz funkcjami usługowymi w zakresie obsługi ruchu turystycznego.

W załączniku graficznym do uchwały (mapka) i w opisie (legenda) mapki usunięto jednak z terenów usług komercyjnych teren oznaczony symbolem Uh - usługi hotelarskie. Także w części tekstowej planu z § 9 zatytułowanego "Ustalenia dla terenów usług komercyjnych" usunięto zapis w ust. 1 "Tereny zabudowy usługowej oznaczone symbolem Uh - pow. 0,24ha, w których przeznaczeniem podstawowym terenu były usługi hotelarskie. Teren oznaczony symbolem Uh przeznaczony pod usługi hotelarskie zlokalizowany był zgodnie z ustaleniami Studium w strefie peryferyjnej - OP w obszarze OP4 [...] Teren ten (Uh) "zniknął" w uchwalonym planie zagospodarowania, a więc ostateczna , uchwalona wersja planu jest zupełnie inna niż wersja wyłożona do publicznego wglądu przed uchwaleniem. W wersji planu, która była wyłożona do publicznego wglądu tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oznaczone były symbolami od 1.MW do 7.MW, natomiast po uchwaleniu planu pojawił się dodatkowo teren oznaczony symbolem 8.MW. Oznacza to, że plan zagospodarowania został celowo zmieniony po wyłożeniu do publicznego wglądu, a po zmianach nie wyłożony ponownie, aby uniemożliwić zainteresowanym wniesienie uwag i zakwestionowanie przyjętych rozwiązań, co jest ewidentnym i rażącym naruszeniem art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Taka "niejawna modyfikacja" planu doprowadziła w rezultacie do tego, że wobec braku terenów wyznaczonych wcześniej zgodnie ze Studium pod usługi hotelarskie oznaczone symbolem Uh, organ wydający pozwolenia na budowę pozwala lokalizować takie właśnie usługi hotelarskie (budownictwo pensjonatowe, usługi gastronomiczne itp.) w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonych w planie symbolami 10.MN/U, 11.MN/U, 12.MN/U, w których nie może ich być zgodnie ze Studium.

Zaskarżony plan jest niezgodny z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. , przyjętego uchwałą Nr XV/140/99 Rady Miasta w Z. dnia 15 grudnia 1999 r.

Niezgodności oraz sprzeczności dotyczą ustaleń dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonych symbolami: 10.MN/U, 11.MN/U, 12.MN/U.

W § 8 ust. 2 punkt 2) widnieje zapis:

2) Przeznaczenie podstawowe w terenach oznaczonych symbolami od 10.MN/U do 12.MN/U:

a) budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne realizowane na już wydzielonych geodezyjnie działkach i na nowo wydzielonych działkach, o szerokości nie mniejszej niż 16 m. Dla nowo wydzielonych działek obowiązuje powierzchnia nie mniejsza niż 600 m2, przy uwzględnieniu ustaleń § 4, ust. 17, pkt 3 i 4;

b) usługi komercyjne, realizowane jako budynki wolnostojące, na działkach o powierzchni nie mniejszej niż 1000 m2 i szerokości nie mniejszej niż 16 m, przy uwzględnieniu ustaleń § 4, ust. 17, pkt 3 i 4;

c) usługi komercyjne realizowane jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych;

Biorąc pod uwagę treść powołanych powyżej zapisów należy uznać, że usługi komercyjne w zakresie bazy noclegowej turystyki oraz urządzeń turystyczno- wypoczynkowych powinny być realizowane tylko i wyłącznie jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, eliminując jednocześnie możliwość złej interpretacji przeznaczenia terenu, jaką jest dopuszczenie budownictwa pensjonatowego. Możliwość budownictwa pensjonatowego jest wykluczona także zapisem pod lit. a, gdzie jest wyraźnie określono przeznaczenie podstawowe terenu, jakim jest tylko budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne.

Potwierdzającym jednoznacznie zakaz budownictwa innego niż budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne jest także fakt, że na tym obszarze występują tylko budynki mieszkalne jednorodzinne oraz budynki świadczące usługi jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych. Nie występują tutaj żadne budynki pensjonatowe oraz nie ma także usług gastronomicznych.

I tak zgodnie ze Studium powinno pozostać, ponieważ zabudowa pensjonatowa, czyli zabudowa w zakresie bazy noclegowej i żywieniowej turystyki oraz funkcji usługowych związanych z obsługą ruchu turystycznego jest dopuszczona w strefie peryferyjnej oznaczonej w Studium jako strefa OP, obszar OP4-"[...] ", która pełni funkcję mieszkaniową, z udziałem towarzyszącej funkcji usługowej i obsługi turystyki oraz przewiduje lokalizację usług hotelarskich, do których zalicza, się pensjonaty oraz usługi gastronomiczne.

Celem polityki w przyjętych i ustalonych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obszaru OP4-"[...] jest m. in.: "wprowadzanie - na wolnych działkach w obrębie zespołów istniejących - nowej zabudowy mieszkaniowej, głównie jednorodzinnej oraz zabudowy związanej z obsługą mieszkańców i turystów, w tym obiektów bazy noclegowej (zabudowy pensjonatowej) ".

Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pensjonat jest budynkiem zamieszkania zbiorowego. Natomiast zgodnie z ustawą o usługach turystycznych pensjonat jest obiektem hotelarskim. Tereny oznaczone symbolami od 10.MN/U do 12.MN/U są natomiast przeznaczone w planie zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną niską, a nie pod usługi komercyjne, do których należą tereny zabudowy mieszkaniowe - usługowej (1.M/U, 2.M/U) oraz tereny zabudowy usługowej (1 .U do 7.U). Mimo tego zapis w § 8 ust. 2 punkt 2) lit. b doprowadza do złych i niezgodnych ze Studium interpretacji planu przez Wydział Budownictwa i Architektury Starostwa Powiatowego w Z. Według tej interpretacji uchwalony plan "pozwala" na realizację szerokiego wachlarza usług komercyjnych, takich jak m.in. usługi gastronomiczne, budownictwo pensjonatowe itp., usługi hotelarskie w terenach oznaczonych symbolem 12.MN/U, co jest niezgodne oraz sprzeczne z ustalonymi i przyjętymi w Studium kierunkami zagospodarowania przestrzennego.

Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o których mowa, oznaczone w miejscowym planie symbolami: 10.MN/U, 11.MN/U, 12.MN/U, w obowiązującym Studium znaj duj ą się w strefie śródmiejskiej - OS, w obszarze OS2B - [...] ". Strefa śródmiejska - OS dzieli się na dwa obszary: [...] " oraz "[...] . Dla obszaru OS1 - [...] " ustalono m.in. następujące kierunki zagospodarowania przestrzennego: utrzymanie i rozwijanie funkcji mieszkaniowej, bazy noclegowej turystyki i wypoczynku oraz funkcji usługowych. Natomiast dla obszaru, który dotyczy terenów oznaczonych w planie symbolami 10.MN/U, 11.MN/U, 12.MN/U, czyli obszaru OS2 - [...], obejmującego zespoły zabudowy związane z ul. [...] i początkowym odcinkiem ul. [...], ustalono m.in następujące kierunki zagospodarowania przestrzennego : ograniczanie rozwoju funkcji mieszkaniowej, ograniczanie rozwoju bazy noclegowej turystyki oraz urządzeń turystyczno wypoczynkowych, ochrona historycznej struktury przestrzennej wraz z istniejącymi obiektami zabytkowymi i innymi, stanowiącymi dobra kultury, ochrona istniejących zespołów zieleni, w tym zadrzewień, w zagospodarowywaniu wolnych działek - utrzymanie dotychczas zachowanych otwarć widokowych na [...] bądź Pasmo [...], przy wprowadzaniu nowej zabudowy zachowanie następujących standardów: dostosowywanie nowych obiektów do historycznego układu przestrzennego w zakresie ich sytuowania, skali (gabarytów) i form architektonicznych, zasady kształtowania brył budynków w układzie horyzontalnym.

W związku z powyższym proponowane w uchwalonym planie przeznaczenie terenu stwarza możliwość złych interpretacji, a co za tym idzie lokalizacji szerokiego wachlarza usług komercyjnych, takich jak m.in. : usługi gastronomiczne, budownictwo pensjonatowe usługi hotelarskie - co jak wykazano wyżej jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego Studium dla obszaru OS2-"[...]. Ponadto, zapisy uchwalone w miejscowym planie rodzą oraz w przyszłości będą rodzić wiele wątpliwości interpretacyjnych, które utrudniać będą zarówno pracę organu wydającego pozwolenia na budowę jak również pracę projektantów.

Zgodnie z zasadami techniki legislacyjnej obowiązującymi również przy konstruowaniu uchwały w sprawie planu miejscowego, uchwała ta jako akt prawny winna być pozbawiona zapisów niejasnych, mogących budzić trudności interpretacyjne. Wydawanie decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o plan zagospodarowania niezgodny i sprzeczny z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego grozi nieładem i chaosem urbanistycznym oraz prowadzi do zniszczenia układu przestrzennego w zakresie gabarytów i form architektonicznych, a temu przecież ma zapobiegać plan zagospodarowania przestrzennego.

W związku z powyższym, usunięcie naruszenia prawa powinno polegać na zmianie przeznaczenia terenu 12.MN/U z racji naruszenia naszego interesu prawnego, a także terenów 10.MN/U, 11.MN/U z racji tego, że tereny te według Studium również znajdują się w obszarze OS2-"[...].

Zmiana przeznaczenia tych terenów w zaskarżonym planie powinna polegać na usunięciu zapisów dopuszczających lokalizację usług komercyjnych, takich jak m.in. usługi gastronomiczne, budownictwo pensjonatowe (obiekty hotelarskie, budynki zamieszkania zbiorowego). Doprecyzowanie planu powinno jednocześnie polegać na usunięciu wszystkich nieprawidłowych i niezgodnych ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. zapisów dotyczących terenów 10.MN/U, 11.MN/U, 12.MN/U, aby zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym spełnione były wymogi dotyczące danej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej, a więc w szczególności ograniczenie kubatury nadziemnej budynków do 1500 m3 oraz wysokości do 11 m. Uzasadnione jest to symbolem "MN", oznaczającym zabudowę mieszkaniową jednorodzinną niską oraz tym, że na przedmiotowym terenie występują budynki o kubaturze nadziemnej nieprzekraczającej 850 m3 (w zdecydowanej większości tylko takie tutaj występują) i wysokości nie większej niż 11 m. Budynek wielkokubaturowy, na który niesłusznie powołują się osoby sporządzające plan "[...], znajduje się na terenie należącym do zupełnie innego planu zagospodarowania, a ponadto został pobudowany w czasie gdy planu nie było. Sporządzanie planu ma polegać na zgodności ze Studium wyznaczającym kierunki zagospodarowania, a nie nawiązywaniu do istniejącej zabudowy powstałej przed uchwaleniem planu, która jest często zabudową chaotyczną, będącą w sprzeczności z ustaleniami Studium.

Zapis skarżonego planu pozwalający lokalizować usługi komercyjne (w tym budynki pensjonatowe) jako budynki wolnostojące, na działkach o powierzchni nie mniejszej niż 1000 m2 i szerokości nie mniejszej niż 16m w terenach oznaczonych symbolami 10.MN/U, 11.MN/U, 12.MN/U nie jest żadnym ograniczeniem, ponieważ warunek ten można łatwo spełnić np. przez wyburzenie budynku na działce przeznaczonej pod inwestycję, tak jak miało to miejsce w przypadku planowanej inwestycji w naszym bezpośrednim sąsiedztwie. Istniał tam (działki nr ew.....) budynek mieszkalny jednorodzinny, który z racji swej wysokości nie przekraczającej 11 m nie zasłaniał skarżącym widoku na [...] . Należy w tym miejscu wyraźnie zaznaczyć, że budynek ten ("....miał być zgodnie z postanowieniem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. Delegatura w N. objęty strefą ochrony konserwatorskiej w projekcie i planie zagospodarowania: [...] . Został on jednak wyburzony w czasie obowiązywania planu, pomimo, że stanowił obiekt historycznej struktury przestrzennej, będący dobrem kultury współczesnej o cechach zabytkowych, związany z historią miasta Z. , znajdując się nieopodal (ok. 100m) budynku wpisanego do rejestru zabytków (".....) i stanowiąc z nim historyczną łączność, gdyż został wybudowany przez tą samą rodzinę. Budynek ten ("....) został wyburzony w celu spełnienia warunku dotyczącego powierzchni działki dla skorzystania z zapisu planu § 8 ust.2 punkt 2) lit. b) dla realizacji budynku pensjonatowego. Ponadto istniejąca na działce zieleń wysoka w postaci wiekowych, pięknych drzew także została z tego powodu zniszczona.

Przykład powyższy jest dowodem na to, że skarżony plan poprzez niezgodność ze Studium w rezultacie powoduje niszczenie wartości, które według Studium mają być chronione planem, takich:

- ochrona historycznej struktury przestrzennej wraz z istniejącymi obiektami zabytkowymi i innymi, stanowiącymi dobra kultury oraz ochrona istniejących zespołów zieleni, w tym zadrzewień;

- na terenie "podstawowej ochrony wartości kulturowych" ("B") - utrzymanie charakteru historycznego układu przestrzennego oraz jego elementów o wartościach kulturowych, w tym zabytkowych

- utrzymanie, ochrona substancji o wartościach kulturowych

Ograniczanie bazy noclegowej turystyki oraz urządzeń turystyczno- wypoczynkowych, o którym mowa w Studium polegać ma na zmniejszaniu lub utrzymaniu określonej aktywności bądź działalności, w tym przypadku związanej z bazą noclegową turystyki na istniejącym poziomie. Spełnienie warunków osiągnięcia wymaganej powierzchni i szerokości działki umożliwia powstanie budynku pensjonatowego, a co za tym idzie rozwijanie bazy noclegowej turystyki sprzeczne z ustaleniami Studium dla tego obszaru (...."). Ograniczanie bazy noclegowej turystyki oraz urządzeń turystyczno- wypoczynkowych ma wynikać bezpośrednio z zapisów planu, a nie przez ograniczenia pośrednie takie jak powierzchnia i szerokość działki, kubatura nadziemna i wysokość budynku, przepisy prawa budowlanego czy ilość miejsc postojowych. Należy w tym miejscu wspomnieć, że tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (10.MN/U do 12.MN/U) nie posiadają w planie określonej ilości miejsc postojowych w stosunku do powierzchni użytkowej obiektów usługowych. W terenach zabudowy mieszkaniowe - usługowej (1.M/U, 2.M/U) oraz usługowej (1.U do 7.U) jest to wyraźnie uregulowane zapisami planu. Brak takiej regulacji spowoduje konieczność parkowania oraz zatrzymywania się pojazdów związanych z działalnością realizowanych usług w pasie drogowym drogi publicznej, która już teraz jest trudno przejezdna dla pojazdów służb ratowniczych. Problem ten z pewnością wystąpi w przypadku planowanego budynku pensjonatowe - mieszkalnego (działki nr ew. .....obr.....), gdzie na 16 pokoi na wynajem (część usługowa) przewidziano tylko 4 miejsca postojowe w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Takie właśnie pośrednie ograniczenia zawsze stwarzają bowiem ryzyko rozwoju bazy noclegowej turystyki w momencie spełnienia wyżej wymienionych wymogów. Zadaniem planu zagospodarowania, który winien być zgodny ze Studium, jest w tym konkretnym przypadku uniemożliwienie dalszego rozwoju bazy noclegowej turystyki na danym obszarze (10.MN/U, 11.MN/U, 12.MN/U). Ograniczenia, które pod pewnymi warunkami można obejść nie są przecież żadnymi ograniczeniami. W związku z tym, że plan zagospodarowania nie chroni wartości, które zgodnie ze Studium ma chronić powstaje sytuacja jakby go wcale nie było.

Proponowanie w planie tak szerokiego spektrum funkcji dla terenów oznaczonych symbolem od 10.MN/U do 12.MN/U (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) w przeznaczeniu podstawowym jest niedopuszczalne w tym terenie, gdyż zgodnie z oznaczeniem jest to teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

Tak szerokie spektrum funkcji w przeznaczeniu podstawowym może występować w terenach zabudowy mieszkaniowo - usługowej ( 1.M/U, 2.M/U) i w terenach zabudowy usługowej (1.U do 7.U), gdyż są to tereny, których przeznaczeniem podstawowym są usługi komercyjne. Ograniczenie przeznaczenia ustalonego w planie w terenach 10.MN/U do 12.MN/U tylko do jednej funkcji - mieszkalnictwa jednorodzinnego w przeznaczeniu podstawowym, nie mogłoby w żadnym przypadku stwarzać możliwości żądania odszkodowań od właścicieli nieruchomości o funkcji mieszkalno - usługowej, ponieważ m.in. usługi komercyjne przewidziano w przeznaczeniu dopuszczalnym dla tych terenów. Oznaczenie terenów różnymi symbolami nie może być bowiem jedynie różnicą w oznaczeniu, lecz musi wynikać z różnic przeznaczenia podstawowego terenów. Dla przykładu tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej muszą się różnić przeznaczeniem podstawowym od terenów zabudowy mieszkaniowo - usługowej. W przeciwnym razie plan nie spełnia swojej roli gwarantującej zachowanie ładu przestrzennego na danym terenie a jest jedynie, tak jak w tym przypadku skutkuje powstawaniem urbanistycznego bałaganu.

W dalszej części uzasadnienia skarżący szczegółowo odnieśli się do poszczególnych zapisów planu, o stwierdzenie nieważności których wnosili.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Z. wnosiła o jej oddalenie ze względu na brak interesu prawnego po stronie skarżących, a nadto z ostrożności o oddalenie skargi ze względu na jej bezzasadność.

Rada Miasta Z. wskazała, że w sprawie niniejszej skarżący nie wykazali zaistnienia w dacie wnoszenia skargi naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą , polegającego na zaistnieniu związku między tą uchwałą, a własną, indywidualną sytuacją prawną. W szczególności skarżący nie wskazali jaki przepis prawa materialnego miałby zostać naruszony przedmiotową uchwałą. Należy zauważyć, że postanowienia uchwały rozszerzają możliwości wykonywania prawa własności co do przedmiotowych nieruchomości poprzez możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, a to z kolei prowadzi do wzrostu jej wartości. Ustalenia planu skarżący mogą subiektywnie postrzegać jako niekorzystne dla nich i w tym sensie naruszające ich interes.

Błędne jest również twierdzenie skarżących, że miejscowy plan może naruszać przepisy i prawa budowlanego dotyczące dostępu do światła dziennego. Do naruszenia takiego może dojść w i wyniku realizacji konkretnego, naruszającego prawo, projektu budowlanego, a nie in abstracto.

Skarżący kwestionują ustalenia planu dla nieruchomości sąsiedniej w stosunku do ich własności, należy zatem uznać, że powołują się de facto na naruszenie interesu faktycznego, nie wykazali natomiast naruszenia ich interesu prawnego. Z tych przyczyn skarga winna być oddalona ze względu na brak legitymacji skargowej.

Zdaniem Rady Miasta Z. również zarzuty merytoryczne skargi należy uznać za bezzasadne. Tereny oznaczone w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego [...] symbolami od 10.MN/U do 12.MN/U, w obowiązującym "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Z. " przyjętym Uchwałą Rady Miasta Z. Nr XV/140/99 z 15 grudnia 1999 r., zaliczone są do strefy śródmiejskiej -OS, obszaru OS2B - "[...], obejmującego zespoły zabudowy związane z ul. [...] i początkowym odcinkiem ul. [...] . Zgodnie z § 11 ust. 1 strefa śródmiejska pełni równorzędne funkcje mieszkaniową, usługową i obsługi turystyki.

Przyjęta w Studium polityka przestrzenna dla strefy śródmiejskiej OS polega na: "sukcesywnym porządkowaniu, modernizowaniu i uzupełnianiu zagospodarowania oraz wyposażenia tej strefy, głównie w zakresie mieszkalnictwa, usług podstawowych oraz usług ogólnomiejskich o swobodnej lokalizacji (z zakresu oświaty, zdrowia itp.), w zakresie bazy noclegowej i żywieniowej turystyki, a także na uzupełnianiu wyposażenia strefy w niezbędne urządzenia towarzyszące (zieleń, komunikacja, infrastruktura techniczna)".

Ustalone natomiast dla obszaru OS2 - [...] kierunki zagospodarowania przestrzennego obejmują:

1) utrzymanie, modernizację i rozbudowę istniejącego szpitala miejskiego oraz utrzymanie istniejących obiektów usługowych i technicznej obsługi miasta; ograniczanie rozwoju funkcji mieszkaniowej, bazy noclegowej turystyki oraz urządzeń turystyczno wypoczynkowych,

2) ochronę historycznej struktury przestrzennej wraz z istniejącymi obiektami zabytkowymi i innymi, stanowiącymi dobra kultury oraz ochrona istniejących zespołów zieleni, w tym zadrzewień; ochrona obiektów obejmuje przeprowadzanie remontów modernizacyjnych, z ewentualnymi zmianami funkcji obiektów oraz dostosowaniem standardów użytkowych i wyposażenia tych obiektów do współczesnych potrzeb, a w szczególności:

a) na terenie "podstawowej ochrony wartości kulturowych" ("B") - utrzymanie charakteru historycznego układu przestrzennego oraz jego elementów o wartościach kulturowych, w tym zabytkowych;

3) korygowanie, przy remontach modernizacyjnych, formy architektonicznej obiektów trwałych, dysharmonijnych w stosunku do otoczenia, poprawa ich detalu i kolorystyki - zwłaszcza obiektów położonych w sąsiedztwie obiektów zabytkowych,

4) eliminowanie (prowadzące do odzyskiwania wolnych terenów i obiektów):

a) zagospodarowania terenu kolidującego z funkcjami strefy bądź z kierunkami zagospodarowania określonymi w studium (dotyczy to np. zagospodarowania otoczenia cieków, innego niż zagospodarowanie zielenią),

b) zabudowy, która straciła wartość techniczną i użytkową, a nie przedstawia wartości zabytkowej, zwłaszcza w otoczeniu cieków,

c) obiektów tymczasowych, zwłaszcza dysharmonijnych z otoczeniem, bądź blokujących tereny cenne z punktu widzenia możliwości ich efektywniejszego wykorzystania,

d) w obiektach istniejących, funkcji kolidujących z funkcjami strefy i adaptowanie tych obiektów na cele z nimi niesprzeczne,

5) wykorzystywanie wolnych terenów, głównie na cele usługowe, parkingi i zieleń; przy wprowadzaniu nowej zabudowy, zachowanie następujących standardów:

a) dostosowywania nowych obiektów do historycznego układu przestrzennego w zakresie ich sytuowania, skali (gabarytów) i form architektonicznych,

b) preferowania zasady kształtowania brył budynków w układzie horyzontalnym,

c) intensywność zabudowy netto, tj. stosunek powierzchni całkowitej budynków (rozumianej jak w §10 ust. 4 pkt 7 lit. d) do powierzchni obszaru zainwestowania, nie powinna być większa niż 0,4 (0,5 w przypadkach szczególnych),

6) w zagospodarowywaniu wolnych działek - utrzymanie dotychczas zachowanych otwarć widokowych na [...][...] bądź Pasmo [...] ,

7) odpowiednie kształtowanie zieleni w otoczeniu zabudowy, z udziałem zadrzewnień i zakrzewień, ze szczególnym uwzględnieniem obiektów o wysokich wartościach kulturowych, w celu wyeksponowania tych obiektów,

8) wprowadzanie i utrzymywanie zieleni publicznej, w tym zieleni w otoczeniu cieków, z ewentualnymi pieszymi ciągami spacerowymi,

9) wprowadzanie zieleni osłonowej przy obiektach dysharmonijnych w stosunku do otoczenia,

10) wyposażenie obszaru w niezbędne urządzenia z zakresu komunikacji, w tym:

a) modernizacja i uzupełnienie sieci ulicznej oraz układu ulic dojazdowych, z zachowaniem wymaganych parametrów,

b) uzupełnienia urządzenia ulic (w tym niezbędne poszerzenia jezdni, wyznaczenie pasów dla rowerzystów, urządzenie chodników z przystosowaniem do potrzeb niepełnosprawnych, urządzenie zieleni towarzyszącej),

7) uzupełnianie istniejących braków w zakresie wyposażenia terenów i obiektów w komunalną infrastrukturę techniczną.

Z powyższych zapisów Studium nie da się wywieść obowiązku wykluczenia na terenach mieszkalnictwa oraz bazy noclegowej turystyki, gdyż ustalenia Studium mówią jedynie o ograniczaniu rozwoju funkcji mieszkaniowej, bazy noclegowej turystyki oraz urządzeń turystyczno wypoczynkowych.

Zaskarżona uchwala wprowadza szereg istotnych ograniczeń w możliwości lokalizowania na terenach MN/U (których położenie odpowiada w Studium terenom OS2B) "bazy noclegowej turystyki", ti. wszelkich obiektów hotelarskich :

-ustaleniami planu ograniczono lokalizację usług komercyjnych w tym budynków pensjonatowych w kwestionowanych przez skarżących terenach, poprzez zapis mówiący, iż usługi komercyjne mogą być realizowane jako budynki wolnostojące, na działkach o powierzchni nie mniejszej niż 1000 m2 i szerokości nie mniejszej niż 16 m, które to warunki spełnia nieznaczna liczba posesji położonych w terenach MN/U, a których spełnienie umożliwia lokalizację wszystkich elementów zagospodarowania towarzyszących zabudowie w określonych przepisami (znacznie bardziej restrykcyjnymi dla zabudowy usługowej ) odległościach od granic działek budowlanych, okien itp.;

- dodatkowym ograniczeniem dla lokalizacji usług jest zawarty w § 8, ust.2 pkt 12 obowiązek zapewnienia nie mniej niż 4 miejsc postojowych na każdej działce, na której realizowane będą usługi lub wynajem pokoi, które to ustalenie w świetle przepisów regulujących lokalizację miejsc postojowych dodatkowo ogranicza możliwą do zabudowy pod usługi komercyjne powierzchnię. Ustalona w planie i kwestionowana w treści skargi kubatura oraz wysokość obiektów usługowych są wielkościami progowymi, których realizacja będzie uwarunkowana spełnieniem wszystkich wymogów przewidzianych przepisami prawa budowlanego, w tym dotyczących odległości od granicy działek sąsiednich czy zacieniania budynków sąsiednich.

Wobec zamieszczonych w planie ograniczeń i nakazów na nieruchomości graniczącej z posesją skarżących (dz. nr ew. ....obr.....) o powierzchni wynoszącej ok. 1364m2 zgodnie z wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę dołączoną do skargi, możliwe będzie w praktyce, w myśl tej decyzji, w związku z wymaganiami przepisów odrębnych, wzniesienie budynku pensjonatowo-mieszkalnego: o pow. zabudowy ok. 320m2 (skonsumowany wskaźnik 23,5% przy dopuszczonym planem 50% ), powierzchni biologicznie czynnej 30%, miejscami postojowymi, max. wysokości kalenicy 13m, odległościach od wszystkich budynków sąsiednich o funkcji mieszkalnej przekraczających 12 m (w tym ponad 15m od budynków skarżących), która to lokalizacja i cechy zabudowy zapewniają, jak wywodzi organ właściwy w sprawie wydania pozwolenia na budowę, spełnienie wymagań technicznych zarówno w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, jak i zapewnienia naturalnego oświetlenia.

Nadmienić należy, że ograniczenia w możliwości zagospodarowania terenów sąsiednich, wymienione w uzasadnieniu decyzji dołączonej do skargi, przesądzają jedynie w świetle art. 28 w związku z art. 3 ustawy Prawo budowlane o posiadaniu przez właścicieli tychże terenów przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, nie przesądzają natomiast o istnieniu wykraczających poza ramy dopuszczone przepisami prawa szczególnych uciążliwości i ograniczeń wynikających z realizacji zabudowy pensjonatowo-mieszkalnej .

Tereny oznaczone w planie symbolami od 10.MN/U do 12.MN/U stanowią tereny już zainwestowane, obejmujące położone przy ulicach [...] obszary w 90% zabudowane, w obrębie których powierzchnia niezabudowanej działki nie przekracza 880 m2, wysokość większości budynków zawiera się w przedziale od 10 do 13 m, zaś ich funkcja wbrew twierdzeniom skarżących to funkcja w znakomitej większości mieszkalno-usługowa. W bezpośrednim i bardzo bliskim sąsiedztwie tych terenów zlokalizowane są istniejące cztero- i pięciokondygnacyjne budynki wielorodzinne oraz budynki usług publicznych, w tym Szpitala Powiatowego oraz Państwowej Straży Pożarnej. W bezpośrednim sąsiedztwie istnieją budynki o funkcji wyłącznie usługowej (np. pensjonat.....) i mieszkalno- usługowej (istniejące w parterach usługi handlu w większości budynków tworzących pierzeję ul. [...] i [...] , funkcjonujące w niemal wszystkich istniejących budynkach usługi wynajmu pokoi).

Rada Miasta podkreśliła, że zaproponowanie w planie tak szerokiego spektrum funkcji dla terenów oznaczonych symbolem od 10MN/U do 12.MN/U jest spowodowane faktycznym wyposażeniem tego obszaru w budynki o przemieszanej funkcji, w tym również budynki mieszkalno - usługowe i usługowe, ograniczenie natomiast przeznaczenia ustalonego w planie dla omawianego obszaru do jednej funkcji - mieszkalnictwa jednorodzinnego, w oderwaniu od istniejącego sposobu zagospodarowania i zainwestowania obszaru ewidentnie skutkowałoby roszczeniami odszkodowawczymi ze strony właścicieli nieruchomości o innej niż mieszkaniowa funkcji. Przy ustalaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania dla intensywnie zainwestowanych obszarów śródmiejskich nie jest możliwe działanie w sposób abstrakcyjny, w oderwaniu od istniejących uwarunkowań.

W związku z powyższym ustalenia planu dla terenów oznaczonych symbolami od 10.MN/U do 12.MN/U wprowadzają szczegółowe zasady zagospodarowania, których celem jest właśnie uporządkowanie istniejącej zabudowy w obszarze już intensywnie zainwestowanym budownictwem mieszkalno - usługowym.

Ustalenia planu zgodne są również z zapisami Studium dotyczącymi "utrzymania charakteru historycznego układu przestrzennego oraz jego elementów o wartościach kulturowych, w tym zabytkowych". W planie wskazano bowiem obiekty o cechach zabytkowych, tj. budynki o walorach (wartościach) historycznych lub architektonicznych, możliwe do objęcia ochroną poprzez wpis do gminnej ewidencji zabytków, dopuszczając ustaleniami planu ich odbudowę i przebudowę konserwatorską, (definicję przebudowy i odbudowy konserwatorskiej zawarto w ustaleniach planu w §3 ust. 1 pkt 10 i 11). Na rysunku planu wyznaczono również w kwestionowanych terenach oznaczonych symbolami od MN/U do 12.MN/U nieprzekraczalne linie zabudowy oraz szczegółowe zasady kształtowania :architektury nowych budynków oraz budynków podlegających odbudowie, rozbudowie lub przebudowie, a także szczegółowe zasady lokalizacji reklam i tablic informacyjnych, w tym zasady dotyczące kwestionowanych w treści skargi "nazw pensjonatów".

Odnosząc się do zarzutu dopuszczenia do niszczenia wartości kulturowych poprzez nie uwzględnienie ustaleniach planu zapisów Studium nakładających obowiązek ochrony obiektów wartościowych kulturowo popartego przykładem wcześniej istniejącego na działkach nr [...], [...] - obr. [...] budynku, Rada Miasta Z. stwierdziła, że sygnalizowana w pismach WUOZ w K. Delegatura w N. dołączonych do skargi z dnia 12 maja 2010r oraz 5 sierpnia 2012r intencja objęcia tegoż budynku ochroną konserwatorską poprzez ustalenie m. in na tym terenie strefy ochrony konserwatorskiej w MPZP (wcześniej budynek nie był objęty żadną z form ochrony zabytków) nie została zrealizowana, a to na skutek wcześniejszego niż wejście w życie planu legalnego jego i rozebrania ( decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę z dnia 7 lipca 2010r).

Ustalenia planu dla omawianych terenów zgodne są również z zapisem "Studium..." dla strefy OS2B, mówiącym że wolne tereny winny być wykorzystywane głównie na cele usługowe, parkingi i zieleń, z zachowaniem standardów zakładanych w Studium , w tym intensywności zabudowy netto, która nie powinna być większa niż 0,4 (0,5 w przypadkach szczególnych), gdyż zapis ograniczający intensywność zabudowy wolnych terenów nie może być stosowany dla terenów już zainwestowanych, na których zgodnie z ustaleniami Studium polityka przestrzenna polega na sukcesywnym porządkowaniu, modernizowaniu i uzupełnianiu zagospodarowania oraz wyposażenia tej strefy, głównie w zakresie mieszkalnictwa, usług podstawowych oraz usług ogólnomiejskich o swobodnej lokalizacji (z zakresu oświaty, zdrowia itp.), w zakresie bazy noclegowej i żywieniowej turystyki, a także na uzupełnianiu wyposażenia strefy w niezbędne urządzenia towarzyszące (zieleń, komunikacja, infrastruktura techniczna)".

Ustalenia planu dotyczące zasad kształtowania architektury budynków zawarte w § 8, ust.2 pkt 8 i 9 o treści:

.8) Realizacja nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych i usługowych oraz odbudowa, rozbudowa lub nadbudowa istniejących na następujących zasadach:

a) realizacja budynków w zabudowie wolnostojącej lub zwartej w tym realizowanej w granicach działek;

b)kubatura nadziemna budynku mieszkalnego jednorodzinnego do 1500 m3, a budynku realizującego usługi komercyjne jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych oraz budynku usług komercyjnych do 2500 m3;

c)maksymalna wysokość usytuowania okapu dachu nie może przekroczyć 5 m, za wyjątkiem istniejących, w których należy utrzymać istniejącą wysokość;

d)szerokość okapu dachu nie może być mniejsza niż 80 cm;

e)wysokość budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie może przekroczyć wysokości 11 m, a budynków pensjonatowych, budynków realizujących usługi komercyjne jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych oraz budynków usług komercyjnych 13 metrów;

f)realizacja jednej kondygnacji, której wszystkie cztery ściany znajdują się w całości powyżej istniejącego lub projektowanego terenu i nie więcej niż dwie kondygnacje w dachu;

g)realizacja dachów jako dwuspadowych za wyjątkiem budynków zabudowy willowej z okresu modernizmu międzywojennego, o kącie nachylenia głównych połaci pomiędzy 45° - 54°.

Dopuszcza się realizację dachów dwuspadowych z przyczółkami, dachów czteropołaciowych lub wielopołaciowych. Zakaz realizacji dachów namiotowych;

h) przy rozbudowie istniejących budynków dopuszcza się inne niż ustalone w ppkt g) rozwiązania połaci dachowych i kąty ich nachylenia, stanowiące kontynuację istniejących zastosowanych w budynkach rozwiązań

i) zakaz przesuwania głównych połaci dachowych względem siebie w płaszczyźnie pionowej; realizacji połaci dachowych o różnym kącie nachylenia (nie dotyczy otwarć dachowych) z dopuszczeniem załamania połaci i zmiany kąta jej nachylenia w strefie okapu na długości nie większej niż 1/3 długości połaci oraz otwierania dachów jako otwarć pulpitowych wychodzących z kalenicy na długości powyżej 1/2 długości dachu. Dopuszcza się otwarcia dachowe, przy czym szerokość jednej lukarny Uczona w najszerszym jej miejscu (tzn. szerokość czołowej ściany lukarny bez okapów), nie może przekroczyć ¥2 długości całej połaci dachowej. Łączna szerokość łukarn nie może przekroczyć 2/3 długości całej połaci dachowej; j) obowiązuje dostosowanie architektury budynków do lokalnych tradycji budowlanych poprzez stosowanie miejscowych materiałów elewacyjnych (typu: tynk, drewno, gont, kamień oraz ich imitacje) i charakterystycznego dla regionu detalu (typu gzymsy, obramienia okienne itp.), tradycyjnej kamieniarki (z zakazem stosowania otoczaków) oraz wyrobów kowalskich. Zakaz stosowania na elewacjach sidingu z tworzyw; k) stosowanie kolorystyki pokrycia połaci dachowych takiej jak ciemnoczerwony,

ciemnobrązowy, grafitowy, czarny matowy oraz imitującej drewniany gont; l) stosowanie na elewacjach budynków kolorów pastelowych;

9)Dopuszcza się, lokalizację parterowych budynków gospodarczych i garaży oraz budynków dla lokalizacji warsztatów rzemieślniczych, realizowanych jako wolnostojące lub dobudowane do mieszkalnych. Wysokość budynków nie może przekroczyć wysokości 7 metrów. Realizacja dachów jako dwuspadowych, czteropołaciowych lub wielopołaciowych oraz w wypadku garaży dobudowanych do budynków mieszkalnych dachów jednospadowych, o kącie nachylenia głównych połaci do 45 i kolorystyce pokrycia połaci dachowych takiej jak: ciemnoczerwony, ciemnobrązowy, grafitowy, czarny matowy, ciemnozielony. W wypadku realizacji budynków jako wolnostojących obowiązuje zakaz przesuwania głównych połaci dachowych względem siebie w płaszczyźnie pionowej i realizacji połaci dachowych o różnym kącie nachylenia;"

- są zgodne z ustalonymi w Studium standardami, które należy zachować przy wprowadzaniu nowej zabudowy, w tym dotyczącymi dostosowania nowych obiektów do historycznego układu przestrzennego.

Podnoszona natomiast w treści skargi kwestia zasłaniania poprzez nową zabudowę istniejących otwarć widokowych, w kontekście położenia kwestionowanych terenów w strefie śródmiejskiej Z. o bardzo dużej intensywności zabudowy oraz w sąsiedztwie wielokondygnacyjnych budynków mieszkalnych i usługowych, jest nieuzasadniona. Ustalania Studium w części dotyczącej utrzymanie dotychczas zachowanych otwarć widokowych na [...] bądź Pasmo [...] nie posiadają odzwierciedlania na rysunku Studium, gdyż nie ma w obrębie całej strefy OS2B wskazanych żadnych terenów o wyjątkowych walorach krajobrazowych czy też wskazanych ciągów lub punktów widokowych, które winny podlegać ochronie przed zabudową. Tereny o szczególnych ograniczeniach wynikających z wysokich wartości krajobrazowych wskazane zostały na rysunku Studium jedynie w strefie terenów otwartych o średnim poziomie reżimu ochrony.

Co do zarzutu , że realizacja ustaleń planu może spowodować wystąpienie w stosunku do istniejącej zabudowy mieszkalnej znacznych uciążliwości z uwagi na bliskie sąsiedztwo nowo planowanego budynku pensjonatowe – usługowego, jak również spowodować znaczne obniżenie wartości nieruchomości Rada Miasta Z. zaznaczyła, że art. 36 i art. 37 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa zasady na jakich właściciele nieruchomości mogą ubiegać się o odszkodowania z tytułu obniżenia wartości nieruchomości na skutek uchwalenia nowego planu. Odszkodowanie to uzyskuje się na podstawie decyzji administracyjnej Burmistrza, w oparciu o wniosek właściciela, w przypadku zbycia przedmiotowej nieruchomości w okresie 5 -ciu lat od uchwalania planu. Warunkiem koniecznym wypłaty odszkodowania jest więc sprzedaż nieruchomości oraz stwierdzenie, że wartość przedmiotowej nieruchomości faktycznie uległa obniżeniu w stosunku do wartości ustalonej na podstawie dotychczasowego przeznaczenia nieruchomości. Ustalenie różnicy w wartości nieruchomości stanowiącej podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania następuje w operacie szacunkowym sporządzanym przez rzeczoznawcę majątkowego. Dla potrzeb określenia wartości nieruchomości jako podstawy do ustalenia odszkodowania, następuje de facto określenie dwóch wartości nieruchomości: po raz pierwszy na podstawie przeznaczenia przed uchwaleniem planu miejscowego; po raz drugi po jego wejściu w życie. Przeznaczenie nieruchomości określone przed wejściem w życie planu miejscowego będzie, zgodnie z art. 37 ust. 1, w sytuacji braku wcześniej obowiązującego planu miejscowego na podstawie faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości.

W przypadku omawianych budynków mieszkalnych jednorodzinnych obowiązujący obecnie plan miejscowy "[...] " nie wprowadza żadnych ograniczeń w stosunku do ich faktycznego wykorzystania, jedynie powiela istniejącą funkcję i jednocześnie pozwala na rozwój programu użytkowego budynku, poprzez dopuszczenie realizacji szerokiego programu usług oraz dopuszczenie przebudowy, odbudowy i rozbudowy obiektów, np. w celu poprawy standardu mieszkania, które to nowe możliwości zagospodarowania terenu i przekształcenia istniejącej zabudowy wpłyną potencjalnie na zwiększenie, a nie obniżenie wartości nieruchomości.

Rada Miasta wskazała też, że właściciel działki może ubiegać się o odszkodowanie na podstawie art. 36 ustawy z tytułu ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości w sposób dotychczasowy lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Odszkodowanie to dotyczy sytuacji wystąpienia rzeczywistej szkody na nieruchomości z tytułu realizacji zapisów nowego planu, a zatem może dotyczyć również wpływu oddziaływania na daną nieruchomość obiektów realizowanych na sąsiednich działkach. Stwierdzenie natomiast, czy w wyniku realizacji zapisów planu (a w omawianym wypadku realizacji budynku, na który inwestor uzyskał pozwolenie na budowę) będą miały miejsce wymienione przez autorów skargi ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, może nastąpić dopiero w sytuacji, gdy przedmiotowy obiekt zostanie zrealizowany oraz faktycznie wystąpią dodatkowe uciążliwości związane z nadmiernym zacienieni, hałasem i zanieczyszczeniem powietrza, a ich źródłem bezsprzecznie będzie omawiany obiekt.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego przy projektowaniu budynków nowych niezbędne jest zachowanie takiej ich wysokości i odległości od budynków istniejących, aby zapewnić dostateczne nasłonecznienie budynków istniejących. Ponadto, posiadanie i użytkowanie nieruchomości położnej w ścisłym centrum miasta narażone jest stale na uciążliwości związane z nadmiernym hałasem i zanieczyszczeniem powietrza, niezależnie od ustaleń obowiązującego na danym terenie planu miejscowego.

Odnosząc się do zarzutu dokonania "modyfikacji" zapisów planu po jego wyłożeniu na terenie oznaczonym symbolem 8.MU Rada Miasta stwierdziła, że nie miała ona miejsca, natomiast wyżej wymieniony teren posiadał inne oznaczenie (Uh), przeznaczenie i ustalenia w pierwszej wersji projektu, skierowanej do opiniowania i uzgodnień. Dołączone do skargi zdjęcia nie przedstawiają wersji z wyłożenia, które miało miejsce w dniach 4 czerwca-6 lipca 2010r, lecz pierwotną wersję projektu planu skierowaną do uzgodnień. Zmiana oznaczenia, przeznaczenia i ustaleń na terenie 8.MW została dokonana ze względu na błędne pierwotne oznaczenie przedmiotowego terenu, który faktycznie stanowi teren zabudowy wielorodzinnej.

Stopień modyfikacji treści projektu uchwały dokonany po etapie opiniowania i uzgodnień pozostawał bez wpływu na treść i wynik uzgodnień, zatem nie miał charakteru istotnego. Wojewoda, który jako organ nadzoru prawnego, szczegółowo analizuje treść dokumentacji planistycznej w tym zakres i kolejność czynności proceduralnych nie stwierdził żadnych naruszeń trybu przy dokonywaniu wyżej wymienionych zmian, jak również naruszeń takich nie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który rozpatrywał skargę Wojewody na przedmiotową uchwałę.

Niezasadny jest zarzut nieuprawnionego dopuszczenia w przeznaczeniu podstawowym terenów 10-12MN/U szerokiego wachlarza usług komercyjnych, sprawiającego, że te tereny nie różnią się niczym poza oznaczeniem od terenów M/U. Na terenach M/U w przeznaczeniu podstawowym możliwa jest realizacja budynków usługowych bez innych ograniczeń (bez ograniczenia wielkością i geometrią działki, czy obligiem realizacji budynku wolnostojącego), które to ograniczenia, istotnie redukujące liczbę "zdatnych" do takiego inwestowania nieruchomości, wprowadzono na terenach MN/U. Nadto tereny MN/U różnią się od terenów M/U parametrami takimi jak m.in. znacznie niższym wskaźnikiem zabudowy dla funkcji usługowej (50% i 70%(M/U)) wskaźnikiem powierzchni biologicznie czynnej (30% i 10%(M/U), a także dopuszczeniem w terenach M/U zabudowy zwartej, w tym realizowanej w granicach działek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności

z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jakże jako p.p.s.a.), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Sprawując kontrolę działalności administracji publicznej sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.), zaś uprawnione są do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związane zarzutami oraz wnioskami skargi , a także powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.).

Artykuł 147 § 1 p.p.s.a stanowi, że sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z treścią art. 147 § 2 p.p.s.a., rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w § 1, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym.

W myśl art. 151 p.p.s.a, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Stosownie do art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. -dalej w skrócie również u.p.z.p), miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p., kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Kontrola sądu administracyjnego w tym przedmiocie, jako kontrola legalności, ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Nie może zaś ona dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć.

Merytoryczna kontrola legalności zaskarżonej w sprawie niniejszej uchwały poza już poruszoną kwestią kognicji sadu administracyjnego, która w sprawie niniejszej zachodzi, wymaga spełnienie także innych warunków przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, takich jak : posiadanie przez skarżącego zdolności sądowej, procesowej, nieistnienie braków fiskalnych , terminowość złożenia skargi.

W przypadku przedmiotowej skargi przesłanki, o których wyżej mowa zostały spełnione. Terminowość złożenia skargi pozostaje przy tym w ścisłym związku z wyczerpaniem trybu przesądowego przewidzianego w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. dalej w skrócie także u.s.g.), który w sprawie niniejszej poprzedzał jej wniesienie i nie przyniósł oczekiwanego przez skarżących rezultatu.

Powyższe kwestie formalne i fiskalne nie były przedmiotem zarzutów, co upoważnia do odstąpienia od szerszych rozważań. W tym zakresie zasygnalizować można jedynie, że w ramach kontroli terminowości wniesienia skargi uwzględniono treść art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 , sygn. akt II OPS 2/07, a także fakty wynikające z akt sprawy sygn. II SA/Kr 713/12, w której prawomocnym postanowieniem z dnia 22 maja 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył postępowanie w sprawie ze skargi R.K. , B.K. , M.K. , Z.K. i LW . na uchwałę nr LIX/950/2010 Rady Miasta Z. z dnia 9 września 2010 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] z uwagi na jej cofnięcie. W sprawie tej Rada Miasta Z. podnosiła zarzut niewyczerpania trybu przesądowego, którego obecnie , po zaszłej zmianie okoliczności nie stawia.

Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Zgodnie zaś treścią art. 101 ust. 2a u.s.g., skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Powołane przepisy, z których wynika obowiązek zbadania legitymacji skargowej , wymagają wskazania na zasadnicze kwestie dotyczące ich stosowania.

W szczególności, art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymację do zaskarżenia uchwały przyznaje każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą. Przepis ten musi być jednak czytany w powiązaniu z regulacjami dotyczącymi zdolności sądowej, która stanowi konieczną cechę danego podmiotu, pozwalającą na skuteczne przeprowadzenie ważnego postępowania przed sądem administracyjnym z jego udziałem w charakterze strony, czy uczestnika.

Skarga w niniejszej sprawie została złożone przez podmioty , będące osobami fizycznymi, posiadającymi zatem zdolność sądową w świetle art. 25 § 1 p.p.s.a . Każdy ze skarżącym winien zaś odrębnie wykazać, że jego interes prawny lub uprawnienie przedmiotową uchwałą zostały naruszone .

Z treści art. 101 u.s.g. wynika bowiem, że uprawnionym do wniesienia skargi z może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone.

Zagadnieniem legitymacji skargowej dwukrotnie zajmował się Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroków z dnia 4 listopada 2003 r., (sygn. SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84) i z dnia 16 września 2008 r. (sygn. SK 76/06, OTK-A 2008/7/121) podzielił interpretację przyjmowaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). Podstawę legitymacji procesowej strony przy aktach normatywnych musi przy tym stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które będą podlegać skonkretyzowaniu w następstwie podjęcia uchwały. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96 (ONSA 1997/2/89), interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji.

O statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje po pierwsze posiadanie tak rozumianego interesu prawnego lub uprawnienia, po wtóre dopiero naruszenie tego interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do jej merytorycznego rozpoznania . Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonego zarządzenia, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, LEX 151236; z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2).

Dopiero zatem ustalenie przez sąd administracyjny, że nastąpiło naruszenie zaskarżoną uchwałą interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi, czyli do badania czy do naruszenia tego doszło jednocześnie z istotnym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 28 u.p.z.p., rodzącym tam przewidziany skutek.

Nadto, jak słusznie podkreśla się w orzecznictwie, samo hipotetyczne, ewentualne zagrożenie naruszenia interesu prawnego w przyszłości, nie może stanowić legitymacji do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ( tak NSA w wyroku z dnia 29 czerwca 2011r, II OSK 618/11, zam. zb. LEX nr 862792).

Podobne stanowisko prezentowane jest również w doktrynie (por. A. Kabat [ w:] B.Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2002, s.135; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 89 ).

Odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy wskazać, że w toku postępowania nie było kwestionowane, że część składową nieruchomości skarżących stanowią budynki mieszkalne jednorodzinne położone w Z. przy ul. [...] - R.K. i B.K. , nr [...] M.K. i Z.K. , nr [...] – LW. , położone odpowiednio do stanu wynikającego z rysunku planu na działkach nr nr.: [...] obręb [...] . Działki te graniczą bezpośrednio działkami nr [...] oraz nr [...] , obręb [...] . Wszystkie działki położone są w terenie objętym zaskarżonym planem miejscowym , oznaczonym na rysunku planu oznaczonym symbolem 12.MN/U - terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W odpowiedzi na skargę powołano ustalenia przewidziane w części szczegółowej tekstu planu dla tego terenu, jak również z nim związane ustalenia "Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Z. " , przyjętego uchwałą Rady Miasta Z. nr XV/140/99 z dnia 15 grudnia 1999r.

Zgodnie z treścią art. 6 u.p.z.p. :

1. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

2. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do : 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

Z art. 6 u.p.z.p. wynika zatem, że przewidziana w tym przepisie ochrona następuje w granicach ustaw.

Skarżący nie podnosili zarzutu naruszenia art. 140 k.c. , który stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy; tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Nadto, analiza ustaleń planu w kontekście twierdzeń skarżących dotyczących dotychczasowego sposobu korzystania z własności nie upoważnia do uznania, że doszło do pozbawienia lub ograniczenia ich praw w tym aspekcie. Ustalenie plany stwarzają bowiem skarżącym nie tylko możliwość zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, ale również prowadzenia działalności gospodarczej. Brak w nich takowych, które można by uznać za pozbawienie albo ograniczenie prawa do rozporządzania nieruchomością.

Skarżący kwestionują ustalenia planu miejscowego z uwagi na nieadekwatne do przeznaczenia terenu pod zabudowę mieszkaniowej jednorodzinną wprowadzenie zapisów umożliwiających świadczenie usług hotelarskich i gastronomicznych , podając liczne przykłady immisji i innych ograniczeń jakie może ona powodować. W tym zakresie twierdzenia skargi nawiązują zaś ochrony ich własności w związku z wynikającymi z art. 144 k.c. zakazami immisji w stosunkach sąsiedzkich. Za konkretne naruszenie ich interesu prawnego uznają zastosowania przedmiotowej uchwały przy wydaniu decyzji Starosty T. z dnia 14 maja 20102r., znak [...] . W takim aspekcie można uznać za spełnioną przesłankę posiadania przez wyżej wymienionych interesu prawnego mowa w art.101 ust. 1 u.s.g. albowiem z treść dołączonej do skargi decyzji, w której plan stosowano wskazuje, że w związku z pozwoleniem na budowę budynku pensjonatowo-mieszkalnego z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] obręb [...] oraz na działce nr [...] obr. [...] w Z. w rejonie ul. [...] za obszar oddziaływania zamierzenia uznano nieruchomości skarżących przyczyny takiej oceny.

Stan taki nakazuje uznać za spełnioną przesłankę naruszenia interesu prawnego skarżących z art. 101 u.s.g. z uwagi na treść art. 6 u.p.z.p.

W niniejszej sprawie istotne znaczenie przedstawia okoliczność, że zaskarżona uchwała była już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej.

W szczególności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1718/11, wydanym po rozpoznaniu skargi Wojewody [...] na uchwałę nr LIX/950/2010 Rady Miasta Z. z dnia 9 września 2010 r. w sprawie " Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] ", w pkt I. wyroku stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części :

- § 9 ust. 3 pkt 3 w zakresie słów " w terenach oznaczonych symbolem 5.U i 6.U " ,

- § 9 ust. 3 pkt 4 w zakresie słów " za wyjątkiem terenu oznaczonego symbolem 4.U " ,

- § 9 ust. 3 pkt 5 w całości,

- § 9 ust. 3 pkt 6 lit. f w zakresie słów "ść lukarn nie może przekroczyć 2/3 długości połaci dachowej ".

W punkcie II. powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pozostałym zakresie skargę oddalił.

Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku przedmiotem zaskarżenia w sprawie sygn. akt II SA/Kr 1718/11 była cała uchwała nr LIX/950/2010 Rady Miasta Z. z dnia 9 września 2010 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] ". Zarzuty skargi dotyczyły również § 8 zaskarżonej uchwały, aczkolwiek były innego rodzaju niż podnoszone obecnie. Nadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznający tę sprawę w uzasadnieniu wyroku stwierdził między innymi, że :

"Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.). Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że ze względu na określony w skardze przedmiot zaskarżenia, kontroli sądowej podlegała cała uchwała Rady Miasta Z. Nr LIX/950/2010 z dnia 9 września 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] (...) W sytuacji, gdy organ nadzoru skargę do sądu administracyjnego formułuje jako skargę na uchwałę Rady Miasta Z. Nr LIX/950/2010 z dnia 9 września 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] ", należy przyjąć, że w przedmiotowej sprawie wiążącym sąd przedmiotem zaskarżenia jest cała wskazana wyżej uchwała, natomiast charakteru wiążącego nie mają wnioski (dotyczące stwierdzenia nieważności poszczególnych zapisów przedmiotowej uchwały) i zarzuty skargi oraz powołana podstawa prawna. Oznacza to m.in., że sąd może orzec odmiennie od wniosków skargi i niezależnie od oceny trafności podnoszonych zarzutów. Wnioski skarżącego dotyczą stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w określonej części i nie są dla Sądu wiążące z mocy art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(...) Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. (...) Sąd skontrolował zgodność zaskarżonego planu z prawem również w zakresie nie objętym zarzutami skargi i nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonego planu w pozostałej części na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd przeanalizował akta planistyczne z punktu widzenia zachowania wymogów określonych w art. 17 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie stwierdził, aby plan w pozostałym zakresie został sporządzony z istotnym naruszeniem trybu jego sporządzania. Sąd nie stwierdził również naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego – w tym w zakresie relacji zaskarżonego planu w stosunku do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. - oraz naruszenia właściwości organów w procedurze planistycznej. WSA w Krakowie dysponuje zarówno tekstem, jak i częścią graficzną uchwały Rady Miasta Z. z dnia 15 grudnia 1999 r., Nr XV/140/99 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Z.."

W sprawie niniejszej skarżący upatrują nieważności zaskarżonej uchwały w naruszeniu trybu oraz w niezgodności ustaleń planu ze Studium. Powyższe kwestie zostały jednak poddane już kontroli w wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1718/11, który nie stwierdził niezgodności zaskarżonej uchwały ze studium, zaś co do innych uchybień uznał za takowe jedynie objęte rozstrzygnięciem z pkt I. sentencji wyroku.

Zgodnie z treścią art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Pojęcie orzeczenia sądowego obejmuje przede wszystkim wyroki i postanowienia. Ze względu na to, że ustawodawca w treści art. 170 p.p.s.a. posługuje się pojęciem orzeczeń prawomocnych (a nie tylko wyroków, jak to czyni w treści art. 171), konieczne jest przyjęcie, iż skutki prawne, o jakich mowa w art. 170 dotyczą wszystkich prawomocnych orzeczeń niezależnie od ich formy. W piśmiennictwie dotyczącym procedury sądowoadministracyjnej prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym wyrok składa się z sentencji i uzasadnienia (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006 - Komentarz do art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.02.153.1270), J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 195), co w konsekwencji prowadzi do zasadnego wniosku, że w przypadkach, gdy sporządzone zostało uzasadnienie wyroku, nie można utożsamiać pojęcia wyroku wyłącznie z samą jego sentencją.

W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że ratio legis cytowanego unormowania polega na tym, że gwarantuje ono zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Komentarz do art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98, niepubl.).

Oddalenie skargi na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej - o ile powodem oddalenia nie był brak legitymacji procesowej skarżącego - jest równoznaczne z wiążącym stwierdzeniem sądu, że zaskarżony akt nie jest obarczony wadami uzasadniającymi konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Legalność tego aktu jest zatem przesądzona i nie może być kwestionowana w innym postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ocena zgodności z prawem tego samego aktu, również w postępowaniu przed sądem drugiej instancji (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2006 r., I FSK 505/05, publ.: LEX nr 250245).

Zasadne jest stanowisko, że moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, a w konsekwencji w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki: Glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63).

Trzeba podkreślić, że przepisy obowiązującego prawa stwarzają podstawy do składania w różnym czasie przez szeroki katalog legitymowanych podmiotów skarg na te same akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Wynika to z regulacji, w myśl których każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy bądź powiatu , albo województwa może zaskarżyć akt do sądu administracyjnego - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - co nie jest ograniczone żadnym terminem (art. 101 ust. 1 u.s.g., art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, art. 44 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie). Zwłaszcza uchwały dotyczące miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego są przedmiotem licznych skarg składanych w różnych terminach.

Skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest jednak to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana (por. wyrok SN z dnia 12 lipca 2002 r., V CKN 1110/00, LEX nr 74492, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Komentarz do art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex 2011). Moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia z art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2010 r., I GSK 1071/08, LEX nr 594362).

W realiach przedmiotowej sprawy prawomocne oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi Wojewody [...] , ma zatem ten skutek, że przesądza o braku podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie niniejszej . Sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie w sprawie o sygn. akt: II SA/Kr 1718/11 wskazuje, że Sąd administracyjny rozpoznając w sprawie skargę na opisaną wyżej uchwałę i działając przy rozpatrywaniu sprawy w granicach kompetencji wynikających z art. 134 p.p.s.a., tj. braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną, niezależnie od zarzutów skargi, poddał ocenie legalności trybu podjęcia przedmiotowej uchwały, zachowanie zasad sporządzania planu miejscowego - w tym zgodność ze Studium, oraz przestrzeganie właściwości organów i oddalając skargę w pkt II. w pozostałości orzekł, że nie zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały oparciu o treść art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ponad to, co objęło rozstrzygnięcie z pkt I.

Niniejsza skarga o stwierdzenie nieważności uchwały nr LIX/950/2010 Rady Miasta Z. z dnia 9 września 2010 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] ", w części w niej podanej, nie zasługuje zatem na uwzględnienie, podobnie jak pozostałe wnioski dotyczące decyzji nr [...] Starosty T. z dnia 14 maja 2012r., znak [...] , które z zasady winny być dochodzone w odrębnych postępowaniach nawet w przypadku stwierdzenie nieważności uchwały (art. 147 § 2 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.