Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 291/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia niepieniężnego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. W.S. drogą elektroniczną złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia niepieniężnego.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 maja

2019 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi przez nadesłanie skargi własnoręcznie podpisanej - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono skarżącemu za pośrednictwem poczty dnia 21 maja 2019 r., co skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 22 akt sprawy). W wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi, pozostawiając wezwanie Sądu bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Na wstępie należy podkreślić, iż skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega merytorycznemu rozpoznaniu jedynie w sytuacji,

gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.).

Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonego aktu, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Jednym z wymogów dotyczących każdego pisma w postępowaniu sądowym jest - zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. - podpis strony. Przy czym w stanie prawnym obowiązującym w dacie złożenia skargi nie jest możliwe skuteczne wniesienie do sądu administracyjnego pisma opatrzonego podpisem elektronicznym. Pismo takie, po jego wydrukowaniu, jest dotknięte brakiem formalnym, który mógł być uzupełniony przez złożenie podpisu własnoręcznego.

W myśl art. 49 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jeżeli pismo strony (skarga) nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie

w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

W przedmiotowej sprawie skarga nie została podpisana przez skarżącego własnoręcznie. W związku z tym skarżący został wezwany przez Sąd do usunięcia

w terminie 7 dni braku formalnego skargi poprzez jej własnoręczne podpisanie,

pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącemu 21 maja 2019 r. Siedmiodniowy termin na dokonanie tej czynności upływał więc z dniem 28 maja 2019 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie złożył do Sądu własnoręcznie podpisanej skargi.

Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że na dzień wniesienia przedmiotowej skargi obowiązujące przepisy p.p.s.a. nie przewidywały możliwości składania pism

w postępowaniu sądowoadministracyjnym w formie dokumentów elektronicznych. Dla skuteczności zatem pisma wnoszonego przez stronę drogą elektroniczną

i zawierającego podpis elektroniczny konieczne było późniejsze opatrzenie go własnoręcznym podpisem, bowiem tylko taki podpis spełniał wymagania wynikające z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt I OPS 10/13). Taka możliwość powstała wraz z wejściem w życie w dniu 31 maja 2019 r. nowelizacji przepisów art. 46 p.p.s.a. dokonanych ustawą z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r., poz. 183).

W konsekwencji Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak

w sentencji postanowienia.