Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA 2895/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 607  Gospodarka mieniem państwowym i komunalnym, w tym gospodarka nieruchomościami nierolnymi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Rausz Sędziowie WSA Zbigniew Ślusarczyk Asesor WSA Katarzyna Matczak (Spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2004 r. sprawy ze skargi M. i M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe II. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 30 zł (trzydzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 października 2002r Rep. "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia 28 sierpnia 2002r Nr "[...]" w sprawie ustalenia M. i M. J. jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi W. w wysokości 1680 zł na rzecz gminy L. za nieruchomość położoną w obrębie W. gm. L. oznaczoną jako działka nr 221 o powierzchni 992m2.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że Uchwałą Nr "[...]" Rady Gminy w L. z dnia 27 października 2000r. przyjęty został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi W., który zmienił przeznaczenie działki 221 z rolnej na letniskową, przy czym w uchwale tej określona została wysokość stawki - 30% do naliczenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Ponieważ M. i M. małżonkowie J. aktem notarialnym Rep. "[...]" z dnia 10 kwietnia 2001 r. zbyli przedmiotową nieruchomość, zaś z przedłożonego operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego wynika wzrost wartości tej nieruchomości po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasadnie organ pierwszej instancji ustalił jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w trybie art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Decyzję organu pierwszej instancji zakwestionowali M. i M. J. składając od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E.

Kolegium odwołania tego nie uwzględniło. W myśl art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 1999r. Nr 15, póz. 139, ze zm), jeżeli wartość nieruchomości wzrosła, w związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę, określoną, w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. W niniejszej sprawie bezsporny jest fakt uchwalenia w dniu 27 października 2000r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi W., w

wyniku którego zmieniono dotychczasowe przeznaczenie działki nr 221 z rolnego na letniskowe. Nie budzi wątpliwości także okoliczność, że właściciele wymienionej nieruchomości małżonkowie M. i M. J. w dniu 10 kwietnia 2001 r. zbyli przedmiotową nieruchomość, a zatem nastąpiło to przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie uchwalonego planu - stosownie do art. 36 ust. 6 i 7 powołanej ustawy. W tym stanie faktycznym spełnione zostały określone w wyżej powołanych przepisach przesłanki do ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Dodatkową przesłanką, od której zaistnienia uzależnione jest ustalenie opłaty jest zgodnie z art. 36 ust. 14 ustawy określenie wzrostu wartości nieruchomości przez uprawnioną osobę do określenia wartości nieruchomości, co następuje w oparciu o przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ze znajdującego się w aktach sprawy operatu szacunkowego wynika, że ta przesłanka także została spełniona. Według rzeczoznawcy majątkowego wartość działki nr 221 położonej we wsi W. w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wzrosła o 5600 zł. Wycena została sporządzona zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. Nr 46, póz. 543, ze zm) oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 lipca 1998r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 98, póz.612). Wysokość jednorazowej opłaty stosownie do cytowanego wyżej przepisu nie może być wyższa niż 30% i taką też stawkę przewiduje w § 8 powołana uchwała Rady Gminy L. z dnia 27 października 2000r.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli M. i M. J.

Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez dostosowanie wysokości jednorazowej opłaty do faktycznego wzrostu nieruchomości. Wskazali na naruszenie art. 153 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z § 5 ust. l rozporządzenia z dnia 7 lipca 1998r w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego poprzez bezkrytyczne zaakceptowania operatu szacunkowego porównującego ich nieruchomość o powierzchni 992m do nieruchomości o niższych walorach użytkowych oraz naruszenie art. 155 ust. l powołanej ustawy, bowiem podmiot szacujący nieruchomość nie wykorzystał wszelkich dostępnych danych o ich nieruchomości. Gdyby bowiem dysponował takimi danymi wiedziałby, że działka nr 221 we wsi W. już przed zmianą miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego była przeznaczona do wykorzystywania jako siedlisko rolnicze z funkcją agroturystyczną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. po otrzymaniu odpisu skargi M. i M. małżonków J. decyzją z dnia 20 stycznia 2003r. Rep. "[...]" podjętą w trybie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, póz. 368, ze zm) uwzględniło skargę w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

W związku z przeprowadzoną reformą sądownictwa administracyjnego sprawy, w których - jak w tym przypadku - skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na których obszarze właściwości mają siedzibę organy administracji publicznej, których działalność została zaskarżona - art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1271, ze zm).

W niniejszej sprawie właściwym do rozpoznania skargi M. i M. J. jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, ponieważ na obszarze jego właściwości ma siedzibę organ administracyjny, którego decyzja jest przedmiotem skargi.

Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Przed rozprawą bowiem, która została wyznaczona na dzień 19 lutego 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. działając na podstawie ówcześnie obowiązującego art. 38 ust.2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie administracyjnym (Dz.U. Nr 74, póz. 368, ze zm) wydało decyzję z dnia 20 stycznia 2003r. Nr "[...]", którą uchyliło swoją decyzję z dnia 14 października 2002r. Nr Rep. "[...]" - stanowiącą przedmiot skargi w niniejszej sprawie - oraz decyzję Wójta Gminy L. z dnia 28 sierpnia 2002r. Nr "[...]" ustalającą jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi W. w wysokości 1680 zł na rzecz gminy L. od M. i M. J. za działkę Nr 221 o powierzchni 992m2. To zaś oznacza, że w dniu rozprawy, na której miała być rozpatrywana skarga małżonków J. w obrocie prawnym decyzji tej już nie było i tym samym nie mogła być przedmiotem oceny Sądu pod kątem jej zgodności z prawem.

W takiej sytuacji, skoro odpadł przedmiot skargi, rozpoznanie sprawy stało się bezprzedmiotowe, a co za tym idzie wydanie wyroku zbędne.

Z tych względów na podstawie art. 161 § l pkt 3 i art. 201 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.