Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1750/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156,  art. 158
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi K.B. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Straży Granicznej (dalej jako Komendant Główny SG) decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] o odmowie przyznania K. B. prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany przed zwolnieniem ze służby urlop wypoczynkowy i dodatkowy za lata 2009 – 2010, tj. za 64 dni kalendarzowych i decyzji Komendanta Głownego SG z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] utrzymującej tę decyzję w mocy.

Z akt administracyjnych wynika następujący stan sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r. K. B. zwrócił się do Komendanta Głównego SG, m. in. o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta [...] o Oddziału SG dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] odmawiającej przyznania wymienionemu prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany przed zwolnieniem ze służby urlop wypoczynkowy i dodatkowy za lata 2009 — 2010, tj. za 64 dni oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Komendanta Głównego SG z dnia [...] maja 2013 r. nr [...].

Komendant Główny SG decyzją z dnia [...] marca 2014 r., wydaną na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W wyniku rozpatrzenia wniosku strony o ponowne rozparzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2014 r., Komendant Główny SG decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] trzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.

K. B. zaskarżył decyzję Komendanta Głównego SG z dnia [...] lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1584/14 uchylił zaskarżoną decyzję, z powodu jej wydania w imienia piastuna organu przez pracownika, który podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu na podstawie art. 24 § 1 k.p.a.

Komendant Główny SG rozpatrzył wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nadzorczą tego organu z dnia [...] marca 2014 r. i decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny SG, powołując się na dorobek orzecznictwa i doktryny, przybliżył instytucję stwierdzenia nieważności decyzji ze szczególnym uwzględnieniem przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Organ podniósł, iż decyzje objęte kontrolą nadzorczą, orzekające w przedmiocie odmowy przyznania K. B. prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany przed zwolnieniem ze służby urlop wypoczynkowy i dodatkowy za lata 2009 – 2010, nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, na co wskazywał odwołujący się w swym wniosku. Bowiem z dniem 5 grudnia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1351). Przepis art. 2 tej ustawy uchylił, m. in. dotychczasowe brzmienie art. 118 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej ograniczające do trzech lat wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane przed zwolnieniem ze służby urlopy wypoczynkowe lub urlopy dodatkowe oraz ekwiwalent za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 37 ust. 3. Powołana nowelizacja z dnia 27 września 2013 r nie zawiera jednak przepisów derogacyjnych określających sposób traktowania okresów niewykorzystanych urlopów i czasu wolnego, do których funkcjonariusz nabył prawo przed dniem jej wejścia w życie. Jednocześnie z uzasadnienia projektu powołanej ustawy (senacki druk nr 387 z dnia 15 marca 2012 r.) wynika, że obradujące wspólnie komisje senackie Komisja Praw Człowieka, Praworządności i Petycji, Komisja Rodziny i Polityki Społecznej i Komisja Ustawodawcza, wprowadziły do projektu jedną poprawkę polegającą na skreśleniu przepisu art. 10 przewidującego retroaktywne działanie nowego prawa. Komisje przychyliły się też do poglądu, że przyznanie prawa do ekwiwalentu z mocą wsteczną rodziłoby poważne konsekwencje dla finansów publicznych.

Z przedstawionych powyżej względów organ I instancji zobowiązany był do zastosowania art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją z dnia 27 września 2013 r., pozostając w zgodzie z zasadą, w myśl której norma prawna ma zastosowanie do tych czynów, stosunków, czy zdarzeń, które powstają od momentu jej wejścia w życie. Ustawodawca mógł więc zadecydować, że od chwili wejścia w życie należy ją stosować do wszelkich stosunków, zdarzeń, czy stanów rzeczy danego rodzaju zarówno tych, które dopiero powstaną, jak i tych, które powstały przed wejściem w życie nowych norm, ale trwają w czasie dokonywania zmiany prawa.

Odnosząc się stawianego we wniosku odwoławczym zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., Komendant Główny stwierdził, iż nie jest on zasadny. Bowiem w pierwszej kolejności organ zobowiązany jest ustalić, na czym polegał brak czynnego udziału strony w postępowaniu, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, jakiego rodzaju jest to naruszenie, a także wykazanie, że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia uchybienia przepisowi art. 10 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt GSK 34/07, wyrok NSA z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1317/08). Tymczasem odwołujący nie wiąże faktu naruszenia art. 10 k.p.a., z żadnymi konkretnymi skutkami. W niniejszej sprawie organ administracyjny nie przeprowadzał postępowania dowodowego, z powodu braku takiej konieczności, a akta sprawy stanowią kopie zaskarżonych decyzji i korespondencji pomiędzy pełnomocnikiem wnioskodawcy a organem. Ponadto organ administracyjny umożliwił odwołującemu zapoznanie się z aktami postępowania. Wobec powyższego zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie.

Decyzja Komendanta Głównego SG z dnia [...] sierpnia 2015 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez K. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżając wymieniona decyzję w całości autor skargi zarzucił jej wydanie z naruszenie prawa materialnego:

1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez przyjęcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, że decyzja Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] kwietnia 2013 r., jak i decyzja Komendanta Głównego SG z dnia [...] maja 2013r. nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy przy wydawaniu tych decyzji w sposób rażący zastosowano art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej, czym także rażąco naruszono art. 66 ust. 2 i art. 2 Konstytucji RP;

2) art. 66 ust. 2 i art. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. i wyrażonej w niej zasadzie praworządności, wobec utrzymania w mocy decyzji Komendanta Głównego SG z dnia [...] marca 2014 r., w której to decyzji pominięto, że zarówno decyzja komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] kwietnia 2013 r. jak i decyzja Komendanta Głównego SG z dnia [...] maja 2013 r. - których to nieważności domaga się skarżący - zostały oparte na przepisie prawa (w ówczesnym brzmieniu) art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej, którego konstytucyjność została zakwestionowana i niekonstytucyjność ta była obu organom znana na dzień wydawania tych decyzji;

oraz naruszenie prawa procesowego:

3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy należało uchylić zaskarżoną decyzję i wydać rozstrzygnięcie stwierdzające nieważność decyzji odmawiających wypłacenia skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy;

4) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie,

5) wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji i błędne przyjęcie, że w wypadku niewskazania przepisów przejściowych w ustawie nowelizującej przepisy te mają zastosowanie tylko i wyłącznie do zdarzeń przyszłych, podczas gdy zgodnie z zasadami stosowania prawa przepisy takie należy stosować do wszystkich zdarzeń prawnych powstałych zarówno przed jej wejściem w życie, jak i po jej wejściu w życie,

Z powyższych względów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, iż w dniu [...] lutego 2010 r., na dwa lata przed zwolnieniem skarżącego ze służby w SG, Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, w części obejmującej słowa "nie więcej jednak niż za ostatnie 3 lata kalendarzowe" jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt K 1/08). Wiadomym zatem już wówczas było, że również i przepis art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o SG w części ograniczającej czasowo wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, nie jest konstytucyjny a w konsekwencji, że językowe znaczenie przepisu art. 118 ust. 1 pkt. 2 ustawy o Straży Granicznej nie powinno było stanowić podstawy do wydawania decyzji, odmawiającej skarżącemu ekwiwalentu za okres sprzed 3 lat.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny SG wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać legalność rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

Skarga ocenia wedle podany kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej stała się decyzja nadzorcza Komendanta Głównego SG orzekająca w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] odmawiającą przyznania K. B. prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany przed zwolnieniem ze służby urlop wypoczynkowy i dodatkowy za lata 2009 – 2010.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż postępowanie w kontrolowanej sprawie toczyło się w ramach postępowania nadzwyczajnego prowadzonego na zasadach określonych w art. 156-159 k.p.a. regulujących instytucję procesowo-materialną stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowanie to jest jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych. W orzecznictwie i doktrynie podnosi się, że stanowi ono wyjątek od uregulowanej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych w czasie. Zgodnie z ta zasadą decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne, w związku z tym uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Konsekwencją zasady trwałości decyzji ostatecznych jest fakt, iż decyzja administracyjna pomimo, że jest dotknięta jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a., funkcjonuje w obrocie prawnym, wywołuje skutki prawne i korzysta z domniemania ważności do momentu stwierdzenia jej nieważności przez organ administracyjny.

W postępowaniu prowadzonym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej organ bada wyłącznie, czy decyzja administracyjna w dacie jej podjęcia była dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową służącą eliminacji z obrotu prawnego aktów administracyjnych dotkniętych jedną z kwalifikowanych wad z art. 156 § 1 k.p.a., dopuszczalne jest ono więc jedynie w przypadku stwierdzenia wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter samodzielny i odrębny w stosunku do postępowania zwykłego. Organ nadzoru nie rozpatruje sprawy co do jej istoty, ale wyłącznie w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Ponieważ celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji obarczonej najcięższymi wadami uprawnienia decyzyjne organu orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji mają zatem charakter wyłącznie kasacyjny. Organ władny jest jedynie dlatego do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 k.p.a.) albo jej niezgodności z prawem (art. 158 § 2 k.p.a.) w przypadkach wskazanych w art. 156 § 2 k.p.a. bądź w przypadkach określonych w odrębnych przepisach.

Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera legalnej definicji "rażącego naruszenia prawa", chociaż jest to jedna z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji, wymieniona w powołanym art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Treść pojęcia "rażące naruszenie prawa" ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W piśmiennictwie prawniczym podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (zobacz: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2006 str. 743).

W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy naruszenie prawa jest oczywiste, co oznacza, iż istnieje sprzeczność między treścią rozstrzygnięcia a przepisem stanowiącym jego podstawę prawną, czyli decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionym w powyższym przepisie, wbrew przesłankom określonym w przepisie, gdy naruszony przepis może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, nie wymaga wykładni, nie jest ocenny (treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu poprzez proste ich zestawienie z sobą) oraz gdy skutki wywołane przez decyzję (dla strony oraz społeczne, gospodarcze), nie są możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (wystąpienie tych skutków powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa).

Zgodnie z art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – w brzmieniu obowiązującym w czasie wydania decyzji objętych kontrolą nadzorczą), funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1, ust. 3 – 8 i 12 otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielony na podstawie art. 37 ust. 3, nie więcej jednak niż za ostatnie 3 lata. Powołany przepis wskazuje, przy zastosowaniu wykładni językowej, na zawężenie prawa funkcjonariusza do otrzymania przedmiotowego ekwiwalentu do ostatnich 3 lat. Konstrukcja przepisu art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej, przy zastosowaniu wskazanej wykładni, nie pozostawiała organowi SG dowolności w zakresie oceny stanu faktycznego, czy też oparcia rozstrzygnięcia na uznaniu administracyjnym.

Faktem jest, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 23 lutego 2010 r. o sygn. akt K 1/08 orzekł o niezgodności art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji z Konstytucją RP i wyrok ten był już w obrocie prawnym, gdy organy SG orzekały o odmowie przyznania K. B. prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane przed zwolnieniem ze służby 64 dni urlopu wypoczynkowego i dodatkowego za lata 2009 – 2010. Nie oznacza to jednak, że przedmiotowym wyrokiem Trybunał Konstytucyjny uznał również niekonstytucyjność art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej, gdyż ten przepis, choć treściowo zbieżny z art. 114 ust. 1 ustawy o Policji, nie był przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego.

W kwestii stosowania powołanego art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny przedmiotowego orzeczenia wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2388/13 wskazując, iż stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności normy prawnej zawartej w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji nie pozostaje bez znaczenia dla stosowania normy tożsamej, która zakresowo obejmuje m.in. art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej. Powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego chociaż obalił wyłącznie domniemanie konstytucyjności tej normy w określonej części i derogował w części wskazany przepis ustawy o Policji, w którym jest ona zamieszczona, to jednak spowodował nowy sposób interpretowania jego treści. Niewątpliwie dotyczy to również wykładni art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy w tej sprawie. Posłużenie się powyższymi zasadami interpretacyjnymi przy wykładni art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej jest niezbędne po wyroku Trybunału Konstytucyjnego, gdyż bez umotywowanych racji nie należy tożsamym sformułowaniom w dwóch aktach prawnych nadawać różnych znaczeń.

Sąd II instancji, rozstrzygając o zasadności odmowy przyznania funkcjonariuszowi prawa do ekwiwalenty "za przedawniony urlop", co należy podkreślić, w postępowaniu zwykłym (nie nadzorczym), stwierdził, iż cyt.: "W niniejszej sprawie powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego należy przyjąć jako wskazówkę interpretacyjną w zakresie, w jakim Trybunał stwierdził, że przepis w części obejmującej słowa "nie więcej jednak niż za ostatnie 3 lata kalendarzowe" jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji RP". Dalej : "... uwzględniając treść i motywy omówionego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, takie rozumienie art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej nie odpowiadało dyrektywie interpretacyjnej wykładni w zgodzie z Konstytucją RP, gdyż naruszało jej zasady określone w art. 66 ust. 2 i art. 2, co w odniesieniu do tożsamo brzmiącej normy zawartej w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji stwierdził już Trybunał Konstytucyjny".

Skład orzekający w niniejszej sprawie powyższy pogląd w pełni podziela. Lecz o ile, jak w analizowanym przypadku, w postępowaniu zwykłym powinno dokonywać się prokonstytucyjnej wykładni przepisu prawa materialnego rangi ustawowej, polegającej na odejściu od literalnego art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o straży Granicznej, poprzez pominięcie części jego treści i niezastosowanie się przez organ do tej wykładni stanowi o naruszeniu tego przepisu w związku z ww. przepisami Konstytucji RP, o tle w postępowaniu nieważnościowym ocena zastosowania tego przepisu, przy posłużeniu się wykładnią językową, nie może być poczytywana za rażące naruszenie prawa.

Skoro przepisy prawa powodują rozbieżną wykładnię, mniej lub bardziej uzasadnioną, zatem fakt wyboru jednej z tych interpretacji przez sądy administracyjne i niezastosowanie się do niej przez organ, nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa (przykładowo wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 383/07 i z dnia 30 maja 2008 r. sygn., akt II OSK 404/08).

Tym samym, w świetle powyższych uwag, Komendant Główny SG w decyzji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] oraz Komendant [...] Oddziału SG z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] naruszyli przepis prawa materialnego stanowiący podstawę ich wydania, lecz to naruszenie nie ma postaci kwalifikowanej, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tym samym wady prawne tych decyzji nie dają organowi nadzorczemu podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 k.p.a.

Dlatego też w ocenie Sądu, Komendant Główny SG zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności objętych kontrolą nadzorczą decyzji. To z kolei czyni zarzuty skargi w całości bezzasadnymi.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.