Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 28/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, art. 149, art. 3par.2 pkt 8
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski (spraw.) Sędziowie: Sędzia WSA - Anna Siedlecka Sędzia WSA - Andrzej Cisek Protokolant: Katarzyna Grott po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2005 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w W. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie rozpatrzenia sprawy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę stacji bazowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. A sp. z o.o. w W. zgłosiła wniosek o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielenia pozwolenia na przebudowę stacji bazowej telefonii komórkowej A sp. z o.o. na dachu budynku Szpitala im. A. F. przy ul. W. [...] we W. (obręb B., AM 16, dz. [...]).

Wydział Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego we W. w związku z powyższym wnioskiem wezwał A sp. z o.o. pismem z dnia [...]r., na podstawie art. 64 § 2 kpa oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), do usunięcia braków wniosku poprzez przedłożenie oświadczenia o posiadanym przez stronę skarżącą prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, złożonego przez osobę uprawnianą (zgodnie z wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego) do reprezentowania osoby prawnej ubiegającej się o pozwolenie na budowę pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpatrzenia.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona w dniu [...]r. nadesłała brakujące dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podpisane przez Dyrektora Okręgu J. M., do którego jednocześnie zostało załączone pełnomocnictwo wystawione przez osoby uprawnione do reprezentacji spółki, upoważniające J. M. do złożenia przedmiotowego oświadczenia.

Organ I instancji uznając, iż przedłożone oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie zostało złożone przez uprawnione osoby stosownie do przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 120, poz. 1127), pismem z dnia [...]r. poinformował skarżącą spółkę, iż sprawę pozostawia bez rozpoznania.

Skarżąca spółka w piśmie z dnia [...]r. złożyła zażalenie do Wojewody D. na niezałatwienie przez Prezydenta W. w terminie sprawy o wydanie pozwolenia na przebudowę w/w stacji bazowej telefonii komórkowej, domagając się wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy, tj. terminu jednego miesiąca od dnia doręczenia organowi pierwszej instancji postanowienia wydanego wskutek wniesienia niniejszego zażalenia. W zażaleniu strona podzieliła zdanie organu pierwszej instancji co do faktu, iż zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę..., jeżeli o pozwolenie na budowę ubiega się osoba prawna, to oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składają wyłącznie osoby uprawnione do reprezentowania tej osoby prawnej. Błędnie jednak, zdaniem strony, organ odwoływał się do art. 95 kodeksu cywilnego przy wyjaśnianiu, kto jest uprawniony do reprezentowania osoby prawnej. Skarżąca spółka wywiodła, iż przedmiotowa sprawa jest sprawą regulowaną przez prawo administracyjne materialne, a postępowanie w przedmiocie wniosku inwestora jest prowadzone zgodnie z przepisami prawa administracyjnego procesowego. Wobec czego- zdaniem strony- badanie zakresu pełnomocnictwa następuje według reguł prawa administracyjnego, a nie - jak przyjmuje Prezydent W. - prawa cywilnego. W ocenie skarżącej spółki w sprawie należy zatem zastosować przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 32 i art. 33, określające zakres pełnomocnictwa, który nie obejmuje tylko te czynności, których charakter wymaga osobistego dziania strony, a więc w przypadku osób prawnych – działania jej organów, bowiem stosownie do art. 50 § 1 kpa pełnomocnik może za stronę złożyć nawet wyjaśnienia i zeznania. Zdaniem strony, złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie jest czynnością, która wymaga osobistego działania strony i czynność ta może być więc dokonana też przez pełnomocnika. Dokonane przez organ pierwszej instancji rozróżnienia "oświadczeń woli" i "oświadczeń wiedzy" – według twierdzenia strony- jest rozróżnieniem z dziedziny prawa cywilnego, a stosowanie przez organ wykładni sprzecznej z przyjętymi regułami doprowadziło w konsekwencji do pomieszania przez systemu prawa publicznego z systemem prawa prywatnego oraz nałożenia na stronę obowiązku nieprzewidzianego obowiązującymi przepisami.

Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 37 § 1 i art. 123 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) Wojewoda D. nie uwzględnił zażalenia. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, iż zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ dodał, iż oświadczenie takie składa inwestor, czyli podmiot ubiegający się o wydanie pozwolenia na budowę, występujący z wnioskiem o pozwolenie na budowę i czynność ta musi zostać dokonana osobiście przez inwestora, nie ma możliwości substytucji i złożenia tego oświadczenia przez pełnomocnika inwestora. Wojewoda D. podniósł, iż ze wzoru oświadczenia, określonego w Rozporządzaniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę ..., jednoznacznie wynika, że jeżeli o pozwolenie na budowę ubiega się osoba prawna, to oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składają wyłącznie osoby uprawnione do jej reprezentowania. Według organu oświadczenie to nie jest oświadczeniem woli, lecz oświadczeniem wiedzy i jako takie nie może być przedmiotem pełnomocnictwa. Dlatego też- zdaniem organu- nie istnieje możliwość w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, składania przez pełnomocników, na podstawie upoważnienia udzielnego przez dwóch członków zarządu, oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dotyczących realizowanych inwestycji. Przy czym bez znaczenia – w ocenie organu- pozostaje fakt, iż tym pełnomocnikiem jest Dyrektor Okręgu spółki z o.o. "A" w W., albowiem sposób reprezentowania danej osoby prawnej wykazany zostaje w Krajowym Rejestrze Sądowym, a według odpisu tego rejestru, znajdującego się w aktach niniejszej sprawy, do reprezentowania i składania oświadczeń w imieniu spółki upoważniony jest prezes zarządu działający łącznie z innymi członkami zarządu.

Nadto Wojewoda D. zauważył, iż niektóre przepisu prawa cywilnego znajdują zastosowanie w postępowaniach prowadzonych przez organy administracji publicznej, które co do zasady, podejmują czynności procesowe w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a organ administracji publicznej stosując normy przepisu art. 32 kpa, musi posiadać wiedzę na temat samej instytucji pełnomocnictwa – a regulacja taka zawarta jest w przepisach kodeksu cywilnego.

Skargę na bezczynność Prezydenta W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła "A" spółka z o.o. w W., reprezentowana przez pełnomocnika- radcę prawnego A. P., domagając się zobowiązania Prezydenta W. do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy w terminie 60 dni od dnia doręczenia wyroku. W skardze strona podniosła, iż zostały naruszone:

1. przepis art. 32 kpa poprzez przyjęcie, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym stanowi art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego, w przypadku osoby prawnej może być złożone wyłącznie przez organ osoby prawnej;

2. przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę... w szczególności zaś Załącznika nr 2 do tego rozporządzenia w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 i ust. 6 prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że przepisy te wyłączają możliwość działania strony przez pełnomocnika, wynikającą z art. 32 kpa;

3. art. 1 pkt 1 kpa poprzez przyjęcie, że w postępowaniu administracyjnym możliwość działania przez pełnomocnika regulowana jest przepisami z zakresu prawa cywilnego, mimo, że materia ta jest regulowana przez przepisy prawa publicznego.

Strona podniosła nadto, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę..., wydane na podstawie art. 32 ust. 6 Prawa budowlanego, stanowi regulację szczególną w stosunku do art. 32 kpa. Zdaniem skarżącej zapis Załącznika nr 2 do rozporządzenia nie może być traktowany inaczej, niż instrukcja, jak wypełnić formularz oświadczenia, a art. 32 ust. 6 Prawa budowlanego nie daje podstaw do przyjęcia, że rozporządzenie wydane na jego podstawie może wprowadzać wyjątki od art. 32 kpa. Skarżąca spółka wywiodła, iż przy wykładni zapisu Załącznika nr 2 nie można pomijać, że oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest składane w postępowaniu administracyjnym, które jest regulowane przez kodeks postępowania administracyjnego. Strona zarzuciła również, iż organ administracji przyjmując, iż oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie jest oświadczeniem woli, a jest oświadczeniem wiedzy, które nie może być przedmiotem pełnomocnictwa, przenosi na grunt prawa publicznego terminologię właściwą prawu prywatnemu, w szczególności prawu cywilnemu. Skarżąca stwierdziła, iż terminy "oświadczenie woli", "czynność prawna" oraz "oświadczenie wiedzy" należą do dziedziny prawa cywilnego, regulującego stosunki cywilnoprawne, a więc stosunki prawne między równorzędnymi podmiotami, z których żaden nie ma kompetencji do władnego ingerowania w sytuację prawną drugiej strony. Skarżąc spółka podniosła, iż w toku postępowania administracyjnego strona nie składa ani oświadczeń woli, ani oświadczeń wiedzy, ani nie dokonuje czynności prawnych, bowiem stosunek prawny jaki istnieje między nią a organem administracji publicznej, nie jest stosunkiem cywilnoprawnym. Samo udzielnie pełnomocnictwa przez stronę może być kwalifikowane jako czynność prawna, z tym zastrzeżeniem, że jest to pełnomocnictwo procesowe, do którego przepisy prawa materialnego (w szczególności kodeksu cywilnego) mogą być stosowane tylko odpowiednio. W pierwszej kolejności, jak wskazuje strona, do takiego pełnomocnictwa należy stosować właściwe przepisy proceduralne. Jeżeli więc jest to postępowanie administracyjne należy stosować art. 32 kpa, który reguluje zakres pełnomocnictwa procesowego szeroko, wykluczając z niego tylko takie czynności, których charakter wymaga osobistego działania strony.

W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zajęte w sprawie, wskazując nadto, iż przy rozpatrywaniu doręczonych dokumentów organ administracji architektoniczno-budowlanej kierował się wytycznymi zawartymi w stanowisku Departamentu Prawnego Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jako organu, który zinterpretował intencje ustawodawcy w sprawach określonych w ustawie - Prawo budowlane. Zgodnie z tym stanowiskiem przedmiotowe oświadczenie zostało potraktowane jako złożone przez osobę nieuprawnioną, a wniosek o udzielenia pozwolenia na budowę nie mógł doprowadzić do wszczęcia postępowania. Nie może być zatem mowy o bezczynności organu przy braku postępowania. Prezydent W. wskazał jednocześnie, że w dniu [...]r. została wydana decyzja o pozwoleniu na przebudowę stacji telefonii komórkowej Nr [...], która został uchylona przez Wojewodę D. w postępowaniu odwoławczym na skutek odwołania dyrektora szpitala. Wojewoda D. podniósł, iż z treści odwołania wynikało, że faktycznie inwestor nie posiada prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż nie posiadał zgody zarządcy obiektu na przedstawiony w omawianym wniosku zakres robót budowlanych. W ocenie organu skarga na bezczynności wniesiona w sierpniu 2004 r. jest niezrozumiała, gdyż inwestor już w maju dysponował nieostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawowana przez sąd administracyjny kontrola działalności administracji publicznej opiera się na kryterium zgodności z prawem aktów i działań administracji (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz. U. Nr 153, poz. 1269] w zw. z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej u.p.s.a. [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.]). W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 u.p.s.a., w tym dąży także do eliminowania, jako niezgodnych z prawem, stanów bezczynności organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 u.p.s.a).

Przystępując do rozważań co do zasadności skargi wypada w pierwszym rzędzie przypomnieć, że istotą i zasadniczym celem każdego postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy administracyjnej. Prawidłowe postępowanie administracyjne powinno być przy tym prowadzone przez właściwy organ, zgodnie z przepisami proceduralnymi i kończyć się wydaniem rozstrzygnięcia w oparciu o prawidłowo ustaloną podstawę materialnoprawną bądź podjęciem innej czynności przewidzianej przepisami prawa administracyjnego. Przywołany art. 3 u.p.s.a. pozwala wyodrębnić dwa rodzaje skarg służących stronie w związku z jej indywidualną sprawą administracyjną: skargi dotyczące nieprawidłowego załatwienia sprawy, tj. skargi na akty wydane w postępowaniu oraz czynności (art. 3 § 2 pkt 1-4) oraz skargi na zaniechanie załatwienia sprawy w ogóle- określone jako skargi na bezczynność organów (w przypadkach, w których organ powinien wydać określone akty bądź podjąć określone czynności). Wyróżnione dwa typy skarg do sądu administracyjnego pełnią diametralnie odmienne funkcje- o ile skarga na nieprawidłowe załatwienie sprawy służy ochronie strony przed negatywnymi skutkami wadliwych rozstrzygnięć oraz czynności organów administracji, o tyle skarga na bezczynność organów administracyjnych ma na celu zdyscyplinowanie tych organów do podjęcia działań zmierzających do załatwienia sprawy. Istotą skargi na bezczynność jest zatem walka z biernością organów. Bierność ta może przy tym przyjmować różne postacie, np. gdy organ w ogóle nie podejmuje czynności niezbędnych do wszczęcia postępowania czy gdy wyraźnie odmawia załatwienia sprawy pomimo że organ ten na danym etapie postępowania jest właściwy do jej załatwienia. Niezależnie od tego, z którym z wymienionych typów bezczynności ma się do czynienia, ich cechą wspólna jest, że organ nie wywiązuje się z obowiązku podejmowania czynności w celu załatwienia sprawy należącej do jego właściwości (zob. wyrok NSA z 27.04.1998 r., sygn. akt IV SAB 66/97, LEX nr 43355). Nie jest przy tym zwłoką wydanie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę.

Instytucja skargi na bezczynność organu ma więc na celu ochronę strony, poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w terminie przez siebie wskazanym (art. 149 u.p.s.a.). W związku z powyższym przedmiotem skargi na bezczynność organu administracji może być tylko bezczynność trwająca w dniu złożenia skargi (wyrok NSA z 7.03.2001 r., sygn. akt IV SAB 76/00, LEX nr 51224), a istniejący stan sprawy winien uzasadniać konieczność wydania przez Sąd orzeczenia w trybie art. 149 u.p.s.a. Przy czym wyrok w sprawie ze skargi na bezczynność organu nie może dotyczyć kwestii wpływających na merytoryczną treść przyszłej decyzji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż nieuzasadniony jest zarzut bezczynności stawiany Prezydentowi Miasta W., bowiem w zakresie objętym skargą (wniosek o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielenie pozwolenia na przebudowę stacji bazowej telefonii komórkowej strony skarżącej na dachu budynku Szpitala im. A. F. przy ul. W. [...] we W., obręb B., AM 16, dz. [...]) w dniu wnoszenia przedmiotowej skargi funkcjonowała już w obrocie prawnym merytoryczna decyzja z dnia [...]r. nr [...] wydana przez właściwy rzeczowo oraz miejscowo organ architektoniczno-budowlany, tj. Prezydenta W .

W piśmiennictwie prawniczym wyrażany jest pogląd, że w tej samej sprawie (w sensie materialnoprawnym) z takim samym żądaniem można wnieść poprawne drugie podanie, które nie natrafi na przeszkodę powagi rzeczy osądzonej (por. M. Wierzbowski: OSP 1994/6/104).

W zaistniałej sytuacji pozostawienie bez rozpoznania przedmiotowego wniosku stanowiło niewątpliwie bezczynność organu i gdyby organ w przedmiotowej sprawie w chwili wniesienia skargi trwał nadal w bierności skarga podlegałaby uwzględnieniu. Pozostawienie, bowiem podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 kpa jest czynnością materialno- techniczną, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec czego stronie zarzucającej organowi naruszenie tą czynnością prawa polegające na bezczynności przysługuje skarga na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 cyt. ustawy. Jednakże zestawiając datę wniesienia niniejszej skargi z istniejącym wówczas stanem przedmiotowej sprawy (z datą wydania przez Prezydenta W. decyzji nr [...]) zarzut bezczynności nie znajduje już uzasadnienia. Wbrew bowiem twierdzeniom strony skarżącej zawartym w piśmie z dnia [...]r. istnieje tożsamość podmiotowa i przedmiotowa pomiędzy postępowaniem zainicjowanym wnioskiem skarżącej spółki z dnia [...]r., a postępowaniem zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...]r. nr [...]. Można uznać, iż są to w stosunku do siebie inne postępowania ale tylko w znaczeniu formalnoprawnym.

Granice zaś rozpoznawanej sprawie wyznaczane są przez zakres "sprawy administracyjnej". Przedstawiciele doktryny definiują "sprawę administracyjną" jako kwestię istnienia stanu faktycznego, opisanego w hipotezie normy prawnej, wymagającej dla uwolnienia swojej mocy wiążącej autorytatywnej konkretyzacji, dokonanej w formie aktu wydanego przez właściwy organ administrujący (...) postępowanie administracyjne zaś stanowi tylko sekwencję określonych czynności zmierzających wpierw do pełnej rekonstrukcji istniejącej obiektywnie sprawy administracyjnej, a następnie do wydania rozstrzygnięcia w tejże sprawie [zob. T.Kiełkowski, Sprawa administracyjna, Zakamycze 2004, str. 35 i 110]. Pod względem przedmiotowym na sprawę administracyjną składa się treść żądania uprawnienia lub treść obowiązku oraz podstawa prawna i stan faktyczny. Natomiast elementy podmiotowe sprawy administracyjnej to podmioty, które mają w danej sprawie interes prawny lub obowiązek prawny (art. 28 kpa) [zob. B.Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.Beck, Warszawa 2000 r., str. 308].

Dla oceny więc czy w sprawie zachodzi nieuzasadniona bezczynność organu istotne znaczenie ma tylko ustalenie czy istnieje stosunek materialnoprawny (sprawa administracyjna) i jeśli stosunek taki istnieje- czy w chwili wniesienia skargi właściwy organ pozostawał w zwłoce w wykonaniu zaktualizowanej powinności podjęcia w danej sprawie decyzji stosowania prawa. Mając na uwadze, iż sprawa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę stacji bazowej telefonii komórkowej strony skarżącej na dachu budynku Szpitala im. A. F. przy ul. W. [...] we W., obręb B., AM 16, dz. [...] będąca przedmiotem postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia [...]r. została ostatecznie rozstrzygnięta decyzją Prezydenta W. z dnia [...]r. nr [...], to niczym nieuprawnionym jest obecnie eksponowanie przez skarżącą spółkę tylko jednego z podjętych w sprawie postępowań i stawianie zarzutu bezczynności przy nieuwzględnieniu okoliczności sprawy omówionych wyżej.

Ze względu na charakter niniejszego postępowaniu poza rozważaniem Sądu pozostawała m.in. kwestia badania prawidłowości wydanych w sprawie rozstrzygnięć administracyjnych oraz ocena zasadności zarzutów skargi dotyczących kwestii składania przez pełnomocnika oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w pierwszej fazie postępowania, jak i w fazie drugiej, zakończonej cytowanymi wyżej decyzjami

Mając zatem na względzie przedstawione powyżej powody, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.