Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 597/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 25, art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 40c ust. 1.
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2086
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: art. 64 ust. 1.
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2010 r. sprawy ze skargi J. G. i R. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2008 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania R. G. i J. G. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 roku nakładającą na podstawie art. 40 c ust. 1i art. 13 g ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19. poz. 115 ze zm.) oraz Ip. 4 pkt 1 lit. a, pkt 11 lit. c i d, Ip. 7 pkt 1 lit. b załącznika do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U, z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) na wyżej wymienionych karę pieniężną w wysokości 17760,00zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, iż dnia [...] lipca 2004 roku na ul. B. w G. zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] nr rej. [...]. Ulica, na której nastąpiło zatrzymanie należy do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o nacisku pojedynczej osi do 8 ton. W wyniku przeprowadzonego ważenia pojazdu stwierdzono, że jest on nienormatywny, albowiem nastąpiło przekroczenie dopuszczalnego nacisku na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla podwójnej osi, przy odległości pomiędzy osiami składowymi od 1,30 m do 1,80 m; dla pojedynczej osi napędowej oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej

Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej i w tym zakresie dokonał korekty, natomiast w pozostałej części skarżone rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy. Po rozpatrzeniu skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wyrokiem z dnia 24 października 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 863/06 decyzje organów obu instancji zostały uchylone z powodu wadliwego ustalenia stron postępowania.

Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji nałożył karę pieniężną za stwierdzone w czasie kontroli naruszenia, kierując decyzję, zgodnie z treścią ww. wyroku WSA do R. G. i J. G..

Główny Inspektor przytoczył treść przepisów stanowiących podstawę prawną nałożenia kary i wyliczył jak w konkretnym przypadku przedstawiała się wysokość kary za przekroczenia nacisków na osie na drodze, na której dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach na oś do 8 t.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, Główny Inspektor podniósł, iż przepisy ustaw zarówno o drogach publicznych jak i o transporcie drogowym nie zawierają regulacji dotyczących przedawnień spraw, w których stwierdzono naruszenia skutkujące koniecznością nałożenia kar pieniężnych. Również fakt zakończenia działalności gospodarczej nie oznacza, iż organ administracji powinien odstąpić od wydania stosownej decyzji.

Organ stwierdził, iż zgodnie z obowiązującym w dniu kontroli przepisem § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków i sposobu wykonywania kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego i przewozu na potrzeby własne oraz dokumentów stosowanych przez uprawnionych do kontroli, a także wzorów tych dokumentów z dnia 16 maja 2002 r. (Dz.U. Nr 120, poz. 1025) kontrolujący dokonuje ustaleń stanu faktycznego na podstawie zebranych w toku kontroli dowodów. Okoliczności przeprowadzenia kontroli zostały odzwierciedlone protokołem kontroli, podpisanym i przyjętym przez kierowcę bez zastrzeżeń i uwag. Odpowiedzialność za popełnienie przekroczenia w postaci dopuszczalnych parametrów pojazdu ma charakter obiektywny - nie mają znaczenia okoliczności w jakich doszło do naruszeń. Jej przesłanką jest sam fakt ich dopuszczenia się przez przewoźnika,

Pomiary zostały dokonane za pomocą wag nieautomatycznych posiadających legalizację Urzędu Miar i w miejscu legitymującym się dokumentem potwierdzającym spełnienie warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. G. i J. G., zwani dalej skarżącymi wnieśli o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów.

Podnieśli zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 7, 8, 75 § 1, 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, błędne przeprowadzenie postępowania w sprawie, nieuwzględnienie wniosków dowodowych, nieodniesienie sie do wszystkich argumentów oraz zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 180 poz. 1497) zgodnie z którym do postępowań administracyjnych wszczętych przed wejściem w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

W uzasadnieniu skargi skarżący, wskazali, m.in., iż art. 13 g ust. 1 a ustawy o drogach publicznych nie obowiązywał w dniu kontroli. W ocenie skarżących organ błędnie obliczył przekroczenie nacisku na osi nienapędowej i na osie napędowe. Dodali, iż od kontroli upłynęło już zbyt wiele czasu a zatem sprawa uległa przedawnieniu, od 2005 r. nie prowadzą działalności gospodarczej a co za tym idzie, nie mają zdolności podmiotowej do bycia stroną w sprawie. Wnieśli także o przesłuchanie w charakterze świadka kontrolowanego kierowcy, albowiem podpisał on protokół tylko dlatego, by kontrolujący dopuścili go do dalszej pracy a nadto o przedstawienie certyfikatów i legalizacji przyrządów pomiarowych oraz ich źródeł zasilania. Skarżący zakwestionowali miejsce przeprowadzenia kontroli podnosząc, iż nie miało ono odpowiedniej legalizacji, znajduje się na terenie nierównym i pochyłym, który w dodatku "pracuje", odkształca się na skutek szkód górniczych, co powoduje zafałszowanie pomiarów. Również użyte przez kontrolującego przyrządy pomiarowe były niesprawne i nie posiadały stosownych świadectw legalizacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. wyznaczony z urzędu w drodze pomocy prawnej pełnomocnik skarżących, podtrzymał zarzuty skargi wnosząc dodatkowo o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu podniósł m.in., iż art. 13 g ust. 1a ustawy o drogach publicznych nie obowiązywał w dniu kontroli a droga krajowa nr [...] znajduje się w wykazie dróg na których dopuszczalny nacisk pojedynczej osi wynosi do 10 ton.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Na wstępie wydaje się być zasadnym wyjaśnienie skarżącym, iż kompetencje sądu administracyjnego sprowadzają się do oceny zgodności z prawem procesowym i materialnym rozstrzygnięć wydanych przez organy administracji. Tak więc wniosek zawarty w skardze o umorzenie postępowania administracyjnego nie znajduje żadnego uzasadnienia i nie może zostać uwzględniony.

Sąd administracyjny, co do zasady, nie przeprowadza także postępowania dowodowego, albowiem kontrolę legalności decyzji administracyjnej opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżone rozstrzygnięcie (art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej p.p.s.a.). Wyjątek od tej zasady zawiera art. 106 par. 3 p.p.s.a. jednakże nie służy on do zwalczania ustaleń faktycznych z którymi strona się nie zgadza (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2004 r. FSK1186/04 nie publ.). Natomiast nie budzi żadnych wątpliwości, iż w postępowaniu sądowo administracyjnym nie może być prowadzone postępowanie dowodowe z zeznań świadków (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2000 r. I SA 428/99 LEX 55767).

Definicja pojazdu nienormatywnego, zawarta w art. 4 pkt. 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. nr 204, poz. 2086 ze zm.) stanowi, iż pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi. Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych (art. 13 ust. 1 pkt 2). Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej .

Stosownie do treści art. 64 ust 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 108, poz. 908 ze zm.) ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia.

Zgodnie z art. 40 c ust. 1 cyt. ustawy w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej ustalonej, zgodnie z art. 13 g ust. 1 i 2 ustawy, w załączniku nr 2. Załącznik ten odnosi kary pieniężne do trzech kategorii dróg, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t, do 10,0 t oraz do 11,5 t i przyporządkowuje wysokość kar w kategorii danej drogi dla danego rodzaju osi, jednoznacznie określając dopuszczalne wartości nacisku danych osi na danej drodze, niepowodujące nałożenia kary. Załącznik stanowi integralną część ustawy o drogach publicznych i wraz z nią jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, które użytkownicy dróg, w szczególności wykonujący działalność transportową, obowiązani są znać i stosować.

W myśl art. 41 ust. 4 i 5 ww. ustawy wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały w rozporządzeniach Ministra Infrastruktury w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 112,7 kN (11,5 t) oraz ustalającego wykaz dróg krajowych oraz wykaz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 98 kN (10 t) obowiązujących w dniu kontroli. Ulica B. w G. znajduje się poza ciągiem dróg wymienionych w tych rozporządzeniach. Zastosowanie ma więc przepis art. 41 ust. 6, w myśl którego drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na charakter decyzji związanych z przekroczeniem przepisów wskazanych wyżej ustaw. Wydane na ich podstawie decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne mają charakter szczególny. Są to mianowicie decyzje wydawane w ramach tzw. uznania związanego, nie stwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych "luzów" interpretacyjnych. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. W postępowaniu administracyjnym w tego rodzaju sprawach istotne jest bowiem przede wszystkim stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia i stwierdzenie odpowiedzialności za ten czyn – przy założonej odpowiedzialności przedsiębiorcy, niezależnie od jego winy, możliwości przyczynienia się do jej powstania, czy ewentualnych żądań miarkowania wysokości kary. Ustawa nie określa jakichkolwiek przesłanek wyłączających odpowiedzialność (możliwość odstąpienia od wymierzenia) bądź prowadzących do jej ograniczenia. Organ inspekcji drogowej działa w takiej sytuacji w warunkach uznania związanego – stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości. Zaistnienie określonych ustawą przesłanek odpowiedzialności zobowiązuje właściwy organ do wymierzenia kary.

Działania kontrolne przeprowadzane przez służby Inspekcji Transportu Drogowego uregulowane zostały w rozdziale 9 i 10 ustawy o transporcie drogowym, a dodatkowo w rozdziale 11 dotyczącym kar pieniężnych. Zawarte we wskazanych rozdziałach przepisy, określając przedmiotowo zadania kontrolne Inspekcji oraz kompetencje jej organów, wyszczególniając podmioty podlegające kontroli Inspekcji, precyzując tryb dokonywania kontroli oraz obowiązki jakie spoczywają na kontrolowanych podmiotach pozwalają przyjąć, że procedura kontrolna dotycząca materii wykonywania transportu drogowego znalazła swoje wyczerpujące, odrębne i niezależne od przepisów K.p.a. uregulowanie. Za tą tezą przemawia brak w ustawie o transporcie drogowym generalnego odesłania do przepisów K.p.a. jako znajdujących zastosowanie w procedurze kontrolnej oraz zawarte w ustawie o transporcie drogowym pojedyncze odesłania do kodeksu postępowania administracyjnego jak w przypadku nieusprawiedliwionego niestawienia się świadka lub biegłego na wezwanie inspektora - art. 73 ust. 2 u.t.d. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2008 roku sygn. akt II GSK 153/08).

Sporządzenie protokołu z kontroli znajduje umocowanie w art. 74 u.t.d. W myśl powołanego przepisu (obowiązującemu w dniu kontroli) z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu (ust. 1). Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli, kontrolowany może wnieść zastrzeżenia (ust. 2). Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole (ust. 3).

Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu stanowi dowód w sprawie. Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2005 r., VI SA/Wa 1224/04 (LEX nr 205475).

Jak wynika z akt administracyjnych miejscem ważenia było stanowisko pomiarowe pojazdów na drodze krajowej nr [...] na odcinku G. – K. ul. P.. Natomiast kontroli dokonano w G. na ul. B., nie zaś jak twierdzi pełnomocnik skarżących, na drodze krajowej nr [...]. Protokół z ważenia zawiera informację, iż na tej drodze obowiązywał nacisk do 8 t.

Czynności kontrolne były przeprowadzone zgodnie z prawem tj. pomiarów dokonano za pomocą wag, które posiadały stosowną legalizację Urzędu Miar, przed rozpoczęciem czynności kontrolnych kierowca miał możliwość sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych wag ze świadectwami legalizacji a odczytu wskazań dokonano w jego obecności, miejsce w którym dokonano kontroli legitymuje się odpowiednim dokumentem z pomiaru pochylenia terenu.

Zarzuty skarżących dotyczące błędnego obliczenia nacisku na osi nienapędowej i na osie napędowe nie są zasadne.

Wyniki pomiarów wskazane w protokole kontroli jednoznacznie wskazują na przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi oraz dopuszczalnej masy całkowitej. Skarżący zostali ukarani karą pieniężną za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach do 78,4 kN (8t), dla pojedynczej osi nienapędowej ponad 68,6 kN do 73,5 kN. Z powyższego wynika, iż maksymalny nacisk dla pojedynczej osi nienapędowej wynosił 68,6 kN, a zmierzony w czasie kontroli faktyczny nacisk wskazywał 72,49 kN. Po dokonaniu różnicy zmierzonego rzeczywistego nacisku na oś nienapędową od maksymalnego dopuszczalnego nacisku tj. 72,49 kN - 68,6 kN = 3,89 kN uzyskana wartość przekroczenia wynosi 3,89 kN.

Dla podwójnej osi napędowej rzeczywisty nacisk osi pojazdu wynosił 266,73 kN i był o 144,03 kN przekroczony ponad normę wynoszącą na przedmiotowej drodze 122,7 kN.

Kierowca po przeprowadzonym ważeniu nie skorzystał z prawa powtórnego ważenia ani nie zgłosił żadnych uwag do protokołu. Podpis kierowcy widnieje zarówno na protokole kontroli, jego załączniku oraz protokole ważenia.

Podkreślić należy, iż numery wag zastosowanych do ważenia pojazdu odpowiadają numerom wag wskazanych w świadectwie legalizacji

Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego nieprzedstawienia certyfikatów i legalizacji przyrządów pomiarowych oraz źródeł ich zasilania wskazać należy, iż jak wynika z akt sprawy zostały one okazane kierowcy w czasie kontroli. Odnośnie źródła zasilania aparatury pomiarowej należy podzielić stanowisko organu, iż żaden przepis obowiązujący w dniu kontroli drogowej, a także żaden w chwili obecnej, nie przewidują nie tylko konieczności okazywania podobnego dokumentu, ale wręcz konieczności jego istnienia. Stosowne przepisy o miarach regulujące kwestie związane ze stosowaniem wag nieautomatycznych (takich, które były użyte do pomiarów) nakazywały przeprowadzenie legalizacji wagi jako całości, a nie jej poszczególnych elementów.

Również zarzut dotyczący braku wskazania strony postępowania jest nieuzasadniony. Decyzja została skierowana, zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartymi w wyroku z dnia 24 października 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 863/06, do obu wspólników spółki cywilnej

Rację mają natomiast skarżący, iż w podstawie prawnej decyzji organu odwoławczego wskazano nieobowiązujący w dniu kontroli art. 13 g ust. 1 a ustawy o drogach publicznych, co niewątpliwie jest uchybieniem jednakże pozostającym bez wpływu na treść rozstrzygnięcia i w konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutu skargi, iż zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa

Jak już wskazano wyżej na skarżących nałożono karę pieniężną za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym, a zatem na podstawie art. 13 g w/w ustawy, który został wskazany w podstawie prawnej decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2008r. Wysokość kar pieniężnych określa załącznik nr 2 do ustawy. W niniejszej sprawie została ona naliczona na podstawie Ip.4 pkt. 1 lit a, Ip 4 pkt 11 lit. c i d oraz Ip 7 pkt 1 lit b, obowiązującego zarówno w dniu kontroli jak i w dniu wydania zaskarżonych rozstrzygnięć.

Art. 13 g ust. 1 a omawianej ustawy został dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1486) zmieniającej ww. ustawę z dniem 4 października 2005 r. i stanowi, iż karę, o której mowa w art. 13 g ust. 1, ustala się za przekroczenie dopuszczalnej wielkości parametru pojazdu. W przypadku przekroczenia dopuszczalnej wielkości więcej niż jednego parametru karę ustala się jako sumę wysokości kar z tytułu każdego przekroczenia. Jeżeli przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi występują na kilku osiach pojedynczych lub osiach wielokrotnych pojazdu, karę ustala się jako sumę wysokości kar z tytułu każdego przekroczenia.

Podstawową jednostką redakcyjną ustawy jest artykuł. Każdą samodzielną myśl ujmuje się w odrębny artykuł a podziału artykułu na ustępy dokonuje się, jeżeli samodzielną myśl wyraża zespół zdań bądź też w przypadku, gdy między zdaniami wyrażającymi samodzielne myśli występują powiązania treściowe, lecz treść żadnego z nich nie jest na tyle istotna, aby wydzielić ją w odrębny artykuł. A zatem poszczególne ustępy artykułu są jego rozwinięciem i uszczegółowieniem.

Bezsprzecznie stosunek administracyjnoprawny pomiędzy stroną a organem administracji publicznej powstaje z datą zdarzenia, ponieważ moment ten wyznacza treść obowiązku administracyjnoprawnego. Decyzja administracyjna konkretyzuje stosunek administracyjnoprawny oraz potwierdza niejako jego istnienie, określając wysokość sankcji za naruszenie określonego zakazu, wynikającego z przepisów prawa.

Tym niemniej podnieść należy, iż nieobowiązujący w dniu kontroli art. 13 g ust. 1 a ma charakter jedynie opisowy, nie powoduje także niekorzystnych zmian z punktu widzenia skarżących albowiem nie wpływa na łączną wysokość nałożonej kary pieniężnej za stwierdzone w czasie kontroli naruszenia.

Podstawą prawną decyzji administracyjnej może być wyłącznie norma materialna prawa, ustanowiona przepisem powszechnie obowiązującym. Wydanie decyzji "bez podstawy prawnej" oznacza zatem, iż decyzja nie ma podstawy w żadnym powszechnie obowiązującym przepisie prawnym o charakterze materialnym, zawartym w ustawie lub w akcie wydanym z wyraźnego upoważnienia ustawowego. Zatem decyzja jest wydana bez podstawy prawnej w sytuacji, gdy została wydana w sprawie nienormowanej przez prawo administracyjne (zob. teza pierwsza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 września 1999 r., III SA 7586/98 – "Serwis Podatkowy" 2001, nr 6, s. 51; teza pierwsza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Gdańsku z 1 lipca 1997 r., II SA/Gd 516/96; wyrok Sądu Najwyższego z 21 września 1994 r., III ARN 45/94 - OSNAPiUS 1995, nr 3, poz. 29).

W rozpatrywanej sprawie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji zostały powołane przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia.

Podkreślenia wymaga, iż uzasadnieniem nałożenia kary jest stwierdzenie naruszenia określonego przepisu prawa administracyjnego, w tym przypadku ustawy o drogach publicznych. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest podjęcie takich działań, które zapewnią wykonywanie działalności gospodarczej zgodnie z wymogami prawa. Jeżeli zatem powołana ustawa wprowadza ograniczenie w zakresie dopuszczalnych nacisków osi to przedsiębiorca tę okoliczność winien w swym działaniu uwzględnić.

Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż decyzje organów obu instancji nie naruszają przepisów prawa procesowego i materialnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały nałożenie na skarżących kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia.

Również wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwego przepisu załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Jednocześnie Sąd stwierdza, iż jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik skarżących ustanowiony z urzędu w drodze pomocy prawnej, nie złożył wniosku zawierającego oświadczenie, iż poniesione opłaty nie zostały opłacone w całości lub w części.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.