Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1722/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-07-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu
Powołane przepisy: article: art. 88
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Z. o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skarg M. Z. i S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - postanawia - odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. II SA/Rz 1722/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M. Z. na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2016 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Powodem powyższego było wniesienie skargi z jednodniowym uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego na jej złożenie.

Wskutek złożonego przez skarżącą zażalenia sprawa była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. II OZ 401/17 oddalił zażalenie M. Z na postanowienie WSA w Rzeszowie z 19 stycznia 2017 r.

W dniu 29 maja 2017 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej operatora wyznaczonego) M. Z. – zastępowania przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, dokonując jednocześnie czynności, której uchybiła.

W motywach wniosku podała, że postanowienie NSA otrzymała w dniu 22 maja 2017 r. i w tym dniu dowiedziała się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Zatem dochowała wskazanego w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - określanej dalej jako "P.p.s.a.") terminu. W dalszej części wywiodła, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Przesyłkę doręczono osobie niebędącej stroną a nadto Poczta Polska zamieściła na stronie błędną datę odbioru przesyłki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a.).

Z powyższego wynika, że możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 P.p.s.a., a warunki określa art. 87 P.p.s.a. Warunki te muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. Warunkami tymi są: wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu; powstanie ujemnych dla strony skutków

w zakresie postępowania sądowego oraz dokonanie wraz ze złożeniem wniosku czynności, której strona nie dokonała w terminie.

Stosownie natomiast do art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. – (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek –"Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" – Komentarz, wyd. Zakamycze 2005, str. 222).

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy oraz w świetle powołanych wyżej przepisów, uznać należy, że złożony przez M. Z. wniosek o przywrócenie terminu jest spóźniony, albowiem jego wniesienie nastąpiło z naruszeniem ustawowego terminu, określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że

w przypadku odrzucenia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny jako wniesionej z uchybieniem terminu, siedmiodniowy termin do złożenia wniosku

o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a., biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi, bowiem od tej chwili skarżący dowiaduje się o uchybieniu terminu (por. postanowienia NSA: z dnia 11 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 468/09; z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II OZ 1150/10, z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I GZ 123/11 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy postanowienie z 19 stycznia 2017 r. o odrzuceniu skargi zostało doręczone skarżącej w dniu 31 stycznia 2017 r. Zatem

z tym dniem ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi i od tej daty powinien być liczony siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o jego przywrócenie do wniesienia skargi. Termin ten upływał w dniu 7 lutego 2017 r. W konsekwencji skoro złożony w tej sprawie wniosek o przywrócenie terminu wniesiono dopiero

w dniu 29 maja 2017 r. (data nadania w placówce pocztowej operatora pocztowego), to jest on spóźniony i na podstawie art. 88 P.p.s.a. podlega odrzuceniu.

Nie ma racji skarżąca twierdząc, że o uchybieniu terminu dowiedziała się dopiero w dniu 22 maja 2017 r., kiedy to doręczono jej postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r. Akta sądowe sprawy bezspornie dowodzą, że o uchybieniu terminu M. Z. dowiedziała się już z treści postanowienia WSA w Rzeszowie z 19 stycznia 2017 r. odrzucającego jej skargę. Nadto w postanowieniu tym zaznaczono brak złożenia stosownego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Oznacza to, że już wówczas miała świadomość konieczności złożenia takiego wniosku. Zamiast tego M. Z. – zastępowana przez fachowego pełnomocnika, skorzystała z innego środka, tj. złożyła zażalenie na postanowienie WSA odrzucające skargę, które to zażalenie na mocy postanowienia NSA z 26 kwietnia 2017 r. zostało oddalone.

Mając na uwadze powyższe, Sąd w oparciu o art. 88 P.p.s.a orzekł jak

w sentencji postanowienia.