Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1180/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia ... kwietnia 2019 r. nr ... w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz T. sp. z o.o. z siedzibą w S.kwotę 20950 zł (dwadzieścia tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej jako: "Strona", lub "Skarżąca") jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], która organ ten uchylił własną decyzję z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] (zobowiązującą Stronę do zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy rozliczeniowe październik 2014 r. – kwiecień 2017 r.):

a) w części dotyczącej okresów sprawozdawczych od października do grudnia 2014 r., luty 2015 r., od kwietnia do czerwca 2015 r., sierpień 2015 r. wrzesień 2015 r., grudzień 2015 r., styczeń 2016 r., luty 2016 r., czerwiec 2016 r., od sierpnia do października 2016 r., grudzień 2016 r., od stycznia do kwietnia 2017 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie;

b) w części dotyczącej okresów sprawozdawczych: marzec 2015 r., lipiec 2015 r., październik 2015 r., listopad 2015 r., lipiec 2016 r., listopad 2016 r. i orzekł o zwrocie środków PFRON pobranych przez Stronę nienależnie tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za:

marzec 2015 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 5 maja 2015 r. do dnia wpłaty;

lipiec 2015 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 2 września 2015 r. do dnia wpłaty;

październik 2015 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 27 listopada 2015 r. do dnia wpłaty;

listopad 2015 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 22 grudnia 2015 r. do dnia wpłaty;

lipiec 2016 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 2 września 2016 r. do dnia wpłaty;

listopad 2016 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 28 grudnia 2016 r. do dnia wpłaty;

c) w pozostałym zakresie organ utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2018 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniach od 22 do 26 stycznia 2018 r. oraz od 29 do 31 stycznia 2018 r., PFRON przeprowadził kontrolę w zakresie ustalenia stanu faktycznego i prawnego dotyczącego spełniania przez Stronę warunków do otrzymywania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: od października 2014 r. do kwietnia 2017 r.

W trakcie kontroli stwierdzono następujące nieprawidłowości:

Niezgodność wykazywanych w informacji INF-D-P danych osobowych - stwierdzono w odniesieniu do 1 pracownika za 31 miesięcy;

Brak orzeczenia o stopniu niepełnosprawności - stwierdzono w odniesieniu do jednego pracownika za 31 miesięcy;

Niezgodność wykazanego stopnia niepełnosprawności w informacji INF-D-P z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności w odniesieniu do 4 pracowników łącznie za 70 miesięcy;

Błąd schorzeń specjalnych w odniesieniu do 8 pracowników łącznie za 79 miesięcy;

Rozbieżności między wykazywanymi w dokumentach INF-D-P kwotami kosztów płacy a stanem faktycznym - stwierdzono w odniesieniu do 10 pracowników za 10 miesięcy;

Nieterminowe opłacenie składek ZUS - stwierdzono w odniesieniu do 336 pracowników za 894 miesięcy;

Złożenie informacji INF-D-P w odniesieniu do pracowników posiadających lekki lub umiarkowany stopień niepełnosprawności, którzy od marca 2011 roku maja ustalone prawo do emerytury - w odniesieniu do 17 pracowników łącznie za 22 miesiące;

Wypłata wynagrodzenia po terminie złożenia informacji INF-D-P oraz wniosku Wn-D za dany okres rozliczeniowy w odniesieniu do 3 pracowników łącznie za 3 miesiące.

Wyniki powyższej kontroli ujęto w protokole kontroli z dnia 31 stycznia 2018 r. ,do którego kontrolowany wnioskodawca nie wniósł zastrzeżeń.

W wystąpieniu pokontrolnym skierowanym do strony poinformowano ją o stwierdzonych nieprawidłowościach oraz o tym, że nieprawidłowości te skutkują nienależnym pobraniem środków PFRON tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w łącznej kwocie [...] zł.

Strona wniosła zastrzeżenia do wystąpienia pokontrolnego pismem z dnia 14 marca 2018 r.

Następnie pismem z dnia 3 kwietnia 2018 r. wezwano Stronę do zwrotu kwoty [...] zł w terminie 3 miesięcy na rachunek bankowy Funduszu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia otrzymania środków do dnia ich zwrotu.

Skarżąca nie zwróciła środków w wyznaczonym terminie, wobec czego PFRON pismem z dnia 10 sierpnia 2018 r. poinformował ją o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie o zwrot środków, których wysokość oszacowano wstępnie na [...] zł.

Pismem z dnia 21 sierpnia 2018 r. Strona zwróciła się o wyjaśnienie rozbieżności oszacowanej kwoty do zwrotu pobranych środków z kwotą wystąpienia pokontrolnego, a także wniosła o umorzenie postępowania w całości z uwagi na błędy wynikające z czynności kontrolnych.

W odpowiedzi z dnia 11 września 2018 r. organ wyjaśnił, że kwota do zwrotu z tytułu nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych uległa zmianie związku z dokonaniem przez stronę korekty zwiększającej wniosku Wn-D za okres sprawozdawczy maj 2016 r.

Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. Prezes Zarządu PFRON zobowiązał Stronę do zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy rozliczeniowe październik 2014 r. – kwiecień 2017 r. w łącznej wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ powołał się kolejno na poszczególne nieprawidłowości ujawnione w toku kontroli.

Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc zarzuty naruszenia

- art. 107 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. "poprzez brak korelacji podstaw faktycznych decyzji z wskazanymi przez organ w rozstrzygnięciu kwotami";

błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie ustalenia, że Strona opłaciła składki na ubezpieczenia społeczne pracowników za miesiące styczeń 2015 r., marzec 2016 r., kwiecień 2016 r., maj 2016 r. z opóźnieniem terminu wyznaczonego treścią art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 511 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą o rehabilitacji", podczas gdy w rzeczywistości Strona uchybiła temu obowiązkowi wyłącznie za okres maj 2016 r. i tylko co do kwoty [...] zł, co narusza istotę art. 7 k.p.a.;

brak ustosunkowania się organu do pisma Strony złożonego w odpowiedzi na wystąpienie pokontrolne, co narusza istotę art. 10 k.p.a. i art. 78 ust. 1 k.p.a.;

brak wskazania w zaskarżonej decyzji, na podstawie której z wymienionych w treści art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji przesłanek organ orzekł o obowiązku zwrotu środków Funduszu, co uniemożliwia odwołującej właściwe ustosunkowanie się do stawianych zarzutów, co stanowi w konsekwencji naruszenie art. 8 k.p.a.;

- naruszenie art. 49e ust. 1 w zw. z art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji oraz art. 81a ust. 1 k.p.a., poprzez błędną jego wykładnię i wydanie decyzji (w części dotyczącej punktów 4,18,19,20) nakazującej zwrot całości dofinansowania z PFRON do pracowników niepełnosprawnych za miesiące styczeń 2015 r., marzec 2016 r., kwiecień 2016 r., maj 2016 r., podczas gdy z jednoznacznej treści ww. przepisu wynika, że zwrotowi podlegają środki wyłącznie w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. Prezes Zarządu PFRON uchylił częściowo własną decyzję z dnia [...] listopada 2018 r. i umorzył postępowanie, w innej części uchylił tę decyzję i orzekł co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymał tę decyzję w mocy. Szczegóły sentencji decyzji z dnia [...] kwietnia 2019 r. przedstawiono powyżej.

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ przedstawił kolejno argumentację dotyczącą nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli. W pierwszym rzędzie wskazał więc, że Strona ubiegając się o dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego M. S. wykazała w dokumentach INF-D-P błędne dane osobowe za okresy sprawozdawcze od października 2014 r. do kwietnia 2017 r. Nieprawidłowość ta nie została następnie usunięta za pomocą korekt wniosków składanych za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji.

Odnośnie braku orzeczeń o niepełnosprawności organ wskazał, że z ustaleń kontrolujących wynika, iż że Strona ubiegała się o dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego p. M. G. pomimo braku orzeczenia o niepełnosprawności za okresy od października 2014 r. do kwietnia 2017 r. Orzeczenie takie nie zostało również przedstawione przez Stronę w toku postępowania. Jednocześnie organ zauważył, że Strona usunęła nieprawidłowości za pomocą korekt wniosków Wn-D wraz z załącznikami INF-D-P składanymi za pośrednictwem SODiR za okresy sprawozdawcze od października do grudnia 2014 r., od lutego 2015 r. do lutego 2016 r., oraz od czerwca 2016 r. do kwietnia 2017 r. oraz dokonał zwrotu nienależnie pobranego dofinansowania za okresy od października do grudnia 2014 r., od lutego do września 2015 r., grudzień 2015 r., czerwiec 2016 r., od sierpnia 2016 r. do kwietnia 2017 r. W przypadku okresów sprawozdawczych październik i listopad 2015 r. oraz lipiec 2016 r. strona nie zwróciła środków PFRON w pełnej wysokości. Niemniej jednak w przypadku okresów sprawozdawczych styczeń 2015 r., od marca do maja 2016 r. nieprawidłowości nie zostały usunięte za pomocą korekt wniosków Wn-D wraz z załącznikami INF-D-P składanymi za pośrednictwem SODiR oraz Strona nie zwróciła środków PFRON za wskazane okresy.

W odniesieniu do niezgodności wykazanego stopnia niepełnosprawności w informacji INF-D-P z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności organ wskazał, że nieprawidłowość ta dotyczyła czterech pracowników Strony, jednak w toku postępowania Strona uzupełniła dokumenty potwierdzające stopień niepełnosprawności dwóch spośród tych pracowników. W odniesieniu do trzeciego pracownika przeprowadzone postępowanie wykazało, że za okresy sprawozdawcze od lutego do marca 2016 r. środki PFRON nie zostały pobrane prze stronę. Nieprawidłowości dotyczące pracownika M. C. nie zostały usunięte przez Stronę jedynie w zakresie okresu sprawozdawczego styczeń 2015 r.

Dalej organ odniósł się do kwestii błędu schorzeń specjalnych wskazując, że dokumenty przedstawione przez Stronę nie stanowią podstawy do usunięcia nieprawidłowości w powyższym zakresie.

Odnośnie rozbieżności między wykazywanymi w dokumentach INF-D-P kwotami kosztów płacy a stanem faktycznym organ zaznaczył, że w przypadku części pracowników, błąd ten nie skutkował pobraniem dofinansowania w wysokości wyższej od należnej, a przypadku pozostałych Strona podczas prowadzonego postępowania usunęła nieprawidłowości za pośrednictwem SODiR oraz dokonała zwrotu nienależnie pobranego dofinansowania w powyższym zakresie.

Odnosząc się do kolejnej nieprawidłowości stwierdzonej podczas kontroli organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, miesięczne dofinansowanie nie przysługuje, jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. W oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w trakcie kontroli ustalono, że Strona z naruszeniem ww. terminu opłaciła składki ZUS za okresy sprawozdawcze styczeń 2015 r., marzec 2016 r., kwiecień 2016 r. oraz maj 2016 r. (dot. deklaracje ZUS DRA za okresy luty 2015 r., kwiecień 2016 r., maj 2016 r. oraz czerwiec 2016 r.). Organ podkreślił przy tym, że zawarte w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 sformułowanie "miesięczne dofinansowanie nie przysługuje" oznacza, że decyzja wydana na podstawie ww. przepisu nie ma charakteru uznaniowego charakteryzującego się swobodą decyzyjną organu, lecz jest to tzw. decyzja związana.

Dalej organ podniósł, że zgodnie z treścią art. 26a ust. 1a1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, miesięczne dofinansowanie nie przysługuje na pracowników zaliczonych do umiarkowanego lub lekkiego stopnia niepełnosprawności, którzy mają ustalone prawo do emerytury. Z ustaleń kontrolujących poczynionych na podstawie dokumentów przedstawionych przez pracodawcę podczas kontroli wynika natomiast, że Strona ubiegała się o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, którzy posiadali orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i ustalone prawo do emerytury. W przypadku czterech takich pracowników Strona nienależnie pobrała dofinansowanie.

Odnośnie nieprawidłowości polegającej na wypłacie wynagrodzenia po dacie złożenia wniosku Wn-D organ wskazał, iż co prawda Strona nie przekazała dokumentów wskazujących na wypłatę wynagrodzenia trzem pracownikom niepełnosprawnym przed złożeniem wniosku Wn-D za luty 2017 r., niemniej jednak nieprawidłowość ta została usunięta za pośrednictwem SODiR, a Strona zwróciła nienależnie pobrane środki PFRON.

Podsumowując organ stwierdził, że Strona nienależnie pobrała środki PFRON tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze styczeń 2015 r., marzec 2015 r., lipiec 2015 r., październik 2015 r., listopad 2015 r., marzec 2016 r., kwiecień 2016 r., maj 2016 r., lipiec 2016 r. oraz listopad 2016 r. w łącznej wysokości [...] zł. Organ przedstawił też sposób obliczenia nienależnie pobranego dofinansowania za okresy marzec 2015 r., lipiec 2015 r., październik 2015 r., listopad 2015 r., lipiec 2016 r., listopad 2016 r. Wyjaśnił również, że w przypadku okresów sprawozdawczych: od października do grudnia 2014 r., luty 2015 r., od kwietnia do czerwca 2015 r., sierpień 2015 r., wrzesień 2015 r., grudzień 2015 r., styczeń 2016 r., luty 2016 r., czerwiec 2016 r., od sierpnia do października 2016 r., grudzień 2016 r., od stycznia do kwietnia 2017 r. należało umorzyć postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe, zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., albowiem Strona w przypadku ww. okresów usunęła stwierdzone podczas kontroli nieprawidłowości za pośrednictwem SODiR oraz zwróciła nienależnie pobrane środki PFRON

Następnie Prezes Zarządu PFRON odniósł się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uznając je za niezasadne. Organ ten wskazał w szczególności, że podczas prowadzonego postępowania ustalono na podstawie informacji przekazanych przez ZUS w piśmie z dnia 12 lutego 2019 r., znak: [...], że strona opłaciła składki ZUS od wynagrodzeń z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów przekraczającym 14 dni (składki ZUS nie zostały opłacone zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji). System wsparcia zatrudnienia osób niepełnosprawnych w formie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych uznaje natomiast koszty płacy jako całość i nie ma możliwości wnioskowania o dofinansowanie jedynie do części tych kosztów. Ustawodawca nie przewidział wyjątków w tym zakresie, w przypadku gdy strona poniosła koszty płacy po terminie w postaci opłacenia składek ZUS od wynagrodzeń, konsekwencją tego jest utrata uprawnienia do dofinansowania w całości za dany okres w którym stwierdzono nieprawidłowość. Tym samym wykładnia przepisu art. 26 ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, nie pozwala przyjąć, że warunek z powyższego przepisu został zachowany, gdy pracodawca opłacił składki ZUS z uchybieniem terminów. W przypadku okresów sprawozdawczych styczeń 2015 r. oraz od marca do maja 2016 r. na podstawie informacji przekazanych przez ZUS ustalono, że Strona nie opłaciła składek ZUS zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, wobec czego za ww. okres w całości zostało pobrane nienależnie dofinansowanie.

Strona wniosła skargę na powyższą decyzję w zakresie w jakim utrzymano nią w mocy wcześniejszą decyzję organu z dnia [...] listopada 2018 r. Skarżąca podniosła zarzuty:

Naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 10 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a. zw. z art. 45 ust. 3a i art. 66 ustawy o rehabilitacji polegające na naruszeniu przez organ zasady czynnego udziału strony w każdym stadium sprawy polegające na uniemożliwieniu Skarżącej wypowiedzenia się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego, w tym złożenia stosownych wniosków dowodowych, w szczególności w aspekcie wykazania, że Skarżąca opłaciła składki na ubezpieczenia społeczne pracowników niepełnosprawnych za miesiące: styczeń 2015 r., marzec 2016 r., kwiecień 2016 r., maj 2016 r. bez opóźnienia terminu wyznaczonego treścią art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji w konsekwencji orzekanie na podstawie materiału dowodowego, co do którego Skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się i obrony swoich interesów;

art. 107 § 1 pkt 2 k.p.a. zw. z art. 45 ust. 3a i art 66 ustawy o rehabilitacji, poprzez brak ewentualnie błędne wskazanie daty wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym;

art. 8 w zw. art. 75 ust 1 k.p.a. zw. z art. 45 ust. 3a i art. 66 ustawy o rehabilitacji polegające na niedopuszczeniu złożenia dowodów przez stronę po zakończeniu postępowania dowodowego przez organ i nierozpoznanie wniosku strony z dnia 3 kwietnia 2019 r.;

art. 80 w zw. z art. 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 45 ust. 3a i art. 66 ustawy o rehabilitacji, przez przekroczenie swobodnej oceny dowodów i oparcie rozstrzygnięcia na dowodach w postaci pism ZUS w szczególności z 12 lutego 2019 r. (pismo, to miało rzekomo stanowić dowód potwierdzający terminowość rozliczenia kosztów płac w postaci składek na odpowiednie Fundusze ZUS na indywidualnych kontach pracowników niepełnosprawnych), a które to dowody nie są istotne z punktu widzenia normy prawnej określonej brzmieniem art. 26a ust. 1 a1 pkt 3 w zw. z art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji, bowiem mogą stanowić jedynie dowody na ogólne rozliczenie stanu konta Skarżącej w ZUS, jako płatnika składek, a tym samym nie są jednoznacznymi i kompletnymi dowodami zmierzającymi do udowodnienia, w jakich terminach Spółka poniosła koszty płacy w postaci składek na odpowiednie fundusze ZUS dla pracowników niepełnosprawnych w spornych okresach rozliczeniowych;

art. 80 w zw. z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz w zw. art. 45 ust. 3a i art. 66 ustawy o rehabilitacji, poprzez brak ustalenia przez PFRON prawdy obiektywnej i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w oparciu o dowody posiadane przez PFRON we własnych zasobach informatycznych tj. dane z INF-D-P złożone przez stronę za pracowników niepełnosprawnych za sporne okresy sprawozdawcze;

art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz w zw. art. 45 ust. 3a i art. 66 ustawy o rehabilitacji, polegające na nierozpoznaniu materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i dokonanie błędnych ustaleń faktycznych:

- w zakresie ustalenia, że koszty pracy pracowników niepełnosprawnych za miesiące: styczeń 2015 r., marzec 2016 r., kwiecień 2016 r., maj 2016 r. zostały opłacone z przekroczeniem wskazanego w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, podczas gdy w rzeczywistości Skarżąca nie uchybiła temu obowiązkowi, co narusza istotę art. 7 k.p.a.;

- w zakresie ustalenia kwot do zwrotu dla pracowników: S. B., M. G., M. G., P. M., O. J., S. H., W. J., T. Z.,

2. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.

a. art. 2 pkt 4a) oraz art. 26a ust. la1 ustawy o rehabilitacji w zw z art. 16 ust. 1, ust. 1b, ust. 2 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 300 powoływana jako "u.s.u.s") w zw. z błędną jego wykładnią i przyjęciem, że miesięczne koszty pracy oznaczają wszystkie wykazywane przez pracodawcę w deklaracji DRA składki, mimo że dla połowy tych kwot Skarżąca jest tylko płatnikiem składek, podczas gdy przepis art. 2 pkt 4a) ustawy o rehabilitacji wymienia wyłącznie obowiązkowe składki finansowane przez pracodawcę,

b. art. 32 ust. 2 w zw z art. 69 w zw z art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez zastosowanie sankcji w postaci nakazania zwrotu całości dofinansowania z PFRON do pracowników niepełnosprawnych za miesiące: styczeń 2015 r., marzec 2016 r., kwiecień 2016 r., maj 2016 r., mimo że całość kosztów została opłacona za pracowników niepełnosprawnych, zaś jedynie niewielka część z tych kosztów została opłacona z uchybieniem terminu wskazanego w art. 26a ust. 11 pkt. 1 ustawy o rehabilitacji, co w konsekwencji powoduje, że zastosowana sankcja jest niewspółmiernie dolegliwa do stopnia naruszenia obowiązków przez Skarżącą i w ostatecznym rachunku obciąży niepełnosprawnych pracowników Skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę. marzenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2335 dalej: ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ppsa, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa ).

Przechodząc do merytorycznej analizy sprawy sąd zauważa, że zastosowanie w sprawie znajdują przepisy prawa materialnego obowiązujące na datę złożenia wniosku o wypłatę przedmiotowego dofinansowania. Wynika to z faktu, że organ ocenia zasadność przyznania pomocy na podstawie danych wynikających z wniosku oraz informacji do niego załączonych, a więc według danych z dnia złożenia wniosku. Skoro pomoc publiczna w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wiąże się z zatrudnieniem pracownika niepełnosprawnego w określonym miesiącu, to prawo do tej pomocy jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc jest udzielana, jeżeli od tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy. Potwierdza to rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U.UE L z dnia 26 czerwca 2014 r., nr 187, s. 1 ze zm., dalej: rozporządzenie 651/2014), które wskazuje w art. 2 pkt 28, że "data przyznania pomocy" oznacza dzień, w którym beneficjent nabył prawo otrzymania pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym. Również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ten pogląd nie jest kwestionowany (patrz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2013 r., sygn. akt II GSK 765/12; z 25 lutego 2015r., sygn. akt II GSK 464/14, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 czerwca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3594/15).

Pomoc dotyczy zatem pokrycia wskazanej części kosztów kwalifikowanych, jako kosztów płacy, poniesionych w konkretnym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego przy spełnieniu w tym okresie warunków prawem przewidzianych.

Od tej reguły istnieje jeden wyjątek, prawidłowo zastosowany w sprawie niniejszej. Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o Solidarnościowym Funduszu Wsparcia Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2192), do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie przepisów zmienianych w art. 23 pkt 1 stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Ustawa weszła w życie w dniu 1.01.2019 r.

Ustawa z dnia 23 października 2018 r. dokonała modyfikacji zapisów art. 26a ustawy o rehabilitacji wprowadzając ust. 1a2 w brzmieniu: "Kwota miesięcznych należytych składek, o których mowa w art. 2 pkt 4a, opłaconych z uchybieniem terminu, o którym mowa w ust. 1a1 pkt 3, nie może przekroczyć wysokości 2% składek należnych za dany miesiąc". Limit ten został wyliczony przez PFRON, aczkolwiek nieprawidłowo , o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia.

W sprawie ustalono, że spółka wg organu, w stosunku do pracowników nie opłaciła składek ZUS od wynagrodzeń za okresy rozliczeniowe: styczeń 2015 r. , marzec 2016 r. , kwiecień 2016 r. i maj 2016 r. zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji.

Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przysługuje pracodawcy po spełnieniu warunków określonych w art. 26a-26c ustawy o rehabilitacji.

Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1. Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, zwane dalej "miesięcznym dofinansowaniem", przysługuje w kwocie: 1) 1.800 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego stopnia niepełnosprawności; 2) 1.125 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności; 3) 450 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do lekkiego stopnia niepełnosprawności.

Przypomnieć należy, że przy stosowaniu przepisu art. 26a ustawy o rehabilitacji (stanowiącym przesłanki nabycia uprawnienia przez pracodawcę) oraz przy jego wykładni należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Wykładnia przepisów krajowych powinna być zgodna z wykładnią przepisów unijnych. W myśl bowiem art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia 651/2014.

Zgodnie z art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Art. 33 ust. 1 rozporządzenia 651/2014 wskazuje, że pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I. Tym samym pomoc jest zgodna ze wspólnotowym rynkiem tylko w wypadku spełnienia warunków określonych przepisami. W wypadku niespełnienia takich warunków pomoc taka jest pomocą bezprawną (niedozwoloną).

Rozporządzenie 651/2104 definiuje pojęcie pracownika niepełnosprawnego w art. 2 pkt 3 i wg tego przepisu pracownikiem niepełnosprawnym jest każda osoba, która: a) jest uznana za osobę niepełnosprawną na mocy prawa krajowego; lub b) ma długotrwale naruszoną sprawność fizyczną, umysłową, intelektualną lub sensoryczną, co może, w oddziaływaniu z różnymi barierami, utrudniać im pełne i skuteczne uczestnictwo w środowisku pracy na równych zasadach z innymi pracownikami.

Zgodnie z treścią art. 2 pkt 10 ustawy o rehabilitacji niepełnosprawność to trwała lub okresowa niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodującą niezdolność do pracy. Natomiast osobą niepełnosprawną jest zgodnie z art. 1 ustawy o rehabilitacji jest osoba, której niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem: 1) o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności lub 2) o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów, lub 3) o niepełnosprawności, wydanym przed ukończeniem 16 roku życia.

Zgodnie z art. 33 ust. 5 rozporządzenia 651/2014 intensywność pomocy nie przekracza 75 % kosztów kwalifikowalnych. Z kolei koszty kwalifikowalne to koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego (art. 33 ust. 2)

Mając powyższe przepisy na uwadze należy stwierdzić, że aby strona mogła uzyskać dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych musi spełniać warunki do uzyskania tej pomocy publicznej na ostatni dzień miesięcznego okresu sprawozdawczego. Tym samym, zmiany w sytuacji podmiotu nie związane z jego działaniem lub zaniechaniem nie mogą mieć wpływu na możliwość uzyskania dofinansowania. Odnosi się to również do korekt deklaracji, które mogą mieć miejsce, ale tylko w sytuacjach niezależnych do pracodawcy.

Zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni.

W myśl art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji kwota miesięcznego dofinansowania nie może przekroczyć 90% faktycznie i terminowo poniesionych miesięcznych kosztów płacy, a w przypadku pracodawcy wykonującego działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zwanego dalej "pracodawcą wykonującym działalność gospodarczą", 75% tych kosztów. Tym samym art. 26a ust. 4 w zakresie intensywności pomocy dla osób prowadzących działalność gospodarczą jest odzwierciedleniem art. 33 ust. 5 rozporządzenia 651/2014.

Koszty płacy oznaczają, zgodnie z art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji, wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Oznacza to, że twierdzenia strony, że przy ustalaniu opóźnienia w płatności kosztów płacy należy brać pod uwagę jedynie opóźnienia w odprowadzeniu obowiązkowych składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe, są błędne. Koszty pracy oznaczają bowiem również wynagrodzenia brutto , które także winny być poniesione w terminie. W konsekwencji oznacza to, że składki emerytalne i zdrowotne, których pracodawca jest tylko płatnikiem, dla zachowania prawa do dofinansowania z PFRON , także winny zostać poniesione w terminie.

Należy zauważyć, że za terminowo poniesione koszty płacy uznaje się te, które zostały poniesione w terminach wynikających odpowiednio z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (wynagrodzenie), z ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (należności składkowe) oraz z ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń).

W sprawie sporna jest kwestia związana z opłaceniem należności składkowych.

Jak stanowi art. 47 ust. 1 usus płatnik składek przesyła w tym samym terminie deklarację rozliczeniową, imienne raporty miesięczne oraz opłaca składki za dany miesiąc, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2a i 2b, nie później niż: 1) do 10 dnia następnego miesiąca - dla osób fizycznych opłacających składkę wyłącznie za siebie; 2) do 5 dnia następnego miesiąca - dla jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych; 3) do 15 dnia następnego miesiąca - dla pozostałych płatników.

Należy wskazać, że przy wykładni przepisów krajowych trzeba mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Jest to szczególnie istotne przy odkodowaniu normy prawnej wskazanej w powołanym art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z cytowanym art. 33 ust. 2 rozporządzenia 651/2014 za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego. Tym samym przepisy dotyczące dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jednoznacznie wiążą koszty płacy z zatrudnieniem konkretnego pracownika niepełnosprawnego, a nie wszystkich pracowników, w tym pracowników pełnosprawnych.

Zasadnie zatem skarżąca stwierdza, że nieterminowe pokrywanie przez pracodawców miesięcznych kosztów płacy, o którym mowa w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji odnosi się wyłącznie do kosztów płacy pracownika niepełnosprawnego, a nie pracowników ogółem. Sąd wyjaśnia, że rola Prezesa PFRON jest ograniczona do kontroli działalności pracodawcy w zakresie odnoszącym się tylko do osób niepełnosprawnych, a nie w całej rozciągłości, która nie ma wpływu na wynagrodzenie osób niepełnosprawnych. W wypadku, gdy nie ma żadnych wątpliwości, że koszty płacy osoby niepełnosprawnej zostały pokryte w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, to niepokrywania kosztów płacy osób pełnosprawnych w wymaganych terminach organ nie może oceniać w kontekście art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji, a jedynie w takim wypadku jest zobowiązany do ustalenia, czy przedsiębiorca nie znajduje się w trudniej sytuacji ekonomicznej wg kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej (art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji). Ustawa o rehabilitacji posługując się pojęciem koszty płacy odnosi je do kosztów płacy poniesionych w związku z zatrudnieniem osób niepełnosprawnych a nie pracowników pełnosprawnych. Dlatego też w ocenie sądu Prezes PFRON badając, czy wystąpiła przesłanka z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji powinien był ustalić, czy strona poniosła koszty płacy pracownika niepełnosprawnego z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów. W sprawie w takiego ustalenia organ dokonał i jednoznacznie ustalił, że za wskazane okresy strona nie poniosła kosztów płacy (składek na ubezpieczenia) w terminie wskazanym w art. 26 ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Na podstawie przedstawionych informacji pochodzących od ZUS, a więc informacji mających walor dokumentu urzędowego ustalił, że składki na ubezpieczenia za okresy rozliczeniowe: styczeń 2015 r. oraz marzec, kwiecień, maj 2016 r. zostały opłacone ostatecznie odpowiednio w dniu 2 kwietnia 2015 r., 7 czerwca 2016 r., 12 sierpnia 2016 r. tj. z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni.

W tym miejscu Sąd zaznacza, że nie podziela stanowiska Prezesa PFRON w zakresie stosowania art. 62 § 1 O.p. Myli się bowiem Prezes PFRON wskazując, że sposób rozliczania wpłat na poszczególne fundusze ZUS, określa nie Ordynacja podatkowa tylko akt wykonawczy do ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W ocenie Sądu powołane rozporządzenie Rady Ministrów istotnie co do zasady wskazuje na konkretny sposób zaliczania wpłat na poszczególne fundusze. Jednakże strona może wystąpić z żądaniem do ZUS o inny sposób rozliczenia wpłaty niż wskazany przez powołane wyżej rozporządzenie Rady Ministrów.

Art. 62 § 1 O.p. wskazuje, że jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę, z zastrzeżeniem § 2, zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Tym samym sam zobowiązany może wskazać fundusze na które dokonuje wpłaty środków, a ZUS w myśl § 12 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów dokonuje rozliczenia dokonanej przez płatnika składek wpłaty na koncie płatnika i zewidencjonowania danych na koncie ubezpieczonego za dany miesiąc kalendarzowy na podstawie deklaracji oraz raportów lub deklaracji korygującej i raportów korygujących, w części przypadającej na dany fundusz według podziału ustalonego zgodnie z § 7 ust. 1. Jednakże takie wskazanie musi nastąpić w dacie dokonania wpłaty, a nie po dokonaniu już rozliczenia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów. Powyższe stanowisko Sądu jest zgodnie zarówno z poglądami doktryny, jak i orzecznictwem sądowoadministracyjnym w tym zakresie. Zgodnie bowiem z komentarzem do art. 62 op (Andrzej Huchla, w Dzwonkowski Henryk, Huchla Andrzej, Kosikowski Cezary, Ordynacja podatkowa, Komentarz) zaliczenie to dokonywane jest przede wszystkim zgodnie ze wskazaniem podatnika, jeżeli podatnik w tej kwestii się wypowiedział. Wskazanie takie może nastąpić równocześnie z wpłatą albo wcześniej, jako zapowiedź przyszłego trybu zaliczania wpłat. Wskazanie późniejsze jest bezskuteczne, ponieważ, wobec nieistnienia wypowiedzi podatnika w tej kwestii, zaliczenie z mocy prawa odpowiadać powinno zasadzie opisanej w pierwszym fragmencie art. 62 § 1 O.p (patrz także wyrok NSA z 5 marca 2013 r., II FSK 760/12 wskazujący na moment, w którym strona może złożyć wniosek o zaliczenie nadpłaty wraz ze wskazaniem kolejności jej zaliczania).

Podkreślenia wymaga, że z akt wynika, iż skarżąca złożyła deklaracje ZUSowskie (DRA) i nie wpłaciła środków finansowych pozwalających na opłacenie całości składek. Tym sposobem na koncie spółki powstały zaległości, które proporcjonalnie obciążyły wszystkich pracowników strony, zarówno niepełnosprawnych jak i pełnosprawnych. Zaległości te przekraczały 14 dni. Jednocześnie organ, wychodząc z założenia, że zaległości w pokrywaniu składek dotyczą wszystkich pracowników, zarówno pełnosprawnych , jak i niepełnosprawnych , nie poczynił żadnych ustaleń w tej kwestii. Nie wiadomo zatem czy wszystkie wyliczone w decyzji zaległości obciążały jedynie konta pracowników pełnosprawnych czy także niepełnosprawnych , a jeśli tak to czy przekraczały omówione już 2% należności. Jak wynika ze znajdującego się na k 211 akt administracyjnych zestawienia sporządzonego przez stronę , w [...] w styczniu 2015 r. (DRA za luty 2015r. ) zatrudnionych było 90 osób pełnosprawnych i 278 niepełnosprawnych, w marcu 2016 r. (DRA kwiecień 2016r. ) – odpowiednio 37 pełnosprawnych i 200 niepełnosprawnych, w kwietniu 2016 r. ( DRA maj 2016r. ) – 37 pełnosprawnych i 188 niepełnosprawnych , w maju 2016 r. ( DRA czerwiec 2016r. ) 43 pełnosprawne i 187 niepełnosprawnych. Jak dalej wynika z decyzji strona za powyższe okresy rozliczeniowe dokonywała częściowych wpłat. Jest więc rzeczą istotną zbadanie prawidłowości zaksięgowania tych wpłat, zwłaszcza ustalenie czy skarżąca spółka wskazywała na jakie zobowiązania wpłaty są dokonywane.

W tym miejscu należy wskazać, że trafne są zarzuty strony dotyczące wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 10 i art. 81 k.p.a. Organ nie rozpoznał wniosku pełnomocnika strony o wydłużenie terminu na końcowe wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Po zapoznaniu się pełnomocnika z aktami oraz po złożeniu przez niego wspomnianego pisma , w aktach znajdują się kolejne rozliczenia stwierdzonych nieprawidłowości w rozliczeniach strony. O uzupełnieniu materiału dowodowego pełnomocnik strony nie został powiadomiony. Nadto decyzja została wydana przed dniem określonym w zawiadomieniu z 1.04.2019 r. , sprostowanym pismem z dnia 12.04.2019 r. ( k 290.292 akt adm. ) tj. przed 27 kwietnia 2019 r. Inną nieprawidłowością jest kwestia kiedy te pisma zostały wysłane , a tym samym doręczone pełnomocnikowi strony ( odpowiednio 19.04.2019 r. i 2.05.2019 r. ) , a sama decyzja 9.05.2019 r. Wymienione nieprawidłowości stanowią istotne naruszenie prawa strony do aktywnego uczestniczenia w postępowaniu, co biorąc pod uwagę niewyjaśnienie kwestii częściowych wpłat należności z tytułu ubezpieczeń społecznych, pozwala na uznanie, że uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższe uchybienie czyni zasadnym zarzut wymieniony w pkt 1 f skargi , a dotyczącym ustalenia kwot do zwrotu dla pracowników : S. B., M. G., M. G., P. M., J. O., H. S., J. W., T. Z.. Zarzuty te, szczegółowo opisane na stronie 10 skargi , gdyby nie naruszenie przepisów procedury , mogły być zgłoszone na etapie postępowania odwoławczego i rozpoznane przez organ.

Za nietrafny należy uznać zarzut strony dot. naruszenia art. 32 ust. 2 w zw. z art. 69 ustawy o rehabilitacji w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Z przepisów ustawy o rehabilitacji wynika, iż funkcjonujący system wsparcia zatrudnienia osób niepełnosprawnych w formie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych uznaje koszty płacy jako całość i nie ma możliwości wnioskowania o dofinansowanie jedynie do części tych kosztów. Taka konstrukcja systemu wsparcia zatrudnienia osób niepełnosprawnych ma na celu ochronę tych pracowników. Poniesienie przez pracodawcę kosztów płacy związanych z wypłatą wynagrodzenia wiąże się ściśle również z poniesieniem pozostałych kosztów płacy, tj. m.in. kosztów ubezpieczenia społecznego, ubezpieczenia zdrowotnego, składek na Fundusz Pracy i FGŚP. W związku z powyższym wystarczającym jest, aby pracodawca nie poniósł któregokolwiek z ww. kosztów płacy np. w zakresie składek na ubezpieczenia zdrowotne pracowników niepełnosprawnych, aby stwierdzić, że dofinansowanie nie przysługuje, a przyznane dofinansowanie podlega zwrotowi. Tym samym stwierdzenie, że pracodawca koszty płacy pokrył po terminie, to na mocy art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji organ był zobowiązany wydać decyzję nakazującą zwrot środków. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wyniku kontroli albo analizy dokumentów zgromadzonych przez Fundusz lub danych, o których mowa w art. 49c, Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję nakazującą zwrot wypłaconego dofinansowania . Warto w tym miejscu powołać się na pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2017 r. (V SA/Wa 1209/16), w którym sąd zasadnie podał, że pojęcie "zakres nieprawidłowości", nie może być utożsamiany z wysokością nieopłaconych w terminie składek i określeniem kwoty dofinansowania do zwrotu w odniesieniu do tej tylko części składek, które nie zostały opłacone przez nią w terminie jak twierdzi strona, lecz z samym faktem nieprawidłowości w postaci rodzaju naruszenia lub jak w tym wypadku - okresu czasu za jaki składki nie zostały opłacone w terminie. Podkreślenia wymaga, że w art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji jest mowa o "środkach Funduszu" wraz z odsetkami, nie zaś o "równowartości kwoty dofinansowania w zakresie nieopłaconych terminowo przez skarżącą składek".

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ dokona ustaleń faktycznych w zakresie omówionym w niniejszym uzasadnieniu , umożliwiając stronie w sposób prawidłowy uczestnictwo w postępowaniu, po czym w zależności od tych ustaleń wyda decyzję, uwzględniając poglądy prawne przedstawione przez Sąd rozpoznający sprawę.

Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. w punkcie 1 wyroku uchylił zaskarżoną decyzję . O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (punkt 2 wyroku).