Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 100/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-01-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6162 Scalanie i wymiana gruntów
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zasądzono koszty nieopłaconej pomocy prawnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu adwokat A. W. – S. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 100/15 w przedmiocie zasądzenia kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych postanawia 1. Przyznać od Skarbu Państwa – Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, na rzecz adwokat A. W. – S. kwotę [...]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu, 2. przyznać od Skarbu Państwa – Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, na rzecz adwokata A. W. – S. kwotę [...]zł (sto dwadzieścia dwa złote) tytułem zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem zastępstwa prawnego wykonywanego na zasadzie prawa pomocy


UZASADNIENIE

Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 stycznia 2017 r. w punkcie pierwszym przyznano od Skarbu Państwa – Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, na rzecz adwokat A. W. – S. kwotę [...]zł. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu, tj. kwotę [...]zł powiększoną o kwotę [...]zł. stawki podatku VAT; w punkcie drugim przyznano od Skarbu Państwa – Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, na rzecz adwokat A. W. – S. kwotę [...]zł tytułem zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem zastępstwa prawnego wykonywanego na zasadzie prawa pomocy.

Sprzeciw od powyższego postanowienia wniosła adwokat A. W. – S., wskazując, że nie przyznano Jej kosztów pomocy prawnej udzielonej Skarżącemu z urzędu w postepowaniu przed pierwszą instancją. Koszty te nie zostały pokryte przez Skarżącego w całości, ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że w rozpatrywanym przypadku zastosowanie ma art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: P.p.s.a. - w brzmieniu mającym zastosowanie do postępowań sądowoadministracyjnych wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015 r. Przepis ten stanowi, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do treści art. 250 § 1 i 2 P.p.s.a. wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W niniejszej sprawie aktem określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata z urzędu jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013r., poz. 461 – dalej rozporządzenie).

Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi [...] zł. W myśl zaś § 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

W przedmiotowej sprawie adwokat A. W. – S. została wyznaczona pełnomocnikiem skarżącego przez Okręgową Radę Adwokacką w P. dnia 16 września 2015 r., a więc przed wydaniem przez Sąd I instancji wyroku. Tym samym działającemu w niniejszej sprawie przed sądem I instancji pełnomocnikowi z urzędu przyznać należało wynagrodzenie w kwocie [...]zł, która podlega podwyższeniu o kwotę [...]zł, stanowiącą wartość podatku od towarów i usług według stawki 23% - na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia.

Na podstawie przepisów § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 c i § 18 ust. 2 lit. a oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi- 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż [...] zł. Mając na uwadze fakt, że wyznaczona w sprawie pełnomocnik z urzędu brała udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wyznaczonemu adwokatowi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej i udział w rozprawie przysługuje wynagrodzenie nie wyższe niż 150 % stawki minimalnej wynoszącej [...] zł (75% z [...] zł), podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

Odnosząc się do wniosku o przyznanie zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wskazać należy, iż zgodnie z treścią § 19 pkt 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują również niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Przyznanie adwokatowi zwrotu poniesionych przezeń wydatków wymaga zatem ustalenia, że wydatki te były "niezbędne", jak również należycie "udokumentowane" (zob. postanowienie SN z dnia 26.02.2015r. sygn. akt III KK 23/15, publ. Biul.PK 2015/2/46-48 LEX nr 1646389). Z uwagi na fakt, że pełnomocnik udokumentowała we właściwy sposób poniesienie wydatku w łącznej kwocie [...]zł w związku z przejazdem pociągiem PKP Intercity S.A. na rozprawę przez NSA w dniu 5 października 2016 r., należało orzec jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.

Z tych względów, na podstawie art. 250 i art. 260 P.p.s.a. oraz pozostałych powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.