Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 196/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 8, art. 11, 77,80, 81 par.1,
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art.154 par.1, 155a par. 1 pkt 1, art. 164 par.1 pkt 1 , par.4, art. 166b, art. 54 par. 1 i 4, art. 80, art. 26 par.5, art. 81 par.1,
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 lipca 2021 r. sprawy ze skargi M.Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.1 Dyrektor Izby Skarbowej (dalej: dyrektor) postanowieniem z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. (dalej: naczelnika) z [...] r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność w postaci zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.

1.2 Dyrektor wyjaśnił, że naczelnik, jako organ egzekucyjny, prowadzi postępowanie zabezpieczające na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z 24 lipca 2019 r. wystawionych przez wierzyciela – naczelnika, w oparciu o dwie decyzje z 10 maja 2019 r. W trakcie prowadzonego postępowania zabezpieczającego organ egzekucyjny dokonał m.in. zabezpieczenia na rachunku bankowym na podstawie zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z 24 lipca 2019 r. w [...] Bank [...] S.A. w W.. Zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał 29 lipca 2019 r. Poinformował naczelnika, że ww. zajęcie zabezpieczające zostało przyjęte do realizacji, ale z uwagi na brak środków na rachunku, nie jest możliwe zablokowanie kwoty wymienionej w zawiadomieniu o zajęciu zabezpieczającym. Zawiadomieniem o przeszkodzie w realizacji zajęcia z dnia 10 sierpnia 2019 r. [...] [...] S.A. poinformowała organ egzekucyjny, że umowa o prowadzenie rachunku M. Z. została rozwiązana.

Zobowiązany M. Z. odebrał zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z 24 lipca 2019 r. wraz z odpisami zarządzeń zabezpieczenia w dniu 21 stycznia 2020 r.

Pismem z 4 lutego 2020 r. zobowiązany wniósł do organu egzekucyjnego skargę na ww. czynność zabezpieczającą.

1.3 Dyrektor podniósł, że nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa przy dokonywaniu przez organ egzekucyjny czynności zabezpieczających. Powołując art. 80 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. 2020 r., poz.1427 ze zm.), dalej: u.p.e.a., wyjaśnił, że zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z 24 lipca 2019 r. zostało sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami i skutecznie doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności 29 lipca 2019 r. oraz zobowiązanemu 21 stycznia 2020 r.

Zastosowany w sprawie druk zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego spełnia wymogi określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. i jest zgodny z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 12 września 2018r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2018r. poz. 1804).

Zastosowany środek egzekucyjny znajduje się w katalogu środków wymienionych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., czym wypełniono przesłanki zawarte w art. 67 § 1 ww. ustawy. Czynność egzekucyjna - zajęcie zabezpieczające wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z 24 lipca 2019 r. - czynność nr [...] - w [...] [...] S.A., ul. [...], [...], została dokonana w oparciu o zarządzenia zabezpieczenia (o numerach wymienionych w postanowieniu). Organ egzekucyjny nie dokonał nowego zajęcia zabezpieczającego, a jedynie prawidłowo doręczył zawiadomienia w dniu 21 stycznia 2020 r.

1.4 W skardze na czynność podniesiono o skierowaniu zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym z wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nie do oddziału banku prowadzącego rachunek bankowy M. Z., tylko do siedziby banku (centrali). Odnosząc się do tego dyrektor wyjaśnił, że organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego. Zajęcie ww. prawa jest skuteczne w stosunku do wszystkich rachunków bankowych prowadzonych przez bank. Na podstawie przepisów art. 80 i art. 81 u.p.e.a, które należy interpretować łącznie - nie jest konieczne, aby zajecie/zabezpieczenie wierzytelności na rachunku zostało dokonane przez oddział banku, w którym zobowiązany ma rachunek bankowy. Centrala banku jest bankiem, o którym mowa w art. 80 § 1 u.p.e.a, także wtedy, gdy rachunek zobowiązanego prowadzi oddział banku, gdyż oddział banku nie jest odrębnym bankiem, lecz wyodrębnionym miejscem części działalności banku.

1.5 Dalej organ wyjaśnił, że M. Z. ustanowił pełnomocnika w postępowaniu podatkowym. Organ egzekucyjny, wszczynając postępowanie zabezpieczające i dokonując zabezpieczenia na podstawie zarządzeń zabezpieczenia wystawionych po wydanej decyzji o zabezpieczeniu doręczył dokumenty w sprawie (zawiadomienie o zajęciu, odpisy zarządzeń zabezpieczenia) pełnomocnikowi ustanowionemu w postępowaniu podatkowym w dniu 5 sierpnia 2019 r. Z uwagi na odrębność postępowania zabezpieczającego od podatkowego, dokumenty inicjujące to postępowanie powinny być doręczone samemu zobowiązanemu. Zgodnie z art. 155b u.p.e.a., naczelnik prawidłowo doręczył w dniu 21 stycznia 2020 r. zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym z 24 lipca 2019 r. oraz odpisy zarządzeń zabezpieczenia M. Z..

1.6 Do skutecznego wszczęcia postępowania zabezpieczającego z majątku M. Z., zgodnie z treścią przepisu art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. doszło 25 lipca 2019 r. Z treści przepisu wynika, że do wszczęcia egzekucji/zabezpieczenia dochodzi w przypadku doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (zarządzenia zabezpieczenia). Przepis ten rozstrzyga, którą z dat należy uznać za datę wszczęcia egzekucji/postępowania zabezpieczającego. Nie ulega natomiast wątpliwości, że doręczenie odpisu tytułu wykonawczego (zarządzenia zabezpieczenia) zobowiązanemu jest konieczne dla skuteczności wszczęcia egzekucji/zabezpieczenia

2.1 Na powyższe postanowienie M. Z. złożył skargę, zarzucając naruszenie:

1) art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie przepisów postępowania, a to z uwagi na merytorycznie wątpliwe wskazanie, że do realizacji czynności zabezpieczającej doszło w lipcu 2019 r., podczas gdy w rzeczywistości próba realizacji czynności zabezpieczającej miała miejsce w styczniu 2020 r., co jest o tyle istotne, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że we wskazanej dacie doszło do prawidłowego doręczenia zawiadomienia o czynności zabezpieczającej, co przy uwzględnieniu, że rachunek oszczędnościowo - rozliczeniowy już nie funkcjonował oznaczało, że obowiązkiem organów było umorzenie czynności zabezpieczającej, jako bezskutecznej,

2) art. 6 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 w zw. z art. 80 § 1 i 2 u.p.e.a. poprzez przyjęcie w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami, że aby dokonać w sposób skuteczny czynności zabezpieczającej należało zawiadomić o powyższym oddział banku, w którym prowadzony jest rachunek bankowy mocodawcy, podczas gdy w sprawie zawiadomienie skierowano do centrali banku, co czyni również z powyższego względu dokonaną czynność zabezpieczającą bezskuteczną.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

3.1 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje:

4.1 Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz.137), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.").

Na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym.

Dokonana w powyższy sposób kontrola wykazała, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

4.2 Tytułem wstępu do rozważań należy wyjaśnić, że postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem pomocniczym wobec postępowania egzekucyjnego. Co do zasady toczy się ono przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego i służy stworzeniu gwarancji wykonania obowiązku w toku postępowania egzekucyjnego. Postępowanie zabezpieczające zostało unormowane w dziale IV u.p.e.a. (art. 154–168) oraz w przepisach szczególnych (m.in. art. 33–46 Ordynacji podatkowej). Ustanowienie zabezpieczenia stwarza wierzycielowi dogodną sytuację w przyszłości, tzn. ułatwia przyszłą egzekucję, która może być skierowana do rzeczy (prawa majątkowego), na której ustanowiono zabezpieczenie. W myśl art. 154 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia należności pieniężnej lub wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, jeżeli brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić egzekucję. Organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia na wniosek wierzyciela i na podstawie wydanego przez niego zarządzenia zabezpieczenia – art. 155a § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zabezpieczenia należności pieniężnej dokonuje przez zajęcie pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, wierzytelności z rachunków bankowych, innych wierzytelności i praw majątkowych lub ruchomości - art. 164 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Do zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio przepisy o zajęciu egzekucyjnym pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, renty socjalnej, egzekucję z rachunków bankowych, innych wierzytelności pieniężnych, praw z papierów wartościowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego, papierów wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych, weksla, autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz własności przemysłowej, udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, pozostałych praw majątkowych oraz ruchomości - art. 164 § 4 u.p.e.a. Stosownie do art. 166b u.p.e.a. w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I i art. 168d.

4.3 W związku z powyższymi przepisami, w postępowaniu zabezpieczającym zgodnie z art. 54 § 1 i 4 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności zabezpieczające organu egzekucyjnego, którą wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o tej czynności. Przy czym w postępowaniu takim ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności. Skarga ma charakter subsydiarny w tym sensie, że służy na czynności wykonawcze podejmowane w toku postępowania zabezpieczającego, które nie mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W rezultacie subsydiarność skargi oznacza, że nie mogą być w niej skutecznie podnoszone zarzuty, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia w toku postępowania zabezpieczającego.

4.4 Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy prawidłowo stwierdziły brak podstaw do uznania za zasadną skargi na czynność zabezpieczającą stanowiącą zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Zajęcie to nastąpiło w zgodzie z przepisami prawa.

Wydanie zarządzeń zabezpieczających z 24 lipca 2019 r. generowało dla organu egzekucyjnego konieczność wypełnienia obowiązków wynikających z dwóch przepisów prawa: z art. 80 u.p.e.a. i art. 155b § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zgodnie z treścią pierwszego z nich, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego – art. 80 § 1. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia – art. 80 § 2. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego – art. 80 § 3.

Przepis art. 155b § 1 pkt 1 u.p.e.a. stanowi, że organ egzekucyjny przystępując do czynności zabezpieczających, doręcza zobowiązanemu odpis zarządzenia zabezpieczenia.

4.5 Jak wynika z akt sprawy, organ podjął czynności wypełniające treść ww. przepisów. Po pierwsze, zawiadomił [...] Bank [...] S.A. w W. o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, co nastąpiło w dniu 29 lipca 2019 r. Po drugie, o tej samej czynności zawiadomił dłużnika M. Z., doręczając mu jednocześnie odpisy zarządzeń zabezpieczenia. Nastąpiło to w dniu 21 stycznia 2020 r. W międzyczasie, bo pismem z 8 sierpnia 2019 r. [...] Bank [...] S.A. w W. poinformował organ o rozwiązaniu umowy o prowadzenie rachunku zobowiązanego. W związku z tym, że rachunek skarżącego w tym czasie już nie funkcjonował, w ocenie skarżącego należało czynność egzekucyjną uznać za bezskuteczną i umorzyć czynności zabezpieczające. Takie wnioski są jednak nieuprawnione, ponieważ nie znajdują pokrycia w przepisach prawa. Żaden z nich nie stanowi, że w razie uzyskania przez organ egzekucyjny informacji od dłużnika o przeszkodzie w realizacji zajęcia, organ ten zwolniony jest już z obowiązków wynikających z art. 80 § 4 u.p.e.a. i art. 155b § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. z skutecznego zawiadomienia zobowiązanego o zajęciu zabezpieczającym i doręczenia mu odpisów zarządzeń zabezpieczenia. Zarzuty skarżącego wskazują przy tym na błędne ustalenie przez organ daty wszczęcia postępowania zabezpieczającego, tj. datę 24 lipca 2019 r., gdy tymczasem zdaniem strony, do skutecznego dokonania czynności zabezpieczającej doszło 21 stycznia 2020 r. Argumenty te są bezzasadne, ponieważ do wszczęcia postępowania zabezpieczającego z majątku M. Z. doszło w dacie doręczenia zawiadomienia bankowi, czyli 29 lipca 2019 r. Należy zauważyć, że w treści postanowienia organ wskazał datę skutecznego wszczęcia postępowania zabezpieczającego jako dzień "25.07.2019r." Stanowi to omyłkę pisarską organu, bowiem data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności skierowanym do banku to 29 lipca 2019 r. Omyłka ta nie ma oczywiście żadnego znaczenia dla sprawy, biorąc pod uwagę zarówno prawidłowe wskazanie tej prawidłowej daty na stronie 2 zaskarżonego postanowienia, jak i cały kontekst wypowiedzi organu w kwestii zagadnienia oparty zresztą o prawidłowo powołany przepis art. 26 § 5 u.p.e.a. Stanowi on, że wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W pełni poprawne są wnioski organu, że z przepisów tych wynika jednoznaczne potwierdzenie, że datą wszczęcia postępowania zabezpieczającego był dzień 29 lipca 2019 r. Doręczenie dłużnikowi zawiadomienia bez wątpienia nastąpiło wcześniej niż doręczenie zobowiązanemu, stąd ta pierwsza data, czyli dzień 29 lipca 2019 r. jest przesądzająca dla ustalenia daty wszczęcia postępowania zabezpieczającego.

4.6 W związku z powyższym nie ma racji skarżący twierdząc, że ze względu na datę, w której nastąpiło doręczenie zobowiązanemu zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędności, powinno dojść do umorzenia czynności zabezpieczającej. Formułując ten zarzut skarżący wskazuje na naruszenie art. 8 k.p.a. stanowiącego o zasadzie zaufania do władzy publicznej i art. 11 k.p.a. stanowiącego o zasadzie przekonywania. Należy zauważyć, że zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym zostało początkowo przesłane na adres pełnomocnika W. P.. Skuteczność takiego doręczenia zakwestionował organ w postanowieniu z [...]. nr [...] Przesłanie dokumentów bezpośrednio M. Z. stanowiło zatem konieczność wypełnienia wytycznych wskazanego postanowienia, ale jednocześnie wpisywało się w szeroko pojętą zasadę wynikającą z art. 8 k.p.a. Jednocześnie w zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniu dyrektor przedstawił przebieg zdarzeń, które sprawiły, że do doręczenia zobowiązanemu zawiadomienia z 24 lipca 2019 r. doszło w styczniu 2020 r. Wyjaśnienia te świadczą o respektowaniu przez organ art. 11 k.p.a.

Brak jest też podstaw do czynienia zarzutów z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, respektując przy tym zasadę swobodnej oceny dowodów.

4.7 Drugi zarzut skargi podważa skuteczność zajęcia zabezpieczającego w sytuacji, gdy zawiadomienie o zajęciu doręczono centrali banku, a nie oddziałowi banku, w którym prowadzony był rachunek. Odnosząc się do tego wymaga wyjaśnienia, że przepisy określające zasady prowadzenia egzekucji z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych (art. 80 i nast. u.p.e.a.) nie precyzują, czy adresatem tego środka egzekucyjnego ma być centrala czy oddział banku, w którym prowadzony jest rachunek. Przepis art. 81 § 1 u.p.e.a. stanowi, że zajęcie wierzytelności jest skuteczne w odniesieniu do rachunków bankowych zobowiązanego prowadzonych przez bank, niezależnie od tego, czy organ egzekucyjny wskazał w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 80 § 1, numery tych rachunków. Z treści tego przepisu wynika zatem, że organ egzekucyjny nie jest zobowiązany do dokładnego określenia rachunku bankowego (podania jego numeru) i wystarczające jest, by zobowiązany w danym banku w ogóle posiadał rachunek bankowy. Dlatego też należy przyjąć, że zajęcie dokonane na podstawie art. 80 u.p.e.a. obejmuje wszystkie rachunki bankowe zobowiązanego danym banku, chyba, że organ egzekucyjny wyraźnie wskazał jeden z nich. Stanowisko takie wyrażone zostało w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 25 marca 202 r. I SA/Lu 306/20 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a oddalając skargę kasacyjną od tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w pełni je zaakceptował. Podniósł przy tym, że funkcjonowanie oddziałów banków jest tylko odzwierciedleniem jego struktury, w ramach której wyróżnia się najczęściej centralę i jednostki terenowe funkcjonujące w formie oddziałów. W związku z tym uznał, że skierowane zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego do centrali banku nie przesądza o wadliwym zastosowaniu środka egzekucyjnego, tylko z tego powodu, że rachunek bankowy skarżącego był założony i prowadzony przez konkretną miejscową placówkę banku, zwaną oddziałem (wyrok z 25 marca 2021 r. III FSK 2789/21). Powyższe poglądy Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela. Przenosząc je na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że brak jest podstaw do czynienia przez skarżącego zarzutu bezskuteczności czynności zabezpieczającej poprzez przesłanie zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym do centrali banku, a nie oddziału, gdzie rachunek był prowadzony. Stanowisko wyrażone w skardze nie znajduje bowiem uzasadnienia w brzmieniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

4.8 Podsumowując, rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie obowiązujących przepisów prawa, a treść rozstrzygnięcia została poprawnie uzasadniona. Zarzuty skargi są bezzasadne.

4.9 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.