Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 452/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 50, art. 51, art. 103 ust. 2, art. 48
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Dnia 14 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi J. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zmian wprowadzonych przez inwestora podczas dobudowy klatki schodowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...], znak [...], 2. przyznaje radcy prawnemu D. J., prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. [...], kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa, 80/100) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych, stanowiącą opłatę skarbową od pełnomocnictwa, łącznie kwotę 309,80 (trzysta dziewięć i 80/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu D. J. z funduszów Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. LS


UZASADNIENIE

Decyzją wydaną w dniu [...] nr [...] znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. nr 98, poz. 1071 z 2000 r. z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie wszczętej na wniosek J. G., dotyczącej zmian, wprowadzonych podczas realizacji inwestycji, w postaci dobudowy klatki schodowej, istniejącego budynku mieszkalnego, stanowiącego własność R. J., zlokalizowanego w K., przy ul. N. 70b, w części dotyczącej wykonanych od strony wschodniej otworów okiennych.

W sprawie ustalono, że pismem z dnia 17 listopada 2005 r., J. G. poinformował Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w K. o nieprawidłowościach, jakie, jego zdaniem, występują na posesji, stanowiącej własność R. J. Wnioskodawca stwierdził, że w wyniku remontu klatki schodowej powstało w jej wschodniej ścianie okno w zbliżeniu do granicy z działką sąsiednią oraz od strony zachodniej został wybudowany zadaszony taras, o wymiarach 1,64 x 6,70 m, zamiast balkonu o wymiarach 1,10 x 3,00 m.

Po dokonaniu czynności kontrolno – rozpoznawczych i spisaniu protokołu, w dniach 3 stycznia 2006 r. oraz 4 kwietnia 2006 r. stwierdzono, że R. J., działając na podstawie pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...], wykonał w 1975 r. roboty budowlane, polegające na dobudowaniu klatki schodowej do istniejącego budynku mieszkalnego oraz wykonaniu zadaszonego wejścia do budynku i zadaszonego tarasu. Ustalono, że kwestia wykonania tarasu i ustalenia daty jego powstania jest przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego I instancji. Odległość od granicy działki sąsiada do nieocieplanej wschodniej ściany fundamentowej w dobudowanej klatce schodowej wynosi 2,85 m, co jest zgodne z zatwierdzonym planem realizacyjnym, stanowiącym załącznik graficzny do decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...], wydanej przez Urząd Miejski w K.. Natomiast po wykonaniu ocieplenia styropianem o grubości 8 cm, odległość od ww. ściany do granicy działki sąsiada wynosi 2,77 m. Wyżej wymienione zmiany w stosunku do zatwierdzonego projektu polegały na zlikwidowaniu w poziomie parteru okna o wym. 242x168 cm od strony granicy działki nr 626 (strona wschodnia) oraz zlikwidowaniu jednego z trzech okien o wymiarach 65x165 cm od strony podwórza (strona północna). Ponadto inwestor dokonał zmian w poziomie piętra, które polegały na zlikwidowaniu jednego z trzech okien o wymiarach 65x165 cm od strony podwórza, oraz na zmniejszeniu okna o wymiarach 242x168 na okno o wymiarach 120x165 od strony granicy działki sąsiada, a także dokonano zmiany kierunku biegu klatki schodowej.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 81 c ust. 2 w zw. z art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 156 z 2006r., poz. 1118 ze zm.), nałożył na inwestora, postanowieniem, wydanym w dniu [...] nr [...], obowiązek wykonania oceny technicznej zrealizowanych robót, w której zawarte byłyby wszystkie dokonane zmiany, dotyczące dobudowanej klatki schodowej wraz z wykonaniem powiększenia balkonu i podparcia na 4 słupach, a także ocieplenia całego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego przy ul. N. w K. W dniu 16 sierpnia 2006 r., inwestor dostarczył wymaganą ocenę techniczną zrealizowanych dotychczas robót budowlanych. Przedmiotowe postanowienie zostało wszakże uchylone orzeczeniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...], gdyż nie został, w ocenie organu odwoławczego, wystarczająco zebrany materiał dowodowy w sprawie ustalenia daty wybudowania tarasu, przez co naruszony został art. 7 i 77 oraz art. 80 k. p. a.

Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2007r., wydanym w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 916/06, uchylone zostało, opisane wyżej kasacyjne postanowienie Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r., wobec niewłaściwego zastosowania przez tenże organ przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Jednocześnie w motywach orzeczenia Sąd wskazał, iż wykonanie przez inwestora obowiązków, wynikających z postanowienia wydanego w trybie art. 81 c ustawy Prawo budowlane będzie umożliwiało wszechstronne wyjaśnienie okoliczności sprawy, a przez to da możliwość dalszego "ukierunkowania" sprawy, w tym również ewentualnego uwzględnienia regulacji prawnych, określonych w przepisach art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane.

Organ I instancji w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], nakazującą zamurowanie otworu okiennego o wymiarach 120x165 cm w poziomie piętra w ścianie wschodniej dobudowanej klatki schodowej.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił przedmiotową decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, po stwierdzeniu, że wyjaśnienia wymaga zgodność wprowadzonych podczas budowy zmian z przepisami obowiązującymi w dacie wykonania robót.

Odnosząc się do sprawy wykonanych zmian w dobudowanej klatce schodowej w zakresie otworów okiennych w zbliżeniu do granicy sąsiedniej działki, organ I instancji zauważył, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana przez Naczelnika Miasta w K., w oparciu o wówczas obowiązującą wówczas ustawę z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38 poz. 229). Jednocześnie w dacie wydania pozwolenia na ww. budowę obowiązywało zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny opowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. Nr 10, poz. 44) i § 20 ust. 13 w brzmieniu: "w razie braku ustalenia zabudowy sąsiedniej nieruchomości, odległość budynku w zabudowie wolnostojącej od granicy nieruchomości powinna wynosić co najmniej połowę odległości wymaganych dla dwóch budynków identycznych". Ww. zarządzenie ustala tę odległość w § 20 ust. 2, która dla dwóch budynków o identycznym średnim obciążeniu ogniowym wynosi 4,0 m. Należy to, w ocenie organu I instancji, rozumieć jako brak istniejących budynków na sąsiedniej działce, usytuowanych naprzeciw projektowanego, do których można byłoby się odnieść w nawiązaniu do § 20 ust. 13 zarządzenia. W rozpatrywanym przypadku, w ocenie organu I instancji, zachowany jest również przepis zawarty w § 20 ust. 8 pkt 3 zarządzenia, gdyż łączne powierzchnia płaszczyzny szklonej szkłem zwykłym nie przekracza 35% powierzchni ściany zwróconej w stronę działki sąsiada. Stąd w tym przypadku minimalna odległość dobudowanej klatki schodowej od granicy działki sąsiada nie powinna być mniejsza niż 2,0 m, co stanowi warunek odległości posadowienia budynku od granicy działki sąsiada, określony przez obowiązujące wówczas zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uznał, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie, dotyczącej dokonanych przez inwestora nieistotnych zmian w usytuowaniu i ilości otworów okiennych, występujących w ścianie wschodniej klatki schodowej, a przyczyna bezprzedmiotowości została wykryta w toku postępowania.

Od powyższej decyzji J. G. złożył odwołanie, wnosząc o wnikliwe i skrupulatne rozpatrzenie sprawy rozbudowy budynku mieszkalnego, należącego do R. J. Skarżący podniósł, że dostarczona do organu nadzoru budowlanego ocena techniczna opiera się na powierzchownym opisie technicznym obiektu, inwestor nie posiada bowiem dziennika budowy, jedynego dokumentu urzędowego, który odzwierciedla prawdziwy przebieg robót budowlanych, oraz zaleceń okoliczności, zachodzących w toku ich wykonywana i mających znaczenie przy ocenie technicznej prawidłowości wykonanych robót, co, zdaniem odwołującego, świadczy o samowolnie wykonywanych robotach.

Po rozpoznaniu odwołania, Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...] znak: [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podzielając stanowisko organu I instancji, stwierdził, że brak jest podstaw do ingerencji organu nadzoru budowlanego w sprawie prawidłowości budowy spornej klatki schodowej, co z uwagi na treść przepisu art. 105 § 1 k. p. a. czyni prowadzenie postępowania administracyjnego, dotyczącego tej klatki bezprzedmiotowym. Odnosząc się do zarzutów odwołującego, Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wyjaśnił, że kwestia oceny prawidłowości wydanego pozwolenia na budowę nie należy do kompetencji organu nadzoru budowlanego. Fakt braku dziennika budowy nie przesądza zaś o tym, że roboty budowlane prowadzone były samowolnie, zwłaszcza, że inwestor posiadał pozwolenie na budowę.

Na powyższą decyzję J. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarżący zarzucił organom nieścisłości w rozpatrywaniu sprawy i brak niezbędnych informacji oraz dokumentów, niedokładność w podawaniu wymiarów spornego obiektu, powierzchownie dokonaną ocenę techniczną oraz brak dziennika budowy spornej inwestycji. Zdaniem skarżącego pozwolenie na budowę wydane R. J. w dniu [...] jest niezgodne z prawem, w związku ze wstrzymaniem w latach 1973 – 1980 robót budowlanych na prywatnych posesjach przy ul. N. w K., w związku z planowaną inwestycją rozbudowy ośrodka rekreacyjno – sportowego bądź budownictwa mieszkalnego. Zdaniem skarżącego, powyższe wiąże się z brakiem dokumentów, dotyczących inwestycji w Starostwie Powiatowym w K. i Archiwum Państwowym w P. W ocenie skarżącego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie zachował bezstronności przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy.

W odpowiedzi na skargę Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, odwołując się do uzasadnienia stanowiska, zawartego w motywach zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 22 lipca 2008r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.

Prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 sierpnia 2008r. odrzucony został sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia, złożony przez uczestnika R. J.

W piśmie przygotowawczym z dnia 7 listopada 2008r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji , kwestionując zasadność poczynionych przez organy ustaleń, dotyczących zgodności odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego z przepisami, obowiązującymi w dacie ich dokonania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), zwanej dalej p.p.s.a., w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p. p. s. a.).

Z treści art. 134 p. p. s. a. wynika, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy taki zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie będąc zatem związany zarzutami skargi, sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, których dopuściły się organy w kontrolowanym postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie konieczność eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wynikała z nieprawidłowego zastosowania przez organy administracji publicznej art. 105 k.p.a., który stanowił postawę rozstrzygnięcia, w następstwie wadliwie przeprowadzonego postępowania oraz nieprawidłowej wykładni, posiłkowo stosowanych, przepisów prawa materialnego.

Zgodnie bowiem z treścią art.105 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron i kończy bieg postępowania w określonej instancji administracyjnej, stanowiąc załatwienie sprawy "w inny sposób" w rozumieniu art. 104 § 1 k. p. a. Jest to więc orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowym oraz piśmiennictwie nie budzi wątpliwości, iż bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej, rozstrzygającej sprawę co do jej istoty prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego. Sprawa administracyjna jest więc bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. np. wyroki NSA z dnia 7 grudnia 2005r., II OSK 286/05 – Lex nr 190997 i z dnia 21 lutego 2006r., I OSK 967/05 – Lex nr 201507; B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2000, s. 426 – 428; M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2000, s. 577). Przy czym bezprzedmiotowości postępowania nie należy mylić z bezzasadnością żądania strony, która oznacza brak przesłanek do uwzględnienia jej wniosku i musi zostać wykazana w decyzji, załatwiającej sprawę co do jej istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania. Nie może też budzić wątpliwości, iż przed wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości sprawa powinna jednak zostać wyjaśniona w sposób, pozwalający na stwierdzenie, iż istotnie brak jest materialnoprawnych podstaw do wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Obowiązek ten wynika z określonej w art. 7 k.p.a. zasady praworządności, która nakłada na organy administracji obowiązek podjęcia wszelkich kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W myśl zaś art. 77 § 1 k. p. a. organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W rozpoznawanej sprawie, materiał dowodowy (dodać należy - niekompletny), zgromadzony w nadesłanych do kontroli sądowej aktach administracyjnych, nie pozwala na konstatację, iż postępowanie administracyjne w przedmiocie poczynionych w trakcie dobudowy spornej klatki schodowej, odstępstw do zatwierdzonego projektu budowlanego, jest bezprzedmiotowe.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, kwestią sporną jest wprowadzenie zmian podczas realizacji inwestycji w postaci dobudowy klatki schodowej do istniejącego budynku mieszkalnego, stanowiącego własność R. J., zlokalizowanego w K., przy ul. N. 70b, w części dotyczącej wykonanych od strony wschodniej otworów okiennych. Wobec braków w materiale dowodowym (brak projektu oraz decyzji o pozwoleniu na budowę) nie jest wszakże jasne ani jaka w istocie była treść zatwierdzonego projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę ani też kiedy ta część obiektu budowanego została faktycznie wzniesiona. Fakt, iż przywołane w uzasadnieniu decyzji pozwolenie na budowę wydane zostało w dniu [...] nie uzasadnia jeszcze wniosku, iż inwestycja ta zrealizowana została w tym samym roku.

Wskazać należy również, iż z pism skarżącego, składanych w postępowaniu administracyjnym, wynika, iż okno w ścianie zlokalizowanej w zbliżeniu do granicy z jego posesją wykonane zostało już po zrealizowaniu inwestycji, co mogłoby sugerować, iż roboty budowlane w tym zakresie nie pozostawały w związku z udzielonym pozwoleniem na dobudowę klatki schodowej. Kwestia ta nie stanowiła natomiast przedmiotu badania w toku prowadzonego przez organy postępowania.

Niezależnie od tego podkreślenia wymaga, że nawet przyjęcie, iż sporne okno wykonane zostało w toku inwestycji, związanej z dobudową klatki schodowej, w następstwie odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, nie uprawnia do konkluzji, iż badania legalności tych odstępstw, dokonywać należy w oparciu o regulacje prawne, obowiązujące w dacie ich dokonania. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało w 2006r. pod rządami obowiązującej i obecnie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Przepis art. 103 ust. 2 tej ustawy pozwala na stosowanie przepisów dotychczasowych (nieobowiązujących) jedynie do tych obiektów, których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995r. (data wejścia w życie ustawy z 1994r.) lub w stosunku do których przed tym dniem wszczęte zostało postępowanie administracyjne lecz wyłącznie w zakresie, objętym regulacją art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994r. Mimo braków w zgromadzonym materiale dowodowym, posiłkując się informacjami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (zwłaszcza zaś udzielonego pozwolenia na budowę) wydaje się nie budzić wątpliwości, że hipoteza przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994r. nie mogłaby mieć w sprawie zastosowania. Tym samym też odwołanie się do przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974r. oraz przepisów doń wykonawczych nie znajduje uzasadnienia. Dodatkowo wskazać wymaga, na poglądy prawne, sformułowane przez tutejszy Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 17 kwietnia 2007r. w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 916/06. Jakkolwiek bowiem wyrok ten dotyczył kwestii prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy regulacji, określonej w art. 138 § 2 k.p.a. przy wydawaniu rozstrzygnięcia o charakterze kasacyjnym, w jego motywach zawarte zostały wskazania, co do ewentualnej potrzeby przeprowadzenia postępowania w niniejszej sprawie, w trybie art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Mimo zatem niewiążącego swego charakteru (z uwagi na sformułowanie o charakterze warunkowym, zależnym od poczynionych ustaleń), prawomocny wyrok z dnia 17 kwietnia 2007r. obligował wszakże organy do przeprowadzenia stosowanego postępowania w tym zakresie i uzasadnienia zajętego stanowiska w motywach wydawanych rozstrzygnięć. W tym zakresie zatem, organy dopuściły się również naruszenia przepisu art. 153 p.p.s.a, przewidującego związanie zarówno poglądami prawnymi jak i wskazaniami co do dalszego postępowania w sprawie, w której prawomocnie wyrokował sąd administracyjny.

Biorąc pod uwagę powyższe uchybienia, stwierdzić należało, iż postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało wadliwie, w następstwie czego w sposób niedostateczny wyjaśniono stan faktyczny w sprawie. W konsekwencji zaś umorzenie postępowania administracyjnego, z powołaniem się na przepis art. 105 § 1 k. p. a., należało ocenić jako co najmniej przedwczesne.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy winny dokonać przekonujących ustaleń co do okoliczności faktycznych, biorąc pod uwagę brzmienie przepisu intertemporalnego, jakim jest przepis art. 103 ustawy Prawo budowlane.

Z tych też przyczyn na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, uznając to za konieczne dla końcowego załatwienia sprawy.

Na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c w zw. z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.), przyznano zaś pełnomocnikowi z urzędu, ustanowionemu dla skarżącego, koszty zastępstwa prawnego, obejmujące wynagrodzenie w kwocie 240,00,-zł., powiększone o należny podatek od towarów i usług oraz uiszczoną opłatę od pełnomocnictwa.

Z uwagi natomiast na treść uchylonej decyzji, niepodlegającej wykonaniu i nie nadającej się do wykonania, za bezprzedmiotowe uznano orzekanie w spawie jej wykonywania w trybie art. 152 p.p.s.a.

A. B.