Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SO/Wr 26/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 54, art. 55
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Protokolant : Aneta Januszkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. sprawy z wniosku M. P. o wymierzenie grzywny Komendantowi Powiatowemu Policji w Ś. za nieprzekazanie akt administracyjnych wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 sierpnia 2012 r. M. P. (dalej: wnioskodawca) złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie Komendantowi Powiatowemu Policji w Ś. (dalej: organ zobowiązany) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi z dnia 4 lipca 2012 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Wnioskodawca m.in. podniósł, że "brak akt uniemożliwia Sądowi przeprowadzenie pełnej kontroli w trybie art. 135 ppsa" w związku z czym, wniósł o wymierzenie grzywny w "maksymalnej prawem przewidzianej wysokości". Wnioskodawca zarzucił, że w otrzymanym w dniu 14 sierpnia 2012 r. (por. akta sprawy sygn. akt IV SA/Wr 595/12) odpisie odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu zobowiązanego nie wykazał, że przekazał Sądowi akta administracyjne sprawy, jak i tego, iż jakiekolwiek dokumenty zostały wraz ze skargą i odpowiedzią na nią wniesione.

W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie organowi grzywny, pełnomocnik organu zobowiązanego wniósł o jego oddalenie. Stwierdził, że organ zobowiązany podjął wszystkie działania, do których był zobligowany przepisami art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a, jako, że wnosząc, w dniu 6 sierpnia 2012 r., odpowiedź na skargę z dnia 4 lipca 2012 r. na niewykonanie przez organ wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 23 marca 2011r., sygn.akt IV SA/Wr 528/10 (doręczoną organowi w dniu 6 lipca 2012 r.) - przekazał wraz z nią skargę oraz akta postępowania administracyjnego i uczynił to w terminie określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a. Pełnomocnik organu podkreślił przy tym, że wnioskodawca miał wiedzę o powyższym, albowiem na doręczonym mu odpisie odpowiedzi na skargę, wśród jej załączników wymienione zostały akta postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z treścią art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przepis ten statuuje obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej. Aby rozpocząć taką kontrolę, sąd musi bowiem posiadać materiały konieczne do jej przeprowadzenia i świadomość, że skarżący wszczął postępowanie.

W związku z wprowadzeniem pośredniego trybu wnoszenia skarg do wojewódzkich sądów administracyjnych, ustawodawca przewidział jednakże w procedurze sądowoadministracyjnej instytucję mającą na celu zdyscyplinowanie organów administracji publicznej uchylających się od obowiązku przekazania skargi. W takim przypadku, na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Postępowanie sądowe o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 §1 p.p.s.a. jest odrębnym postępowaniem sądowym, wszczynanym na wniosek strony skarżącej w wypadku niewywiązania się przez organ z obowiązku przesłania do sądu skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę.

Przewidziana w art. 55 § 1 p.p.s.a. instytucja wymierzenia grzywny ma na celu przede wszystkim wyegzekwowanie od organu administracyjnego wypełnienia przezeń obowiązków procesowych, o jakich mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Obok funkcji dyscyplinującej polegającej na przymuszeniu organu grzywną do przesłania skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, występuje dodatkowo także funkcja represyjna grzywny. Ta funkcja znajduje uzasadnienie w potrzebie ochrony konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, a którego realizacja napotyka przeszkodę w razie niedopełnienia przez organ obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. (por. uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, publ. ONSA/WSA 2010/1/2). Instytucja wymierzenia grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni też funkcję prewencyjną, bowiem ukaranie organu służy także zapobieganiu naruszenia prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i inne organy.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ zobowiązany nie uchybił obowiązkowi, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a.

Jak bowiem wynika z akt sprawy oznaczonej sygn.akt IV SA/Wr 595/12 (poprzednia sygn.akt IV SAB 84/12), w której to sprawie zdaniem skarżącego doszło naruszenia przez organ w/w obowiązków, skarga z dnia 4 lipca 2012r. na niewykonanie przez organ wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 23 marca 2011r., sygn.akt IV SA/Wr 528/10 wpłynęła do siedziby organu w dniu 6 lipca 2012r. Zatem termin do wniesienia odpowiedzi na skargę wraz z aktami administracyjnymi upływał organowi w dniu 6 sierpnia 2012r ( art.83 § 2 p.p.s.a..).

Nie ulega bowiem wątpliwości, że obliczanie dochowania terminu, o jakim stanowi wyżej powołany przepis art. 54 § 2 p.p.s.a. należy łączyć z dniem wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, a zatem z dniem doręczenia skargi organowi zobowiązanemu (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Komentarz, LexisNexis Wa-wa 2006, s. 160). Tak też przyjęte zostało w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2010r., sygn.akt I OZ 234/10, LEX nr 619733, postanowienie NSA z dnia 22 października 2010r., sygn.akt I OZ 808/10 , LEX Nr 742065).

Odpowiadając natomiast na zarzut wnioskodawcy dotyczący niewykazania przez organ zobowiązany, że wraz z odpowiedzią na skargę zostały również przekazane akta administracyjne sprawy, należy zgodzić się w pełni z argumentacją pełnomocnika Komendanta Powiatowego Policji, zawartą w odpowiedzi na wniosek. Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z § 3 zarządzenia nr 11 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych, na piśmie wpływającym do sądu umieszcza się adnotację zawierającą m.in. informację o załącznikach.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że na oryginale opisanej wyżej odpowiedzi na skargę z dnia 6 sierpnia 2012r., znajduje się prezentata tutejszego Sądu wraz z adnotacją z której jednoznacznie wynika, iż wraz z tym pismem procesowym zostały wniesione załączniki w postaci jego odpisu, jednej teczki akt administracyjnych oraz skargi. Dołączone akta administracyjne dot. "postępowania administracyjnego organu I i II instancji w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu" - istotnie wpłynęły do Sądu wraz z w/w odpowiedzią na skargę i dotyczą sprawy objętej skargą z dnia 4 lipca 2012 r.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, organ nie był zobowiązany w żaden inny sposób wykazywać, iż w terminie przekazał Sądowi akta administracyjne.

W tej sytuacji, skoro więc organ zobowiązany nie uchybił obowiązkowi, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., brak było podstaw do wymierzenia mu grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono zatem jak w sentencji postanowienia.