Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 949/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 5 ust. 1, par. 6, par. 7, par. 8 ust. 7 i  par. 12
journal: Dz.U. 2003 nr 177 poz 1729
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz  wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w G. na akt Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia organizacji ruchu na drodze publicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonego aktu, 2. orzeka, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza na rzecz skarżącej Spółki od Prezydenta Miasta J. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w J., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta J. nr [...] z dnia [...] r. oraz na podstawie art. 10 ust. 6 i 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., zwanej dalej ustawą lub Prawem o ruchu drogowym) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem (Dz. U. z 2003 r., Nr 177, poz. 1729, zwanego dalej rozporządzeniem lub rozporządzeniem MI z 23 września 2003 r.), aktem z dnia [...] r., nr [...] zatwierdził projekt docelowej organizacji ruchu na ul. [...] w J., w związku z zabudową znaków B-18 (30 t) przy wjeździe na odcinki drogowe, na których znajdują się obiekty inżynierskie o ograniczonej nośności. Projekt ten został pozytywnie zaopiniowany przez Komendanta Miejskiego Policji w J. (pismo znak: [...] z dnia [...] r.) oraz przez Komisję ds. Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego w J. na posiedzeniu w dniu [...] r.

Pismem z dnia 25 kwietnia 2014 r. "A" Sp. z o.o. w G. (zwana dalej Spółką) reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. wezwała Prezydenta Miasta J. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na wydaniu ww. aktu z dnia [...] r. domagając się jego uchylenia. Zarzucono, że akt ten został wydany z naruszeniem art. 10 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 3 ust. 1, § 5 i § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r. poprzez wprowadzenie zmiany organizacji ruchu pomimo tego, że nie było przesłanek do wprowadzenia zakazu wjazdu pojazdów powyżej 30 ton. Dodatkowo zarzucono naruszenie § 8 ust. 6 tego rozporządzenia przez przyjęcie projektu organizacji ruchu pomimo nieefektywności projektowanej organizacji ruchu, przedmiotowy zakaz wprowadzono bowiem w miejscu, gdzie znajdują się kopalnie kruszyw, a wobec tego nieunikniony jest przewóz ciężkich towarów. Wprowadzenie zakazu zdaniem Spółki nie znajduje uzasadnienia i godzi w interes osób trzecich powodując dla nich poważną szkodę. Nadto zarzucono naruszenie art. 7 i art. 8 kpa polegające na prowadzeniu postępowania administracyjnego przez Prezydenta Miasta J. w sposób nie zmierzający do pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przez zatwierdzenie zmiany organizacji ruchu uniemożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej przez Spółkę.

Zdaniem Spółki projekt organizacji ruchu nie zawiera poprawnego planu orientacyjnego, wymaganego prawem w skali 1:10000, gdyż załączony plan nie obejmuje swoim zasięgiem wszystkich obiektów inżynieryjnych objętych wprowadzonymi zmianami drogowymi w zakresie ul. [...] w J., co uniemożliwia ustalenie połączeń drogowych innymi ulicami i poprowadzenia ruchu drogowego. Dodatkowo podniesiono, że projekt organizacji ruchu nie zawiera opisu technicznego przedstawiającego charakterystykę ruchu na ul. [...], powodując tym samym brak możliwości ustalenia stopnia uciążliwości wprowadzanych zmian dla uczestników ruchu drogowego. Ponadto w projekcie organizacji ruchu brak jest wyznaczenia dróg objazdowych lub alternatywnych tras tranzytowych dla pojazdów ciężarowych. Dalej zarzucono, że nie przeprowadzono w sposób zgodny z rozporządzeniem z dnia 23 września 2003 r. procedury prowadzącej do wprowadzenia projektu zmiany ruchu w życie. Wskutek ustawienia znaków zakazu, zakład pracy "A" Sp. z o.o. został pozbawiony możliwości transportu wydobywanych kopalin z J. Obecna organizacja ruchu nie zapewnia ciągłości ruchu drogowego, w tym ruchu tranzytowego, także w kontekście dostępności do całej sieci dróg publicznych Województwa [...].

Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w J., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta J., w piśmie z dnia 9 maja 2014 r. (doręczonym 15 maja 2014 r.) poinformował, że podstawą podjęcia decyzji o wprowadzeniu przedmiotowej organizacji ruchu była troska o zdrowie i życie wszystkich uczestników ruchu odbywającego się ul. [...] w J. oraz zlokalizowaną pod wiaduktem drogą wewnętrzną i linią kolejową, jak również miało na celu powstrzymanie dalszej degradacji obiektów inżynieryjnych, w tym zmniejszenia ich aktualnej nośności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na opisany wyżej akt z dnia [...] r., "A" Sp. z o.o. w G. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o jego uchylenie, a w razie zakwalifikowania go przez Sąd do aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. – o stwierdzenie jego nieważności oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu aktowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez ograniczenie jedynego dostępu do drogi publicznej nieruchomości wykorzystywanej przez skarżącą do prowadzenia działalności gospodarczej oraz art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w związku z przepisami rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r. przez zatwierdzenie projektu organizacji ruchu mimo jego wadliwości w postaci zaniechania sporządzenia planu orientacyjnego w skali 1:10000 z zaznaczeniem drogi lub dróg, których projekt dotyczy oraz opisu technicznego zawierającego charakterystykę drogi i ruchu na drodze, jak również mimo sprzeczności jego założeń z potrzebami społeczności lokalnej i nieefektywności projektowanej organizacji ruchu, a konsekwencji ograniczenie wjazdu pojazdów o masie rzeczywistej powyżej 30 t. Dalej wskazano, że zaniechano zawiadomienia właściwych organów o terminie, w którym zatwierdzona organizacja ruchu zostanie wprowadzona oraz poinformowania zarządu drogi o dacie ważności zatwierdzonej organizacji ruchu, jak również dołączenia do projektu wymaganej prawem opinii komendanta powiatowego policji. Dodatkowo zarzucono naruszenie art. 20 i art. 22 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez zatwierdzenie projektu organizacji ruchu prowadzącej do ograniczenia swobody działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą w kopalni "C".

Zaskarżonemu aktowi zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 8 kpa przez prowadzenie postępowania administracyjnego z pominięciem zasad wyrażonych w tych przepisach, a mianowicie w sposób nie zmierzający do pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, w szczególności nieprzeprowadzenia konsultacji społecznej w zakresie wprowadzanych zmian, jak również niepoinformowania lokalnej społeczności o terminie wprowadzenia nowej organizacji ruchu. Dalej zarzucono naruszenie art. 77 § 1 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności nieprzeprowadzenie analiz i ekspertyz uzasadniających wprowadzenie kwestionowanej organizacji ruchu.

W uzasadnieniu skargi wskazano między innymi, że wprowadzenie ograniczenia wjazdu na ul. [...] w J. pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej powyżej 30 t uzasadniono wykonanym w lipcu 2013 r. przez specjalistyczną instytucję badawczą "Z" sp. z o.o. w K. badaniem nośności obiektów inżynieryjnych. Przygotowane przez tą instytucję raporty z przeglądu szczegółowego dla poszczególnych obiektów nie zawierają żądania ograniczenia nośności obiektu, a jedynie zalecają wykonanie prac porządkowych. Nie stwierdzono zatem konieczności podjęcia jakichkolwiek działań zmierzających do ograniczenia dopuszczalnego ciężaru pojazdów poruszających się po badanych obiektach. Tym samym zdaniem skarżącej przyjęcie i wprowadzenie przedmiotowej zmiany organizacji ruchu w oparciu o powołane raporty stanowiło naruszenie obowiązków wynikających z art. 10 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z § 3 ust. 1, § 5 i § 6 rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r., bowiem Prezydent Miasta J. zatwierdził projekt organizacji ruchu pomimo braku przesłanek do wprowadzenia na ul. [...] zakazu wjazdu pojazdów o masie rzeczywistej powyżej 30 t. Ponownie podniesiono, że wprowadzone ograniczenia w ruchu utrudniają przede wszystkim prowadzenie działalności gospodarczej o charakterze wydobywczym w rejonie ul. [...]. W następstwie ustawienia znaków zakład pracy został pozbawiony możliwości transportu wydobywanych kopalin w kierunku J. Wykonanie zaskarżonego aktu niekorzystnie wpłynęło na opłacalność prowadzonej przez skarżącą działalności, zatem skarżąca może żądać przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu celem ochrony swoich praw i obowiązków i doprowadzić do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione. Zdaniem organu strona skarżąca nie udowodniła, że kwestionowany przez nią akt narusza jej prawa i obowiązki, tym samym nie ma podstaw do jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. W uzasadnieniu odpowiedzi wskazano przede wszystkim, że zatwierdzenie organizacji ruchu nie jest aktem indywidualnym, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Projekt organizacji ruchu, o którym mowa w rozporządzeniu z dnia 23 września 2003 r. nie tworzy bezpośrednio obowiązków dla obywateli, czy też innych podmiotów usytuowanych w sferze zewnętrznej organu, nie mają oni zatem obowiązku podporządkowania się zatwierdzonemu projektowi. Jest to akt o charakterze wewnętrznym, skierowany do zarządu drogi publicznej lub do jednostki wprowadzającej organizację ruchu. Podmioty zewnętrzne mają dopiero obowiązek podporządkowania się ustanowionemu znakowi drogowemu, który tworzy obowiązek określonego zachowania.

W piśmie z dnia 4 sierpnia 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył dodatkowo, że zarządca drogi, wprowadzając organizację ruchu na ul. [...], nie wprowadził czasowej organizacji ruchu przez wyznaczenie trasy objazdów. Obowiązek wyznaczenia stosownych tras objazdów wiąże się natomiast z koniecznością uzgodnienia proponowanych tras objazdu z zarządcami dróg, przez które objazd ma przebiegać. Brak tego rodzaju uzgodnień uniemożliwia ocenę projektu pod kątem zgodności z normami określonymi w rozporządzeniu z dnia 23 września 2003 r. Dalej wskazano, że niekompletność projektu organizacji ruchu dodatkowo uzasadnia brak oznakowania uprzedzającego o ograniczeniu na terenie powiatu [...] oraz zapewnienia prawidłowego miejsca do zawracania pojazdów wielkogabarytowych. Zatwierdzona zmiana organizacji ruchu jest również niezgodna z polityką transportową miasta.

Na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał zarzuty zawarte w skardze, wskazując jednocześnie, że zgodnie ze statutem Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w J., Zarząd ten nie miał uprawnień do sporządzenia projektu organizacji ruchu na drodze publicznej, mógł jedynie zatwierdzić organizację. W konsekwencji powinien zlecić wykonanie takiego projektu podmiotowi uprawnionemu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek w większości jej zarzuty nie znajdują prawnego uzasadnienia.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5 i 6 ustawy o drogach publicznych. Zostało to przesądzone uchwałą siedmiu sędziów NSA z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 14/13 (ONSA i WSA 2015, nr 1). W uchwale tej stwierdzono, że zatwierdzenie takie, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MI z dnia 23 września 2003 r. jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wbrew stanowisku zajętemu w odpowiedzi na skargę tego typu akt wpływa na prawa i obowiązki osób trzecich i nie można go kwalifikować jedynie jako aktu kierownictwa wewnętrznego.

Ponieważ w następstwie wprowadzonych skarżonym aktem ograniczeń w ruchu na drodze w okolicach kopalni piasku skarżącej, wpływających na sposób transportu tego surowca do i przez J. Sąd uznał też, że skarżąca Spółka ma interes prawny do wniesienia skargi na podstawie art. 50 § 1 ustawy P.p.s.a. Skarżona zmiana organizacji ruchu może bowiem wpływać na działalność gospodarczą skarżącej.

Dowolne jest twierdzenie skarżącej, że projekt organizacji ruchu nie mógł być opracowany przez Miejski Zarząd Dróg i Mostów w J. Z żadnego obowiązującego przepisu nie wynika bowiem aby projekt taki nie mógł być opracowany przez podmiot upoważniony jednocześnie do jego zatwierdzenia. Nadto uprawnienie MZDiM w J. do opracowania projektu organizacji ruchu wynika z § 4 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz z § 5 pkt 6 (wobec użytego tam sformułowania "w szczególności") statutu tego zarządu (karta 37 i 38 akt sądowych). Brak jest podstaw do przyjęcia, że zatwierdzony projekt organizacji ruchu nie spełniał wymogów z § 5 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 rozporządzenia. Zawiera on bowiem zarówno plan orientacyjny w skali 1:10000 z zaznaczeniem drogi (ul. [...]), której dotyczą plany sytuacyjne poszczególnych jej odcinków w skalach 1:500 z uwidocznieniem zarówno istniejących, projektowanych i usuwanych w wyniku wprowadzenia nowej organizacji ruchu znaków drogowych. Z planów tych oraz z zawartego w projekcie "Opisu problemu" wynika również zarówno charakterystyka drogi jak opis ruchu na drodze. Lakoniczność tego opisu nie może przesądzać o bezprawności projektu.

Ponieważ organizacja ruchu ma charakter stały, to nie było potrzeby oznaczenia w projekcie przewidywanego terminu wprowadzania czasowej organizacji ruchu. Dowolne jest twierdzenie, że projekt został przedstawiony do zatwierdzenia bez wymaganej opinii Komendanta Miejskiego Policji, a to w świetle dołączonego do projektu pisma Komendanta Miejskiego Policji w J. z dnia 3 stycznia 2014 r. pozytywnie opiniującego ten projekt z powołaniem się na treść § 7 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia MI z dnia 23 września 2003 r. W żaden sposób skarżąca nie wykazała również aby zatwierdzony projekt był nieefektywny czy też był niezgodny z założeniami polityki transportowej lub potrzebami społeczności lokalnej. Z faktu, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta J. ul. [...] przewidziano do modernizacji do klasy G1/2 jako istotną dla powiązania ponadregionalnego do B. i O. nie można w żadnym przypadku wyprowadzić wniosku, że niedopuszczalne było wprowadzenie na niej zmiany organizacji ruchu z uwagi na stan i nośność zlokalizowanych w jej ciągu obiektów mostowych i wiaduktów. Nie można też wyprowadzić wniosku, że w takiej sytuacji zmiana organizacji ruchu jest niezgodna z potrzebami społeczności lokalnej. Należy mieć bowiem na uwadze, że w następstwie skarżonej organizacji ruchu ruch na tej trasie zostanie jedynie ograniczony zabudową znaków B-18 (30 t). Dopuszczony tonaż jest zatem na tyle wysoki, że związane z nim ograniczenia nie powinny wpłynąć ani na brak zaspokojenia potrzeb społeczności lokalnej ani też na istotne ograniczenie działalności gospodarczej skarżącej Spółki. Należy też podkreślić, że podnoszone w tym względzie zarówno w skardze jak i w dalszych pismach procesowych skarżącej zarzuty nie zostały bliżej sprecyzowane i uzasadnione, co nie pozwala na dokładną z nimi polemikę. Uwaga ta odnosi się tym bardziej do zarzutu nieefektywności projektowanej organizacji ruchu (§ 8 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia). W konsekwencji brak jest też jakichkolwiek podstaw do przyjęcia aby skarżąca wykazała, że do zatwierdzenia skarżonym aktem organizacji ruchu doszło z naruszeniem powołanych w skardze art. 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Z przepisów tych w żadnym wypadku nie można bowiem wyprowadzić wniosku (co zdaje się twierdzić skarżąca), że działalność gospodarcza może być prowadzona bez jakichkolwiek ograniczeń i z pominięciem uzasadnionych interesów innych podmiotów lub interesu publicznego. Niewątpliwie natomiast w interesie publicznym leży zapewnienie bezpiecznej organizacji ruchu na drogach publicznych, który to cel legł u podstaw wydania kwestionowanego aktu. Nie jest bowiem prawdą, że ograniczenie tonażu pojazdów wprowadzone skarżonym aktem nie wynika ze zgromadzonego w sprawie przed jego wydaniem materiału dowodowego. Z zalegających w aktach administracyjnych raportów z przeglądów szczegółowych poszczególnych obiektów inżynierskich usytuowanych w ciągu odcinków dróg objętych skarżoną organizacją ruchu wynika w jednoznaczny sposób, że z uwagi na ich stan techniczny oraz klasę drogi dopuszczony powinien być po nich ruch pojazdów o masie całkowitej nie przekraczającej 30 ton. Treść tych raportów, których skarżąca nie podważyła, przesądza w oczywisty sposób zarówno o racjonalności jak i o potrzebie wprowadzonych kwestionowanym aktem ograniczeń na poszczególnych odcinkach ul. [...] w J. Nie może ulegać też wątpliwości, że w związku ze stwierdzonymi stanami technicznymi obiektów inżynierskich wprowadzone ograniczenie tonażowe poruszających się po nich pojazdów wpływa bezpośrednio na bezpieczeństwo ruchu i przesądza jednoznacznie o efektywności (w odniesieniu do ochrony tych obiektów przed dalszą degradacją skutkującą zagrożenie wypadkami) podjętych w tym względzie działań. Konstatacji tej nie może podważać oczywista pilna potrzeba remontu, czy też przebudowy tych obiektów, które to roboty podwyższyłyby ich dopuszczalną nośność, umożliwiającą usunięcie w przyszłości wprowadzonych kwestionowanym aktem ograniczeń.

Na ocenę legalności skarżonego aktu nie może wpływać też ewentualne naruszenie treści art. 12 ust. 1 rozporządzenia, gdyż są to czynności realizowane już po wejściu w życie zatwierdzonej organizacji ruchu.

W świetle obowiązujących przepisów brak jest też podstaw do przyjęcia, że w okolicznościach niniejszej sprawy istniała potrzeba wprowadzenia na objętym skarżonym aktem odcinku ul. [...] na terenie miasta J czasowej organizacji ruchu, a to w sytuacji gdy skarżona organizacja ruchu miała charakter docelowy (stały) a nie była związana z prowadzonymi na ul. [...] robotami w pasie drogowym (w związku z treścią § 5 ust. 1 pkt 5 i 6 rozporządzenia). Nie było też potrzeby uzgadniania projektowanej organizacji ruchu z Komendantem Powiatowym Policji w O w sytuacji, gdy organizacja dotyczyła drogi położonej w całości na terenie miasta J. Z obowiązujących przepisów nie wynika też bezwzględny obowiązek wskazania w każdej podobnej sytuacji trasy objazdu danego ograniczenia, co zresztą bardzo często z uwagi na klasę istniejących na danych terenie dróg nie jest możliwe. Obowiązującego przepisu w tym względzie i adekwatnego do stanu faktycznego sprawy skarżąca też nie wskazała. Brak jest nadto podstaw do przyjęcia, że skarżona organizacja ruchu musi być powiązana z wprowadzoną w tym samym terminie organizacją ruchu na skrzyżowaniach dróg różnych kategorii poza terenem danego zarządcy drogi. Tym samym o nielegalności skarżonego aktu nie może przesądzać fakt podjęcia przez Prezydenta Miasta J. aktu (zalegającego w aktach administracyjnych) z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającego projekt organizacji ruchu na skrzyżowaniu drogi powiatowej nr [...] B.-J. z drogą gminną ul. [...] w B., który wychodzi naprzeciw postulatom skarżącej wprowadzenia jeszcze przed granicami Miasta J. oznakowania uprzedzającego o wprowadzonych skarżonym w niniejszej sprawie aktem ograniczeniach i do którego ma zastosowanie treść § 8 ust. 3 rozporządzenia.

Skarga musiała jednak odnieść skutek, a to wobec stwierdzenia, że zaskarżony akt został podjęty z naruszeniem § 8 ust. 7 rozporządzenia MI z dnia 23 września 2003 r. Zgodnie z tym przepisem "Organ zarządzający ruchem określa termin, w którym powinna zostać wprowadzona zatwierdzona organizacja ruchu", którego to wymogu skarżony akt nie spełnia. Określony w § 8 ust. 7 element aktu zatwierdzającego organizację ruchu jest jego elementem koniecznym, niezbędnym do realizacji (na etapie wykonania aktu) treści § 12 rozporządzenia, w tym przesądzającym o utracie ważności zatwierdzonej organizacji ruchu. Za taką kwalifikacją tego elementu aktu przemawia okoliczność, że przesłanki danej organizacji ruchu mogą w danym przedziale czasowym ulec zmianie lub przestać w ogóle istnieć np. gdyby w odniesieniu do niniejszej sprawy doszło do podniesienia nośności obiektów inżynierskich z uwagi na które skarżony akt został wprowadzony (w następstwie remontu, przebudowy względnie innych robót budowlanych). Logiczną konsekwencją możliwości zaistnienia takich zmian jest obowiązek wynikający z § 8 ust. 7 rozporządzenia. Akt nie posiadający koniecznego elementu musi być uznany za naruszający prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Nie może mieć w związku z tym znaczenia, że pomimo niewskazania w zaskarżonym akcie terminu wprowadzenia zatwierdzonej organizacji ruchu, faktycznie została ona wprowadzona jeszcze przed wniesieniem skargi.

Wobec powyższego należało stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu na podstawie art. 147 § 1 ustawy P.p.s.a i orzec o jego niewykonalności na podstawie art. 152 tej ustawy. O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i art. 211 ustawy P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 i 2 oraz § 14 ust. 2c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz... (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).

sw