Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 623/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 3 w zw. z art. 220 par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1162/08 odrzucające skargę J. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2008 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na wykonanie instalacji p o s t a n a w i a oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1162/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na wykonanie instalacji. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiot skargi w niniejszej sprawie podlega opłacie stałej w wysokości 200 zł zgodnie z § 2 ust 5 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, a więc także skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Zarządzeniem z dnia 16 lipca 2008 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 3 odpisów skargi oraz uiszczenie wpisu sądowego - w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie skarżąca odebrała w dniu 31 lipca 2008 r., czyli termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 7 sierpnia 2008 r. Z akt sprawy wynika, iż skarżąca pomimo upływu wyznaczonego terminu nie dopełniła czynności nakazanych przez Sąd.

W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika J. R. zarzuciła Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. odrzucenie skargi z powołaniem się na jej nieopłacenie, podczas gdy, jak wskazano, skarżąca na mocy postanowienia Sądu z dnia 30 września 2008 r. została zwolniona od kosztów sądowych w zakresie całkowitym. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. odrzucenie skargi z powołaniem się na jej nieopłacenie, podczas gdy, jak wskazano, skarżąca na mocy postanowienia Sądu z dnia 30 września 2008 r. została zwolniona od kosztów sądowych w zakresie całkowitym jest nieuzasadniony.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej przyznanie prawa pomocy J. R. w zakresie całkowitym nie miało wpływu na ocenę skargi wniesionej przez stronę. Termin do uzupełnienia braków tej skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego, upływał bowiem w dniu 7 sierpnia 2008 r. Tymczasem z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się dopiero w dniu 23 września 2008 r., (data wpływu formularza PPF) zatem ponad miesiąc po upływie wskazanego wyżej terminu i już po doręczeniu skarżącej postanowienia o odrzuceniu skargi. Stwierdzić zatem trzeba, że w zakreślonym terminie skarżąca w żaden sposób nie odpowiedziała na wezwanie skierowane do niej przez Sąd. W tej sytuacji za zasadne należy uznać stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który stwierdził, że skarga J. R. podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 220 § 3 P.p.s.a.

W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.