Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 458/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1, par. 2 pkt 2, par. 3 i par. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonych kwot zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę, a także orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z [...] marca 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania [...]

Sp. z o. o. z siedzibą w G. (dalej: "Spółka" lub "skarżąca"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IS") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. (dalej: "Naczelnik US" lub "organ I instancji") z [...] września 2014 r. Przedmiotem decyzji było określenie skarżącej za 5 miesięcy 2014 r. (I – V) przybliżonej kwoty zobowiązań (łącznie [...] zł) z tytułu podatku

od towarów i usług (dalej także jako VAT) i odsetek za zwłokę ([...]zł), a także zabezpieczenie na majątku Spółki przybliżonej kwoty zobowiązań z tytułu VAT i odsetek za zwłokę (łącznie [...]zł). Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Dyrektor IS wskazał między innymi przepisy art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3 i § 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "Op").

2. Stan faktyczny.

2.1. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł.(dalej: "Dyrektor UKS") wystąpił do Naczelnika US z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie przepisów art. 33 Op. Powołał się na ustalenia faktyczne dokonane w toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec skarżącej. Zdaniem Dyrektora UKS, skarżąca bezpodstawnie odliczała podatek naliczony (łącznie [...] zł w okresie od [...] stycznia do [...] maja 2014 r.) wynikający z faktur VAT, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Występuje przy tym uzasadniona obawa, że skarżąca nie wykona swoich zobowiązań podatkowych za 5 miesięcy 2014 r. (I – V), gdyż posiada majątek ruchomy o wartości tylko [...] zł i deklaruje niskie obroty. Naczelnik US określił zatem Spółce za te miesiące przybliżoną kwotę zobowiązań (łącznie [...] zł) z tytułu VAT oraz odsetek za zwłokę ([...]zł), a także orzekł o zabezpieczeniu na majątku Spółki przybliżonej kwoty zobowiązań z tytułu VAT i odsetek za zwłokę obliczonych na dzień wydania decyzji (łącznie [...]zł). Powołał się na przepisy art. 33 § 1, § 2 pkt 2 i 3, § 3 i § 4 pkt 2 Op.

2.2. W odwołaniu o decyzji Naczelnika US Spółka postawiła zarzuty naruszenia przepisów art. 33 § 2 pkt 2 i § 4 pkt 2 Op poprzez niewłaściwe zastosowanie, a także zarzuty naruszenia art. 122 w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Op poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zdaniem Spółki, nie toczy się wobec niej kontrola podatkowa, gdyż w aktach sprawy nie ma pokwitowania doręczenia jej postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego. Naczelnik US nie dokonał nadto własnych ustaleń faktycznych. Bezkrytycznie przyjął, że skarżąca nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego z kwestionowanych przez Dyrektora UKS faktur VAT. Na podstawie historycznych danych (za 2013 r.) przyjął nadto, że skarżąca nie wykona swoich zobowiązań podatkowych.

2.3. Dyrektor IS, utrzymując w mocy decyzję Naczelnika US, przedstawił ramy prawne rozpoznawanej sprawy, powołując się na przepisy art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3 i § 4 pkt 2 oraz art. 33a § 1 Op. Wywiódł, że wystąpiły przesłanki przewidziane w przepisach art. 33 Op, do zabezpieczenia na majątku Spółki przybliżonej kwoty zobowiązań z tytułu VAT za 5 miesięcy 2014 r. (I – V). Decyzja Naczelnika US została zaś wydana w toku postępowania kontrolnego skutecznie wszczętego wobec skarżącej w oparciu

o informacje przekazane przez Generalnego Inspektora Informacji Finansowej, zgodnie z przepisami ustawy z 16 listopada 2000 r o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2010 r., nr 46, poz. 276 ze zm.). Na rachunek bankowy skarżącej wpłynęła bowiem kwota [...] zł, około pięciokrotnie niższa od sumy przelewów ([...] zł) tytułem zapłaty za towary handlowe (paliwo). Kontrolujący ustalili, że skarżąca odliczała podatek naliczony wynikający z faktur VAT, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, narażając Skarb Państwa na straty w wysokości co najmniej [...] zł. Z ustaleń kontrolujących wynika nadto, że Spółka w latach 2005 – 2006 brała udział w oszustwach podatkowych (akcyza) związanych z nielegalnym wprowadzaniem paliw na terytorium kraju. W latach 2008 – 2012 nie wykazywała żadnych obrotów. Podmioty, na rzecz których skarżąca dokonywała przelewów są również podejrzane o udział w fikcyjnym obrocie paliwami. Spółka generuje zaległości podatkowe także za późniejsze okresy rozliczeniowe ([...] zł), jej zobowiązania przewyższają o [...] zł należności krótkoterminowe, zaś wskaźnik zadłużenia w 2013 r. wynosił [...], tj. odbiegał od normy (od [...] do [...]). Analiza danych bilansowych potwierdza trudną sytuację finansowa skarżącej. Wskaźnik płynności szybkiej, na który zwraca uwagę Spółka, nie jest wystarczający do oceny jej możliwości finansowych, między innymi z tej przyczyny, że aktywa Spółki stanowią

w większości należności krótkoterminowe (przyszłe i niepewne). Występuje zatem uzasadniona obawa, że zobowiązania podatkowe, o których mowa w zaskarżonej decyzji, nie zostaną wykonane. Wbrew argumentacji skarżącej, Naczelnik US dokonał ustaleń na podstawie aktualnej sytuacji ekonomicznej Spółki (za lata 2013 – 2014), która nie posiada majątku trwałego pozwalającego na pokrycie jej przewidywanych zobowiązań z tytułu VAT za 5 miesięcy 2014 r. (I – V). Generowanie zaległości podatkowych w następnych okresach rozliczeniowych i znaczące zmniejszenie obrotów deklarowanych przez Spółkę potwierdzają zasadność wydania zaskarżonej decyzji.

3. Postępowanie sądowe.

3.1. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodziła się Spółka. Pismem z [...] maja 2015 r. wniosła zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd"). Autor skargi, występując o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, postawił jej zarzuty naruszenia:

a) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Op na skutek niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy;

b) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 § 2 pkt 2 i § 4 pkt 2 Op.

3.2. Uzasadniając skargę jej autor rozwinął poszczególne zarzuty, powtarzając zasadnicze elementy argumentacji przedstawionej uprzednio w odwołaniu. Zdaniem Spółki, postępowanie kontrolne nie zostało skutecznie wszczęte, gdyż Dyrektor UKS nie doręczył jej stosownego postanowienia wydanego [...] lipca 2014 r. Naczelnik US wydał zatem decyzję w trybie przepisów art. 33 Op pomimo tego, że wobec Spółki nie była prowadzona kontrola podatkowa, czego konsekwencją powinno być także pominięcie dowodów zebranych w sprawie przez Dyrektora UKS jako sprzecznych z prawem. Organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie nie zebrały materiału dowodowego pozwalającego na zastosowanie przepisów art. 33 § 2pkt 2 i § 4 pkt 2 Op. Za wadliwe Spółka uznała działanie organów, które przyjęły jako istotne dowody zebrane w sprawie przez Dyrektora UKS. Powoływały się na okoliczności o charakterze historycznym (udział skarżącej w oszustwach podatkowych), także co do kondycji finansowej Spółki. Bezpodstawnie skoncentrowały swoją uwagę na niewielkiej wartości majątku trwałego Spółki, która poza tym posiada inne aktywa o znacznej wartości. Zaległości podatkowe Spółki za kolejne okresy rozliczeniowe mają zaś związek z zajęciem jej rachunku bankowego w związku z postępowaniem zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji. Płynność finansowa skarżącej nie stwarza obawy, że może ona nie wykonać swoich zobowiązań podatkowych. Z ksiąg podatkowych nie wynika przy tym rzetelna informacja o majątku podatnika, źródłach jego pochodzenia, czy też o przebiegu działalności gospodarczej. Okoliczności te trzeba udowodnić. Tego zaś nie dokonały organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie. Spółka mogła nadto pozwolić sobie na negatywne przepływy pieniężne, gdyż znajduje się w dobrej sytuacji finansowej. Organy podatkowe wadliwie utożsamiają przy tym bilans Spółki z jej sprawozdaniem finansowym.

3.3. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Zauważył, że zarzuty skargi zasadniczo stanowią powtórzenie zarzutów odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

4.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w przepisach art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "uppsa"). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 uppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

4.2. Na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak,

w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę odnośnie rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą Sądu pierwszej instancji jest zaś kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 uppsa.

4.3. Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności zabezpieczenia na majątku Spółki przybliżonej kwoty jej zobowiązań w podatku od towarów i usług (łącznie [...]zł) za 5 miesięcy 2014 r. (I – V) z odsetkami za zwłokę ([...] zł). Zdaniem organów podatkowych, skarżąca bezpodstawnie odliczała podatek naliczony wynikający z faktur VAT, które nie odzwierciedlają rzeczywistości. Także w latach wcześniejszych brała udział w oszustwach podatkowych (akcyza za lata 2005 – 2006). Znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i nie posiada majątku, który mogłaby przeznaczyć na uregulowanie jej zobowiązań podatkowych. Także za późniejsze okresy rozliczeniowe generuje zaległości z tytułu VAT. Wystąpiła zatem uzasadniona obawa, że Spółka nie zapłaci swoich znacznych zobowiązań z tytułu VAT za 5 miesięcy 2014 r. (łącznie wraz z odsetkami w kwocie [...] zł), czyli przesłanka przewidziana

w art. 33 § 1 Op, uzasadniająca wydanie decyzji o zabezpieczeniu. Zdaniem autora skargi, wskazane przez organy okoliczności nie dają podstaw do wydania zaskarżonych decyzji, gdyż Spółka posiada majątek o znacznej wartości, który pozwala jej uregulować sporne zaległości podatkowe. Organy nie dokonały stosownych ustaleń faktycznych dotyczących sytuacji majątkowej Spółki. Pominęły wskazywane przez skarżącą okoliczności dotyczące braku podstaw do wydania decyzji o zabezpieczeniu.

4.4. Ramy prawne.

Zgodnie z art. 33 § 1 Op, zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika (...), jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję (...). Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji (§ 2):

1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3) określającej wysokość zwrotu podatku.

W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu (...) podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji

o zabezpieczeniu (§ 3). W takim przypadku, organ na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu (§ 4):

1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1;

2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2.

5.1. Zdaniem Sądu z treści powołanych przepisów wynika, że w celu dokonania zabezpieczenia istotne jest spełnienie przesłanki, o której mowa w art. 33 § 1 Op. Jest nią uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Pojęcia tego ustawodawca nie zdefiniował. Dodał jednak, że są to: trwałe nieuiszczanie zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Wystąpienie choćby jednej ze wskazanych okoliczności uzasadnia obawę, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Wystąpienie obu wyszczególnionych okoliczności potwierdza zasadność wydania stosownej decyzji o zabezpieczeniu. Brak jest przeszkód, aby organ podatkowy wskazał również na inne okoliczności, które tą obawę uzasadniają. Decyzja o zabezpieczeniu powinna opisywać okoliczności, które zadecydowały o dokonaniu zabezpieczenia, a także dane dotyczące wysokości podstawy opodatkowania (przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami za zwłokę).

5.2. Zdaniem Sądu, organy trafnie przyjęły, że została spełniona przesłanka dokonania zabezpieczenia wymieniona w art. 33 § 1 Op (uzasadniona obawa, że nie zostanie wykonane zobowiązanie). Świadczy o tym fakt, że skarżąca w sposób trwały, od początku 2014 r., nie reguluje swoich zobowiązań podatkowych o znacznej wartości. Organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie wykazały, zgodnie z art. 33 § 4 pkt 2 Op, istnienie przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych i kwoty odsetek za zwłokę należnych od tych zobowiązań na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (łącznie jest to kwota [...] zł) związanych z ponownym udziałem skarżącej w oszustwach podatkowych (uprzednio brała udział w oszustwach dotyczących podatku akcyzowego za lata 2005 – 2006). Dyrektor IS trafnie wskazał na fakt, że zasadność wydania decyzji o zabezpieczeniu przez Naczelnika US potwierdza generowanie przez Spółkę kolejnych zaległości podatkowych z tytułu VAT za późniejsze okresy rozliczeniowe. Organy podatkowe dokonały analizy dowodów składanych przez skarżącą i ujawnionych w toku postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora UKS, w świetle których uznać należy, że Spółka znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, o czym świadczy brak możliwości uregulowania zaległości podatkowych, o których mowa w zaskarżonej decyzji, a także generowanie nowych zaległości podatkowych. Również negatywny bilans przepływów finansowych w Spółce związany z pięciokrotnie wyższą kwotą wypłat ([...] zł tytułem zapłaty za paliwo) od wpływów na jej rachunek bankowy ([...] zł) świadczy o trudnościach finansowych skarżącej lub występowaniu innych okoliczności z tym związanych, których Spółka nie ujawniła, powodując

po stronie organów podatkowych uzasadniona obawę, że Spółka nie wykona swoich zobowiązań podatkowych z tytułu VAT. Jej zobowiązania przewyższają przy tym

o [...] zł należności krótkoterminowe, które mogłyby stanowić źródło pokrycia zobowiązań Spółki, w tym podatkowych. Przedstawione wyżej okoliczności potwierdzają zdaniem Sądu wystąpienie przesłanki z art. 33 § 1 Op. Z akt sprawy nie wynika nadto, aby Spółka podjęła stosowne działania zmierzające do zabezpieczenia jej zobowiązań podatkowych z tytułu VAT, które powstają z mocy prawa.

5.3. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela te poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w świetle których za odrębne należy uznać postępowanie kontrolne lub podatkowe i postępowanie zabezpieczające. Nie sposób więc uznać, że decyzja zabezpieczająca wydawana jest w ramach postępowania kontrolnego lub podatkowego (zob. wyrok NSA z 3 grudnia 2014 r., I FSK 727/14; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.orzeczenia.nsa.gov.pl., dalej: "CBOSA"). Wykładnia przepisów art. 33 § 2 Op prowadzi zdaniem Sądu do wniosku, że w sytuacji, gdy zachodzi uzasadniona obawa, iż zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, decyzja o zabezpieczeniu może zostać wydana przed wydaniem decyzji konkretyzującej wysokość tego zobowiązania, między innymi w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Inaczej mówiąc, zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w art. 33 § 1 Op można dokonać zarówno w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, w toku czynności sprawdzających, w toku postępowania kontrolnego, o którym mowa w art. 12 ustawy o kontroli skarbowej, jak i w innych okolicznościach przed wydaniem stosownej decyzji, o której mowa w przepisach § 2, jeżeli tylko zachodzi uzasadniona obawa,

że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Przepisy art. 33 § 1 – 4 Op znajdują zastosowanie szczególnie w przypadkach, gdy zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązań podatkowych, które powstały w związku z udziałem podatnika, na majątku którego dokonywane jest zabezpieczenie, w oszustwach podatkowych.

6. W świetle powyższych rozważań za chybione Sąd uznał zarzuty skargi. Brak było bowiem podstaw do uchylenia przez organ odwoławczy decyzji Naczelnika US. Dyrektor IS dokonał oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób zgodny z art. 191 Op. Trafnie przyjął, że w sytuacji, gdy Spółka obiektywnie rzecz biorąc nie reguluje swoich zobowiązań publicznoprawnych od początku 2014 r., czego efektem są zaległości podatkowe o znacznej wartości (także na tle majątku Spółki), to można mówić o tym, że stan ten ma charakter trwały. Organy podatkowe nie miały zatem obowiązku podejmowania dalszych czynności procesowych celem badania z urzędu przyczyn tego stanu rzeczy. Skarżąca nie wyjaśniła powodów trwałego odstąpienia od obowiązku regulowania swoich zobowiązań publicznoprawnych zarówno w toku postępowania podatkowego w niniejszej sprawie, jak i na etapie postępowania sądowego. Nie wykazała, że reguluje inne zobowiązania publicznoprawne o znacznej wartości. Nie wskazała żadnych okoliczności faktycznych lub (i) prawnych, które uzasadniałyby konieczność dokonania przez organy podatkowe dodatkowych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Nie wykazała, że pomimo swego udziału kilka lat wcześniej w oszustwach podatkowych, od początku 2014 r. działa w sposób respektujący interesy Skarbu Państwa, a ustalenia faktyczne dokonane przez Dyrektora UKS odnośnie bezpodstawnego odliczania podatku naliczonego, nie mają wpływu na jej zdolność do regulowania zobowiązań podatkowych. Organy podatkowe zasadnie powołały się na fakt, że zobowiązania Spółki przewyższają o [...] zł należności krótkoterminowe, zaś wskaźnik zadłużenia w 2013 r. wynosił [...], tj. odbiegał od normy (od [...] do [...]). Analiza danych bilansowych potwierdza trudną sytuację finansową skarżącej. Wskaźnik płynności szybkiej, na który zwraca uwagę Spółka, nie jest zaś wystarczający do oceny jej możliwości finansowych, także z tej przyczyny, że aktywa Spółki stanowią w większości należności krótkoterminowe (przyszłe i niepewne). Występuje zatem uzasadniona obawa, że zobowiązania podatkowe, o których mowa

w zaskarżonej decyzji, nie zostaną wykonane. Wbrew argumentacji skarżącej, Naczelnik US dokonał ustaleń na podstawie aktualnej sytuacji ekonomicznej skarżącej (za lata 2013 – 2014), która nie uprawdopodobniła nawet, że jej sytuacja ekonomiczna jest w rzeczywistości na tyle dobra, że nie występuje uzasadniona obawa niewykonania jej zobowiązań podatkowych.

Zdaniem Sądu, pisma Dyrektora UKS z [...] lipca 2014 r. i z [...] września 2014 r. sporządzone w ramach postępowania kontrolnego, o którym mowa w przepisach art. 12 ustawy o kontroli skarbowej, są dowodami w rozumieniu art. 180 § 1 i art. 181 Op, które należało wykorzystać w niniejszej sprawie. Zostały sporządzone w toku postępowania kontrolnego wszczętego wobec skarżącej postanowieniem Dyrektora UKS z [...] lipca 2014 r., doręczonym Spółce [...] lipca 2014 r. (zob. s. [...] zaskarżonej decyzji) w związku z informacjami przekazanymi przez Generalnego Inspektora Informacji Finansowej, zgodnie z przepisami ustawy z 16 listopada 2000 r o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2010 r., nr 46, poz. 276 ze zm.). Przedmiotowe pisma, jak i inne dowody zebrane lub wytworzone przez właściwy organ w toku prowadzonego przez Dyrektora UKS postępowania kontrolnego, nie są zatem sprzeczne z prawem. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela poglądy prawne wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2013 r. (II FSK 2314/12; CBOSA), dotyczące istotnych różnic pomiędzy postępowaniem kontrolnym a postępowaniem podatkowym.

Dodać należy, że skarżąca koncentruje swoją uwagę na negowaniu czynności podejmowanych przez organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie, ale nie przedstawia przy tym żadnych pozytywnych okoliczności i potwierdzających je dowodów, które mogłyby potwierdzać jej stanowisko co do braku podstaw do wydania decyzji o zabezpieczeniu. Argumentacja skargi jest przy tym wewnętrznie sprzeczna, gdyż autor skargi wprost wskazuje na trudną sytuację finansową Spółki, która nie tylko uniemożliwia jej wykonanie zobowiązań podatkowych wskazanych w zaskarżonej decyzji, ale także powoduje generowanie kolejnych zaległości podatkowych. Skarżąca polemizując z organami podatkowymi nie uprawdopodobniła nawet, że nie zachodzi uzasadniona obawa niewykonania jej zobowiązań z tytułu VAT za 5 miesięcy 2014 r.,

o których mowa w zaskarżonej decyzji.

Reasumując, Sąd uznał za chybione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 33 § 2 pkt 2 i § 4 pkt 2 oraz art. 122 w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Op. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Dyrektora IS Sąd nie dopatrzył się wystąpienia przesłanek uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Prawidłowo ustalone okoliczności faktyczne uzasadniały bowiem zastosowania przez organy przepisów art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3 oraz § 4 pkt 2 Op. Wykładni tych przepisów organy podatkowe orzekające w sprawie dokonały prawidłowo. W realiach niniejszej sprawy należało uznać, że trwałe odstąpienie przez Spółkę od obowiązku regulowania swoich zobowiązań podatkowych, jej trudna sytuacja finansowa oraz udział skarżącej

w oszustwach podatkowych w powiązaniu z niewyjaśnionymi przepływami finansowymi, w wyniku których jej zdolności płatnicze uległy znacznemu obniżeniu, zdaniem Sądu świadczą o istnieniu uzasadnionej obawy, że zobowiązania z tytułu VAT za 5 miesięcy 2014 r. (I – V) nie zostaną wykonane. Fakt, że zobowiązania Spółki z tytułu VAT,

o których mowa w zaskarżonej decyzji, mają charakter sporny, nie ma żadnego wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Skoro skarżąca nie tylko nie wykonała swoich zobowiązań podatkowych, o których mowa w zaskarżonej decyzji, ale także generuje nowe zaległości podatkowe, to oczywiste jest, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Skarżąca nie wykazała wiarygodnych okoliczności, które uzasadniałyby trafność poglądu przeciwnego.

7. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę.