Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 173/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 134 par 1, w zw. z art. 153 , art. 135
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 105, art. 61, art. 40 par. 2, art. 43, art. 44
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. NSA Iwona Tomaszewska Protokolant Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 581/10 w sprawie ze skargi H. M. na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OSK 325/08 przez Prezydenta Miasta Nowy Sącz 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; 2. zasądza od Prezydenta Miasta Nowy Sącz na rzecz skarżącej H. M. kwotę 400 (słownie: czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. II SA/Kr 581/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę H. M. na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II OSK 325/08 przez Prezydenta Miasta Nowego Sącza.

Wyrok ten wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 12 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 325/08, Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi kasacyjnej H. M. wydał wyrok, w treści którego uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 225/06, wraz z decyzją Wojewody Małopolskiego i utrzymaną nią w mocy decyzją Prezydenta Miasta Nowy Sącz z dnia [...] września 2005 r. oraz zasądził od Wojewody Małopolskiego na rzecz H. M. kwotę 1 120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 9 kwietnia 2010 r. (data stempla pocztowego) H. M. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem Prezydenta Miasta Nowy Sącz, skargę w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, na niewykonanie powyższego wyroku NSA z dnia 12 kwietnia 2009 r., sygn. II OSK 325/08, zaskarżając bezczynność Prezydenta Miasta Nowego Sącza i żądając wymierzenia mu grzywny.

Na poparcie swojego stanowiska H. M. wskazała, że w świetle art. 286 § 2 p.p.s.a. organ administracji publicznej powinien załatwić sprawę w terminie określonym w przepisach prawa lub zakreślonym przez sąd. W niniejszej sprawie termin załatwienia sprawy nie został określony w treści wyroku, dlatego też, w ocenie skarżącej, Prezydent Miasta powinien załatwić sprawę w wiążącym go terminie zakreślonym w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), tj. w terminie trzydziestu dni od dokonania zgłoszenia. W niniejszej sprawie trzydziestodniowy termin należy liczyć, zgodnie z dyspozycją art. 286 p.p.s.a., od dnia doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami sprawy właściwemu organowi administracji publicznej, to jest od dnia 6 sierpnia 2009 r.

Ponadto skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie NSA w treści wyroku orzekł o uchyleniu decyzji Wojewody Małopolskiego oraz decyzji Prezydenta Miasta Nowego Sącza, jako wydanych z naruszeniem prawa mającym wpływ na wynik sprawy. Zatem niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe w momencie wydania wyroku, a obowiązek jego umorzenia przez Prezydenta Miasta powstał w dniu przekazania Prezydentowi wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami sprawy, tj. w dniu 6 sierpnia 2010 r. Stwierdzenie, zgodnie z którym wraz z wydaniem wyroku przez NSA postępowanie administracyjne w sprawie stało się bezprzedmiotowe jest uzasadnione faktem, że przesłanka wydania decyzji przez Prezydenta Miasta - organu I instancji - została uznana przez NSA za niezgodną z prawem. Prezydent Miasta wydał decyzję w przedmiocie sprzeciwu wykonania robót remontowych budynku przez H. M. wyłącznie w oparciu o przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, mówiący o naruszeniu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez planowane roboty remontowe objęte zgłoszeniem. Zdaniem Prezydenta Miasta, naruszenie planu zagospodarowania przestrzennego uzasadniało brzmienie punktu 7 dla obszaru B.8.U. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Nowego Sącza z dnia [...] lipca 2004 r. Natomiast, w treści uzasadnienia wyroku NSA stwierdził: "o tym czy budynek jest w odpowiednim stanie technicznym, czy też nie nadaje się do remontu i w związku z tym powinien podlegać rozbiórce, jak słusznie wskazuje się w skardze kasacyjnej orzekają w drodze decyzji organy administracji rządowej (organy nadzoru budowlanego) na podstawie art. 66, 67 ustawy Prawo budowlane, a nie organy samorządowe w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego". Dalej skarżąca wskazała, że w dniu wydania wyroku przez NSA niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe w zakresie wniesionego przez Prezydenta Miasta sprzeciwu, a tym samym podlega umorzeniu przez ten organ, zgodnie z przepisem artykułu 105 § 1 k.p.a. Natomiast czynności podjęte przez Prezydenta Miasta po otrzymaniu przedmiotowego wyroku - tj. wydanie postanowienia o wezwaniu H. M. do uzupełnienia brakujących dokumentów, zdaniem organu, czyni zadość konieczności wykonania przez niego wyroku NSA oraz uniemożliwia wykonanie go w sposób wskazany przez H. M., tj. poprzez umorzenie postępowania. Ponadto skarżąca wskazała, że wymienione wyżej postanowienie z dnia [...] kwietnia 2009 r. zostało wydane przez organ przed dręczeniem mu przedmiotowego wyroku wraz z aktami sprawy, zatem w tej sytuacji, w ocenie skarżącej, niezgodne z zasadami logiki byłoby przyjęcie możliwości wykonania wyroku jeszcze przed dniem, w którym wyrok został przekazany temu organowi w celu jego wykonania. Ponadto skarżąca zakwestionowała skuteczność doręczenia jej tego postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r. i decyzji dotyczącej sprzeciwu z dnia [...] maja 2009 r., zatem nawet gdyby dokumenty te zostały wydane przez organ, to w stosunku do skarżącej są bezskuteczne. Zwróciła również uwagę, że na etapie postępowania administracyjnego miała ustanowionego pełnomocnika, zatem doręczenia na adres inny niż pełnomocnika należy uznać za bezskuteczne. Nadto wskazała, że nawet jeżeli organ wydał opisane wyżej postanowienie i decyzję dotyczącą sprzeciwu, to akty te co najwyżej mogą dotyczyć nowego postępowania administracyjnego wszczętego pismem skarżącej z dnia 8 kwietnia 2009 r.

W dalszej części uzasadnienia skarżąca wskazała, że pismem z dnia 17 grudnia 2009 r. wezwała Prezydenta Miasta do wykonania wyroku w terminie 14 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem złożenia skargi z żądaniem nałożenia grzywny na Prezydenta Miasta oraz dochodzenia roszczeń odszkodowawczych. Do dnia złożenia niniejszej skargi Prezydent Miasta nie wydał decyzji w przedmiocie umorzeniu postępowania, tym samym nie wykonał obowiązku nałożonego na niego w treści artykułu 286 § 1 w zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Nowego Sącza wniósł o jej oddalenie, potwierdzając iż wyrok NSA z dnia 12 marca 2009 r. został mu doręczony w dniu 6 sierpnia 2009 r. i jednocześnie wskazując, że pismem z dnia 8 kwietnia 2009 r. skarżąca powołując się na powyższy wyrok NSA poinformowała organ, że wobec braku przeszkód prawnych przystępuje do wykonania robót remontowych określonych w zgłoszeniu z dnia 30 sierpnia 2005 r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. H. M. została wezwana do uzupełnienia wniosku z dnia 9 kwietnia 2009 r. o wskazane w postanowieniu dokumenty, w terminie do dnia 5 maja 2009 r. Postanowienie to zostało doręczone na podany w piśmie adres w dniu 30 kwietnia 2009 r. Z powodu nie uzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], organ wniósł sprzeciw w przedmiocie przystąpienia do wykonania robót remontowych. Decyzja w tej sprawie została doręczona na wskazany we wniosku adres, jednakże pomimo jej awizowania nie została podjęta w terminie i organ przyjął domniemanie doręczenia w oparciu o przepis art. 44 k.p.a. pozostawiając przesyłkę w aktach sprawy wraz z dowodami doręczania.

W dalszej części organ wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie z dnia 17 grudnia 2009 r. poinformowano skarżącą pismem z dnia 22 stycznia 2010 r., że z uwagi na czynności podjęte na wniosek H. M., w związku z wydanym wyrokiem z dnia 12 marca 2009 r., które zakończyły się wydaniem ostatecznej decyzji, brak jest uzasadnienia do wydawania kolejnej decyzji w wykonaniu tego samego wyroku.

Ponadto organ podniósł, że w wyroku z dnia 12 marca 2009 r. NSA nie zawarł zaleceń co do sposobu jego wykonania przez właściwy organ. Organ, który wydał uchyloną decyzję w l instancji nie pozostawał w bezczynności w związku z tym wyrokiem, gdyż przyjął i rozpoznał pismo H. M. z dnia 9 kwietnia 2009 r. w sprawie zgłoszenia wykonania przedmiotowych robót remontowych wniesione zaraz po wydaniu przedmiotowego wyroku przez NSA i wydał w tym zakresie stosowne rozstrzygnięcia. Zdaniem organu sposób załatwienia sprawy odpowiada przepisom art. 30 ustawy Prawo budowlane, a szczególności uregulowaniu ust. 5 tego artykułu. Termin rozpoczęcia prac określony w poprzednim zgłoszeniu zakwestionowanym decyzjami wnoszącymi sprzeciw wskazano na dzień 26 września 2005 r., zatem po upływie 2 lat (tj. po dniu 26 września 2007 r.) ważność tego zgłoszenia wygasła z mocy prawa i organ nie mógł prowadzić postępowania i wydawać rozstrzygnięć odnoszących się do tego zgłoszenia po upływie terminu jego ważności.

Zdaniem organu orzecznictwo wskazuje na dwa sposoby załatwienia przez organ sprawy zgłoszenia robót budowlanych – pierwszy poprzez milczącą zgodę, a drugi poprzez zgłoszenie sprzeciwu w formie decyzji. Przy czym ewentualne działanie organu jest podejmowane w następstwie działania zgłaszającego co w przedmiotowej sprawie miało miejsce również po wydaniu wyroku NSA z dnia 12 marca 2009 r. i w ścisłym związku z jego wydaniem. Ponadto organ podał, że zgłoszenie robót budowlanych nie wszczyna postępowania administracyjnego w klasycznym jego rozumieniu, gdyż nie jest żądaniem wydania decyzji z powołaniem się na interes prawny wynikający z konkretnych przepisów prawa materialnego, stanowiący o przedmiocie danego postępowania, co ma istotne znaczenie przy podejmowaniu decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 k.p.a. W konsekwencji bezprzedmiotowość tego postępowania i jego umorzenie na podstawie art. 105 k.p.a. wywołuje wiele wątpliwości w praktyce i w orzecznictwie. Na poparcie tego stanowiska organ powołał m.in. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2008 r., II OSK 2042/06.

Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia pełnomocnikowi postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r. i decyzji z dnia [...] maja 2009 r. organ wyjaśnił, że stosownie do art. 33 k.p.a. o ustanowieniu pełnomocnictwa organ powinien być powiadomiony w sposób określony tym przepisem. Pełnomocnictwo powinno być przedstawione do akt sprawy. Tymczasem do pisma zgłaszającego wykonanie robót budowlanych z dnia 9 kwietnia 2009 r. jak też w trakcie postępowania wywołanego tym zgłoszeniem, H. M. nie przedstawiła pełnomocnictwa, zatem organ prawidłowo i skutecznie kierował pisma i wydane rozstrzygnięcia na adres podany przez zgłaszającą. Pełnomocnictwo z dnia 10 października 2007 r. zostało przedstawione organowi przy piśmie z dnia 25 stycznia 2010 r. w związku z wezwaniem tegoż organu z dnia 8 stycznia 2010 r., i od tego momentu organ doręczał pisma stosownie do art. 40 ust. 2 k.p.a. Organ wskazał również, że adw. L. H. nie był pełnomocnikiem H. M. we wcześniejszym postępowaniu administracyjnym prowadzonym wskutek zgłoszenia robót z dnia 30 sierpnia 2005 r., a z treści przedstawionego pełnomocnictwa wynika, że umocowanie dotyczyło postępowania przed WSA i ewentualnie NSA.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że złożona przez H. M. skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W uzasadnieniu swojego stanowiska Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarżąca H. M. pismem z dnia 8 kwietnia 2009 r., powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r. poinformowała, że wobec braku przeszkód prawnych, przystępuje do wykonania robót remontowych określonych w zgłoszeniu z dnia 30 sierpnia 2005 r. Powyżej wskazanym wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 225/06 oraz zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta Nowego Sącza z dnia [...] września 2005 r. w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych oraz zasądził skarżącej zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogły z faktu, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego znalazło się postanowienie o obowiązku wyburzenia budynku przy ul. [...], wyciągnąć wniosku, że zamiar dokonania remontu tego budynku zgłoszony przez H. M., narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Bezpośrednio w oparciu o ustalenia planu, bez konieczności wydania decyzji, czy też postanowienia przez właściwy organ administracji publicznej, nie można nikomu nakazać zbudowania określonego obiektu, czy też rozbiórkę (zburzenie) istniejącego obiektu. Tego typu postanowienie o zburzeniu budynku zamieszczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, może co najwyżej świadczyć o przyszłych zamiarach organu uchwalającego plan co do przeznaczenia danego terenu lub obiektu, jednak pod warunkiem, jak w tym przypadku, że przedmiotowy budynek będzie spełniał warunki określone w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, iż w oparciu o same postanowienia planu miejscowego, nie można właścicielowi odmawiać możliwości wykonania remontu budynku stanowiącego jego własność ani nakazać zburzenie takiego budynku, jeżeli byłoby to sprzeczne z przepisami ustawy Prawo budowlane. Powyższe uzasadnienie zawiera zatem wyjaśnienie przyczyn uchylenia decyzji organów administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji, przy czym NSA nie zawarł w stosunku do organów wytycznych co do dalszego toku postępowania. Skoro w rozważaniach Naczelnego Sądu Administracyjnego nie było wskazań co do sposobu zakończenia przedmiotowego postępowania administracyjnego, to nie można domniemywać, że intencją Sądu było wydanie przez organy w dalszym toku postępowania decyzji o umorzeniu z powodu jego bezprzedmiotowości.

Ponadto Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie po otrzymaniu przez organ I instancji pisma H. M. z dnia 8 kwietnia 2009 r. ( data wpływu 9.04.2009 r.) organ wydał postanowienie z dnia [...] kwietnia 2009 r., mocą którego H. M. została wezwana do uzupełnienia wniosku z dnia 9 kwietnia 2009 r. o wskazane w postanowieniu dokumenty, w terminie do dnia 5 maja 2009 r. Następnie z powodu nie uzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], organ wniósł sprzeciw w przedmiocie przystąpienia do wykonania robót remontowych.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, nie można zarzucić organowi, że po wydaniu prawomocnego wyroku przez NSA w dniu 12 kwietnia 2009 r., sygn. II OSK 325/08, organ nie rozpoznał sprawy w przewidzianym prawem terminie, czy też nie wykonał wyroku poprzez pominięcie oceny prawnej sądu oraz wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w tym wyroku. Zdaniem Sądu termin załatwienia sprawy nie został określony w treści wskazanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, zatem po uchyleniu decyzji o sprzeciwie organ powinien ponownie rozpatrzyć zgłoszenie w terminie trzydziestodniowym, zakreślonym w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Powyższy termin co do zasady zaczyna swój bieg od dnia doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami sprawy właściwemu organowi administracji publicznej, a zatem w rozpoznawanej sprawie od dnia 6 sierpnia 2009 r. Jednak nie stanowi uchybienia organu wydanie rozstrzygnięcia po wydaniu wyroku, a jeszcze przed doręczeniem organowi akt administracyjnych, ponieważ treść powyższego wyroku była organowi znana. Nie można również uznać w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, aby w przypadku uchylenia decyzji wyrażającej sprzeciw, postępowanie stało się bezprzedmiotowe w momencie wydania wyroku uchylającego powyższą decyzję. Nie znajduje oparcia w żadnym przepisie prawa pogląd, iż w takich okolicznościach organ de facto znajduje się w sytuacji nie wydania decyzji w terminie trzydziestu dni od daty dokonania zgłoszenia. Zaś w przypadku uchylenia decyzji wyrażającej sprzeciw, zgłoszenie powinno podlegać powtórnej ocenie w dalszym toku postępowania administracyjnego.

Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowego doręczenia postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r. i decyzji z dnia [...] maja 2009 r. dla skarżącej i jej pełnomocnika Sąd wskazał, iż nie mogą one zostać uwzględnione w niniejszym postępowaniu, ponieważ nie dotyczą bezpośrednio rozpatrywanej sprawy sądowoadministracyjnej w przedmiocie wymierzenia grzywny z powodu niewykonania wyroku. W ocenie Sądu strona kwestionująca prawidłowość doręczeń zarówno postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r. jak i decyzji z dnia [...] maja 2009 r. mogła je podnosić w wyniku ich zaskarżenia lub w przypadku złożenia wniosku o przywrócenie terminu do ich zaskarżenia. Ponadto na marginesie Sąd wskazał, że na k. 13 akt administracyjnych znajduje się dowód doręczenia postanowienia organu z dnia [...] kwietnia 2009 r. dla skarżącej H. M.

W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, brak było przesłanek uzasadniających wymierzenie grzywny organowi z powodu niewykonania wyroku NSA z dnia 12 kwietnia 2009 r., sygn. IIOSK 325/08, ponieważ organ po wydaniu tegoż wyroku podjął działania wydając w przedmiotowej sprawie postanowienie w dniu [...] kwietnia 2009 r. oraz decyzję z dnia [...] maja 2009 r.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodła H. M. , zaskarżając powyższe orzeczenie w całości i zarzucając mu w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 105 k.p.a. poprzez dokonanie oceny pod względem zgodności z prawem zachowania organu poza granicami sprawy i nietrafne przyjęcie, że działał zgodnie z oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r. oraz, rozpoznając ponownie sprawę, nie był zobowiązany do umorzenia postępowania;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie artykułu 135 p.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a., art. 43 k.p.a. oraz art. 44 k.p.a. poprzez niedokonanie oceny legalności w przedmiotowym postępowaniu czynności organu pozostających w związku z niniejszą sprawą, które to czynności były wadliwe.

Jednocześnie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, dlatego też winien zostać uchylony, a skarga powinna zostać rozpoznana ponownie. WSA w Krakowie błędnie uznał, że organ wykonał wyrok NSA poprzez podjęte działania. Ponadto WSA w Krakowie wydał wyrok w oparciu o inną sprawę, błędnie zakładając ciągłość czynności organu administracji. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, jako że w sytuacji ustalenia właściwego zakresu rozpatrywanej sprawy, WSA w Krakowie uwzględniłby skargę skarżącej. W celu wykonania wyroku NSA organ powinien umorzyć postępowanie, nie zaś wydać postanowienie, a następnie decyzję. Powyższe działania organu nie mogą zostać uznane za dokonane w celu wykonania wyroku NSA ze względu na brak formalnego doręczenia wyroku wraz z aktami sprawy organowi. Działania podjęte przez organ nastąpiły na skutek pisma skarżącej z dnia 8 kwietnia 2009 r., niewątpliwie potraktowanego jako nowe zgłoszenie zamiaru przeprowadzenia robót remontowych. Zdaniem skarżącej kasacyjnie WSA w Krakowie nie dostrzegł, że organ wszczął nową sprawę administracyjną i błędnie orzekł, wykraczając poza granice sprawy. Co więcej WSA w Krakowie w ramach oceny zachowania organu błędnie przyjął, że organ zastosował się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku NSA z dnia 12 marca 2009 r., przyjmując, że w celu jego wykonania organ nie był zobowiązany do umorzenia postępowania, naruszając niniejszym art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 105 k.p.a.

Autor skargi kasacyjnej przytoczył fragment odpowiedzi organu na skargę - cyt. "[...] przyjął i rozpoznał pismo w sprawie zgłoszenia wykonywania przedmiotowych robót remontowych wniesione zaraz po wydaniu wyroku przez H. M. dnia 9 kwietnia 2009 r. i wydał w tym zakresie stosowne rozstrzygnięcia." – i podniósł, że jego zdaniem powyższe świadczy o tym, że wskazane pismo skarżącej zostało przez organ potraktowane jako nowe postępowanie administracyjne w tym zakresie. Wszczęcie nowego postępowania nie jest tożsame z podjęciem działań w celu wykonania wyroku NSA uchylającego poprzedni sprzeciw. Organ nie rozpoznał zgłoszenia skarżącej z dnia 30 sierpnia 2005 r., gdyż potraktował pismo z dnia 8 kwietnia 2009 r. jako nowe zgłoszenie. Postanowienie oraz decyzja wydane w sprawie dotyczyły nowego postępowania administracyjnego, nie zaś poprzedniego, które do dnia dzisiejszego pozostaje nierozstrzygnięte, a w konsekwencji organ administracji pozostaje bezczynny. O potraktowaniu pisma skarżącej z dnia 8 kwietnia 2009 r. jako nowego zgłoszenia świadczy także m. in. w ocenie autora skargi kasacyjnej stwierdzenie organu, iż cyt. "sposób załatwienia sprawy odpowiada przepisom art. 30 ustawy Prawo budowlane, a w szczególności uregulowaniu ust. 5 tego artykułu", jako że "ważność tego zgłoszenia (z dnia 30 sierpnia 2005 r.) wygasła z mocy prawa i organ nie mógł prowadzić postępowania i wydać rozstrzygnięć odnoszących się do tego zgłoszenia po upływie terminu jego ważności."

Ponadto, zdaniem autora skargi kasacyjnej postanowienie i decyzja nie mogły zostać wydane w celu wykonania wyroku przed datą doręczenia tego wyroku wraz z aktami sprawy, tj. w dniu 6 sierpnia 2009 r. W tym zakresie autor skargi kasacyjnej powtórzył zarzuty podniesione w złożonej skardze do WSA.

W ocenie skarżącej kasacyjnie w wyroku z dnia 12 marca 2009 r., sygn. II OSK 325/08, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak było podstaw do wydania sprzeciwu. A postanowienie o zburzeniu budynku zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie może stanowić podstawy do odmowy właścicielowi możliwości wykonania remontu budynku. Tym samym, zdaniem skarżącej kasacyjnie, Naczelny Sąd Administracyjny podważył jedyną przesłankę skutkującą wydaniem decyzji o sprzeciwie. Nadto mimo że w swoim wyroku NSA nie wskazał wytycznych co do dalszego toku postępowania, to nie oznacza, że organy nie są związane oceną prawną wyrażoną przez ten Sąd. Dlatego też działanie organu polegające na wydaniu powtórnego sprzeciwu było niezgodne z art. 153 p.p.s.a., a postępowanie przed organem I instancji winno zostać umorzone na podstawie art. 105 k.p.a. Skoro jedyna przesłanka do wyrażenia sprzeciwu odpadła (jest niezgodna z prawem), to nie można powtórnie wydać decyzji o sprzeciwie.

Rozwijając zarzut skargi kasacyjnej zawarty w jej punkcie 2 podniesiono, że WSA w Krakowie naruszył przepis art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2, art. 43 i art. 44 k.p.a., albowiem nie ustosunkował się w wyroku do kwestii wadliwości doręczeń podnoszonych przez skarżącą i nie usunięcia naruszenia prawa w stosunku do tych czynności. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji jest niekonsekwentny, albowiem oddalił skargę wskazując, że to właśnie postanowienie i decyzja świadczą o bezzasadności zarzutu co do bezczynności organu. Jednakże odmawia ustosunkowania się do zarzutów skarżącej dotyczących wadliwości doręczeń tych akt twierdząc, że nie dotyczą one bezpośrednio tej sprawy. Naruszenie to, zdaniem skarżącej kasacyjnie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doręczenie wskazanych wyżej aktów winno zostać uznane za bezskuteczne, co w konsekwencji doprowadziłoby do stwierdzenia bezczynności organu i uwzględnienia skargi. Ponadto skarżący kasacyjnie stwierdził, że brak doręczenia decyzji skutkuje jej nieistnieniem, zatem wadliwość w doręczeniu przedmiotowych aktów winna skutkować stwierdzeniem ich nieistnienia. Tym samym trafne jest uznanie, że organ nie podjął czynności do których był zobowiązany.

W dalszej części uzasadnienia skarżąca kasacyjnie wskazała na fakt zakwestionowania doręczenia jej postanowienia i decyzji, podnosząc iż na k. 13 akt administracyjnych znajduje się potwierdzenia odbioru postanowienia, ale przez osobę o nazwisku Stelmach. Skarżąca nie wie, kim jest ta osoba, ale niewątpliwie nie zamieszkuje w budynku, w którym adres do doręczeń ma skarżąca. Brak jest też wzmianki, czy osoba ta jest domownikiem, sąsiadem, dozorcą oraz czy podjęła się oddania pisma adresatowi. W związku z powyższym przyjąć należy, że postanowienie nie zostało doręczone, a tym samym nie istnieje. W związku z tym, również decyzję należy potraktować jako nieistniejącą, albowiem wydaną na skutek nieuzupełnienia braków, do usunięcia których skarżąca nie została wezwana. Ponadto decyzja ta również nie została skarżącej doręczona, zatem należy ją uznać jako nieistniejącą.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie skarżącej kasacyjnie, WSA w Krakowie naruszył przepisy postępowania poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Na skutek naruszenia art. 134 oraz art. 135 p.p.s.a. WSA w Krakowie błędnie orzekł, że organ administracji wykonał wyrok NSA. Organ administracji nie działał w celu wykonania wyroku NSA. Zdaniem skarżącej kasacyjnie w celu wykonania wyroku organ powinien umorzyć postępowanie administracyjne. Jednakże nawet w razie założenia, że działania organu miały na celu wykonanie wyroku, należy uznać je za nieistniejące ze względu na przedstawione powyżej uchybienia przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent Miasta Nowy Sącz wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz organu administracji kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części tego uzasadnienia p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała. Sprawa podlega zatem rozpoznaniu w granicach zakreślonych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Natomiast rozpoznawana w tych granicach skarga kasacyjna zawiera w części usprawiedliwione podstawy.

Na uwzględnienie zasługuje bowiem zarzut naruszenia przepisów postępowania a to niewłaściwego zastosowanie art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 105 k.p.a. poprzez dokonanie oceny pod względem zgodności z prawem zachowania organu poza granicami sprawy i nietrafne przyjęcie, że działał zgodnie z oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r. oraz, rozpoznając ponownie sprawę, nie był zobowiązany do umorzenia postępowania.

Przechodząc do wyjaśnienia przesłanek takiego rozstrzygnięcia podnieść należy, iż w rozpoznawanej sprawie w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. Sąd I Instancji wadliwie uznał, że po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 325/08 Prezydent Miasta Nowy Sącz nie był zobowiązany w odpowiednim terminie do wydania decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie wniesionego sprzeciwu przez ten organ do zgłoszenia dokonanego przez H. M. pismem z dnia 25 sierpnia 2005 r. Tym samym błędnie uznano, że w/w organ architektoniczno - budowlany nie pozostawał w bezczynności po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku uchylającego.

Niewątpliwie istota wniosku opartego na wymierzeniu grzywny, o jakiej mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. sprowadza się do żądania zastosowania przez sąd określonych środków prawnych w stosunku do podmiotu będącego w zwłoce w realizacji swych obowiązków. Trzeba jednak podkreślić, iż skarga ta jest odmiennym środkiem prawnym od skargi na bezczynność. Nie można utożsamiać sprawy o niewykonanie wyroku sądu z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny ze sprawą ze skargi na bezczynność organu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OZ 786/08 niepubl.). O ile, bowiem ta ostatnia ma na celu ustalenie, czy organ jest zobowiązany w określonej sytuacji do wydania aktu administracyjnego, a w przypadku pozytywnego ustalenia tej okoliczności i stwierdzenia, że pozostaje w bezczynności, do nakazania podjęcia określonych czynności, to skarga, o jakiej mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. zmierza do wymierzenia organowi sankcji za niewykonanie wyroku sądu w sytuacji określonej tą normą prawną. Podkreślić należy, iż sam ustawodawca wskazał w § 3 art. 154 p.p.s.a., że samo wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Oznacza to, iż podstawowym warunkiem dla stwierdzenia istnienia materialnoprawnej podstawy wymierzenia grzywny organowi administracji publicznej w oparciu o art. 154 § 1 p.p.s.a. jest upływ terminu do wykonania wyroku wyznaczonego przez sąd administracyjny do wydania aktu lub podjęcia czynności bądź też upływ ustawowego terminu.

Wyrokiem z dnia 13 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 325/08 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej H. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 sierpnia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 225/06 w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2005 r. w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonych robót budowlanych, uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego jak też poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Nowy Sącz z dnia [...] września 2005 r. W wyroku tym generalnie uznano, że sprzeciw wniesiony w sprawie zgłoszenia dokonanego przez H. M. pismem z dnia 25 sierpnia 2005 r. przy uwzględnieniu wskazanej tam argumentacji naruszał prawo. Bezspornym jest, że w cytowanym wyroku NSA nie zawarto wytycznych co do dalszego toku postępowania jednakże wyrok ten jednoznacznie oznaczał, że postępowanie administracyjne wszczęte wniesieniem sprzeciwu należało zakończyć stosownym rozstrzygnięciem gdyż wynika to z ogólnych reguł rządzących postępowaniem administracyjnym a więc nie zapisanie tego wprost w uzasadnieniu w/w wyroku nie oznaczało przyzwolenia na bezczynność.

Przede wszystkim instytucja zgłoszenia jako pewna uproszczona (słabsza) forma reglamentacji administracyjnoprawnej, jednak nakładająca na podmioty niepodporządkowane organizacyjnie organom władzy państwowej określone obowiązki, wykazuje pewne podobieństwo do znanych prawu administracyjnemu instytucji ewidencji czy zawiadomienia. Zgłoszenie zamiaru budowy lub rozpoczęcia robót budowlanych właściwemu organowi zaliczane jest do czynności materialno-technicznych (czynności faktyczno – prawne), bowiem dokonanie zgłoszenia jest pewnym faktem społecznym (zdarzeniem ), który z woli ustawodawcy wywołuje określone skutki prawne podobne bądź identyczne, jak te które mogłyby zaistnieć na podstawie indywidualnego aktu administracyjnego - decyzji. W przypadku zgłoszenia załatwienie sprawy następuje na skutek przyjęcia zgłoszenia, co dla inwestora objawia się tym, że w terminie określonym w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu lub nie nałoży w drodze postanowienia na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów (art. 30 ust. 2). Natomiast fakt dokonania zgłoszenia i przyjęcia go przez organ kończy sprawę bez wydania żadnego aktu władczego organu.

Zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w wyroku NSA z dnia 17 listopada 2005 r. sygn. akt II OSK 197 /05 ( niepublikowane) zgłoszenie wszczyna postępowanie administracyjne, jednak nie mają do tego postępowania w pełni zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co wynika ze specyfiki tego postępowania.

Natomiast wydanie w drodze decyzji sprzeciwu co miało miejsce w niniejszej sprawie powoduje wszczęcie nowego postępowania w rozumieniu art. 61 k.p.a. i otwiera nowy etap postępowania wszczętego zgłoszeniem. Z tym momentem bowiem postępowanie staje się "jawne" w tym znaczeniu, że o tym, że toczy się ono na skutek złożonego zgłoszenia dowiadują się inne podmioty. Zatem od daty wniesienia sprzeciwu należy bezwzględnie stosować przepisy k.p.a. w pełnym zakresie odnoszące się do tak wszczętego postępowania administracyjnego. Tym samym skoro uchylono wyrokiem NSA z dnia 12 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 325/08 w trybie art. 188 p.p.s.a. oprócz kwestionowanego wyroku również obie zaskarżone do Sądu I instancji decyzje w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru zgłoszenia robót budowlanych, to takie postępowanie winno zostać zakończone stosownym rozstrzygnięciem a więc decyzją, która kończyłaby wszczęte w tym zakresie postępowanie. Nie może być tak, że po wyroku Sądu uchylającego oznaczone decyzje organ nie podejmuje żadnego rozstrzygnięcia pozostając tym samym w bezczynności.

Nie można podzielić stanowiska Sądu I instancji, że skoro w rozważaniach Naczelnego Sądu Administracyjnego nie było wskazań co do sposobu zakończenia przedmiotowego postępowania administracyjnego, to nie można domniemywać, że intencją Sądu było wydanie przez organ w dalszym toku postępowania decyzji o umorzeniu z powodu bezprzedmiotowości. Przede wszystkim uchylenie zaskarżonych decyzji o sprzeciwie spowodowało to, że należało zakończyć postępowanie w tym zakresie i to wyłącznie decyzją niemerytoryczną o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego (art. 105 § 1 k.p.a.). Wniosek ten wypływa z analizy przedmiotowej sprawy przede wszystkim w kontekście charakteru tego postępowania ( jego przedmiotu) oraz art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego odnoszącego się do terminu, w którym organ uprawniony jest do podjęcia decyzji merytorycznej o sprzeciwie. Termin 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia jest niewątpliwie terminem prawa materialnego z wszelkimi tego konsekwencjami. Zgodnie z tym poglądem określony tam termin 30-dniowy do wniesienia sprzeciwu ponieważ jest terminem prawa materialnego nie może być przedłużany ani skracany, nie może być też zawieszenia postępowania, które przerwałoby bieg tego terminu (porównaj wyżej powołany wyrok NSA z dnia 17 listopada 2005 r. sygn. akt II OSK 197/05 niepublikowany). Skoro więc po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazanych wyżej decyzji o sprzeciwie i jednocześnie upływie terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można było wydać kolejnej decyzji o sprzeciwie wywołanym czynnością zgłoszenia pismem z dnia 25 sierpnia 2005 r., to konsekwencją tego było to, że po otrzymaniu akt sprawy wraz z przedmiotowym wyrokiem NSA (co nastąpiło 6 sierpnia 2009 r. – okoliczność bezsporna) Prezydent Miasta Nowy Sącz zobowiązany był w stosownym terminie wydać decyzję o umorzeniu postępowania uruchomionego sprzeciwem z dnia 1 września 2005 r. (w skutek zgłoszenia dokonanego pismem z dnia 25 sierpnia 2005 r. – przypomnienie Sądu).

Przypomnieć w tym miejscu należy, iż jeżeli Sąd nie określił terminu zobowiązującego organ do wydania aktu lub czynności, to w sprawie znajdują zastosowanie terminy ustawowe do załatwiania sprawy ( bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a w sprawach szczególnie skomplikowanych w ciągu dwóch miesięcy. Termin ustawowy należy przy tym liczyć od dnia doręczenia akt organowi (por. art. 286 § 2 p.p.s.a.) – (porównaj wyrok NSA z dnia 4 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 489/09 publikowany zbiór Lex nr 597633). Zatem w tych okolicznościach sprawy po zwrocie akt sprawy do organu I instancji tenże powinien w terminie wyżej wskazanym zakończyć postępowanie wszczęte wniesieniem sprzeciwu. Nie podjęcie takiej decyzji w ustawowym terminie uzasadniało wystąpienie ze skargą w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. po uprzednim wezwaniu do wykonania wyroku.

Wadliwe jest stanowisko Sądu I instancji, iż w sprawie mimo upływu terminu ustawowego do wydania decyzji po doręczeniu Prezydentowi Miasta Nowy Sącz przywołanego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r. wraz z aktami sprawy nie można zarzucić w/w organowi bezczynności. To, iż na skutek pisma skarżącej z dnia 9 kwietnia 2009 r. potraktowanego jako nowe zgłoszenie, wydano postanowienie z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak [...] nakazujące usuniecie nieprawidłowości występujących w przedłożonym wniosku o przyjęcie zgłoszenia a następnie podjęto decyzję o sprzeciwie z dnia [...] maja 2009 r. znak j/w., nie można wiązać z kontynuacją postępowania wszczętego w 2005 r., którego przecież dotyczył wskazany wyżej wyrok NSA. Racje ma skarżąca kasacyjnie, iż podejmowane rozstrzygnięcia po wydanym w sprawie wyroku NSA (a przed doręczeniem wyroku wraz z aktami sprawy) dotyczą innej sprawy i nie zmierzały do zakończenia postępowania uruchomionego wydaniem decyzji o wniesieniu sprzeciwu wywołanego zgłoszeniem z dnia [...] sierpnia 2005 r.

Skutecznie więc zarzucono w kasacji naruszenie art. 134 p.p.s.a. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem (art. 1 § 2 p.p.s.a.) zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie.

Należy podzielić stanowisko skarżącej kasacyjnie, że Sąd I instancji koncentrując się na postępowaniu, którego nie dotyczył wyrok NSA lecz na tym, wywołanym pismem H. M. z dnia 9 kwietnia 2009 r. potraktowanym jako nowe zgłoszenie w istocie orzekł poza granicami sprawy. Poza tym wadliwie też uznano, że organ zastosował się do oceny wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r. przyjmując, że w celu wykonania powyższego wyroku nie był zobowiązany do umorzenia postępowania, a więc naruszył art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. Sąd I instancji błędnie zatem uznał, iż organ wykonał wyrok NSA poprzez podjęcie działań w sprawie, w której orzekał Naczelny Sąd Administracyjny.

Z tych powodów należy przyjąć, iż zarzut skargi kasacyjnej zawarty w jej petitum w pkt. I wraz z przywołanym w tym zakresie uzasadnieniem zasługiwał na uwzględnienie.

Natomiast pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie. Podkreślić bowiem należy, że zarzuty te odnoszą się do rozstrzygnięć wydanych w sprawie uruchomionej kolejnym pismem skarżącej z dnia 9 kwietnia 2009 r. potraktowanym w tej sprawie jako nowe zgłoszenie, a więc dotyczą przywołanego wyżej postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz decyzji o sprzeciwie z dnia [...] maja 2009 r. Zarzuty te nie mogą być skutecznie podnoszone w ramach postępowania w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. albowiem celem postępowania w tym trybie nie jest kontrola zgodności z prawem konkretnego aktu lub czynności gdyż skarga ta w tym trybie różni się od skarg przewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Celem tego postępowania jest ustalenie czy po wskazanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ administracji wykonał wyrok Sądu i podjął stosowne działania czy też pozostaje bezczynny i ewentualne wymierzenie grzywny w związku z tą bezczynnością ma za zadanie skłonienie organu do wywiązania się z nałożonego na niego w prawomocnym wyroku obowiązku. Zatem ocena prawidłowości działań w tych postępowaniach nieobjętych wcześniej kontrolą sądowoadministracyjną a więc w szczególności ocena kolejnego wniosku strony jako wniosku dokonującego zgłoszenia robót budowlanych, wydania kolejnej decyzji o sprzeciwie, prawidłowość i skuteczność doręczeń rozstrzygnięć podejmowanych w tym postępowaniu pozostaje z uwagi na przedmiot tego postępowania poza oceną Sądu.

Dlatego też nieusprawiedliwiony pozostaje zarzut niewłaściwego zastosowania art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 40 § 2 k.p.a., art. 43 k.p.a. oraz art. 44 k.p.a. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie mógł dokonać kontroli legalności wydanych rozstrzygnięć w sprawie wywołanej pismem skarżącej z dnia 9 kwietnia 2009 r. Wydane w takim postępowaniu decyzje oczywiście po wyczerpaniu toku instancji mogą być przedmiotem oceny Sądu administracyjnego, zatem dokonywanie oceny ich legalności w tym postępowaniu jest niedopuszczalne.

Dlatego też w opisanym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny uznając zarzut kasacji za usprawiedliwiony na podstawie art. 185 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Orzeczenie o kosztach zapadło na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.