Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 763/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 pkt 2, art. 12 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 627
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.
article: art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 29 listopada 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda (spr.), Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , Protokolant Pomocnik sekretarza Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2016 roku sprawy ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy kategorii C oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 763/16

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2016r. poz. 23 ), zwanej dalej k.p.a.; art. 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (tekst jedn.: Dz.U. z 2016r poz. 627 ze zm.), zwanej dalej u.k.p.; art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz.U. z 2015r. poz. 1659 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wydania M.P. prawa jazdy kat. C.

W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że postanowieniem z dnia 21 lipca 2015r. Prokuratura Rejonowa dla Ł.-Ś. w Ł. postanowiła o zatrzymaniu M.P. prawa jazdy nr [...], obejmującego kat. B, C, BE, CE, T, zaś Sąd Rejonowy dla Ł.- Ś. w Ł. VI Wydział Karny prawomocnym wyrokiem z dnia 11 lutego 2016r., [...], w pkt 2 orzekł wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat, z wyłączeniem pojazdów, do których prowadzenia uprawnia kat. C. Na tej podstawie ostateczną decyzją z dnia 13 kwietnia 2016r. Prezydent Miasta Ł. cofnął skarżącemu uprawnienia do prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych wynikających z posiadanych przez stronę uprawnień do kierowania kat. B, C, BE, CE, T.

Następnie organ odwoławczy podniósł, że wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2016r. M.P. wystąpił o wydanie prawa jazdy kat. C, wskazując jako jego podstawę zmianę w zakresie posiadanych kategorii prawa jazdy oraz wyrok Sądu Rejonowego dla Ł.- Ś. w Ł. z dnia 11 lutego 2016r. Po rozpatrzeniu tego wniosku Prezydent Miasta Ł. odmówił mu wydania prawa jazdy kat. C.

Po rozpatrzeniu odwołania M.P. od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium za bezsporne w sprawie uznało to, że wobec skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł.- Ś. w Ł. VI Wydział Karny z dnia 11 lutego 2016r. orzeczony został zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat (od 5 lipca 2015r. do 5 lipca 2020r.), z wyłączeniem pojazdów, do których prowadzenia uprawnia kat. C. Kwestią sporną pozostaje natomiast możliwość wydania skarżącemu prawa jazdy kat. C, zgodnie z jego wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2016r., z uwagi na brzmienie art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.k.p. Stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w okresie i w zakresie obowiązywania tego zakazu. Powyższy przepis znajduje także zastosowanie do osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B (art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p.). Z tych przepisów wynika zdaniem Kolegium, że okoliczność wyłączająca możliwość wydania prawa jazdy, o której mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. odnosi się także do innych kategorii uprawnień w zakresie prawa jazdy, niż te, które objęte zostały orzeczonym zakazem. Wydawana bowiem na podstawie tego przepisu decyzja organu administracji konkretyzuje swą treścią obowiązujące wobec skarżącego zakazy wynikające z zapisów u.k.p., które to dolegliwości są następstwem orzeczonego środka karnego przez sąd karny. Zatem prawomocne orzeczenie wobec skarżącego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat (a więc również obejmującego posiadaną przez stronę kat. B), pomimo wyłączenia z zakazu uprawnienia do prowadzenia pojazdów, do których uprawnia prawo jazdy kat. C, oznacza, że stronie nie można zwrócić prawa jazdy kat. C, zgodnie z jego wnioskiem. Tym samym niezasadnym jest zarzut odwołania błędnej interpretacji art. 12 ust. 1 pkt 2 i art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p., jak również zarzut wkroczenia przez organ I instancji w kompetencje sądów powszechnych i zmodyfikowanie prawomocnego orzeczenia sądu karnego wydanego wobec skarżącego. Natomiast, co do powołanego na zasadność odwołania orzecznictwa sądów administracyjnych, w zakresie prawidłowej interpretacji tych przepisów Kolegium wskazało, iż w wyniku przeprowadzonej nowelizacji art. 12 ust. 2 u.k.p., z dniem 25 października 2014r. ustawodawca wprost określił, iż zakaz określony w art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. stosuje się także do osoby ubiegającej się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy danej kategorii. Powołane przez pełnomocnika skarżącego orzeczenie wydane natomiast zostało na gruncie przepisów obowiązujących w brzmieniu z przed dokonanej nowelizacji, a zatem pozostaje bez wpływu na wynik wydanego rozstrzygnięcia.

W skardze na tą decyzję M.P. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił naruszenie: art. 12 ust. 1 pkt 2, art. 12 ust. 2 u.k.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w sytuacji gdy w stosunku do osoby, do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, z wyłączeniem tych pojazdów do których prowadzenia uprawnia kat. C, nie jest możliwe wydanie prawa jazdy kat. C w sytuacji uprzedniego posiadania uprawnienia do kierowania pojazdami objętymi tą kategorią; art. 18 ust. 2 pkt 2 u.k.p. poprzez jego bezzasadne niezastosowanie w sytuacji, w której orzeczony wobec skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów nie obejmował posiadanego przez skarżącego prawa jazdy kat. C; art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 k.p.a. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, niewłaściwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, jak również podjęcie decyzji z naruszeniem interesu prawnego skarżącego; art. 7, art. 10, art. 31 Konstytucji RP poprzez nieuprawnione wkroczenie w kognicję sądu wyłącznie uprawnionego do wymierzenia kary i środków karnych, w sposób wiążący dla organów administracji. Z powyższych względów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia 2 listopada 2016r. pełnomocnik skarżącego wniósł o wystosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.k.p., w zakresie w jakim przepisy te uniemożliwiają zwrot zatrzymanego prawa jazdy co do uprawnień nieobjętych środkiem karnym w postaci zakazu kierowania pojazdami mechanicznymi, a więc w zakresie w jakim rozszerzają one zakres środka karnego w drodze przepisów administracyjnych oraz wydanych na ich podstawie decyzji z art. 2, art. 10 ust. 1, art. 31, art. 173, art. 175 ust. 1 Konstytucji RP. Wniosek ten wydanym na rozprawie postanowieniem z dnia 29 listopada 2016r. Sąd oddalił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016r. poz. 23), zwanej dalej k.p.a., oraz przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności przepisów art. 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 oraz art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (tekst jedn.: Dz.U. z 2016r. poz. 627), zwanej dalej u.k.p.

W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność orzeczenia wobec skarżącego, prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł.– Ś. w Ł. VI Wydział Karny z dnia 11 lutego 2016r., [...], zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat, z wyłączeniem pojazdów, do których prowadzenia uprawnia kat. C. Sporną natomiast kwestią jest dopuszczalność wydania skarżącemu, w zakresie posiadanych przez niego uprawnień, prawa jazdy kat. C (nieobjętego orzeczonym zakazem), w sytuacji gdy sprzeciwia się temu treść art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.k.p., stanowiących podstawę materialnoprawną wydania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o odmowie wydania M. P. prawa jazdy kategorii C.

Rozpoznając tę sporną kwestię w pierwszej kolejności podnieść trzeba, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Na mocy art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p. przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kat.: AM, A1, A2, A, C1, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B. Przepis art. 12 ust. 2 u.k.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, został nadany ustawą z dnia 26 czerwca 2014r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz.U. 2014r. poz. 970), zwanej ustawą nowelizującą, obowiązującą od dnia 25 października 2014r. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy nowelizującej przepis art. 12 ust. 2 u.k.p. w art. 1 w brzmieniu nadanym tą ustawą ma zastosowanie do osób, wobec których orzeczono prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych po dniu wejścia w życie ustawy.

Z treści powołanych przepisów wynika, iż orzeczenie o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych, do których prowadzenia wymagane jest prawo jazdy kat. B skutkuje "pozbawieniem" w okresie obowiązywania zakazu wszelkich kategorii praw jazdy wymienionych w ustawie. Chociaż odmowa wydania dokumentu prawa jazdy następuje na skutek orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonych kategorii, to decyzja nie jest wydawana w wykonaniu wyroku karnego, nie można więc przyjąć, że odmowa wydania prawa jazdy stanowi niedopuszczalne rozszerzenie decyzją administracyjną sankcji orzeczonej wyrokiem karnym (tak np. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2015r., I OSK 888/14). W takiej sytuacji nie ma znaczenia, czy podmiot, wobec którego orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych ubiega się o wydanie prawa jazdy określonej kategorii po raz pierwszy, czy też już wcześniej posiadał uprawnienia do prowadzenia pojazdów. Za taką interpretacją przemawia zarówno wykładnia językowa wskazanego przepisu, jak również jego wykładnia celowościowa. Celem ustawodawcy w ramach przyjętych rozwiązań prawnych było bowiem niedopuszczanie do ruchu drogowego osób, które w sposób znaczący zagroziły bezpieczeństwu w komunikacji. Taką osobą jest niewątpliwie osoba prowadząca pojazd w stanie nietrzeźwości. Nie sposób przyjąć, aby osoba ta, mając orzeczony sądownie zakaz prowadzenia pojazdów określonej kategorii, mogła w okresie obowiązania zakazu wciąż korzystać z innych uprawnień do prowadzenia pojazdów i nadal stwarzać (niekiedy wręcz większe) zagrożenie w ruchu przez prowadzenie innych pojazdów w stanie nietrzeźwości. Zamierzenie to realizuje przyjęte w art. 12 ust. 2 u.k.p. rozwiązanie o rozszerzeniu skutków orzeczonego wyrokiem sądu karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, na kategorie prawa jazdy nie objęte zakazem, w okresie obowiązywania zakazu. Co istotne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie zostało pozostawione uznaniem administracyjnemu organu. Wręcz przeciwnie ustawodawca obliguje organ do określonego postępowania w sytuacji określonej w tym przepisie. W przypadku regulacji wyrażonej w art. 12 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 2 u.k.p. istotne znaczenie ma sama okoliczność zatrzymania prawa jazdy w związku z danym zdarzeniem, co oznacza, że nie istnieje wymóg orzeczenia przez sąd karny zakazu prowadzania pojazdów w zakresie wszystkich kategorii objętych zatrzymanym prawem jazdy, aby uniemożliwione zostało wykonywanie na czas trwania orzeczonego zakazu sądowego uprawnień w zakresie kategorii prawa jazdy nie objętych zakazem, a posiadanych przez kierowcę. Ewentualne prowadzenie przez skarżącego pojazdu ciężarowego przykładowo w stanie nietrzeźwości mogłoby stanowić znacznie większe niebezpieczeństwo dla ruchu drogowego, niż prowadzenie pojazdu osobowego. Zapobieżeniem takim ewentualnym sytuacjom, w czasie trwania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, służy właśnie regulacja zawarta w art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że przed wydaniem wyroku Sądu Rejonowego dla Ł.- Ś. w Ł. z dnia 11 lutego 2016r. skarżący legitymował się prawem jazdy obejmującym między innymi uprawnieniem kat. C, które to uprawnienie zostało przez sąd karny wyłączone z orzeczonego wobec niego zakazu. Nie oznacza to jednak, że w trakcie obowiązywania tego zakazu, skarżący może prowadzić pojazdy mechaniczne objęte tą kategorią i że może skutecznie żądać zwrotu dokumentu potwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdami w tym zakresie. Dopuszczenie takiej możliwości byłoby sprzeczne z wyraźnym zakazem ustawodawcy przewidzianym w art. 12 ust. 2 u.k.p. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, obligującym organ administracyjny do niezwracania w takim wypadku zatrzymanego dokumentu. W tych okolicznościach zarzut skargi naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p. polegającego na niewłaściwym zastosowaniu wskazanych przepisów, uznać należało za bezzasadny.

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 2 u.k.p. poprzez jego niezastosowanie. Z treści tego przepisu wynika, że na wniosek osoby uprawnionej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 (utrata dokumentu, jego zniszczenie w stopniu powodującym nieczytelność, a także zmiana stanu faktycznego wymagającego zmianę danych w nim zawartych – przyp. Sądu) starosta wydaje, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej nowy dokument pod warunkiem zwrotu dokumentu wymagającego zmiany danych. Przepis ten określa przesłanki oraz tryb wydania wtórnika prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, a więc dotyczy sytuacji, która w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Podkreślenia wymaga też, że w doktrynie prawa ukształtował się pogląd, zgodnie z którym wydanie wtórnika jest wykluczone w przypadku wystąpienia negatywnej przesłanki wydania prawa jazdy, którą niewątpliwie stanowi orzeczenie prawomocnym wyrokiem sądu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie obowiązywania tego zakazu (por. M. Dębski, Ustawa o kierujących pojazdami. Komentarz do art. 18, LexisNexis, Wydanie I).

Niezasadny jest także zarzut skargi naruszenia art. 7, art. 10 ust. 1 i art. 31 Konstytucji RP, polegający w ocenie pełnomocnika skarżącego na nieuprawnionym wkroczeniu przez organy administracji orzekające w sprawie w kompetencje sądu karnego, stanowiące w istocie rozszerzenie zakresu orzeczonego wobec skarżącego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, określonego w prawomocnym wyroku z dnia 11 lutego 2016r. Orzeczony wobec skarżącego, na podstawie art. 42 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny (tekst. jedn.: Dz.U. z 2016r. poz.1137) środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat, z wyłączeniem pojazdów, do których prowadzenia uprawnia kat. C, wywołuje bowiem określony skutek w sferze prawa administracyjnego - w postaci zakazu prowadzenia pojazdów kat. C - gdyż ustawodawca rozciągnął skutki orzeczenia karnego w zakresie prawa jazdy (w tym kat. B) także na inne posiadane przez stronę uprawnienia do prowadzenia pojazdów, nie objęte orzeczonym zakazem (por. wyroki NSA z dnia z dnia 18 grudnia 2015r., I OSK 888/14, z dnia 29 października 2015r., I OSK 382/14 i z dnia 3 grudnia 2015r., I OSK 603/14, z dnia 9 grudnia 2015r., I OSK 678/14 – www.cbois.nsa.gov.pl).

Za chybione Sąd uznał również zarzuty skargi naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego organy procedujące w niniejszej sprawie, w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy, w tym między innymi wniosek skarżącego z dnia 20 kwietnia 2016r., prawomocny wyrok VI Wydziału Karnego Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. z dnia 11 lutego 2016r., dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, uwzględniając jednocześnie interes społeczny i słuszny interes obywateli, czym zadość uczyniły wymogom, o których mowa w art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Niezrozumiały jest natomiast zarzut naruszenia art. 9 k.p.a., który to przepis nakłada na organy administracji obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron i innych uczestników postępowania, w szczególności działających bez pomocy profesjonalnych pełnomocników, o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Przepis art. 9 k.p.a. nie nakłada jednak na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych czy też doradztwa. Nie może być również utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach czy konsekwencjach niedostosowania się do konkretnych przepisów. W tej sprawie podkreślenia wymaga, iż skarżący, zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i postępowania sądowoadministracyjnego był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Ponadto podnosząc zarzut naruszenia art. 9 k.p.a. pełnomocnik skarżącego nie przedstawił żadnej argumentacji wskazującej na jego zasadność. W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie kwestionowanego rozstrzygnięcia zawiera bowiem ustalenia faktyczne, co do okoliczności stanowiących podstawę cofnięcia skarżącemu posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami, które to okoliczności, co należy podkreślić nie były sporne. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazane zostały dowody, na których oparto podjęte w sprawie rozstrzygnięcie, a także jego podstawę prawną wraz z przytoczeniem obowiązujących przepisów prawa.

Sąd nie stwierdził też podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia 2 listopada 2016r. o wystąpienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego co do konstytucyjności art. 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.k.p. W tym zakresie należy podkreślić, że sądy i inne organy stosowania prawa nie mają kompetencji do orzekania o niekonstytucyjności przepisów ustawy i odmowy jego stosowania. Domniemanie zgodności ustawy z Konstytucją może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, a związanie sędziego ustawą, o którym mowa w art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, obowiązuje dopóty, dopóki ustawie tej przysługuje moc obowiązująca. Jeżeli Sąd jest przekonany o niezgodności przepisu z Konstytucją lub ma w tym względne wątpliwości, powinien - na podstawie art. 193 Konstytucji - zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym. Przedstawienie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu musi być poprzedzone stwierdzeniem zaistnienia w rozpatrywanej sprawie nie dającej się usunąć w drodze wykładni wątpliwości co do konstytucyjności aktu normatywnego, od której rozstrzygnięcia zależy orzeczenie w przedmiocie sprawy. W niniejszej sprawie przesłanki te zdaniem Sądu nie występują, w szczególności Sąd nie ma wątpliwości co do celu wprowadzenia spornej regulacji prawnej, jak i odmienności trybu i przesłanek stosowania sankcji karnych i środków administracyjnych. Co istotne ustawodawca poprzez sporną regulacje prawną daje wyraz wyższej wartości, za jaką uznaje bezpieczeństwo w ruchu drogowym, życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego, narażonych na działanie kierowcy naruszającego przepisy o ruchu drogowym, nad interesem indywidualnym kierowcy wobec którego orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów w określonej kategorii. Uczestnicy ruchu drogowego, przestrzegający przepisy o ruchu drogowym, działają niejako w zaufaniu do organów państwa, które mają czuwać nad tym by nie dopuszczać do udziału w ruchu drogowym kierowców naruszających reguły bezpieczeństwa drogowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

D.CZ.