Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 427/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art.  75, art. 77,  art. 80, art.  89
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia NSA Julia Szczygielska - sprawozdawca Protokolant Edyta Forysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. sprawy ze skarg S.K. i M.Sz. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżących S.K. i M.Sz. kwoty po 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., Nr [...] Wojewoda D. po rozpatrzeniu odwołań S.K., M.Sz. i Z.Sz., od decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej na rzecz W.I.B. Sp. z o.o. Sp.k. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (kategoria obiektu XIII) wraz z zagospodarowaniem terenu na działce nr 94/14 przy ul. W. w obrębie K. w gminie D., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że projekt budowlany obejmuje budowę małego domu wielorodzinnego (11 lokali mieszkalnych) wraz z miejscami parkingowymi oraz zielenią ozdobną i urządzoną (ogródki przydomowe), elementami małej architektury, a także niezbędną infrastrukturę instalacyjną z wyłączeniem przyłączy: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej, gazowego i elektroenergetycznego. Organ podkreślił, że inwestor złożył wniosek wraz z elementami wymaganymi przepisem art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego tj.: projekt budowlany spełniający wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133) oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się przynależnością do właściwej do zakresu uprawnień izby samorządu zawodowego. Projektant inwestycji i sprawdzający złożyli także oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz została sporządzona informacja dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego..

W odniesieniu do spełnienia wymagań zawartych w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, organ stwierdził m.innymi, że przedmiotową inwestycję zaplanowano na terenie działki nr 94/14 przy ul. W. w K., który położony jest na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w obrębie K. w gminie D. - część "B" (uchwała Rady Gminy D. z dnia 31 stycznia 2006r. nr [...], opublik. w Dz.Urz.Woj.D. Nr [...], poz. [...]). Teren ten oznaczony jest na rysunku planu symbolem MU, który jako przeznaczenie podstawowe wskazuje tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej w ramach której dopuszcza się lokalizację budynków mieszkalnych, mieszkalno-usługowych oraz usługowych (§ 5 ust. 11) . Zdaniem organu, w przypadku, gdy brak jest definicji budynku mieszkalnego w planie, pod pojęciem tym należy rozumieć zarówno budynek mieszkalny jednorodzinny jak i wielorodzinny. W tym przypadku można posiłkować się definicją budynku mieszkalnego, określoną w § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690, ze zm.). Oznacza to w ocenie organu, że na terenie MU dopuszcza się lokalizację budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Nieznaczny - o powierzchni ok. 12,5 m2 (pomiar z mapy) tj. 1,2 % powierzchni działki - narożnik przedmiotowej działki (na skrzyżowaniu ul. W. i M.) opisany jest na rysunku planu symbolem D, który w planie przeznaczony jest na drogę dojazdową (§ 6 ust. 1 pkt 4 planu). Jednakże ta część działki jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, nie będzie podlegać zagospodarowaniu.

Odnosząc się do zarzutów odwołań - organ wskazał, że linie rozgraniczające zarówno teren opisany na rysunku planu symbolem D (ul. M.), jak i symbolem L1/2 (ul. W.), poza powyżej wyszczególnionym przypadkiem nie przebiegają przez teren objętej zainwestowaniem działki. Oznaczenia graficzne na rysunku planu linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu są obowiązującymi ustaleniami planu (§ 4 ust. 1 pkt 2 tekstu planu). W tej sytuacji nie można zdaniem organu - inwestorowi ograniczyć zabudowy działki z uwagi na zapisy planu dotyczące wymagań planu w zakresie szerokości drogi L1/2 i D, określone w § 6 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 tekstu planu.

W odniesieniu do kwestii zgodności wysokości budynku z ustaleniami planu, organ stwierdził, że w planie określono lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy i urządzania terenu MU, na którym m.in. "wysokość modernizowanej lub nowo realizowanej zabudowy nie może przekroczyć 3 kondygnacji naziemnych (poddasze użytkowe liczone jako jedna kondygnacja) lecz nie więcej niż 10 m licząc od poziomu terenu (najniższego) do okapu dachu" (§ 5 ust. 11 pkt 3 lit. a). Organ zgodził się z zarzutami odwołań, że powstaje wątpliwość co do przyjęcia dolnego poziomu odniesienia przy liczeniu wysokości budynku do okapu dachu, tzn. określonego w planie poziomu terenu (najniższego), akcentując na określone w planie pojęcie terenu. Zgodnie z § 3 pkt 4 tekstu planu pod tym pojęciem należy rozumieć obszar o określonej funkcji, ograniczony na rysunkach planu liniami rozgraniczającymi te obszary od innych obszarów oznaczonych symbolem funkcji, zgodnie z oznaczeniami graficznymi przyjętymi w planowaniu przestrzennym i objaśnionymi w legendzie. Organ pierwszej instancji uznał, że terenem od którego należy liczyć wysokość budynku do okapu jest najniższy poziom terenu działki objętej zainwestowaniem. Organ odwoławczy podzielił to stanowisko, zwracając uwagę, że w planie występuje kilka - kilkanaście obszarów oznaczonych na rysunku planu symbolem MU. Analiza treści rysunku planu prowadzi do wniosku, że obszary te wyznaczono niezależnie od zróżnicowania konfiguracji terenu, którego dotyczą (zobrazowanej przez układ rysunku poziomic), lecz z uwzględnieniem porządku planistycznego. Przez niektóre tereny przebiegają poziomice, a niektóre tereny są bardziej płaskie. W tej sytuacji zarówno teza, że poprzez określony w § 5 ust. 11 pkt 3 lit. a) planu najniższy poziomu terenu, jako poziom do obliczania dopuszczalnej wysokości budynku, należy rozumieć najniższy poziom terenu ze wszystkich najniższych poziomów poszczególnych obszarów oznaczonych symbolem MU, jak i teza, że przez poziom ten należy rozumieć najniższy poziom tego terenu MU, na którym położona jest działka planowanego zainwestowania, prowadziłaby do nieuprawnionego zróżnicowania inwestorów w prawie do zagospodarowania swojej nieruchomości. W skrajnym przypadku, przy uwzględnieniu różnic wysokościowych poszczególnych terenów MU, mogłoby to prowadzić, do braku możliwości realizacji dopuszczonej dla terenu MU zabudowy do 3 kondygnacji. Stąd w rozpatrywanej sprawie punktem odniesienia do obliczenia dopuszczalnej wysokości planowanego budynku winien być najniższy poziom terenu na działce planowanego zainwestowania. Jak wynika z akt sprawy (rys. nr 12-A) wysokość projektowanego budynku do okapu wynosi 9,09 (9,07+0,02=9,09 m) i jest to pomiar dokonany przy wejściu do budynku, przy poziomie terenu 134.13. Obliczając natomiast tę wysokość do najniższego punktu terenu na działce objętej zainwestowaniem tj. od poziomu 133.42, wysokość tego budynku wynosić będzie 9,8 m (134.13-133.42+9,09=9,8). Oznacza to, że zaplanowany budynek nie przekracza wymaganej ustaleniami planu wysokości 10 m.

W ocenie organu spełnione są również wymagania dotyczące wysokości zabudowy w zakresie określenia dopuszczalności zabudowy do 3 kondygnacji, jako, że zaprojektowany obiekt posiada trzy kondygnacje naziemne, z których ostatnia dodatkowo składa się ze lokalizowanej w poddaszu - antresoli, w rozumieniu § 3 pkt 19 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Części mieszkań zlokalizowane na antresoli w poddaszu połączone są funkcjonalne z częścią niższą tych mieszkań. Posiadają powierzchnię mniejszą od powierzchni tej kondygnacji i jednocześnie nie są zamknięte przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego zostały wydzielone. Takie rozwiązanie projektowe nie narusza ustaleń planu w omawianym zakresie.

Także w ocenie organ inwestycja zgodna jest z planem w zakresie przeznaczenia minimum 40 % powierzchni działki na teren biologicznie czynny. W planie określono, że dla terenu MU dopuszcza się przeznaczanie pod zabudowę (w tym utwardzone nawierzchnie, dojścia i dojazdy, parkingi i tarasy) maksymalnie do 60% powierzchni działek, pozostałą część należy użytkować jako czynną biologicznie (trawniki, zieleń ozdobna, ogrody itp.) - § 5 ust. 11 pkt 3 lit. c planu. Jak wynika z opisu technicznego (str. 9), projekt przewiduje przeznaczenie 55,61 % powierzchni działki nr 94/14 (989 m2), na której ma być zlokalizowana zasadnicza inwestycja kubaturowa, na powierzchnię zabudowania działki (550,03 m2), obejmującą powierzchnię zabudowy budynku (288,03 m2), powierzchnię komunikacji pieszej - chodniki, place (128,60 m2) i powierzchnię parkingów (133.4 m2). Przy czym powierzchnia biologicznie czynna będzie wynosić 438,97 m2 i stanowić będzie 44,39 % powierzchni działki (w tym ogródki przydomowe o powierzchni 344,57 m2).

Inwestycja zlokalizowana została także z poszanowaniem określonych w planie nieprzekraczalnych linii zabudowy w odległościach 8 m od linii rozgraniczających dróg opisanych na rysunku planu symbolami L1/2 i D.

W odniesieniu natomiast do zarzutu odwołań nie spełnienia wymagań § 5 ust. 1 pkt 1 planu w zakresie nie dopasowania skalą i formą projektowanego obiektu do otaczającej zabudowy, organ stwierdził, że przepis ten jako przepis ogólny został skonkretyzowany w odniesieniu do terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem MU przez przepisy szczególne, określone w § 5 ust. 11 pkt 3 lit a), b), c) i d) dotyczące wymagań zabudowy w zakresie wysokości, kształtu i nachylenia dachów, wielkości powierzchni działki przeznaczonej pod zabudowę i tereny biologicznie czynne oraz dopuszczenia sytuowania urządzeń towarzyszących oraz elementów reklamowych. W sytuacji, gdy zaprojektowana inwestycja spełnia powyższe szczegółowe wymagania planu, trudno kwestionować, że nie spełniona została zacytowana wyżej klauzula generalna planu, zawarta w § 5 ust. 1 pkt 1. W ocenie organu nie występuje sprzeczność w zakresie skali i formy zaprojektowanego budynku z budownictwem miejscowym, tym bardziej, że odwołujący nie wskazują żadnych argumentów w tym zakresie.

Kolejną kwestią sporną jest zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, do czego obliguje art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie spełnione są wymagania dotyczące zabezpieczenia na terenie inwestycji wymaganej ilości miejsc postojowych, który to wymóg wynika z ustaleń planu jak i § 18 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Inwestor dla zaprojektowanych 11 mieszkań przewidział 11 miejsc postojowych, w tym jedno miejsce dla osoby niepełnosprawnej, stąd brak jest podstaw aby zakwestionować analizę dokonaną przez projektanta w zakresie zapotrzebowania na miejsca postojowe. W kwestii zaś usytuowania owych miejsc, organ wskazał, że 3 miejsca zlokalizowane wzdłuż ul. W. oddalone są na 7 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi , a wzdłuż ul. M. usytuowano dwie grupy miejsc, wydzielone pasem terenu o szerokości 2,3 m (na którym inwestor planuje usytuowanie totemu reklamowego), każda po cztery miejsca postojowe. Analizując usytuowanie miejsc postojowych od strony ul. W. organ zauważył, że 2 miejsca postojowe z uwagi na umieszczenie projektowanych okien w poziomie parteru budynku we wnęce (o głębokości 54 cm), będą usytuowane w odległości 7 m (a dokładnie 7,07 m), natomiast okna na kondygnacji nad parterem znajdują się w odległości 7,62 m, co wyjaśnia rysunek umieszczony w projekcie budowlanym na str. 51. Natomiast pojedyncze miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej, z uwagi, że na wprost tego miejsca budynek w poziomie parteru nie posiada okna, będzie usytuowane w odległości od jedynego okna na tym poziomie, znacznie przekraczającej wymiar 7 m. W kwestii usytuowania miejsc postojowych od strony ul. Modrzewiowej organ stwierdził, że poszczególne grupy tych miejsc usytuowane zostały w odległości co najmniej 7 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć w odniesieniu do zarzutu odwołań, że przedmiotowa działka rozszerza się z kierunku północnego na południe, a więc suma (32,5 m) wynikająca z dokonanego przez projektanta na projekcie zagospodarowania terenu zwymiarowania przylegającej do drogi strefy wejściowej (miejsca postojowe, dojście do budynku, powierzchnia przeznaczona pod hydrant i zieleń itd.) nie odpowiada szerokości tej działki w miejscu usytuowania północnej elewacji budynku. Szerokość ta jest większa i wynosi z pomiaru dokonanego na mapie (skala 1:500) ok. 33 m, a według wyjaśnień projektanta - 33,07 m. Natomiast znaczony na projekcie zagospodarowania terenu wymiar opisujący odległość tych miejsc od budynku, dotyczy północno-zachodniego narożnika tego budynku i określa najmniejszą odległość tych miejsc od budynku. Potwierdza to z jednej strony, sposób zwymiarowania podanej odległości opisanej na projekcie, a z drugiej strony także wyjaśnienia projektanta. W tej sytuacji uwzględniając szerokość budynku (17,04 m) i jego odległość od wschodniej granicy działki (4 m), projekt przeznacza 12,03 m na stanowiska postojowe o długości 5 m, które będą zlokalizowane w odległości dokładnie 7,03 m od budynku, którą to liczbę projektant zaokrąglił do 7 m (tj. 33,07-4-17,04 = 12,03 m, 12,03-5=7,03m). Oznacza to, że zaplanowane lokalizacje miejsc postojowych spełniają wymagania § 19 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia .

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ podkreślił, że projektowany budynek nie jest przesłaniany i nie niesie ograniczeń związanych z przesłanianiem budynków na sąsiednich działkach, gdy zaś kwestię tę normuje §13 omawianego rozporządzenia.

Odnosząc się do zarzutów odwołań w kwestii związanej z odprowadzeniem wód opadowych, organ zauważył, że w sytuacji braku w sąsiedztwie inwestycji kanalizacji ogólnospławnej i deszczowej, przewidziano system powierzchniowego odprowadzenia wód opadowych z terenu nieruchomości na własny nieutwardzony teren, co zgodnie jest z wymaganiami § 28 ust. 2 ww. rozporządzenia. Ponadto wody opadowe odprowadzane będą (bez szkody dla gruntów sąsiednich - spełnienie wymagań § 29 ww. rozporządzenia), zgodnie z naturalnym spadkiem w kierunku terenów zielonych (ogrodów przydomowych), a wykonanie nawierzchni placów postojowych przewidziano z ażurowych prefabrykatów betonowych wypełnionych darnią połączonych naturalnie z terenem zielonym. Natomiast wody opadowe z powierzchni dachu odprowadzane będą do czterech zbiorników retencyjnych (każdy o pojemności 3 m3) i wykorzystywane będą do podlewania ogrodów przydomowych. W kontekście zarzutu odwołania co do przyjętego sposobu gromadzenia wód opadowych w zakresie zaproponowania zbyt małych zbiorników, organ stwierdził, że to projektant bierze odpowiedzialność za rozwiązania projektowe, a organ nie ma podstaw aby te rozwiązania kwestionować. Organ nie zgodził się także z zarzutem odwołania o konieczności posiadania przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego, a to z tej przyczyny, że w niniejszej sprawie odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z terenu nieruchomości do gruntu nie jest szczególnym korzystaniem z wód, wykraczającym poza korzystanie powszechne lub zwykłe, w rozumieniu przepisu art. 37 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r. Nr 145, ze zm.) i nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, na podstawie art. 122 tej ustawy.

Także zdaniem organu, kwestia odprowadzenia ścieków, została rozwiązana zgodnie z wymaganiami art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a) Prawa budowlanego, podkreślając przy tym, że w rozpatrywanej sprawie przyłącza do sieci zewnętrznych zostaną zrealizowane na podstawie odrębnych opracowań. Woda dostarczana będzie za pomocą przyłącza wodociągowego zrealizowanego zgodnie z warunkami technicznymi i zapewnieniem dostaw wody, wydanymi przez Z.U.K. Sp. z o.o. Dla zapewnienia dostawy wody przewidziano także przebudowę odcinka istniejącej sieci wodociągowej 0 90 w ul. M. i ul. W. na sieć o średnicy Ø 160, zgodnie z warunkami technicznymi z dnia 27 maja 2011 r. i umową zawartą w dniu 7 czerwca 2011 r. Ścieki odprowadzane będą za pomocą zrealizowanego, na podstawie zgłoszenia z dnia 7 lutego 2011 r., przyłącza kanalizacji ściekowej do sieci kanalizacyjnej, zgodnie ze z znajdującymi się w aktach sprawy pismami Urzędu Gminy D. z dnia 22 grudnia 2011 r. i 8 lutego 2012 r. Ponadto budynek będzie zasilany w gaz za pomocą przyłącza gazu, zgodnie warunkami technicznymi wydanymi przez D. Spółkę Gazownictwa. Oddział Zakład Gazowniczy W. z dnia 8 czerwca 2011 r.

Organ odwoławczy nie podzielił także zarzutu dotyczącego nieprawidłowego zjazdu z drogi publicznej (brak uzgodnienia zjazdu) i nieprawidłowej odległości miejsc postojowych od skrzyżowania, stwierdzając, że inwestor nie zaplanował, jednego zjazdu na działkę, lecz zjazdy indywidualne wraz z 11 miejscami postojowymi - 3 miejsca wzdłuż ul. W. i łącznie 8 miejsc prostopadle do ul. M.. Z informacji uzyskanej z Gminy wynika, że ulice te nie są drogami publicznymi w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), lecz stanowią gminne drogi wewnętrzne (działki nr 476 dr i 478 dr), stąd w ocenie organu nie jest wymagane dysponowanie przez inwestora zezwoleniem zarządcy drogi na lokalizację zjazdu, zgodnie z art. 29 tej ustawy. Inwestor dysponuje natomiast uzgodnieniem z zarządcą drogi opisanych zjazdów z tych dróg (pismo Urzędu Gminy D. z 9 maja 2011 r. znak: [...]). Wskazane uzgodnienie zawiera załącznik graficzny, na którym przedstawiony został sposób usytuowania planowanych miejsc postojowych wraz ze zjazdami z ul. W. i ul. M.. Zarządca wskazanych dróg, którym jest zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 4 ustawy o drogach publicznych Wójt Gminy D., do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg gminnych, jako kompetentny organ, bez zastrzeżeń uzgodnił zaproponowane rozwiązania projektowe w tym zakresie, a przyjęte rozwiązania nie naruszają warunków tego uzgodnienia.

Biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził również, że w sytuacji, gdy projektowany budynek mieści się w grupie budynków niskich (budynek mieszkalny do czterech kondygnacji włącznie) i zalicza się do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV (str. 20 opisu technicznego), projekt budowlany nie wymaga uzgodnienia pod względem ochrony pożarowej, zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, 1137, ze zm.). Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniach kwestii wymaganych zabezpieczeń przeciwpożarowych, organ stwierdził, że zgodnie z § 45 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być zaopatrzony co najmniej w wodę do spożycia przez ludzi oraz do celów przeciwpożarowych, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne, a odpowiednio do ich przeznaczenia - także na inne cele. Jednakże rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030), nie wskazuje, że przedmiotowy budynek stanowił będzie obiekt wymagający zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że na przedmiotowej działce usytuowany jest istniejący hydrant HP 80.

W zakresie kompletności projektu budowlanego, organ stwierdził, iż wbrew zarzutom odwołań, projekt zagospodarowania terenu zawiera wszystkie niezbędne wymiary. Nie można się także zgodzić z argumentacją odwołujących się, dotyczącą nieprawidłowego określenia zakresu pozwolenia na budowę, poprzez zastosowanie dodatkowego sformułowania "wraz z zagospodarowaniem terenu", bez wskazywania prac budowlanych zarówno objętych przedmiotowym pozwoleniem na budowę, jak i wyłączonych do odrębnego opracowania. Kwestionowane sformułowanie nie narusza przepisów, a zatwierdzony projekt budowlany stanowiący załącznik do pozwolenia na budowę, zawiera wszelkie niezbędne informacje, dotyczące planowanego zamierzenia budowlanego.

W odniesieniu do zarzutu, że projekt zagospodarowania terenu nie przedstawia tarasów i powierzchni utwardzonych przy drzwiach balkonowych na parterze budynków, organ wyjaśnił, że przepisy nie wymagają aby takie utwardzenia były zaprojektowane. Tarasy przy oknach balkonowych nie stanowią wejść do budynku w rozumieniu § 16 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Na powyższą decyzję Wojewody zostały złożone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargi: S.K. i M.Sz.. Jednobrzmiące skargi zostały oparte na zasadniczo tożsamej argumentacji, sprowadzającej się do zarzucenia kwestionowanej decyzji naruszenia następujących przepisów prawa:

1) art. 32 ust. 4 pkt 1-2 Prawa budowlanego poprzez wydanie pozwolenia budowlanego co do inwestycji, która jest sprzeczna z miejscowym planem;

2) art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie projektu budowlanego, który nie spełnia wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego;

3) art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie pozwolenia co do inwestycji, która jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania;

4) § 5 ust. 1 pkt. 1, § 6 ust. 3, §5 ust. 1 pkt. 4, ust. 11 pkt. 3 lit. a) planu zagospodarowania przestrzennego terenów w obrębie Kiełczów w gminie D. - część "B";

5) art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez stosowanie wykładni rozszerzającej, gdy było to niedopuszczalne, a nadto poprzez arbitralne określanie przez organ odwoławczy która część planu wiąże organ, a która jest rzekomo nieważna i niewiążąca;

6) §18 ust. 1, §19 ust 1 i ust. 2, §45 i innych wskazanych poniżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych (...);

7) naruszenie art. 77, 78 § 1 i 80 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy okoliczności faktycznych, z których jednoznacznie wynika, że zaskarżona decyzja jest rażąco sprzeczna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

Powołując się na powyższe, skarżący wnieśli o wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. W bardzo obszernym uzasadnieniu skargi, skarżący rozwijając podniesione wyżej zarzuty podtrzymali argumentację przedstawioną w odwołaniach od decyzji organu I instancji. Skarżący nie godząc się ze stanowiskiem organu odwoławczego, zarzucili, że w przedstawionym projekcie brak jest wymaganej § 5 ust. 1 mpzp analizy w zakresie spełnienia wymogów określonych tymże przepisem. Projektowany budynek odbiega znacząco skalą od już istniejącej zabudowy, jak i forma budynku również w żaden sposób nie nawiązuje do formy istniejącego, miejscowego budownictwa.

W kwestii wysokości budynku, skarżący stwierdzili, że plan jednoznacznie nakazuje liczenie maksymalnej dopuszczalnej wysokości budynków (do okapu) od najniższego poziomu terenu na danym, konkretnym terenie (w tym przypadku terenie MU). Teza, że taki zapis prowadzi do nieuprawnionego zróżnicowania inwestorów w prawie do zagospodarowania swojej nieruchomości jest całkowicie bezzasadna. Po pierwsze plany miejscowe ze swej istoty różnicują inwestorów (właścicieli działek) w prawie do ich zagospodarowania. Z kolei jeśli wojewoda, uznaje, że opisane powyżej zróżnicowanie jest nieuprawnione, wtedy ma obowiązek skorzystać ze swoich uprawnień w celu doprowadzenia do sądowego unieważnienia nielegalnych zapisów planu miejscowego. Skarżący stwierdzili, że Wojewoda winien więc respektować zapisy planu i nie może sobie w żadnym przypadku przypisywać uprawnień przynależnym Sądom i arbitralnie decydować o nieważności (jako niezgodnych z prawem) wybranych zapisów planu miejscowego.

Uzasadniając zarzut niezgodności wydanych w sprawie decyzji z planem miejscowym w zakresie usytuowania miejsc postojowych wzdłuż ulicy W. i niezgodności z planem miejscowym ograniczenie szerokości ulicy W. oraz braku prawidłowo wydanego uzgodnienia zjazdu z działki 94/14 na działki drogowe, skarżący podnieśli, że ulica W. zgodnie z planem na całej swojej długości musi mieć co najmniej 12 metrów szerokości. Naprzeciwko działki 94/14 (przy działkach nr 107/10 i 107/11), ulica W. została odpowiednio poszerzona. Dodatkowo działki nr 107/10 i 107/11 są działkami zabudowanymi, z wyznaczoną linią zabudowy w odległości 8 m od granicy tych działek (czyli zostały zabudowane najbliżej granicy, jak to dopuszcza plan miejscowy). Nie ma więc żadnej prawnej możliwości poszerzenia ulicy W., kosztem działek nr 107/10 i 107/11. Jedynym możliwym i prawnie dopuszczalnym rozwiązaniem jest poszerzenie ulicy W. o część niezabudowanej działki nr 94/14. W związku z powyższym jedyną możliwością jest to, że brakujące 2 metry do minimalnej szerokości drogi ustalonej w planie miejscowym, przewidziane zostały na terenie działki 94/14. W związku z powyższym niedopuszczalne jest lokowanie w tym pasie miejsc postojowych, szczególnie, że ze względu na planowane rozmiary budynku oraz jego usytuowanie, nie będzie w przyszłości możliwe przebudowanie i przesunięcie miejsc postojowych. Plan miejscowy w tym miejscu wymusza przebieg drogi publicznej o kategorii L1/2, czyli jednej z najważniejszych i najbardziej obciążonych dróg w K.. Tak samo w narożniku działki 94/14 w miejscowym planie przewidziane jest ścięcie, które poprawi widoczność na skrzyżowaniu ulicy W. i M.. Niedopuszczalne jest więc doliczanie tej części działki do powierzchni objętej planem zagospodarowania. Ulica W., zgodnie z planem miejscowym (§6 ust. 1) jest "przestrzenią publiczną w zakresie komunikacji" i zgodnie z tym planem oznaczona została klasą L. Zgodnie z rozporządzeniem MTi GM z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz.430 ze zm.), droga klasy L musi spełniać ściśle określone wymogi (§ 7).

Skarżący podnieśli, że wydając uzgodnienia lokalizacji zjazdów z działki 94/14 na działki drogowe 94/18, 476, 478, szerokość ulicy W. została przez to ograniczona do 10 metrów. W ten sposób złamane zostały przepisy w/w rozporządzenia oraz przepisy planu w zakresie najmniejszej dopuszczalnej szerokości w liniach rozgraniczających ulicy W. (czyli ulicy o kategorii L), i to nawet nie uwzględniając wymaganego poszerzenia ulicy pod ścieżkę rowerową. Zdaniem skarżących, skoro plan wyznaczył drogę publiczną na części terenu działki, to nie jest możliwe lokowanie w tych miejscach żadnej infrastruktury związanej z planowanym budynkiem. Linia zabudowy też musi być liczona od faktycznego przebiegu drogi, a nie od granic podziałów geodezyjnych sprzed okresu wejścia w życie uchwały w sprawie mpzp terenów w obrębie K. w gminie D. - część "B". Tak samo wskaźnik zabudowy i powierzchni powinien zostać wyliczony dla rzeczywistej powierzchni działki i nie może uwzględniać terenów zarezerwowanych pod drogi publiczne. Nie jest prawdą jak twierdzi organ odwoławczy, że przez teren działki nie przebiega linia rozgraniczająca teren opisany na rysunku symbolem L1/2 (ul. W.). Wynika to stąd, że faktycznie "oznaczenia graficzne na rysunku planu linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu są obowiązującymi ustaleniami planu" (§ 5 ust. 11 pkt 3 lit. a). Tylko, to co jest w tym przypadku decydujące, to ich faktyczny przebieg. Na załącznikach graficznych, do planu miejscowego, przebieg ten ma charakter poglądowy. Ze względu na niedokładności map wykorzystanych przy sporządzaniu planu oraz grubość kreski błąd może być nawet większy niż 2 metry. Tak więc szerokość drogi określona w planie miejscowym w oczywisty sposób może powodować ograniczenia w swobodzie zabudowy działki przez jej właściciela. I tak też jest w przypadku działki nr 94/14, gdzie zgodnie z treścią planu miejscowego, na jej terenie przyległym do ulicy W., w pasie o szerokości dokładnie dwóch metrów, przewidziana została droga publiczna. Do dokładnego zaś określenia przebiegu drogi należy użyć bardziej szczegółowych map (np. mapy do celów projektowych), lub po prostu dokonać pomiarów w terenie.

Dodatkową nieprawidłowością w zakresie lokalizacji miejsc postojowych jest zdaniem skarżących to, że przedstawione przez inwestora uzgodnienie w zakresie zjazdu, składające się z treści uzgodnienia oraz planu zagospodarowania terenu nie tylko nie tworzą spójnej całości, lecz wręcz nie mają żadnych cech wspólnych. Oprócz braku jakiegokolwiek związku pomiędzy uzgodnieniem zjazdu z działki 94/14, a dołączonym do niego planem zagospodarowania terenu, plan ten zawiera cały szereg nieprawidłowości i niezgodności z obowiązującymi przepisami, w tym między innymi z rozporządzeniem MTiGM z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych (...) - w zakresie nie spełniania wymagań § 77, który mówi, że "zjazd z drogi ... w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze ... oraz do wymagań ruchu pieszych" oraz nie spełniania wymagań § 116 ust. 1. Według uzgodnienia wydanego przez Gminę miejsca postojowe powinny spełniać wymagania zawarte w § 116 ust. 1 cyt. rozporządzenia.

Wymiary stanowisk postojowych, w zależności od ich usytuowania w stosunku do krawędzi jezdni, nie powinny być mniejsze niż określone w tabelach:

1) dla samochodów osobowych:

|Rodzaj pojazdu |Usytuowanie pod kątem (stopni)|Długość (m) |Szerokość (m) |

|Samochód osobowy |0 stopni |4,50 |2,30 |

| |90 stopni |6,00 |2,50 |

Miejsca postojowe wzdłuż ulicy W. posiadają zdaniem skarżących wprawdzie wymaganą długość 6 m, lecz ich szerokość jest już zbyt mała i niezgodna z § 116 ust.1, gdyż wynosi zaledwie 2,3 m (a nie wymagane w tym przypadku 2,5 m).

Wyżej przedstawiona skala nieprawidłowości jest tak duża, że już tylko powyższe wystarcza w ocenie skarżących do uchylenia zaskarżonych decyzji.

Jednakże w dalszej części uzasadnienia skargi w części dot. nieprawidłowej odległości miejsc postojowych od okien budynku, skarżący dodatkowo podnieśli, że od strony ul. M. zaplanowano 8 miejsc postojowych, rozdzielonych dodatkowym miejscem postojowym (ze względu na wymiary tego rozdzielenia, jest to w istocie kolejne miejsce postojowe, tylko nieutwardzone na etapie budowy obiektu), na którym w projekcie wpisano, że zostanie umieszony obiekt reklamowy. Skarżący odwołując się do orzecznictwa, stwierdzili, że nie można poprzez sztuczne rozdzielenie 8 miejsc postojowych niewielką przerwą udawać, że dzięki temu są to dwa niezależne parkingi i w związku z tym przybliżać je na odległość 7m od okien budynków, a nie jak wymaga tego § 19 ust. 1 w/w rozporządzenia zachować odległość 10 m. W tym zakresie projekt jest niezgodny z cyt. rozporządzeniem. Dodatkowo nieprawidłowa jest odległość miejsc postojowych od okien budynku, od strony ulicy W.. Okno na parterze zostało ukryte we wnęce (cofnięte o 54 cm), ale pozostałe okna, na wyższych kondygnacjach budynku, są w odległości zaledwie 6,46 m od miejsc postojowych. A minimalna odległość miejsca postojowego od okien budynku, zgodnie z § 19 rozporządzenia, to 7 metrów.

Zdaniem skarżących przedłożony plan zagospodarowania działki nr 94/14 jest w zakresie zapewnienia wymaganej ilości miejsc postojowych - sprzeczny z wymaganiami planu miejscowego jak i warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jako, że projekt przewiduje tylko 10 miejsc postojowych dla użytkowników stałych oraz dla użytkowników okresowych. Dodatkowe miejsce postojowe przeznaczone jest wyłącznie dla osób niepełnosprawnych, przebywających okresowo na terenie nieruchomości. Zakładając przeznaczenie tylko 1 miejsca dla użytkowników okresowych (inwestor powinien wtedy jednak udowodnić, że będzie to ilość wystarczająca), dla stałych mieszkańców budynku pozostanie tylko 9 miejsc postojowych. Ilość ta w żaden sposób nie jest wystarczająca dla faktycznego, przewidywalnego zapotrzebowania na miejsce postojowe dla tej nieruchomości. Opis dołączony do dokumentacji projektowej nie może być potraktowany jako rzetelna analiza zapotrzebowania na miejsca postojowe, z tej to przyczyny, że wbrew stanowisku projektanta - obecnie ilość posiadanych przez rodzinę samochodów nie zależy od jej statusu materialnego, tylko od realnych potrzeb. K. jest miejscowością bardzo słabo skomunikowaną komunikacją zbiorową z W.. W związku z tym, większość rodzin zamieszkujących na tym terenie jest zmuszonych do posiadania minimum dwóch samochodów osobowych (a w przypadku, gdy w rodzinie są dorosłe dzieci, samochodów jest jeszcze więcej), co czyni założenia projektanta oderwanymi od rzeczywistości i prowadzić musi do wniosku, że naruszono przepisy prawa w zakresie ilości miejsc parkingowych. Jednakże nawet przy założeniu, że jedno miejsce postojowe na rodzinę, to nawet ten wymóg nie został w niniejszej sprawie spełniony (§18 ust. 1 rozporządzenia).

Zdaniem skarżących plan zagospodarowania terenu działki nr 94/14 jest sprzeczny z wymaganiami dotyczącymi zaopatrzenia wodnego do celów przeciwpożarowych to jest z § 45 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...).Dla projektowanego budynku mieszkalnego zostały wydane przez Z.U.K. Sp. z o.o. w K. warunki techniczne, dla zapewnienia dostawy wody, przyłączenia nieruchomości do projektowanej sieci wodociągowej, gdzie okresowo może wystąpić spadek ciśnienia wody lub jej brak. Skoro ciśnienie wody może spaść lub wody może nie być w ogóle, zatem hydrant zewnętrzny na sieci wodociągowej nie spełni wymagań odnośnie ciśnienia i wydajności. Skarżący akcentują, że sieć wodociągowa w K. od lat już nie spełnia wymagań jakie stawiane są sieciom zapewniającym wodę do celów przeciwpożarowych. W związku z powyższym inwestorzy otrzymują warunki przyłączenia, lecz z wyraźnym określeniem, że nie spełniają one wymagań przewidzianych dla źródła wody do celów przeciwpożarowych, co powoduje, iż inwestor jest bezwzględnie zobowiązany do zaprojektowania i wykonania uzupełniającego źródła wody, tj. przeciwpożarowego zbiornika wodnego.

Skarżący zarzucili także, że w dokumentacji załączonej do pozwolenia na budowę brak jest pozwolenia wodno-prawnego, gdy pozwolenie to jest wymagane co najmniej z dwóch powodów. Po pierwsze obowiązek ten wynika z art. 36 ust. 2 Prawa wodnego. Skoro inwestor buduje dla potrzeb jedenastu gospodarstw domowych, zatem nie służy to zaspokojeniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego i wykracza poza korzystanie zwykłe, co zgodnie z art. 37 Prawa wodnego jest korzystaniem szczególnym, które w związku z art. 122 ust. 1 pkt. 1 ustawy wymaga uzyskania pozwolenia wodno-prawnego. Po drugie w załączonej dokumentacji brak jest bilansu ścieków deszczowych. Biorąc jednak pod uwagę samą powierzchnię dachu (około 450 m2) i pomijając powierzchnię utwardzoną na działce, bilans ścieków deszczowych wykazuje na znaczne przekroczenie 5m3 na dobę, co tylko dodatkowo potwierdza konieczność uzyskania przez Inwestora pozwolenia wodno-prawnego.

Nadto skarżący S.K. podniósł, że projektowany budynek zlokalizowany jest tylko 4 metry od zachodniej granicy działki (działki nr 94/17). Dodatkowo okap dachu został wysunięty na 1,5 metra linii budynku i znajduje się tylko 2,5 metra od granicy działki. Oznacza to, że zgodnie z wymaganiami stawianymi przez §13 ust. 1 pkt. 1 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych (...) - jakikolwiek budynek na działce skarżącego (na razie nie zabudowanej) będzie mógł się znaleźć nie bliżej niż 7,3 metra od granicy działki, czyli aż o 3,3 m więcej niż dopuszczają to warunki techniczne. Tak samo nie wolno będzie skarżącemu zbudować budynku o zbliżonych wymiarach jak ten projektowany na działce 94/14, w odległości mniejszej niż 7,3 metra od zachodniej granicy działki, gdyż przesłoniłby on okna projektowanego budynku (na działce 94/14). Niezgodne z prawem jest planowanie na działce 96/14 budynku, którego wielkość uniemożliwi skarżącemu zbudowanie na działce podobnego obiektu, a w związku z tym ograniczy jego prawa do dysponowania działką której jest właścicielem. Takie działanie jest niezgodne z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Powstanie na działce 94/14 budynku o projektowanych wymiarach, w tym w szczególności o tak dużej wysokości, praktycznie uniemożliwi zabudowę działki sąsiedniej działki, której skarżący jest właścicielem.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda D. wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowy z dnia 20 września 2012r. uczestnik postępowania W.I.B. Sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi, podzielając w pełni stanowisko organów. Uzasadniając swe stanowisko uczestnik podkreślił, że organ interpretując zapisy m.p.z.p. słusznie uznał, iż zasady zawarte w §5 ust. 1 m.p.z.p. zostały doprecyzowane w § 5 ust. 11 m.p.z.p. i oceniając przesłankę zgodności projektowanego budynku ze skalą oraz formą charakterystyczną dla miejscowego budownictwa (tj. zapisem § 5 ust. 1 m.p.z.p.) kierował się wytycznymi dot. skali oraz formy budynku szczegółowo dookreślonymi dla obszaru oznaczonego symbolem MU, a zawartymi w § 5 ust. 11 m.p.z.p. Uczestnik podniósł także, iż nie sposób zgodzić się także z twierdzeniami Skarżących, jakoby zaprojektowany obiekt budowlany naruszał wysokość dla budynku na obszarze oznaczonym symbolem MU. Niewątpliwie przedmiotowa uchwala Rady Gminy D. w sprawie uchwalenia m.p.z.p. zawiera definicję pojęcia "teren". Uczestnik zauważył, iż ustawodawca opisując maksymalną wysokości budynków zlokalizowanych na obszarze oznaczonym symbolem MU posłużył się pojęciem "poziom terenu", a nie zwrotem "teren". Zwrot "poziom terenu" został zdefiniowany w akcie wyższego rzędu, tj. w §3 pkt 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych (...) i stanowi definicję legalną. Regulacja § 3 ust. 1 pkt 4 m.p.z.p. dla terenów w obrębie K. w gminie D. - część "B" definiuje wyłącznie pojęcie "terenu". Bezspornym jest, iż przedmiotowy m.p.zp. nie zawiera definicji pojęcia "poziom terenu", a który to zwrot został zdefiniowany w w/w §3 pkt 15 rozporządzenia - jako: "...przyjęta w projekcie rzedną terenu w danym miejscu działki budowlanej". W konsekwencji uczestnik stwierdził, że wykładnia pojęcia "poziom terenu" winna nastąpić w oparciu o definicję legalną zawartą w § 3 pkt 15 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury

Odnosząc się do zarzutu braku analizy wpływu inwestycji na prawo własności skarżącego, a w rezultacie ograniczenia uprawnień właścicielskich, mających rzekomo skutkować naruszeniem art. 5 Prawa budowlanego, uczestnik wskazał, iż działka jest niezabudowana oraz nie jest prowadzone jakiekolwiek postępowanie administracyjne dotyczące zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Nadto jak zauważył sam skarżący, aktualnie nie są także prowadzone żadne prace projektowe względem działki nr 94/17. Uczestnik odwołując się przy tym do wyroku NSA z dnia 16 listopada 2005r. II OSK 672/2005, LexPolonica 2140867 stwierdził, że zarzut skarżącego formułowany w oparciu o czysto hipotetycznym wpływie inwestycji na jego nieruchomość niezabudowaną jest pozbawiony jakiekolwiek doniosłości prawnej i nie może stanowić podstawy uchylenia przedmiotowej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę.

Sąd na rozprawie w dniu 27 września 2012r. na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270), postanowił połączyć sprawy o sygn.akt: II SA/Wr 427/12 i II SA/Wr 428/12 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod wspólną sygnaturą akt II SA/Wr 427/12.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. 153, poz.1269/ w związku z art.3 § 2 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /(Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.), zwaną dalej p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art.145 lub art.151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a., nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy stwierdził, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt.1 lit. c p.p.s.a., co powoduje, iż decyzje te podlegają usunięciu z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwaną dalej "Prawem budowlanym", w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

I tak przepis art.35 ust.1 pkt.1 Prawa budowlanego obliguje organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Z treści przytoczonego powyżej przepisu jednoznacznie zatem wynika, że organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do wykazania, iż planowana inwestycja zgodna jest m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Badanie zgodności projektowanego obiektu budowlanego z rozwiązaniami przestrzenno-prawnymi nakłada na organ architektoniczno-budowlany obowiązek analizy treści poszczególnych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i oceny złożonego projektu pod kątem jego zgodności z rozwiązaniami przestrzenno-prawnymi.

Niesporne jest w niniejszej sprawie, że teren będący przedmiotem przewidywanego zainwestowania, objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w obrębie K. w gminie D. – część "B", uchwalonym uchwałą Rady Gminy D. z 31 stycznia 2006r., Nr [...] /Dziennik Urzędowy Województwa D. Nr [...], poz. [...] ze zm./.

Zważyć należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru wsi K., uchwalony w/w uchwałą Rady Gminy D. Nr [...] z 31 stycznia 2006r., jest zgodnie z art.14 ust.8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./ - aktem prawa miejscowego. Oznacza to w myśl postanowień art.87 ust.2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, że jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa.

Innymi słowy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest częścią systemu prawnego państwa. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego różni się w porównaniu z innymi normami powszechnie obowiązującymi tylko tym, że ustalenia jego obowiązują na obszarze danej gminy /por. R.Hauser, M.Mzyk, Z.Niewiadomski, M.Rzążewska, Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z komentarzem. Wyd.Prawnicze Warszawa 1995r., str.28/.

Sąd zatem w pełni podziela poglądy prezentowane w doktrynie, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego, mające moc powszechnie obowiązującą - muszą być przestrzegane bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą krytyczny stosunek, dopóki nie zostaną zmienione w trybie w/w ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym./por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str.143/.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że organ I instancji związany postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru wsi K., mającymi moc przepisów powszechnie obowiązujących, winien był w procesie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę – stosować do wykładni postanowień planu metody właściwe do wykładni aktów normatywnych, zwłaszcza, że wykładnia postanowień planu dokonana powinna być na podstawie analizy części tekstowej, jak i graficznej.

Powyższe jest o tyle istotne, że skoro na organ administracji architektoniczno-budowlanej nałożony został w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego obowiązek badania zgodności projektowanego obiektu budowlanego z rozwiązaniami przestrzenno-prawnymi, to ten właśnie organ winien podjąć czynności zmierzające do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, czy to poprzez zastosowanie procedury przewidzianej w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, czy też postępowania wyjaśniającego zmierzającego do właściwej wykładni postanowień planu, a co w niniejszej sprawie nie zostało w sposób należyty wykazane.

Uchybienie powyższe jest o tyle istotne, że organ dokonując przedmiotowej oceny, obowiązany jest przy tym również przestrzegać ogólnych zasad regulujących postępowanie wyjaśniające przed organami administracji publicznej. Stosownie, zatem do zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a. - organy administracji zobowiązane są do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego związanego z planowanym zamierzeniem inwestycyjnym. Realizację tej zasady przewiduje przede wszystkim art. 77 § 1 k.p.a., który nakłada obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. W myśl zaś art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy przy tym dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Realizując ten obowiązek organ może m.in. wystąpić do innych organów lub instytucji o udzielenie będących w ich posiadaniu informacji, bądź udostępnienie dokumentów, mogących przyczynić się do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Zgodnie bowiem z art. 80 k.p.a. ocena, czy dana okoliczność została udowodniona winna być dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Określone w powołanych przepisach zasady odnoszą się do postępowania przed organem pierwszej instancji, jak i organem odwoławczym, który w myśl art. 136 k.p.a. może przeprowadzić dodatkowe postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, bądź zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi pierwszej instancji.

Istotną okolicznością w niniejszej sprawie jest to, że skarżący konsekwentnie w toku postępowania – powołując się przede wszystkim na przepis § 5 ust. 1 pkt 1 opisanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru wsi K., zwanego dalej "m.p.z.p." – podnosili, że projekt budowlany planowanej inwestycji nie jest dopasowany skalą i formą do otaczającej zabudowy, naruszając tym samym postanowienia przedmiotowego planu, przykładowo w zakresie przyjętej wysokości tegoż obiektu, jak i ilości kondygnacji.

Niesporne jest w sprawie, że w w/w § 5 m.p.z.p., zatytułowanym "Przeznaczenie terenów i zasady kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu", w ust.1 tegoż paragrafu określone zostały "Ogólne zasady kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu". Powołany wyżej § 5 ust. 1 pkt 1 planu, posiada następujące brzmienie: "Kształtowanie zabudowy winno uwzględniać istniejące walory krajobrazowe oraz, skalę, formę, detal architektoniczny i materiały charakterystyczne dla miejscowego budownictwa."

Zdaniem Sądu, cyt. wyżej regulacja § 5 ust. 1 pkt 1 planu wskazuje, że w każdej indywidualnej sprawie właściwy organ przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie pozwolenia na budowę winien wcześniej dokonać oceny projektowanej zabudowy uwzględniając przy tym wszystkie elementy taksatywne wymienione w tymże przepisie, innymi słowy przeprowadzić na obszarze objętym przedmiotowym planem analizę cech zabudowy zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których jest mowa w § 5 ust. 1 pkt 1 planu.

Z akt sprawy nie wynika natomiast, by analiza taka została przeprowadzona. W świetle powyższego przyjąć należy, że skoro zaskarżone w niniejszej sprawie decyzje nie zawierają ustaleń świadczących o tym, że podjęte zostały wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia - ustalenia stanu faktycznego, jak również nie zebrano i nie rozpatrzono materiału dowodowego, o którym mowa w cyt. wyżej przepisie § 5 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p., a który to przepis wbrew stanowisku organu odwoławczego stosuje się również do konkretnej planowanej inwestycji, to nie można przyjąć, by organy sprostały regułom proceduralnym zmierzającym do ustalenia prawdy obiektywnej.

Uchybienie to jest o tyle istotne, że w aktach sprawy znajduje się pismo Kierownika Wydziału Architektury, Planowania Przestrzennego i Geodezji Urzędu Gminy D. z dnia 25 czerwca 2007r., Nr [...], w którym stwierdzono m.innymi, cyt.: "Wieś K. jest obszarem typowo wiejskim, na terenie, którego zlokalizowane są liczne zagrody rolnicze, domki jednorodzinne, w związku, z czym aby kontynuować taką zabudowę, wprowadzono do w/w uchwały zapis § 5 ust. 1 pkt 1, który mówi iż kształtowanie zabudowy winno uwzględniać istniejące walory krajobrazowe oraz skalę, formę, detal architektoniczny i materiały charakterystyczne dla miejscowego budownictwa". Na terenie wsi K., nigdy nie było zabudowy wielorodzinnej, w związku, z czym obecnie lokalizowanie zabudowy wielorodzinnej o trzech kondygnacjach na takiej małej powierzchni działek, jest niezgodne z w/w zapisem prawa miejscowego, który mówi o skali i formie zabudowy. Wskazana zabudowa wielorodzinna ma zostać zlokalizowana na terenie działek 92/17, 92/22, 92/23, 92/24, 92/25, 92/26, 92/27, które zgodnie z planem miejscowym przeznaczone są pod zabudowę MU – mieszkaniowo – usługową. Zamiarem zapisu planu, dla terenów oznaczonych symbolem "MU – przeznaczenie podstawowe – tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej w ramach, której dopuszcza się lokalizację budynków mieszkalnych, mieszkalno-usługowych oraz usługowych" była lokalizacja wyłącznie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z drobnymi usługami, takimi jak: fryzjer, krawiec, mały sklepik, biura pracownie plastyczne etc. Aby utrzymać charakter obszaru, na którym znajdują się wyłącznie domki jednorodzinne, dla terenów MU wprowadzono również zapis iż, cyt. "dopuszcza się przeznaczenie pod zabudowę (w tym utwardzone nawierzchnie, dojścia i dojazdy, parkingi i tarasy) maksymalnie do 60% powierzchni działek, pozostałą część należy traktować jako czynna biologicznie (trawniki, zieleń ozdobna, ogrody itp.)".

Zabudowa wielorodzinna to zabudowa typowo miejska, lokalizowana na terenie miast a nie wsi. Zgodnie z zasadami planowania przestrzennego przy projektowaniu zabudowy wielorodzinnej w planie miejscowym sporządza się bilans wszystkich funkcji, które muszą zostać zlokalizowane w budowie wielorodzinnej tj.: usługi (handlu, gastronomii itp.), usługi oświaty (przedszkola, szkoły), zieleni, komunikacji, funkcji, które są niezbędne dla przyszłych mieszkańców takich osiedli. Przy realizacji planu miejscowego K., takich analiz nikt nie przeprowadzał dla zabudowy wielorodzinnej, gdyż nie były one potrzebne. Wprowadzenie obecnie na terenach wiejskich, w tym miejscu zabudowy wielorodzinnej jest nieuzasadnione i niewskazane.

Jednocześnie informuję, iż stanowisko gminy w tej sprawie, zostało również przekazane do Starostwa Powiatowego we W., gdzie toczy się postępowanie administracyjne w sprawie wydania pozwolenia na budowle dla planowanej inwestycji."

W okolicznościach tej sprawy, pominięcie stanowiska Gminy D., gdy to właśnie Rada tej Gminy uchwaliła przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego, a tym samym nie rozważenie przez organy wydające w sprawie kwestionowane pozwolenie na budowę - potwierdza stanowisko Sądu o naruszeniu nie tylko w/w art.7, 75 § 1, 77 § 1 k.p.a., lecz także naruszeniu art.107 § 3 k.p.a.

Kolejna kwestia, która dzieli organy ze skarżącymi to "poziom terenu", czyli określenie /ustalenie/ pułapu od którego należy liczyć wysokość zamierzonej budowy budynku.

Niesporne jest w sprawie, że teren – działka nr 94/14 przewidywany pod sporną zabudowę oznaczony został w przedmiotowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem "MU" z przeznaczeniem podstawowym - tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej w ramach której dopuszcza się lokalizację budynków mieszkalnych, mieszkalno-usługowych oraz usługowych. Stanowi o tym § 5 ust. 11 m.p.z.p.

Istotny jest w sprawie § 5 ust. 11 pkt.3 lit.a planu, zgodnie z którym wysokość modernizowanej lub nowo realizowanej zabudowy nie może przekroczyć 3 kondygnacji naziemnych (poddasze użytkowe liczone jako jedna kondygnacja), lecz nie więcej niż 10 m licząc od poziomu terenu (najniższego) do okapu dachu.

Wprawdzie w omawianym planie zagospodarowania brak jest definicji sformułowania "poziom terenu", tym niemniej w § 3 pkt.4 m.p.z.p. zawarta została definicja sformułowania "terenu", a pod którym to pojęciem rozumie się obszar o określonej funkcji, ograniczony na rysunkach planu liniami rozgraniczającymi te obszary od innych obszarów oznaczonych symbolem funkcji, zgodnie z oznaczeniami graficznymi przyjętymi w planowaniu przestrzennym i objaśnionymi w legendzie.

Zważyć przy tym należy, że w tymże samym § 5 ust. 11 pkt.3 lecz oznaczonym lit.c -uchwałodawca ustalając procentową wielkość zabudowy powierzchni, wielkość tę ustalił używając jednoznacznego sformułowania " powierzchni działek", gdy zaś w § 5 ust. 11 pkt.3 lit.d stanowiąc o dopuszczeniu sytuowania urządzeń towarzyszących oraz elementów reklamowych - używa sformułowania "w obrębie własności", jak i podobnie czyni to w § 5 ust.1 pkt.4 stanowiąc o obowiązku wydzielenia miejsc postojowych w obrębie własności.

Skoro tak, to zgodzić się należy ze skarżącymi, że wysokość projektowanego budynku na przedmiotowej działce 94/14 należy liczyć – mając na uwadze postanowienia cyt. wyżej § 3 pkt.4 m.p.z.p., czyli od najniższego poziomu terenu oznaczonego symbolem "MU" obejmującego również działkę 94/14.

Sąd nie podziela tym samym stanowiska organów, że terenem od którego należy liczyć wysokość zamierzonego budynku jest najniższy poziom terenu działki objętej zainwestowaniem. Powoływanie się przez organ I instancji na definicję "poziomu terenu" - zamieszczoną w § 3 pkt.15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690, ze zm.) i odnoszenie jej do niniejszej sprawy jest nieuprawnione z tej to przede wszystkim przyczyny, że o sposobie ustalania - mierzenia wysokości zabudowy decydowałby w takiej sytuacji projektant w projekcie budowlanym, gdy zaś - jak to już wyżej Sąd podkreślił, ustalenia m.p.z.p. mają charakter normatywny, a zatem są powszechnie obowiązujące. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego wydawany na podstawie przepisów ustawy - należy, podobnie jak rozporządzenia naczelnych organów administracji do kategorii normatywnych aktów podustawowych. Oznacza to, że zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają znaczenie pierwszorzędne i to one decydują przy podejmowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, co oznacza, że przedmiotowe decyzje winny były być zgodne z ustaleniami planu, a co w niniejszej sprawie nie zostało wykazane.

Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu nie zostało w sposób należyty również wykazane, że projektowana zabudowa nie przekroczy dopuszczalnej przepisem § 5 ust. 11 pkt.3 lit.a m.p.z.p. ilości kondygnacji. Zważyć należy, że zgodnie z przepisem § 5 ust. 11 pkt.3 lit.a planu, wysokość nowo realizowanej zabudowy nie może przekroczyć 3 /trzech/ kondygnacji naziemnych, przy czym poddasze użytkowe liczone jest jako jedna kondygnacja.

Skoro w cyt. wyżej przepisu § 5 ust. 11 pkt.3 lit.a uchwałodawca jednoznacznie ustalił, że poddasze użytkowe liczone jest jako jedna kondygnacja, to z projektu budowlanego jednoznacznie winna wynikać ta okoliczność. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdza jedynie ogólnie, że trzecia kondygnacja składa się dodatkowo ze zlokalizowanej w poddaszu, cyt.: "antresoli", nie poddając przy tym szczegółowej analizie projektu obiektu. Uchybienie to jest w ocenie Sądu o tyle istotne, że z zatwierdzonego projektu architektoniczn-budowlanego wynikać mogłoby, że dodatkowa cześć mieszkania usytuowanego na trzeciej kondygnacji mieści się w istocie w dodatkowej kondygnacji, skoro poddasze to jest faktycznie użytkowe, co zaś nie pozostaje w zgodzie z postanowieniami w/w § 5 ust. 11 pkt.3 lit.a planu.

Ustosunkowując się do dalszych zarzutów skargi, a dotyczących tak ilości miejsc postojowych, jak i lokalizacji tych miejsc, odwołać się należy do postanowień § 5 ust.1 pkt 4 omawianego planu, zgodnie z którym, cyt. " ustala się obowiązek wydzielenia w obrębie własności odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo".

Niesporne jest w niniejszej sprawie, że inwestor zaprojektował 11 miejsc postojowych w tym jedno miejsce dla samochodu osoby niepełnosprawnej. Niesporne jest również w sprawie, że w projektowanym budynku mieścić się będzie 11 mieszkań.

Istotny jest tu zatem przepis § 18 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm./, zgodnie z którym zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

Mając na uwadze powyższe, zasadny jest zatem zarzut skarżących o nienależytym wykazaniu przez organy, że zaprojektowana ilość miejsc postojowych przy nie zapewnieniu faktycznie jednego miejsca postojowego na jedno mieszkanie, spełnia wymogi cyt. wyżej przepisu § 5 ust.1 pkt 4 planu, czyli że jest to odpowiednia ilość miejsc postojowych.

Również Sąd nie podziela stanowiska organów, że projektując lokalizację przedmiotowych miejsc postojowych zachowane zostały odległości określone w § 19 ust.1 w/w rozporządzenia, w myśl którego - odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym nie może być mniejsza niż: 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie, a 10 m - w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie można przyjąć, jak to uczyniły organy, że odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien przedmiotowego budynku to 7 metrów, z tej to przede wszystkim przyczyny, iż Sąd nie podziela stanowiska organów, iż miejsca postojowe przedzielone miejscem na umieszczenie reklamy to jedynie 4 stanowiska. Zdaniem Sądu w istocie jest to 8 stanowisk postojowych, stąd odległość tych miejsc winna wynosić 10 metrów, zwłaszcza, że oprócz tych ośmiu miejsc postojowych na przedmiotowej działce zaprojektowane zostały dalsze 3 miejsca postojowe, co w sumie daje 11 miejsc postojowych, a zatem mieści się w przedziale 5 do 60 stanowisk, a o którym jest mowa w cyt. § 19 ust.1 pkt.2 rozporządzenia.

Jednakże hipotetycznie zakładając, że do przedmiotowych miejsc parkingowych należy przyjąć odległość określoną w § 19 ust.1 pkt.1 rozporządzenia, czyli 7 metrów od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, to nie wykazane zostało, by w przypadku każdego miejsca postojowego ta odległość została zachowana, jako, że nie można zdaniem Sądu liczyć tej odległości - a jak uczyniły organy – po skosie, zamiast na poziomie terenu /gruntu/.

Z zagadnieniem powyższym, tj. lokalizacją przedmiotowych miejsc postojowych łączy się zarzut skargi związany z postanowieniami § 6 planu, w którym określono zasady rozwoju i funkcjonowania układu komunikacyjnego. Niewątpliwe jest w sprawie, że organy akceptując projektowane miejsca postojowe, pominęły a tym samym nie rozważały postanowień planu zamieszczonych w § 6 ust.2 pkt.5 m.p.z.p., zgodnie z którym do czasu realizacji projektowanych odcinków ulic lub poszerzenia do docelowych parametrów istniejących ulic dopuszcza się dotychczasowy sposób zagospodarowania terenów, bez możliwości wprowadzania trwałych obiektów budowlanych, uniemożliwiających docelową realizację ustaleń planu.

Również umknęły uwadze orzekającym w niniejszej sprawie organom postanowienia § 7 ust.4 pkt.1 omawianego planu, zgodnie z którym to przepisem - w zakresie odprowadzenia wód deszczowych ustalono rozbudowę kanalizacji deszczowej na terenach zabudowy istniejącej oraz nowego zainwestowania wg warunków określonych przez administratora sieci i odbiorników. Uchybienie to jest o tyle istotne, że w piśmie z dnia 27 maja 2011r., Nr [...] Urząd Gminy D. w kwestii wydania warunków technicznych na odprowadzanie wód opadowych z działki 94/14 – stwierdził m.innymi, cyt.: "2) wody opadowe z powierzchni dachowych należy zagospodarować na swojej posesji zgodnie z Warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - tekst jednolity (Dz. U. Nr 228, poz. 1514 z 2008r.),

3) w celu odprowadzenia wód opadowych z dróg i powierzchni utwardzonych, należy wykonać rozbudowę sieci kanalizacji deszczowej zgodnie z § 7 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K. - część "B" zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy D. nr [...] z dnia 31 stycznia 2006r. (Dz. Urz. Woj. D.. z dnia 10 marca 2006 r., Nr [...], poz. [...]), do nowo projektowanej kanalizacji deszczowej w ul. W. za zgodą właściciela tj. Starosty Powiatu W.."

W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należało, że w niniejszej sprawie organy zaniechały wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Te uchybienia dają już podstawę do stwierdzenia, że w sprawie naruszone zostały przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Dostrzeżone braki postępowania, w ocenie Sądu, mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy i stąd też koniecznym było uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej.

Uchybieniem organu było także pominięcie, a tym samym i nie rozważenie zapisu art.89 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin.

Powyższa regulacja oznacza, że o przeprowadzeniu rozprawy nie decyduje uznanie organu, lecz wystąpienie jednej z przesłanek wymienionych w cyt. wyżej art.89 § 2 k.p.a. I tak potrzeba uzgodnienia interesów stron jak i potrzeba wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych, albo w drodze oględzin - uzasadnia obowiązek przeprowadzenia rozprawy (por. B.Adamiak i J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd.C.H.BECK, W-wa 2006, str.434/.

Uwzględniając powyższe, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] r., Nr [...]. Zgodnie zaś z art. 152 w/w ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o przepis art. 200 w/w ustawy.

Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost ze wskazanych wyżej wywodów Sądu, przy czym zauważyć należy, że tak z decyzji organu I instancji, jak i z decyzji organu odwoławczego nie wynika, by w niniejszej sprawie brała udział Gmina D., gdy lektura akt sprawy wskazywałaby, że grunty stanowiące własność tejże Gminy znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie działki objętej sporną inwestycją. Pozwala to zatem dodatkowo na stwierdzenie, że wydając w sprawie zaskarżone decyzje uchybiono także przepisowi art.28 ust.2 Prawa budowlanego, a który to przepis określa strony w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę.

H.B.24.10.2012r.