Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 1170/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz /spr./ Sędziowie NSA Anna Łukaszewska-Macioch WSA Emilia Lewandowska Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2004 r. sprawy ze skargi X Spółka z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Gminy W nr [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. w brzmieniu ustalonym uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. w przedmiocie nieruchomości stanowiących własność Gminy oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA 1170/03

UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2003 r. X Spółka z o. o. z siedzibą w W. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. w brzmieniu ustalonym uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. – w zakresie regulacji zawartej w § 6 ust.6 wymienionej na wstępie uchwały, domagając się jej uchylenia.

Zdaniem strony skarżącej zapis znajdujący się w tym przepisie rażąco narusza prawo przez nadanie uprawnień podmiotom, które mogły wejść w posiadanie budynków nawet nielegalnie i które korzystają z nieruchomości niezgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego. O ile przepis ten nie narusza prawa, winien on być traktowany jako kryminogenny albo jako zapis pozorny, mający umożliwić omijanie prawa pod pozorem ochrony słusznego interesu strony. Na rozprawie w dniu 18 marca 2004 r. swój interes prawny do zaskarżenia uchwały strona skarżąca wykazywała powołując się na obowiązek obywatelski niedopuszczenia do roztrwonienia majątku Miasta.

Pełnomocnik Rady W. wnosił o oddalenie skargi z uwagi na brak interesu prawnego Spółki, który dawałby legitymację do zaskarżenia wymienionej uchwały.

Pełnomocnik [...] Przedsiębiorstwa Handlowego W. wnosił również o oddalenie skargi z uwagi na brak interesu prawnego do zaskarżenia uchwały przez Spółkę, stwierdził ponadto, że regulacja zawarta w kwestionowanej uchwale nie narusza prawa.

Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie przepisy reformujące sądownictwo administracyjne. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed

I SA 1170/03

sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Art. 13 § 1 tej ustawy przewiduje, że wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaś § 2 tego artykułu stanowi, że do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

§ 6 ust.6 uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] stycznia 1998 r. w sprawie określenia zasad nabycia, zbycia i obciążania nieruchomości stanowiących własność Gminy W. oraz zasad ich wydzierżawiania lub najmu na okres dłuższy, niż trzy lata, w brzmieniu ustalonym uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2002 r., którego to przepisu dotyczy skarga wniesiona w sprawie niniejszej, zawiera następującą treść: "Nieruchomości zabudowane mogą być wydzierżawione na podstawie uchwały Zarządu Gminy podjętej na wniosek Zarządu Dzielnicy lub z inicjatywy własnej, po zapoznaniu się z opinią właściwej Rady Dzielnicy, na czas oznaczony nie dłużej niż 30 lat z pominięciem procedury przetargowej na rzecz osób fizycznych i prawnych, które użytkują te nieruchomości co najmniej 10 lat w oparciu o udokumentowane wejście w posiadanie budynków znajdujących się na tych nieruchomościach".

Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) przewiduje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwał organów gminy. O tym kto i na jakich warunkach może wnieść skargę do sądu oraz jakiego rodzaju uchwały mogą być zaskarżone rozstrzyga art. 101 ust. 1 powołanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem skargę, o której mowa może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone uchwałą organu gminy, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, przy czym zaskarżeniu w omawianym trybie podlegają tylko uchwały podjęte w sprawach z zakresu administracji publicznej.

W sprawie niniejszej spełnione zostały przesłanki dopuszczalności skargi wynikające z powołanego wyżej przepisu ustawy o samorządzie gminnym. Dokonano

I SA 1170/03

bowiem w stosownym trybie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sprawa zaś mieści się w kategorii szeroko rozumianego pojęcia "sprawa z zakresu administracji publicznej" (vide rozważania dotyczące tej kwestii zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2002 r., sygn. akt III RN 154/01). Kwestionowana uchwała określała zasady gospodarowania mieniem stanowiącym własność gminy, do czego rada gminy jako organ stanowiący i kontrolny w stosunku do zarządu gminy była upoważniona i którymi to zasadami zarząd gminy był związany przy wykonywaniu bezpośredniego zarządu mieniem gminy, m.in. poprzez składanie w imieniu gminy oświadczeń woli mających wywołać skutki cywilnoprawne

Podmiot wnoszący skargę na uchwałę organów samorządu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym winien wykazać jaki konkretny, chroniony prawem interes prawny lub uprawnienie tego podmiotu narusza kwestionowana uchwała. Okoliczności wskazane przez stronę skarżącą, która powoływała się na wynikającą z obowiązku obywatelskiego troskę o zapobieżenie roztrwonieniu majątku Miasta nie mogły być uznane za przesłankę dostatecznie motywującą posiadanie interesu prawnego do zaskarżenia uchwały.

Jak bowiem wskazano tylko naruszenie indywidualnego, chronionego konkretnym przepisem prawa materialnego interesu prawnego strony skarżącej pozwala przyjąć, że posiada ona legitymację prawną do zaskarżenia uchwały. Natomiast odwołanie się wyłącznie do interesu ogólnego, działanie w tzw. interesie publicznym nie daje uprawnienia do zaskarżenia uchwały. Konsekwencją tego było oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na brak legitymacji strony skarżącej, bez badania zasadności zarzutów co do legalności przepisów zaskarżonej uchwały.