Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 110/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zasądzono zwrot wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1 i 2.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. G. na czynność techniczną Starosty Powiatu Kędzierzyńsko-Kozielskiego w przedmiocie ustawienia znaku drogowego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

Skarżący S. G. wniósł do tut. Sądu skargę na czynność faktyczną Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego polegającą, jego zdaniem, na bezpodstawnym i bezprawnym ustawieniu znaku drogowego "zakaz wjazdu pojazdu o rzeczywistej masie całkowitej ponad 3,5 tony (B-18). W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że zaskarża czynność faktyczną o charakterze technicznym, polegającą na bezpodstawnym i bezprawnym ustawieniu znaku drogowego "zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 3,5 tony" (B – 18) wraz z zastrzeżeniem, nie dotyczy pojazdów służb miejskich i zaopatrzenia", umieszczonym w miejscu określonym jako – wjazd na ulicę [...] od strony ul. [...] w K., na osiedlu [...]. Wyżej wymienionej czynności faktycznej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym: - art. 17 ust. 2 Konwencji o ruchu drogowym z dnia 19 września 1949 r. Protokół w sprawie znaków i sygnałów drogowych oraz Akt końcowy (Dz. U. z 1959 r. Nr 54, poz. 321) poprzez rażące naruszenie zasady ograniczenia możliwości postawienia znaku drogowego do niezbędnej potrzeby, pkt 3.2.19 załącznika nr 1 "Szczegółowe warunki techniczne dla znaków drogowych pionowych i warunki ich umieszczania na drogach" do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181) poprzez ustawienie znaku drogowego "zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 3,5 tony przed odcinkiem drogi, której rzeczywista nośność jest znacznie wyższa niż 3,5 tony, - art. 7, art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ograniczenie wolności działalności gospodarczej skarżącego w oparciu o działania naruszające zasadę legalizmu, art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez niezastosowanie się do zawartych tam norm prawnych, art. 6 i 8 oraz 81 K.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, jak i niezwrócenie się przez organ do biegłego o wydanie opinii, pomimo, że sprawa wymagała niewątpliwie wiadomości specjalnych, tj. badań technicznych oraz uzyskania wiadomości na temat nośności nawierzchni drogi.

Jednocześnie skarżący wyjaśnił, że posiada prawo użytkowania wieczystego zabudowanych działek gruntu numer A., B C, mapa [...], położonych w K. przy ul. [...], obręb [...], o obszarze 0,2593 ha, objętych księgą wieczystą KW nr [...], i na nieruchomości tej prowadzi działalność gospodarczą jako: "Usługi Transportowe S. G.". Przedmiotowy znak drogowy, zakazując wjazdu na teren własnej posesji, uniemożliwia mu prowadzenie zarejestrowanej działalności gospodarczej, na którą posiada stosowne zezwolenie i w czym upatruje naruszenie jego interesu prawnego. Dlatego wniósł o nakazanie organowi nadzoru nad Starostą Kędzierzyńsko-Kozielskiemu wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżacego, polegających na usunięciu przedmiotowego znaku, ewentualnie o stwierdzenie, że znak ten został ustawiony niezgodnie z prawem. Dodatkowo skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi S. G. wywodził, że istota skargi sprowadza się do wykazania, że organ, wbrew tzw. zasadzie ograniczenia możliwości postawienia znaku drogowego do niezbędnej potrzeby, oraz bez uzyskania jakiejkolwiek opinii biegłego na temat nośności nawierzchni (drogi), samowolnie postawił znak drogowy o zakazie wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 3,5 tony. Skutkiem tego organ uniemożliwił skarżącemu ze wszystkich stron dojazd do miejsca prowadzenia przez niego działalności gospodarczej i tym samym praktycznie uniemożliwił mu jej prowadzenie. Rozwijając zgłoszony zarzut, skarżący zwrócił uwagę, że decyzją Prezydenta Miasta K. z 1 marca 2000 r. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, natomiast decyzją z 14 sierpnia 2000 r. Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Pozwolenie to zezwalało S. G. realizację inwestycji obejmującej remont i modernizację istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą konstrukcji dachu, na pomieszczenia biurowe, zbiornik do gromadzenia nieczystości i budowę garażu wraz z parkingiem na działce położonej w K. przy ul. [...]. Kolejną decyzją z 8 marca 2004 r. Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski zmienił własną decyzję z 1 marca 2000 r. w zakresie przeznaczenia pomieszczeń biurowych i socjalnych na pomieszczenia mieszkalne. Skarżący zaakcentował, że w zatwierdzonym planie widniał parking na samochody ciężarowe, zaś w chwili zatwierdzania projektu budowlanego i wydawania pozwolenia na budowę na moście przez rzekę [...]. widniał znak informujący o zakazie przejazdu pojazdów cięższych niż 8 ton (B – 18), ale z jednoczesnym zastrzeżeniem, że znak ten nie dotyczy mieszkańców osiedla [...], do których należał również S. G.. Dla skarżącego istotnym było, że w dniu 2 lutego 2006 r. Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski zatwierdził bez uwag projekt zmiany stałej organizacji ruchu i oznakowania na osiedlu [...]. Zatwierdzona zmiana organizacji ruchu została wprowadzona 30 czerwca 2006 r. i uwzględniała strefę ograniczonej prędkości do 30 km/h na osiedlu [...] oraz ograniczenie tonażu pojazdów do 3,5 tony z wyjątkiem służb komunalnych i zaopatrzenia na ul. [...], [...], [...]. Skarżący kilkakrotnie podkreślał, że rzeczywista nośność drogi na ulicy [...], w miejscu ustawienia spornego znaku jest znacznie wyższa. Jednocześnie skarżący wyjaśnił, że pismem z dnia 14 grudnia 2010 r. wzywał organ do usunięcia do naruszenia prawa dokonanego bezprawnym ustawieniem znaku drogowego. Pomimo wezwania Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski nie tylko nie usunął znaku, lecz także nie udzielił żadnej odpowiedzi na to wezwanie. Reasumując, skarżący stwierdził, że przedmiotem skargi jest czynność Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego polegająca na ustawieniu znaku drogowego B – 18, a podstawę prawną jego żądania stanowi art. 88 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Przedstawiając stan faktyczny podał, że biorąc pod uwagę propozycje Samorządu Mieszkańców Osiedla [...] został opracowany projekt stałej organizacji ruchu i oznakowania na osiedlu [...]. Po uzyskaniu pozytywnych opinii zarządów dróg oraz Komendanta Powiatowego w K. w dniu 2 lutego czerwca 2006 r. został zatwierdzony projekt stałej organizacji ruchu i oznakowania na Osiedlu [...], spełniający wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 czerwca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), uwzględniający strefę ograniczonej prędkości do 30 km/h i tonażu do 3,5 t, z wyjątkiem służb komunalnych i zaopatrzenia. W dniu 27 czerwca 2006 r. została wprowadzona zmiana organizacji ruchu, wskutek zatwierdzenia projektu organizacji ruchu i oznakowania nr [...] z dnia 2 czerwca 2006 r., poprzedzona opinią Komendanta Powiatowego Policji w K. z 18 grudnia 2005 r. i opiniami: zarządu dróg gminnych z dnia 7 grudnia 2005 r., zarządu dróg powiatowych z 6 grudnia 2005 r., zarządu dróg krajowych z 18 stycznia 2006r. Organ nadmienił, że sprawy z zakresu organizacji ruchu na drogach nie są rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnej, lecz dokonywane są poprzez czynność techniczno-organizacyjną w ramach tzw. uprawnień władczych. Nie są także sprawami indywidualnymi, gdyż dotyczą uczestników korzystających z danej drogi. Znak drogowy stanowi przykład aktu generalnego, adresowanego do nieskonkretyzowanego adresata. W związku z tym uznał, że nie można powoływać się na naruszenie swojego indywidualnego uprawnienia lub interesu prawnego przez ustawienie znaku drogowego. W piśmie procesowym z dnia 7 czerwca 2011 r. skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu i jeszcze raz podkreślił, że przedmiotem skargi nie jest czynność organizacyjno-techniczna polegająca na sporządzeniu i zatwierdzeniu organizacji ruchu na Osiedlu [...] w K., ale wyłącznie czynność faktyczna polegająca na bezpodstawnym i bezprawnym ustawieniu znaku drogowego "zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 3,5 tony" (B – 18) wraz z zastrzeżeniem: "nie dotyczy pojazdów służb miejskich". Zwrócił uwagę, że to skarżący wiążąco określa przedmiot zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skarga wniesiona na akty lub czynności, które nie podlegają kontroli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy.Na wstępie stwierdzić przyjdzie, że Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, opowiada się za poglądem, iż sam akt Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego w przedmiocie zatwierdzenia zmian w organizacji ruchu podlega kontroli sądownictwa administracyjnego zgodnie z przepisami art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a. W związku z tym należy podnieść, że kwalifikacja charakteru tego zarządzenia z powyższego punktu widzenia wynika z przepisów § 2 ust. 1 pkt 1 lit d) i ust. 2 oraz § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem (Dz.U. Nr 177, poz. 1729). Przepisy te wprost stanowią, że zatwierdzenie organizacji ruchu, jako jedno z działań w zakresie zarządzania ruchem, jest "czynnością organizacyjno – techniczną". Taka kwalifikacja tego działania organu zarządzającego ruchem drogowym zawarta w akcie powszechnie obowiązującym sytuuje tę czynność w płaszczyźnie art. 3 P.p.s.a., jako, zdaniem Sądu, czynność materialno – techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Po pierwsze, ma ona charakter nie tylko generalny lecz także konkretny, dotyczący uprawnień i obowiązków każdego uczestnika ruchu drogowego wynikających z ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. Nr 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), (porównaj stanowisko zawarte w uzasadnieniu uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 13 października 2003 r. sygn. akt OPS 4/03 – ONSA 2004, nr 1, poz. 8, dotyczące charakteru prawnego znaku drogowego i jego umieszczenia na drodze w kontekście obowiązującego wówczas art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) Po drugie, starosta nie występuje tu jako organ samorządu terytorialnego – reprezentujący zarząd powiatu jako zarządcę drogi powiatowej (art. 19 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), lecz jako samodzielny organ administracji publicznej zarządzający ruchem na określonych drogach publicznych na mocy art. 10 ust. 5 z zastrzeżeniem ust. 6 powołanej ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Nie jest to zatem, zdaniem składu orzekającego w tej sprawie, ani akt ani czynność prawna lub faktyczna, o jakich mowa w art. 87 ust. 1 i art. 88 ustawy z dnia 5 czerwca 1988 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.). Nadzór wojewodów nad zarządzaniem ruchem na określonych drogach publicznych, w tym na drogach powiatowych oraz jego uprawnienia w tym względzie w stosunku do starosty jako organu zarządzającego ruchem na drogach tej kategorii uregulowany jest odrębnie w przepisach o ruchu drogowym – art. 10 ust. 2 pkt 2 i ust. 10 powołanej ustawy – Prawo o ruchu drogowym, § 2 ust. 1 pkt 1 lit. h) i ust. 2 oraz § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 10 ust. 12 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Do tego nadzoru nie mają więc zastosowania przepisy rozdziału 8 cytowanej ustawy o samorządzie powiatowym dotyczące nadzoru wojewody nad działalnością organów powiatu.Z powyższych względów Sąd orzekający w tej sprawie uznaje, że zatwierdzenie przez starostę organizacji ruchu na drodze powiatowej (§ 2 ust. 1 pkt 1 lit. d) i § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r.) nie jest aktem organu samorządu powiatowego w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 5 ani pkt 6 P.p.s.a., ani czynnością organu powiatu w rozumieniu art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym w związku z art. 3 § 3 P.p.s.a., lecz jest czynnością materialno – techniczną, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (vide wyrok NSA z 23 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 736/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przypomnieć należy, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej nie było zatwierdzenie przez Starostę Kędzierzyńsko-Kozielskiego "bez uwag projektu zmian stałej organizacji ruchu i oznakowania na osiedlu [...] w K." – akt z 2 lutego 2006 r. Nr [...]. Przeciw tak oznaczonemu przedmiotowi zaskarżenia pełnomocnik skarżącego kilkakrotnie oponował, w tym także na rozprawie przed Sądem w dniu 9 czerwca 2011 r., dlatego Sąd nie może we własnym zakresie doprecyzować przedmiotu zaskarżenia. Przyjąć zatem należy, że jak to określono w skardze, przedmiot zaskarżenia stanowi "wprowadzenie znakiem B-18 zakazu wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 8 ton" na drodze powiatowej w miejscowości K., nie zaś czynność Starosty polegająca na zatwierdzeniu organizacji ruchu. Przedmiotem skargi jest więc "postawienie – zainstalowanie znaku drogowego". Są to dwie odrębne czynności. Czynność polegająca na postawieniu znaku (lub jej zaniechanie) jest czynnością wykonawczą do zatwierdzonej organizacji ruchu, przy czym zauważyć warto, że można stawiać tylko znaki legalne tj. takie, które zostały przewidziane w zatwierdzonym projekcie organizacji ruchu. Sama czynność postawienia znaku w konkretnym miejscu musi być poprzedzona czynnością zatwierdzenia jego rodzaju i jego ustawienia, wynikającą ze sformalizowanego zarządzenia organizacji ruchu. Z treści przytoczonych wyżej przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. wynika wprost, że umieszczenie znaku drogowego, w rozumieniu podjęcia aktu przez Starostę, jest czynnością organizacyjno-techniczną, zaś konsekwencją tego jest konkretne umieszczenie znaku w terenie. To już jest czynność wtórna wobec zatwierdzonego projektu organizacji ruchu na drodze publicznej, a taka czynność nie mieści się w kompetencji sądownictwa administracyjnego określonego przytoczonymi wyżej przepisami P.p.s.a. W tym stanie rzeczy należało uznać, iż skargą w niniejszej sprawie objęta została czynność niepodlegająca kontroli w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym Sąd zobligowany został do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Niezależnie od powyższego, gdyby jednak przyjąć, że w niniejszej sprawie zostało zakwestionowane zarządzenie Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego, podlegające kontroli sądowoadministracyjnej po myśli art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., czego nie potwierdzają okoliczności sprawy, i przeciwko czemu oponował pełnomocnik skarżącego, to również należałoby uznać, że wniesiona skarga podlegałaby odrzuceniu jako wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Z tym, że w takim przypadku podstawę rozstrzygnięcia stanowiłby art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Przede wszystkim zauważyć należy, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie – art. 52 § 1 P.p.s.a. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest formalnym wymogiem wniesienia skargi. Jego istotą i celem jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania organu administracji publicznej, który podjął akt lub dokonał kwestionowanej czynności, i to tylko i wyłącznie w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego ( T. Woś w: Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, praca zbiorowa, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2008, str. 275). Organ może ale nie musi skorzystać z tej możliwości. Z samej treści art. 53 § 2 P.p.s.a. wynika, że organ władny jest nie udzielić odpowiedzi i nie stanowi to przeszkody do wniesienia skargi, przy czym z chwilą doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie rozpoczyna bieg trzydziestodniowy termin z art. 53 § 2 P.p.s.a. Z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, przedłożonych przez organ wynika, że wnioskiem z dnia 16 lipca 2010 r. skarżący zwrócił się do Starosty Powiatu Kędzierzyńsko-Kozielskiego o zmianę organizacji ruchu i usunięcie znaku drogowego B – 18, ‘"zakaz wjazdu na ulicę [...]". W odpowiedzi, pismem z dnia 24 września 2010 r., nr [...] (na piśmie figuruje błędny rok – 2009) – organ poinformował, że projekt stałej organizacji ruchu i oznakowania na osiedlu [...] został zatwierdzony, spełnia wymagania prawa i dlatego wniosek strony nie może zostać uwzględniony. To pismo Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego stanowiło zatem odpowiedź na wniosek skarżącego dotyczący usunięcia znaku drogowego, a zatem od daty jego doręczenia, którego dokonano w dniu 1 października 2010 r. biegł 14-dniowy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Termin ten upływał zatem z dniem 15 października 2010 r. Skarżący, pomimo, że był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, uznał pismo Starosty z dnia 24 września 2010 r. za decyzję w sprawie, od której za pośrednictwem poczty dnia 20 października 2010 r wniósł odwołanie. Przyjmując zatem, że to pismo skarżącego winno być uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa to i tak należy uznać, że w tym przypadku naruszony został 14-dniowy termin do wniesienia wezwania, od dnia w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Z powyższego wynika zatem, że ocena czynności podejmowanych przez skarżącego musi prowadzić do wniosku, że nie zachował on zarówno czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a., do wniesienia na piśmie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jeśli się przyjmie, że w sprawie na czynność organu, którym była odmowa dokonania zmiany organizacji ruchu (pismo z 24 września 2010 r.) wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi jego pismo z dnia 20 października 2010 r., zatytułowane "odwołanie", w którym bezpośrednio odnosi się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na wniosek strony, jak i uchybił trzydziestodniowemu terminowi do wniesienia skargi do Sądu, liczonego od doręczenia odpowiedzi. Skoro strona otrzymała odpowiedź 1 października 2010 r. to termin do wniesienia skargi minął 31 października 2010, stąd skarga wniesiona 15 lutego 2011 r. również winna podlegać odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Analizując dalej podejmowane przez skarżącego czynności zauważyć należy, że skarżący kolejnym pismem skierowanym do organu dnia 7 października 2010 r. wniósł o wydanie decyzji administracyjnych w przedmiocie wniosków (czterech) o zmianę stałej organizacji ruchu i oznakowania na osiedlu [...] w K., wskazując, że oczekuje od organu czynności materialno-technicznej polegającej na usunięciu znaków drogowych B – 18, a więc podjęcia "innej czynności z zakresu administracji publicznej" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zatem jeśli to właśnie pismo skarżącego uznać za stanowiące w istocie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i że w tym przypadku dochowany został 14-dniowy termin do wezwania usunięcia naruszenia prawa (stanowisko organu z dnia 24 września 2010 r.), to wobec faktu udzielenia przez organ pismem z dnia 20 października 2010 r. odpowiedzi na nie, uprawnionym jest przyjęcie, że skarżący naruszył 30-dniowy termin do wniesienia skargi, bowiem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł dopiero w dniu 15 lutego 2011 r. Orzeczenie w punkcie 2 dotyczące zwrotu uiszczonego przez skarżącego wpisu znajduje uzasadnienie w art. 232 §1 pkt 1 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.