Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3943/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania wyroku

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K.J. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2019 r., sygn. akt I OSK 3943/18 w sprawie ze skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt III SAB/Kr 50/17 w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia: odmówić sprostowania wyroku


UZASADNIENIE

Pismem z 28 maja 2020 r., K.J. wniósł o "sprostowanie w w/w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nazwy strony przeciwnej postępowania sądowo administracyjnego w tej sprawie sądowo administracyjnej, o wydanie zaświadczenia, wszczętej podaniem wniesionym do Komendanta Powiatowego Policji, na adres jego siedziby w Komendzie Powiatowej Policji w [...] poprzez wpisanie w miejsce Komendant Wojewódzki Policji, prawidłową nazwę strony tegoż postępowania sądowo administracyjnego, Komendant Wojewódzki Policji w [...], albowiem skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji wywiódł pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], tj. osoby upoważnionej do działania wyłącznie jak organ administracji, w sprawach uregulowanych w ustawie o Policji, dla stosunku służby czynnej f-szy Policji, wniósł Komendant Wojewódzki Policji w [...], tj. kierownik tej jednostki organizacyjnej Policji, posiadający co prawda uprawnienia do działania jak organ administracji państwa, jednakże wyłącznie w sprawach zakreślonych w ustawie o Policji dla przełożonych służbowych funkcjonariuszy Policji, w administracyjno prawnym stosunku służby czynnej w Policji

poprzez

sprostowanie, w miejsce określenia na stronie pierwszej, K.J. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...], dalej jako KPP o wydanie zaświadczenia /.../

prawidłowego adresata podania tj. organu będącego jego adresatem Komendanta Powiatowego Policji, organem administracji rządowej, oraz sprostowanie w oznaczeniu strony, poprzez wpisanie [...], W stanie spoczynku K.J.

w miejsce wskazania adresata zażalenia, tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], sprostowanie, poprzez skreślenie słów w [...] w nazwie adresata zażalenia, albowiem jego adresatem nie był komendant tej jednostki organizacyjnej Policji, upoważniony do działania jak organ administracji, wyłącznie w zakresie spraw zakreślonych w ustawie o Policji dla przełożonego służbowego f-sza Policji w służbie czynnej

sprostowanie, w zakresie wniesienia podania o wydanie zaświadczenia, słów do Komendy Powiatowej Policji w [...], na adres Komendy Powiatowej Policji w [...], albowiem bezspornym jest, iż Komenda Policji jest siedzibą organu administracji, będącego adresatem podania wszczynającego sprawę i postępowanie wyjaśniające o prawdę obiektywną i aparatem pomocniczym organu w sprawie administracyjnej.

sprostowanie w uzasadnieniu wyroku sygnatury akt III SA/Kr 500/17 i w to miejsce wpisanie sygnatury akt III SAB/Kr 50/17, wyroki są w innym zakresie spraw rozstrzyganych wyrokami WSA w Krakowie.

Prawidłowe oznaczenie stron postępowania sądowo administracyjnego i innych okoliczności w zakresie wniesionego zgodnie z przepisami ustawy kodeks postępowania administracyjnego podania wszczynającego sprawę administracyjną i w tym zakresie postępowanie wyjaśniające w administracji o świadectwo prawdy i wiedzy obiektywnej organu będącego adresatem podania, ma fundamentalne znaczenie dla zakresu powagi rzeczy osądzonej, czy faktycznie przez sad rozpoznanej, w zakresie, w jakim występują strony o spornych interesach do rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowo administracyjnym i sprawy administracyjnej, faktycznie działające w postępowaniu sądowo administracyjnym".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako "p.p.s.a.", Sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie wyroku może także nastąpić na wniosek strony, jak bowiem stanowi art. 159 p.p.s.a. wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Również w piśmiennictwie wskazuje się, że sprostowanie wyroku może nastąpić z urzędu i na wniosek strony, przy czym ów wniosek o sprostowanie może złożyć każdy uczestnik postępowania na prawach strony (B. Dauter, Komentarz do art. 156 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex).

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie wyroku nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (zob. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04, postanowienie NSA z 26 stycznia 2016 r., II FSK 1229/15). Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania (por. postanowienie NSA z 1 czerwca 2010 r., II GZ 109/10).

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wnioskodawca jest stroną postępowania. Z kolei wniosek o sprostowanie orzeczenia należy uznać za nieuzasadniony. Nie można uznać, że wniosek skarżącego o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy oczywistej pomyłki, o której była mowa powyżej. Analiza wyroku NSA z 8 października 2019 r., wskazuje, że prawidłowo określono w nim organy postępowania. Idąc dalej Sąd nie ma obowiązku w swoich orzeczeniach posługiwać się stopniem służbowym skarżącego. Skarżący w wyroku został określony z imienia i nazwiska, co jest prawidłowe i wystarczające.

Ponadto do oczywistej omyłki nie doszło również podczas przytaczania sygnatur orzeczeń. Otóż w sprawie przytoczono zarówno orzeczenie WSA w Krakowie z 11 października 2017 r., o sygn. III SA/Kr 500/17, jak również orzeczenie WSA w Krakowie z 16 maja 2018 r., o sygn. III SAB/Kr 50/17. Ich rozróżnienie, mimo zbliżonej numeracji, nie powinno nastręczać trudności chociażby z uwagi na odmienne daty ich wydania. W wyroku z 8 października 2019 r. NSA wskazał, że "okoliczności przedstawione w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 500/17 dowodzą, że w dacie orzekania w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji, tj. 16 maja 2018 r., w obrocie prawnym znajdowało się postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...]. Zatem ustalenia poczynione przez Sąd I instancji stoją w sprzeczności z ustaleniami przyjętymi w prawomocnym wyroku o sygnaturze III SA/Kr 500/17 z dnia 11 października 2017 r." Mówiąc o sprawie niniejszej NSA miał na myśli sygn. III SAB/Kr 50/17 pod którą toczyła się sprawa przed WSA.

Zdaniem NSA w przedmiotowym wyroku nie występują błędy pisarskie, oczywiste omyłki, nadto nie zachodzi też niekompletność tego orzeczenia, czy też jego nieprecyzyjne sformułowanie, tym samym nie zaszły podstawy do sprostowania przedmiotowego wyroku w zakresie złożonego wniosku.

Z powyższych względów w oparciu o art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 159 w zw. z art. 193 wskazanej ustawy należało orzec jak w sentencji.