Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 1226/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a)
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 70 par. 6 pkt 1 oraz art. 240 par. 1 pkt 5, art. 245 par. 1 pkt 1 i pkt 3 lit. b)
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 206
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2015 r. sprawy ze skargi K. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wszystkie miesiące 2007 roku, po wznowieniu postępowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2014 roku nr [...]; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącej K. Ż. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem nadpłaconego wpisu sądowego od skargi; 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w [...] na rzecz skarżącej K. Ż. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z [...] września 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania K. Ż. (dalej: "skarżąca"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IS") utrzymał w mocy swoją reformatoryjną decyzję z [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za 11 miesięcy 2007 r. (II – XII) i umarzającą postępowanie podatkowe za styczeń 2007 r., wydaną po wznowieniu postępowania. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji Dyrektor IS wskazał między innymi przepisy art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "Op"), a także art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT").

2. Stan faktyczny.

2.1. Pismem z [...] stycznia 2014 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora IS z [...] marca 2013 r., wydaną w sprawie podatku od towarów i usług (VAT) za wszystkie miesiące 2007 r., po wznowieniu postępowania. Pełnomocnik skarżącej powołał się na art. 240 § 1 pkt 5 Op i oświadczył, że skarżąca odnalazła kolejne dokumenty związane z jej działalnością gospodarczą prowadzoną w 2007 r. Dyrektor IS wznowił postępowanie podatkowe zakończone swoją ostateczną decyzją z [...] marca 2013 r., a następnie decyzją z [...] czerwca 2014 r. uchylił w całości: swoje ostateczne decyzje z [...] marca 2013 r. i z [...] marca 2011 r., a także ostateczną decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z [...] grudnia 2010 r. w sprawie podatku od towarów i usług za wszystkie miesiące 2007 r. Dyrektor IS umorzył postępowanie za styczeń 2007 r., a działając reformatoryjnie określił skarżącej nadwyżkę podatku naliczonego (VAT) nad należnym za 9 miesięcy 2007 r. (II – III, V – VII i IX – XII) do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz określił skarżącej zobowiązanie z tytułu VAT za 2 miesiące 2007 r. (IV i VIII). Wyjaśnił, że uwzględnił faktury załączone przez skarżącą do wniosku z [...] stycznia 2014 r. (oryginały) dokumentujące poniesienie wydatków związanych z jej czynnościami opodatkowanymi w poszczególnych miesiącach 2007 r., traktując te faktury jako nowe dowody, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op, stanowiące podstawę do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z ich treści (razem [...] zł). Zdaniem Dyrektora IS, prawa do odliczenia podatku naliczonego nie dają załączone

do wniosku: kserokopia faktury i te faktury (w tym duplikaty), z których podatek naliczony został już odliczony, a także faktura wystawiona dla innego podmiotu oraz 3 faktury, których skarżąca nie ujęła w rejestrze zakupów.

2.2. W odwołaniu od decyzji Dyrektora IS pełnomocnik skarżącej (ojciec) postawił zarzuty związane z pominięciem kserokopii faktur VAT, w szczególności wystawionych przez firmę "[...]". Wskazał na podejmowane działania, których celem jest odzyskanie oryginałów faktur zabezpieczonych przez organy ścigania. Wyjaśnił, że zamiast oryginałów niektórych faktur zostały skarżącej zwrócone ich kopie.

2.3. Utrzymując w mocy swoją decyzję z [...] czerwca 2014 r. Dyrektor IS wskazał na ramy prawne postępowania prowadzonego w trybie art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) Op. Wyjaśnił, że zobowiązania skarżącej za poszczególne miesiące 2007 r. nie uległy przedawnieniu z uwagi na wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Op. Dodał, że obowiązek informacyjny, o którym mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, został spełniony przed końcem 2012 r., czyli przed upływem terminu przedawnienia, gdyż [...] maja 2012 r. wszczęte zostało dochodzenie przeciwko A. D. (pełnomocnikowi skarżącej)

o przestępstwo skarbowe związane z podaniem nieprawdziwych danych w deklaracjach VAT – 7 za wszystkie miesiące 2007 r. składanych w imieniu skarżącej. Treść zarzutów została ogłoszona pełnomocnikowi skarżącej (A.D.) tego samego dnia,

o czym świadczy jego czytelny podpis złożony na postanowieniu organu ([...]). Tym samym możliwe było orzekanie w niniejszej sprawie. Dyrektor IS zauważył, że tylko oryginały lub duplikaty faktur VAT stanowią dla podatnika podstawę do odliczenia podatku naliczonego, zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT. Powołał się przy tym na wyrok NSA z 30 sierpnia 2011 r., I FSK 1491/10, potwierdzający zasadność powyższego stanowiska. Zauważył, że skarżąca nie złożyła nawet kopii faktur VAT wystawionych dla niej przez firmę "[...]". Dodał, że pełnomocnik skarżącej tłumaczył w postępowaniu wymiarowym brak dokumentów źródłowych ich utratą spowodowaną pożarem, jaki miał miejsce [...] lipca 2009 r.

3. Postępowanie sądowe.

3.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca. Pismem z [...] października 2014 r. wniosła zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd" lub "WSA"). Pełnomocnik skarżącej (radca prawny) wystąpił o uchylenie w całości zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, stawiając zarzuty:

a) naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT poprzez niewłaściwą wykładnię oraz przyjęcie, że warunkiem koniecznym do skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest posiadanie przez podatnika oryginału faktur VAT oraz ich wykazania w rejestrze, gdy podstawę do odliczenia stanowi sam fakt nabycia towaru lub usługi;

b) naruszenia przepisów prawa procesowego, tj.:

- art. 70 § 6 pkt 1 Op poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż podatnik nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe;

- art. 245 § 2 w związku z art. 122 i art. 191 Op poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przejawiającej się w nieuznaniu przez organ odwoławczy przedstawionych przez skarżącą dowodów, tj. kserokopii faktur oraz twierdzeń dotyczących dokonanych przez skarżącą transakcji;

- art. 122 w związku z art. 181 i art. 187 Op poprzez pominięcie oświadczeń skarżącej, odstąpienie od ustalenia "przyczyn braku posiadania przez nią oryginałów faktur i braku uwzględnienia załączonych do odwołania oryginałów faktur w rejestrze przez nią prowadzonym", a także odstąpienie od ustalenia, czy skarżąca została poinformowana o wszczęciu postępowania przerywającego bieg przedawnienia.

3.2. Uzasadniając skargę jej autor przedstawił przebieg postępowania w sprawie oraz rozwinął poszczególne zarzuty. Zauważył, że pełnomocnika podatnika nie należy utożsamiać z podatnikiem. Postawienie zarzutów ówczesnemu pełnomocnikowi skarżącej (A. D.) nie świadczy o tym, że skarżąca została zawiadomiona

o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe. Zdaniem autora skargi, Dyrektor IS powinien uwzględnić twierdzenia pełnomocnika skarżącej dotyczące zakupu samochodów osobowych. Organ "nie odniósł się natomiast do kwestii braku wartości dowodowej przedstawionych przez Skarżącą kopii faktur, nie wyjaśniając tym samym, dlaczego nie może stanowić ona dowodu w niniejszej sprawie, nie uzasadnił również wpływu braku ujawnienia faktur w przedłożonym przez Skarżącą rejestrze

na niemożność ich uznania jako podstawy obniżenia podatku". Podkreślił, że "pomimo przedstawienia przez Skarżącą dokumentów potwierdzających prawidłowość dokonania odliczenia, organ II instancji dopuścił się naruszenia szeregu przepisów, zarówno

z zakresu prawa materialnego, jak i prawa procesowego" (zob. s. 7 – 8 skargi).

3.3. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Wszystkie zarzuty skargi uznał za chybione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga zasługuje na uwzględnienie.

4.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności

z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 u.p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

4.2. Na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak,

w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę odnośnie rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, tj. przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą Sądu pierwszej instancji jest zaś kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 u.p.p.s.a.

4.3. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy w pierwszej kolejności kwestii przedawnienia zobowiązania skarżącej w podatku od towarów i usług za wszystkie miesiące 2007 r. W drugiej kolejności przedmiotem sporu jest zasadność stanowiska Dyrektora IS, który odmówił skarżącej odliczenia podatku naliczonego wynikającego z 1 kopii faktury oraz z 3 faktur, których skarżąca nie ujęła w rejestrze zakupów, a także odmówił odliczenia podatku naliczonego odliczonego już od podatku należnego. Nie uwzględnił także jako podstawy do odliczenia podatku naliczonego twierdzeń skarżącej (jej pełnomocnika) o zakupach towarów handlowych. Dodać należy, że w trakcie rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku w niniejszej sprawie, Sąd poinformował pełnomocników stron o treści art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) Op.

5.1. Zdaniem Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż Dyrektor IS nie wykazał, że skutecznie został zawieszony bieg terminu przedawnienia zobowiązań skarżącej z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r., czyli że wystąpiła przesłanka przewidziana w art. 70 § 6 pkt 1 Op. W sprawie bezsporne jest, że istotny wpływ na jej wynik wywiera wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. (sygn. akt P 30/11; Dz. U. z 2012 r., poz. 848). W wyroku tym Trybunał orzekł bowiem, że art. 70 § 6 pkt 1 Op w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 ze zm.), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania

w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Op, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela

do państwa i stanowionego przez nie prawa, wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu wyroku TK stwierdził, że w świetle art. 70 § 1 Op, termin przedawnienia zobowiązań podatkowych wynosi 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jedną z przyczyn zawieszenia biegu tego terminu jest, zgodnie z § 6 pkt 1, wszczęcie postępowania

w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe. Skutek ten następuje z mocy prawa, z chwilą wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia

w sprawie (in rem), o którym podatnik nie jest informowany. W związku z tym nie wie on o zaistnieniu przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Powstaje wówczas stan niepewności co do sytuacji prawnej podatnika, który nie wie, czy jego zobowiązanie podatkowe wygasło. O tym, że toczy się przeciwko niemu postępowanie karne skarbowe, podatnik dowiaduje się dopiero z chwilą przedstawienia mu zarzutów (w fazie postępowania in personam), co może być bardzo rozciągnięte w czasie. Może też w ogóle się o tym nie dowiedzieć, jeśli postępowanie zakończy się na etapie

"w sprawie", co następuje, gdy nie ma uzasadnionego podejrzenia, że przestępstwo popełniła konkretna osoba. Zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa wymaga zaś, by podatnik nie tkwił w stanie niepewności przez bliżej nieokreślony czas.

Wskazując na skutki orzeczenia Trybunał zauważył między innymi, że art. 70 § 6 pkt 1 Op w obecnie obowiązującym brzmieniu również zawiera normę uznaną

za niekonstytucyjną, co skutkuje koniecznością nowelizacji tego przepisu (zob. pkt 7 uzasadnienia wyroku). Należy zatem dokonywać prokonstytucyjnej wykładni art. 70 § 6 pkt 1 Op w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. (zob. wyrok NSA z 15 kwietnia 2014 r., I FSK 619/13; Lex nr 1480689; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: "CBOSA").

5.2. W ocenie Sądu, wszczęcie dochodzenia przeciwko A.D. i fakt postawienia pełnomocnikowi skarżącej zarzutów w dniu [...] maja 2012 r., nie świadczą jednak o wystąpieniu przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Op. Dyrektor IS nie wykazał bowiem związku pomiędzy tym faktem oraz ewentualnym zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązań skarżącej z tytułu VAT za poszczególne miesiące 2007 r. Z akt sprawy nie wynika, że zostało wszczęte postępowanie w sprawie

o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe dotyczące podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia skarbowego związanego z niewykonaniem zobowiązań podatkowych skarżącej, o których mowa w zaskarżonej decyzji. Skoro w aktach brak jest dowodów potwierdzających wszczęcie postępowania karnego dotyczącego podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia związanego z niewykonaniem zobowiązań podatkowych skarżącej, o których mowa w zaskarżonej decyzji, to za przedwczesne należy uznać rozważania stron dotyczące ewentualnej realizacji obowiązku informacyjnego, o którym mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. (P 30/11). Kwestia możliwości wydania nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy, po wznowieniu postępowania, wymaga zdaniem Sądu uzupełnienia materiału dowodowego i przedstawienia stosownych rozważań na tle przepisów art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 Op (lub innych).

W trakcie rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku w niniejszej sprawie, dostrzegając braki w argumentacji skargi dotyczące zarzutów związanych z art. 70 § 6 pkt 1 Op bez uwzględnienia specyfiki rozpoznawanej sprawy, prowadzonej z wniosku skarżącej w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Op, czego konsekwencją może być zastosowanie przez Dyrektora IS art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) Op, Sąd stworzył pełnomocnikowi skarżącej możliwość uzupełnienia wniosków i argumentacji skargi. Skoro pełnomocnik skarżącej nie skorzystał ze stworzonej możliwości, to Sąd uchylił w całości obie zaskarżone decyzje Dyrektora IS, uwzględniając tym samym wniosek autora skargi, jako wydane

z naruszeniem przepisów postępowania (art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Op) w związku z niedostatecznym wyjaśnieniem, czy faktycznie wystąpiły przesłanki przewidziane

w art. 70 § 6 pkt 1 Op w związku z wyrokiem TK z 17 lipca 2012 r. (P 30/11), powodujące skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych skarżącej i możliwości orzekania co do istoty także w sprawie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, o których mowa w zaskarżonej decyzji. Uchybienia procesowe mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a.

6. Skoro zarzuty skargi okazały się częściowo zasadne co do ewentualnego przedawnienia spornych zobowiązań podatkowych (nadwyżki podatku naliczonego nad należnym) skarżącej, to za przedwczesne Sąd uznał odnoszenie się w sposób wiążący do wszystkich zarzutów skargi, szczególnie dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. Tym bardziej, że zarzuty skargi nie zostały powiązane z art. 240 § 1 pkt 5 i przepisami art. 245 Op, a argumentacja autora skargi koncentruje się na obowiązkach organu podatkowego w trakcie postępowania wymiarowego, a nie postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym z wniosku skarżącej. Za chybione Sąd uznał wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdyż Dyrektor IS zasadnie wskazał, iż podstawę odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT stanowią oryginały lub duplikaty faktur, jeżeli zakupy towarów (usług) wymienionych w tych fakturach są wykorzystywane przez danego podatnika do wykonywania czynności opodatkowanych. Skarżąca nie wyjaśniła, na jakiej podstawie uzurpuje sobie prawo do dwukrotnego odliczenia podatku naliczonego i z jakich przyczyn nie ewidencjonowała posiadanych w 2007 r. faktur VAT w rejestrze zakupów. Nie wskazała nadto podstawy faktycznej i prawnej do odliczenia podatku naliczonego na podstawie faktury wystawionej dla innej osoby. Nie wykazała, że podjęła stosowne działania zmierzające do uzyskania od bliżej nieoznaczonej firmy "[...]" duplikatów faktur związanych z jej czynnościami opodatkowanymi. Nie złożyła nawet kopii tych faktur. W świetle zasady trwałości ostatecznej decyzji podatkowej, zdaniem Sądu Dyrektor IS nie miał obowiązku poszukiwania z urzędu, w toku postępowania nadzwyczajnego prowadzonego na wniosek skarżącej w trybie art. 240

§ 1 pkt 5 Op, dowodów i okoliczności, które mogłyby uzasadniać zmniejszenie zobowiązań skarżącej z tytułu VAT za poszczególne miesiące 2007 r. Autor skargi nie uzasadnił swojego stanowiska sprzecznego z dominującą linią orzecznictwa sądów administracyjnych (zob. przywołany w odpowiedzi na skargę wyrok NSA z 17 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 25/11; CBOSA), jakoby "sam fakt nabycia towaru lub usługi" stanowił podstawę do skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego.

7. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor IS obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania i ustalić w pierwszej kolejności, czy w świetle art. 70 § 1 Op istniały w dniu złożenia wniosku wszczynającego postępowanie w trybie art. 245 § 1 pkt 5 Op podstawy do wydania decyzji, o której mowa w art. 245 § 1 pkt 1 Op (zob. wyrok NSA z 22 maja 2014 r., II FSK 1245/12; CBOSA). Jeżeli istniały, to należy skarżącej stworzyć możliwość wykazania, że załączone do wniosku faktury VAT, których nie ujęła w rejestrze zakupów, skarżąca posiadała (rozliczyła) w 2007 r., zgodnie z art. 86 ust. 1 i art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT. Obowiązkiem organu będzie uzasadnienie swojego stanowiska w sposób zgodny z art. 210 § 4 Op. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki zawieszające lub (i) przerywające bieg terminu przewidzianego w art. 70 § 1 Op zobowiązań z tytułu VAT (nadwyżki podatku naliczonego nad należnym), o których mowa w uchylonej decyzji, to obowiązkiem organu będzie wydanie stosownej decyzji,

o której mowa w przepisach art. 245 § 1 - § 2 Op.

8. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Sąd nakazał zwrócić skarżącej kwotę [...] zł tytułem nadpłaconego wpisu sądowego od skargi, gdyż stwierdził, że należny wpis sądowy od skargi wynosi [...] zł, zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), przyjmując wartość zobowiązania podatkowego w łącznej kwocie [...] zł jako wartość należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem (punkt drugi sentencji wyroku).

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 206 w związku

z art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 u.p.p.s.a. oraz w związku z przepisami § 6 pkt 5 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), gdyż strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez radcę prawnego.

Zdaniem Sądu, wystąpiły uzasadnione podstawy do miarkowania zasądzonego zwrotu kosztów postępowania ([...] zł, jak w punkcie trzecim sentencji wyroku), gdyż zarzuty skargi okazały się zasadniczo chybione lub (i) nie zostały należycie uzasadnione. Autor skargi pominął bowiem specyfikę rozpoznawanej sprawy związaną z procedowaniem po wznowieniu postępowania podatkowego, w tym art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) Op (o treści tego przepisu Sąd poinformował pełnomocników stron w trakcie rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku w niniejszej sprawie). Częściowo zasadny okazał się tylko zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 w związku z art. 70 § 6 pkt 1 Op, jednak z innych przyczyn od wskazanych w skardze. Dyrektor IS nie wykazał bowiem, że wystąpiła przesłanka, o której mowa

w art. 70 § 6 pkt 1 Op. Sąd uchylił w całości zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję, uwzględniając w tym zakresie wniosek autora skargi, podtrzymany w trakcie rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku, celem stworzenia skarżącej możliwości realizacji jej żądań po prawidłowym ustaleniu przez Dyrektora IS stanu faktycznego niniejszej sprawy.