Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 375/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1 i  art. 6 ust. 1 pkt 4  lit. a
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Andrzej Góraj, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej (kopii wszystkich decyzji o pozwoleniu na budowę z lat [...] z załącznikami, poz. [...]) 1. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego J. S. z dnia [...] lipca 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania; 2. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącego J. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 31 lipca 2012 r. J. S. zwrócił się do Urzędu Gminy w [...], na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej o pilne wydanie kopii wszystkich decyzji o pozwoleniu na budowę wraz ze wszystkimi załącznikami z lat 1973 do 1990.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Wójt Gminy [...] pismem z dnia 13 sierpnia 2012 r. poinformował J. S., iż żądana przez niego informacja nie ma charakteru informacji publicznej, nie dotyczy powiem sfery faktów, lecz stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresem informacji publicznej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. S. wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia jego wniosku zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stwierdzenie, że skarżący naruszył przepisy art. 13, 14 i 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zasądzenie kosztów postępowania oraz poinformowanie na mocy art. 155 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o fakcie powtarzających się istotnych naruszeń prawa.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz dodatkowo podniósł, iż skarżący żąda informacji nieskonkretyzowanej, o jej możliwie najszerszym zakresie.

W piśmie procesowym z dnia 8 kwietnia 2013 r. organ przedstawił wniosek alternatywny – wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;

8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2 prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).

Konkretyzacji tego prawa dokonuje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), która w art. 1 wskazuje, iż każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Natomiast przepis art. 2 ust. 1 wprowadza zasadę, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Realizacja tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publicznej oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostek organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. nr 100, poz. 1080 z późn. zm.) oraz partie polityczne (ust. 2).

W świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie budzi wątpliwości fakt, że Wójt Gminy [...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Wskazać przy tym należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich.

Reasumując, pozwolenia na budowę rozumiane jako decyzje administracyjne będąc rodzajem informacji dotyczącej treści postaci dokumentów urzędowych podlegają udostępnieniu w myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zakres żądania wydania kopii wszystkich decyzji o pozwoleniu na budowę wraz ze wszystkimi załącznikami z lat 1973 do 1990 może natomiast uzasadniać rozważenie przez organ możliwości udzielenia informacji przetworzonej, o jakiej mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W niniejszej sprawie organ pozostaje w bezczynności co do udostępnienia informacji publicznej, żądanej wnioskiem skarżącego z dnia 31 lipca 2012 r. Stwierdzić jednak należy, że owa bezczynność nie miała miejsca w ocenie Sądu z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wynika ona raczej z niejednolitości orzecznictwa dotyczącego problematyki uregulowanej ustawą i w tej sytuacji nie sposób dopatrzeć się ze strony organu lekceważenia wnioskodawcy, czy też celowego wprowadzenia go w błąd.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 § 1, a w przedmiocie kosztów na podstawie art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w wyroku.