Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 956/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, ust. 2 pkt 1-2, ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 112 poz 744
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej - tekst jednolity
article: art. 7, 15, art. 75 § 1 i art. 107 § 1 i 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 1 art. 7, 21 i 28
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące  produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002  (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego).
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 165 poz 1 art. 54
law: Rozporządzenie (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i  dobrostanu zwierząt

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję [...]Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...]lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii (dalej: "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania J. J. (dalej: "skarżący") orzekł o:

1) uchyleniu w całości decyzji nr [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...];

2) zakazał wprowadzania do obrotu (stosowania do wytwarzania karmy dla zwierząt domowych) materiału paszowego w ilości [...] kg, przyjętego do zakładu w dniu [...] marca 2014 r., który nie posiada właściwej identyfikacji;

3) nakazał usunięcie materiału paszowego, o którym mowa w pkt 2, w sposób przewidziany w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, ze zm.; dalej: "rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego").

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

W dniu [...] marca 2014 r., podczas przeprowadzania czynności urzędowych

w zakładzie "[...]" J. J., [...] G. (zakład zatwierdzony w kategorii zakładów wytwarzających karmę dla zwierząt domowych), inspektor Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w G., stwierdził nieprawidłowość w zakresie braku etykiet towaru, jako materiału paszowego, który miałby być produktem pochodnym kategorii 3, na 18 big - bagach (workach) o łącznej masie [...] kg. Ustalenia z tych czynności urzędowych opisano w notatce z dnia [...] marca 2014 r. Z treści notatki wynikało, iż przesyłce towarzyszył dokument handlowy, gdzie wskazano "NADAWCA: [...], ODBIORCA: Przedsiębiorstwo Handlowe [...] z G. W., które jest "pośrednikiem papierowym", MIEJSCE PRZEZNACZENIA: [...], [...], Data nadania [...].03.2014 r. - data przybycia do zakładu w L. [...].03.2014 r. Jednocześnie stwierdzono, iż odnośnie przedmiotowej przesyłki brak jest informacji w systemie TRACES. W związku

z powyższymi ustaleniami organ I instancji przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające (mające na celu ustalenie faktycznego pochodzenia 18 big – bagów), jak

i pismem z dnia [...] marca 2014 r., poinformował, że do czasu "wyjaśnienia sytuacji

z przesyłką MBM - Category 3, 18 big - bagów, [...] kg" (...) "surowiec ten nie może zostać wykorzystany do produkcji karmy dla zwierząt domowych, jak również sprzedany".

Następnie w dniu [...] kwietnia 2014 r. organ I instancji zawiadomił skarżącego będącego właścicielem zakładu "[...]" J. J. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego oraz wyznaczył 7-dniowy termin do zapoznania się

z aktami sprawy.

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. skarżący wskazał, iż nie przedstawiono mu do dnia [...] kwietnia 2014 r. protokołu kontroli z dnia [...] marca 2014 r., co uniemożliwiło mu zajęcie stanowiska i złożenie wyjaśnień. W związku z powyższym skarżący wniósł o przedstawienie protokołu kontroli z dnia [...] marca 2014 r., w celu zapoznania się z wynikami kontroli i uwagami kontrolującego organu.

Z uwagi na fakt, iż ustalenia z przeprowadzonych czynności urzędowych

w zakładzie przeprowadzonych dnia [...] marca 2014 r. zapisano w formie notatki, organ I instancji przeprowadził w obecności skarżącego dodatkową kontrolę w dniach [...] kwietnia 2014 r., a jej ustalenia zawarto w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2014 r., który został podpisany przez skarżącego bez wniesienia do niego uwag.

Pismem z dnia [...] maja 2014 r., organ I instancji ponownie poinformował stronę

o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] znak: [...] organ I instancji w pkt 1 zakazał wprowadzania do obrotu (stosowania do wytworzenia karmy dla zwierząt domowych) materiału paszowego w ilości [...] kg, przyjętego do zakładu w dniu [...] marca 2014 r., który nie posiada właściwej identyfikacji oraz w pkt 2 ww. decyzji nakazał zagospodarowanie materiału paszowego, o którym mowa w pkt 1, jako materiał kategorii 1 zgodnie z art. 12 rozporządzenia (...) 1069/2009. Termin wykonania decyzji określono do dnia [...] czerwca 2014 r.

Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji z dnia [...] maja 2014 r. wnosząc o jej uchylenie w całości ze względu na to, iż:

1) PLW nakazał zakwalifikowanie produktu pochodnego jako kategorię 1 i jego zniszczenie. PLW przywołuje art. 8 lit. g rozporządzenia 1069/2009, który mówi

o mieszaninie produktów kategorii 1 z materiałem kat. 2 albo z mat. kat. 3 lub materiałem obu kategorii;

2) PLW prowadził postępowanie administracyjne dotyczące przetworzonego białka zwierzęcego jako materiału paszowego i w całym postępowaniu nie wykazał obecności jakiegokolwiek materiału kategorii 1;

3) PLW wskazuje, że niemożliwe jest określenie pochodzenia przyjętego do zakładu surowca, jak również kategorii ubocznych produktów z których został wytworzony

i dlatego powinien zostać potraktowany jako kat. 1, co oznacza zniszczenie

i narażenie firmy na poważne straty finansowe. Taka konkluzja jest nielogiczna, gdyż PLW w G. już [...].04.2014 r., otrzymał informację z PIW w N. D. M., że towar pochodził z zakładu: [...] Polska Sp. z o.o.

w P., czyli zakładu przetwórczego kategorii 3, a to świadczy o tym, że produkt jest polskim produktem pochodnym, czyli przetworzonym białkiem zwierzęcym wyprodukowanym i wprowadzonym do obrotu pod nadzorem Inspekcji Weterynaryjnej;

4) PLW nie podjął działań dotyczących postępowania z towarami wyprodukowanymi

w UE, ale niewłaściwie oznakowanymi;

5) Sugestia zawarta w decyzji, o potencjalnym zagrożeniu (kategoria 1) nie znajduje odzwierciedlenia w prowadzonym postępowaniu, ponieważ PLW nie podjął działań związanych z obowiązkiem przekazywania informacji o produktach niebezpiecznych na Wspólnym Rynku. Brak takich informacji na stronie RASFF od [...] marca do [...] maja 2014 r. Może to świadczyć o tym, że PLW miał uzasadnione wątpliwości co do kategorii towaru;

6) PLW jest świadomy, że w zakładach przetwórczych kategorii 1 i 2 obowiązuje znakowanie produktów ubocznych w czasie procesu przetwarzania oraz stała kontrola w tym zakresie. Wymienione wyżej produkty powinny być oznakowane GTH. Oznacza to, że PLW powinien zbadać kwestionowany produkt na obecność znacznika (GTH) i wyłącznie na tej podstawie określić jego kategorię. Brak

w badaniach GTH potwierdza, że produkt pochodny został otrzymany z uppz kat. 3;

7) Skarżący nie może jako właściciel firmy ponosić odpowiedzialności za to, że został wprowadzony w błąd. Przyjął towar zaopatrzony w dokument handlowy, co prawda w języku angielskim, ale informacje w nim zawarte były dla niego czytelne i na tyle wiarygodne, że nie dawało to podstaw do jego odrzucenia;

8) W uzasadnieniu decyzji, organ ją wydający nie podał wyczerpującego uzasadnienia prawnego, a wręcz przeciwnie, zastosował błędnie zapis art. 8 rozporządzenia 1069/2009, który nie przewiduje w przypadku niewłaściwej identyfikacji produktu, czy uchybień w zakresie dokumentacji zakwalifikowanie towaru do kategorii 1,

a ponadto przywołał przepisy nie mające w sprawie znaczenia np. rozporządzenia 852/2004 dotyczące żywności, a nie produktów ubocznych, czy karm dla zwierząt.

Rozpatrując odwołanie skarżącego, organ odwoławczy wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji nr [...] oraz zakazał wprowadzania do obrotu (stosowania do wytwarzania karmy dla zwierząt domowych) materiału paszowego w ilości [...] kg, przyjętego do zakładu w dniu [...] marca 2014 r., który nie posiada właściwej identyfikacji (pkt 2). Jednocześnie organ odwoławczy nakazał usunięcie materiału paszowego, o którym mowa w pkt 2, w sposób przewidziany w rozporządzeniu o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego (pkt 3).

Uzasadniając wyjaśnił, iż w przypadku działalności prowadzonej przez skarżącego (wytwarzanie karm dla zwierząt domowych z produktów pochodnych pochodzenia zwierzęcego) zastosowanie mają przepisy: rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.; dalej: "rozporządzenie 1069/2009"), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 183/2005

z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawiające wymagania dotyczące higieny pasz (Dz.U.UE.L.2005.35.1 z późn. zm.; dalej: "rozporządzenie 183/2005"), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r., w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylające dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE (Dz.U.UE.L.2009.229.1 z późn. zm.; dalej: "rozporządzenie 767/2009"). Organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 4 ust. 1 rozporządzenia 767/2009, zgodnie

z którym pasze mogą być wprowadzane na rynek i stosowane wyłącznie w przypadku, gdy są bezpieczne oraz nie wywierają bezpośredniego negatywnego wpływu na środowisko lub dobrostan zwierząt, jednocześnie wskazano, że wymogi określone

w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 stosuje się odpowiednio do pasz dla zwierząt, niewykorzystywanych do produkcji żywności. Zgodnie z artykułem 15 rozporządzenia 178/2002 pasza (a więc i sam materiał paszowy zgodnie z definicją "paszy" zawartej w rozporządzeniu 178/2002), która jest niebezpieczna, nie może być wprowadzana na rynek, ani podawana zwierzętom. Pasza zaś uznana jest za niebezpieczną do wykorzystania zgodnie z jej przeznaczeniem, jeżeli uważa się, że ma negatywne skutki dla zdrowia ludzi lub zwierząt. Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia 767/2009, nakłada również na podmioty działające na rynku pasz wprowadzające pasze na rynek, obowiązek zagwarantowania, że pasza jest zdrowa, w niezmienionym stanie, bez zafałszowań, przydatna do określonego celu i o właściwej jakości handlowej oraz jest opatrzona etykietą, zapakowana i prezentowana zgodnie z postanowieniami zawartymi w rozporządzeniu 767/2009 oraz innym mającym zastosowaniu prawodawstwie wspólnoty (w tym przypadku m.in. wymogi określone w rozporządzeniu wykonawczym do 1069/2009, a więc rozporządzeniu (WE) 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek

i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz.U.UE.L.2011.54.1 z późn. zm.; dalej: "rozporządzenie 142/2011").

Zgodnie z artykułem 5 ust. 1 rozporządzenia 767/2009 podmioty działające na rynku pasz przestrzegają odpowiednio obowiązków określonych w art. 18 i 20 rozporządzenia 178/2002 oraz art. 4 ust. 1 rozporządzenia 183/2005 w odniesieniu do paszy dla zwierząt niewykorzystywanych do produkcji żywności. W myśl art. 18 ust. 1

i ust. 4 podmioty działające na rynku pasz muszą zapewnić możliwość monitorowania pasz, oraz wszelkich substancji przeznaczonych do dodania pasz, bądź które można do nich dodać na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji, a ponadto pasze wprowadzane na rynek lub, które mogą być wprowadzone na ten rynek we Wspólnocie, powinny być stosownie etykietowane lub oznakowane w celu ułatwienia ich monitorowania, za pomocą stosownej dokumentacji lub informacji, zgodnie z odnośnymi wymogami lub bardziej szczegółowymi przepisami. Następnie organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 15, art. 16 rozporządzenia 767/2009 oraz podniósł, iż zgodnie z definicją zawartą w załączniku I, pkt. 20 rozporządzenia 142/2011, "przetworzona karma dla zwierząt domowych" oznacza pokarm dla zwierząt domowych inny niż surowy, który został przetworzony zgodnie z załącznikiem XIII rozdział II pkt 3. Wyjaśnił także, iż zgodnie z zakładową "Procedurą zakupów i przyjęcia surowca", "zakupy surowców są dokonywane w zakładach przetwórczych kat. 3". Tak więc stosowanym do wytwarzania karm dla zwierząt domowych w zakładzie skarżącego ("[...]") jest m.in. produkt pochodny, jakim jest przetworzone białko pochodzenia zwierzęcego (produkt pochodny kategorii 3). Nadto organ odwoławczy podniósł, iż w rozporządzeniu 1069/2009 wprowadzono podział produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego na trzy kategorie, w zależności od związanego z nimi stopnia zagrożenia. Przy czym kategoria 1 stanowi zagrożenie największe, a kategoria 3 zagrożenie najmniejsze. Od podmiotów wymaga się, aby oddzielały od siebie produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego należące do różnych kategorii, jeżeli chcą wykorzystywać produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, które nie stanowią znacznego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub zwierząt, w szczególności, jeżeli takie produkty pochodzą z materiału zdatnego do spożycia przez ludzi. Nadto dla produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych z nich uzyskanych ustawodawca

w rozporządzeniu 1069/2009 oraz rozporządzeniu do niego wykonawczym 142/2011, określił szereg wymogów niezbędnych dla właściwej ich identyfikacji

i identyfikowalności.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy organ odwoławczy wskazał, iż z ustaleń opisanych m.in. w protokole kontroli nr [...] oraz w notatce

z dnia [...] marca 2014 r. wynika, iż do zakładu skarżącego tj. [...] J. J. trafiła przesyłka przetworzonego białka zwierzęcego kategorii III (MBM - category 3) z przedsiębiorstwa [...] (informacja z dokumentu handlowego przedstawionego przez "[...]"). Wielkość przesyłki wynosiła [...] kg w [...] workach typu "big-bag". Przesyłce towarzyszył Dokument Handlowy - Commercial Document o nr: Document reference [...]. Przedstawiono również Comerical dokument - refence no. [...]. Na obu ww. Dokumentach Handlowych jako przewoźnika wpisano PPHU [...] s.c. P. Z., ul [...] N., [...]. Nadto w liście przewozowym [...] w polu 23, gdzie wprowadzono dane przewoźnika PPHU "[...]", brak wymaganego podpisu i stempla przewoźnika. Na workach produktu umieszczono jedynie etykiety zawierające dane producenta opakowań, a nie odnoszące się do zawartości worków. Nie było więc oznakowania materiału, który miałby być wykorzystany jako materiał paszowy zgodnie z przepisami prawa paszowego oraz przepisami o ubocznych produktach pochodzenia zwierzęcego. Organ I instancji ustalił również, iż na dzień [...] marca 2014 r., odnośnie tej przesyłki nie było informacji w systemie TRACES, co było niezgodne z wymogami art. 48 ust 3 lit b rozporządzenia 1069/2009 według którego właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia informuje właściwy organ państwa członkowskiego przeznaczenia za pomocą systemu Traces, zgodnie z decyzją 2004/292/WE, o każdej wysyłce do państw członkowskich przeznaczenia przetworzonego białka zwierzęcego pochodzącego z materiału kategorii 3. Organ odwoławczy wskazał, iż ze względu na stwierdzone liczne nieprawidłowości uniemożliwiające przeprowadzenie wymaganej prawem identyfikacji i identyfikowalności materiału podczas kontroli jako materiał paszowy podjęte zostały dalsze działania wyjaśniające tj. "krzyżowe" sprawdzenia dokumentacji podmiotu, który według wszystkich okazanych dokumentów miał być odpowiedzialny za transport produktu, kontrolę w zakładzie [...] Sp. z o.o. w W. oddział w P..

Odnosząc się do zarzutów odwołania (pkt 3 i 7) organ odwoławczy wskazał, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Powtórzył, iż w świetle przepisów rozporządzenia 183/2005 zasadnicza odpowiedzialność za produkt, spoczywa na przedsiębiorstwie paszowym, a nie organie nadzoru, natomiast skarżący nie dostarczył żadnych dowodów na to, iż produkt który znalazł się w zakładzie jest bezpieczny i pochodzi z "legalnego" źródła. Organ odwoławczy zauważył, iż przepis art. 28 rozporządzenia 1069/2009,

w sposób jednoznaczny nakłada na podmiot obowiązek wprowadzenia, wdrożenia

i utrzymywania kontroli wewnętrznych w przedsiębiorstwie lub zakładzie, w celu monitorowania zgodności z rozporządzeniem 1069/2009. Elementarnym elementem takiej kontroli wewnętrznej powinno być sprawdzenie dokumentacji przychodzącej towarzyszącej przyjmowanej przesyłce i porównanie jej z etykietami produktu. Brak etykiet powinien zatem już na wstępie determinować odmowę przyjęcia niezgodnej przesyłki, naruszającej najistotniejsze przepisy prawa o ubocznych produktach pochodzenia zwierzęcego oraz o paszach. Zdaniem organu odwoławczego to nie działania Inspekcji Weterynaryjnej mogą narazić "[...]" na straty finansowe, ale nie respektowanie przez podmiot stosownych przepisów prawa. Jeśli zaś podmiot uważa, że został w jakikolwiek sposób narażony na straty powinien, zdaniem organu odwoławczego, tą kwestię rozstrzygnąć ze sprzedawcą kwestionowanego produktu.

Punkty 1, 2, 5, 6 oraz 8, zarzutów podniesionych w odwołaniu, sprowadzają się do tego, iż PLW niewłaściwie nakazał sklasyfikowanie kwestionowanego produktu, który znajdował się w zakładzie jako surowca kategorii 1, w myśl przepisów rozporządzenia 1069/2009.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko skarżącego (w zakresie niewłaściwej kwalifikacji produktu jako kat. 1), gdyż brak jest dostatecznych dowodów na to, że kwestionowany produkt można by przypisać do jakiegokolwiek opisu surowca zawartego w katalogu art. 8 rozporządzenia 1069/2009. Zauważył, iż niemniej jednak należy mieć na względzie wymóg określony w art. 28 rozporządzenia 1069/2009, który nakłada na podmiot w przypadku stwierdzenia, iż produkty uboczne lub produkty pochodne, co do których istnieje podejrzenie lub co do których stwierdzono, że nie spełniają wymogów rozporządzenia 1069/2009, nie opuszczały przedsiębiorstwa lub zakładu, chyba że są przeznaczone do usunięcia. Wskazał także, iż skarżący w żaden sposób sam z własnej woli nie zareagował na nieprawidłowości przy zakupie [...] "big – bagów", produktu m.in. bez wymaganych etykiet oraz stosownego oznakowania,

a w rozporządzeniu jednoznacznie wskazano, że takie produkty które nie spełniają wymogów rozporządzenia 1069/2009 (a więc i braku na worku informacji o kategorii produktu pochodnego oraz przypisanej dla właściwej kategorii informacji) mogą opuścić zakład jedynie w celu usunięcia. Zdaniem organu odwoławczego, mając na względzie przepis, który stwierdza, iż w przypadku gdy produkty pochodne nie spełniają wymogów rozporządzenia 1069/2009, nie mogą opuszczać zakładu, chyba że są przeznaczone do usunięcia, należy stwierdzić iż nie ma znaczenia, do której kategorii produktów przypisany będzie produkt znajdujący się w zakładzie "[...]". Najważniejsze jest, aby został usunięty w którykolwiek sposób przewidziany w rozporządzeniu 1069/2009, gdyż sposoby usuwania są praktycznie tożsame dla produktów wszystkich trzech kategorii. Organ odwoławczy uznał, iż nie można się zgodzić z twierdzeniem skarżącego, że przebadanie kwestionowanego materiału na obecność markera GTH, jest wystarczającym dowodem na to żeby stwierdzić, czy jest to produkt kategorii 1, 2

i że jego ewentualny brak potwierdza, że jest to produkt kategorii 3. W jego ocenie, jak wskazuje opisany stan faktyczny, nie jest możliwe potwierdzenie pochodzenia [...] big - bagów, produktu który znajduje się w "[...]", a tym samym jego faktycznego źródła i potwierdzenia jego bezpieczeństwa jako materiału paszowego.

Organ odwoławczy podniósł także, iż w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji, po jego wszczęciu dnia [...] kwietnia 2014 r., dopuszczono się uchybienia polegającego na przeprowadzeniu kontroli - oględzin w zakładzie "[...]" w dniach [...] kwietnia 2014 r. bez wcześniejszego zawiadomienia skarżącego zgodnie z art. 79 k.p.a., niemniej jednak uchybienie to nie ma istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie, ze względu na obecność strony podczas tych czynności, co potwierdzono własnoręcznym podpisem.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący, zarzucając zaskarżonej w części tj. pkt 2 i 3 decyzji naruszenie następujących przepisów:

– art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 19 k.p.a. w zw. z art. 20 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach w zw. z art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej w zw. z art. 54 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia i dobrostanu zwierząt w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie uznanie, iż organ odwoławczy mógł uchylić decyzję organu I instancji i orzec co do istoty sprawy, w sytuacji gdy organy administracji przestrzegają swojej właściwości rzeczowej z urzędu i zakres właściwości rzeczowej ustala się według przepisów

o zakresie działania, zaś z treści art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r.

o paszach wynika wprost, iż wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie należy do kompetencji wyłącznej Powiatowego Lekarza Weterynarii, a Wojewódzki Lekarz Weterynarii może podejmować wszelkie czynności należące do zakresu działania organu niższego stopnia, wyłącznie wtedy, gdy jest to uzasadnione szczególną wagą lub zawiłością sprawy i w tych przypadkach organ wyższego stopnia staje się organem pierwszej instancji, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło, a skutkuje tym, iż [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii nie mógł w przedmiotowej sprawie orzec co do istoty sprawy, co stanowi przesłankę nieważności decyzji określoną

w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.;

– art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie wydanie decyzji co do istoty sprawy, przy czym organ II instancji nie wskazał podstawy materialnoprawnej rozstrzyganej sprawy administracyjnej, natomiast z treści uzasadnienia decyzji wynika, iż organ II instancji zmienił podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organu I instancji, co doprowadziło do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy, naruszając zasadę dwuinstancyjności postępowania i uniemożliwiając skarżącemu weryfikację przedmiotowej decyzji pod względem prawnym, co stanowi przesłankę nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;

– art. 107 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie nie wskazanie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji tj. bez wskazania przepisów zarówno prawa formalnego i materialnego wraz z powołaniem źródeł ich publikacji, co jest obligatoryjnym elementem decyzji administracyjnej i uniemożliwia kontrolę zastosowanych przez organ II instancji przepisów postępowania i prawa materialnego;

– art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie

i w rezultacie nie uchylenie decyzji organu I instancji w całości i nie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, w sytuacji gdy w niezbędne jest przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, który określiłby zawartość triheptanianu glicerolu (GTH) w materiale paszowym, na co skarżący w odwołaniu

z dnia [...] czerwca 2014 r. wskazywał, a Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. nie przeprowadził ww. dowodu, a w związku z tym niemożliwe jest określenie jego kategorii;

– art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie nie rozpoznanie wszelkich wniosków i żądań skarżącego zgłoszonych w odwołaniu od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] czerwca 2014 r. oraz nie ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu decyzji, w szczególności w zakresie kwalifikacji kategorii, co narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania oraz uniemożliwia jej weryfikację pod względem prawnym.

Skarżący wniósł zatem o stwierdzenie w części tj. w pkt 2 i 3 nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii nr [...]

z dnia [...] lipca 2014 r. ewentualnie o uchylenie w części tj. w pkt 2 i 3 zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Szczegółowo odniósł się do zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu

§ 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja reformatoryjna [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lipca 2014 r., uchylająca w całości decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] maja 2014 r. (pkt 1) i orzekająca o zakazie wprowadzania do obrotu (stosowania do wytwarzania karmy dla zwierząt domowych) materiału paszowego w ilości [...] kg, przyjętego do zakładu w dniu [...] marca 2014 r., który nie posiada właściwej identyfikacji (pkt 2) oraz nakazie usunięcie materiału paszowego, o którym mowa w pkt 2, w sposób przewidziany

w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (pkt 3). Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo

w części. Z treści powołanego przepisu wyraźnie wynika, że organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzyga sprawę co do istoty, jeżeli dojdzie do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa.

Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o wskazane powyżej kryteria, Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie narusza ona prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 26a ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342, ze zm.) wymagania weterynaryjne dla produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych są określone w rozporządzeniu nr 1069/2009 z dnia 21 października

2009 r. określającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (Dz.U.UE.L.2009.300.1, z późn. zm.), w przepisach wydanych

w trybie tego rozporządzenia oraz w tej ustawie. Zgodnie z ust. 2 przywołanego wyżej artykułu, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej: właściwy miejscowo powiatowy lekarz weterynarii na obszarze swojej właściwości wykonuje zadania i czynności państwa członkowskiego, właściwego organu oraz właściwej władzy określone w rozporządzeniu nr 1069/2009 i przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia, w tym przeprowadza kontrole spełniania wymagań określonych w tych przepisach.

Kontrole przeprowadzane w zakładzie winny się odbywać zgodnie z zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu nr 882/2004. Potwierdzeniem tego, iż kontrole podmiotów zarejestrowanych lub zatwierdzonych zgodnie z rozporządzeniem nr 1069/2009, winny być realizowane zgodnie z zasadami rozporządzenia nr 882/2004, jest przepis pkt 2 i 3 preambuły tego rozporządzenia. Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 882/2004 rozporządzenie to ustanawia ogólne zasady wykonywania kontroli urzędowych mających na celu sprawdzenie zgodności z regułami ukierunkowanymi w szczególności na:

a) zapobieganie, eliminowanie lub ograniczanie dopuszczalnych poziomów zagrożenia ludzi i zwierząt, bezpośrednio lub poprzez środowisko naturalne;

oraz

b) gwarantowanie uczciwych praktyk w handlu paszami i żywnością oraz ochronę interesów konsumenta łącznie z etykietowaniem pasz i żywności oraz innymi formami przekazywania informacji konsumentom.

Z powyższego wynika zatem, iż przepisy o ubocznych produktach pochodzenia zwierzęcego (rozporządzenie nr 1069/2009 oraz Rozporządzenie Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz.U.UE.L.2011.54.1, z późn. zm.) stanowią bardziej szczegółowe prawo żywnościowe. A zatem kontrole przeprowadzane przez powiatowych lekarzy weterynarii winny być realizowane zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu nr 882/2004.

Jedną z podstawowych zasad w przypadku prowadzenia kontroli jest konieczność podjęcia przez powiatowego lekarza weterynarii właściwych działań zaradczych w przypadku ujawnienia podczas kontroli niezgodności w podmiocie nadzorowanym. Przepis art. 54 rozporządzenia nr 882/2004 nakłada na organ obowiązek odpowiedniego działania w przypadku wykrycia niezgodności. Zgodnie z ust. 1 przywołanego artykułu w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, podejmuje on działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze. W ust. 2 art. 54 prawodawca określa katalog środków, które może zastosować właściwy organ, (powiatowy lekarz weterynarii) w przypadku wykrycia niezgodności. Środkami tymi może być:

a) nałożenie procedur sanitarnych lub podjęcie wszelkich innych działań uważanych za niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa paszy lub żywności lub zgodności

z prawem paszowym i żywnościowym, zasadami dotyczącymi zdrowia zwierząt lub dobrostanem zwierząt;

b) ograniczenie lub zakaz wprowadzania do obrotu, przywozu lub wywozu paszy, żywności lub zwierząt;

c) monitorowanie oraz w razie konieczności, nakazanie wycofania i/lub zniszczenia paszy lub żywności;

d) upoważnienie do wykorzystania paszy lub żywności do celów innych niż te, do których były początkowo przeznaczone;

e) zawieszenie działania lub zamknięcie całego lub części danego przedsiębiorstwa na właściwy okres czasu;

f) zawieszenie lub wycofanie zatwierdzenia zakładu;

g) środki określone w art. 19 dotyczące przesyłek z państw trzecich;

h) wszelkie inne środki jakie właściwy organ uznaje za właściwe.

W ocenie Sądu działania podjęte przez organy orzekające w stosunku do skarżącego mieszczą się w katalogu środków określonych w art. 54 ust. 2 rozporządzenia nr 882/2004. Należy bowiem zauważyć, iż skoro skarżący jest podmiotem zatwierdzonym w kategorii podmiotów zajmujących się wytwarzaniem karm dla zwierząt domowych z produktów pochodnych pochodzenia zwierzęcego to z jednej strony musi spełniać odpowiednie wymagania przepisów odnośnie ubocznych produktów zwierzęcych, a z drugiej wymagania zawarte w przepisach odnoszących się do pasz.

Zgodnie z artykułem 5 ust. 1 rozporządzenia 767/2009 podmioty działające na rynku pasz przestrzegają odpowiednio obowiązków określonych w art. 18 i 20 rozporządzenia 178/2002 oraz art. 4 ust. 1 rozporządzenia 183/2005 w odniesieniu do paszy dla zwierząt niewykorzystywanych do produkcji żywności. W myśl art. 18 ust. 1

i ust. 4 podmioty działające na rynku pasz muszą zapewnić możliwość monitorowania pasz, oraz wszelkich substancji przeznaczonych do dodania pasz, bądź które można do nich dodać na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji, a ponadto pasze wprowadzane na rynek lub, które mogą być wprowadzone na ten rynek we Wspólnocie, powinny być stosownie etykietowane lub oznakowane w celu ułatwienia ich monitorowania, za pomocą stosownej dokumentacji lub informacji, zgodnie z odnośnymi wymogami lub bardziej szczegółowymi przepisami.

Zgodnie z art. 15 rozporządzenia 767/2009 materiały paszowe lub mieszanki paszowe nie są wprowadzane na rynek, chyba że wskazano za pośrednictwem etykietowania określone w tym artykule dane szczegółowe tj.:

a) rodzaj paszy: "materiał paszowy", "mieszanka paszowa pełnoporcjowa" lub "mieszanka paszowa uzupełniająca", stosownie do potrzeb;

b) nazwisko lub nazwa firmy i adres podmiotu działającego na rynku pasz odpowiedzialnego za etykietowanie;

c) jeżeli jest dostępny, numer zatwierdzenia zakładu osoby odpowiedzialnej za etykietowanie, przyznany zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 dla zakładów mających pozwolenie zgodnie z art. 23 ust. 2 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 lub z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 lub z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 183/2005. W przypadku, gdy osoba odpowiedzialna za etykietowanie posiada kilka numerów zatwierdzenia, korzysta ona z numeru otrzymanego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 183/2005;

d) numer referencyjny partii;

e) ilość netto wyrażona w jednostkach masy w przypadku produktów stałych oraz

w jednostkach masy lub objętości w przypadku produktów płynnych;

f) wykaz dodatków paszowych, poprzedzony nagłówkiem "dodatki" zgodnie

z rozdziałem I załącznika VI lub VII, w zależności od wymogów, i bez uszczerbku dla przepisów dotyczących etykietowania określonych w akcie prawnym dopuszczającym odpowiedni dodatek paszowy; oraz

g) zawartość wilgoci zgodnie z pkt 6 załącznika I.

Ponadto zgodnie z art. 16 rozporządzenia 767/2009, oprócz wymogów przewidzianych w artykule 15, etykietowanie materiałów paszowych obejmuje również nazwę materiału paszowego oraz obowiązkową deklarację odpowiadającą właściwej kategorii określonej w wykazie w załączniku V (...).

Należy przypomnieć, iż przeprowadzone przez organ inspekcji weterynaryjnej kontrole wykazały, iż do zakładu skarżącego trafiła przesyłka przetworzonego białka zwierzęcego kategorii III (MBM - category 3) z przedsiębiorstwa [...], o wielkości [...] kg w [...] workach typu "big-bag". W sprawie przedmiotowej przesyłki stwierdzono liczne nieprawidłowości uniemożliwiające przeprowadzenie wymaganej prawem identyfikacji i identyfikowalności materiału przedstawionego podczas kontroli jako materiał paszowy tj.:

– na dzień [...] marca 2014 r. brak informacji odnośnie tej przesyłki w systemie TRACES, co było niezgodne z wymogami art. 48 ust 3 lit b rozporządzenia 1069/2009 według którego właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia informuje właściwy organ państwa członkowskiego przeznaczenia za pomocą systemu Traces, zgodnie z decyzją 2004/292/WE, o każdej wysyłce do państw członkowskich przeznaczenia przetworzonego białka zwierzęcego pochodzącego

z materiału kategorii 3;

– brak stosownych etykiet produktu (na workach produktu umieszczono jedynie etykiety zawierające dane producenta opakowań, a nie odnoszące się do zawartości worków. Nie było więc oznakowania materiału, który miałby być wykorzystany jako materiał paszowy zgodnie z przepisami prawa paszowego oraz przepisami o ubocznych produktach pochodzenia zwierzęcego);

– okazanie dwóch dokumentów handlowych odnośnie tej samej przesyłki (Commercial Document o nr: Document reference [...], local reference no. [...], w polu nadawca: j.w. (Przedsiębiorstwo [...].), w polu odbiorca: Przedsiębiorstwo Handlowe [...] B. S. i W. Ś. Sp. J. ul [...] G. W., [...], miejsce dostarczenia: [...] J. J., [...] G.. Data wyjazdu [...] luty 2014, specyfikacja wystawiona przez firmę [...] oraz list przewozowy CMR nr [...], z dnia [...] marca 2014 roku oraz Comerical dokument - refence no. [...], local reference no - brak z dnia [...] marca 2014 roku, Nadawca [...] B. S. i W. Ś. Sp. J. ul [...] G. W., [...], odbiorca [...] Sp. z o.o. ul [...], [...] Ł., [...], miejsce dostarczenia: PHU [...] J. J., [...], [...] G., data dostarczenia [...] marca 2014 ilość [...] kg [...] big bags);

– niepełne dane w dokumencie CMR nr [...] odnośnie podmiotu transportującego (6221 w polu 23, gdzie wprowadzono dane przewoźnika PPHU "[...]" brak wymaganego podpisu i stempla przewoźnika).

Ponadto skarżący nie dostarczył żadnych dowodów na to, iż produkt, który został dostarczony do jego zakładu jest bezpieczny i pochodzi z "legalnego" źródła. A zatem, w ocenie Sądu, organu inspekcji weterynaryjnej zobligowane były podjąć odpowiednie działania zaradcze, zgodnie z art. 54 rozporządzenia nr 882/2004, co uczyniły.

Zdaniem Sądu w składzie orzekającym, zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, co skutkować miało naruszeniem przepisów prawa materialnego, należy uznać za niezasadne. Odnosząc się do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji

z naruszeniem przepisów o właściwości w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. , należy wskazać, iż w kontrolowanej sprawie został zachowany tok instancyjny postępowania zgodnie z art. 15 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii wydał zaskarżoną decyzję jako organ wyższego stopnia w związku ze złożonym przez skarżącego odwołaniem. Wydanie decyzji ostatecznej było poprzedzone postępowaniem i decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. jako organu I instancji w rozpoznawanej sprawie. Stąd też, zarzuty o braku przestrzegania przez organy inspekcji weterynaryjnej właściwości rzeczowej należy uznać za całkowicie niezasadne.

Zdaniem Sądu, zarzut dotyczący zmiany przez organ odwoławczy podstawy materialnoprawnej sprawy z naruszeniem zasady dwuinstancyjności w sposób uniemożliwiający skarżącemu weryfikację decyzji, co stanowi przesłankę nieważności

z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należy uznać za chybiony. Jego niezasadność wynika bowiem z uprawnień organu odwoławczego do ponownego rozpoznania sprawy co do istoty tj. merytorycznie od początku, w związku ze złożeniem środka odwoławczego. Jest to istota postępowania organu II instancji w administracyjnym toku postępowania (art. 15 w związku z art. 104 § 2 k.p.a.). [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii orzekł

w punkcie 3 decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. o usunięciu zakwestionowanego materiału paszowego na podstawie art. 28 rozporządzenia nr 1069/2009 uzasadniając, że brak możliwości identyfikacji i identyfikowalności przedmiotowego materiału paszowego

(w tym bez znaczenia jest okoliczność do której kategorii produktów ten materiał należy zakwalifikować) uzasadnia konieczność usunięcia w sposób określony w przepisach rozporządzenia nr 1069/2009, gdyż sposoby usuwania są tożsame dla produktów wszystkich trzech kategorii. Wbrew twierdzeniom skarżącego, ustalenie kategorii produktów nie leży w gestii organów orzekających w przedmiotowej sprawie, jak i nie ma żadnego znaczenia dla skarżącego, gdyż, jak wskazano powyżej, podstawa materialno-prawna ich usunięcia znajduje się we wskazanym art. 28 rozporządzenia nr 1069/2009.

Zarzut niewskazania podstawy prawnej zaskarżonej decyzji i naruszenie w ten sposób art. 107 § 1 k.p.a. należy uznać za nieuzasadniony, gdyż organ odwoławczy

w podstawie prawnej (części sentencyjnej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r.) wskazał na przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowi podstawę prawną rozstrzygnięcia reformatoryjnego organu wyższego stopnia. Zdaniem Sądu jest to wystarczające dla zrealizowania wymogów w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a. w zakresie powołania podstawy prawnej. Natomiast mające w kontrolowanej sprawie zastosowanie przepisy prawa materialnego organ odwoławczy zawarł w uzasadnieniu prawnym, realizując tym samym wymogi z art. 107 § 3 k.p.a.

W ocenie Sądu, również zarzut naruszenia art. 75 § 1 w związku z art. 138 § 2 k.p.a. należy uznać za chybiony. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły przesłanki do powoływania biegłego dla ustalenia kategorii zakwestionowanego materiału paszowego. Ta okoliczność nie miała bowiem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podstawą rozstrzygnięcia decyzji organu odwoławczego nie było przypisanie produktu do określonej kategorii produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, ale ustalenie jego pochodzenia. Produkt ten, po przeprowadzeniu szczegółowego postępowania wyjaśniającego, nie spełniał wymogów rozporządzenia nr 1069/2009. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, które w konsekwencji uniemożliwiły ustalenie faktycznego pochodzenia zakwestionowanego materiału, organy były uprawnione do orzeczenia o jego usunięciu, bez względu na okoliczności, do jakiej kategorii należy ten materiał zakwalifikować. Ze wskazanych powyżej przyczyn należy także za niezasadny uznać zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. przez

w szczególności nie ustosunkowanie się przez organ odwoławczy do zarzutów

w zakresie kwalifikacji kategorii materiału. Jak wykazano bowiem powyżej, okoliczność ta nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

W ocenie Sądu, należy w konsekwencji uznać, iż organy orzekające wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie

z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Nadto organ orzekający oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, organy uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.