Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1136/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 240
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Dnia 12 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Małgorzata Górecka (spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi A P- S na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia ... r. nr w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2009, po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P z 15 września 2011 r., II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P na rzecz skarżącej kwotę 200,- (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12.01.2009 r. Prezydent Miasta P określił E S łączne zobowiązanie w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 25 zł.

Po wznowieniu postępowania decyzją z dnia 15.09.2011 r. organ I instancji na podstawie art. 13 § 1 pkt. 1, art. 21 § 1 pkt 2 oraz art. 207 i 210 Ordynacji podatkowej oraz art. 2, 3, 4 i 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm. ) , §1 uchwały Rady Miasta Poznania Nr XLIV /550/V/2008 z dnia 4 listopada 2008r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2009 rok (Dz. U. Woj. Wlkp. z dnia 10 grudnia 2008r. Nr 231, poz. 3927) uchylił w całości powyższą decyzję, ustalając zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 555 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na przepisy art. 245 §1 pkt. 1 i art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej dotyczące nadzwyczajnego trybu wznowienia postępowania podatkowego. Powołując się na złożone przez stronę w dniu 10.06.2011 r. dokumenty oraz dane posiadane z ewidencji, organ stwierdził, że od dnia 12.02.2006 r. przedmiotowy grunt jest klasyfikowany jako użytek B, podlegający podatkowi od nieruchomości. Decyzja dotycząca wymiaru podatku za 2009 rok została wobec tego ustalona w sposób odmienny od istniejącego stanu faktycznego.

W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła organowi naruszenie art. 1, 3, 4, 6, 6 a, 6 c ustawy o podatku rolnym, art. 2, 3, 4, 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 240 § 1 pkt. 4 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż sporna nieruchomość jest działką rolną i w dniu wydania decyzji z 2009 r. nie mogła być wykorzystywana do celów budowlanych. Budynek mieszkalny na działce jest do dzisiaj niewykończony. Nie nastąpiło dotąd przekwalifikowanie budynku na nieruchomość budowlaną. W sprawie nie zaistniała ponadto przesłanka z art. 240 § 1 ust. 4 Ordynacji podatkowej, gdyż organ I instancji miał możliwość zapoznania się z aktualnymi danymi z ewidencji gruntów i budynków dotyczącymi spornej nieruchomości. Dane z ewidencji nie mogły być zatem dowodem nieznanym organowi w dacie wydawania decyzji w I instancji.

Decyzją z dnia 30.07.2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że o przedmiocie opodatkowania w podatku od nieruchomości decydują przede wszystkim dane z ewidencji gruntów i budynków, które mają dla organu wiążący charakter. Zmiana klasyfikacji gruntów dokonana z dniem 12 lutego 2006 r. (na nieruchomość budowlaną ) powodowała konieczność dokonania odpowiedniej zmiany decyzji wymiarowej za 2009 rok. W ocenie organu niezasadny był zarzut naruszenia art. 240 § 1 ust. 4 Ordynacji podatkowej, gdyż organ powoływał się na art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej, a okoliczność dotycząca zmiany klasyfikacji nieruchomości w lutym 2006 r. była nieznana organowi w dacie wydawania decyzji wymiarowej za 2009 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona zarzuciła organowi naruszenie art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 240 § 1 ust. 5 Ordynacji podatkowej, gdyż organ I instancji miał możliwość zapoznania się z aktualnymi danymi z ewidencji gruntów i budynków dotyczącymi spornej nieruchomości ( w tym ze zmianą klasyfikacji gruntów z dnia 12.02.2006 r. ). Dane z ewidencji nie mogły być zatem dowodem nieznanym organowi w dacie wydawania decyzji w I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga okazała się uzasadniona.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w przepisie art. 240 § 1 O. p.. Jest to zarazem jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania podatkowego, mających na celu kontrolowanie prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym ( zob. m. in. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 531-534 ). Procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ jest przy tym wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji podatkowej, wyrażonej w art. 128 O. p., stąd też zastosowanie wznowienia postępowania winno odbywać się ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich ustawowych gwarancji procesowych przynależnych stronie.

Zakres postępowania wznowieniowego jest węższy aniżeli postępowania zwyczajnego i ogranicza się do badania podstaw wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę czy przez organ w wypadkach wszczęcia postępowania z urzędu.

W niniejszej sprawie decyzją z dnia 12.01.2009 r. Prezydent Miasta P określił łączne zobowiązanie w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 25 zł ( w tym podatek od nieruchomości – 0 zł ).

Po wydaniu powyższej decyzji organ I instancji uchylił ją, ustalając zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 555 zł. W uzasadnieniu tej decyzji organ powołał się na podstawę wznowieniową określoną w art. 240 § 1 pkt 5 O. p., wskazując, że z dniem 12 lutego 2006 r. doszło do zmiany klasyfikacji gruntu w ewidencji gruntów i budynków ( na nieruchomość budowlaną ), a ponieważ dane z ewidencji są wiążące dla organów podatkowych zaistniała konieczność ustalenia wyższego zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O. p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z powyższej regulacji wynika więc, że o zaistnieniu omawianej podstawy wznowienia można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, c) nie były znane organowi, który wydał decyzję, d) istniały w dniu wydania decyzji (zob. B. Gruszczyński w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2007, s. 733).

Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy stwierdził, że organy obu instancji zasadnie uznały, iż fakt dokonania zmiany klasyfikacji gruntu w ewidencji może być uznany za okoliczność istotną dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (jako warunkującą bezpośrednio kwestię konieczności określenia podwyższonego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości). Jednocześnie w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji organów obu instancji nie wyjaśniono, że powyższa okoliczność dotycząca zmiany klasyfikacji gruntów dokonanej w ewidencji 12 lutego 2006 r., była nieznana organowi I instancji w dacie wydawania przez niego zakwestionowanej decyzji ( z dnia 12 stycznia 2009 r. ), pomimo że strona już w odwołaniu podnosiła iż organ ewidencyjny był zobowiązany do niezwłocznego przekazania organowi podatkowemu informacji o zmianach danych w ewidencji mogących mieć wpływy na wysokość zobowiązania podatkowego. Tej kwestii organ odwoławczy nie wyjaśnił w decyzji, pomimo jej bardzo istotnego znaczenia dla istnienia przesłanki wznowienia. W odwołaniu strona podnosiła, iż organ I instancji z urzędu powinien mieć wiedzę o zmianach danych w ewidencji dokonanych z dniem 12 lutego 2006 r. Posiadanie takiej wiedzy przed wydaniem decyzji wymiarowej za 2009 rok, pozbawia tę okoliczność cechy nowości i braku wiedzy organu o tej okoliczności. Organ II instancji nie zawarł w uzasadnieniu swojej decyzji jakichkolwiek wyjaśnień dotyczących tego, dlaczego pomimo tezy strony odwołującej się o posiadaniu przez organ I instancji danych o zmianach w ewidencji gruntów, dokonanie zmiany klasyfikacji nieruchomości z dniem 12 lutego 2006 r. miało być okolicznością nieznaną organowi I instancji w dacie podejmowania decyzji podatkowej za 2009 r.

Brak wyjaśnień organu odwoławczego i organu I instancji w tym zakresie uniemożliwia praktycznie sądową kontrolę zasadności wznowienia postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O. p.. Nie wiadomo bowiem w istocie, czy organ miał faktyczne podstawy do skorzystania z tego nadzwyczajnego trybu postępowania podatkowego i w konsekwencji uchylenia decyzji wymiarowej za 2009 rok. Powyższe zaniechania procesowe organu oznaczały naruszenie art. 122 O. p. (zasady wyjaśniania stanu faktycznego sprawy), art. 121 § 1 O. p. (zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa) oraz art. 210 § 4 O. p. . Jak już wskazano powyżej, zastosowanie nadzwyczajnego trybu wznowienia postępowania winno odbywać się ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich ustawowych gwarancji procesowych przynależnych stronie. Obowiązek ten dotyczy m. in. wszechstronnego wyjaśniania przyczyn wznowienia, które może prowadzić ostatecznie do negatywnych dla strony skutków materialnoprawnych. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zobowiązane będą uwzględnić powyższe wskazania i przeprowadzić postępowanie wyjaśniające dotyczące precyzyjnego i jednoznacznego ustalenia daty, w której organ I instancji dowiedział się o zmianach klasyfikacji gruntu dokonanej w dniu 12 lutego 2006 r. Skoro zgodnie z §49 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (dz. U. Nr 38, poz. 454) wynika, że o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe, w wypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego należy przyjąć, iż takie zawiadomienie organ podatkowy otrzymał. Tak więc przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podatkowy ustali kiedy otrzymał zawiadomienie starosty o dokonanej zmianie w danych ewidencyjnych dotyczącej przedmiotowej nieruchomości . To ustalenie ma decydujące znaczenie w sprawie bowiem przesądzi o tym czy w istocie w dacie wydania decyzji podatkowej za rok 2009 , okoliczność zmiany kwalifikacji przedmiotowego gruntu nie była organowi znana .

Biorąc pod uwagę wskazane wyższej okoliczności Sąd uznał, iż decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania (art. 240 § 1 pkt. 5 O. p.) mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł o uchyleniu decyzji obu instancji.

O zwrocie stronie skarżącej kosztów oraz o wykonalności decyzji Sąd postanowił zaś w oparciu o art. 152 cytowanej ustawy.