Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 879/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia NSA Stanisław Małek (spr.) Protokolant masz. Maria Kasztelan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2005r. przy udziale sprawy ze skargi D.R. i J.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; oddala skargę /-/St. Małek /-/ A. Łaskarzewska /-/J. Szaniecka


UZASADNIENIE

T.S. wniosła [...] maja 2002r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku bliźniaczego mieszkalnego o dwóch kondygnacjach i garażu na działkach nr [...],[...],[...] i [...] przy ulicy [...] w P.

Prezydent Miasta decyzją z [...] września 2002r. na podstawie art. 40 ust. 1 i art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 z zm.) ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynku dwukondygnacyjnego mieszkalnego bliźniaczego z garażem. Określono, iż decyzja jest ważna do [...] września 2003r.

Ustalono, iż plan ogólny zagospodarowania przestrzennego z 06 grudnia 1994r. (Dz. Urz. Nr 22 poz. 246) określa przedmiotowy teren jako obszar zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wolnostojącej, usług podstawowych oświaty, zdrowia, handlu, gastronomii i itp. Na tym obszarze przewiduje się zróżnicowane formy budynków jedno i wieloklatkowych o wysokościach czterech i więcej kondygnacji. Zakłada się ograniczoną intensyfikację zespołów zabudowy mieszkaniowej poprzez realizacje pojedynczych budynków na terenach możliwych ze względów technicznych i społecznych do zabudowy z uwzględnieniem wszystkich niezbędnych uwarunkowań oraz kontynuacje zabudowy mieszkaniowej na terenach przeznaczonych pod zabudowę w opracowanych planach szczegółowych i realizacyjnych. Nowa zabudowa wolnostojąca o wysokości od 2 do 6 kondygnacji winna być lokalizowana na wydzielonych działkach zagospodarowanych także zielenią (kod II M 12 m 1).

Przedmiotowe działki usytuowane są w enklawie zabudowy jednorodzinnej, dla której zatwierdzony został plan realizacyjny decyzją z 03 czerwca 1989r. Plan ten zakłada zabudowę budynkami jednorodzinnymi w zabudowie szeregowej o dwóch kondygnacjach.

W uzupełniającym planie realizacyjnym z 26 sierpnia 1991r. zmieniono układ urbanistyczny, zachowując dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu budynkami jednorodzinnymi.

W kolejnym uzupełnieniu z 08 lipca 1994r. przewidziano na tym terenie realizacje trzech domów dwurodzinnych i dwóch jednorodzinnych – dwukondygnacyjnych z wyodrębnionymi budynkami garażowo-gospodarczymi.

Aneks nr 3 do planu realizacyjnego zatwierdzony decyzją z 29 czerwca 1995r. przewiduje zmianę warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wyłącznie w granicach obejmujących działki nr [...],[...] i [...].

Prezydent Miasta stwierdził, iż przedstawione zmiany planu realizacyjnego dotyczyły jedynie usytuowania budynków a nie ilości kondygnacji. Wprawdzie tzw. aneks nr 3 przewiduje jedną kondygnację dla budynków mieszkalnych planowanej zabudowy, ale nie dotyczy to przedmiotowego terenu. Planowana, zatem budowa budynku dwukondygnacyjnego nie narusza ustaleń planu.

Odwołanie wnieśli J.B. i D.R.

Zarzucili, iż decyzja w części dotyczącej ilości kondygnacji jest niezgodna z decyzją Prezydenta Miasta z [...] czerwca 2001r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przy ulicy [...]. Decyzja ta wydana została na wniosek T.S. i stała się ostateczna. Zdaniem odwołujących kwestionowana decyzja jest nieważna (art. 16 § 1 w związku z art. 155 kpa).

Stwierdzili, iż bezpodstawnie nie byli dopuszczeni do udziału w sprawie o czym świadczy pismo Prezydenta Miasta z [...] lipca 2002r.

Według odwołujących decyzja narusza przepis art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym gdyż aneks nr 3 planu realizacyjnego określa, iż na przedmiotowych działkach mogą być realizowane trzy domy jednorodzinne jako jednokondygnacyjne. Zarzucili także naruszenie art. 42 ust. 1 pkt. 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 5 Prawa budowlanego i art. 7 kpa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją wydaną w trybie przepisu art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, iż odwołujący jako właściciele sąsiednich nieruchomości są stronami niniejszego postępowania.

Podnoszone w odwołaniu zarzuty nie zasługiwały jednak na uwzględnienie.

Organ pierwszej instancji decyzją z [...] kwietnia 2001r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego bliźniaczego lub szeregowego. Decyzja ta została [...] czerwca 2001r. zmieniona "w punkcie dotyczącym kondygnacji budynku, to jest z dwu kondygnacji na jedną kondygnację". Kwestionowana decyzja wydana na wniosek T.S. dotyczy realizacji budynku bliźniaczego z garażem. Kolegium uznało, iż wobec odmiennych przedmiotów obu postępowań kwestionowana decyzja nie stanowi zmiany decyzji z [...] czerwca 2001r.

Plan zagospodarowania przestrzennego ustala między innymi, iż podstawą wszelkich działań związanych z zagospodarowaniem terenu jest plan realizacyjny według którego zrealizowano osiedle lub jego aktualizacja (II MA 12 m 1 ).

Opracowanie planów realizacyjnych przewidywała ustawa Prawo budowlane z 24 października 1974r., która utraciła moc prawną z dniem 1 stycznia 1995r. Plany realizacyjne powstałe więc po 1 stycznia 1995r. nie mogą mieć zastosowania.

Ustalona w decyzji liczba kondygnacji jest zgodna z postanowieniami planu realizacyjnego zatwierdzonego decyzją Urzędu Dzielnicowego P. z 03 czerwca 1989r. Aneks nr 3 planu realizacyjnego jako powstały po 01 stycznia 1995r. nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia.

Kolegium uznało, iż decyzja Prezydenta Miasta jest zgodna z prawem.

J.B. i D.R. wnieśli skargę, domagając się stwierdzenia nieważności obu decyzji ewentualnie ich uchylenia.

Skarżący stwierdzili, iż złożenie przez T.S. wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu miało na celu "obejście prawa, uchylenie ugody zawartej w majestacie prawa". W poprzednim postępowaniu strony zgodziły się bowiem na budowę budynku jednokondygnacyjnego.

Podkreślili, iż w odniesieniu do tej decyzji organ pierwszej instancji powoływał się na aneks nr 3 planu realizacyjnego. Zdaniem skarżących rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest spowodowane niedostarczeniem przez Urząd Miasta dokumentów dotyczących niniejszej sprawy.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji.

Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 z zm.).

W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdował miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego z 06 grudnia 1994r. (Dz. Urz. Nr 22 poz. 246).

Plan ten w części dotyczącej przedmiotowego terenu oznaczonego symbolem II MA 12 m 1 zakładał między innymi "kontynuacje zabudowy mieszkaniowej na obszarach przeznaczonych pod zabudowę w opracowanych planach szczegółowych i realizacyjnych. Podstawą zaś wszelkich działań związanych z zagospodarowaniem terenu jest plan realizacyjny (projekt zagospodarowania terenu), według którego zrealizowano osiedle lub jego aktualizacja".

Z niekwestionowanych ustaleń organów obu instancji wynika, iż zatwierdzony plan realizacyjny z 03 czerwca 1989r., jak i jego aktualizacje z 20 sierpnia 1991r. i z 08 lipca 1994r. zezwalały na realizację budynku dwukondygnacyjnego.

Kolegium słusznie zwróciło uwagę, iż aktualizacja planu z 29 czerwca 1995r., na którą powołują się skarżący nie ma mocy prawnej. Opracowanie planu realizacyjnego, określającego urbanistyczne i architektoniczne zagospodarowanie terenu inwestycji lub działki budowlanej następowało na podstawie przepisu art. 20 ust. 2 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 1974r. Nr 38 poz. 229 z zm.). Wymieniona ustawa utraciła moc z dniem 31 grudnia 1994r. (art. 107 i 108 ustawy Prawo budowlane z 07 lipca 1994r.). Organ administracji działa na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa). W sprawie nie mogła zatem znaleźć zastosowania aktualizacja z 29 czerwca 1995r. skoro nie było podstaw prawnych do jej opracowania. Poza tym wskazać należy, co również nie jest kwestionowane, iż aktualizacja, o której mowa nie dotyczy przedmiotowego terenu.

Wbrew sugestiom strony skarżącej w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji (art. 156 § 1 kpa).

Wniosek inwestora w poprzednio rozpoznawanej sprawie zakończonej decyzją z [...] kwietnia 2001r. a następnie zmienionej w trybie art. 155 kpa decyzją z [...] czerwca 2001r. odnosił się do zamierzonej budowy budynku mieszkalnego bliźniaczego lub szeregowego. Przedmiotem niniejszego postępowania jest wniosek dotyczący budowy dwukondygnacyjnego budynku mieszkalnego bliźniaczego z garażem.

W sprawie nie zachodzą więc przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 lub 3 kpa.

Trafne jest stanowisko Kolegium, iż skarżący są stronami niniejszego postępowania. Stanowisko to nie budzi żadnych wątpliwości w świetle przepisu art. 28 kpa, który definiuje pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym.

Wyrażony w piśmie Urzędu Miasta z [...] lipca 2002r. pogląd, iż "o tym czy skarżący zostanie uznany za stronę rozstrzygnie decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, od której służy prawo wniesienia odwołania", nie jest wprawdzie słuszny, ale uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2000r. Nr 153 poz. 1270). Skarżący byli bowiem zawiadomieni o toczącym się postępowaniu i doręczona była im decyzja organu pierwszej instancji. Uchybienie, o którym mowa nie miało więc istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, a tylko w takiej sytuacji stosownie do powołanego przepisu decyzja podlega uchyleniu.

Uznając, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie na podstawie powołanych przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80 poz. 717) i art. 151 ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 97 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271) – orzeczono jak w sentencji wyroku.

/-/St. Małek /-/ A. Łaskarzewska /-/J. Szaniecka

jw