Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 236/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-10-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. M. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

L. M. we wniesionej w niniejszej sprawie skardze na decyzję Wojewody D. z dnia [...] 2012 r. nr [...] orzekającej o wymeldowaniu skarżącego z miejsca pobytu stałego z lokalu, przy ul. [...] w P., złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wniosku tego nie uzasadnił.

Zarządzeniem z dnia 19 września 2012 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez podanie okoliczności uzasadniających wniosek, w szczególności, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie niebezpieczeństwa znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem nieuwzględnienia wniosku.

Wezwanie Sądu zostało doręczone na adres skarżącego w dniu 21 września 2012 r. Odbiór przesyłki skarżący pokwitował osobiście.

Skarżący na wezwanie Sądu nie odpowiedział.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawą prawną rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącej stronie znacznej szkody na skutek jej wykonania, która to decyzja następnie przez tenże Sąd zostałaby wzruszona. W ramach tego postępowania incydentalnego Sąd nie jest jednak władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. czy jest on zgodny z prawem. Zaskarżony akt do momentu jego uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem. Uznaniu Sądu ustawodawca pozostawił ocenę przytoczonych przez stronę okoliczności, przemawiających jej zdaniem, za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 30 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 251/04; 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 689/04; 22 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 114/05, niepubl.).

Sąd w niniejszym postępowaniu ocenia jedynie, czy wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności może spowodować wyżej wymienione skutki, a nie zajmuje się badaniem zasadności postępowania organów administracji publicznej. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

W orzecznictwie przyjmuje się, że skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 498/12, lex nr 1145458, z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OZ 245/10 lex nr 619734 oraz z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 niepubl., postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 231/10, lex nr 621613).

W rozpatrywanej sprawie skarżący, pomimo wezwania Sądu, nie uzasadnił swojego wniosku. Nie wskazał na okoliczności, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie przedstawiał zatem żadnej argumentacji odnoszącej się do określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mogących wykazać, bądź uprawdopodobnić, że wykonanie aktu zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W tym stanie rzeczy wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek skarżącego nie mógł być uwzględniony. Podlegał zatem oddaleniu, co orzeczono na wstępie.