Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1234/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Minister Energii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par 3, art 119 par 3, art. 134 par 1, art 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 21b ust 12, ust 13, ust. 14, art. 5 ust 3b,
journal: Dz.U. 2016 poz 1899
law: Ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach  zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym - tekst jedn.
article: art. 76 par. 1, art. 76a par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2019 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. z siedzibą w L., Wielka Brytania na postanowienie Ministra Energii z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległego zobowiązania w opłacie zapasowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Energii postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 123, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.), dalej: ..k.p.a." oraz w związku z art. 76 § 1 i art. 76a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm.), dalej: "o.p.", a także w związku z art. 21 b ust. 13 i ust. 14 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1210), dalej: "ustawa o zapasach", po rozpatrzeniu zażalenia R. Sp. z o.o. Oddział w Polsce ([...]), na postanowienie Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z [...] stycznia 2018 r. nr [...] o zaliczeniu nadpłaty na poczet zaległego zobowiązania w opłacie zapasowej utrzymał w mocy postanowienie Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] o zaliczeniu nadpłaty na poczet zaległego zobowiązania w opłacie zapasowej Spółki R. Sp. z o.o. Oddział w Polsce.

Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] Prezes Agencji Rezerw Materiałowych, dalej: "Prezes Agencji", określił wobec R. Sp. z o.o. Oddział w Polsce ([...]), (dalej: "Spółka" skarżąca), wysokość zobowiązania w opłacie zapasowej za następujące miesiące:

- styczeń 2016 r. w kwocie 41 453,00 zł;

- luty 2016 r. w kwocie 307 496,00 zł;

- marzec 2016 r. w kwocie 462 379,00 zł;

- kwiecień 2016 r. - w kwocie 403 645,00 zł;

- maj 2016 r. - w kwocie 349 683,00 zł;

- czerwiec 2016 r. - w kwocie 456 357,00 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania spółki od tej decyzji Minister Energii decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 74a i art. 73 § 1 pkt 1 o.p., w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach:

- uchylił przedmiotową decyzję w części dotyczącej określenia wysokości opłaty zapasowej za miesiące styczeń 2016 r., luty 2016 r. i marzec 2016 r.;

- określił wysokość nadpłaty w opłacie zapasowej: za styczeń 2016 r. w wysokości 1 155 zł; za luty 2016 r. w wysokości 3 303 zł; oraz za marzec 2016 r. w wysokości 30 845 zł;

- utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję w części dotyczącej określenia opłaty zapasowej za kwiecień 2016 r., maj 2016 r. i czerwiec 2016 r. a także sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezesa Agencji w przytoczonej definicji handlowca na str. 51 w drugim akapicie w zdaniu drugim i trzecim, zastępując słowa: "samodzielnie lub za pośrednictwem innego podmiotu działalność gospodarczą w zakresie przywozu ropy naftowej lub paliw." słowami: "działalność gospodarczą w zakresie przywozu ropy naftowej lub paliw.".

Pismem z dnia 22 stycznia 2018 r. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: WSA) na opisaną wyżej decyzję w zakresie jakim organ nadzoru określił wysokość nadpłaty w opłacie zapasowej dla Spółki za styczeń, luty i marzec 2016 r. Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1234/18 WSA oddalił powyższą skargę. Od powyższego orzeczenia została wniesiona skarga kasacyjna (do dnia dzisiejszego nie została jeszcze rozpoznana).

Postanowieniem z [...] stycznia 2018 r., nr [...], Prezes Agencji działając na podstawie art. 76 § 1 i art. 76a § 1 o.p. w związku z art. 2t b ust. 13 i ust. 14 ustawy o zapasach oraz na podstawie §2 ust. 1 i § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. Nr 165. poz. 1373 z późn. zm., dalej: rozporządzenie) zaliczył z urzędu nadpłatę Spółki na poczet zaległego zobowiązania w opłacie zapasowej w następujący sposób:

1) nadpłatę w opłacie zapasowej powstałą w dniu 29 lutego 2016 r. w wysokości 1.155,00 zł na poczet zaległości z tytułu opłaty zapasowej za miesiące marzec 2016 r. oraz kwiecień 2016 r., w następujący sposób:

- kwotę 1.147,53 zł stanowiącą część nadpłaty z pkt. 1 zaliczył na poczet należności za marzec 2016 r.

- kwotę 7,47 zł stanowiącą część nadpłaty z pkt 1 zaliczył na poczet zaległości za kwiecień 2016 r.;

2) nadpłatę powstałą w dniu 31 marca 2016 r. w wysokości 3 303,00 zł zaliczył na poczet zaległości w opłacie zapasowej za kwiecień 2016 r.;

3) nadpłatę powstałą w dniu 24 maja 2016 r. w wysokości 30 845,00 zł (słownie: trzydzieści tysięcy osiemset czterdzieści pięć złotych 00/100), zaliczył na poczet zaległego zobowiązania z tytułu opłaty zapasowej za kwiecień 2016 r.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Prezes Agencji wskazał, iż stosownie do treści art. 76 § 1 o.p. nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych waz z odsetkami za zwłokę oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu chyba, że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Zgodnie natomiast z art. 76a § 2 pkt 1 o.p. zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z dniem powstania nadpłaty w przypadku, o którym mowa w art. 73 § 1 pkt 1 o.p., co ma miejsce w niniejszej sprawie.

W zażaleniu na to postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie art. 76 § 1 i art. 76a § 1 o.p. w związku z art. 21b ust. 13 i ust. 14 ustawy o zapasach poprzez wydanie rozstrzygnięcia, które w odniesieniu do tych samych okresów rozliczeniowych dokonuje zaliczenia nadpłaty na poczet należności dotyczących tego samego rodzaju daniny publicznej, co stanowi rozstrzygnięcie wzajemnie sprzeczne, a przez to niezgodne z cytowanymi regulacjami. Podnosząc powyższe, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o orzeczenie, co do istoty sprawy. W uzasadnieniu wskazała, iż w jej ocenie powyższe rozstrzygnięcie jawi się, jako całkowicie niezrozumiałe, i wewnętrznie sprzeczne, jako, że wynika z niego, iż Spółka posiada w odniesieniu do jednego rodzaju danin i tych samych okresów rozliczeniowych zarówno nadpłatę, jak i zaległość podatkową.

Minister Energii nie podzielił argumentacji spółki i postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ przywołał przepisy mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie i wskazał, że Spółka dokonała wpłat z tytułu opłaty zapasowej na indywidualny rachunek bankowy Funduszu Zapasów Interwencyjnych, o którym mowa w art. 28 a ustawy o zapasach, poprzez obciążenie swojego rachunku, wskazując następujące tytuły poszczególnych wpłat:

- "R. - OPŁATA ZAPASOWA" - 42 608,00 zł data wpłaty 29 lutego 2016 r.;

- "R. - OPLATA ZAPASOWA" - 310 817,00 zł data wpłaty 31 marca 2016 r.;

- "R. - OPŁATA ZAPASOWAZA MIESIĄC MARZEC 2016 260 000,00 zł data wpłaty 05 maja 2016 r.;

- "R. - OPŁATA ZAPASOWAZA MIESIĄC MARZEC 2016"- 233 224,00 zł data wpłaty 24 maja 2016 r.;

- "R. - OPŁATA ZAPASOWAZA MIESIĄC MAJ 2016" – 344 495,0 zł data wpłaty 19 lipca 2016 r.;

- "R. - OPLATA ZAPASOWA ZA MIESIĄC CZERWIEC - CZĘŚCIOWO"- 350 000,00 zł data wpłaty 19 sierpnia 2016 r.;

-" A. - 24 062,00 zł data wpłaty 19 grudnia 2017 r.

Dalej organ podkreślił, że wspomnianą na wstępie decyzją z [...] grudnia 2017 r. uchylił decyzję Prezesa Agencji z [...] sierpnia 2017 r. w części dotyczącej określenia wysokości opłaty zapasowej za miesiące styczeń 2016 r., luty 2016 r. i marzec 2016 r. W decyzji tej stwierdzono, że Spółka opłaciła kwoty opłaty zapasowej za miesiące styczeń, luty, marzec 2016 r. w wysokości wyższej, niż była do tego zobowiązana, z tego też względu brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji określającej wysokości zobowiązania w opłacie zapasowej za te miesiące. Uwzględniając powyższe Minister Energii na podstawie art. 74a w zw. z art. 73 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 21 b ust. 13 ustawy o zapasach, określił wysokość nadpłaty w opłacie zapasowej za:

- styczeń 2016 r. w kwocie 1 155 zł;

- luty 2016 r. w kwocie 3 303,00 zł;

- marzec 2016 r. w kwocie 30 845 zł.

Organ zaakcentował, że w myśl art, 21b ust 12 ustawy o zapasach producenci i handlowcy zobowiązani są wpłacać opłatę zapasową w terminie do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła produkcja lub przywóz paliw, na rachunek Funduszu Zapasów Interwencyjnych, o którym mowa w art. 28a ustawy. Jak wynika natomiast z bankowych dowodów wpłat, opłata zapasowa za miesiąc marzec 2016 r. została wpłacona na konto Funduszu Zapasów Interwencyjnych po terminie ustawowym, który upływał w 30 kwietnia 2016 r. Pierwsza wpłata opłaty zapasowej za miesiąc marzec 2016 r. (w wysokości 260 000, 00 zł) nastąpiła bowiem w dniu 5 maja 2016 r., natomiast druga (w wysokości 233 224, 00 zł) nastąpiła 24 maja 2016 r. W sumie Spółka za miesiąc marzec 2016 r. zapłaciła kwotę 493 224, 00 zł opłaty zapasowej. Jak wynika zaś z w/w decyzji Prezesa Agencji z 21 sierpnia 2017 r. wysokość zobowiązania w opłacie zapasowej za miesiąc marzec 2016 r. wynosi 462 379,00 zł.

Organ wyjaśnił, że wysokość nadpłaty za marzec 2016 r. została określona, jako różnica kwoty wpłaconej przez Spółkę w wysokości 493 224, 00 zł oraz wysokości należnej opłaty zapasowej w kwocie 462 379, 00 zł. Ze względu na dokonanie opłat po terminie Spółka zobowiązana jest do zapłaty odsetek podatkowych od kwoty 462 379, 00 zł, które wynoszą 1 147,53 zł.

Ponieważ Spółka posiadała nadpłatę w opłacie zapasowej za styczeń 2016 r. Prezes Agencji, jako organ podatkowy zaliczył ją w części tj. w wysokości 1 147. 53zł na poczet zaległych odsetek podatkowych w opłacie zapasowej za miesiąc marzec 2016 r " a pozostałą część tj. 7, 47 zł organ zaliczył na poczet zaległości w opłacie zapasowej za kwiecień 2016 r. Minister Energii podkreślił, że nie zostało to wyjaśnione precyzyjnie w zaskarżonym Prezesa Agencji z [...] stycznia 2018 r. co w efekcie doprowadziło do sytuacji opisanej przez skarżącą, mianowicie rozstrzygnięcie organu I instancji stało się dla strony niezrozumiałe.

Następnie Minister Energii przywołał ustalenia zawarte w decyzji Prezesa Agencji z dnia [...] sierpnia 2017 r. tj. że wysokość opłaty zapasowej za kwiecień 2016 r. wynosi 403 645, 00 zł. W dniu 19 grudnia 2017 r. Spółka dokonała wpłaty na rachunek Funduszu Zapasów Interwencyjnych w wysokości 24 062, 00 zł, która została zaksięgowana na poczet opłaty zapasowej za kwiecień 2016 r. Tak, więc w dniu wydania zaskarżonego postanowienia Spółka posiadała zaległość w opłacie zapasowej za kwiecień 2016 r. w wysokości: 382 242, 74 zł (do tej sumy liczone są odsetki ustawowe za zwłokę). W związku z powyższym w myśl art. 76 § 1 o.p. Prezes Agencji nadpłatę Spółki powstałą za luty 2016 r. w wysokości 3 303,00 zł zaliczył na poczet zaległości w opłacie zapasowej za kwiecień 2016 r. Natomiast nadpłatę powstałą za marzec 2016 r. w wysokości 30 845,00 zł zaliczył na poczet zaległego zobowiązania z tytułu opłaty zapasowej za kwiecień 2016 r.

W skardze do WSA na opisane wyżej postanowienie Ministra Energii z [...] kwietnia 2018 r. wnosząc o uchylenie tego rozstrzygnięcia a także poprzedzającego je postanowienia Prezesa oraz zwrot kosztów postępowania Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 76 § 1 i art. 76a § 1 o.p. w związku z art. 21b ust. 13 i ust. 14 ustawy o zapasach poprzez wydanie rozstrzygnięcia, które w odniesieniu do tych samych okresów rozliczeniowych dokonuje zaliczenia nadpłaty na poczet należności dotyczących tego samego rodzaju daniny publicznej - co stanowi rozstrzygnięcie wzajemnie sprzeczne, a przez to niezgodne z cytowanymi regulacjami.

W uzasadnieniu skargi ponowiono dotychczasową argumentację i wskazano, podobnie jak w zażaleniu, że postanowienie Prezesa Agencji jawi się, jako całkowicie niezrozumiale, jako że wynika z niego, iż Spółka posiada w odniesieniu do jednego rodzaju danin i tych samych okresów rozliczeniowych zarówno nadpłatę jak i zaległość podatkową. Wewnętrzna sprzeczność postanowienia Prezesa Agencji sprawia, iż odczytanie intencji organu jest utrudnione.

Ponadto, w ocenie Spółki, zaległość w opłacie zapasowej określonej przez Prezesa Agencji nie uwzględnia odsetek wynikających z opóźnienia w dokonaniu płatności. Organ wydając decyzję wymiarową powinien wyliczyć kwotę zobowiązania wraz z odsetkami i wpłaconą przez Spółkę kwotę za ten sam miesiąc zaliczyć na poczet odsetek, a różnicę zwrócić Spółce, jako nadpłatę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zaważył, co następuje:

Niniejsza skarga, jako dopuszczalna, na mocy art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018, poz. 1302), zwaną dalej: p.p.s.a.) została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, kończące postępowanie. Do tej właśnie kategorii należy zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, a zatem sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, bez wyznaczania rozprawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że w działaniu organu nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak w procesie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego.

Strona zarzuca, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest błędne, gdyż nie wzięto pod uwagę, iż dokonując po terminie zapłaty opłaty zapasowej za marzec 2016 r. Spółka uwzględniła także odsetki a więc organ powinien wpłaconą kwotę zaliczyć także na poczet odsetek a różnicę zwrócić Spółce, jako nadpłatę. Zaprezentowane stanowisko nie może być uznane za słuszne.

Według art. 21b ust. 12 ustawy o zapasach producenci i handlowcy rozliczają opłatę zapasową w systemie miesięcznym (są obowiązani wpłacać opłatę zapasową w terminie do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła produkcja lub przywóz paliw) - w odróżnieniu od obowiązku fizycznego tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, który rozliczany jest w systemie rocznym (art. 5 ust. 3b ustawy o zapasach).

Na podstawie art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach, w zakresie nieuregulowanym w ww. ustawie, do należności z tytułu opłaty zapasowej stosuje się odpowiednio przepisy działu III oraz rozdziału 5 o.p. z wyłączeniem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania płatności na raty.

Oznacza to, że do opłaty zapasowej mają zastosowanie przepisy również rozdziału 5 Działu III Ordynacji podatkowej. Odsetki za zwłokę są następstwem powstania zaległości podatkowej (tu: zaległości w opłacie zapasowej). Powstają one w sytuacji, gdy podatnik nie uiści ich w terminie płatności (w terminie określonym w art. 21b ust. 12 ustawy o zapasach), tak jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie w odniesieniu do opłaty za marzec 2016r., która została wniesiona w maju 2016r. zamiast do 30 kwietnia 2016 r. Powyższe wynika z dokumentów bankowych powołanych w zaskarżonym postanowieniu (okoliczność ta nie jest także kwestionowana przez skarżącą Spółkę). Należy przy tym dodać, że w przypadku opłaty zapasowej, nie jest ona podatkiem sensu stricto. Niemniej jednak jest należnością publicznoprawną, do której mają zastosowanie przepisy Działu III Ordynacji podatkowej. Ponadto, zgodnie z art. 21b ust. 14 ustawy o zapasach organem właściwym w sprawie opłaty zapasowej jest Prezes Agencji, któremu przysługują uprawnienia organu podatkowego.

Powyższe oznacza, że odsetki za zwłokę w opłacie zapasowej, o których mowa jest w rozdziale 6 Działu III Ordynacji podatkowej powstają z "mocy prawa" tj. z chwilą niezapłacenia opłaty zapasowej w należnej wysokości oraz terminie. Niezapłacona w ten sposób opłata zapasowa staje się zaległością podatkową (o której mowa w rozdziale 5 Działu III Ordynacji podatkowej). Przy czym, w przypadku odsetek od zaległości nie ma znaczenia z czyjej winy powstały. Oznacza to, że w każdej sytuacji faktycznej istnienie zaległości podatkowych rodzi dla podatnika (tu: handlowca lub producenta) następstwa w postaci obowiązku świadczenia od nich odsetek za zwłokę (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II UK 150/12).

Jak wynika z motywów zaskarżonego postanowienia, strona opłaciła kwoty opłaty zapasowej za miesiące: styczeń, luty i marzec 2016 r. w wysokości wyższej, niż była do tego zobowiązana. Powyższe zostało stwierdzone w decyzji z [...] grudnia 2017r., w której organ określił wysokość nadpłaty w opłacie zapasowej za te okresy w wysokościach, które przytoczono następnie w zaskarżonym postanowieniu. Nadpłacony podatek z zasady podlega zwrotowi na rzecz podatnika. Oprócz zwrotu bezpośredniego na rachunek płatniczy możliwy jest też zwrot pośredni, czyli zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych lub bieżących/przyszłych zobowiązań podatkowych. Na gruncie rozpatrywanej sprawy Prezes Agencji zaliczył z urzędu nadpłatę Spółki za poczet zaległego zobowiązania w opłacie zapasowej w sposób i z powodów opisanych szczegółowo w postanowieniu z [...] stycznia 2018 r., co zostało następnie dodatkowo uzasadnione (wyjaśnione) przez Ministra Energii, który w ten sposób odniósł się do zarzutów strony skarżącej zawartych w odwołaniu od postanowienia z [...] stycznia 2018 r. Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że organ powinien wyliczyć kwotę zobowiązania wraz z odsetkami i wpłaconą przez Spółkę kwotę za ten sam miesiąc zaliczyć na poczet odsetek, a różnicę zwrócić Spółce, jako nadpłatę. Nadpłaty podlegają bowiem zaliczeniu w pierwszej kolejności na poczet zaległości podatkowych i bieżących zobowiązań – takie zaliczenie następuje z urzędu (automatycznie, z inicjatywy organu podatkowego). Dopiero gdy ich nie ma, możliwe jest, na wniosek podatnika, zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Tę tezę potwierdza jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych. Przykładowo w wyroku z 22.10.2014 r. (II FSK 2462/12) NSA stwierdził, że art. 76 Op wprowadza ograniczenie swobody dysponowania przez podatnika kwotą nadpłaconego podatku. Zwrot nadpłaty w pieniądzu (a tym samym umożliwienie podatnikowi dysponowania tą kwotą i przeznaczania jej na dowolny cel) dopuszczalny jest wyłącznie wówczas, gdy na podatniku nie ciążą zaległości podatkowe, odsetki, o których mowa w tym przepisie, oraz nie ma on bieżących zobowiązań podatkowych. Przepis używa bowiem sformułowania "nadpłaty podlegają zaliczeniu z urzędu", a tym samym nie uzależnia zaliczenia ani od uznania organu podatkowego, ani od dyspozycji podatnika. Temu ostatniemu pozwala zadysponować nadpłatą tylko w przypadku zobowiązań przyszłych; gdy podatnik wniosek taki złoży, organ podatkowy jest nim związany. Przed zwrotem nadpłaty organ musi zatem zawsze sprawdzać stan zaległości i bieżących zobowiązań podatnika. Tak też uczynił organ na gruncie niniejszej sprawy.

Tym samym, za nietrafny należy uznać zarzut sformułowany w petitum niniejszej skargi, naruszenia przepisów postępowania tj. art. 76 § 1 i art. 76a § 1 o.p. w związku z art. 21b ust. 13 i ust. 14 ustawy o zapasach ustawy, poprzez wydanie rozstrzygnięcia, które w odniesieniu do tych samych okresów rozliczeniowych dokonuje zaliczenia nadpłaty na poczet należności dotyczących tego samego rodzaju daniny publicznej - co stanowi rozstrzygnięcie wzajemnie sprzeczne, a przez to niezgodne z cytowanymi regulacjami. Należy przy tym podkreślić, że organ odwoławczy szczegółowo wyjaśnił, jakie kwoty opłaty zapasowej wpłacone przez Spółkę zostały zaliczone na poczet należności głównej, a jakie na poczet odsetek za zwlokę tak by Spółka nie miała wątpliwości, co do czynności rachunkowych podjętych przez Prezesa Agencji w postanowieniu pierwszej instancji. Sąd stwierdza, że słusznie organ naczelny nie zakwestionował ustaleń faktycznych, które Prezes Agencji uznał za podstawę do wydania postanowienia o zaliczeniu nadpłaty na poczet zaległego zobowiązania w opłacie zapasowej Spółki. Z akt sprawy wynika, że w sprawie wyczerpująco zebrano i rozpatrzono materiał dowodowy. Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu administracji, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.