Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1182/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 3, art. 53 ust.4 pkt 10a, art. 39 ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 20 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2010 roku sprawy ze skargi P. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] r,. znak: [....] odmówił uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji, objętej wnioskiem P.N., polegającej na budowie budynku dwukondygnacyjnego, budynków magazynowych związanych z działalnością rolniczą, silosów do pasz, suszarni pasz, przyłączy eN.gii elektrycznej, studni, lokalnej kanalizacji sanitarnej ze szczelnym zbiornikiem do gromadzenia nieczystości na działce o nr ewidencyjnym 16 (po podziale nr ewidencyjny 16/2), położonej w K. przy ul. L.

Jako podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia wskazano przepis art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r,. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 53 ust.4 pkt 10a i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.".

W uzasadnieniu podano, że działka nr 16/2 znajduje się na terenie, który wskazany jest na cele realizacji zbiornika retencyjnego L. (B.) na rzece N., jako zadanie samorządu województwa, służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym określonym w art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. Organ podniósł, iż teren dla realizacji zbiornika retencyjnego L. (B.) na rzece N. został określony w Uchwale Nr XLV/524/2002 Sejmiku Województwa [...] z dnia 9 lipca 2002 r. "Plan zagospodarowania przestrzennego województwa [...]" (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr 249, poz. 3166).

Organ uzgadniający wskazał, że inwestycja określona we wniosku P.N. pozostaje w kolizji z zadaniem samorządu województwa przygotowywanym w interesie publicznym i mającym na celu zabezpieczenie terenów przed powodzią a także spełniającym funkcje gospodarcze. Dotychczasowe działania – mimo jeszcze nie zrealizowania zbiornika retencyjnego – mają charakter prewencyjny i zapobiegający skutkom powodzi. W obecnym stanie zagospodarowania łąki w dolinie N. pełnią funkcje polderu, co umożliwia swobodne rozlewania się rzeki przy wysokich stanach wody. Organ uzgadniający powołał się na załączoną do akt sprawy dokumentację – zdjęcia wykonane w dniu 19 maja 2010 r. przez pracownika Urzędu Miejskiego w K. – na potwierdzenie, że są to tereny zagrożone zalaniem oraz, że teren działki nr 16/2 jest zalany wodami powodziowymi.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył P.N., który zarzucił, że stwierdzenie o kolizji planowanej przez niego inwestycji z realizacją zbiornika retencyjnego jest przedwczesne i nie ma podstawy prawnej, bowiem nie zostało jeszcze przeprowadzone postępowanie ani projekt lokalizacji z wyznaczoną linią brzegową.

Skarżący wskazał, że stosownie do treści art. 45 u.p.z.p. ocena Planu w 2005 r. wykazała szereg zmian. Skarżący powołał się, między innymi, na wskazania co do weryfikacji założeń realizacji zbiorników małej retencji według aktualizacji programu do 2015 r. oraz weryfikacje zasięgu potencjalnych terenów zagrożenia powodziowego sporządzone w oparciu o studia dla poszczególnych dorzeczy przez regionalne zarządy gospodarki wodnej, zgodnie z ustawą Prawo wodne. Ponadto skarżący powołał się na stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 27 czerwca 2008 r., znak [...] przez Wojewódzki Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. o braku uwag co do planowanej inwestycji na przedmiotowej działce oraz co do wykonana na działce urządzeń infrastruktury – sieci energetycznej, telekomunikacyjnej i kanalizacyjnej.

W odniesieniu do dokumentacji fotograficznej skarżący stwierdził, że przy założeniu, że na zdjęciach jest przedmiotowa działka, to woda na terenie ma niewielką głębokość bliżej ulicy. Według skarżącego, woda nie wylewa się z koryta rzeki, ale są to wody opadowe z pasa drogowego ulicy L., która nie ma rowu odwadniającego od strony południowej przy działce skarżącego. Rów odwadniający z kierunku wschodniego kończy się na początku działki skarżącego i wody z rowu wpływają na teren działki. Również przez przepust pod ulicą odwodnienie odbywa się na działkę skarżącego (załącznik 1). Skarżący wskazał na brak uregulowania prawnego odwodnienia ulicy L. oraz na to, że zaprojektowane poszerzenie pasa drogowego ulicy spowodował podział nieruchomości skarżącego z przeznaczeniem na ten cel, a obecnie trwa postępowanie związane z wykupem działki nr 16/1 przez ZDW w Ł..

Skarżący wyjaśnił, że przy realizacji inwestycji zamierzał podnieść poziom gruntu na swojej działce o 1 – 2 m przy uwzględnieniu poziomu położenia ulicy i sąsiednich działek. Ponadto skarżący wskazał na zaniedbania organów administracji w utrzymaniu brzegów i przepustowości rzeki N., co powoduje piętrzenie wody i tamuje jej swobodny przepływ. Według skarżącego zagrożenie podtopieniem działek niżej położonych może wynikać również z uszkodzenia w wale otaczającym koryto rzeki (przy działce nr 30, w obrębie K – 3, oddalonej o około 300 m), gdzie – zdaniem skarżącego – powinien być przepust umożliwiający spływ wód z okolicznych działek do rzek. W załączeniu skarżący przedstawił fotografie obrazujące powyższe okoliczności.

W uzupełnieniu zażalenia P.N. wskazał, że odmowa uzgodnienia projektu decyzji odnosi się do zakresu zadań województwa o realizacji zbiornika retencyjnego L. (B.) na rzece N. i nie może dotyczyć przedmiotowej działki nr 16 (po podziale 16/1, 16/2, obręb K – 3), która znajduje się w K., a nie w L.. Skarżący nadmienił, że przy odmowie wydania warunków zabudowy argument o położeniu nieruchomości na terenach zalewowych nie jest zasadny. Zgodnie bowiem z informacją przekazaną przez Zarząd Gospodarki Wodnej w Poznaniu są to archiwalne plany, a obecnie brak jest opracowań dotyczących terenów zalewowych na rzece N.. Ponadto skarżący podniósł, że jeśli w przyszłości powstanie projekt zbiornika w dolinie N. w K., to będzie konieczne uwzględnienie uwarunkowań, istniejących sieci przesyłowych w terenie, zachowania bezpiecznej odległości od drogi wojewódzkiej, a wobec tego planowana przez skarżącego zabudowa nie będzie kolidowała z planami lokalizacji zbiornika.

Dalej skarżący powołał się na zmiany w opracowaniu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Konstantynowa [...] podjęte Uchwałą Nr XLIX/512/10 Rady Miejskiej w K. z dnia 25 lutego 2010 r.. Zaznaczył, że wprawdzie Studium nie jest prawem obowiązującym, ale na podstawie tego opracowania jest wprowadzany etapami miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zaś zmiany do Studium przewidują, że w dolinach rzek lub bezpośrednio przy rzekach (J., Ł., N.) planowana jest zabudowa.

Postanowieniem z dnia [...] roku, Nr [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. – po rozpatrzeniu zażalenia P.N. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie uzgadniające.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, iż zarówno dla decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jak i dla decyzji o warunkach zabudowy – zgodnie z obowiązującymi przepisami – przewidziane jest uzgodnienie z odpowiednimi organami. Uzgodnienia zaś – dokonywane w trybie art. 106 k.p.a. – są formą zajęcia stanowiska przez inny organ w granicach już prowadzonego postępowania w sprawie głównej.

Dalej Kolegium argumentowało, iż organem właściwym do uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w niniejszym postępowaniu jest marszałek województwa, na mocy przepisu art. art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p..

Kolegium przypomniało, że odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, w zakresie zadań samorządu województwa, uzasadniona została sprzecznością z zadaniami samorządu województwa określonymi w przepisie art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p., bowiem na terenie gdzie planowana jest inwestycja skarżącego, przewidziana jest realizacja zadania samorządu województwa, jako inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym – zbiornika retencyjnego L. (B.) na rzece N..

Organ odwoławczy zaznaczył, iż plan zagospodarowania przestrzennego województwa jest aktem planowania określającym zasady organizacji przestrzennej województwa, uchwalanym przez sejmik województwa i wiążącym – na mocy art. 9 ust. 2 u.p.z.p. – organy gminy w zakresie planowania lokalnego. W konsekwencji Kolegium uznało, że organ uzgadniający jest ograniczony założeniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa.

Odnosząc się do zarzutów zgłoszonych przez P.N. Kolegium wyjaśniło, że dla niniejszego postępowania nie mają znaczenia kwestie związane z wykupem terenu działki nr 16/1, bowiem należą one do odrębnego postępowania. Również zarzuty dotyczące nienależytego utrzymania terenów w sąsiedztwie koryta rzeki N. nie podlegają rozpatrywaniu w tym postępowaniu.

Powyższe postanowienie P.N. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., podnosząc, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie dostrzegło naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.. Zdaniem skarżącego materiał dowodowy jest niekompletny w związku z brakiem załącznika graficznego oraz nie wyjaśniona pozostała istotna w niniejszej sprawie okoliczność, a mianowicie, czy cała działka stanowiąca jego własność to teren przeznaczony pod zbiornik retencyjny.

Nadto skarżący zarzucił, że w postanowieniu brak jest odniesienia się organu do kwestii, podnoszonej w piśmie uzupełniającym do zażalenia, a dotyczącej nieścisłości co do różnej lokalizacji zbiorników retencyjnych, a ponadto rozbieżnego nazewnictwa tychże zbiorników.

Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie organem administracji właściwym do ustalenia terenów zalewowych i przeznaczonych pod zbiorniki retencyjne jest tylko i wyłącznie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P., zaś za niedopuszczalne skarżący uznał ustalanie granic obszarów zalewowych i zbiorników retencyjnych przez nieuprawnione do tego instytucje czy urzędy i wprowadzanie ich do planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...] blokując tym samym tereny pod zabudowę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując tak, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, do kompetencji sądu administracyjnego należy ocena, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd – badając w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., którym utrzymano w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy – doszedł do wniosku, że przy wydaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia nie doszło do naruszenia przepisów, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skutkować winno jego uchyleniem.

Na wstępie wskazać należy, iż w niniejszym postępowaniu kontrolowane było wyłącznie postanowienie, które wydane zostało jako wpadkowe rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym zainicjowanym wnioskiem skarżącego o ustalenie decyzją administracyjną warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku dwukondygnacyjnego, budynków magazynowych związanych z działalnością rolniczą, silosów do pasz, suszarni pasz, oraz pozostałej infrastruktury technicznej na działce o nr ewidencyjnym 16 (po podziale o nr ewidencyjnym 16/2), położonej w K. przy ul. L.. Z tego też punktu widzenia sądowa analiza działań organów administracji ogranicza się do badania legalności postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Stosownie do treści art. 53 ust. 3 u.p.z.p. organy wydające decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzje o warunkach zabudowy są zobligowane do uprzedniego dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy a także analizy prawnej i faktycznej dotyczącej terenu, na którym jest planowana realizacja inwestycji. Dla pełnego zrealizowania owego postulatu ustawodawca przewidział, że co do zasady decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzyskaniu uzgodnień z określonymi organami (art. 53 ust. 4, w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.).

Wśród koniecznych uzgodnień – zgodnie z przepisem art. 53 ust.4 pkt 10a u.p.z.p. – wymagane jest uzgodnienie projektu decyzji z wojewodą, marszałkiem województwa, regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. – w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie przepisu art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz.139 ze zm.). Z kolei przepis art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. doprecyzowując zakres przedmiotowy wyżej omawianego uzgodnienia, wskazuje na ustalone w planie zagospodarowania przestrzennego województwa rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym.

Uzgodnienia powyższego – stosownie do treści art. 53 ust. 5 u.p.z.p. – dokonuje się w trybie przepisu art. 106 k.p.a.. Powołany powyżej przepis wykorzystuje znaną w prawie administracyjnym instytucję współdziałania organów administracji publicznej w toku załatwienia sprawy. W świetle art. 106 k.p.a. współdziałanie to może nastąpić w formie opinii bądź uzgodnienia. Podkreślenia wymaga, iż uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący (uchwala NSA z dnia 15 stycznia 1999 r. w sprawie o sygn. akt OPK 14/98, ONSA 3/199, poz. 80).

Należy zwrócić uwagę na to, że zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający, obejmuje treść decyzji, jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne – wszczęte z wniosku strony. Zatem organ uzgadniający nie ma wpływu na sposób prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji, ocenia jedynie projekt owej decyzji. Należy przy tym podkreślić, iż organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Organ uzgadniający, wydając zarówno postanowienie o uzgodnieniu jak i jego odmowie, opierać się musi na stosownych przepisach normujących tak formę procesową, jak i przedmiotowy zakres uzgodnienia. Wskazanie przez ustawodawcę normy prawnej przesądza, iż uzgodnienie takie musi mieć formę postanowienia (art. 106 § 5 k.p.a.).

Wracając do zasadniczego nurtu rozważań stwierdzić należy, iż nie ulega wątpliwości, że organy administracji procedowały w niniejszej sprawie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Na organach właściwych do załatwienia sprawy wywołanej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy spoczywał bowiem obowiązek dokonania uzgodnienia w trybie art. 106 k.p.a., w związku z treścią przepisu art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p.. Mając na uwadze treść przepisu art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. istotną konstatacją jest to, iż teren planowanej inwestycji w obowiązującym poprzednio (do dnia 31 grudnia 2003 r.) miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony był pod budowę zbiornika retencyjnego na rzece N.. Kwestię tę w sposób nie budzący wątpliwości regulowała uchwała Rady Miasta K. Nr XVIII/117/92, z dnia 28 lutego 1992 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. Ponieważ jest to inwestycja celu publicznego o ponadlokalnym znaczeniu, to zasadnie zastosowany został w niniejszej sprawie tryb uzgodnienia przewidziany w przywołanym już powyżej przepisie art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p..

Organ uzgadniający – dokonując oceny projektu decyzji z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego regulującego określoną kwestię – w sposób prawidłowy uznał, iż w realiach niniejszej sprawy nie może pominąć postanowień zawartych w uchwale Sejmiku Województwa [...] Nr XLV/524/2002, z dnia 9 lipca 2002 roku w sprawie uchwalenia Planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...] (Dz. U. Woj. [...] Nr 249, poz. 3166), zmienionego – już po dokonanym uzgodnieniu – uchwałą Nr LX/1648/10 Sejmiku Województwa [...] z dnia 21 października 2010 roku (Dz. U. Woj. [...] Nr 367, poz. 3485). Z punktu widzenia realiów niniejszej sprawy podkreślenia wymaga fakt, iż w powyższym planie teren, na którym znajduje się działka skarżącego został przewidziany pod zalanie wodami zbiornika retencyjnego na rzece N..

Powyższe ustalenie nie może budzić wątpliwości i organ w sposób jednoznaczny wykazał tą okoliczność w toku postępowania. Powyższego ustalenia w żaden sposób nie umniejsza okoliczność, iż przewidziany do realizacji zbiornik retencyjny ma różne nazwy w uchwale Sejmiku Województwa [...] z dnia 9 lipca 2002 r. i w uchwale zmieniającej. Ponadto niezależnie od tego, że planowane w obu uchwałach wersje zbiornika różnią się objętością i częściowo lokalizacją, to niezmienny pozostaje fakt, iż działka skarżącego, tak w pierwotnej wersji planu, jak i w wersji obecnie obowiązującej przeznaczona jest pod zbiornik retencyjny, a więc objęta jest zamierzeniem realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym.

Przyznać trzeba, że charakter prawny planu zagospodarowania przestrzennego wojewódzkiego nie został wprost określony w przepisach analizowanej ustawy. Bez wątpienia nie ma on wagi aktu prawa miejscowego ale też nie jest on wyłącznie aktem wewnętrznym obowiązującym w systemie administracji publicznej. Pozostaje aktem planowania łączącym w sobie cechy obu tych aktów, przełamując tym samym zasady konsekwentnej kwalifikacji aktów planowania na akty prawa miejscowego i akty wewnętrzne w systemie organów administracji (vide: Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2008 r. str. 303).

Nie budzi wątpliwości, ze plan miejscowy zagospodarowania województwa w części dotyczącej rozmieszczenia ponadlokalnych inwestycji celu publicznego stanowi podstawę do uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Stanowi o tym wprost przepis art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p.. Tym samym zakres ustaleń owego planu odnoszący się do tego rodzaju inwestycji wykracza poza sferę administracji publicznej. Racjo legis takiego uregulowania wynika niewątpliwie z potrzeby respektowania ustaleń planu województwa przy ustalaniu warunków zabudowy w drodze decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji braku na terenie gminy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak konieczności uwzględniania zapisów planów województwa w zakresie ponadlokalnych inwestycji celu publicznego podczas ustalania warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnych, a więc przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadziłby bowiem do całkowitego zdeprecjonowania postanowień planów województwa i dawałby możliwości zupełnego nie liczenia się z planowaniem o ponadlokalnym charakterze.

Tak więc ostatecznie wskazać wypada, iż plan zagospodarowania przestrzennego województwa jest aktem, którego regulacje stanowią wytyczne dla planowania przestrzennego na niższym szczeblu i wiążą bezpośrednio podmioty funkcjonujące wewnątrz systemu administracji publicznej. W obliczu powyższego organ dokonujący uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji skarżącego nie mógł pominąć zapisów wojewódzkiego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiących o planowanej budowie zbiornika retencyjnego na terenie, na którym znajduje się nieruchomość skarżącego. Tym samym na akceptację zasługuje stanowisko organów, zaprezentowane w kontrolowanym postępowaniu.

Wyjaśnić nadto należy, iż wbrew twierdzeniom skargi organem uprawnionym do dokonania uzgodnienia w niniejszym postępowaniu, w trybie przepisu art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p., w zakresie dotyczącym realizacji ponadlokalnych inwestycji celu publicznego, w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc z dniem 31 grudnia 2003 r. był właśnie marszałek województwa. Stanowi o tym wyraźnie przepis art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1590 ze zm.), dający co do zasady marszałkowi województwa uprawnienie do rozstrzygania spraw o indywidualnym charakterze z zakresu administracji publicznej zastrzeżonych dla władz samorządu województwa. Skoro uzgodnienie winno nastąpić w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p., to godzi się powiedzieć, iż uzgodnienia w zakresie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego województwa w indywidualnej sprawie winien dokonać marszałek województwa. Jak z powyższego wynika kwestia podlegająca uzgodnieniu w niniejszym postępowaniu jest zupełnie innym zagadnieniem niż ocena ewentualnego zagrożenia powodziowego dla planowanej inwestycji Z tego powodu niepodobna zgodzić się ze skarżącym, iż organem właściwym do dokonania uzgodnienia w niniejszej sprawie winien być Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P.

Nie jest również trafny zarzut skargi, jakoby organy naruszyły przepisy k.p.a. w zakresie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Sąd dostrzega bowiem, że ustalania dokonane przez organ są oparte na informacjach wynikających z załączonych do akt administracyjnych dokumentów, a w szczególności map, potwierdzających przeznaczenie działki skarżącego pod zbiornik retencyjny. Również z uwagi na powyższe ustalenia, nie budzące wątpliwości sądu, nie można uznać za istotny ten argument skargi, który dotyczący rozbieżności w nazewnictwie projektowanego zbiornika.

Na marginesie warto wskazać, iż przywoływany przez organ Wojewódzki Program Małej Retencji, nie stanowiąc aktu prawa miejscowego i nie mając przymiotu, który przydany został planom zagospodarowania przestrzennego województwa w zakresie ponadlokalnych inwestycji celi publicznego nie może stanowić podstawy dla uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy. Jednakże konstatacja ta – mając na uwadze to zostało powiedziane powyżej na temat charakteru planu województwa – nie ma wpływu na prawidłowość kontrolowanego rozstrzygnięcia.

Tak więc ostatecznie nie znajdując usprawiedliwionych powodów do tego, aby zakwestionować legalność działań organów w dokonanym uzgodnieniu wniesioną skargę należało uznać za bezpodstawną i oddalić ją na podstawie art. 151 p.p.s.a..

m.ch.