Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 317/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184 w zw. z art. 197 par. 1 i 2 art. 57 par. 1 art. 47 par. 1 art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2202/17 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w postępowaniu wznowieniowym postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2202/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w postępowaniu wznowieniowym.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2017 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 złotych. Wysokość wpisu została ustalona stosowanie do treści § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.). Skarżącego wezwano także do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 4 odpisów skargi, poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 10 października 2017 r.

Na podstawie dokumentów księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych stwierdzono, że do dnia 30 listopada 2017 r. wpis sądowy od skargi nie został uiszczony. Nie nadesłano również odpisów skargi.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2017 r. w całości, uwzględnienie złożonego zażalenia i orzeczenie kontynuowania postępowania i procedowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w rzeczonej sprawie, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący zarzucił Sądowi naruszenie:

1. art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez jego błędną subsumcję i uznanie, że skarżący A. G. nie uczynił zadość wezwaniu Sądu i nie uzupełnił braków formalnych w zakreślonym terminie w sytuacji, kiedy skarżący w odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych wywołanych wniesieniem skargi, zaś dopiero właściwe rozstrzygnięcie w tym zakresie winno skutkować dalszymi decyzjami Sądu w sprawie, w tym oceną poprawności i terminowości złożonej skargi;

2. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, co objawiło się niewszechstronnym zbadaniem okoliczności faktyczno - prawnych sprawy przez pominięcie okoliczności stosowania się skarżącego A. G. do wezwania, na co skarżący odpowiedział w terminie;

3. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. w zw. z art. 80, art. 127 § 3 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na uznaniu zaskarżonej odmowy Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] jako odpowiadającej przepisom prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.; zwana dalej: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.

Jednakże w przypadku gdy pismem jest skarga, co miało miejsce w niniejszej sprawie, zdanie trzecie art. 220 § 1 p.p.s.a. nie ma zastosowania, a zamiast niego stosuje się przepis szczególny - art. 220 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Natomiast w świetle art. 57 § 1 oraz art. 47 § 1 p.p.s.a., do skargi powinny być dołączone odpisy dla doręczenia ich stronom (uczestnikom). Brak odpisów jest brakiem formalnym, który powoduje niemożność nadania skardze prawidłowego biegu. Skarżący, mimo stosownego wezwania, braków tych nie usunął. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

A zatem prawidłowo Sąd I instancji uznał, że skarżący mimo skutecznego wezwania do uiszczenia wpisu oraz nadesłania odpisów skargi, nie wykonał powyższych obowiązków.

Tym samym należy przyjąć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie postanowił o odrzuceniu skargi.

Nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy twierdzenie pełnomocnika, że skarżący w odpowiedzi na wezwanie Sądu I instancji złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od wpisu od skargi. Takich bowiem dokumentów w aktach sprawy nie ma, a pełnomocnik nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie, że taki wniosek do Sądu został skierowany. Co więcej w zażaleniu pełnomocnik zarzucił Sądowi I instancji uznanie decyzji, jako odpowiadającej przepisom prawa, której przedmiotowe postępowanie nie dotyczy (wskazano decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...]). Należy podkreślić, że w zaskarżonym postanowieniu nie doszło do merytorycznego rozpoznania zarzutów zawartych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że skarżący oprócz wezwania do uiszczenia wpisu, został również zobowiązany do złożenia stosownej ilości odpisów skargi. Zarządzenia w tej części również nie wykonał, co stanowiło samodzielną podstawę do odrzucenia skargi. Tym samym zarzut dotyczący nierozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, nawet jeśli byłby uzasadniony (co nie ma miejsca w niniejszej sprawie), nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Sąd zauważa, że w złożonym zażaleniu pełnomocnik wniósł o udzielenie skarżącemu prawa pomocy, w tym w szczególności przez zwolnienie go od konieczności poniesienia wpisu od niniejszego zażalenia. Należy wskazać, że zgodnie z art. 254 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, zatem wniosek ten zostanie rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji