Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1214/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6c ust. 1, art. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1381
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 1 i 2, art. 1a ust. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 4, art. 1a ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 1a ust. 2 pkt 1, art. 6
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 21 ust. 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
article: par. 67 pkt 1 i 3, par. 68 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 542
law: Rozporzadzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant sekr. sąd. Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego za 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. A. D. oraz M. D. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza P. z [...] r. nr [...], wydaną w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy.

Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz P. ustalił skarżącym łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym oraz w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie [...]zł, na które składa się:

1) podatek rolny w kwocie [...]zł za grunty gospodarstwa rolnego w W. i J. o powierzchni [...] ha fizycznego, tj. [...] ha przeliczeniowego;

2) podatek od nieruchomości w kwocie [...]zł za nieruchomość położoną w P. przy ul. [...], w tym:

- podatek za budynek inny niż mieszkalny związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] za okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. w kwocie [...]zł, przy przyjęciu stawki [...] zł za 1 m2,

- podatek za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2 za okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. w kwocie [...]zł, przy przyjęciu stawki [...] zł 1 m2.

W aktach administracyjnych organu pierwszej instancji znajduje się umowa sprzedaży sporządzona w formie aktu notarialnego z [...] r. (rep. A nr [...]) wraz jej sprostowanie z [...] r. (rep. A nr [...]), z której wynika, że M. i M. małżonkowie D. [...] r. kupili prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] o powierzchni [...] oraz własność położonych na niej budowli i urządzeń (betonowa rampa do załadunku i rozładunku, podest z murowanymi schodami), a także prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] o powierzchni [...] m2 oraz własność położonej na niej części budynku magazyny zbożowego (2/3) o powierzchni użytkowej [...] m2 za fundusze pochodzące z ich majątku wspólnego. Z dołączonych do aktach wypisów z ewidencji gruntów i budynków (rejestr gruntów, kartoteka budynków) wynika, że należące do skarżących działki nr [...], [...], [...], [...] i [...] to grunty orne (R) i grunty pod rowami (W) o łącznej powierzchni [...] ha, zaś działki nr [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] m2 oznaczono symbolem B, a położony częściowo na działce nr [...] budynek opisano jako handlowo-usługowy. Z wydruków z CEIDG wynika, że M. D. prowadzi działalność gospodarczą od [...] r. (m. in. transport drogowy towarów, a A. D. od [...] r. (pozostałe przetwarzanie i konserwowanie owoców i warzyw).

W odwołaniu od ww. decyzji skarżący zarzucili jej:

a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 6a ust. 1-7, art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.; dalej: "u.p.r."),

- art. 6 ust. 1-8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.; dalej: "u.p.o.l.") w związku z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2016 r. ([...].; dalej: "uchwała") przez ich niewłaściwe zastosowanie;

b. błędne ustalenie istniejącego stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że w związku z faktem, iż skarżący prowadzą działalność gospodarczą, to wszystkie grunty i budynki będące w ich posiadaniu są z tą działalnością związane w sytuacji, gdy odwołujący na tych nieruchomościach prowadzą działalność rolniczą polegającą na magazynowaniu zbóż;

c. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 210 § 1 oraz art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") przez ich niewłaściwe zastosowanie.

Jednocześnie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w części zgodnie z kierunkiem i zakresem zaskarżenia i w tym zakresie rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu skargi wskazali, że zajmują się produkcją roślinną ze szczególnym uwzględnieniem cebuli, a także zbóż, dlatego prowadzona przez nich działalność jest działalnością rolniczą, a nie gospodarczą. Powołując się na art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 2 ust. 2 u.p.o.l. stwierdzili, że podatkowi od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, a organ podatkowy błędnie stwierdził, że grunty skarżących w zaskarżonym zakresie nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Zaznaczyli, że nie kwestionują rozstrzygnięcia organu co do podstawy i wymiaru podatku rolnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Uzasadniając decyzję, organ odwoławczy wskazał, że co do zasady podatkiem rolnym mogą być opodatkowane wyłącznie grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, a budynki mogą podlegać wyłącznie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Grunty nabyte przez skarżących, zgodnie z dokumentami zgromadzonymi w sprawie, zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem "B", a więc brak jakichkolwiek podstaw, by grunty te opodatkować podatkiem rolnym. Natomiast sporny budynek został sklasyfikowany w ewidencji budynków - kartotece budynków jako budynek murowany handlowo-usługowy. Słusznie zatem Burmistrz P. opodatkował ww. grunt i budynek podatkiem od nieruchomości. Organ odwoławczy zauważył również, że ww. budynek nie jest położony na gruntach gospodarstwa rolnego, bowiem jest posadowiony na gruncie stanowiącym tereny mieszkaniowe "B", wobec czego zastosowania nie znajdowało zwolnienie określone w art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.

Ustosunkowując się do zarzutu błędnego ustalenia istniejącego stanu faktycznego polegającego na przyjęciu, że w związku z prowadzeniem przez skarżących działalności gospodarczej, wszystkie grunty i budynki będące w posiadaniu skarżących są z tą działalnością związane wskazano, że Burmistrz P. zasadnie opodatkował nabyte przez skarżących, będących przedsiębiorcami, grunty nie będące użytkami rolnymi oraz budynek handlowo-usługowy podatkiem od nieruchomości, przy zastosowaniu stawek jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, stosownie do stawek wynikających z uchwały. Organ odwoławczy zauważył, że w art. 1 ust. 2a u.p.o.l. wskazano jakich gruntów, budynków i budowli nie zalicza się do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jednak żadne z tych wyłączeń nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie.

W skardze wniesionej na ww. decyzję A. D. i M. D. wnieśli o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucili:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

- obrazy art. 187 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej przez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało wydaniem decyzji przez organ drugiej instancji przyjmując ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji za własne, w sytuacji kiedy materiał dowodowy jest niewyczerpujący i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie,

- obrazy art. 210 § 1 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez nienależyte uzasadnienie decyzji i nieodniesienie się do argumentów podnoszonych przez skarżących;

2. rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1-8 u.p.o.l. w związku z uchwałą przez ich niewłaściwe zastosowanie, przyjmując za organem pierwszej instancji, że skarżący prowadzą działalność gospodarczą, a wszystkie grunty i budynki będące w ich posiadaniu wykorzystywane są właśnie do tej działalności gospodarczej, a nie działalności rolnej.

W uzasadnieniu skarżący wskazali, że podstawową ich działalnością jest działalność rolnicza, dlatego też grunt i budynek powinien być opodatkowany biorąc pod uwagę wykonywaną działalność rolniczą, a nie rzekomą działalność gospodarczą. Podkreślili, że organy obydwu instancji przyjęły a priori, iż w związku z faktem prowadzenia już w tej chwili tylko przez skarżącą A. D. działalności gospodarczej obok główniej działalności rolniczej, wszystkie grunty i budynki pozostające we władaniu skarżących są przeznaczone na działalność gospodarczą, a nie rzeczywistą działalność rolniczą. Zdaniem skarżących, organ drugiej instancji, pomimo zauważalnych braków w materiale dowodowym przekazanym przez organ pierwszej instancji, nie uzupełnił go i swoją decyzję oparł na szczątkowym materiale dowodowym, nie wyjaśniając przy tym dlaczego uznał, że skarżący prowadzą działalność gospodarczą właśnie na opodatkowanych w ten sposób nieruchomościach i na jakich dowodach się opierał. Do skargi dołączono wydruk z CIDG, z którego wynika, że skarżący M. D. zakończył prowadzenie działalności gospodarczej z dniem [...] r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Sąd zważył, co następuje:

Badając zaskarżoną decyzję według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skargi nie narusza prawa materialnego i jej wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mimo, że poza sporem pozostaje opodatkowanie podatkiem rolnym użytków rolnych będących własnością skarżących o łącznej powierzchni 7.0699 ha (9.2975 ha przeliczeniowego), rozważania należy rozpocząć od przypomnienia, że zaskarżona decyzja została wydana w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego, ponieważ w sprawie znalazł zastosowanie przepis art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.; dalej: "u.p.r."), zgodnie z którym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym).

W pierwszej kolejności odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero stwierdzenie, że stan faktyczny został w sprawie ustalony prawidłowo, umożliwia poczynienie rozważań w przedmiocie zastosowania określonych przepisów prawa materialnego. Należy jednak wskazać, że na zakres ustaleń faktycznych ma niewątpliwie wpływ prawidłowa wykładnia przepisów prawa materialnego. Przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie jest bowiem decyzja określająca skarżącym łączne zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2016 r., przy czym osią sporu w sprawie jest opodatkowanie nabytego przez skarżących w dniu [...] r. gruntu, składającego się z działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni [...] m2 i części budynku posadowionego na działce nr [...] o powierzchni użytkowej wynoszącej [...] m2 podatkiem od nieruchomości, przy zastosowaniu stawek jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Rozpoczynając rozważania w tym zakresie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l. wynika natomiast, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy czym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W myśl zaś art. 1a ust. 3 u.p.o.l., przez określenia użytki rolne, lasy, nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, zaś w odniesieniu do budynków – ich powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Warto również wskazać, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., stawki podatku od nieruchomości w przypadku przedmiotu opodatkowania jakim są grunty i budynki, są zróżnicowane w zależności od ich funkcji, a w szczególności od tego, czy są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Z powyższego wynika zatem, że rodzaj gruntu, funkcja budynku oraz ich przeznaczenie wpływa zarówno na to, czy podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (nie są wyłączone bądź zwolnione z opodatkowania tym podatkiem), jak i na określenie wysokości podatku, skoro podatek stanowi iloczyn stawki i powierzchni gruntu, czy odpowiednio powierzchni użytkowej budynku.

Następnie należy wskazać, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.; dalej: "u.p.g.k."), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta obejmuje informacje dotyczące gruntów, tj. ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; budynków, tj. ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.g.k.).W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, zawarte w niej dane można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy. Drugą kategorię stanowią natomiast dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 3935/13 – wszystkie cytowane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że sporne grunty, tj. działki o nr ewidencyjnych [...] i [...] położone w P., zgodnie z dokumentami zgromadzonymi w sprawie (akt notarialny z dnia [...] r., załącznik nr 1 do zawiadomienia o zmianach w danych ewidencyjnych z dnia [...] r., nr [...]) zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem "B". Zgodnie § 67 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r., poz. 542 ze zm.; dalej: "rozporządzenie MRRiB") użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się m. in. na grunty rolne i grunty zabudowane i zurbanizowane. Stosownie natomiast do § 68 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia, grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się m. in. na tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem – B. Brak więc było jakichkolwiek podstaw, by grunty te opodatkować podatkiem rolnym, albowiem użytki rolne podlegające opodatkowaniu podatkiem rolnym zgodnie z § 68 ust. 1 pkt 1 lit. a – h rozporządzenia MRRiB oznaczone są symbolami: R (grunty orne), S (sady), Ł (łąki), Ps (pastwiska trwałe), Br (grunty rolne zabudowane), Wsr (grunty pod stawami), W (grunty pod rowami) i Lzr (grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych). Tut. Sąd zauważa, że z uwagi na brzmienie art. 21 ust. 1 u.p.g.k. i sposób sklasyfikowania spornych gruntów w ewidencji gruntów i budynków, jakkolwiek sporne grunty nie byłyby użytkowane, dopóki nie nastąpi zmiana w ewidencji w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, mogą podlegać wyłącznie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Odnosząc się z kolei do prawidłowości opodatkowania części budynku posadowionego na działce nr [...] o powierzchni użytkowej wynoszącej [...] m2 należy przypomnieć jeszcze raz, że opodatkowane podatkiem rolnym mogą być jedynie grunty, a budynki (lub ich części) podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W tym miejscu warto również zaznaczyć, że jak słusznie wskazał organ odwoławczy, budynek ten nie może zostać zwolniony od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznej działalności rolniczej, albowiem ww. budynek nie jest położony na gruntach gospodarstwa rolnego (jest posadowiony na gruncie stanowiącym tereny mieszkaniowe "B"). Następnie należy wskazać, że zgodnie z załącznikiem nr 2 do zawiadomienia o zmianach w danych ewidencyjnych z [...] r. na spornych działkach znajduje się budynek handlowo-usługowy (rodzaj wg KST 103, klasa wg PKOB 1230). W tym kontekście Sąd wskazuje, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. z 1999 r., nr 112, poz. 1316 ze zm.;) klasa 1230 budynki handlowo – usługowe obejmuje centra handlowe, domy towarowe, samodzielne sklepy i butiki, hale używane do targów, aukcji i wystaw, targowiska pod dachem, stacje paliw, stacje obsługi, apteki itp. Skarżący twierdzą co prawda, że w ww. budynku prowadzą działalność rolniczą, a nie działalność gospodarczą (budynek jest magazynem do przechowywania zboża), jednak w ewidencji gruntów i budynków nie jest on sklasyfikowany jako PKOB 1271, tj. budynki gospodarstw rolnych i budynki magazynowe dla działalności rolniczej, np. obory, stajnie, budynki inwentarskie, dla trzody chlewnej, owczarnie, stadniny koni, przemysłowe fermy drobiu, stodoły, pomieszczenia do przechowywania sprzętu, szopy rolnicze, spiżarnie, piwnice do przechowywania wina, kadzie na wino, szklarnie, silosy rolnicze, itp.

Jak już wskazano na wstępie, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., stawki podatku od nieruchomości w przypadku przedmiotu opodatkowania jakim są grunty i budynki, są zróżnicowane w zależności od ich funkcji, a w szczególności od tego, czy są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powyższa konstatacja pozwala na skontrolowanie, czy organy podatkowe słusznie określiły stronie skarżącej podatek od nieruchomości przy zastosowaniu stawki jak od gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Stosowanie do art. 1a pkt 3 u.p.o.l. użyte w ustawie określenie grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, który nie ma zastosowania w sprawie, co zasadnie podniósł organ odwoławczy.

Nie ulega wątpliwości, że podatnicy na dzień wydawania decyzji organu podatkowego pierwszej instancji byli przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r., poz. 584 ze zm.), do której odsyła art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że skarżąca od [...] r. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą A. A. D. o zakresie działalności pozostałe przetwarzanie i konserwowanie owoców i warzyw (kod PKD 10.39.Z), a skarżący od [...] r. prowadził działalność gospodarczą pod firmą M. D. R. o przeważającym zakresie działalności transport drogowy towarów (49.41.Z) oraz pozostałym: działalność usługowa wspomagająca produkcję roślinną (01.61.Z) i wynajem i dzierżawa maszyn i urządzeń rolniczych (77.31.Z). Wbrew twierdzeniu skarżących bez znaczenia pozostaje fakt, że w dniu [...] r. skarżący zaprzestał wykonywać działalność gospodarczą, a w dniu [...] r. wykreślono wpis o prowadzeniu działalności z rejestru, ponieważ jak słusznie wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, zarówno sporny grunt i posadowiony na nim budynek, znajdują się w dalszym ciągu w posiadaniu przedsiębiorcy. W tym kontekście Sąd zauważa, że w rozpatrywanej sprawie na skarżących ciąży solidarnie obowiązek podatkowy, albowiem zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a i 5, które nie mają zastosowania w sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w razie posiadania przez kilka podmiotów, z których jeden tylko jest przedsiębiorcą, cały przedmiot opodatkowania objęty współposiadaniem jest w sensie prawnym związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W przypadku gdy grunty, budynki i budowle stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej osób, na których ciąży solidarnie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, a jedna z nich jest przedsiębiorcą, to wszyscy współwłaściciele zobowiązani są do zapłaty podatku obciążającego daną nieruchomość według stawek przewidzianych dla gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą. Z istoty współwłasności wynika bowiem, że każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 28 października 2004 r., sygn. akt I SA/Ol 317/04).

W dalszej kolejności należy wskazać, że w orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot legitymujący się statusem przedsiębiorcy, wpisany do rejestru przedsiębiorców, a nie sposób, w jaki faktycznie jest ona wykorzystywana (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 514/14, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Po 215/15). Podnosi się ponadto, że określenie "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, czy też w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. jest pojęciem o szerszym zakresie znaczeniowym niż "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). O ile bowiem, stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.) obowiązek uiszczania podatku od nieruchomości w najwyższej stawce wiąże się co do zasady z samym faktem posiadania gruntu (budynku lub jego części) przez przedsiębiorcę (sposób wykorzystania gruntu nie ma tu znaczenia), o tyle w przypadku gruntów sklasyfikowanych m.in. jako grunty rolne lub leśne, do objęcia ich podatkiem od nieruchomości konieczne jest spełnienie dodatkowej przesłanki, tj. zajęcia (wykorzystania) tychże gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej (zob. np. wyrok NSA z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 1442/14). W rozpatrywanej sprawie zajęcie (wykorzystanie) tych gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej nie jest jednak konieczne, bowiem sporne grunty nie są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako grunty rolne.

Skarżący konsekwentnie podnoszą, że podstawową ich działalnością jest działalność rolnicza. Istotnie, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 1a ust. 2 pkt 1, za działalność gospodarczą w rozumieniu u.p.o.l. nie uważa się działalności rolniczej lub leśnej. Jak już jednak wskazano powyżej, sporne grunty oznaczone są w ewidencji gruntów i budynków jako tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem "B", a nie użytki rolne. Z kolei budynek, który w części posadowiony jest na ww. gruncie w kartotece budynków został określony jako budynki handlowo – usługowe (klasa PKOB 1230), a nie budynki gospodarstw rolnych i budynki magazynowe dla działalności rolniczej (klasa PKOB 1271). Wobec tego organy podatkowe zasadnie opodatkowały nabyte przez skarżących, będących przedsiębiorcami, grunty nie będące użytkami rolnymi i budynek handlowo – usługowy podatkiem od nieruchomości, przy zastosowaniu stawek jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W opinii Sądu, zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skargi nie narusza art. 187 w zw. z art. 191, art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, albowiem materiał dowodowy zebrany w sprawie był wystarczający do prawidłowego ustalenia skarżącym łącznego zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2016 r., a zaskarżona decyzja zawiera wszystkie konieczne elementy, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ odwoławczy wbrew twierdzeniom skarżących odniósł się w niej do argumentacji podnoszonej w odwołaniu. Sąd nie stwierdził też naruszenia w jakikolwiek inny sposób prawa materialnego. Powołany w zarzutach skargi art. 6 u.p.o.l. w kontrolowanej sprawie miał tylko zastosowanie w ust. 1 i 3 i te przepisy zostały powołane w decyzji organu pierwszej instancji. Pozostałe wymienione w skardze ustępy art. 6 u.p.o.l. w ogóle nie były podstawą wydania zaskarżonej decyzji bądź decyzji ją poprzedzającej, zatem zarzucanie organowi podatkowemu ich naruszenia jest całkowicie chybione.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.