Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 511/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-11-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86  par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Józef Kremis po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2013 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi M. C. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o odmowie przywrócenia terminu i umorzenia postepowania organu I instancji wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. uchylił postanowienia o odmowie przywrócenia terminu i umorzył postepowanie organu I instancji. Niniejsze rozstrzygnięcie skutecznie doręczono skarżącemu – wraz z pouczeniem – w dniu [...] kwietnia 2013 r.

Pismem z dnia [...] maja 2013 r. skarżący wniósł do tutejszego Sądu skargę na opisane w osnowie niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. W piśmie tym skarżący zawarł nadto wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia w/w skargi wskazując, ze w dniu [...] maja 2013 r. podczas powrotu do domu, z wykonywania prac dorywczych, uległ awarii samochód jego kolegi. W związku z powyższym skarżący – jak podał – nie zdążył przyjechać do domu, ani na pocztę w L., w godzinach jej urzędowania, aby wysłać skargę. Awaria auta – jak podkreślił skarżący – nastąpiła z przyczyn od niego niezależnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny.

Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej, w skrócie, "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. powódź, pożar, przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się osobą trzecią przy dokonywaniu konkretnej czynności (por. B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, wyd. 2, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1998, s. 345).

Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy w sposób przekonujący uprawdopodobniony zostanie brak winy, a przy tym wykazane zostanie, iż niezależna przeszkoda trwała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności, nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności. Inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. E. Iserzon, J. Staraniek. "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, wyd. IV, W-wa 1980, str. 136). W literaturze dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

W ocenie Sądu, okoliczności podniesione w złożonym wniosku nie uprawdopodabniają braku winy skarżącego w uchybieniu terminowi, nie wskazują także, iż wnioskodawca nie mógł dokonać czynności w terminie.

Przede wszystkim podnieść należy, że skarżącemu skutecznie doręczone zostało zaskarżone postanowienie w dniu [...] kwietnia 2013 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i trybie jego zaskarżenia do tutejszego Sądu. Termin do wniesienia skargi do tutejszego Sądu upływał zatem z dniem [...] maja 2013 r. (środa). Skarżący w zaznaczonym okresie nie podjął jednak żadnej czynności zmierzającej do skutecznego i terminowego nadania skargi do tutejszego Sądu. Czynność tę zamierzał – jak wynika to z treści wniosku - podjąć dopiero w ostatnim dniu trzydziestodniowego terminu tj. w dniu [...] maja 2013 r., nie zważając na okoliczność zbliżającego się wolnego od pracy dnia [...] maja 2013 r. (czwartek). Co prawda zwlekanie z dokonaniem czynności do ostatniego dnia terminu nie jest zawinionym działaniem, jednakże niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie uprawdopodabnia braku winy (B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, wydanie 4, str. 290). A od strony postepowania wymaga się dbałości i należytej staranności w wykonywaniu czynności procesowych, zaś brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 5 października 2012 r., II OZ 862/12). W niniejszym stanie faktycznym trudno mówić natomiast o podjęciu jakiegokolwiek wysiłku w celu przezwyciężenia przeszkody, bowiem skarżący po pierwsze w żaden sposób nie udokumentował faktu zaistnienia przeszkody (awarii samochodu), a po wtóre czynność zmierzającą do nadania skargi w terminie, mógł podjąć nie tylko - jak usilnie próbuje dowieść - w Urzędzie Pocztowym w L. (do którego na skutek awarii samochodu, nie dotarł w godzinach urzędowania), lecz w każdym innym dowolnie wybranym Urzędzie Pocztowym, do którego miał dostęp pokonując drogę powrotną. A czego skarżący – jak wynika z treści wniosku - nie uczynił. Nie wskazał też, aby takie rozwiązanie nie było możliwie.

Z tych też względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.