Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 508/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 145
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 145 i nst.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Z. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa w sprawie ustalenia warunków zabudowy - po wznowieniu postępowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 30 sierpnia 2016 r., nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną, drogą wewnętrzną, naziemnymi miejscami postojowymi i zagospodarowaniem terenu (chodniki, oświetlenie) na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] wraz z wjazdem i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. j.w. przy [...] w K.".

Na skutek wniosku J. R. i M. R. – postanowieniem z dnia 14 lutego 2017 r., znak [...] na podstawie art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. Prezydent Miasta K. wznowił postępowanie w tej sprawie.

Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 8 maja 2017 roku (nr [...]), wydaną w wyniku wznowionego postępowania, organ stwierdził wydanie z naruszeniem prawa opisanej wyżej decyzji z dnia 30 sierpnia 2016 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 151 § 2, 146 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 104 k.p.a.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że wnioskujący o wznowienie postępowania J. R. i M. R. – jako współwłaściciele działki nr [...] obr. [...], sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji – powinni być stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy, jednakże zostali w nim pominięci. Tym samym spełniła się przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Również termin do złożenia wniosku o wznowienie został zachowany.

Natomiast analizując sprawę ustalenia warunków zabudowy pod kątem przepisów prawa materialnego stwierdzono, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej. W konsekwencji Organ I instancji stwierdził, że postępowanie zakończone przedmiotową decyzją dotknięte było jedynie wadą procesową polegającą na pominięciu wnioskodawców w udziale w postępowaniu, jednak wada ta nie miała wpływu na zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez J. R. i M. R. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 9 lutego 2018 roku (sygn. [...]) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium w całości podzieliło ocenę dokonaną przez organ I instancji, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dotknięta była wadą proceduralną, stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania, jednakże nie miało to żadnego wpływu na prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego.

Podkreślono, że w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu istotne znaczenie mają ustalenia sporządzonej w sprawie analizy urbanistyczno - architektonicznej. W myśl, bowiem § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 r. nr 164 poz. 1588), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy.

Granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej, niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Obszar analizowany wyznaczono zgodnie z wymogami wynikającymi z w/w rozporządzenia i odzwierciedlono na załączniku graficznym do analizy. Na tak wyznaczonym obszarze przeprowadzona została wspomniana wyżej analiza urbanistyczno - architektoniczna, w której przedstawiono cechy zabudowy w obszarze analizowanym tj. jak kształtuje się forma architektoniczna budynków w obszarze objętym analizą,, linia zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokość do kalenicy oraz geometria dachu, jak również wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy.

Organ I instancji zweryfikował warunki oraz zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy, w tym w szczególności dotyczące ustalenia:

1) linii zabudowy;

2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3) szerokości elewacji frontowej;

4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

W oparciu o ustalenia analizy architektoniczno - urbanistycznej oraz wyniki do analizy, Organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji określone w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji pn. "warunki zabudowy".

Kolegium zaznaczyło - mając na uwadze zarzuty odwołania - że decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie objętym zamierzoną inwestycją. Stąd też przy wydawaniu takiej decyzji organ administracji zobligowany jest stosować procedurę ściśle przewidzianą w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która nie obejmuje obowiązku uwzględniania postanowień projektowanego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym znajduje się również teren inwestycji.

Pominięcie w udziale w postępowaniu J. i M. R. nie wpłynęło ani na sposób wyznaczenia przez Organ I instancji granic obszaru analizowanego, ani na treść przeprowadzonej na tym obszarze analizy urbanistyczno - architektonicznej, której wyniki z kolei legły u podstaw ustalonych dla przedmiotowej inwestycji warunków zabudowy. Nie wpłynęło również na formalną prawidłowość przeprowadzonego postępowania i wydanej decyzji, ani też na treść tej decyzji i na poszczególne ustalenia oraz określone wskaźniki i parametry. Organ odwoławczy uznał, że zasadnie Organ I instancji zastosował art. 151 § 2 K.p.a., ograniczając się wyłącznie do stwierdzenia wydania w/w decyzji z naruszeniem prawa i jednocześnie zaniechał jej uchylenia, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Odnosząc się natomiast do szeregu zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Organu I instancji Kolegium stwierdza, że zarzuty te odnoszą się w znacznej części do nieprawidłowego - zdaniem Skarżących - zastosowania przez Organ I instancji przepisów prawa materialnego przy wydawaniu decyzji z dnia 30 sierpnia 2016 r. o ustaleniu warunków zabudowy.

Kolegium zaznaczyło, iż J. i M. R. złożyli do organu II instancji również wniosek o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a SKO decyzją z dnia 30 sierpnia 2017 r-sygn. [...] [...] odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tut. Kolegium decyzją z dnia 27 października 2017 r. sygn. [...] utrzymało w mocy w.w decyzję Kolegium. Tym samym objęta wnioskiem M. i J. R. o wznowienie postępowania decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 30 sierpnia 2016 r., została zweryfikowana i oceniona także w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej przewidzianym w art. 156 § 1 k.p.a., pod względem zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego.

Z kolei zawarte w odwołaniu zarzuty dotyczące braku uchylenia decyzji o warunkach zabudowy pomimo jej niezgodności z przepisami prawa budowlanego, nie stanowią podstawy do uchylenia w postępowaniu wznowieniowym kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy, ani też nie stanowiłyby podstawy do uchylenia tej decyzji w postępowaniu odwoławczym (zwykłym).

Kolegium wyjaśnia, że kwestie techniczno - budowlane dotyczące realizacji konkretnej inwestycji są oceniane dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. na etapie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowalnego.

Ponadto zarzut Skarżących dotyczący braku odniesienia się przez Organ I instancji do niektórych podniesionych przez Wnioskodawców zarzutów przedstawionych we wniosku o wznowienie z dnia 05.12.2016 r., w istocie dotyczy również kwestii techniczno - budowlanych związanych z realizacją inwestycji, tj. odsunięcie planowanego budynku i garażu podziemnego od granic posesji Wnioskodawców oraz zabezpieczenie terenu na czas robót porządkowych i budowlanych. Do tych kwestii Kolegium ustosunkowało się powyżej.

Zatem skoro w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, to tym samym brak jest podstaw do jej uchylenia bądź zmiany w trybie wznowienia postępowania (art. 151 § 2 k.p.a.).

Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. A., wnosząc o jej uchylenie decyzji SKO, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K..

Skarżący zarzuca organom administracji rażące naruszenie prawa poprzez brak skutecznego zawiadomienia o postępowaniu wszystkich stron postępowania, współwłaścicieli działki nr [...] obr. [...]. W skardze podnosi również, że organ I instancji (Prezydent Miasta K.) oraz inwestor zaniechali odszukania aktualnych stron postępowania, tj. spadkobierców A. i K. G., którzy zmarli w 1943 r. Zdaniem skarżącego, w prowadzonym postępowaniu naruszone został przepis art. 28 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji ustala z urzędu, które osoby są stronami w postępowaniu administracyjnym, kierując się w tym względzie przepisami art. 28 k.p.a. i przepisami szczególnymi. Skarżący wniósł ponadto o dołączenie do akt sprawy, akt postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, w którym z tych samych przyczyn (tj. nieprawidłowe ustalenie stron postępowania) uchylono decyzję Organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania.

Z. A. wniósł także o ustalenie właścicieli działek nr [...], [...], [...] obr. [...] oraz współwłaścicieli budynku nr [...] przy ul. [...], bowiem w międzyczasie zostały wyodrębnione lokale mieszkalne, a ich nabywcy zdaniem skarżącego stali się stronami w postępowaniu.

Skarżący ocenił ponadto, że planowana inwestycja nie realizuje zasady dobrego sąsiedztwa, nie nawiązuje do istniejącej zabudowy i spowoduje chaos urbanistyczny. Podniósł, że poprzednie plany zagospodarowania i aktualne studium nie dopuszczają zabudowy o wys. 13,5 m do kalenicy, natomiast określały wysokość 7-9 m do kalenicy, co nie zostało – jego zdaniem - uwzględnione przez Organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc jednocześnie o oddalenie skargi.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - . sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja została wydana na skutek wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 30 sierpnia 2016 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną, drogą wewnętrzną, naziemnymi miejscami postojowymi i zagospodarowaniem terenu (chodniki, oświetlenie) na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] wraz z wjazdem i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. j.w. przy ul [...] w K.".

Wznowienie tego postępowania było prawidłowe, bowiem wnioskodawcy J. R. i M. R., jako współwłaściciele działki nr [...] obr. [...], sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji – zostali bez własnej winy pominięci w postępowaniu, pomimo, że powinni być jego stronami. Zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wniosek o wznowienie został złożony w terminie wynikającym z art. 148 § 2 k.p.a., co rozważył organ I instancji w postanowieniu o wznowieniu postępowania.

W tym miejscu należy rozważyć skutki wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji.

Zgodnie z art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. W myśl § 2 tego przepisu postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

W sytuacji, gdy po wydaniu postanowienia o wznowieniu przyczyny wznowienia potwierdziły się – ustalenia wymaga, jaki jest zakres postępowania "co do rozstrzygnięcia sprawy". W szczególności chodzi o wyjaśnienie, czy po wznowieniu całe postępowanie administracyjne toczy się na nowo, czy też ogranicza się do kontroli wpływu podstawy wznowienia na prawidłowość rozstrzygnięcia.

Jak wskazuje M. Jaśkowska (Art. 149 teza 3. W: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VII. Wolters Kluwer, 2018) "Zgodnie z wyrokiem NSA z 18.08.2011 r., II OSK 487/11, LEX nr 1069062, w przepisach Kodeksu brakuje zastrzeżenia, że rozpoznanie sprawy po wznowieniu postępowania powinno mieścić się w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Nie wynika z tego jednak, że w postępowaniu administracyjnym takiego ograniczenia nie ma. Również po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy powinno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być, zatem pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. Podobnie w wyroku NSA z 18.08.2011 r., II OSK 1162/11, LEX nr 1068961, orzeczono, że wystąpienie podstawy wznowienia nie może być pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. Oznacza to m.in., że jeżeli nie stwierdzono istnienia żadnej z podstaw wznowienia, które dotyczą postępowania dowodowego, to wznowienie postępowania z innej przyczyny, np. zgodnie z art. 145a, nie daje podstaw do ponownej oceny już przeprowadzonych i ocenionych dowodów. Nieco odmiennie i w sposób za bardzo ograniczający kompetencje organu orzekł NSA w wyroku z 12.10.2012 r., II OSK 1925/12, LEX nr 1233716, stwierdzając, że granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2, według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, jest związany podstawami wznowieniowymi zawartymi w takim wniosku i nie może się odnosić do innych podstaw, niewskazanych przez stronę. Tylko w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu to organ jest pełnym dysponentem takiego postępowania, tzn. może samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego (podobnie wyrok NSA z 23.01.2014 r., II OSK 1999/12, LEX nr 1452837: "Organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi we wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw niewskazanych przez stronę"). Takie stanowisko zdaniem T. K. zajmuje też coraz częściej judykatura (por. T. Kiełkowski, Granice wznowionego postępowania administracyjnego w orzecznictwie sądów administracyjnych, PPPubl. 2015/10, s. 51, czy T. Kiełkowski [w:] Kodeks, 2015, s. 1015)".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przeprowadziło postępowanie, "co do rozstrzygnięcia sprawy" w rozumieniu art. 149 § 2 k.p.a. Rozważono mianowicie wpływ pominięcia J. R. i M. R. na decyzję ustalającą warunki zabudowy, wpływu takiego nie stwierdzając. W szczególności stwierdzono prawidłowe ustalenie obszaru analizowanego na potrzeby analizy urbanistyczno – architektonicznej, który został ustalony zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie stwierdzono również wpływu podstawy wznowienia na ustalone w decyzji parametry nowej zabudowy. Doprowadziło to organy administracji publicznej I i II instancji do prawidłowego wniosku, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, a w konsekwencji – zgodnie z art. 146 § 2 w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. – ograniczono się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylono tej decyzji.

Zarówno przeprowadzona procedura, jak i merytoryczna treść wydanych w sprawie rozstrzygnięć nie budzą zastrzeżeń Sądu.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że w pierwotnie prowadzonym postępowaniu brał on udział jako jego strona (rozdzielnik do decyzji Prezydenta Miasta K. z 30 sierpnia 2016 r. – k. 21 akt administracyjnych pkt 3) . Skarżący miał więc możliwość składania uwag i wniosków już w pierwotnie toczącym się postępowaniu tzn. w stosunku do niego nie zaistniała podstawa wznowienia. W skardze koncentruje się on na zarzutach dotyczących nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania.

Odpowiadając na nie należy przywołać wyrok NSA z dnia 26 marca 2013 r., sygn. II OSK 2276/11 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), w którym stwierdzono: "(...) przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Zauważyć należy, że przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) wiąże się ściśle z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Powyższe stanowisko ugruntowało się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 czerwca 2006 r., sygn. I OSK 911/05; z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. II OSK 665/07; z dnia 22 grudnia 2008r. sygn. akt II OSK 1109/07; z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 51/08; z dnia 26 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 832/08, , z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08 , z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 796/09, z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1886/10) i skład orzekający w niniejszej sprawie je podziela. Podkreślenia wymaga, że co do zasady prawami procesowymi rozporządza strona. Dlatego też, jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym nie wniesie skargi, nie można wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i w związku z tym uchylić zaskarżoną decyzję z tej przyczyny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a."

Podzielając całkowicie ten pogląd należy wskazać, że zarzuty skarżącego, co do pozbawienia niektórych osób prawa do udziału w postępowaniu nie mogą odnieść skutku, w szczególności zaś nie mogą doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Tylko bowiem osoby pominięte w postępowaniu administracyjnym mogą skutecznie takie zarzuty podnosić.

W kwestii zaś określonej w decyzji wysokości nowej zabudowy – Kolegium słusznie wskazało, że procedura ustalania warunków zabudowy nie przewiduje uwzględniania treści nieobowiązujących planów zagospodarowania przestrzennego. Nie musi również uwzględniać zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Parametr ten został w decyzji WZ z 30 sierpnia 2016 r. określony na 13 m z tolerancją technologiczną ± 0,5 m. W załączniku nr 3 do decyzji ("wyniki analizy urbanistyczno – architektonicznej część tekstowa") na str. 5 lit. "c" w sposób jasny i jednoznaczny wyjaśniono, dlaczego przyjęto ten parametr w takiej właśnie wielkości.

Podsumowując – Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i dlatego też skargę, jako bezzasadną oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.