Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1208/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla (spr) Sędziowie WSA Małgorzata Brachel -Ziaja NSA Andrzej Niecikowski Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2011r sprawy ze skargi Z.P. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 sierpnia 2010r., nr [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. wydał w dniu [...] lutego 2010 r. decyzję, znak [...] , którą nakazał Z.G. rozbiórkę samowolnie zrealizowanego budynku gospodarczego o wymiarach 2, 80m x 8, 76m zlokalizowanego na terenie nieruchomości położonej w N. przy ul. [...] a, działka nr 1 obr. [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity z 2006 r, Dz. U. Nr 156, póz. 1118 z późniejszymi zmianami, cyt. dalej jako: "Prawo budowlane") i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000 r., Dz. U. Nr 98, póz. 1071 z późn. zm., cyt. dalej jako: "k.p.a.").

Przed wydaniem powyższej decyzji, w ramach wszczętego postępowania przeprowadzono oględziny na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w N. , przesłuchano świadków oraz odebrano oświadczenie od inwestora Z.G. . Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ ustalił, że nieruchomość położona przy ul. [...] jest zabudowana między innymi parterowym obiektem o wymiarach 2.8 m x 8.76 m, murowanym, nieposiadającym podpiwniczenia, ze stropodachem krytym folią i plandeką, zlokalizowanym przy granicy z działką nr 2 w obręb [...]. Ustalono, że istniejący w miejscu powyższego obiektu poprzedni budynek został rozebrany wiosną 2008 r. Następnie latem 2008 r. na jego miejscu wzniesiono konstrukcję stalową, która z kolei została zadaszona. We wrześniu 2008 r. konstrukcja stalowa została wypełniona murowanymi ścianami, w wyniku czego powstał sporny budynek. Prowadzone wiosną i latem 2008 r. roboty budowlane Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. zakwalifikował jako odbudowę poprzednio istniejącego obiektu budowlanego, która w myśl art. 28 Prawa budowlanego wymagała uzyskania pozwolenia. Organ ten ustalił ponad wszelką wątpliwość, że Z.G. nie uzyskał wymaganego prawem zezwolenia na prowadzenie opisanych wyżej robót.

Organ pierwszej instancji podjął czynności celem zalegalizowania samowoli budowlanej. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. (znak: [...] nakazał inwestorowi:

1. wstrzymać roboty budowlane związane z budową budynku gospodarczego realizowane bez wymaganej ustawą Prawo budowlane decyzji o pozwoleniu na budowę,

2. w ramach niezbędnych zabezpieczeń wstrzymanej budowy zabezpieczyć ją przed negatywnym wpływem czynników atmosferycznych oraz dostępem osób trzecich,

3. przedstawić następujące dokumenty:

a) zaświadczenie Prezydenta Miasta N. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w terminie do dnia 23 grudnia 2009 r.;

b) w wypadku uzyskania pozytywnego zaświadczenia, cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane aktualnym na dzień opracowania projektu, sprawdzonego pod względem zgodności z przepisami w tym techniczno - budowlanymi i przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego wraz z ekspertyzą o stanie technicznym budynku - w terminie do dnia 29 stycznia 2010 r.,

c) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na

cele budowlane.

W oparciu o art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego organ l instancji zbadał zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i ustalił, że odbudowa budynku jest zgodna z obowiązującymi ustaleniami planu "[...]". Wobec nieprzedłożenia żądanych dokumentów Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. , cytowaną na wstępie decyzją, nakazał inwestorowi Z.G. dokonać rozbiórki opisywanego wyżej budynku. W uzasadnieniu swej decyzji organ ten w pierwszej kolejności podał, że inwestor nie wypełnił nałożonego nań na mocy postanowienia z dnia [...] listopada 2009 r. obowiązku dostarczenia określonych dokumentów, co zgodnie z treścią art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, musiało skutkować nakazaniem rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego bez wymaganego zezwolenia. Decyzja ta - jak wywodził dalej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego - pozostawała także w zgodzie ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r. (pismo znak: [...] ) dotyczącym samowoli budowlanych, wedle

którego: "w szczególności organy nadzoru budowlanego powinny wydawać decyzję nakazującą rozbiórkę zawsze w przypadku niewywiązania się inwestorów z terminowego dostarczania wymaganej dokumentacji".

Odwołanie od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł Z.G. . Podał, że z uwagi na problemy osobiste i zdrowotne nie był w stanie dotrzymać terminów związanych z dostarczeniem wymaganych dokumentów. Odwołujący się przedłożył szereg zaświadczeń, mających potwierdzać powoływane przez niego okoliczności, a wśród nich: zaświadczenia o niezdolności Z.G. do pracy w dniach od 12 listopada 2009 r. do 26 stycznia 2010 r, oświadczenie jednostki projektowej z dnia 18 lutego 2010 r. potwierdzające, że Z.G. zlecił jej w grudniu 2009 r. wykonanie dokumentacji projektowej związanej z legalizacją budynku gospodarczego na działce nr 1 w obrębie [...] przy ul. [...] w N. , a także kartę leczenia szpitalnego swojej żony z października 2008 r., orzeczenie o stopniu jej niepełnosprawności, decyzje o przyznaniu świadczeń rehabilitacyjnych oraz orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] grudnia 2009 r. o jej częściowej niezdolności do pracy do dnia 30 czerwca 2010 r.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tej decyzji podano w szczególności, że organ pierwszej instancji w sposób nieprawidłowy ustalił krąg stron toczącego się przed nim postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pozyskał informację o śmierci, w dniu 12 kwietnia 2009 r, M.G., . Organ pierwszej instancji zwrócił się co prawda do Urzędu Miasta w J. w celu uzyskania informacji o imionach, nazwiskach i miejscu zamieszkania potencjalnych spadkobierców M.G. , lecz uzyskane dane były niewystarczające. Pismo z Urzędu Miasta w J. nie zawierało informacji, czy M.G. miał dzieci. Organ odwoławczy zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. 30 § 5 k.p.a. poprzez zaniechanie uzyskania informacji od A.G. co do tego, kto sprawuje faktyczny zarząd masą spadkową oraz niezwrócenie się do właściwego sądu o udzielenie informacji, czy złożone zostały oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku po M.G. . Powyższe uchybienie w ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego spowodowało, że decyzja z dnia [...] lutego 2010 r. wydana została z naruszeniem art. 10 k.p.a.

Nadto organ odwoławczy zwrócił uwagę na wyjątkowy charakter decyzji o rozbiórce jako najsurowszej formie likwidacji skutków samowoli budowlanej. Podkreślił przywoływany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd o konieczności sięgania po decyzję o rozbiórce dopiero przy braku podstaw do stosowania łagodniejszych sposobów usunięcia stanu niezgodnego z prawem. Formułując wskazówki dla organu pierwszej instancji, jakimi powinien kierować się ten organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zasugerował rozważenie przedłużenia inwestorowi terminu do dostarczenia dokumentacji. Organ podkreślił, że z odwołania Z.G. wynika, że odwołujący się był w posiadaniu wymaganych dokumentów, a jedynie z powodu kłopotów osobistych i zdrowotnych nie był w stanie dostarczyć ich organowi w przewidzianym terminie. Wobec faktu, że art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane pozostawia uznaniu organu administracji określenie terminu, w jakim powinny być przedstawione wymagane dokumenty, organ odwoławczy wskazał na konieczność rozważenia zmiany na podstawie art. 77 § 2 k.p.a. terminu nałożonego postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2010 r. wniosła Z.P. , współwłaścicielka sąsiedniej nieruchomości. W swej skardze zakwestionowała zasadność potrzeby poszukiwania spadkobierców jednej ze stron, twierdząc, że takie postępowanie nie może nic wnieść do sprawy. Wskazała, że wszyscy pozostali współwłaściciele byli prawidłowo informowani o przebiegu postępowania, a w szczególności, że A.G,. otrzymywała na adres korespondencyjny M.G. wszystkie dokumenty związane z postępowaniem. Skarżąca zarzuciła nadto, że inwestor nie wywiązał się z obowiązku przedłożenia dokumentacji w wyznaczonym terminie a prośbę o jego przesunięcie złożył dopiero w odwołaniu. Niezasadne były w jej przekonaniu zawarte w decyzji wytyczne Inspektora Nadzoru Budowlanego dla organu I instancji, wedle których celowe byłoby rozważenie przedłużenia terminu do dokonania czynności procesowej przez inwestora.

W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. Wobec istnienia przesłanki pozwalającej na wznowienie postępowania zasadne było uchylenie decyzji wydanej w wadliwie prowadzonym postępowaniu. Organ odwoławczy podkreślił także, że art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego pozostawia uznaniu organu określenie terminu, w jakim powinny być przedstawione przez inwestora wymagane dokumenty. Celowe zatem było - także z punktu widzenia wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania obywateli do organów państwa -nakazanie organowi pierwsze} instancji, by rozważył udzielenie inwestorowi dodatkowego terminu do dokonania niezbędnych czynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000 r., Dz.U. Nr 98, póz. 1071 z późn. zm., cyt. dalej jako: "k.p.a.") organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organy administracji publicznej mogą odstąpić od tej zasady tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Z tak sformułowanej zasady wynikają dla organu administracji publicznej dwojakiego rodzaju obowiązki: po pierwsze - obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania; po drugie -obowiązek umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Korelatem wskazanych obowiązków organu są uprawnienia strony postępowania polegające na prawie do czynnego udziału oraz prawie do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego (A. Matan [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom l. Komentarz do art. 1-103, LEX, 2010, wyd. III). Naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową i stanowi podstawę do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego w sprawie o wznowienie postępowania na wniosek strony, niezależnie od tego, czy miało wpływ na treść decyzji. Pogląd ten należy uznać za ugruntowany zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w doktrynie prawa administracyjnego. -W świetle powyższego, jako niezasadne ocenić należy zarzuty skarżącej zmierzające do zakwestionowania znaczenia zasady wyrażonej w art 10 k.p.a. Wbrew wyrażonemu w skardze przekonaniu, jest to zasada o podstawowym gwarancyjnym znaczeniu, której przestrzeganie jest bezwarunkowym obowiązkiem organów prowadzących postępowanie jurysdykcyjne. Nie znajduje normatywnego oparcia sugerowany w skardze podział stron postępowania na te, których czynny udział w postępowaniu domaga się pełnej realizacji oraz takie, których status nie wymaga restrykcyjnego przestrzegania dyspozycji art. 10 k.p.a. Gwarancja określona w cytowanym przepisie dotyczy każdej ze stron postępowania administracyjnego- w równym stopniu. Naruszenie omawianej zasady w odniesieniu do którejkolwiek ze stron, skutkować musiałoby uznaniem całego postępowania administracyjnego za wadliwe i mogłoby stanowić podstawę do kwestionowania wydanej w jego toku decyzji.

Słuszna jest ocena organu drugiej instancji wadliwości sposobu prowadzenia postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w rozpatrywanej sprawie. Organ ten nie dopełnił bowiem wszystkich wymogów, jakie stawia treść cytowanego wyżej art. 10 k.p.a. Prawidłowy jest pogląd Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , że organ pierwszej instancji nie podjął wszystkich wymaganych prawem czynności dla ustalenia kręgu spadkobierców po zmarłym M.G. . Istotnie bowiem w informacji uzyskanej z Urzędu Miasta w J. brak było danych dotyczących dzieci zmarłego, pomimo że wniosek zawierał prośbę o udzielenie informacji także w tym zakresie. Za skuteczną próbę ustalenia kręgu spadkobierców po zmarłym nie może zostać uznane pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 września 2009 r. adresowane do A.G. ([...]). W piśmie tym brak jest pytania, czy M.G. miał dzieci. Biernie zachował się także organ pierwszej instancji wobec informacji zawartej w piśmie A.G. z dnia 12 października 2009 r. o nieprzeprowadzeniu postępowania spadkowego po jej zmarłym mężu, nie podejmując próby uzyskania informacji, kto sprawuje faktyczny zarząd spadkiem. W aktach brak jest też danych o koniecznych próbach ustalenia, czy składano oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku po zmarłym. Poprzestano na oświadczeniu A.G. , wedle którego postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku po M.G. nie toczyło się. Powyższe prowadzi do wniosku, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dopełnił wszystkich czynności mogących służyć ustaleniu kręgu spadkobierców po zmarłej stronie. Słusznie zatem wytknął te uchybienia organ drugiej instancji. Oświadczenie złożone przez B.G.-O. na rozprawie sądowej w dniu 23 lutego 2011 r. potwierdziło fakt pozostawienia córki przez uczestnika M.G., . Osoba ta nie została jednak wezwana do udziału w postępowaniu. Zaistniała w związku z tym przesłanka wznowienia postępowania, przewidziana w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. Wskazać można inne jeszcze uchybienie, którego dopuścił się organ pierwszej instancji w realizacji zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. Jak wynika z analizy akt niniejszej sprawy, informację o śmierci jednej ze stron uzyskano najpóźniej w dniu 8 czerwca 2009 r, tj. w dniu, w którym, pismo adresowane do M.G. wróciło z adnotacją: "adresat zmarł" (k. [...]. Organ pierwszej instancji dokonywał jednak nadal w tym czasie kolejnych czynności postępowania. Przeprowadził w dniu 29 czerwca 2009 r. przesłuchanie świadków, a także sporządził w dniu 28 lipca 2009 r. zawiadomienie o przebiegu tego przesłuchania i podjął próbę doręczenia tegoż zawiadomienia na adres i nazwisko zmarłego M.G. (k. [...]). Podkreślić należy, że czynności te miały miejsce już po powzięciu przez organ informacji o śmierci jednej ze stron i przed wyjaśnieniem kwestii następstwa procesowego po tej zmarłej stronie. Wskazane uchybienia przekonują, że słusznie organ odwoławczy dopatrzył się naruszenia art. 10 k.p.a. w postępowaniu przed organem pierwszej instancji.

Wbrew zapatrywaniom prezentowanym w skardze, prawidłowe jest stanowisko organu drugiej instancji w przedmiocie charakteru terminu, o którym mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Wprowadzenie ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r., nr 80, póz. 718) do art. 48 Prawa budowlanego ust. 2 - 5 oznaczało odstąpienie ustawodawcy od restrykcyjnej regulacji nieprzewidującej możliwości legalizacji samowoli budowlanej. Ratio legis wprowadzonych zmian było stworzenie prawnych podstaw, umożliwiających odstąpienie od obowiązku orzekania nakazu bezwarunkowej rozbiórki w stosunku do określonych w przepisach kategorii obiektów samowolnie budowanych lub wybudowanych. Dodać jeszcze można, że zmiana ta pozostawała w zgodzie z negatywną oceną surowości poprzedniego uregulowania, wyrażoną między innymi w wyroku Trybunał Konstytucyjnego z dnia 26 marca 2002 r., (sygn. akt: SK 2/01). Zgodnie z obowiązującym brzmieniem art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego w związku z ust. 1 i 2 tego przepisu, w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych właściwy organ ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie, zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 tej ustawy. Literalna wykładnia art. 48 ust. 3 wskazuje, że ustawodawca nie zdecydował się na wprowadzenie sztywnego, ustawowego terminu, do upływu którego inwestor byłby obowiązany uzupełnić brakującą dokumentację. Brzmienie cytowanego przepisu dowodzi, że ustalenie tego terminu pozostawiono uznaniu organu, który powinien go określać w sposób odpowiadający realiom rozpoznawanej sprawy. Oczywiste przy tym pozostaje, że termin ten musi być wystarczająco długi, by umożliwić stronie skuteczne zrealizowanie nałożonych na nią obowiązków. Zgodnie z poglądem wyrażanym w orzecznictwie termin, o którym mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego jest terminem procesowym i może być przedłużany stosownie do uznania organu. Wedle stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2006 r. (sygn. akt: VII SA/Wa 441/06): "wyznaczony przez organ termin ma jedynie charakter procesowy, może być zatem ustalony przez organ stosownie do okoliczności sprawy, może też zostać wydłużony na żądanie stron. Organ dysponuje zatem w tym zakresie tzw. luzem administracyjnym, gdyż zakres i bieg tego terminu nie wynika wprost z przepisu prawa, lecz z woli organu administracji. Dlatego też uznanie przez organ, nawet po upływie ww. terminu, iż obowiązek został wykonany daje podstawę do legalizacji zabudowy, która nie narusza prawa ani interesów prawnych skarżącego". Z poglądem tym koresponduje konstatacja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zawarta w wyroku z dnia 2 lipca 2009 r. (sygn. akt: II SA/Rz 117/09), według której: "termin przedłożenia dokumentów jest terminem procesowym o charakterze zawitym w stosunku do strony, dla której został ustanowiony, natomiast w stosunku do organu, który go wyznaczył jest terminem instrukcyjnym, zatem organ jest władny taki termin wydłużyć lub skrócić. Okoliczność, że rzeczony termin jest zamieszczony w prawie materialnym, nie może przemawiać za stanowiskiem odmiennym, bowiem wiele ustaw ma charakter mieszany, materialno-procesowy". Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 22 października 2008 r. (sygn. akt: II SA/Łd 390/08), stwierdzając,

że: "termin wynikający z ust. 3 art. 48 jest terminem procesowym wyznaczanym w istocie przez organ. Jego niedotrzymanie może rodzić konsekwencje wynikające z ust. 4 omawianego przepisu, jednak nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby organ administracji przedłużył termin, po zbadaniu wniosku inwestora w tym zakresie". Pogląd powyższy znalazł także uznanie w doktrynie, na co wskazuje teza wyrażona w Komentarzu do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II. Zaprezentowane powyżej zapatrywania należy podzielić.

Przenosząc uwagi powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić można, że wskazówki organu odwoławczego co do konieczności rozważenia zmiany wyznaczonego postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. terminu znajdują uzasadnienie. Z odwołania wynika, że inwestor podjął działania zmierzające do uzyskania wymaganych dokumentów. Potwierdzać to może oświadczenie R.K. świadczącego usługi projektowe i nadzorcze, wedle którego Z.G. zlecił mu sporządzenie stosowanej dokumentacji. Co więcej, z dołączonych do odwołania dokumentów wynika, że powodem nieprzedłożenia żądanej dokumentacji były problemy natury zdrowotnej strony. Z zaświadczeń lekarskich przedstawionych przez Z.G. wynika, że był on niezdolny do pracy w dniach od 12 listopada 2009 r. do 26 stycznia 2010 r. Przypomnieć w tym miejscu należy, że termin do przedstawienia zaświadczenia właściwego organu o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został wyznaczony na dzień 23 grudnia 2009 r., zaś przedłożenia pozostałych dokumentów wymagano do dnia 29 stycznia 2010 r. Inwestor wykazał więc przy pomocy dokumentów urzędowych, że przez niemal cały czas biegu wyznaczonego terminu był ograniczony w możliwości uczynienia zadość obowiązkowi nałożonemu w wezwaniu. Istniały więc okoliczności o szczególnym charakterze pozwalające rozważać modyfikację wyznaczonego inwestorowi terminu do wykonania nakazanych czynności. Skoro zatem przepis umożliwia organowi przedłużenie wyznaczonego inwestorowi terminu, a całokształt okoliczności rozpoznawanej sprawy uzasadnia tę prolongatę, organ pierwszej instancji powinien był rozważyć zasadność zmiany terminu.

W świetle powyższego brak było podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza prawo. W tej sytuacji skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).