Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 196/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 61a § 1, art. 75, art. 77, art. 81, art.9
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania wsparcia: oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi R. F. (dalej: skarżący lub strona) jest postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR, organ odwoławczy lub II instancji) z [...] listopada 2017r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: Dyrektor Oddziału ARiMR, organ I instancji) z [...] października 2017r., nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie przyznania wsparcia [...] (bezpłatna dystrybucja/inne przeznaczenie) Wow. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

Skarżący w dniu [...] września 2016 r. złożył Powiadomienie [...] o zamiarze dokonania operacji, a tym samym i uczestnictwa w mechanizmie Wspólnej Polityki Rolnej "Dalsze wsparcie kryzysowe producentów owoców i warzyw" (Wow) prowadzonym na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2016 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z kontynuacją zakazu ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1523, ze zm., dalej: rozporządzenie) oraz rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/921 z dnia 10 czerwca 2016 r. ustanawiającego dalsze tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw (Dz.Urz. L nr 154 z 11 czerwca 2016, str. 3, ze zm., dalej rozporządzenie 2016/921). Strona udział w mechanizmie zadeklarowała jako producent owoców i warzyw niebędący członkiem organizacji producentów owoców i warzyw wskazując w powiadomieniu, że zamierza przeprowadzić wycofanie na bezpłatną dystrybucję 150 000 kg jabłek i gruszek pierwszej klasy jakości handlowej.

W dniu [...] kwietnia 2017 r. do Oddziału Terenowego ARR w Warszawie wpłynęło Świadectwo Zgodności z Normami Handlowymi Unii Europejskiej dla Świeżych Owoców i Warzyw wraz ze Świadectwem potwierdzenia odbioru produktów wycofanych z rynku, zgodnie z którym produkty przekazano do Banku Żywności w C. w dniu 14 lutego 2017 r. Do ww. dokumentacji nie został dołączony Wniosek o przyznanie wsparcia RDK_2016/921 (bezpłatna dystrybucja/inne przeznaczenie) Wow.

W dniach 10 i 23 sierpnia 2017 strona zwróciła się drogą mailową z zapytaniem dotyczącym realizacji wypłat w zakresie produktów wycofanych z rynku.

Oddział Terenowy ARR w W. pismem z [...] sierpnia 2017 r. poinformował, że dla operacji wycofania produktów wykonanej w dniu 14 lutego 2017 r. nie złożono Wniosku o przyznanie wsparcia RDK_2016/921 (bezpłatna dystrybucja/inne przeznaczenie) Wow (dalej: wniosek). Z uwagi na fakt niezłożenia wniosku nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne, a co za tym idzie wypłata wsparcia nie mogła być zrealizowana.

W dniu [...] września 2017 r. skarżący zwrócił się z Wnioskiem o przyznanie wsparcia RDK_2016/921 (bezpłatna dystrybucja/inne przeznaczenie) Wow wskazując, że zgodnie z ustanowionym współczynnikiem przydziału dokonał wycofania z 3,25 ha uprawy 7 000 kg jabłek na bezpłatną dystrybucję, transportując ww. ilość na odległość 151 km oraz 7 000 kg na inne przeznaczenie.

Dyrektor Oddziału ARiMR postanowieniem z [...] października 2017r. odmówił wszczęcia postępowania, z uwagi na to, że przedmiotowy wniosek został złożony po terminie na składanie wniosków, o którym mowa w § 9 ust. 3 rozporządzenia.

W wyniku rozpoznania zażalenia Prezes ARiMR zaskarżonym postanowieniem z [...] listopada 2017r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziały ARiMR.

W uzasadnieniu wskazał, na art. 10 ust. 2 rozporządzenia 2016/921 i podkreślił, że skarżący w celu otrzymania pomocy finansowej winien złożyć wniosek do dnia 31 lipca 2017 r. Natomiast skarżący wniosek złożył w dniu [...] września 2017 r. (data stempla pocztowego), czyli po terminie do składania wniosków.

Organ odwoławczy podkreślił, że termin złożenia wniosku o przyznanie wsparcia jest terminem zdefiniowanym w rozporządzeniu 2016/921 i jest terminem materialnoprawnym. Zauważył, że terminy materialne, od których zachowania zależy możliwość dochodzenia przez stronę określonego uprawnienia, nie podlegają przywróceniu, bowiem uprawnienie strony obwarowane określonym terminem, do którego może ona wszcząć postępowanie administracyjne z upływem przewidzianego terminu wygasa. Skutkiem uchybienia temu terminowi jest wygaśnięcie praw i obowiązków o charakterze materialnym.

W związku z powyższym organ powołując się na art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017r., poz. 1251 ze zm., dalej: k.p.a.) stwierdził, że zasadnie Dyrektor Oddziału ARiMR odmówił wszczęcia postępowania.

Pismem z 2 stycznia 2018r. skarżący złożył skargę na ww. postanowienie wnosząc o jego uchylenie i rozważenie uchylenia postanowienia Dyrektora Oddziału ARiMR z 4 października 2017r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

1) prawa materialnego, tj. § 9 ust. 3 rozporządzenia w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, i w konsekwencji utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy, w sytuacji gdy skarżący złożył właściwy wniosek w dniu [...] kwietnia 2017 r., który doręczony został organowi w dniu 24 kwietnia 2017 r.;

2) prawa procesowego, tj. art. 80 w zw. z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, i w konsekwencji pominięcie wniosków dowodowych w postaci dokumentów, tj. potwierdzenia nadania i odbioru neolistu drukowanego wraz z wnioskiem złożonym przez skarżącego w dniu [...] kwietnia 2017 r. (data doręczenia żądanie strony wniesionego drogą elektroniczną) oraz korespondencji mailowej prowadzonej przez skarżącego z organem, z których wprost wynika, iż wniosek został złożony przez skarżącego w terminie;

3) prawa procesowego, tj. art. 80 w zw. z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, i w konsekwencji pominięcie wniosków dowodowych w postaci dokumentów, tj. potwierdzenia nadania i odbioru neolistu drukowanego wraz z wnioskiem złożonym przez skarżącego w dniu [...] września 2017 r., z których wynika, iż skarżący dokonał uzupełnienia braków formalnych wniosku, zgodnie z treścią art. 64 § 2 k.p.a., a tym samym wnioskowi złożonemu w dniu 24 kwietnia 2017 r. powinien zostać nadany dalszy bieg;

4) prawa procesowego, tj. art. 61 § 4 w zw. z art. 61 § 3a w zw. z art. 64 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, i w konsekwencji nie zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania, pomimo skutecznego złożenia przez skarżącego w dniu 24 kwietnia 2017 r. wniosku, pomimo właściwego wskazania adresu skarżącego, a tym samym nie zachodziły przesłanki pozostawienia wniosku bez rozpoznania w myśl art 64 § 1 k.p.a.;

5) prawa procesowego, tj. art. 61a § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji odmówienia wszczęcia postępowania, w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie żądanie zostało wniesione przez osobę będącą stroną, tj. skarżącego, a ponadto brak było w sprawie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania;

6) prawa procesowego, tj. art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji zaniechanie wezwania skarżącego do ewentualnego uzupełnienia braków formalnych wniosku, jeśli według organu złożony przez skarżącego wniosek nie spełniał innych wymagań ustalonych w przepisach prawa;

7) prawa procesowego, mianowicie art. 8 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie faktu braku informowania skarżącego o prowadzonej sprawie, pomimo wielokrotnych próśb i zapytań ze strony skarżącego (korespondencja mailowa) oraz nie poinformowanie skarżącego o niekompletności wniosku, co stoi w rażącej sprzeczności z zasadą proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz narusza zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej;

8) prawa procesowego, mianowicie art. 7, 77 i 107 § 3 w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i pominięcia wskutek tego okoliczności jednoznacznie wskazujących, iż skarżący w terminie tj. w dniu [...] kwietnia 2017 r. złożył wniosek, a tym samym brak było podstaw do uznania, iż w sprawie występują inne uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Podkreślić należy, iż sądy administracyjne dokonują kontroli aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

W pierwszej kolejności należy rozważyć z jakim terminem w niniejszej sprawie mamy do czynienia, mianowicie czy z terminem prawa materialnego, czy też proceduralnym (procesowym). Ustalenie powyższego ma zasadnicze znaczenie przy możliwości przywracania terminu do dokonania określonej czynności.

Terminem prawa materialnego jest okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków podmiotu w formie autorytatywnej konkretyzacji normy prawa materialnego lub bezpośrednio z mocy prawa. Terminem procesowym jest zaś okres do dokonania czynności procesowej przez podmioty postępowania.

Podnieść należy, że przywrócone mogą być terminy proceduralne zarówno te mające charakter terminów ustawowych, jak i terminów wyznaczonych. Terminy materialno-prawne mogą być przywrócone przepisem ustawy, a przez organ administracji jedynie wówczas, gdy możliwość taką przewidują przepisy szczególne.

Uchybienie terminu materialnego wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym lub wywołuje skutek prawny materialnej trwałości ukształtowanych praw przez wyłączenie dopuszczalności uchylenia decyzji (postanowienia).

Zastosowanie instytucji przywrócenia terminu tylko do terminów procesowych podkreślił NSA w wzroku z 24 października 1994r., SA/Ka 1230/94 w którym wskazał, że instytucja przywrócenia terminu przewidziana w art. 58 i art. 59 k.p.a. jest instytucją prawa procesowego. Na podstawie tych przepisów mogą być przywracane terminy przewidziane przepisami należącymi do prawa procesowego, a nie prawa materialnego. Instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma bowiem na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych, wynikłych w następstwie uchybienia terminu procesowego (Kodeks postępowania administracyjnego z orzecznictwem, Gdańsk 2000, s. 164). Dla oznaczenia charakteru danego przepisu miarodajny jest zawsze przedmiot i treść tego przepisu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 1994 r., sygn. akt SA/Ka 1230/94). Z reguły przepisami procesowymi są przepisy o właściwości organów administracji publicznej i o postępowaniu przed takimi organami. Natomiast przepisy dotyczące przesłanek, treści, powstania, zmiany lub wygaśnięcia prawa należą do przepisów materialnoprawnych.

Mając powyższe na uwadze należy przejść do analizy, czy termin wskazany w art. 10 ust. 2 rozporządzenia 2016/921 jest terminem materialnym, czy też terminem procesowym.

Zgodnie bowiem z § 9 ust. 1 i 3 rozporządzenia wsparcie jest udzielane na wniosek podmiotu, o którym mowa w § 4 ust. 1, w drodze decyzji administracyjnej, przez dyrektora oddziału regionalnego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę tego podmiotu. Wnioski o udzielenie wsparcia składa się w terminach, o których mowa w art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/921 (§ 9 ust. 3 rozporządzenia).

W myśl natomiast art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/961 organizacje producentów składają wnioski o wypłatę pomocy finansowej, o której mowa w art. 5 i 7, do dnia 31 lipca 2017 r. Z kolei producenci, którzy nie są członkami uznanej organizacji producentów i nie podpisali umowy z uznaną organizacją producentów, do dnia 31 lipca 2017 r. zwracają się do właściwych organów wyznaczonych przez państwa członkowskie w celu otrzymania pomocy finansowej, o której mowa w art. 6 i 8. Do sytuacji faktycznej i prawnej skarżącego, co nie jest sporne w sprawie zastosowanie znajdzie art. 10 ust. 2 rozporządzenia 2016/961.

Mając powyższe na względzie w przepisach unijnych określono termin dzienny (do 31 lipca 2017r.) na złożenie wniosku. Złożenie wniosku wraz z określonymi dokumentami w terminie określonym w powyższym przepisie jest warunkiem realizacji istniejącego uprawnienia skarżącego do otrzymania wsparcia w zakresie mechanizmu Wspólnej Polityki Rolnej "Dalsze wsparcie kryzysowe producentów owoców i warzyw" (Wow). Tym samym w ocenie sądu termin wskazany w art. 10 ust. 2 rozporządzenia 2016/961 ma charakter terminu prawa materialnego. Wskazuje bowiem czas w jakim podmiot obowiązany jest dokonać czynność (złożyć wniosek), której dokonanie w tym czasie, przy spełnieniu innych warunków, spowoduje przyznanie wnioskowanej płatności (wsparcia), zaś niedokonanie tej czynności spowoduje brak wsparcia.

Ponownie wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem doktryny i orzecznictwa termin materialny może być przywrócony przez organ administracji jedynie wówczas, gdy możliwość taką przewidują przepisy szczególne (uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 14 października 1996 r. sygn. akt OPK 19/96 – ONSA 1997/2/56 oraz M. Romańska; Sądowa kontrola postanowień-uwagi de lege lata i de lege ferenda, "Glosa" 2001, nr 11, s. 2). Powyżej już wskazano, że termin materialny może zostać przywrócony przepisem ustawy (wówczas ustawodawca zmienia określony przepis ustanawiający termin materialny) lub gdy taką ewentualność przewidują przepisy szczególne, wówczas organ może przywrócić uchybiony termin. W niniejszej sprawie żadna z dwóch wskazanych ewentualności nie zachodzi.

W związku z powyższym jedynym możliwym rozstrzygnięciem wydanym przez organ była odmowa wszczęcia postępowania. Zgodnie bowiem z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie strony zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zatem skoro wniosek skarżącego o przyznanie wsparcia, został złożony dopiero w dniu 13 września 2017 r., a więc po wyznaczonym do tego terminie materialnoprawnym, to organy orzekające zasadnie odmówiły wszczęcia postępowania, gdyż wszczęcie tego postępowania stało się bezprzedmiotowe (strona utraciła uprawnienie do otrzymania wsparcia). W świetle powyższego brak więc podstaw do zakwestionowania prawidłowości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że ich istota sprowadza się do ustalenia, czy w dniu [...] kwietnia 2017r. skarżący oprócz Świadectwa Zgodności z Normami Handlowymi Unii Europejskiej dla Świeżych Owoców i Warzyw i Świadectwa potwierdzenia odbioru produktów wycofanych z rynku złożył właściwy wniosek o wsparcie, jak strona twierdzi w odwołaniu i następnie w skardze, czy też ten wniosek nie wpłyną do organu, na co z kolei wskazują organy orzekające.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych o organizacji niektórych rynków rolnych (tj. Dz. U. z 2017, poz. 1006) obowiązującego do 31 sierpnia 2017 r. jeżeli przepisy ustawy albo przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji przez dyrektorów oddziałów terenowych oraz Prezesa Agencji, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81.

Od 1 września 2017 r. organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącego stały się organy ARiMR i zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tj. Dz.U. z 2017r., poz. 2137), mającym zastosowanie w sprawie, jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81.

Tym samym w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pomocy wyłączone są ww. przepisy w tym art. 7 k.p.a., który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wyłączony są również: art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. stanowiące, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Natomiast art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Mając powyższe na względzie, to strona ma udowodnić, że złożyła we właściwym terminie wniosek o wsparcie. W sprawie takiego dowodu nie przedstawiła. Za taki dowód bowiem nie może być uznane potwierdzenie nadania i odbioru neolistu drukowanego. Z załączonego potwierdzenia nie wynika, jakie dokumenty skarżący przesłał organowi w powyższy sposób. Skarżący wskazuje, że nadesłał także wniosek, co natomiast kwestionuje organ. W tym miejscu trzeba zauważyć, że tylko strona, jako nadawca może zwrócić się do doręczyciela z reklamacją przesyłki, która to reklamacja mogłaby wprost potwierdzić zarzuty skarżącego. Jednakże takiego dokumentu strona nie przedstawiła. Z informacji znajdujących się na stronie internetowej operatora takich przesyłek (patrz, m.in. https://www.envelo.pl/przewodnik/neolist.html) wynika, że neolist drukowany, to cyt. "To tradycyjny, drukowany list, który możesz wysłać prosto z ekranu komputera. Wystarczy wpisać treść, podać dane odbiorcy i nadawcy a następnie opłacić neolist. Drukiem, kopertowaniem i dostarczeniem przesyłki do odbiorcy zajmiemy się my". Innymi słowy i najogólniej rzecz ujmując korzystający z takich usług wysyła elektronicznie list (drukowany teks + załączniki w formacie .pdf) do pośrednika (Poczta Polska Usługi Cyfrowe sp. z o.o.), a następnie pośrednik drukuje ten list, pakuje i dostarcza przesyłkę do np. organu. Sąd stwierdza, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty doręczone w dniu [...] kwietnia 2017r. i są to: 1) koperta, 2) strona tytułowa z adresem, 3) upoważnienie do przeprowadzenia kontroli świeżych owoców i warzyw wycofanych z rynku nr [...], 3) protokół kontroli jakości handlowej świeżych owoców i warzyw wycofanych z rynku w celu bezpłatnej dystrybucji nr [...], 4) świadectwo potwierdzenia odbioru produktów wycofanych z rynku, 5) świadectwo zgodności z normami handlowymi Unii Europejskiej dla świeżych owoców i warzyw (8 stron + koperta - karty 33-41 akt adm.). W aktach natomiast nie ma wskazanego w skardze wniosku o przyznanie wsparcia RDK_2016/921 (bezpłatna dystrybucja/inne przeznaczenie) Wow. Taki wniosek dopiero wpłynął 11 września 2017r. do Oddziału Terenowego KOWR (6 stron).

W związku z powyższym zasadnie organ odmówił wszczęcia postępowania, gdyż w aktach brak było stosownego wniosku, a skarżący w żaden sposób nie udowodnił, że taki wniosek złożył, np. w dniu [...] kwietnia 2017r. Co więcej strona nie złożyła reklamacji do operatora przesyłki, o czym była już mowa wyżej, w celu udowodnienia, że taki wniosek został nadany przez stronę i następnie doręczony. W tym miejscu trzeba wskazać, że taką reklamację może złożyć wyłącznie skarżący (nadawca przesyłki, użytkownik usługi), a nie może jej złożyć odbiorca przesyłki (§ 11 Reklamacje i Odszkodowania Regulaminu korzystania ze Skrzynki Envelo i niektórych Usług dostępnych poprzez Skrzynkę Envelo). Tym samym to tylko sam skarżący jest w stanie wykazać, co nadał za pośrednictwem tego usługodawcy, czego w żaden sposób nie uczynił, gołosłownie twierdząc, że wniosek złożył w dniu [...] kwietnia 2017r. Na marginesie sąd wskazuje, że usługodawca Poczta Polska Usługi Cyfrowe sp. z o.o. w Warszawie nie jest operatorem wyznaczonym w myśl przepisów ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1481 ze zm.). Operatorem wyznaczonym na lata 2016-2025 jest tylko Poczta Polska S.A. (patrz decyzja Prezesa UKE z 30 czerwca 2016r., nr DRP.WKP.710.2.2015.26,27 - https://archiwum.uke.gov.pl/files/?id_plik=20066), a więc podmiot odrębny od Poczty Polskiej Usługi Cyfrowe sp. z o.o. w Warszawie. Tym samym dla skuteczności zachowania terminu do złożenia wniosku, poprzez tego operatora, konieczne było aby taki wniosek dotarł do organu do dnia 31 lipca 2017r. Tylko bowiem przesyłki nadane w polskiej placówce operatora wyznaczonego w rozumieniu Prawa Pocztowego, traktuje się jako złożone w dniu ich nadania. W pozostałych przypadkach, nie wymienionych w art. 57 § 5 k.p.a., aby zachować termin przesyłka musi dotrzeć do organu co najwyżej w dniu upływu terminu.

Reasumując podnoszone w skardze zarzuty są niezasadne. Organ bowiem nie naruszył wskazanych przepisów, gdyż części z nich (art. 7, art. 77 § 1) w ogóle nie stosuje się w sprawie, a także co również istotne organ nie ma żadnych instrumentów aby zbadać jaką przesyłkę w dniu [...] kwietnia 2017r. nadał skarżący za pośrednictwem usługodawcy poczty Polskiej Usługi Cyfrowe sp. z o.o. w Warszawie. Na marginesie trzeba wskazać, że zgodnie z informacjami zawartymi na stronie internetowej tego usługodawcy użytkownik tej usługi co najwyżej mógł nadać 11 stron wydrukowanych dwustronnie, cyt. "Wydruk dwustronny pozwala na wydruk 11 stron. Wyjątkiem jest sytuacja, w której zaznaczysz opcję "wydruk adresu na osobnej kartce" - wtedy druk dwustronny pozwala na wydrukowanie 10 stron Twojego listu". Natomiast wniosek skarżącego wraz z załącznikami załączonymi do tego wniosku liczył 14 stron i tym samym przekraczał wartość 11 stron. Tym samym skoro Dyrektor Oddziału ARiMR ustalił, że w sprawie w dniu [...] kwietnia 2017r. skarżący nie złożył wniosku, to organ w żaden sposób nie był uprawniony do wszczęcia postępowania w tej sprawie, gdyż takie postępowanie wszczyna się tylko na wniosek złożony na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję (§ 9 ust. 1 i 4 rozporządzenia), którego to wniosku strona nie złożyła do 31 lipca 2017r. Zasadnie także Prezes ARiMR zauważył w zaskarżonym postanowieniu, że Oddział Terenowy Agencji Rynku Rolnego w W. odpowiedział pismem znak: [...] z dnia [...].08.2017 r. na przesłane przez skarżącego drogą elektroniczną zapytania z 10 i 23 sierpnia 2017 r., informując o terminie składania wniosku.

Podkreślenia także wymaga, że pisma kierowane do organu drogą elektroniczną złożone zostały już po wskazanym wyżej terminie 31 lipca 2017r. na złożenie wniosku na przyznanie wsparcia. Tym samym w żaden sposób nie mogły one przyczynić się do zmiany stanowiska w sprawie. Co więcej organ w żaden sposób nie był zobowiązany do informowania strony, że w dniu [...] kwietnia 2017r. skarżący złożył tylko część dokumentów i nie złożył wymaganego wniosku. Powyższe wprost wynika z obowiązujących przepisów, w tym m.in. poprzez wyłączenie stosowania art. 9 k.p.a. To strona bowiem miała obowiązek złożyć kompletny wniosek, czego nie wykazała, że uczyniła. Obowiązkiem natomiast organu było jedynie rozpoznać ten wniosek.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.