Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 1031/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 72 ust. 3, art. 81 ust. 1, art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 64 ust. 1, art. 84, art. 85 ust. 2 pkt 2,
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: par. 3 ust. 1 pkt 52 lit. a,
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta J. na podstawie art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 oraz art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy

z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013r., poz. 1235 ze zm.), zwanej dalej ustawą środowiskową, w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397), zwanego dalej rozporządzeniem oraz art. 104 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U.

z 2013r. poz. 267 – dalej kpa), po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o. w C. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Zabudowie odnawialnych źródeł energii (OZE) polegających na budowie elektrowni słonecznej – urządzeń infrastruktury technicznej w postaci wolnostojących ogniw fotowoltaicznych o łącznej max mocy produktowej energii elektrycznej 2 x 990 kW wraz z inwertorami, złączami kablowymi, przyłączem elektroenergetycznym oraz dwiema stacjami transformatorowymi każda o mocy 1000 kVA" realizowanego na działkach nr ew. [...] w miejscowości P. gmina Jędrzejów, po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora w J., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz orzekł, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do niniejszej decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożył R. J. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołujący się zakwestionował ustalenia organu oraz zajęte stanowisko, iż planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Podniósł, że najczęściej wskazywanym negatywnym skutkiem istnienia elektrowni słonecznych jest efekt olśnienia, czyli chwilowe oślepienie, które dotyczy ptaków. Eksploatacja farmy może się wiązać

z koniecznością wykonania i eksploatacji w ruchu ciągłym układów chłodzących, które mogą stanowić źródło hałasu i negatywnie wpływać na środowiska gruntowo-wodne. Zdaniem autora odwołania, organ w celu wyjaśnienia szeregu wątpliwości, winien wezwać inwestora do przedstawienia informacji dotyczących oceny wpływu inwestycji na środowisko, na hałas oraz do przedstawienia sposobu zapobiegania przekroczeniu poziomów dopuszczalnych na terenach objętych ochroną akustyczną. Podobnie należy przedstawić analizę w zakresie ochrony przed polami elektromagnetycznymi, gospodarki odpadami i gospodarki wodno-ściekowej.

Rozpatrując sprawę wskutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 2 października 2014r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu opisano dotychczasowy przebieg postępowania podnosząc, że sprawa była już przedmiotem oceny prawnej Kolegium dokonanej w trybie odwoławczym wszczętym z odwołania R. J. od poprzedniej decyzji z 18 listopada 2013r., którą orzeczono o braku potrzeby przeprowadzenia oceny na środowisko.

Organ przytoczył treść art. 59 ust. 1 oraz art. 73 ust. 1 ustawy środowiskowej

i podkreślił, że inwestor dołączył do wniosku stosowne załączniki w wymaganym ustawowo zakresie, wskazanym art. 74 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy tj. kartę informacyjną przedsięwzięcia, mapę ewidencyjną obejmującą przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmującą obszar, na który będzie ono oddziaływać, wypisy z ewidencji gruntów, mapę sytuacyjno-wysokościową z obszarem planowanej eksploatacji.

Organ ustalił, że przedsięwzięcie polega na posadowieniu wolnostojących kolektorów słonecznych, wytwarzających energię elektryczną za pomocą zjawiska fotowoltaicznego. Ogniwa fotowoltaiczne zostaną umieszczone w obrębie dwóch oddzielnych instalacji oddalonych od siebie o ok. 40 m na powierzchni części działek ewidencyjnych, stanowiących ogrodzone wieloboki foremne (całość ok. 6,19 ha) tj.

- instalacja A (ok. 3,5 ha) zlokalizowana w północnej i centralnej części działki nr 352/1 oraz w północnej części działki nr 413,

- instalacja B (ok. 2,69 ha) zlokalizowana w centralno-północnej części działki nr 413, w południowej części działki nr 352/1 oraz północno-wschodniej części działki nr 412.

Z akt sprawy wynika, że obecnie działki te stanowią tereny uprawne – grunty orne pozbawione roślinności naturalnej, krzewów i drzew. Są to grunty rolne klasy IVa – 0,12 ha, IVb – 1,63 ha, V – 4,44 ha.

Planowane przedsięwzięcie będzie produkowało energię elektryczną w ilości ok. 2 x 960 MWh rocznie. Na terenie inwestycji zostaną wykonane:

- konstrukcje stołów pod moduły fotowoltaiczne zakotwione w gruncie,

- panele fotowoltaiczne w ilości ok. 8316 szt. o mocy 235-245 Wat każdy,

- inwertory – urządzenia zmieniające prąd stały na prąd zmienny w ilości ok. 66 szt. o mocy ok. 30 kW każdy wraz z instalacjami kablowymi,

- rozdzielnica prądu,

- kontenerowa stacja transformatorowa szt. 2,

- przyłącze energetyczne napowietrzne lub kablowe do linii średniego napięcia przebiegającej przez teren inwestycji,

- ogrodzenie instalacji fotowoltaicznej.

Kolegium wskazało, że objęta wnioskiem inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które może (ale nie musi) wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 52 lit.b rozporządzenia). Stosownie do art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania takiego przedsięwzięcia na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora środowiska.

W rozpoznawanej sprawie zarówno Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. jak i Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. wyraziły stanowisko

o braku potrzeby nakładania obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z akt sprawy wynika, że oba specjalistyczne organy stwierdziły, że planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na środowisko

w stopniu znaczącym, mogącym mieć wpływ na środowisko.

Organ przytoczył treść art. 63 ust. 1 oraz art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja spełnia wymogi określone w art. 83 ust. 2, art. 85 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 tej ustawy. Zawiera załącznik w postaci charakterystyki przedsięwzięcia oraz wymagane ustawowo informacje

o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy. W szczególności organ przeanalizował rodzaj i skalę możliwego oddziaływania przedsięwzięcia, a z decyzji wynikają okoliczności związane z zasięgiem, wielkością i prawdopodobieństwem tego oddziaływania, czy transgranicznym oddziaływaniem na elementy przyrodnicze. Z decyzji wynika wprost, że z uwagi na skalę inwestycji i wielkość zajmowanego terenu, jej oddziaływanie ograniczy się do terenu objętego wnioskiem, nie przewiduje się zatem kumulowania oddziaływania z innymi przedsięwzięciami w sąsiedztwie.

Kolegium podniosło, że panele fotowoltaiczne będą usytuowane poza terenem zabudowy, posadowione na stelażach metalowych, zespolonych z gruntem za pomocą słupów stalowych wbijanych w ziemię, przy czym sposób posadowienia paneli zostanie doprecyzowany w odrębnym postępowaniu, dotyczącym pozwolenia na budowę. Organy specjalistyczne, w tym RDOŚ w K. wyraził opinię, że

w związku z planowaną inwestycją nie przewiduje się znaczącego zużycia surowców i materiałów, a wszystkie użyte do budowy surowce, materiały, paliwa i energie będą wykorzystywane zgodnie z obowiązującymi normami i przepisami. Instalacja jest bezobsługowa, wykorzystuje energię słoneczną. Przedsięwzięcie poprzez wykorzystanie odnawialnego źródła energii przyczyni się do zastąpienia źródeł konwencjonalnych, a tym samym do zmniejszenia emisji zanieczyszczeń do powietrza. Na etapie realizacji inwestycji oddziaływanie będzie minimalne, zamykające się

w granicach nieruchomości. Emisja hałasu wynikającego z pracy maszyn i pojazdów będzie krótkotrwała, zaś funkcjonowanie przedsięwzięcia nie będzie powodować oddziaływań w zakresie emisji do powietrza ani istotnej emisji hałasu. RDOŚ

w K. zauważył, że zastosowany transformator może powodować niewielkie oddziaływanie głównie promieniowania elektromagnetycznego, ale jednocześnie zapewnił, że oddziaływanie w tym zakresie nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów pól określonych w rozporządzenia Ministra Środowiska

z dnia 12 listopada 2007r. w sprawie zakresu i sposobu prowadzenia okresowych badań poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. nr 221, poz. 1645), w miejscach dostępnych dla ludności. Zamontowane urządzenia są szczelne, hermetycznie zamknięte i zapewniają brak możliwości przedostania się zanieczyszczeń. Z uwagi na charakter przedsięwzięcia nie przewiduje się zagrożenia dla środowiska na skutek ewentualnej awarii w pracy instalacji.

Kolegium podniosło, że przedsięwzięcie nie znajduje się w obszarze wymagającym specjalnej ochrony ze względu na występowanie specjalnych gatunków roślin, zwierząt, ich siedlisk oraz siedlisk przyrodniczych objętych ochroną. Podkreśliło również, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J.

w wydanej opinii wyraził jednoznaczne stanowisko, że planowana inwestycja nie spowoduje zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi.

Organ dodał, że w aktach sprawy znajduje się pismo Wodociągów [...] z 20 grudnia 2013r., z którego wynika, że ujęcie "Podchojny" będące w eksploatacji Wodociągów posiada ważne do 31 grudnia 2016r. pozwolenie wodnoprawne na pobór wody, przy czym obecnie wyłączone jest z eksploatacji. Strefy ochronne ustanowione decyzją Urzędu Wojewódzkiego w K. Wydział Ochrony Środowiska znak: [...] utraciły ważność z dniem 31 grudnia 2012r.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podniosło, że skarżący nie przedstawił żadnej kontropinii kompetentnej jednostki na poparcie swoich wywodów. Wyjaśniło także, że wydana poprzednio przez Kolegium decyzja kasacyjna nie przesądzała o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wskazała jednak, że poprzednia decyzja organu I instancji zapadła przedwcześnie, bez wystarczającego przeanalizowania istotnych w sprawie kwestii.

Organ wyjaśnił, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie stanowi samodzielnej podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych. To, czy przedsięwzięcie będzie mogło w ogóle powstać, rozstrzygnięte zostanie

w następnych etapach postępowania inwestycyjnego, a mianowicie w postępowaniu o pozwoleniu na budowę poprzedzonym decyzją o warunkach zabudowy.

Co do podniesionego w odwołaniu problemu konieczności zastosowania układów chłodzących związanych z funkcjonowaniem inwestycji Kolegium podniosło, że inwestor we wniosku nie wskazał takiego rozwiązania i zarzut ten nie znajduje oparcia w aktach sprawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na decyzję

Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 2 października 2014r. wniósł R. J., domagając się jej uchylenia.

Zarzucił, że jest ona "niespójna, pomijająca stany faktyczne i omijająca stanowione prawo":

- o ochronie gruntów użytkowanych rolniczo klasy III znajdujących się w obrębie inwestycji jak i obok niej ("pomija, że na działkach przeznaczonych pod elektrownię znajdują się użytki rolne kl. III"),

- o tym, że inwestycja ma być realizowana na terenie Włoszczowsko – Jędrzejowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, określonego rozporządzeniem Wojewody Świętokrzyskiego nr 85/2005 z 14 lipca 2005r.,

- pomija całkowicie, że inwestycja jest planowana docelowo na obszarze 27,22 ha (jest to tzw. kruczek prawny, który pozwala na dalszą rozbudowę bez uzyskiwania dalszych pozwoleń).

Skarżący podniósł, że wskutek uchylenia poprzedniej decyzji, organ I instancji wydał w istocie rozstrzygnięcie takie samo jak 18 listopada 2013r. Ponadto na działkach objętych inwestycją znajdują się grunty klasy III, co pomijają całkowicie oba organy. W instalacji występują dwa transformatory, a nie jeden – jak ustala organ odwoławczy – o mocy 1000kVA każdy oraz 66 sztuk inwertorów o mocy 30 kW każdy, emitujące prąd zmienny i promieniowanie elektromagnetyczne. Organy pominęły także, że przez obszar planowanego przedsięwzięcia przebiega linia wysokiego napięcia o mocy 110 kW wytwarzająca bardzo duże pole elektromagnetyczne, powodujące zakłócenia rozruszników serca i zasłabnięć ludzi znajdujących się w pobliżu. Jeżeli nastąpi kumulacja pól elektromagnetycznych, to "jakie będą skutki uboczne na zdrowie ludzi, pracujących i mieszkających obok elektrowni" oraz na szkołę i przedszkole w odległości 300 m od niej. Skarżący wyraził pogląd, że w opiniach wyspecjalizowanych organów "istnieją tylko przypuszczenia, domniemania, że promieniowanie nie będzie szkodliwe nie będzie szkodzić zdrowiu itp." Środowiska medyczne przekazują zaś w mediach, że tego typu promieniowanie jest bardzo szkodliwe dla zdrowia, u dzieci powoduje nawet trwałe nieodwracalne zmiany w mózgu. Zdaniem autora skargi, tego typu obiekty "w całej Europie i cywilizowanym świecie są budowane na pustkowiach, a nie wśród siedlisk ludzkich

i pól produkujących żywność."

Skarżący zarzucił, że studnia głębinowa (ujęcie wody pitnej w Podchojnach), znajdująca się w bezpośrednim sąsiedztwie elektrowni jest czynna i w każdej chwili może być pobierana woda, a to, że nie ma ona ustanowionej strefy ochronnej jest ewenementem na skalę kraju i Unii Europejskiej. Podniósł, że obowiązek przedstawienia dowodów w sprawie środowiskowych uwarunkowań inwestycji ciąży na inwestorze i wyspecjalizowanych instytucjach, a nie na stronie skarżącej.

R. J. podkreślił, że nie jest prawdą, jakoby 16 maja 2014r. odbyła się jakakolwiek debata w sprawie przedsięwzięcia, gdyż była to faktycznie "10-cio minutowa utarczka z przedstawicielem inwestora".

Ponadto w sprawie nie ustalono, "co stanie się w razie huraganu, który nawiedził ten chroniony teren w 2012r. i kilka tysięcy paneli woltaicznych się rozszczelni."

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.

W piśmie procesowym z 21 stycznia 2015r. skarżący podniósł dodatkowo, że rozprawa administracyjna, jaka została przeprowadzona w sprawie polegała na tym, że wraz z pełnomocnikiem zostali wyrzuceni za drzwi, gdyż ani przedstawiciel Burmistrza ani inwestora nie potrafili odpowiedzieć na zadawane pytania. Ponadto społeczeństwo (kilkaset osób) zamieszkujące wokół inwestycji nie zostało poinformowane do chwili obecnej o tym zamierzeniu, a Burmistrz Jędrzejowa "robi wszystko przed mieszkańcami w tajemnicy".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego

i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Przepisem prawa materialnego, w oparciu o który orzekały oba organy

w niniejszej sprawie jest art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej, zgodnie

z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem:

- decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji

o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), a także

- decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy.

Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku

o wydanie wymienionych wyżej decyzji (art. 72 ust. 3 ustawy). Stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji określa zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę lub decyzji o warunkach zabudowy na terenie, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (jak w niniejszej sprawie).

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy.

Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać

z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa. Podstawę taką może również stanowić wynikająca z art. 81 ust. 1 ustawy odmowa zgody na realizację przedsięwzięcia

w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 powyższej ustawy. Artykuł 63 ust. 1 wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionych w powyższym artykule, przy czym ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego inspektora sanitarnego, w tym przypadku państwowego powiatowego inspektora sanitarnego (art. 64 ust. 1 pkt 2

w zw. z art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy). Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących.

Stosownie do art. 63 ust. 1 ustawy, stwierdzając obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględnia łącznie następujące uwarunkowania:

1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem:

a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji,

b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie,

c) wykorzystywania zasobów naturalnych,

d) emisji i występowania innych uciążliwości,

e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii;

2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające:

a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych,

b) obszary wybrzeży,

c) obszary górskie lub leśne,

d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych,

e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody,

f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone,

g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne,

h) gęstość zaludnienia,

i) obszary przylegające do jezior,

j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej;

3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z:

a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać,

b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze,

c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej,

d) prawdopodobieństwa oddziaływania,

e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania.

Stosownie do treści ust. 2 powyższego unormowania, postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym oczywistym jest, że podstawą takiego postanowienia musi być analiza uwarunkowań, o których mowa

w art. 63 ust. 1 ustawy.

W niniejszej sprawie pozostaje poza sporem, że będąca jej przedmiotem inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko). Wprawdzie podstawa prawna tego ustalenia została różnie wskazana w decyzjach organów obu instancji (w podstawie prawnej decyzji z 11 lipca 2014r. powołano § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a, zaś

w zaskarżonej decyzji - § 3 ust. 1 pkt 52 lit.b), jednak nie ulega wątpliwości, że objęta wnioskiem inwestycja należy do wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia. Ponieważ położona jest na terenie Włoszczowsko-Jędrzejowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu i zajmować będzie powierzchnię nie mniejszą niż 0,5 ha, wypełnia dyspozycję § 3 ust. 1 pkt 52 lit.a rozporządzenia, jak prawidłowo ustalił organ I instancji.

Jak wynika z przedłożonej przez inwestora karty informacyjnej przedsięwzięcia, jego lokalizacja została wyznaczona na terenach ornych, na działkach nr 352/1, 412, 413 i 414/3 o łącznej powierzchni 27,22 ha w miejscowości Podchojny, przy czym powierzchnia przewidziana pod cele inwestycyjne (powierzchnia zabudowy) będzie wynosić 61 900 m2. Na terenie inwestycji zostaną wykonane:

- konstrukcje stołów pod moduły fotowoltaiczne zakotwione w gruncie o pow. 1 m2 każdy,

- panele fotowoltaiczne w ilości ok. 8316 szt. o mocy 235-245 Wat każdy o wymiarach 1000 x 1652 mm o powierzchni ok. 13.738 m2,

- inwertory – urządzenia zmieniające prąd stały na prąd zmienny w ilości ok. 66 szt. o mocy ok. 30 kW każdy wraz z instalacjami kablowymi,

- rozdzielnica prądu,

- kontenerowa stacja transformatorowa szt. 2 o łącznej powierzchni 48 m2,

- przyłącze energetyczne napowietrzne lub kablowe (w zależności od warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej,

- ogrodzenie panelowe ewentualnie siatkowe instalacji fotowoltaicznej.

W konsekwencji nie budzi wątpliwości, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest w przypadku wnioskowanej inwestycji obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez właściwy organ - przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 ustawy.

W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej). W przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych

w przepisach kpa, winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa

w art. 63 ust. 1 powyższej ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy, wyspecjalizowany organ, tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowieniem z dnia 3 października 2013r. wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Z uzasadnienia wynika, że RDOŚ przeanalizował kartę informacyjną przedsięwzięcia i odniósł się szczegółowo do wszystkich ustawowych uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej stwierdzając, że nie przewiduje się szkodliwego oddziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze. Ostatecznie RDOŚ stwierdził, że z uwagi na lokalizację, charakter i zakres oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz brak negatywnego wpływu na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin

i zwierząt, ich siedlisk i siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Także PPIS w J. wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko.

Burmistrz Miasta J. podzielił powyższe opinie i postanowieniem

z dnia 16 października 2013r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

Jak wskazuje szczegółowa analiza decyzji organu I instancji, wymogi określone w art. 63 ust. 1 w zw. z art. 84 i art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej zostały w przedmiotowej sprawie spełnione. W szczególności, organ dokonał analizy załączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia wskazując, iż w jej świetle w przedmiotowej sprawie nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Planowana inwestycja nie wpłynie szkodliwie na środowisko przyrodnicze oraz zdrowie i życie ludzi, zaś wszystkie uciążliwości z nią związane zamykać się będą na terenie, do którego inwestor posiada tytuł prawny. W zaskarżonych decyzjach wydanych w obu instancjach w sposób wyczerpujący wyjaśniono, z jakich przyczyn realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Zarzuty podniesione w skardze, polegające w głównej mierze na wyrażeniu obaw co do wpływu objętej wnioskiem inwestycji na zdrowie ludzi, nie zostały

w żaden sposób nawet uprawdopodobnione ekspertyzami opracowanymi na zlecenie skarżącego bądź choćby materiałami powszechnie dostępnymi. W ocenie Sądu, aby skutecznie podważyć twierdzenia inwestora, a później także organu należy przedstawić nie tylko zarzuty, lecz również argumenty i dowody na ich poparcie, czego zabrakło w skardze.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów wyjaśnić należy, co następuje:

I. Z dołączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że planowana inwestycja zostanie zrealizowana na czterech działkach ewidencyjnych, których łączna powierzchnia wynosi 27,22 ha, przy czym – jak już wyżej powiedziano - powierzchnia zabudowy obejmować będzie teren znacznie mniejszy, bo 6,19 ha. Teren ten przedstawiony został na mapie zawierającej koncepcję elektrowni słonecznej. Tak jak ustaliło Kolegium, obszar przeznaczony pod zabudowę nie obejmuje gruntów podlegających ochronie w rozumieniu art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. 2013.1205 ze zm.), natomiast poza tym terenem, ale w granicach działek objętych wnioskiem znajdują się użytki rolne o klasie RIIIb (o pow. 4,27 ha na działce nr 412 oraz 4,45 ha na działce 413) oraz ŁIII (pow. 0,83 ha na działce nr 412).

Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym

w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne:

- gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi,

- gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych

i Leśnictwa (obecnie ministra właściwego do spraw środowiska) lub upoważnionej przez niego osoby,

- pozostałych gruntów leśnych

wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej.

Nie ulega wątpliwości, że zacytowany przepis ustanawia prawne środki zabezpieczające przed procesem przeznaczania gruntów rolnych i leśnych na inne cele. Ustawa środowiskowa nie uzależnia jednak wydania pozytywnej decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach od przedstawienia przez inwestora zgody,

o której mowa w art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przepis art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. d nakazuje wprawdzie uwzględniać usytuowanie przedsięwzięcia

z uwagi na obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, jednak chodzi tu głównie o obszary objęte ochroną środowiskową np. podlegające ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. Celem przepisu art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jest natomiast wypełnienie dyspozycji art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, zgodnie z którym ochrona gruntów rolnych polega m.in. na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze i nieleśne. Niezależnie od tego, że teren objęty zabudową w niniejszej sprawie nie obejmuje gruntów, o jakich mowa w art. 7 ustawy

o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wyjaśnienia wymaga, że kwestia związana

z ewentualną zmianą przeznaczenia gruntów rolnych klasy III, znajdujących się

w granicach działek ewidencyjnych objętych wnioskiem w niniejszej sprawie, będzie przedmiotem badania w innym postępowaniu, o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, którą inwestor zobowiązany jest przedstawić wraz z wnioskiem

o udzielenie pozwolenia na budowę. Stosownie bowiem do art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2015.199 t.j.), wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w wypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych

i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, z późn. zm.). Tak więc o tym, czy grunty na których planuje się inwestycję objęte są dyspozycją art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych będzie rozstrzygana przez właściwy organ administracji w sprawie o wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy.

II. Prawidłowo ustalił organ I instancji, że planowane przedsięwzięcie realizowane jest na terenie Włoszczowsko-Jędrzejowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, przy czym Obszar ten wyznaczony został uchwałą Nr XXXV/619/13 Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z dnia 23 września 2013r. (Dz.Urz.Woj.Św. 2013.3311). Przepis § 4 ust. 1 tej uchwały stanowiąc zakazy obowiązujące na terenie chronionym powtarza zapisy zawarte w rozporządzeniu Nr 89/2005 Wojewody Świętokrzyskiego z 14 lipca 2005r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu, na które powołuje się organ. Na Obszarze zakazuje się:

1) zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką;

2) likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych

i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej

i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych;

3) dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka;

4) likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych.

Organ przyjął jednocześnie, że żaden z w/w zakazów nie zostanie naruszony zamierzoną inwestycją z uwagi na jej charakter i lokalizację (pola uprawne pozbawione roślinności naturalnej, bez drzew i krzewów). Nie stwierdzono występowania chronionych gatunków roślin i grzybów, a występujące na tym terenie zwierzęta stanowią typową strukturę pospolicie występujących gatunków. Na obszarze inwestycji występują chronione gatunki płazów i gadów: ropucha szara

i jaszczurka zwinka, teren ten może również stanowić miejsce występowania chronionego gatunku chrząszcza – biegacza złocistego. Organ ustalił także, że przez teren działek nie przechodzą cieki wodne ani rowy melioracyjne i nie będzie wymagał niwelacji. Nie przewiduje się również, aby inwestycja wpłynęła szkodliwie na zmianę stanu wody na gruntach przyległych lub powodowała zmiany stosunków wodnych istotnych dla środowiska przyrodniczego.

Jednocześnie organ wskazał inwestorowi jako pożądane wprowadzenie działań chroniących środowisko polegających na:

- wykonywaniu prac ingerujących w grunt od połowy sierpnia do połowy października, gdy zwierzęta będą już po okresie rozrodczym, a jednocześnie nie będą na stałe przebywać w zimowych kryjówkach, co pozwoli im na znalezienie bezpiecznych miejsc zimowania poza terenem prac,

- zachowaniu wolnej przestrzeni pomiędzy dolną częścią ogrodzenia

a powierzchnią ziemi, która umożliwi przemieszczanie się małych zwierząt, w tym płazów i gadów.

Organ podkreślił, że przy zastosowaniu powyższych działań ochronnych, inwestycja nie powinna mieć wpływu na stan zachowania populacji zwierząt, płazów, gadów i owadów bytujących na tym terenie oraz nie będzie naruszać zakazów obowiązujących w Obszarze Chronionego Krajobrazu oraz nie wpłynie znacząco na środowisko przyrodnicze.

Tak dokonana ocena jest - zdaniem Sądu - wystarczająca dla przyjęcia jej zgodności z prawem, w szczególności z art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy środowiskowej.

III. Nie można zgodzić się z zarzutem, że organ odwoławczy pominął okoliczność, że inwestycja planowana jest docelowo na obszarze 27,22 ha, co pozwala – w ocenie skarżącego – na dalszą rozbudowę bez uzyskiwania pozwoleń. Jak już podniesiono wyżej, Kolegium podając powierzchnię 6,19 ha odniosło ją tylko do terenu zajętego pod zabudowę, nie zaś do całego obszaru objętego wnioskiem. Takiej powierzchni zabudowy dotyczy też utrzymana w mocy decyzja Burmistrza Miasta Jędrzejowa z 11 lipca 2014r. i w razie planów rozbudowy inwestycji koniecznym będzie uzyskanie stosownych zezwoleń i pozwoleń w nowym procesie inwestycyjnym. Jak słusznie podkreślił też organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, podjęta w niniejszej sprawie decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania dla wnioskowanej inwestycji jest dopiero pierwszym etapem aktualnego procesu inwestycyjnego, którego kolejnymi fazami jest uzyskanie przez inwestora decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (o ile na datę złożenia takiego wniosku nie zostanie uchwalony miejscowy plan zagospodarowania terenu, na którym planowane jest przedsięwzięcie), a następnie decyzji o pozwoleniu na budowę.

IV. Co do podniesionej w skardze argumentacji, że w wyniku decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 27 stycznia 2014r. podjęta została przez Burmistrza Miasta J. taka sama decyzja, jak uchylona z 18 listopada 2013r. wyjaśnić należy, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja SKO z 2 października 2014r., nie zaś wydana poprzednio decyzja kasacyjna czy też uchylona nią decyzja organu I instancji. Jak wykazała kontrola sądowa, decyzja objęta skargą pozostaje w zgodzie z prawem, podobnie jak poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta Jędrzejowa z 11 lipca 2014r.

V. Nie jest prawdą, że z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika sugestia, jakoby dla elektrowni przewidziano jeden transformator, gdyż Kolegium wprost ustala, że na terenie przedsięwzięcia wykonane zostaną dwa transformatory (k.3 decyzji).

VI. Z akt sprawy nie wynika, ażeby ujęcie wody "Podchojny" było eksploatowane, jak twierdzi skarżący. Na okoliczność tę wskazuje znajdujące się

w aktach pismo "[...]" z 20 grudnia 2013r. Także załączone do skargi pismo Wodociągów z 28 sierpnia 2014r. potwierdza prawidłowość ustaleń organu, gdyż mowa w nim jedynie o potencjalnej możliwości eksploatacji tego ujęcia na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. Co jednak najistotniejsze, bezspornym jest, że dla ujęcia "Podchojny" nie ma ustanowionych stref ochronnych, a tylko takie nakazuje uwzględniać przepis art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy środowiskowej.

VII. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy środowiskowej, ocenił ryzyko wystąpienia poważnej awarii przyjmując, że z uwagi na charakter przedsięwzięcia nie przewiduje się zagrożenia dla środowiska na skutek ewentualnej awarii i w pracy instalacji. Zarzut, że organy wyspecjalizowane nie odniosły się do tego, "co się stanie w razie huraganu jaki nawiedził ten chroniony teren w 2012r. i kilka tysięcy paneli woltaicznych się rozszczelni" nie może zostać uznany za skuteczny chociażby dlatego, że skarżący zakłada, iż wskutek wystąpienia gwałtownych zjawisk atmosferycznych nastąpi konkretne uszkodzenie paneli fotowoltaicznych, bez żadnego wykazania zasadności takiego twierdzenia.

VII. Nie ulega wątpliwości, że w dniu 16 maja 2014r. została przeprowadzona rozprawa administracyjna przed organem I instancji. Świadczy o tym znajdujący się

w aktach protokół i zapisy zawierające stanowisko wyrażane zarówno przez skarżącego jak i przez jego pełnomocnika. W protokole odnotowano także fakt opuszczenia miejsca przeprowadzenia rozprawy przez A. J. i R. J. Prezentowany w skardze odbiór sposobu przeprowadzenia tej rozprawy nie ma jednak znaczenia prawnego dla oceny legalności zaskarżonej decyzji.

VIII. Jeśli chodzi o zarzut braku udziału lokalnej społeczności w postępowaniu wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych prowadzone jest z wprawdzie z udziałem społeczeństwa, ale dotyczy to przedsięwzięć, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zaś co do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jedynie tych, w stosunku do których wydane zostało postanowienie ustalające konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 grudnia 2013 r. II SA/Kr 1126/13 oraz

z 12 listopada 2014r., sygn. akt II SA/Kr 1063/14). Wynika to z brzmienia dwóch przepisów ustawy środowiskowej:

- art. 79 ust 1, który mówi, iż przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, oraz

- art. 80 ust. 1 wedle którego jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Ponieważ przedmiotowe zamierzenie jest zaliczone do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko należy przyjąć, iż powinno być ono prowadzone bez udziału społeczności lokalnej, a stanowiska tej społeczności nie miał obowiązku uwzględnić w wydanej przez siebie decyzji organ prowadzący to postępowanie.

W konkluzji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Mając to wszystko na uwadze, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, należało orzec jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.