Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 886/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie WSA Wojciech Gapiński, Beata Machcińska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi I. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi I. B. (dalej: "skarżący" lub "zobowiązany") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] w przedmiocie zarzutów skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. W oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] o numerze [...] wystawiony przez wierzyciela – Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. i obejmujący zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 lipca 2013 r. na kwotę [...] zł (należność główna), Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. (dalej również: "organ egzekucyjny" lub "organ pierwszej instancji") wszczął wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne, doręczając mu odpis ww. tytułu wykonawczego oraz zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych.

2. Skarżący pismem z dnia 12 kwietnia 2017 r. zgłosił zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej – zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka egzekucyjnego przewidziany w art. 33 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm., zwanej dalej: "u.p.e.a" lub "ustawą egzekucyjną"), jednocześnie wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego i wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutu.

3. Postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 17 § 1 oraz art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a., organ pierwszej instancji uznał zarzut za nieuzasadniony.

4. Na ww. postanowienie skarżący wniósł zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania egzekucyjnego, zarzucając:

1) naruszenie przepisu art. 6 § 1 u.p.e.a, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pomimo braku uchylenia się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku, organ egzekucyjny uprawniony był do podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych;

2) naruszenie przepisu art. 29 § 1 u.p.e.a., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że egzekucja w niniejszej sprawie była dopuszczalna jedynie w oparciu o prawidłowo sporządzony tytuł wykonawczy, pomimo braku uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku podatkowego;

3) naruszenie przepisu art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że naruszenie przepisów art. 6 ustawy egzekucyjnej, art. 8 i 9 ustawy Kpa nie stanowi podstawy do uznania egzekucji za niedopuszczalną;

4) naruszenie przepisu art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przy zastosowaniu art. 126 k.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a., poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu postanowienia odnośnie zarzucanego naruszenia przez organ egzekucyjny przepisu art. 6 u.p.e.a. skutkującego niedopuszczalnością egzekucji;

5) naruszenie przepisu art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przy zastosowaniu przepisu art. 18 u.p.e.a., poprzez pominięcie przez organ egzekucyjny wnioskowanych przez zobowiązanego dowodów w postaci przesłuchania strony oraz świadka, na okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia nin. sprawy.

5. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej również: "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm., dalej: "k.p.a"), art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1, § 4 pkt 1 i art. 34 § 5 u.p.e.a., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Organ odwoławczy argumentował, iż w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o taką niedopuszczalność egzekucji, która ma charakter generalny i bezwarunkowy, niezależny od konkretnego postępowania egzekucyjnego i aktualny zawsze, w każdym postępowaniu. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie egzekucja jest dopuszczalna zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Nie zachodzi bowiem żadna z przesłanek niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Należności objęte tytułem wykonawczym podlegają egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., a postępowanie egzekucyjne prowadzone było przez właściwy organ administracji.

Zdaniem organu odwoławczego, dla oceny przesłanki uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku ma znaczenie nie tylko okoliczność skierowania i skutecznego doręczenia mu upomnienia, choć z uwagi na istnienie ostatecznego orzeczenia określającego obowiązek podatkowy nie było obowiązku skierowania takiego upomnienia, jednak wierzyciel doręczył skarżącemu upomnienie w trybie art. 44 k.p.a, ale inne okoliczności, jak na przykład złożenie wniosku o udzielenie ulgi podatkowej, złożenie wniosku o udzielenie rat, które organ egzekucyjny - w związku z wniesionymi zarzutami w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. - winien rozpoznać. Jednakże, co wynika z akt postępowania egzekucyjnego, skarżący nie zwrócił się do organu o udzielnie ulgi podatkowej.

W ocenie organu odwoławczego, organ egzekucyjny nie ma obowiązku informowania - przed wysłaniem zawiadomienia wraz z tytułem wykonawczym - o zastosowaniu środków egzekucyjnych wobec zobowiązanego. W sprawie, odpis tytułu wykonawczego skarżący otrzymał w dniu 6 kwietnia 2017 r., a okoliczność, iż uprzednio, tj. w dniu 25 marca 2017 r. dowiedział się o zastosowaniu środka egzekucyjnego nie ma znaczenia dla oceny zarzutów opartych na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Wszczęcie egzekucji nastąpiło w dniu 24 marca 2017 r. - w trybie art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. i kwestia daty doręczenia odpisu tytułu wykonawczego miała znaczenie dla ustalenia okoliczności, czy skarżący dochował ustawowego terminu na wniesienie zarzutów.

6. Skarżący złożył skargę na postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego, 2) uchylenie postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...], 3) zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, 4) przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci zaświadczenia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] na okoliczność znajomości przez organ egzekucyjny sytuacji majątkowej skarżącego.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

1) art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że naruszenie przepisów art. 6 u.p.e.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. nie stanowi podstawy do uznania egzekucji za niedopuszczalną;

2) art. 6 § 1 u.p.e.a., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pomimo braku uchylania się przez skarżącego od wykonania obowiązku, organ egzekucyjny uprawniony był do podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych;

3) art. 8 § 1 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego w sposób ograniczający zaufanie skarżącego do władzy publicznej, w szczególności poprzez kierowanie się przez organ egzekucyjny chęcią uzyskania kosztów egzekucyjnych oraz brak zainicjowania kontaktu ze skarżącym przed podjęciem działań egzekucyjnych, pomimo takiej możliwości;

4) art. 9 § 1 k.p.a., poprzez brak poinformowania skarżącego przez organ egzekucyjny o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jego obowiązków będących przedmiotem postępowania egzekucyjnego, w szczególności zaniechaniu podjęcia działań informacyjnych przed zastosowaniem środków egzekucyjnych;

5) art. 29 § 1 u.p.e.a., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że egzekucja w niniejszej sprawie była dopuszczalna jedynie w oparciu o prawidłowo sporządzony tytuł wykonawczy, pomimo braku uchylania się przez skarżącego od wykonania obowiązku podatkowego;

6) art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przy zastosowaniu przepisu art. 18 u.p.e.a., poprzez pominięcie przez organ egzekucyjny wnioskowanych przez skarżącego dowodów w postaci przesłuchania strony oraz świadka, na okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

7. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do rozważań, należy na wstępie wskazać, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie okoliczności wymienione enumeratywnie w art. 33 § 1 u.p.e.a., przy czym prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutów może być realizowane w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zarzuty mogą być wnoszone w terminie siedmiu dni od pouczenia zobowiązanego o prawie zgłoszenia zarzutów (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Orzecznictwo sądowe, podkreślając rangę dotrzymania terminu do wniesienia zarzutów i ich petryfikacji, wskazuje, że po upływie terminu do wniesienia zarzutów nie jest dopuszczalne zgłaszanie nowych zarzutów lub uzupełnianie zarzutów już wniesionych o nowe podstawy faktyczne lub prawne (zob. wyroki NSA: z dnia 4 kwietnia 2012 r., II FSK 2615/10, LEX nr 1410622; z dnia 6 marca 2012 r., II FSK 1441/10, LEX nr 1424264; z dnia 1 września 2011 r., II FSK 407/10, LEX nr 954961; z dnia 26 sierpnia 2011 r., II FSK 474/10, LEX nr 1068722).

Podstawy prawne zarzutów wymienione w art. 33 § 1 u.p.e.a. mają różnorodny charakter, gdyż wnoszący zarzuty może m.in. - jak to uczynił skarżący - kwestionować dopuszczalność egzekucji lub zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Na związanie organu egzekucyjnego podstawą prawną zarzutów i jego ograniczony zakres kognicji w tej materii wskazuje orzecznictwo sądowe przyjmujące, że jeżeli zobowiązany wskazał jednoznacznie podstawę prawną zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego w terminie do jego złożenia, to nawet jeżeli organ zauważyłby, że uzasadnienie zarzutu odpowiada innemu przypadkowi wskazanemu w art. 33 u.p.e.a., nie jest uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 33 tejże ustawy (wyroki NSA z dnia: 17 maja 2012 r., II FSK 2267/10, LEX nr 1244198; 6 marca 2012 r., II FSK 1441/10, LEX nr 142426; 14 września 2007 r., I OSK 522/07, LEX nr 3743937).

Na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. wierzyciel uprawniony jest do wyrażenia swego stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów, przy czym wykonując to uprawnienie, a zarazem i obowiązek, wierzyciel winien dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku stanowiącego podstawę zarzutu w świetle dokonanej analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w postanowieniu powinien uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 26 lutego 2008 r., II SA/Op 391/07, LEX nr 524688). Realizacja tego obowiązku jest zbędna w sytuacji, kiedy organ egzekucyjny jest równocześnie wierzycielem. W orzecznictwie przyjęto, że wydanie odrębnego postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów jest bezprzedmiotowe w tego rodzaju sytuacji (zob. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 czerwca 2007 r., I FPS 4/06; CBOSA). Organ egzekucyjny powinien w jednym postanowieniu zawrzeć stanowisko wierzyciela w sprawie wniesionych zarzutów i rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego.

Z akt sprawy wynika, że wobec skarżącego wszczęto postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy wystawiony przez wierzyciela – Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K., obejmujący należność pieniężną wynikającą z ostatecznej decyzji z dnia [...].

Sąd stwierdza, że doręczony skarżącemu tytuł wykonawczy nr [...] z [...]zawiera pouczenie o terminie do zgłoszenia zarzutów, wskazując ich podstawę prawną - art. 33 § 1 u.p.e.a. oraz informację o dacie doręczenia skarżącemu upomnienia.

W piśmie z dnia 12 kwietnia 2017 r., wniesionym w siedmiodniowym terminie na zgłoszenie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, skarżący wniósł zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. (zarzut niedopuszczalności egzekucji i zastosowanego środka egzekucyjnego), podnosząc, że egzekucja jest niedopuszczalna z uwagi na brak podstawowej przesłanki jej prowadzenia - określonej w art. 6 § 1 u.p.e.a., tj. uchylania się skarżącego od wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...].

Ponieważ w niniejszej sprawie organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem, zbędne było wydanie odrębnego postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez skarżącego zarzutów.

Organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że przyczyny niedopuszczalności egzekucji, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. mają charakter formalny. Egzekucja administracyjna może być niedopuszczalna z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Z przyczyn podmiotowych egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna, gdy przepisy prawa wyłączają prowadzenie egzekucji wobec zobowiązanego wskazanego w tytule wykonawczym, a także gdy egzekucję prowadzi podmiot niebędący organem egzekucyjnym. Przesłanki przedmiotowe niedopuszczalności egzekucji natomiast odnoszą się do przedmiotu egzekucji i jej podstaw. Z przesłanką przedmiotową niedopuszczalności egzekucji mamy do czynienia, gdy jej przedmiotem jest świadczenie niepodlegające egzekucji administracyjnej, lub gdy tytuł wykonawczy został wystawiony przez podmiot nieuprawniony. W art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. istotnie chodzi o taką niedopuszczalność egzekucji, która ma charakter generalny i bezwarunkowy, i aktualny w każdym postępowaniu. Jako przykład wskazuje się na dopuszczalność egzekucji sądowej w stosunku do danego obowiązku czy też niemożność jej prowadzenia z uwagi na posiadany przez zobowiązanego immunitet. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty (por wyroki NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. II FSK 2615/10, z dnia 26 sierpnia 2011 r. sygn. akt II FSK 461/10).

Obowiązkiem organu egzekucyjnego przed przystąpieniem do egzekucji jest zbadanie dopuszczalności wszczęcia egzekucji administracyjnej (art. 29 u.p.e.a.).

Organ egzekucyjny temu obowiązkowi sprostał – egzekucja została wszczęta w dniu 24 marca 2017 r. - zgodnie z art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a., tj. z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego; tytuł wykonawczy wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych został bowiem doręczony skarżącemu 6 kwietnia 2017 r. Tytuł wykonawczy z dnia [...] zawiera dane określone w art. 27 § 1 u.p.e.a. i został sporządzony zgodnie ze wzorem określonym rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 27 lutego 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 469), a egzekwowana należność wynika z ostatecznej decyzji z dnia [...]. Przed wszczęciem egzekucji wierzyciel skierował do skarżącego upomnienie doręczone mu 9 marca 2017 r. w trybie art. 44 k.p.a.

W zarzutach skarżący podniósł, iż egzekucja jest niedopuszczalna z uwagi na brak podstawowej przesłanki do jej prowadzenia wskazanej w art. 6 § 1 u.p.e.a.

Należy zgodzić się ze skarżącym, że sam fakt niewykonania obowiązku nie jest tożsamy z uchylaniem się od jego spełnienia, a okoliczność ta winna zostać oceniona w oparciu o całokształt okoliczności sprawy. W ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji brak jest ustawowej definicji pojęcia "uchylanie się zobowiązanego od wykonania obowiązku". Sens analizowanego pojęcia oddaje jeden ze słowników języka polskiego ("Słownik języka polskiego", red. M. Bańko, t. V, Warszawa 2007, s. 460), w którym wyjaśnia się, że "mówimy, że ktoś uchylił się od jakiegoś obowiązku, jeśli rozmyślnie nie wypełnił go" (zob. Kijowki D.R. (red.), Komentarz do art. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Lex 2015, pkt 4.6).

W uzasadnieniu postanowienia z [...] organ pierwszej instancji (będący w sprawie również wierzycielem) wskazał, że decyzja z dnia [...] określająca skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2013 r. w kwocie [...] (należność główna) została doręczona skarżącemu w dniu 5 grudnia 2016 r. Wcześniej, skarżący otrzymał postanowienie z dnia [...] o wszczęciu postępowania podatkowego w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania zmarłego R.B. z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2013 r. i organ podatkowy poinformował skarżącego o obowiązku zawiadomienia organu podatkowego o zmianie adresu, pod który dokonuje się doręczeń lub adresu elektronicznego (art. 146 § 1 O.p.). Po doręczeniu skarżącemu ww. decyzji, wierzyciel w dniu [...] wystawił upomnienie przedegzekucyjne zawierające wezwanie do zapłaty zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec 2013 r. w kwocie [...] zł (należność główna) i odsetki w wysokości [...] zł oraz za sierpień 2013 r. w kwocie [...] zł (należność główna) i odsetki w wysokości [...]zł., które zostało doręczone w dniu 9 marca 2017 r. w trybie art. 44 k.p.a. na wskazany przez skarżącego adres. Okoliczności tych skarżący nie kwestionuje.

Należy zauważyć, iż tytuł wykonawczy wystawiony został dopiero [...], czyli z upływem 2 tygodni od daty doręczenia upomnienia oraz po upływie 15 tygodni od daty doręczenia decyzji z dnia [...]. Oceniając całokształt okoliczności sprawy, należy uznać, że skarżący miał wiedzę o nałożonym nań obowiązku zapłaty zaległości podatkowych i świadomość uchylania się od jego wykonania. Do czasu wystawienia tytułu wykonawczego skarżący nie uregulował należności dobrowolnie w jakiejkolwiek części, nie złożył wniosku o udzielenie ulgi podatkowej, np. wniosku o rozłożenie zaległości na raty, czy też np. o odroczenie terminu płatności. Podnoszone w zarzutach okoliczności, a mianowicie, że skarżący studiuje, jest osobą młodą, niepracującą i nieprowadzącą działalności gospodarczej w związku z tym nie posiada doświadczenia w rozliczaniu należności publicznoprawnych, a w czasie kiedy wysłano mu upomnienie przebywał w W., o czym wierzyciel winien wiedzieć bowiem jest to okres [...], nie przemawiają za uznaniem, że w sprawie nie zaistniał stan uchylania się skarżącego od obowiązku zapłaty zaległości podatkowych. Z podniesionych w zarzutach okoliczności nie wynika aby skarżący znajdował się w sytuacji wykluczającej realizację obowiązku zapłaty zaległości podatkowych ze względów faktycznych lub prawnych.

Prawidłowo organ odwoławczy wywodzi, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie bada się meritum sprawy i uwagi skarżącego co do treści decyzji ostatecznej z dnia [...] nie mogły być przedmiotem rozważań organu egzekucyjnego badającego zgłoszony przez skarżącego zarzut. Sąd, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.", nie jest związany zarzutami podniesionymi w skardze, ale zawsze związany jest granicami sprawy rozpoznawanej przez organ. Jak już wyjaśniono, w przypadku zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny wyznaczają wskazane przez zobowiązanego zarzuty (zob. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. II FSK 2615/10).

Sąd podziela również stanowisko organu odwoławczego, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, a wnioski dowodowe skarżącego dotyczyły okoliczności niemających znaczenia dla sprawy.

Za gołosłowny należy uznać zarzut skarżącego, iż jedynym celem jaki przyświecał organowi egzekucyjnemu dokonującemu czynności egzekucyjnych było uzyskanie wysokich kosztów egzekucyjnych. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, winien unikać takich sformułowań, a jeżeli nie zgadza się na ponoszenie kosztów egzekucyjnych w ogóle lub w wysokości pobranej przez organ egzekucyjny, winien uruchomić procedurę prawną umożliwiającą ich kwestionowanie.

Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego skarżącego – zaświadczenia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...], gdyż sprawa podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym, a nie na rozprawie (art. 106 p.p.s.a.; niezależnie, zdaniem Sądu, załączona do skargi kserokopia zaświadczenia nie pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu (art. 106 § 3 p.p.s.a.).

Reasumując, przez wzgląd na powyższe, zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, a należności objęte tytułem wykonawczym z dnia [...] podlegają egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu pierwszej instancji nie naruszają prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.