Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 185/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 35 ust. 1, art. 32 ust. 4,
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. P. i R. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 30 grudnia 2014r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania M. P., R. P., i J. P., na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Starosty O. z 6 listopada 2014r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] sp. z o.o. Oddział w T., pozwolenia na budowę gazociągu [...] na działce Nr [...] (obręb [...] ) w O.

W uzasadnieniu organ odwoławczy ustalił, że wnioskiem złożonym 25 września 2014r. [...] sp. z o.o. Oddział w T. wystąpiła do Starosty O. o udzielenie pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

Do wniosku inwestor załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz 4 egzemplarze projektu budowlanego.

Pismem z 9 października 2014r. Starosta O. zawiadomił strony

o wszczęciu postępowania, a następnie - działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, decyzją Nr [...] z 6 listopada 2014r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] sp. z o.o. Oddział w T. pozwolenia na budowę gazociągu.

Od ww. decyzji odwołali się M. P. i R. P. oraz J. P. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając, iż zaprojektowanie gazociągu w odległości 0,5m od granicy z ich nieruchomościami "(...) jest niezgodne z prawem miejscowym, narusza (...) prawo własności oraz uniemożliwia wykonanie ogrodzenia w granicy własności działek", ponieważ (...) z ustaleń obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta wynika: "zakaz lokalizowania ogrodzeń w odległości mniejszej niż 1 m od gazociągu w rzucie poziomym".

Odwołujący nie wnosili zastrzeżeń w sprawie niniejszej inwestycji na etapie postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda podkreślił, że z projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na kopii mapy sytuacyjno - wysokościowej, wykonanej przez geodetę uprawnionego, przyjętej do zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O. w dniu 1 października 2013r. wynika, że gazociąg został zaprojektowany:

- na działkach Nr 80 i Nr 81 (pas drogowy ul. Las Rzeczki w O.),

- w odległości 0,7 m od granicy z działką sąsiednią Nr 79, której współwłaścicielem jest J. P.,

- w odległości od 0,5 m do 1,0m od granicy z działką sąsiednią Nr 76 i Nr 77, których współwłaścicielami są M. P. i R. P..

Organ odwoławczy przytoczył treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego

i podkreślił, że na terenie objętym wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części miasta O.

w rejonie ulic: Las Rzeczki, Iłżecka, Grabowiecka zatwierdzony uchwałą Nr LVII/84/2014 Rady Miasta Ostrowca z dnia 30 czerwca 2014r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z 6 sierpnia 2014r., poz. 2262.

W wyniku dokonanego sprawdzenia Starosta O. stwierdził, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z przywołanym wyżej miejscowym planem, w szczególności w zakresie dotyczącym warunków i wymagań ochrony

i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego, zabytków i dóbr kultury współczesnej, warunków obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Działki nr 80 i 81 oznaczone są na rysunku planu symbolem 13 KDL - teren dróg publicznych klasy lokalnej.

W myśl § 4 ust. 7 pkt 1 miejscowego planu dopuszcza się lokalizowanie na tym terenie (KDL) wszelkich sieci i urządzeń infrastruktury.

W związku z wymogiem dotyczącym sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z wymogami ochrony środowiska organ I instancji wyjaśnił, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r.

w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1379) i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

Organ I instancji ustalił także, że analizowana inwestycja nie jest związana

z obszarem Natura 2000.

Organ odwoławczy podzielił powyższe stanowisko.

Wypełniając dyspozycje kolejnych punktów przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ odwoławczy sprawdził zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno - budowlanymi, w analizowanym przypadku

z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie,

i ustalił, iż prawidłowo określono, że szerokość strefy kontrolowanej dla gazociągu niskiego ciśnienia PE dn 110 wynosi 1,0 m, przy czym oś strefy pokrywa się z osią gazociągu.

Powyższe jest zgodne z przepisem § 10 ust. 1 rozporządzenia, który stanowi, że dla gazociągów należy wyznaczyć, na okres ich użytkowania, strefy kontrolowane. Zgodnie z ust. 6 pkt 1 tego paragrafu, szerokość kontrolowanych stref powinna wynosić dla gazociągu o ciśnieniu roboczym do 0,5 Mpa włącznie - 1,0 m.

Projekt budowlany nie narusza także przepisu § 140 Ministra Transportu

i Gospodarki Morskiej 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 ze zmianami), dotyczącego zasad umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z drogą, to jest między innymi gazociągów.

Projekt budowlany jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz komplet uzgodnień, to jest:

pozytywną opinię Nr [...] z 8 stycznia 2014 r. Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej działającego przy Starostwie Powiatowym w O.,

uzgodnienie [...] spółka z o. o. Oddział

w T., Zakład w Kielcach z 3 marca 2014, potwierdzające zgodność projektu budowlanego z wydanymi warunkami przyłączenia do sieci gazowej z 11 marca 2013r. znak: [...] ,

decyzję ostateczną Starosty O. z 21 sierpnia 2014r. znak: [...] orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w O. składającej się z działek Nr [...] , poprzez zezwolenie [...] sp. z o.o. Oddział w T. na przeprowadzenie przez ww. nieruchomość przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego tj. sieci gazowej.

Projekt został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujących się aktualnym, na dzień wykonywania projektu, zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego.

Projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Dodatkowo organ wyjaśnił, że przepis art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane stanowi, iż w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor wywiązał się z także z obowiązku określonego w art. 32 ust. 4.

Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż nie dopuszczają one jakiejkolwiek uznaniowości organu w kwestii udzielenia pozwolenia na budowę, dlatego też, skoro w analizowanej sprawie nie zostały naruszone obowiązujące przepisy prawa, organ administracji architektoniczno - budowlanej nie ma podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę planowanej inwestycji.

Odnośnie zarzutów podnoszonych w odwołaniu Wojewoda podkreślił, że:

- w myśl § 4 ust. 7 pkt 8c planu miejscowego, zakazuje się lokalizowania ogrodzeń w odległości mniejszej niż 1 m od gazociągu w rzucie poziomym - nie dotyczy lokalizowania gazociągu w odległości mniejszej niż 1 m od ogrodzenia;

- zapisy i ustalenia obowiązującego w dacie załatwiania wniosku o pozwolenie na budowę, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, są wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę i organy administracji architektoniczno - budowlanej nie mają wpływu na treść tych ustaleń;

- zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 17 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., poz. 647 ze zm.), plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Odwołujący mogli zapobiegać

w stosownym czasie i przy użyciu przysługujących środków niekorzystnym ustaleniom tego planu na etapie jego uchwalania.

Skargę od powyższego rozstrzygnięcia wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M. P. i R. P. zarzucając naruszenie przepisów prawa miejscowego wynikających z uchwały Rady Miasta [...] Nr [...] z 30 czerwca 2014r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta O. w rejonie ulic: Las Rzeczki, Iłżecka, Grabowiecka oraz ograniczenie prawa własności. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Powołując się na stanowisko wyrażone w dołączonej do skargi opinii projektanta planu, skarżący wyrazili pogląd, że akt prawa miejscowego nie ma charakteru wybiórczego pod względem obowiązywania i zapis zawarty w § 4 ust. 7 pkt 8c planu dotyczy każdej ze stron procesu budowlanego, a więc zarówno działań inwestycyjnych polegających na budowie ogrodzeń, jak i na budowie sieci gazowej.

Podnieśli, że błędna interpretacja ustaleń planu dokonana przez organ skutkowałaby koniecznością cofnięcia się z linią ogrodzenia działki z uskokiem 0,5 m w głąb działki z naruszeniem granic własności. Nie jest też prawdą twierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, że "przedmiotowy gazociąg został zaprojektowany

w odległości 0,5 do 1,0m od granicy z dz. sąsiednią nr 76,77", z projektu budowlanego wynika bowiem, że 1,0m i 0,7m to odległość pomiędzy zaprojektowanym gazociągiem a istniejącym wodociągiem, natomiast odległość gazociągu od ogrodzenia wynosi 0,5m.

W piśmie procesowym z 13 kwietnia 2015r. skarżący podnieśli, że gazociąg został już wykonany, niezgodnie z obowiązującymi przepisami i sztuką budowlaną,

a mianowicie z § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 26 kwietnia 2013r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, gdyż

w odległości 90 cm od gazociągu znajdują się 3 drzewa. Z powołanego przepisu wynika zaś, że w strefach kontrolowanych nie mogą rosnąć drzewa w odległości mniejszej niż 2m od gazociągów o średnicy do DN 300 włącznie licząc od osi gazociągu do pni drzew.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Podstawę orzekania w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Bezspornym jest, że wnioskiem objęta została inwestycja polegająca na budowie gazociągu PE dn 110 na działce Nr 80 i 81 w O.

Przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy stanowi, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei w art. 33 ust. 2 pkt 1-3 ustawy (mającym zastosowanie w stanie faktycznym sprawy), ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć:

- cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000;

- oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

- decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W myśl art. 35 ust. 1 ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa

i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Podkreślić należy, iż w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o czym stanowi art. 35 ust. 4. Organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia wymienionych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne

z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z nich uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Analiza niniejszej sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż wymagania formalne, określone w zacytowanych przepisach, zostały przez inwestora spełnione. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w załączonym do wniosku projekcie budowlanym, który zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 34 ust. 3 w zw. z ust. 3b ustawy, w tym wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia

i sprawdzenia, a sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane.

Spór między stronami sprowadza się natomiast do interpretacji zapisu zawartego w § 4 ust. 7 pkt 8c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta O. w rejonie ulic: Las Rzeczki, Iłżecka, Grabowiecka (uchwała Nr LVII/84/2014 Rady Miasta Ostrowca z 30 czerwca 2014r., ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z 2014r., poz. 2262), który w zakresie zaopatrzenia w gaz ustalił zakaz lokalizowania ogrodzeń

w odległości mniejszej niż 1 m od gazociągu w rzucie poziomym. Wykładnia tego przepisu ma zasadnicze znaczenie dla oceny, czy zatwierdzony w zaskarżonej decyzji projekt budowlany zgodny jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie, na którym zaplanowano inwestycję,

a więc, czy spełniony został warunek, o jakim mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że trasa gazociągu przebiega w odległości 0,5m od ogrodzenia z działkami nr [...] (działka skarżących), [...] .

Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że adresatem zakazu zawartego w § 4 ust. 7 pkt 8c planu są inwestorzy ogrodzeń, nie zaś sieci gazowych. Poza tym przepis ten normuje wymaganą odległość planowanych ogrodzeń od istniejących już w terenie sieci gazowych i nie ma zastosowania w tym przypadku. Celem takiego uregulowania - jak można wywieść kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego – było najprawdopodobniej zapobieganie takim działaniom, które uniemożliwiłyby lub utrudniły swobodny dostęp do sieci gazowej (np. w czasie awarii) wskutek zbyt bliskiego lokalizowania ogrodzeń. Nie może on zatem dotyczyć samego inwestora takiej sieci, o ile oczywiście zbliżenie do istniejącego w terenie ogrodzenia odpowiada zasadom bezpiecznego użytkowania gazociągu, określonym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 26 kwietnia 2013r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe

i ich usytuowanie (Dz.U. 2013.poz.640).

Zgodnie z § 10 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, dla gazociągów należy wyznaczyć, na okres ich użytkowania, strefy kontrolowane, w których należy kontrolować wszelkie działania, które mogłyby spowodować uszkodzenie gazociągu lub mieć inny negatywny wpływ na jego użytkowanie i funkcjonowanie. W strefach kontrolowanych nie należy wznosić obiektów budowlanych, urządzać stałych składów i magazynów oraz podejmować działań mogących spowodować uszkodzenia gazociągu podczas jego użytkowania (§ 10 ust. 3).

Strefa kontrolowana – to obszar wyznaczony po obu stronach osi gazociągu, którego linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, w którym przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się transportem gazu ziemnego podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu (§ 2 pkt 30 rozporządzenia).

Przepis § 10 ust. 6 rozporządzenia określa szerokość stref kontrolowanych,

o których mowa w ust. 1, która powinna wynosić dla gazociągów o maksymalnym ciśnieniu roboczym (MOP):

1) do 0,5 MPa włącznie - 1,0 m;

2) powyżej 0,5 MPa do 1,6 MPa włącznie - 2,0 m;

3) powyżej 1,6 MPa oraz o średnicy:

a) do DN 150 włącznie - 4,0m,

b) powyżej DN 150 do DN 300 włącznie - 6,0 m,

c) powyżej DN 300 do DN 500 włącznie - 8,0 m,

d) powyżej DN 500 - 12,0 m.

Biorąc zatem pod uwagę maksymalne ciśnienie robocze objętego projektem gazociągu, wytyczona dla niego strefa kontrolowana wynosi 1,0m, co oznacza obszar po 0,5 m od osi gazociągu. W obszarze tym z pewnością nie mogą znajdować się ogrodzenia bądź obiekty budowlane, gdyż takie ich usytuowanie pozostawałoby

w sprzeczności z cytowanymi przepisami rozporządzenia. Ustalenie szerokości stref kontrolowanych ma zatem zastosowanie zarówno do inwestorów sieci gazowych, jak i do inwestorów wszelkich obiektów budowlanych oraz ogrodzeń.

Różnica norm zawartych w § 10 rozporządzenia i w § 4 ust. 7 pkt 8c planu wynika głównie z odmiennego sformułowania; o ile bowiem zapis planu zawiera zakaz dotyczący lokalizowania ogrodzeń w określonej odległości od sieci gazowych (a więc jest skierowany do tych, którzy planują takie ogrodzenia zrealizować), to § 10 ustanawia ogólną zasadę w zakresie szerokości stref kontrolowanych, których adresatami są inwestorzy zarówno sieci gazowych, jak i wszelkich innych obiektów, które mogą potencjalnie zagrażać bezpiecznemu użytkowaniu tej sieci.

Jak wynika z zatwierdzonego w sprawie projektu budowlanego, strefa kontrolowana wynosząca po 0,5 m od osi gazociągu została zachowana. W projekcie zaznaczono także drzewa rosnące bezpośrednio przy ogrodzeniu od strony działek nr 78, 79/2 i 79/4. Wbrew zarzutowi skarżących zawartemu w piśmie procesowym z 13 kwietnia 2015r., usytuowanie tych drzew nie narusza § 10 ust. 4 przywołanego wyżej rozporządzenia, zgodnie z którym w strefach kontrolowanych nie mogą rosnąć drzewa w odległości mniejszej niż 2,0 m od gazociągów o średnicy do DN 300 włącznie i 3,0 m od gazociągów o średnicy większej niż DN 300, licząc od osi gazociągu do pni drzew. Przepis ten nie ma w stanie faktycznym sprawy zastosowania, gdyż dotyczy usytuowania drzew w strefach kontrolowanych, wyznaczonych § 10 ust. 6. Jak już powiedziano wyżej, strefa kontrolowana gazociągu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę wynosi 1m, czyli po 0,5 m po obu stronach od osi gazociągu i w strefie tej drzewa nie rosną. Przytoczony przez skarżących przepis będzie miał zatem zastosowanie do gazociągów o większym ciśnieniu, których strefa kontrolowana wyznaczona została w § 10 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia i wynosi co najmniej 4m.

W tej sytuacji złożony przez inwestora wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji.

Co się zaś tyczy podnoszonych w piśmie procesowym skarżących nieprawidłowości przy budowie gazociągu wyjaśnić należy, że organy architektoniczno-budowlane w ramach postępowania o pozwolenie na budowę kontrolują zgodność złożonego projektu z przepisami prawa budowlanego, nie są natomiast właściwe do oceny prawidłowości jego realizacji w fazie budowy zamierzonego przedsięwzięcia. Kompetencję w tym zakresie posiadają natomiast organy nadzoru budowlanego na podstawie art. 84 i 84a ustawy. Jak powiedziano już na wstępie, kognicja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sprowadza się do kontroli legalności decyzji wydanej w toku postępowania administracyjnego, przy czym Sąd orzeka według stanu faktycznego i prawnego na datę wydania zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać w niniejszym postępowaniu prawidłowości realizacji wykonywanych robót budowlanych i ich zgodności z zatwierdzonym projektem.

Mając zatem na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji