Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1307/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-03-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. za styczeń, luty, marzec i kwiecień oraz koszty postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na wymienioną w części wstępnej postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. skarżący K. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu.

W uzasadnieniu wniosku podniósł, że obok zaskarżonej decyzji, jest adresatem jeszcze sześciu innych rozstrzygnięć, które nakładają na niego łącznie zobowiązanie podatkowe w wysokości 82.000 zł. Podał, że nie posiada środków, które pozwoliłyby mu na jednorazowe pokrycie tego zobowiązania, bez wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzyskiwany przez skarżącego dochód z działalności gospodarczej nie jest bowiem dostatecznie wysoki, ponadto ciążą na nim obciążenia z tytułu zaciągniętego kredytu na zakup domu, z miesięczną ratą wynoszącą około 1600 zł, oraz kredytu obrotowego

w wysokości 40.000 zł. Jak dalej wskazał, nie ma możliwości zaciągnięcia kolejnego kredytu, a jego rodzina wyczerpała możliwość uzyskania dodatkowych dochodów. Ponadto, ewentualna egzekucja zobowiązania podatkowego zostanie skierowana przeciwko majątkowi skarżącego, wykorzystywanemu do prowadzenia działalności gospodarczej, co będzie równoznaczne z koniecznością likwidacji tej działalności

i zwolnieniem pracowników oraz utratą źródła utrzymania.

Do wniosku skarżący załączył wyciągi z rachunku bankowego za sierpień 2010 r., harmonogram spłaty kredytu hipotecznego, przewidujący miesięczną ratę w wysokości około 500 [...] [...], księgę przychodów i rozchodów za sierpień 2010 r. oraz rozliczenie za 8 miesięcy 2010 r.

Skarżący przedłożył dodatkowo szereg dokumentów na potrzeby postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy, w zakresie obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego, w tym: oświadczenie o stanie majątkowym, wyciągi

z kont, zeznanie podatkowe za 2009 r., postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. nr [...]oraz dwie decyzje tego organu z dnia [...] r., o nr [...]i [...], na mocy których rozłożono skarżącemu zaległości podatkowe oraz koszty egzekucyjne w zakresie objętym przedmiotem niniejszej sprawy.

Zgodnie z tymi dokumentami skarżący jest właścicielem domu w zabudowie szeregowej o powierzchni 140 m², samochodu osobowego marki [...] klasa [...] (rocznik [...]) o wartości ok. 20.000 zł, samochodu ciężarowego [...] [...] (rocznik [...]) o wartości ok. 120.000 zł oraz samochodu ciężarowego marki [...] [...] (rocznik [...]) o wartości ok. 30.000 zł. Żona skarżącego uzyskuje natomiast wynagrodzenie miesięczne w kwocie 4.100 zł.

Dochód skarżącego w 2009 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wyniósł 11.625,78 zł (przy przychodzie w kwocie 478.752,72 zł oraz kosztach jego uzyskania w kwocie 467.126,94 zł), natomiast dochód z innych źródeł 7.118,94 zł. Żona skarżącego uzyskała dochód w łącznej kwocie 56.779,32 zł. Z kolei zgodnie

z deklaracjami dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za sierpień, wrzesień

i październik 2010 r. skarżący dokonał dostaw towarów oraz świadczył usługi

o wartościach odpowiednio 21.966 zł, 31.684 zł oraz 30.462 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm,; zwana dalej u.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak podkreśla się w orzecznictwie, wskazane w tym przepisie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004).

Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. (sygn. akt FZ 496/204), uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej.

W stanie faktycznym sprawy, skarżący, wnioskując o wstrzymanie zaskarżonej decyzji ogólnie wskazywał, że jednorazowe wykonanie zaległości podatkowych spółki "A"sp. z o.o. z/s we W., ciążącej na wnioskodawcy z tytułu odpowiedzialności jako osoby trzeciej, spowoduje realne niebezpieczeństwo redukcji etatów zatrudnianych pracowników, a nawet, zaprzestanie działalności gospodarczej, prowadzonej w zakresie transportu drogowego. Wskazana okoliczność, nie poparta szczegółowymi informacjami ani odnośnie tego, ilu pracowników obecnie zatrudnionych jest w przedsiębiorstwie wnioskodawcy, ani jaka ewentualna skala redukcji etatów może być brana pod uwagę w związku z regulowaniem zaległości podatkowych nie pozwalała w zasadzie odnieść się do przesłanek o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 u.p.s.a. albowiem same twierdzenia skarżącego o obawie spowodowania skutków o jakich mowa w tym przepisie nie stanowią dostatecznej podstawy by wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu.

Uzupełniająco należy dodać, że jakkolwiek sama wysokość zaległości podatkowej jest znaczna (82.000 zł) to, jak wynika z dokumentacji przedłożonych przez wnioskodawcę przy wniosku o przyznanie prawa pomocy, organ podatkowy udzielił skarżącemu ulgi podatkowej, rozkładając na raty zapłatę ciążących na wnioskodawcy tak zobowiązań podatkowych, jak i kosztów egzekucyjnych. Jak wynika z postanowienia Naczelnik Urzędu Skarbowego W.- S. M. z dnia [...] r., koszty egzekucyjne będą płatne do 31 października 2011 r., przy wysokości miesięcznej raty w kwocie 405,56 zł. W odniesieniu do rat zobowiązania głównego, raty te, jak wynika z dwóch decyzji z dnia [...]r. nie przekraczają kwoty 1000 zł, z wyjątkiem dwóch ostatnich, płatnych po dniu15 czerwca 2011 r., które wyniosą 15.349,94 zł i 60.490,04 zł.

Wysokość tych obciążeń, wynoszących około 1.500 zł miesięcznie, odniesiona do wielkości obrotów osiąganych przez skarżącego, nie wydaje się stanowić zagrożenia dla niezakłóconego funkcjonowania przedsiębiorstwa wnioskodawcy, w tym konieczności redukcji pracowniczych. Należy podkreślić, że sam fakt wykazywania straty z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie oznacza, ze jest to działalność niedochodowa. Jak wynika z przedłożonej przez stronę księgi przychodów i rozchodów za sierpień 2010 r., znaczną cześć deklarowanych kosztów stanowią odpisy amortyzacyjne, które nie są kosztem ekonomicznym tylko podatkowym i z tych względów podnoszone przez stronę okoliczności o niskiej dochodowości prowadzonego przedsiębiorstwa nie są miarodajne.

Przedstawionej oceny Sądu nie podważa argument o dodatkowych zobowiązaniach wnioskodawcy jak spłata kredytu hipotecznego, czy obrotowego. Jak wynika bowiem z przedstawionych do wniosku o przyznanie prawa pomocy dokumentów dotyczących sytuacji majątkowej i rodzinnej wnioskodawcy, małżonka strony otrzymuje uposażenie w wysokości 4.100 zł, co na tle sytuacji majątkowej społeczeństwa polskiego nie jest wynagrodzeniem niskim.

Wskazując na powyższe, Sąd nie stwierdził podstaw pozwalających uznać zasadność zgłoszonego wniosku, o czym, na podstawie art. 61 § 3 u.p.s.a. orzekł jak w sentencji.