Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 140/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art.4 ust. 1, art.13, art. 14
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 23 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2015 roku sprawy ze skargi R. T. i M. T. na bezczynność A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. Oddział w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. zasądza od A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. Oddział w W. solidarnie na rzecz skarżących R. T. i M. T. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 7 lipca 2015 roku (data wpływu do organu: 14 lipca 2015 roku) R. T. i M. T. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. ze skargę na bezczynność A w sprawie rozpatrzenia z ich wniosku 21 maja 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący wnieśli o zobowiązanie A do rozpoznania wniosku z dnia 21 maja 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz o wymierzenie grzywny A, a nadto o zasądzenie na rzecz Skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 9 marca 2015 r. skarżący R. T. i M. T. zwrócili się do A o udostępnienie informacji publicznej w zakresie decyzji administracyjnych stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznej na działce położonej w K. przy ul. B., nr ewid. 106/2, będącej ich własnością oraz odnośnie remontów i modernizacji tej linii energetycznej.

W związku z nieudzieleniem odpowiedzi na powyższy wniosek skarżący wnioskiem z dnia 21 maja 2015 r. ponownie wystąpili, w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, do A z prośbą o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1.decyzji administracyjnych stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznej w postaci słupów elektroenergetycznych oraz sieci elektrycznej na działce położonej w K. przy ul. B, oznaczonej geodezyjnie nr 106/2,

2. informacji o przeprowadzonych remontach i modernizacji (w tym zmiany lokalizacji) powyższej linii energetycznej przeprowadzonych od momentu posadowienia tych urządzeń do końca 2014 r.

Powyższy wniosek z dnia 21 maja 2015 r. został skutecznie doręczony A w dniu 25 maja 2015 r.

Skarżący wskazali, że A będąc podmiotem wykonującym zadania publiczne, a co za tym idzie zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, mimo upływu terminu ustawowego, nie udzielił skarżącym żadnej odpowiedzi na wniosek z dnia 21 maja 2015 r. Skarżący nie otrzymali zarówno wnioskowanej informacji publicznej, jak i pisma, które wskazywałoby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji.

W odpowiedzi na skargę A wniosła o umorzenie postępowania.

Organ wyjaśnił, iż dążąc do polubownego załatwienia sprawy w dniu 27 lipca 2015r. przesłał na adres pełnomocnika skarżących kserokopię dokumentów archiwalnych związanych z budową znajdujących się na działce skarżących fragmentów dwóch linii napowietrznych: [...] relacji [...] i [...] relacji [...] mogące stanowić informacje publiczną, znajdujące się w Stadium Projektu - zaświadczenie lokalizacji szczegółowej. W/w piśmie organ stwierdził, że nie było jego intencją nieudostępnianie przedmiotowej dokumentacji, o czym świadczy dotychczasowa korespondencja prowadzona pomiędzy stronami. Nadto organ podniósł, że w związku z wnioskiem skarżących o udostępnienie decyzji administracyjnych w dniu 21 maja 2015 r. wystąpiono do podmiotu dysponującego zasobami archiwalnymi o przekazanie posiadanej dokumentacji. Organ podkreślił, że posiada jedynie dokumentacje techniczną, a w skład tej dokumentacji nie wchodzą oryginalne decyzje, jedynie wskazanie na fakt ich wydania.

Organ również wskazał, że w odpowiedzi natomiast na pismo skarżących wobec braku uzyskania odpowiedzi od C w dniu 12 czerwca 2015 r. poinformowano o przystąpieniu do analizy wniosku. Do chwili obecnej nie uzyskano żadnych informacji o decyzjach administracyjnych dotyczących linii posadowionych na działce skarżących.

W ocenie organu powyższe dokumenty, jak również informacje o przeprowadzonych remontach i modernizacjach nie stanowią jednak podlegającej ujawnieniu informacji publicznej. Mając jednak na uwadze polubowne zakończenie sprawy organ załączył kserokopie dokumentacji (która również została przekazana skarżącym) jak również załączył oryginał posiadanej dokumentacji.

Reasumując organ zaakcentował, że nie posiada oryginalnej dokumentacji administracyjnej, udzielił odpowiedzi na wniosek, do chwili obecnej mimo wystąpienia do archiwum innej dokumentacji nie uzyskano.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; zwanej w skrócie "p.p.s.a.") skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Przez bezczynność organu należy rozumieć sytuację, w której organ - mimo ciążącego na nim obowiązku - w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności.

W rozpoznawanej sprawie skarżący domagali się od A udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014r. poz. 782 ze zm., powoływana także jako u.d.i.p.) w zakresie decyzji administracyjnych stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznej na działce położonej w K. przy ul. B., nr ewid. 106/2, będącej ich własnością oraz odnośnie remontów i modernizacji tej linii energetycznej.

Dla oceny zasadności skargi należy przeprowadzić rozważania pod kątem tego czy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej oraz czy żądane dane należą do kategorii informacji publicznych.

W świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p., podmiotami obowiązanymi do udzielenia informacji publicznej na podstawie powołanej ustawy są nie tylko szeroko rozumiane "władze publiczne", ale także "inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd zaakceptowany przez NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r. (I OSK 851/10, CBOIS), w myśl którego zakres terminu "zadania publiczne" jest szerszy od zakresu terminu "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, a zatem zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach.

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia zarówno poszczególnych jednostek, jak i całego społeczeństwa, w tym także z perspektywy suwerenności i niepodległości państwa (wyrok TK z 25.07.2006 r., P 24/05, OTK-A 2006/7/87). Obowiązkiem władz publicznych jest zatem zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, przy czym zadanie to jest realizowane zarówno przez organy administracji publicznej, jak i inne podmioty. Do tych ostatnich należy również zaliczyć przedsiębiorstwa energetyczne, które de facto posiadają status zbliżony do przedsiębiorstw użyteczności publicznej.

Pogląd, że przedsiębiorstwo energetyczne w sprawach związanych z dystrybucją energii elektrycznej oraz innymi zadaniami przezeń wykonywanymi, noszącymi znamiona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jest zobowiązane do przekazywania określonych informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, można uznać za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z 18.08.2010 r., I OSK 851/10; a także orzeczenia WSA: wyrok z 02.02.2010 r., II SAB/Kr 112/09; postanowienie z 16 11.2010 r., II SAB/Wa 268/10; postanowienie z 05.12.2012 r., II SAB/Sz 49/12; wyrok z 20.12.2012 r., IV SAB/Po 87/12; wyrok z 10.01.2013 r., II SAB/Po 70/12; wyrok z 15.01.2013 r., II SAB/Po 65/12 – wszystkie orzeczenia dostępne w CBOIS).

W tym miejscu trzeba dodać, że żądanie udzielenia informacji publicznej można skierować do każdego zobowiązanego podmiotu, który w ocenie wnioskodawcy winien posiadać żądane dane, niezależnie od tego, czy on je wytworzył i w jaki sposób znalazły się w jego posiadaniu (tak: wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015r., I OSK 1638/14, CBOIS).

Przechodząc do oceny zasadności żądań skarżących wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Innymi słowy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa.

W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07, LEX nr 460751).

Odpowiadając zatem na pytanie czy żądane dane należą do kategorii informacji publicznych stwierdzić należy, iż niewątpliwie decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych są dokumentami, w których posiadaniu – co do zasady - pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje te służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Z tego względu dostęp do takich dokumentów należy traktować jako dostęp do informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 30.04.2015r., I OSK 1701/14; wyrok WSA w Poznaniu z 15.01.2013 r., II SAB/Po 65/12, CBOSA).

W okolicznościach niniejszej sprawy należy pamiętać, że udostępnienie informacji publicznej może mieć miejsce wówczas, gdy jej dysponent jest w jej posiadaniu. Jest to zwłaszcza istotne, gdy żądanie w tym przedmiocie skierowano do podmiotu, który aktu zawierającego informację nie wytworzył. Nie jest przy tym rzeczą sądu administracyjnego badanie czy adresat informację posiada, czy rzeczywiście nie włada dokumentem, a więc czy twierdzenie o nieposiadaniu polega na prawdzie. Jeżeli przeto podmiot, do którego się zwrócono podaje, że nie posiada danej informacji, to nie można od niego wymagać i zobowiązywać do uwzględnienia żądania udostępnienia danych publicznych (por. wyrok NSA z dnia 04.08.2015r., I OSK 1638/14, CBOIS)

W rezultacie uznać należy, że adresat wniosku był zobowiązany do udostępnienia skarżących na ich żądanie informacji w zakresie decyzji administracyjnych stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznej na działce położonej w K. przy ul.B., nr ewid. 106/2 oraz odnośnie remontów i modernizacji tej linii energetycznej, z tym że ten obowiązek ograniczał się do udostępnienia informacji , które adresat wniosku posiadał.

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Bezczynność organu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, występuje wówczas, gdy w ustawowym terminie organ nie rozpoznał złożonego wniosku. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie (adresat wniosku nie udzielił informacji w terminie 14 dni od złożenia wniosku), przy czym stan bezczynności ustał po wniesieniu skargi do tut. Sądu wraz z udzieleniem odpowiedzi w dniu 27 lipca 2015r, gdy skarżony podmiot poinformował wnioskodawców, że żądanych dokumentów nie posiada i przesłał tylko takie dokumenty dotyczące linii energetycznej, które ma w swoich zasobach. Warto tu podkreślić, iż jednocześnie wskazał także skarżącym do jakiego innego podmiotu zwrócił się o kwerendę, która (jak później się okazało) nie była skuteczna. Zatem Sąd uznał, że skarżony podmiot wykonał zobowiązanie zgodnie z wnioskiem.

W konsekwencji – na podstawie art. 149 p.p.s.a. Sąd jedynie stwierdził zaistnienie bezczynności, która nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa, wobec krótkiego upływu czasu pomiędzy doręczeniem wniosku (25 maja 2015r.) i wystosowaniem odpowiedzi (27 lipca 2015r.) i w istocie przekazania tych informacji, które organ posiadał. Powyższe nie dało też podstawy do wymierzenia grzywny w trybie art. 149 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

ms