Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1822/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2022 r. w trybie uproszczonym skargi Gminy M. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2021 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ, organ odwoławczy, organ II instancji, organ) z [...] października 2021 r., znak [...] wydane na podstawie art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. oraz w zw. z odwołaniem wniesionym przez Wójta Gminy [...] w piśmie z 7 grudnia 2020 r. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej; [...] WIOŚ, organ I instancji) z [...] listopada 2020 r., znak [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu płatności administracyjnej kary pieniężnej. W postanowieniu z [...] października 2021 r., znak [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących istotnych okolicznościach sprawy.

[...] WIOŚ w decyzji z [...] listopada 2020 r., znak [...] odmówił Gminie [...] odroczenia terminu płatności administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 170 022,00 zł wymierzonej decyzją GIOŚ znak [...] z [...] maja 2017 r. z przyczyn podanych w uzasadnieniu. Decyzja wydana przez organ I instancji została doręczona stronie elektronicznie dnia 23 listopada 2020 r., co potwierdza Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia (UPP), znajdujące się w aktach sprawy.

GIOŚ wyjaśnił, że zgodnie z art. 392 k.p.a., w przypadku, gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest podmiot publiczny obowiązany do udostępniania i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej na podstawie art. 16 ust. 1a ustawy z 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne doręczenia dokonuje się na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu. Korespondencja między Gminą a organem I instancji prowadzona była za pośrednictwem platformy ePUAP, dlatego również zaskarżona decyzja była doręczona tą drogą. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W myśl art. 57 § 1 i § 5 k.p.a., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło, upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. z 2020 r., poz. 1041), albo w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Dzień 24 listopada 2020 r. był pierwszym dniem, od którego należało liczyć 14-dniowy termin przysługujący stronie na wniesienie odwołania, natomiast 7 grudnia 2020 r., upływał termin wniesienia odwołania. Według GIOŚ, z akt sprawy wynika, że odwołanie od decyzji [...] WIOŚ z [...] grudnia 2020 r. zostało nadane w placówce pocztowej 8 grudnia 2020 r. o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości organu II instancji, że nadanie odwołania 8 grudnia 2020 r., nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. Uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi przewidzianemu w art. 134 k.p.a., co wynika wprost z treści przepisu. Po stwierdzeniu, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie można przystąpić do merytorycznego rozpoznania sprawy.

W toku postępowania GIOŚ zwrócił się do Gminy pismem z [...] czerwca 2021r., znak [...]o przedłożenie wygenerowanego z systemu ePUAP raportu poświadczenia doręczenia zaskarżonej decyzji w trybie elektronicznym, zawierającego datę opatrzenia poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym.

W odpowiedzi przekazano jedynie "zrzut ekranu" przedstawiający historię korespondencji w systemie ePUAP, na którym widnieje data 23 listopada 2020 r., jako data wpływu zaskarżonej decyzji na elektroniczną skrzynkę podawczą Gminy oraz data 24 listopada 2020 r., jako data odczytania dokumentu przez stronę.

GIOŚ w piśmie z [...] lipca 2021 r., znak [...] zawiadomił na podstawie art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z 2 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Ponadto poinformował o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w terminie 30 dni od daty doręczenia niniejszego zawiadomienia, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez winy strony.

W odpowiedzi na ww. zawiadomienie o uchybieniu terminu Gmina w piśmie z [...] sierpnia 2021 r., znak [...] wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania tłumacząc, że w okresie właściwym dla wniesienia odwołania obowiązywały przepisy stanowiące o wykonywaniu pracy zdalnej, a pracownicy Urzędu Gminy w [...] pracowali właśnie w tym systemie. W placówce dyżurowali jedynie pracownicy do bieżącej obsługi interesantów, a nie każdy pracownik posiada dostęp do skrzynki ePUAP. Dodatkowo w dniu doręczenia decyzji stronie, tj. 23 listopada 2020 r. na urlopie przebywały osoby mające dostęp do tej platformy, przez co faktyczne odebranie przez Gminę decyzji nastąpiło 24 listopada 2020 r. Z uwagi na istniejące utrudnienia w pracy związane z pracą w systemie zdalnym uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło według strony bez jej winy. Na podstawie tak sformułowanego uzasadnienia wniosła więc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

GIOŚ po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku stwierdził, że strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy, bowiem nawet jeżeli Gmina zapoznała się z treścią zaskarżonej decyzji dopiero w dniu 24 listopada 2020 r., to nie wykazała przyczyn, które uniemożliwiły jej nadanie odwołania w terminie przewidzianym przepisami. W związku z tym GIOŚ odmówił przywrócenia terminu postanowieniem z [...] października 2021 r., znak [...].

W skardze Gmina (skarżąca) zaskarżyła postanowienie GIOŚ z [...] października 2021 r., znak [...].

W skardze zarzucono: naruszenie art. 129 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego przez przyjęcie, że odwołanie od decyzji zostało złożone po terminie, podczas gdy odwołanie zostało złożone w terminie; naruszenie art. 46 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. art. 3 pkt 20 ustawy z 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, wskazującego dane jakie określają urzędowe poświadczenie odbioru przez przyjęcie, że urzędowe poświadczenie przedłożenia (UPP) potwierdza, że decyzja została doręczona stronie 23 listopada 2020r., podczas, gdy doręczenie powinno być potwierdzone urzędowym poświadczeniem doręczenia (UPD).

W skardze wniesiono o: uchylenie zaskarżonego postanowienia, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania - według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ przyjął, że decyzja wydana przez organ I instancji została doręczona stronie (Gminie [...]) dnia 23 listopada 2020r., co potwierdza urzędowe poświadczenie przedłożenia (UPP), znajdujące się w aktach sprawy. Urzędowe poświadczenie przedłożenia (UPP) nie jest dokumentem potwierdzającym doręczenie ww. decyzji, takim dokumentem może być jedynie urzędowe poświadczenie doręczenia (UPD). Zatem nie jest prawdą, że decyzja została doręczona stronie 23 listopada 2020r.

Gmina [...] wskazała wobec organu, że przedmiotowa decyzja została jej doręczona w dniu 24 listopada 2020 r. Na potwierdzenie tego faktu w załączeniu przekazała zrzut ekranu przedstawiający historię korespondencji w systemie ePUAP oraz kopię decyzji opatrzoną datą wpływu do Urzędu Gminy w [...]. W systemie nie jest możliwe wygenerowanie elektronicznego poświadczenia doręczenia (UPD), gdyż organ wysyłający korespondencję tj. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nie zażądał w systemie ePUAP takiego poświadczenia.

W związku z czym Urząd Gminy nie miał możliwości poświadczenia przez złożenie podpisu elektronicznego faktycznej daty doręczenia decyzji. Znajdujące się w aktach sprawy urzędowe poświadczenie przedłożenia (UPP) nie jest potwierdzeniem faktycznego odebrania przez odbiorcę, korespondencji w dacie wskazanej w UPP.

Urzędowe poświadczenie przedłożenia jest wystawiane automatycznie w momencie wpłynięcia dokumentu do elektronicznej skrzynki podawczej podmiotu publicznego i nie wymaga jakiegokolwiek działania ze strony pracowników tego podmiotu - w przeciwieństwie do urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD), które wymaga podania daty odbioru oraz podpisu elektronicznego odbiorcy.(por. wyrok NSA z 15 lutego 2019r., sygn. I GSK 3523/18).

W związku z powyższym Gmina wniosła o przyjęcie jako daty wpływu decyzji znak: [...] dzień 24 listopada 2020 r. Odwołanie wysłane w dniu 8 grudnia 2020 r. zostało wniesione w przepisowym terminie 14 dni od odebrania decyzji. Strona nie może ponosić niekorzystnych konsekwencji z tego tytułu, ze organ I instancji nie zażądał w systemie ePUAP urzędowego poświadczenia doręczenia.

W opisanych wyżej okolicznościach GIOŚ powinien przyjąć, że decyzja została doręczona w dniu 24 listopada 2020r. i odwołanie zostało wniesione w terminie.

W odpowiedzi na skargę GIOŚ, wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu było postanowienie z [...] października 2021 r., znak [...] wydane na podstawie art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. oraz w zw. z odwołaniem wniesionym przez Wójta Gminy [...] pismem z 7 grudnia 2020 r. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2020 r., znak [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu płatności administracyjnej kary pieniężnej. W postanowieniu z [...] października 2021 r. GIOŚ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie GIOŚ z [...] października 2021 r., znak [...] nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w skardze. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, postępowanie poprzedzające wydanie kontrolowanego postanowienia GIOŚ z [...] października 2021 r., znak [...] przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przed wydaniem rozstrzygnięcia GIOŚ wyczerpująco zebrał, a następnie rozpatrzył całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie.

Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy Gmina dochowała 14 dniowego terminu na wniesienie odwołania od decyzji [...]WIOŚ z [...] listopada 2020 r., znak [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu płatności administracyjnej kary pieniężnej.

Rozstrzygniecie tej kwestii zdeterminowane jest z kolei oceną, kiedy doszło do skutecznego doręczenia Gminie wspomnianej decyzji. Z akt sprawy wynika, że decyzja [...] WIOŚ z [...] listopada 2020 r., znak [...] została doręczona elektronicznie Gminie w dniu 23 listopada 2020 r., co potwierdza "Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia" (UPP), znajdujące się w aktach sprawy.

Zgodnie z art. 392 k.p.a., (który obowiązywał w dniu 23 listopada 2020 r.), w przypadku, gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest podmiot publiczny obowiązany do udostępniania i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej na podstawie art. 16 ust. 1a ustawy o informatyzacji, doręczenia dokonuje się na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu. Korespondencja między Gminą a organem I instancji prowadzona była za pośrednictwem platformy ePUAP, dlatego również zaskarżona decyzja była doręczona tą drogą. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji Stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Dzień 24 listopada 2020 r. był zatem pierwszym dniem, od którego należało liczyć 14-dniowy termin przysługujący stronie na wniesienie odwołania, natomiast 7 grudnia 2020 r. upływał termin wniesienia odwołania. Z akt sprawy wynika, że odwołanie od decyzji [...] WIOŚ z [...] grudnia 2020 r. zostało nadane w placówce pocztowej 8 grudnia 2020 r., o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie, a więc z uchybieniem terminu.

W toku postępowania odwoławczego Gmina przekazała GIOŚ "zrzut ekranu" przedstawiający historię korespondencji w systemie ePUAP, na którym widnieje data 23 listopada 2020 r. jako data wpływu zaskarżonej decyzji na elektroniczną skrzynkę podawczą Gminy oraz data 24 listopada 2020 r., jako data odczytania dokumentu przez stronę. Z tego wynika, że już 23 listopada dokument był dostępny do odczytu przez podmiot, dlatego tę datę należało uznać za datę doręczenia decyzji. W ocenie Sądu, należy uznać bezspornie, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 670 ze zm.), urzędowe poświadczenie odbioru oznacza dane elektroniczne powiązane z dokumentem elektronicznym doręczonym podmiotowi publicznemu lub przez niego doręczanym w sposób zapewniający rozpoznawalność późniejszych zmian dokonanych w tych danych, określające: a) pełną nazwę podmiotu publicznego, któremu doręczono dokument elektroniczny lub który doręcza dokument, b) datę i godzinę wprowadzenia albo przeniesienia dokumentu elektronicznego do systemu teleinformatycznego podmiotu publicznego - w odniesieniu do dokumentu doręczanego podmiotowi publicznemu, c) datę i godzinę podpisania urzędowego poświadczenia odbioru przez adresata z użyciem mechanizmów, o których mowa w art. 20a ust. 1 albo 2 - w odniesieniu do dokumentu doręczanego przez podmiot publiczny, d) datę i godzinę wytworzenia urzędowego poświadczenia odbioru. Stosownie do § 13 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 180), w przypadku odebrania dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą podmiotu publicznego poświadczenie przedłożenia jest automatycznie tworzone i udostępniane nadawcy tego dokumentu przez system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń. W myśl § 13 ust. 2 ww. rozporządzenia, za udostępnienie nadawcy poświadczenia przedłożenia uważa się w szczególności jego przekazanie do pozostającej w dyspozycji odbiorcy poświadczenia skrytki w ramach systemu teleinformatycznego podmiotu publicznego służącego do obsługi doręczeń. Jeżeli nie jest możliwe udostępnienie automatycznie wytworzonego poświadczenia przedłożenia w sposób, o którym mowa w ust. 2, poświadczenie to wysyłane jest na adres elektroniczny wskazany przez wnoszącego, z tym że może to być: 1) adres poczty elektronicznej albo 2) inny adres elektroniczny, pod warunkiem że jest obsługiwany przez system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń (§ 13 ust. 3 ww. rozporządzenia).

W przypadku odebrania dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą podmiotu publicznego poświadczenie przedłożenia jest automatycznie tworzone i udostępniane nadawcy tego dokumentu przez system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń. Zatem poświadczenia przedłożenia generowane jest w sytuacji, gdy dany dokument elektroniczny został odebrany przez system teleinformatyczny podmiotu publicznego, a inaczej rzecz ujmując - doręczony do podmiotu publicznego. Oznacza to, że jeżeli dany podmiot publiczny wniósł dokument drogą elektroniczną do podmiotu publicznego to automatyczne wygenerowanie poświadczenie przedłożenia pozwala jej przyjąć, że wpłynął on do urzędu. Poświadczenie przedłożenia generowane jest przez system teleinformatyczny podmiotu publicznego w sytuacji odebrania dokumentu elektronicznego, co jest możliwe z uwagi na to, że na podmioty publiczne został nałożony obowiązek posiadania systemu teleinformatycznego, który posiada określone cechy funkcjonalności i daje gwarancję, że poświadczenie przedłożenia tworzone jest w przypadku odebrania dokumentu przez system teleinformatyczny danego podmiotu publicznego.

Otóż w aktach tych znajduje się Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia, w którym wskazano, że jako datę doręczenia i wytworzenia poświadczenia przedłożenia wskazano 23 listopada 2020 r., g. 09:35. Należy przypomnieć, że w sprawie, z uwagi na status publiczny skarżącej Gminy, doręczenia były dokonywane na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu (art. 39² k.p.a.). Zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest podmiot publiczny obowiązany do udostępniania i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej na podstawie art. 16 ust. 1a ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne doręczenia dokonuje się na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu. Przepisu art. 39¹ nie stosuje się. Zasady dokonywania doręczeń w tym przypadku reguluje m. in. art. 46 § 10 k.p.a. (por. np. B. Adamiak, [w]: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Legalis 2019, Nb 6 do art. 46). Zgodnie z tym przepisem, doręczenie pisma w formie dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy, o której mowa w § 4 pkt 3, następuje przez elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu, w sposób określony w tej ustawie. W takim przypadku, tj. doręczenia pisma stronie będącej podmiotem publicznym na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu (ePUAP) następuje z chwilą wygenerowania urzędowego poświadczenia odbioru (poświadczenie przedłożenia), co następuje automatycznie z chwilą wprowadzenia pisma do systemu odbiorcy (zob. § 8 ust. 3 oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych – Dz.U. z 2018 r. poz. 180). Poświadczenie doręczenia (przedłożenia) jest w takim przypadku niezaprzeczalnym urzędowym poświadczeniem odbioru (por. np. wyroki NSA z 15 marca 2017 r., I OSK 1729/15 oraz z 19 maja 2017 r., I OSK 61/17 – CBOSA; G. Sibiga, Komunikacja elektroniczna w Kodeksie postępowania administracyjnego. Komentarz, LexisNexis 2011, uwaga 5 do art. 46).

Uzupełniająco warto dodać, odnosząc się do twierdzeń skargi, że podobnie jak ma to miejsce w przypadku doręczeń w formie "papierowej", moment doręczenia związany jest z odbiorem korespondencji, a nie z faktycznym zapoznaniem się przez odbiorcę z treścią pisma (korespondencji). Niezależnie zatem od kwestii, czy wobec podmiotów publicznych można w ogóle stosować zasadę równości, to nie sposób przyjąć, że w przypadku doręczenia pisma w formie elektronicznej strona ma krótszy termin na zaskarżenie decyzji niż w przypadku doręczenia w formie tradycyjnej. W obu bowiem przypadkach o momencie doręczenie decyduje możliwość zapoznania się z treścią pisma, a nie faktyczne zapoznanie się z pisma. Kwestia ustalenia momentu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego została szczegółowo uregulowana w przepisach i organ, w świetle zasady legalizmu (art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP) nie może odstąpić od stosowania tych przepisów.

Sąd orzekający w tym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 14 lipca 2020 r., sygn. II OSK 465/20, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych), według którego "Dokument w postaci urzędowego poświadczenia przedłożenia (UPP) jest generowany przez system teleinformatyczny podmiotu publicznego i przekazywany nadawcy. W praktyce oznacza to, że jeżeli wniesiono dokument elektroniczny na informatycznym nośniku danych, zgodnie z warunkami korzystania z platformy e-PUAP, to automatyczne wygenerowanie UPP pozwala przyjąć, że dokument ten wpłynął do urzędu, samo zaś UPP, stosownie do § 11 ust. 1 pkt 1 cyt. rozp. PRM 2011 stanowi potwierdzenie doręczenia dokumentu elektronicznego (por. motywy postanowienia NSA z 24 lipca 2019 r., II OSK 1601/19, opubl.CBOSA.nsagov.pl)".

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarżone postanowienie GIOŚ z [...] października 2021 r., znak [...] nie narusza prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.