Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 545/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 8, par. 10, par. 11
journal: Dz.U. 2002 nr 98 poz 890
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego  funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca), Protokolant Robert Hubacz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 marca 2010 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydania opinii za okres służby I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Naczelnik Wydziału Prewencji Komendy Wojewódzkiej Policji we W. w dniu 10 lipca 2008r. sporządził opinię służbową J. K. odbywającej służbę stałą, za okres od 21 października 2003r. do 12 lutego 2008r. W części dotyczącej opisu stanowiska służbowego wskazano, że J. K. od 1 września 2003r. jest zatrudniona w Wydziale Prewencji KWP we W. jako specjalista, wymagane na tym stanowisku wykształcenie to wyższe/średnie, kwalifikacje: wyższe zawodowe, specjalistyczne zawodowe, wymagany staż służbowy odpowiednio 3/5 lat.

Wskazano też najważniejsze zadania realizowane na stanowisku służbowym. W części "C" opinii – ocena opiniowanego - stwierdzono, że zainteresowana posiada wykształcenie, kwalifikacje zawodowe, staż służby, poświadczenie bezpieczeństwa, znajomość języków obcych zgodnie z wymaganiami. Natomiast ocena wywiązywania się z obowiązków i realizacja zadań i czynności według kryteriów, samodzielność, kreatywność, dyspozycyjność określono jako poniżej wymagań. W ocenie zaś opisowej opiniowanego w zakresie przygotowania zawodowego, wywiązywania się z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności, a także predyspozycji do zajmowania stanowiska służbowego stwierdzono, że:

Komisarz J. K. posiada właściwe przygotowanie zawodowe, wymagane na stanowisku specjalisty w Wydziale Prewencji KWP we W.

W zakresie wywiązywania się z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych uznano za zgodne z wymaganiami: znajomość obowiązujących przepisów i procedur oraz umiejętność ich stosowania, rozwój własny i podnoszenie kwalifikacji, planowanie i organizowanie pracy, praca w zespole, komunikację, zdolność analityczną oraz realizację zadań i czynności.

Nie poddawano ocenie umiejętności radzenia sobie przez komisarz J. K. w sytuacjach kryzysowych, gdyż w opiniowanym okresie brak było takich okoliczności, które umożliwiały wykazanie się w trudnych, nietypowych sytuacjach, opanowaniem emocjonalnym, dostosowaniem działań do szybko zmieniających się warunków i sytuacji, stanowczego działania skierowanego na rozwiązanie problemu.

W opiniowanym okresie poniżej wymagań oceniono u kom. J. K.:

- samodzielność;

- kreatywność;

- dyspozycyjność.

Stwierdzono, że komisarz J. K. nie wykazała się samodzielnością, uwzględniającą umiejętność działania bez angażowania innych osób oraz konieczności nadzoru przełożonych. Dało to swój wyraz poprzez kilkakrotne, niesamodzielne kończenie zleconych czynności. Powodem było częste udawanie się przez kom. J. K. na zwolnienie lekarskie w trakcie realizacji zadania. Odnotowano również liczne błędy w wytworzonej przez kom. J. K. dokumentacji finalnej, wymagającej istotnej korekty. Z uwagi na liczne uchybienia w ww. zakresie wobec kom. J. K. wzmożono nadzór, ją samą objęto działaniami readaptacyjnymi, których celem było poprawienie efektywności pracy po długich okresach nieobecności, zwolnień lekarskich oraz urlopu macierzyńskiego.

Wskazano, że komisarz J. K. nie wykazała się kreatywnością, z uwzględnieniem wykorzystywania umiejętności i wyobraźni do tworzenia nowych rozwiązań oraz doskonalenia już istniejących, umiejętności i woli poszukiwania obszarów wymagających zmian oraz sygnalizowanie o nich, inicjowania działań i przyjmowania odpowiedzialności za nie. Dało to swój wyraz w zupełnym braku inicjatywy. Wszelkie działania modernizacyjne, innowacyjne, pogłębiania kontaktów pomiędzy Policją a przedstawicielami innych podmiotów wynikały z poleceń przełożonych, a nie inicjatywy własnej.

Podano też, że komisarz J. K. nie wykazała się właściwym stopniem dyspozycyjności, z uwzględnieniem możliwości i gotowości podejmowania oraz realizacji zadań i czynności służbowych w czasie i poza czasem służby. W opiniowanym okresie bardzo często korzystała ze zwolnień lekarskich. W 2004 roku przebywała na zwolnieniu przez 79 dni, w 2005 roku przez 142, w 2006 roku przez 257, a w 2007 roku przez 82. Dodatkowo w okresie 2006/2007 roku kom. J. K. wykorzystała 141 dni urlopu macierzyńskiego. W 2008 r. w styczniu przebywała na 26 dniowym zwolnieniu lekarskim. Ponadto, kom. J. K. wykonuje swoje obowiązki służbowe w systemie 7 godzinnym z uwagi na karmienie dziecka piersią. Z tego powodu nie może być angażowana do przedsięwzięć wydziału w postaci patroli oficerskich, wyjazdów szkoleniowych, spotkań zamiejscowych np. z komendantami straży gminnych (miejskich). Kom. J. K. korzysta z wyjść prywatnych (za zgodą przełożonych) w czasie godzin służby. Stwierdzono, iż kom. J. K. nie jest funkcjonariuszem dyspozycyjnym, w zakresie w jakim jest to podyktowane potrzebami służby, tak w pełnym wymiarze czasu, jak i poza czasem służby.

Natomiast w części D opinii - Propozycje dotyczące rozwoju zawodowego opiniowanego, stwierdzono, że mając na uwadze ocenę przygotowania zawodowego opiniowanej przedstawioną w cześci C, w zakresie podniesienia (uzupełnienia) kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego, zaproponowano kontynuowanie procesu readaptacji zawodowej kom. J. K., polegający na objęciu ścisłym nadzorem przez bezpośredniego przełożonego czynności służbowych w celu ukształtowania właściwego sposobu realizacji zadań. Dodano, że niezbędne jest także dokonywanie w 2008 r. ocen okresowych kom. J. K. nie rzadziej niż raz na kwartał.

We wnioskach końcowych dotyczących opiniowanego podano, że jest przydatna na zajmowanym stanowisku służbowym - dobrze realizuje zadania i czynności.

Odwołanie od opinii służbowej za okres służby od dnia 21 października 2003 roku. do dnia 12 lutego 2008 roku, z dnia 10 lipca 2008 r., wniosła J. K. i stwierdziła w nim, że nie zgadza się z dokonaną oceną w punktach: samodzielność, kreatywność i dyspozycyjność poniżej wymagań - uważa, że powinno być zgodnie z wymaganiami oraz wykształcenie i staż służby zgodnie z wymaganiami - kiedy powinno być powyżej wymagań.

Wskazała, że uzasadnienie, że nie wykazała się samodzielnością z powodu częstego udawania się na zwolnienia lekarskie w trakcie realizacji zadania jest kuriozalne. A ponadto nie wyczerpuje przesłanek zawartych w Rozporządzeniu MSWiA z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej.

Zarzuciła, że w uzasadnieniu jest napisane, że odnotowano liczne błędy w wytworzonej przez nią dokumentacji. Tymczasem opinia służbowa dotyczy okresu 5 lat. Nie można jej ocenić za okres 5 lat jako pracownika niesamodzielnego jeżeli w wymienionym okresie czyli latach 2003 - 2007 jej samodzielność oceniana była jako zgodna z wymaganiami. Po powrocie z drugiego urlopu macierzyńskiego powierzono jej liczne odpowiedzialne czynności i zadania, których nie poleca się pracownikowi nie samodzielnemu. Z wykonywanych zadań wywiązywała się w pełni i bez pomocy przełożonych, wykazując się dużą wnikliwością i rzetelnym podejściem do problemu. Dowody na to przedstawiała już w 2 poprzednich odwołaniach od opinii służbowej z dnia 12 lutego i 22 kwietnia 2008 r. Podniosła, że gdy prosiła sporządzającego jej opinię służbową o przedstawienie dokumentów, w których popełniła "liczne błędy (...) wymagające istotnej korekty" odmówił ich udostępnienia. I pomimo wydania na piśmie zgody przez Pana Komendanta na ich przejrzenie, nie uzyskała ich, o czym również powiadomiłam Pana Komendanta raportem. Taką postawę interpretuje jednoznacznie: przełożony nie posiada dokumentów świadczących o tym, że w przeciągu 5 lat jej pracy popełniła tak wiele błędów w sporządzanej przez nią dokumentacji, że należy ocenić samodzielność poniżej wymagań. Gdyby posiadał takie dokumenty to zostałyby udostępnione.

Ponadto dodała, że nie objęto jej żadnymi działaniami "readaptacyjnymi", lecz działaniami represyjnymi, zmierzającymi do jej poniżania, nękania i znęcania się psychicznego.

Wskazała też, że ocenienie jej kreatywności poniżej wymagań jest bezzasadne. Podkreśliła, że opinia służbowa dotyczy okresu 5 lat. Sporządzający zaś opinię skupił się jedynie na okresie, w którym to jej kierownik jak i sam naczelnik znęcali się psychicznie nad nią. Ale pomimo paraliżującej atmosfery strachu i nagonki potrafiła wykazać się kreatywnością. Dowody na to przedstawiła już w 2 poprzednich odwołaniach od opinii służbowej.

Zarzuciła, że uzasadnienie jej dyspozycyjności poniżej wymagań "przebywaniem" na zwolnieniach lekarskich, urlopem macierzyńskim, pracą w systemie 7 godzinnym z powodu karmienia dziecka piersią jest skandaliczne. Dodała że po raz trzeci napisanym uzasadnieniem naczelnik mł. insp. A. F. uporczywie i złośliwie łamie jej prawa pracownicze.

Zwróciła uwagę na to, że takie uzasadnienie jest niezgodne z Rozporządzeniem MSWiA z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej.

Podniosła, że jest pracownikiem dyspozycyjnym a przełożeni nie mają żadnych dowodów na brak jej dyspozycyjności.

Po raz trzeci ocenienie jej przez naczelnika mł. insp. A. F. niezgodnie z prawdą, bez realnych dowodów, w 3 punktach części "C II" poniżej wymagań a także użycie w części "D" obraźliwego stwierdzenia, że należy kontynuować wobec niej proces readaptacji zawodowej świadczy o znęcaniu się nad nią psychicznie i zapis dotyczący "niezbędnego oceniania jej nie rzadziej niż na kwartał" w ocenie skarżącej czyni podstawę do dalszego znęcania się psychicznego nad nią.

Zarzuciła też, że naczelnik obniża jej wartość, gdyż nie uwzględnił, że ma wykształcenie wyższe i staż powyżej wymagań. Ma też ukończone studia podyplomowe, na co są dowody w dziale kadr, o czym naczelnik wie.

Dodała też, że podobnie jest w przypadku stażu pracy. Dla funkcjonariusza z wykształceniem wyższym zatrudnionym na stanowisku specjalisty wymagany jest staż 3 letni, wnioskodawczyni ma 8 letni staż pracy, co powinno skutkować zaznaczeniem w formularzu opinii służbowej, jako powyżej wymagań.

Po rozpoznania odwołania Komendant Wojewódzki Policji we W. na podstawie § 11 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji (Dz.U. Nr 98, poz. 890 ze zm.) decyzją z dnia 12 października 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną opinię.

Uzasadniając swoją opinię wskazał, że zaskarżona opinia została wydana po zapoznaniu się ze sprawozdaniem komisji powołanej w dniu 4 czerwca 2008r. do zbadania zasadności odwołania od opinii służbowej z dnia 22 kwietnia 2008r.

Stwierdzono też, że Komendant Wojewódzki Policji we W. odstąpił od powołania fakultatywnego komisji w celu zbadania zasadności odwołania, gdyż opinia służbowa z dnia 10 lipca 2008r. uwzględnia rozpoznane okoliczności, które organ rozpoznający odwołanie wskazał organowi I instancji przy jej wydaniu.

W skardze na powyższą decyzję J. K. zarzuciła, że jest ona niezgodna w przepisami rozporządzenia MSWiA z dnia 17 czerwca 2002r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej a także z przepisami rozporządzenia MSWiA z dnia 15 lutego 2008r. zmieniającymi rozporządzenie w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowisku komendantów i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe, niezgodne z art. 79 ustawy o Policji oraz niezgodnie z Kodeksem pracy – działem "ochrona praw Kobiet". Dodała, że decyzja organu II instancji krzywdzi ją.

W uzasadnieniu zaskarżonej opinii skarżąca podniosła iż nie zgadza się z opinią służbową z dnia 10 lipca 2008r. w tej części , którą opisała w odwołaniu, z przyczyn w nim wskazanym.

Podała, że §8 rozporządzenia MSWiA z 17 czerwca 2002r. stanowił , że opinię wydaje się w oparciu o okresowe oceny wywiązywania się opiniowanego z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności. W opiniowanym okresie 5 lat zostały wydane 3 opinie okresowe, dwie z nich oceniały kryteria zawarte w części "C" "samodzielność", "kreatywność" i "dyspozycyjność" i zawierały ocenę pozytywną – ostatnia z 31 stycznia 2008r. – negatywną. Zatem opinia z 10 lipca 2008r. została wydana niezgodnie z rozporządzeniem z dnia 17 czerwca 2002r. – gdyż uwzględnia tylko ostateczną opinię okresową. Ta ostatnia ocena dotyczyła okresu od 15 czerwca 2007r., gdy nie pracowała; na urlopie macierzyńskim przebywała do 21 sierpnia 2007r.

Wskazała też, że w opinii służbowej z 10 lipca 2008r. w części "C" ocena opiniowanego, ocena przygotowania zawodowego, kryteria "wykształcenie", kwalifikacje zawodowe, "staż służby", znajomość języków obcych oceniano zgodnie z wymaganiami powinno się oceniać jako powyżej wymagań.

Uzasadniając to stwierdzenie zarzuciła, że taka ocena pozostaje w sprzeczności z rozporządzeniem MSWiA z 15 lutego 2008r., o którym mowa wyżej. Dalszej części podała te same zarzuty, które zawierało odwołanie.

Podkreśliła, że opinia pisemna zawierała również bezprawne zapisy, z dalszych wywodów skargi wynika, że zarzuty te dotyczą tych samych zapisów, o których jest mowa w odwołaniu skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie; dodał, że w jego ocenie jest ona nieuzasadniona.

Podkreślił, że Naczelnik Wydziału Prewencji wydający opinię służbową z dnia 10 lipca 2009r. we wnioskach końcowych uznał, że skarżąca jest przydatna na zajmowanym stanowisku służbowym, dobrze realizuje zadania i czynności służbowe. Zaskarżona opinia nie spowodowała ani nie powoduje ujemnych skutków dla skarżącej zarówno w sferze finansowym jak również związanych z zajmowanym stanowiskiem służbowym. Niezasadny jest zarzut skarżącej, jakoby utrzymanie w mocy zaskarżonej opinii służbowej przez organ II instancji miało na celu jej pokrzywdzenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd administracyjny właściwy jest do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych.

Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Uchylenie decyzji administracyjnej względne stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku wystąpienia istotnych wad w postępowania lub naruszeniu przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik postępowania - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest opinia służbowa z dnia 10 lipca 2008r. oraz decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] utrzymująca w mocy zaskarżoną opinię.

Oceniając powyższe decyzje w zakresie wskazanym wyżej należy w pierwszej kolejności podnieść, że opinia służbowa jest decyzją administracyjną. Zgodnie bowiem z §10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002r. w sprawie okresowego opiniowania funkcjonariusza Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz.U. Nr 98, poz. 890 ze zm.), opiniowany może wnieść odwołanie od opinii za pośrednictwem wydającego opinię w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią. Tryb postępowania w takiej sytuacji, złożenia odwołania, reguluje §11 wymienionego rozporządzenia a w ust. 6 stanowi, że przełożony właściwy do rozpatrzenia odwołania jest obowiązany podjąć decyzję, o której mowa w ust. 5, w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania.

Dyrektywy interpretacyjne zakazują przypisywania interpretowanym zwrotom swoistego znaczenia prawnego, co dotyczy w szczególności zwrotów, których znaczenie jest określone przez język prawny. Termin "decyzja" posiada wiążące ustalenie swojego znaczenia w systemie prawnym. Decyzja to decyzja administracyjna.

Powyższe stwierdzenie znajduje wyraz w uzasadnieniu a to wobec pojawiających się w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądów, że okresowa opinia służbowa funkcjonariuszy służb mundurowych nie jest decyzją administracyjną (wyrok NSA z 10 kwietnia 2003r. II SA 1434/02 zamieszczony w centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W ocenie orzekającego składu sędziowskiego w świetle omawianego rozporządzenia opinia służbowa jest decyzją administracyjną, wobec której przepisy omawianego rozporządzenia nadały szczególny tryb postępowania , w tym odwoławczego.

W związku z powyższym wniesiona przez zainteresowaną skarga podlega kognicji sądu administracyjnego.

Obie decyzje będące przedmiotem kontroli posiadają istotne wady które mogą mieć istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy. Tym samym po myśli art. 145 p.p.s.a. winny ulec uchyleniu.

Decyzja organu II instancji Wojewódzkiego Komendanta Policji we W. z dnia [...] w podstawie prawnej wymienia art. 11 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia z dnia 17 czerwca 2002r. Tym samym jako decyzja administracyjna (o czym Sąd mówił powyżej) musi odpowiadać treści art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego – ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jednolity : Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwana dalej K.p.a.

Z przepisu powyższego wynika, że organ odwoławczy obowiązany jest powtórnie rozpoznać i rozstrzygać sprawę rozstrzygniętą decyzją przez organ I instancji Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę (wyrok NSA z 22 marca 1996r., SA/ Wr 1996/95/ ONSA 1997 Nr 1, poz. 35/. Artykuł 138 K.p.a. przyznaje organowi II instancji kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem zaskarżona decyzja w istocie jest decyzją kontrolujcą decyzję organu I instancji.

Jest to podstawowe uchybienie , którego skutkiem jest naruszenie art. 107 K.p.a. – w szczególności §3 tego przepisu. Stanowi on, że uzasadnienie faktyczne decyzji, pomimo w szczególności zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Omawiane rozporządzenie ani też ustawa o Policji w tym zakresie nie zawierają przepisów szczególnych zatem decyzja z 12 października powinna posiadać elementy wskazane w art. 107 K.p.a Ich brak powoduje, że oceniana decyzja nie poddaje się kontroli Sądu. Brak w niej podstawowych elementów, które stanowiłyby podstawę do oceny i dawały możliwość prześledzenia toku myślowego, który doprowadził do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Zauważyć tez należy, że w ramach ponownego rozpoznania sprawy organ II instancji winien rozpatrywać wszystkie żądania i zarzuty strony i ustosunkować się do nich. Zaskarżona decyzja takich elementów nie zawiera. W szczególności nie ustosunkowuje się do zarzutów błędnej interpretacji §8 rozporządzenia MSWiA z 17 czerwca 2002r. , a także nieistnienia dokumentów potwierdzających wadliwe wykonywanie przez skarżącą obowiązków. Poza sporem pozostaje to, że zarzuty dotyczące wadliwego wykonywania obowiązków powinny być wykazane przez dokładne sprecyzowanie jakich kwestii dotyczy i kiedy miały miejsce. Wyjaśnieniu też winien podlegać związku z treścią § 8 omawianego rozporządzenia zakwestionowana przez skarżącą część opinii – związku z wcześniejszymi opiniami częściowymi.

Wymienione wyżej uchybienia mają charakter istotny, podobnie jak uchybienia, które Sąd stwierdza po analizie decyzji organu I instancji. Zakwestionowana przez zainteresowaną opinia służbowa z 10 lipca 2008r. w potocznym tego słowa znaczeniu jest opinią, w części zakwestionowanej przez stronę, niekorzystna dla niej. Jak wynika z opinii na piśmie podstawą do jej wydania, co organ podkreśla, jest fakt, że skarżąca korzysta ze zwolnień lekarskich, przebywała na urlopie macierzyńskim oraz, że odbywa służbę w systemie 7 godzinnym z uwagi na karmienie dziecka piersią. Z powyższego wynika co również organ stwierdza wprost, że jest osobą niedyspozycyjną, nie może być angażowana do szeregu przedsięwzięć. Korzystanie ze zwolnień lekarskich powoduje, że czynności, które podjęła a nie zakończyła, przejmują inne osoby.

W ocenie Sądu zarzuty dotyczące w/w faktów musza być oceniane na tle ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (tekst jednolity Dz. U. z 1998r. Nr 21, poz. 94) dział ósmy – "Uprawnienia Pracowników związane z rodzicielstwem". Ustawa o Policji ani też inne szczegółowe akty prawne dotyczące służby w Policji nie wykluczają stosowania przepisów kodeksu pracy. Odwrotnie w sprawach nieuregulowanych w przypisach szczególnych a dotyczących kwestii regulowanych przez Kodeksu pracy art. 79 ustawy o Policji – ustawa z dnia 6 kwietnia 1990r. (tj. Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) – odwołuje się do tych regulacji.

Powołany dział ósmy kodeks pracy, zamknięty jest w art. 176- art. 1866. Ich celem jest ochrona macierzyństwa i rodzicielstwa . Te same wartości chroni art.18 Konstytucji RP. "Stanowi, on, że małżeństwo (...), rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej".

Jednoznacznie też brzmi powołany wyżej art. 79 ustawy o Policji; mówi on, że "policjantowi kobiecie przysługują szczególne uprawnienia przewidziane dla pracownic według przepisów prawa pracy jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej" .

Jeżeli zatem obowiązki rodzicielskie i macierzyństwo i uprawnienia z tym związane były podstawą do negatywnej oceny skarżącej to cena taka nie może być uznana za prawidłową. Wartości szczególnie chronione z którymi wiąże się nawet brak dyspozycyjności, ograniczony czas służbowy czy czas poza służbą nie mogą jednocześnie stanowić podstawy do negatywnej oceny pracy.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że obie decyzje naruszają prawo w sposób , który może mieć wpływ na wynik sprawy. Zatem po myśli art. 145§1 pkt 1 lit. "c" i "a" p.p.s.a. należało je uchylić.

Sąd wskazuje, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organy winny wyeliminować wyżej wskazane wadliwości i wyjaśnić sprawę we wskazanym zakresie, w szczególności pomocy winny przedstawić stanowisko organu w zakresie przedstawionych przez stronę zarzutów.

Podstawą orzeczenia w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji staniał przepis art. 152 p.p.s.a