Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 769/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2019-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151,  art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156  § 1 pkt 2,  art. 16 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 9n ust. 1, 5, 6, art. 9x ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 250
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2019r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie kary pieniężnej za nieprzekazanie półrocznego sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] po rozpoznaniu wniosku A. B. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Wójta Gminy [...] z [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa, odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji.

W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że w/w decyzją z 2 września 2016r. Wójt Gminy [...] orzekł o nałożeniu na A. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...] karę pieniężną w wysokości 36.500,00 zł za brak przekazania półrocznego sprawozdania za I półrocze 2015r. podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości z terenu [...]. Wójt wskazał, że wezwał A. B. jako właściciela firmy wpisanej 15 marca 2012r. do rejestru działalności regulowanej pod numerem rejestrowym 1/2012 do złożenia sprawozdania wynikającego z przepisów począwszy od roku 2012. W odpowiedzi właściciel firmy poinformował, że od 15 marca 2012r. czyli od daty rozpoczęcia przez firmę działalności na terenie Gminy [...] nie wykonywał czynności polegających na odbiorze odpadów komunalnych z terenu Gminy. Organ podkreślił, że A. B. wpisany został do rejestru przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie zbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości położonych na terenie Gminy [...] od 15 marca 2012r. do 25 sierpnia 2016r. i zobowiązany był do końca lipca 2015r. złożyć sprawozdanie zerowe za I półrocze 2015r., jednak takiego sprawozdania nie złożył. Organ także dodał, że 25 sierpnia 2016r. podatnik złożył wniosek o wykreślenie z rejestru działalności regulowanej przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie odbierania odpadów, w oparciu o który organ 26 sierpnia 2016r. wydał decyzję o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców prowadzących działalność na terenie Gminy [...].

W dniu 16 lipca 2018r. A. B. złożył do Kolegium wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Badając w trybie nadzwyczajnym ten wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia nieważności musi istnieć już w dacie wydawania tej decyzji. Oznacza to, że decyzja, co do której stwierdzono nieważność, wydana została niezgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, a niezgodność ta odpowiada co najmniej jednej z ustawowo określonych przesłanek warunkujących nieważność. Artykuł 156 § 1 kpa wymienia enumeratywnie przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Jedną z nich jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Dalej Kolegium podało, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r.,1289 ze zmianami), dalej zwanej "ustawą". Przytaczając stosowne regulacje tej ustawy organ stwierdził, że wpis do rejestru decyduje o tym, czy przedsiębiorca prowadzi czy też zamierza prowadzić działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. W rezultacie każdy kto posiada wpis jest obowiązany do sporządzania półrocznych sprawozdań o jakich mowa w art. 9n ust. 1 ustawy, zaś w przypadku określonym w art. 9n ust. 6 - sprawozdań zerowych. Potwierdzeniem tego stanowiska jest dokonana ustawą z dnia 28 listopada 2014r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 87), nowelizacja art. 9n ustawy, polegająca na dodaniu ustępu 6 o następującej treści: "Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który w danym półroczu nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, przekazuje wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, w terminie, o którym mowa w ust. 2, sprawozdanie zerowe". Zdaniem SKO nowelizacja, która weszła w życie 1 lutego 2015r. powoduje, że w obecnym stanie prawnym przedsiębiorca wpisany do prowadzonego przez wójta gminy rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości ma obowiązek składania sprawozdań bez względu na okoliczność faktycznego jej wykonywania. W rezultacie, w stanie prawnym obowiązującym od 1 lutego 2015r. podmiot, o którym mowa w ust. 1 art. 9n ustawy czyli "podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości" ma obowiązek złożyć sprawozdanie zerowe nawet jeżeli w danym półroczu nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli. Stosownie bowiem do ust. 6 art. 9n okoliczność, że mimo zarejestrowanej działalności dany podmiot nie odbiera faktycznie odpadów od właścicieli nieruchomości nie zwalnia go od obowiązku sporządzenia sprawozdania, a jedynie sprawia, że składa on sprawozdanie zerowe (por. wyrok NSA z 4 października 2017 r., II OSK 2321/16).

Organ zaznaczył, że administracyjnej karze pieniężnej za przekazanie po terminie sprawozdania podlega nie tylko podmiot faktycznie odbierający odpady komunalne, ale także podmiot, który według wpisu do rejestru działalności regulowanej jest podmiotem-przedsiębiorcą prowadzącym działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, chociaż takiej nie wykonuje (por. wyrok NSA z 29 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 866/15, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 10 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Go 1093/16, WSA w Gliwicach z 13 października 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 307/17). Organ przy tym zwrócił uwagę na wyrok NSA z 29 grudnia 2016r. sygn. akt II OSK 866/15, w którym Sąd stanął na stanowisku, że zmiana tekstu prawnego dokonana ustawą z dnia 28 listopada 2014r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw, polegająca na tym, że w art. 9n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach dodano ustęp szósty, stanowiący o obowiązku składania tak zwanych sprawozdań zerowych przez podmioty, o których mowa w art. 9n ust. 1 tej ustawy, które w okresie sprawozdawczym nie odbierały na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, ma charakter normatywny. Oznacza to, że przed wejściem w życie wskazanej nowelizacji (przed 1 lutego 2015r.), przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie nakładały na podmioty wskazane w art. 9n ust. 1 tej ustawy, które w okresie sprawozdawczym nie odbierały na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, obowiązku składania sprawozdania. Tym samym NSA podzielił stanowisko przyjęte w wyrokach NSA z 16 grudnia 2015r., sygn. akt II OSK 968/14, z 6 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 718/15 oraz z 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1333/14 i nie podzielił poglądu przyjętego w wyroku NSA z 29 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3224/14. Odnosząc się do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium zauważyło, że w orzecznictwie ukształtowane jest stanowisko, że odpowiedzialność administracyjna, a z taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ma charakter obiektywny, co oznacza, że kwestia zawinienia nie ma wpływu na obciążenie podmiotu odpowiedzialnością za dane naruszenie przepisów. Ponadto wysokość kar administracyjnych jest ściśle określona w przepisach prawa, które nie pozostawiają organom administracji wymierzającym te kary uznania, co do ich wysokości w konkretnym przypadku (wyrok WSA w Warszawie z 18 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2222/16). Zatem, organ pierwszej instancji nie miał obowiązku badania przyczyn braku złożenia sprawozdania w terminie nawet przy uwzględnieniu podniesionej we wniosku okoliczności związanej z tym, że w latach 2015-2016 wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej w przedmiocie odzysku lub recyklingu odpadów na terenie Gminy [...] ani na terenach okolicznych gmin, na skutek rozwiązania umowy bez wypowiedzenia przez Wójta Gminy [...] z 13 stycznia 2014r. w zakresie dzierżawy nieruchomości, na której ma być zbudowana instalacja do odzysku i segregacji odpadów.

Kolegium podkreśliło, że wnioskodawca posiada wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy [...]. W oparciu o obowiązujące w dacie orzekania przepisy ustawy, sprawozdanie zerowe za I półrocze 2015r. powinno być złożone do 31 lipca 2015r. Poza sporem pozostaje, że do daty wydania przez organ decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej takie sprawozdanie nie zostało złożone. Przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9n ustawy - podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni. W niniejszej sprawie kara nałożona została w wysokości 36.500,00 zł, gdyż sprawozdanie za I półrocze roku 2015, które winno zostać złożone do 31 lipca 2015r., nie zostało złożone do dnia wydania decyzji, tj. do dnia 2 września 2016r.

Na zakończenie organ wskazał, że nie znalazł także podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z innych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się stwierdzenia jej nieważności oraz wystąpienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 193 Konstytucji z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności z art. 2 i art. 184 Konstytucji regulacji prawnej określającej wysokość kary za nieterminowe przekazanie sprawozdania, A. B. zarzucił naruszenie art. 9n ust. 1 i art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy oraz art. 2 i art. 31 ust. 1 Konstytucji.

W uzasadnieniu skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Kolegium, że w świetle nowelizacji ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach dokonanej ustawą z dnia 28 listopada 2014r. przedsiębiorca wpisany do prowadzonego przez wójta gminy rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości ma obowiązek składania sprawozdań bez względu na okoliczność faktycznego jej wykonywania (tzw. "sprawozdania zerowego"). Zdaniem skarżącego obowiązek zawarty w art. 9n ust. 6 w zakresie złożenia "sprawozdania zerowego" ponownie odnosi się do podmiotu faktycznie odbierającego odpady komunalne na podstawie zawartej z gminą umowy, który jednak w danym półroczu odpadów nie odbierał.

Strona skarżąca powołując się na wyrok WSA w Warszawie z 1 grudnia 2009 roku, sygn. akt I SA/Wa 1448/09, zarzuciła, że Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego, którego skutki są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, gdyż nakładają na skarżącego karę pieniężną za niedopełnienie obowiązku, który w rzeczywistości na nim nie ciążył. Skarżący bowiem wskutek braku prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie odzysku lub recyklingu odpadów ani na terenie Gminy [...], ani na terenach okolicznych gmin, nie mógł być podmiotem, o którym mowa w art. 9n ustawy, to jest podmiotem odbierającym odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Naruszenie prawa jest zatem oczywiste.

Ponadto, określona w art. 2 Konstytucji zasada demokratycznego państwa prawnego nakłada na organy państwa obowiązek dostosowywania podejmowanych przez siebie działań do standardów w niej określonych. W ocenie skarżącego, nie tylko sama treść zaskarżonej decyzji, ale również regulacja prawna będąca jej podstawą nie przystaje do wymogów demokratycznego państwa prawnego. C więcej, wątpliwości nastręcza wysokość kary pieniężnej określona w art. 9x ust. 5 ustawy oraz poprawność jej zastosowania w świetle art. 31 ust. 3 Konstytucji statuującego zasadę proporcjonalności. Jak wynika z praktyki organów w niniejszej sprawie - kara w wysokości 100,00 zł za każdy dzień opóźnienia jest nakładana na podmiot bez względu na to, czy faktycznie jest zobowiązany do odzysku lub recyklingu odpadów na danym terenie. Jedynymi przesłankami określającymi "w systemie zero jedynkowym" zasadność nałożenia kary jest wpis w rejestrze oraz brak złożenia sprawozdania. Zdaniem skarżącego, ponieważ wysokość kary nie jest w żaden sposób powiązana z realnymi kosztami ponoszonymi przez gminy w razie opóźnienia w składaniu sprawozdań, zasadne jest wystąpienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 16 kwietnia 2019r., pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z historii wpisów z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej na okoliczność wykreślenia skarżącego z dniem 27 lipca 2012r. z rejestru działalności nadzorowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie Gminy [...] oraz zobowiązanie Wójta tej Gminy do doręczenia Sądowi wniosku skarżącego o wykreślenie z rejestru działalności nadzorowanej, który to wniosek skutkował wprowadzeniem w dniu 27 lipca 2012 roku o godz. 10:39:45 do historii wpisu w CEIDG informacji o usunięciu błędnie wprowadzonej informacji – wpisu do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie za uzasadnione Sąd uznał odniesienie się do podniesionego dopiero na rozprawie zarzutu, jakoby skarżący został wykreślony z rejestru Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako podmiot prowadzący działalność w zakresie odbierania odpadów na terenie Gminy [...] w dniu 27 lipca 2012r., w związku z czym nie miał obowiązku składania sprawozdania między innymi za I półrocze 2015r. Powyższą okoliczność miał potwierdzać złożony wydruk historii wpisów z tej ewidencji, z którego wynika, że skarżący zarejestrowany został w zakresie działalności polegającej na odbieraniu odpadów na terenie Gminy [...] w dniu 27 lipca 2012r. o godzinie 10:38:28 i tego samego dnia o godzinie 10:39:45 wpis o rejestracji został usunięty jako błędnie wprowadzona informacja. W związku z tym zarzutem przede wszystkim zauważyć należy, że w aktach administracyjnych znajduje się zaświadczenie Wójta Gminy [...] wystawione w dniu 15 marca 2012r., stwierdzające, że [...] został wpisany do rejestru działalności regulowanej przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości położonych na terenie Gminy [...] (k. 25 – 27). Nadto w tych samych aktach jest wniosek skarżącego z dnia 25 sierpnia 2016r. o wykreślenie jego firmy z rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych oraz uwzględniająca ten wniosek decyzja Wójta Gminy Maleniecka z 26 sierpnia 2016r. Powyższe dokumenty świadczą o tym, że w okresie od 15 marca 2012r. do 26 sierpnia 2016r. skarżący figurował w rejestrze jako podmiot prowadzący działalność w zakresie odbierania odpadów na terenie Gminy [...]. Powyższego ustalenia nie może podważać przedstawiony na rozprawie wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, zwłaszcza, że na rozprawie wydrukowano inne dane z tej samej ewidencji dotyczące firmy skarżącego, przedstawiające stan po zmianach z dnia 27 lipca 2012r. (k. 21 akt sądowych), 29 grudnia 2015r. (k. 20) i 29 sierpnia 2016r. (k. 19), z których wynika, że poczynając od 15 marca 2012r. do zmiany dokonanej 29 sierpnia 2016r. skarżący cały czas figurował w tej ewidencji jako podmiot prowadzący na terenie Gminy [...] działalność regulowaną w zakresie odbierania odpadów komunalnych. Dokonany 27 lipca 2012r. ponowny wpis został w ciągu niecałych dwóch minut usunięty jako błędny, najprawdopodobniej w związku ze stwierdzeniem, że już taki wpis istnieje. Dlatego też Sąd nie uwzględnił zawartego w piśmie z 16 kwietnia 2019r. wniosku o zobowiązanie Wójta Gminy [...] do doręczenia wniosku skarżącego o wykreślenie z rejestru działalności, "który to wniosek skutkował wprowadzeniem w dniu 27 lipca 2012r. o godzinie 10:39:45 do historii w CEIDG informacji o usunięciu błędnie wprowadzonej informacji – wpis do rejestru działalności regulowanej...".

Przechodząc do zarzutów zawartych w samej skardze, na wstępie podkreślenia wymaga to, że jej przedmiotem jest decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowanie nieważnościowe, w wyniku którego została wydana zaskarżona decyzja, polega na badaniu, czy kontrolowana decyzja jest obarczona jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, nie polega zaś na ponownym rozpoznaniu sprawy zakończonej tą decyzją. Tylko stwierdzenie wady lub wad decyzji wymienionych w zamkniętym katalogu w/w przepisu pozwala na wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Przepisy art. 16 kpa statuują zasadę trwałości decyzji ostatecznej jako podstawowej wartości demokratycznego państwa prawnego. Jak wynika ze zdania drugiego art. 16 § 1 kpa uchylenie lub zmiana ostatecznych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Zasada trwałości decyzji ostatecznej wskazuje na to, że podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji czy też przyczyny uzasadniające wznowienie postępowania nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający.

W niniejszej sprawie skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 2 września 2016r., nakładającej na niego - jako wpisany do rejestru działalności regulowanej przedsiębiorców podmiot prowadzący działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych - karę pieniężną w wysokości 36.500 złotych za niezłożenie w terminie sprawozdania zerowego za I półrocze 2015r. Jako podstawę swojego żądania wskazał art. 156 § 1 pkt 2 kpa – rażące naruszenie prawa, a mianowicie art. 9n ust. 1 i art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu i porządku w gminach (tekst jedn. na datę wydania decyzji przez Wójta - Dz.U. z 2016 r., poz. 250), dalej ustawy, polegające na zastosowaniu tych przepisów pomimo, że w latach 2015 – 2016 nie prowadził działalności w zakresie odbierania odpadów.

Zgodnie z art. 9n ust. 1 ustawy podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do sporządzania półrocznych sprawozdań. Z kolei w myśl art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy, przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9n - podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni.

Podkreślenia wymaga, że poczynając od 1 lutego 2015r. obowiązuje dodany do art. 9n ustawy ustęp 6, zgodnie z którym podmiot, o którym mowa w ust. 1, który w danym półroczu nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, przekazuje wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, w terminie, o którym mowa w ust. 2, sprawozdanie zerowe.

O ile przed nowelizacją ustawy, o której mowa wyżej (która została dokonana ustawą szczegółowo opisaną w zaskarżonej decyzji), w orzecznictwie istniał spór co do obowiązku przedsiębiorców wpisanych do rejestru, którzy faktycznie nie odbierają odpadów, składania sprawozdań, o tyle po nowelizacji stanowisko zwłaszcza NSA jest w tym przedmiocie jednolite. Mianowicie, taki obowiązek ma przedsiębiorca wpisany do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości niezależnie od tego, czy rzeczywiście w danym okresie odpady odbiera (por. przykładowo wyroki NSA z 4 października 2017r. II OSK 2321/16, z 29 grudnia 2016 r. sygn. II OSK 866/15). Powołane we wniosku o stwierdzenie nieważności wyroki sądów administracyjnych dotyczyły decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 stycznia 2015r. Nawet jednak gdyby nadal istniał spór co do wykładni tych przepisów, to podkreślenia wymaga, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy decyzja jest wydana wbrew jednoznacznej treści obowiązujących w dacie jej wydania przepisów. W sytuacji, gdy przepisy są niejasne i mogą być różnie interpretowane, okoliczność, że organ wydał decyzję opierając się na jednej z dopuszczalnych wykładni danego przepisu nie może skutkować stwierdzeniem, że w sposób rażący naruszył prawo. Jak wskazał NSA w wyroku z 18 lipca 1994 r. V SA 535/04 (ONSA 1995 Nr 22, poz. 91) "wstępnym warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jest stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny". Oczywistym jest, że aby stwierdzić nieważność w takiej sytuacji, decyzja musi być wydana wbrew temu niewątpliwemu stanowi prawnemu, nie zaś zgodnie z nim. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, a istnienie sprzeczności da się wykazać przez proste zestawienie przepisu i rozstrzygnięcia. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. m.in. wyrok NSA z dnia 27 października 2017r., sygn. II OSK 336/16, Lex nr 2395598, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 listopada 2017r., sygn. IV SA/Po 760/17, Lex nr 2408672).

Tym bardziej brak jest podstaw do uznania, że decyzja Wójta Gminy [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, skoro w dacie jej wydania obowiązywał już zacytowany wyżej art. 9n ust. 6 ustawy, nakładający obowiązek złożenia sprawozdania zerowego na podmiot odbierający odpady, który w danym półroczu nie odbierał odpadów, który to przepis, o czym była mowa wyżej, jest interpretowany jako obowiązek złożenia takiego sprawozdania przez podmiot wpisany do rejestru działalności regulowanej w zakresie zbierania odpadów, niezależnie od tego, czy taka działalność była przez niego prowadzona.

Skoro kontrolowana przez SKO decyzja nie tylko nie narusza w sposób rażący prawa, ale w ogóle nie można uznać, aby prawo naruszała, podnoszone w skardze zarzuty, że pociąga ona za sobą skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, nie mogą być uwzględnione

Skarżący kwestionuje także regulację prawną, będącą podstawą wydania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że nie przystaje ona do wymogów demokratycznego państwa, zwłaszcza co do wysokości kary. W związku z tym ponownie podkreślenia wymaga, że przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wójta. Nawet jeśliby przepisy ustawy, na podstawie których nałożono na skarżącego karę pieniężną, naruszały Konstytucję, to i tak brak byłoby podstawy do uchylenia decyzji Kolegium, odmawiającej stwierdzenia nieważności. Przedmiotem bowiem badania przez Sąd w niniejszej sprawie jest to, czy prawidłowo Kolegium uznało, że nie zachodzą podstawy z art. 156 kpa. Przepisy tego artykułu nie przewidują jako podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, wydania jej na podstawie niekonstytucyjnych przepisów. W przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzeknie o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana decyzja, ustawodawca przewidział w art. 145a kpa możliwość żądania wznowienia postępowania.

Z tych między innymi powodów Sąd nie uznał za konieczne i uzasadnione występowanie do TK z pytaniem o konstytucyjność "regulacji prawnej określającej wysokość kary za nieterminowe przekazanie sprawozdania," jak tego domagał się autor skargi.

W świetle dowodów znajdujących się w aktach administracyjnych, za prawidłowe uznać należy stanowisko Kolegium, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżący 12 sierpnia 2016r. został wezwany do złożenia sprawozdań wraz z pouczeniem, że ich niezłożenie spowoduje nałożenie kary pieniężnej zgodnie z art. 9x ustawy. W dniu 24 sierpnia 2016r. złożył stosowne wyjaśnienia. Decyzja nakładająca karę została wydana przez właściwy organ, nie dotyczy sprawy, która została już wcześniej rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, została skierowana do strony, była i jest wykonalna, jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą ani też nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie § 2 pkt 1, § 4 ust. 1, § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 68), w związku z art. 250 p.p.s.a.