Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 986/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1, art. 9 ust. 4-5, art. 10, art. 11, art. 12, art. 13, art. 14 ust. 7, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1,
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 154 ust. 1-2, art. 155 ust.1 pkt 8
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta /spr./ Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2011r. sprawy ze skargi W. Sz. na uchwałę Rady Miasta i Gminy W. z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej załącznika nr 2, o którym mowa w § 2 pkt 2 uchwały w zakresie zapisów stanowiących: a). o dopuszczalności lokalizacji elektrowni wiatrowych wyłącznie drogą sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, b). o dopuszczalności lokalizacji elektrowni wiatrowych w odległości nie mniejszej niż 800 m od zabudowy mieszkaniowej; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała w zakresie opisanym w pkt 1 wyroku nie może być wykonana; 3. zasądza od Rady Miasta i Gminy W. na rzecz W. Sz. kwotę 557 zł (słownie: pięćset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] października 2010 r. W. Sz., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika procesowego – radcę prawnego złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) na uchwałę nr [...] Rady Miasta i Gminy W. z dnia [...] czerwca 2010 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy W. (zwaną dalej studium). Skarżący wniósł o częściowe uchylenie powyższej uchwały przez usunięcie przepisów zawartych na stronie 45 części II studium - Kierunki Zagospodarowania Przestrzennego, dotyczących: 1) dopuszczalności lokalizacji elektrowni wiatrowych wyłącznie drogą sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) dopuszczalności lokalizacji elektrowni wiatrowych w odległości nie mniejszej niż [...] m od zabudowy mieszkaniowej.

W uzasadnieniu skarżący podał, że w części II Studium - pt. Kierunki Zagospodarowania Przestrzennego zawarto następujące sformułowanie: "Na terenach wiejskich gminy W. poza zasięgami obszarów rozwojowych jednostek osadniczych oraz poza granicami S. Parku Krajobrazowego, Obszarów Specjalnej Ochrony Ptaków NATURA 2000 dopuszcza się lokalizację elektrowni wiatrowych zgodnie z obszarami wyznaczonymi na rysunku studium, w odległości nie mniejszej niż 800 m od zabudowy mieszkaniowej i wyłącznie drogą sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem zachowania wymogów przepisów odrębnych (...)". Zapisy umieszczone w studium nie znajdują podstaw w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. W dniu [...] września 2010 r. skarżący wystosował do Rady Miasta i Gminy W. wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego. W odpowiedzi na wezwanie, w dniu [...] września 2010 r. Przewodniczący Rady Miasta i Gminy W. poinformował, że radni podjęli decyzję, aby nie zajmować się przedmiotową sprawą. W związku z powyższym wniesienie niniejszej skargi stało się konieczne.

Przepis dotyczący lokalizacji elektrowni wiatrowych wyłącznie drogą planu w sposób bezpośredni narusza interes prawny skarżącego. Narusza bowiem art. 50 ust. 1 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm., dalej upup), które gwarantują każdemu właścicielowi nieruchomości, że w razie braku planu miejscowego możliwość realizacji określonej zabudowy będzie rozstrzygana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy - w zależności od rodzaju inwestycji. Tym samym nie wyeliminowanie z obrotu prawnego wskazanego przepisu może stać się wbrew prawu podstawą decyzji odmownej. W konsekwencji naruszone zostały przepisy chroniące interesy skarżącego. Interes ten ma charakter prawny, albowiem chodzi o przepisy chroniące prawo własności nieruchomości. Skarżący zawarł umowę dzierżawy ze spółką "A" sp. z o.o., której przedmiotem jest oddanie nieruchomości na cele związane z realizacją elektrowni wiatrowej. Spółka ta dnia [...] stycznia 2009 r. złożyła wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla farmy wiatrowej obejmujący m.in. nieruchomości skarżącego tj. działkę ewidencyjną nr [...] obręb [...] Ć., oraz działkę ewidencyjną nr [...] obręb [...] W. Postępowanie w tej sprawie prowadzone przed Burmistrzem gminy W. jest w toku, nr sprawy: [...]. Przyjęte zapisy Studium wprost ograniczają więc możliwość korzystania przez skarżącego z prawa własności nieruchomości, albowiem ich zastosowanie przez Burmistrza uniemożliwi wydanie wnioskowanej decyzji, a w konsekwencji realizację farmy wiatrowej. Z kolei zapis o dopuszczalności lokalizacji elektrowni wiatrowych w odległości nie mniejszej niż [...] m od zabudowy mieszkaniowej narusza interes prawny Skarżącego ograniczając zakres i sposób wykorzystania prawa własności nieruchomości. Zapis ten ogranicza bowiem możliwość lokalizacji siłowni wiatrowych. Skarżący podkreślił nadto istotny wpływ ustaleń studium przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powołując się przy tym na art. 9 ust. 4 upzp, art. 15 upzp, art. 20 ust. 1 upzp. W tym kontekście skarżący wskazał, że jego nieruchomość objęta została uchwałą nr [...] Rady Gminy we W. z dnia [...] października 2009 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w gminie Wronki we wsi W., Ć., K., Ł., B., G. Przepis studium dotyczący odległości lokalizowania siłowni wiatrowych od zabudowań w sposób jednoznaczny ma więc również wpływ na treść przygotowywanego planu, który z swej istoty ogranicza prawo własności skarżącego.

W dalszej części uzasadnienia skarżący zwrócił uwagę na niezgodność ustalenia w studium dopuszczalności lokalizacji elektrowni wiatrowych wyłącznie drogą sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżony przepis wprost ingeruje w dyspozycję art. 50 ust. 1 i art. 59 ust. 1 upzp. Akt niższego rzędu, jakim jest studium, nie może zmieniać dyspozycji ustawy, której regulacja jest wynikiem poszanowania norm Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej dotyczących ochrony prawa własności. Zaskarżony przepis jest także niezgodny z art. 10 upzp określającym zakres ustaleń studium. Studium określać ma uwarunkowania i kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy, nie zaś określać możliwość uzyskania decyzji administracyjnych.

Odnosząc się natomiast do określenia w studium dopuszczalności lokalizacji elektrowni wiatrowych w odległości nie mniejszej niż [...] m od zabudowy mieszkaniowej skarżący wskazał, że uwagi odnośnie położenia elektrowni wiatrowych wpłynęły [...] czerwca 2010 r., a zatem w końcowej fazie uchwalania studium. Pan J. Sz. wnosił o oddalenie masztów elektrowni wiatrowych na odległość [...] m od siedlisk ludzkich (uwaga nr 20). Rada Miasta i Gminy W. uwzględniła powyższą uwagę i umieściła w studium zapis o odsunięciu masztów elektrowni wiatrowych na minimum [...] m od siedlisk ludzkich. W dniu [...] czerwca 2010 r. uwagę nr [...] do projektu studium złożył skarżący, który wniósł o zapisanie w załączniku graficznym, że granica obszaru wyznacza maksymalny zasięg rozmieszczenia turbin ustalany w planie miejscowym. Powyższa uwaga dotyczyła odległości [...] m, gdyż projekt z taką właśnie odległością wyłożony został do publicznego wglądu. Skoro również uwaga nr [...] została w całości uwzględniona - należy stwierdzić, że zaakceptowane zostały dwie sprzeczne uwagi - jedna odnośnie [...] m, druga odnośnie [...] m. W związku z tym przyjęty tekst studium nie odpowiada dokonanym rozstrzygnięciom. Wyznaczenie odległości [...] m nie zostało ponadto niczym uzasadnione. Brak jest merytorycznych podstaw do stwierdzenia, że ta odległość jest z jakichś względów optymalna. Zatem przed podjęciem uchwały zmieniającej przygotowany projekt studium należało dokładnie rozważyć jej zasadność, szczególnie w kontekście pozytywnej opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska i innych organów administracji publicznej biorących udział w procedurze studium. W tej sytuacji konieczne było powtórzenie procedury sporządzania studium (k. 3-6 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy Wronki (zwany dalej Burmistrzem) wniósł o jej oddalenie.

W pierwszej kolejności Burmistrz wskazał, że skarżący nie legitymuje się interesem prawnym do zaskarżenia studium do sądu administracyjnego. Przepis art. 9 ust. 5 upzp jednoznacznie określa charakter prawny studium, stanowiąc, iż nie jest ono aktem prawa miejscowego. Jego postanowienia nie mogą więc wpływać na sytuację prawną obywateli i ich organizacji - podmiotów spoza systemu podmiotów administracji publicznej. Będąca zatem przedmiotem skargi uchwała w sprawie studium, jako akt kierownictwa wewnętrznego wiążący jedynie organy gminy, nie mogła naruszyć interesu prawnego skarżącego. Dopiero ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy kształtują wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 upzp). Dopiero przyszły plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego może ukształtować sposób wykonywania prawa własności i podlegać ewentualnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej usg). Wskazane przez Skarżącego ustalenia wyłącznie samej spornej uchwały ze swej istoty w żaden bezpośredni sposób nie mogą oddziaływać na wykonywanie prawa własności nieruchomości - postanowienia Studium nie są adresowane ani też bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej skarżącego. Mogą ewentualnie oddziaływać w sposób pośredni jako wiążący element w procesie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pomimo związania organów gminy ustaleniami studium przy uchwalaniu planu miejscowego, samo studium stanowi jedynie potencjalne zagrożenie dla interesu prawnego skarżącego. Do naruszenia definitywnego i realnego mogłoby dojść zatem dopiero wówczas, gdyby studium w niezmienionym kształcie (tj. bez uchwalenia jego zmiany) stało się podstawą uchwalenia planu miejscowego. Skoro aktualnie pozostaje ono jedynie aktem o charakterze wewnętrznym, a jego normy skierowane są wyłącznie do organów Gminy, jego obowiązywanie nie wyklucza możliwości skarżącego do wykonywania przysługującego mu prawa własności. Wskazać ponadto należy, że uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy stanowi jeden z etapów poprzedzających uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jak zasadnie podkreśla się w orzecznictwie naruszenie interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 usg nie może być dokonane działaniem organu samorządu terytorialnego w procesie stanowienia aktu prawnego powszechnie obowiązującego.

W dalszej części rozważań Burmistrz podniósł, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę opartą na art. 101 usg, powinien być bezpośredni i realny. Legitymacji skargowej nie można wywieść z ogólnych przepisów różnych ustaw lub z zasad Konstytucji. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi więc w dacie wniesienia skargi, a nie w przyszłości, powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków. Stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie można uznać, aby wskazywane przez skarżącego zarzuty dotyczące naruszenia jego interesu prawnego miały charakter bezpośredni i realny. Dodatkowo raz jeszcze należy podkreślić, że to dopiero ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W niniejszej sprawie nie może więc być mowy o naruszeniu przez organ gminy prawa własności skarżącego poprzez uchwalenie studium (k. 22-28 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadną.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Wynikający z przywołanych regulacji zakres kognicji sądów administracyjnych ograniczony został do kontroli sfery prawnej zaskarżonego aktu bądź czynności z zakresu administracji publicznej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w uchwalonym przez organ jednostki samorządu terytorialnego akcie organu jednostki samorządu terytorialnego podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej obliguje sąd, zgodnie z art. 147 § 1 ppsa do stwierdzenia nieważności aktu w całości lub w części albo do stwierdzenia, że został on wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jego nieważności. Sąd administracyjny kontrolując działalność administracji publicznej pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 ppsa związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Nie będąc związany granicami skargi, sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa i wszystkich przepisów, które winny znaleźć zastosowanie w sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze.

Przedmiotem niniejszej sprawy pozostaje dokonanie oceny zgodności z prawem uchwały Rady Miasta i Gminy W. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy W. Pismem z dnia [...] września 2010 r. skarżący wezwał wyżej wskazany organ administracji samorządowej do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia [...] września 2010 r., nr [...] Przewodniczący Rady Miasta i Gminy W. po zapoznaniu się z wezwaniem poinformował skarżącego, że radni podjęli decyzję, by nie zajmować się tą sprawą.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 upzp, w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 upzp). W tym znaczeniu za zgodne z prawem można uznać tylko takie sporządzenie miejscowego planu, które pozostaje w zgodzie ze studium (wyrok NSA z dnia 13.09.2005 r., sygn. akt II OSK 64/05, lex nr 194989). Studium nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 upzp). Elementy składowe, jakie powinno zawierać studium oraz procedurę jego uchwalenia przez radę gminy ustawodawca zamieścił w art. 10-13 upzp. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 1 upzp, projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzeni jest sporządzany przez organ wykonawczy gminy zgodnie z zapisami studium. Stosowanie do art. 20 ust. 1 upzp ab initio, plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. W doktrynie podkreśla się w związku z tym, że studium nie jest wprawdzie aktem prawnym powszechnie obowiązującym, jednakże liczne jego ustalenia pośrednio oddziaływają na prawa i obowiązki podmiotów zewnętrznych w stosunku do administracji. Realizacja ustaleń studium następuje przez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jako aktów prawa miejscowego, których ustalenia muszą pozostawać w zgodzie z ustaleniami studium (Z. Niewiadomski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004 r., str. 86).

Pierwszym zagadnieniem, które należało rozstrzygnąć w rozpoznawanej sprawie było udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy skarżącemu przysługiwał interes prawny w zaskarżeniu uchwały Rady Miasta i Gminy W. z dnia [...] czerwca 2010 r. Procesową podstawą kwestionowania powyższej uchwały skarżący uczynił art. 101 ust. 1 usg zgodnie z którym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skarżący swój interes prawny wywiódł z uprawnień właścicielskich do nieruchomości znajdującej się na obszarze objętym uchwalonym studium oraz zawarciem umowy dzierżawy ze spółką "A" sp. z o.o., której przedmiotem jest oddanie nieruchomości na cele związane z realizacją elektrowni wiatrowej. Jak jednak akcentuje się w doktrynie oraz w orzecznictwie, aby zarzuty skargi dotyczące uchwały zostały przez sąd administracyjny rozpoznane merytorycznie, interes prawny skarżącego musi zostać naruszony. W ten sposób wyłączone spod kontroli sądowej są skargi tych osób, których uprawnienia ani obowiązki nie zostały zmodyfikowane przez zaskarżony akt. Nie można skarżyć się na potencjalne jedynie zagrożenie dla interesu prawnego. Podmiot skarżący musi wskazać jego naruszenie polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (W. Kisiel, w: red. P. Chmielnicki, Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, Warszawa 2010 r., str. 815-816 oraz podane tam orzecznictwo, J. Zimmermann, Konstrukcja interesu prawnego w sferze działań Naczelnego sądu Administracyjnego, w: red. H. Olszewski, B. Popowska, Gospodarka – Administracja – Samorząd, Poznań 1997, str. 615-616).

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, podjęta przez Radę Miasta i Gminy W. w dniu [...] czerwca 2010 r. uchwała stanowiąca przedmiot kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu narusza interes prawny skarżącego jako właściciela nieruchomości objętej obszarem oddziaływania studium. Skarżący wykazał ponadto zamierzony sposób zagospodarowania własnej nieruchomości, który pozostaje w sprzeczności z ustaleniami studium. Za niezasadne należy przy tym uznać twierdzenia Burmistrza zamieszczone w odpowiedzi na skargę, dotyczące nie wiążącego charakteru studium, które jako akt kierownictwa wewnętrznego nie może naruszać interesu prawnego skarżącego, gdyż stanowi etap poprzedzający uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzeni. Jak bowiem zostało to wykazane powyżej, pomiędzy uchwalonym studium a miejscowym planem zachodzi związek wyrażający się w tym, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzeniu planów miejscowych. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, stopień związania miejscowego planu ustaleniami studium jest uzależniony od szczegółowości zapisów tego ostatniego aktu i w związku z tym może być silniejszy lub słabszy. Stopień szczegółowości studium zależy zaś od woli organu, który może dokładnie określić przeznaczenie poszczególnych obszarów. Ustalenia studium nie mogą być przeniesione wprost do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale oczywistym jest również, że nie mogą być ze sobą sprzeczne (wyrok NSA z dnia 27.09.2007 r., sygn. akt II OSK 1028/07, lex nr 384313, wyrok NSA z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 904/10, lex nr 597949). W przedmiotowej sprawie przesądzenie w studium dopuszczalności lokalizacji elektrowni wiatrowych w odległości nie mniejszej niż 800 m od zabudowy mieszkaniowej i wyłącznie w drodze sporządzenia miejscowego planu przesądza konieczność uwzględnienia powyższej uwagi w miejscowym planie. Trudno uznać, żeby tego rodzaju szczegółowa regulacja studium mogła zostać pominięta, czy też poddana modyfikacji w miejscowym planie. Nie bez znaczenia pozostaje nadto powiązanie ustaleń dokonanych w studium z określeniem szacunkowej wartości nieruchomości. Zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm., dalej ugn), wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. W przypadku braku planu miejscowego przeznaczenie nieruchomości ustala się na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 154 ust. 2 ugn). Zgodnie z art. 155 ust. 1 pkt 8 ugn, przy szacowaniu nieruchomości wykorzystuje się wszelkie, niezbędne i dostępne dane o nieruchomościach, zawarte w szczególności w planach miejscowych, studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwoleniach na budowę. Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w studium stanowi jeden z czynników decydujących o jej wartości. Stanowi to dodatkowy argument przemawiający za przyznaniem skarżącemu legitymacji do zaskarżenia uchwały Rady Miasta i Gminy Wronki z dnia 30 czerwca 2010 r., jako naruszającej interes prawny skarżącego.

Przechodząc do oceny sformułowanych w skardze zarzutów, zdaniem Sądu, zasługiwały one na uwzględnienie. Po pierwsze, rację ma skarżący zauważając, że ustalanie zasad zagospodarowania i zabudowy może odbywać się w dwojaki sposób – na podstawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzeni albo na podstawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego gmina sporządza fakultatywnie w zależności od potrzeb (wyrok WSA z dnia 29 marca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 83/06, lex nr 222285). Zgodnie z art. 14 ust. 7 upzp, plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Wyłączenie zatem w studium dopuszczalności lokalizacji planowanej inwestycji na nieruchomości skarżącego w drodze wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi niezgodną z prawem ingerencję w przepisy powszechnie obowiązujące aktem prawnym niższej rangi, nie mającym charakteru wiążącego podmiotów zewnętrznych względem administracji publicznej.

Po drugie, zasadnym okazał się drugi ze sformułowanych przez skarżącego zarzutów, odnoszący się do lokalizacji elektrowni wiatrowych w odległości nie mniejszej niż [...] m od zabudowy mieszkaniowej. Trzeba w tym miejscu zauważyć, że ust. 2a art. 10 upzp (stanowiący, że jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie) oraz art. 15 ust. 3a upup (zgodnie z którym w planie miejscowym w zależności od potrzeb określa się granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko), zostały wprowadzone do upzp mocą ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2010 r., nr 155, poz. 1043). Powyższa nowelizacja weszła w życie z dniem 25 września 2010 r., a zatem niemal trzy miesiące po uchwaleniu przez Radę Miasta i Gminy W. zaskarżonego do WSA studium. Nie było zatem wówczas podstawy prawnej do ograniczenia skarżącego w wykonywaniu jego uprawnień właścicielskich poprzez ustalenie lokalizacji elektrowni wiatrowych. Poza tym, jak zauważył skarżący, studium nie zawiera uzasadnienia dla określenia granicy lokalizacji elektrowni wiatrowych, szczególnie w kontekście pozytywnej opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Należy nadto mieć na względzie, że istotne znaczenie w procedurze uchwalania studium odgrywają konsultacje społeczne, o czym stanowi art. 11 pkt 10-11 upzp. Tymczasem uwzględnienie w ramach konsultacji dwóch sprzecznych ze sobą uwag powoduje uzasadnione wątpliwości odnośnie sposobu przeprowadzenia konsultacji oraz ich rzeczywistego wpływu na treść uchwalonego studium.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 147 § 1 ppsa, w pkt I wyroku stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej załącznika nr 2, o którym mowa w §2 pkt 2 uchwały z dnia [...] czerwca 2010 r. w zakresie zapisów stanowiących o dopuszczalności lokalizacji elektrowni wiatrowych:

a) wyłącznie drogą sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

b) w odległości nie mniejszej niż [...] m od zabudowy mieszkaniowej.

W II punkcie wyroku Sąd działając na podstawie art. 152 ppsa określił, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana. Oznacza to, że nie wywołuje ona skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny (wyrok NSA z dnia 29.07.2004 r., sygn. akt OSK 591/04, ONSA i WSA 2004/2/32).

W III punkcie wyroku Sąd działając na podstawie art. 200 ppsa zasądził od Rady Miasta i Gminy W. na rzecz skarżącego kwotę 557,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na powyższą sumę złożyły się: wpis od skargi w wysokości 300 zł (§ 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. 2003 r., nr 221, poz. 2193 ze zm.), koszty zastępstwa radcowskiego w kwocie 240 zł (§14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Dz.U. 2002 r., nr 163, poz. 1349 ze zm.), oraz zwrot opłaty skarbowej za pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego radcy prawnemu w kwocie 17,00 zł.

MZ