Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3299/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kamińska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 2896/13 w sprawie ze skargi Gminy Miasta Łodzi na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości przez gminę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 września 2014r., sygn. akt I SA/Wa 2896/13), uchylił decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013r. oraz decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] marca 2012r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. własności nieruchomości przez gminę.

Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Wojewoda Łódzki, działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Miasto Łódź własności nieruchomości położonej w Łodzi przy ul. O. i R. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] o pow. 0,0127 ha i nr [...] o pow. 0,0324 ha, dla której w XVI Wydziale Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi prowadzona jest księga wieczysta nr LD1 [...].

Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Transportu. Budownictwa i Gospodarki Morskiej złożył Prezydent Miasta Łodzi podnosząc, iż w Zarząd Dróg i Transportu w Łodzi w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...] wyraźnie określił jakie dokładnie czynności władcze były wykonywane na terenie ul. O. i R., która jako droga publiczna była objęta całorocznym utrzymaniem, co oznacza że prace wykonywane w celu utrzymania jej w dobrym stanie technicznym, pozwalającym na jak najlepsze z niej korzystanie, są cykliczne i trwają co najmniej od momentu ich zaliczenia do kategorii dróg publicznych. Dodatkowo Prezydent Miasta Łodzi podniósł, iż pominięto kwestię urządzenia na tych działkach utwardzonych dróg.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] września 2013 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta Łodzi utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody Łódzkiego.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 roku nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 roku we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 roku stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie ww. art. 73 ust. 1 nastąpiło zatem, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 roku spełnione zostały łącznie następujące przesłanki:

- nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego,

- nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną,

- nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego.

Przedmiotowa nieruchomość stanowiła w dniu 31 grudnia 1998r. współwłasność J. G., S. G. i E. G., co oznacza, iż ww. dacie działka ta nie stanowiła własności Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego. Powyższy fakt potwierdzają wpisy w księgach wieczystych nr LD1 [...], nr LD1 [...] i nr LD1 [...].

Niewątpliwie też działki nr [...] i [...] w dniu 31.12.1998r. były zajęte pod drogę publiczną. Z mapy sytuacyjnej do celów prawnych sporządzonej przez geodetę uprawnionego H. Z. w dniu 10 listopada 2010r. zaewidencjonowanej w państwowym zasobie geodezyjno-kartograficznym za numerem ewidencyjnym 1/7883 w dniu 25 listopada 2010r. wynika jednoznacznie, iż działka nr [...] znajdowała się w granicach ul. O. a działka nr [...] w granicach R. na dzień 31 grudnia 1998r.

Minister w ślad za organem I instancji uznał jednak, że sam fakt zajęcia nieruchomości pod drogę nie oznacza, że możliwe jest potwierdzenie nabycia takiej nieruchomości przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego. Niezbędne jest bowiem zaistnienie przesłanki - władztwa publicznego. Zdaniem organów administracyjnych w przedmiotowej sprawie kwestia władztwa publicznoprawnego nad przedmiotową nieruchomością nie została udowodniona. Wskazano na brak jakichkolwiek dokumentów, które potwierdzałyby wykonywanie czynności zarządczych wskazanych w oświadczeniu Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...] (dokonywanie remontów i bieżących napraw nawierzchni drogi w ramach robót utrzymaniowych, prac porządkowych). Podkreślono, iż mimo wezwania przez organ I instancji do przedstawienia dowodów potwierdzających władztwo nad działkami objętymi wnioskiem wnioskodawca, oprócz ww. oświadczenia z dnia [...] grudnia 2010 r. nie przedstawił żadnych innych dowodów wskazujących na władztwo publiczno prawne wnioskodawcy nad działkami nr [...] i [...] na dzień 31 grudnia 1998r.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Miasto Gmina Łódź.

W skardze podniesiono, że wbrew stanowisku organów I i II instancji, przedmiotowa część nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. pozostawała we władaniu publicznoprawnym. Powyższy fakt potwierdza pismo Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], z którego wynika, iż "w dniu 31.12.1998 r., w/w ulice jako drogi publiczne zostały objęte stałym, całorocznym utrzymaniem. Wykonywane były w miarę potrzeb remonty i bieżące naprawy nawierzchni drogi w ramach robót utrzymaniowych, zabezpieczających.

Ponadto, jak wynika z mapy sytuacyjnej z projektem podziału dla celów prawnych, zaewidencjonowanej w dniu 21 lutego 1997 r., nr ewid. 1/5566, (znajdującej się w aktach spawy), na przedmiotowych działkach zlokalizowana była jezdnia asfaltowa oraz chodnik betonowy. Fakt położenia na przedmiotowych działkach nawierzchni asfaltowej oraz chodnika betonowego świadczy jednoznacznie, iż na przedmiotowej działce było sprawowane władztwo publicznoprawne. Potwierdzają to, również dokumenty w postaci informacji o wykonaniu zadań rzeczowo- finansowych z planu inwestycji w zakresie budowy dróg - Delegatura Łódź- Bałuty oraz wykazy planów inwestycji z roku 1995 i 1996, z których wynika, iż budowa nawierzchni i odwodnienia R. i ul. O. była w pełni finansowana ze środków Miasta. Dodatkowo przedłożono wykaz wykonania nakładów na zadaniach inwestycyjnych w latach 1993-1995. Wynika z nich, iż w 1993 r., wykonana była budowa kanalizacji sanitarnej w rejonie R.. Realizując to zadanie gmina musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne na przedmiotowej części nieruchomości.

Odnosząc się natomiast do kwestii związanej z czynnościami polegającymi na odśnieżaniu oraz ogólnie rozumianemu uprzątaniu, Skarżący zauważył, iż należy to do obowiązków właściciela nieruchomości i nie może być utożsamiane z działaniami mającymi na celu utrzymanie dróg publicznych, tj. władaniem.

Brak jest również jakichkolwiek przesłanek, które wskazywałyby, iż właściciel tej nieruchomości wyłączył tę część swojej nieruchomości z władania publicznoprawnego, np. przez ogrodzenie jej lub odpowiednie oznakowanie

W związku z powyższym utożsamianie władania nieruchomością tylko z udowodnieniem porządkowania terenu, z zupełnym pominięciem innych faktów i dowodów potwierdzających sprawowanie władania przez podmiot publicznoprawny narusza art. 75 oraz art. 77 Kpa. Organ I, jak i II instancji, rozstrzygając w sprawie odniósł się jedynie do zeznań i oświadczeń właścicieli przedmiotowego terenu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 września 2014r., sygn. akt I SA/Wa 2896/13), uchylił decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013r. nr [...] oraz decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] marca 2012r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. własności nieruchomości przez gminę.

W krótkim uzasadnieniu Sąd dokonując oceny zaskarżonej decyzji wskazał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja naruszają przepisy prawa, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej są zobowiązane do podejmowania wszelkich niezbędnych kroków w celu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. W szczególności, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne jest zobowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a swoje stanowisko winien uzasadnić w sposób przewidziany w przepisach k.p.a.

Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne Sąd wskazał, że władanie nieruchomością, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, oznacza pozostawanie tej nieruchomości w faktycznym władztwie Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego, a zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną oznacza urządzenie na niej drogi zaliczonej do odpowiedniej kategorii dróg publicznych. Natomiast z istoty zarządu sprawowanego na podstawie art. 19 - 22 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115), a wykonywanego wobec drogi publicznej przez jej zarządcę, wynikają określone czynności jakie ten zarządca musi wykonywać wobec zarządzanej przez siebie drogi, które to czynności świadczą w sposób niebudzący wątpliwości o władaniu nieruchomością, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

W ocenie Sądu stanowisko organów administracyjnych, że Gmina Miasto Łódź nie wykonywała władztwa nad przedmiotowymi działkami nie zostało poparte szerszym uzasadnieniem, zwłaszcza w świetle twierdzeń wnioskodawcy. Przy czym na rozprawie przed Sądem uczestniczka postępowania potwierdziła, że asfalt został wylany na jej działce przed 1989 r. Potwierdzenie tej zasadniczej dla sprawy okoliczności niewątpliwie pozwoli inaczej ocenić pismo Zarządu Dróg i Transportu z [...] grudnia 2010r. Sprawa oceny wykonywanego nad nieruchomościami władztwa powinna być zasadniczym zadaniem organów w toku ponownego rozpoznania, a nadto dodatkowo muszą one ocenić materiał dowodowy złożony razem ze skargą, a który niewątpliwie jest dla rozstrzygnięcia sprawy istotny.

Pismem z dnia 13 października 2014r. pełnomocnik uczestniczki S. Barbary G. wniósł skargę kasacyjną na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2014r., sygn. akt II SA/Wa 2896/13 zarzucając na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ppsa poprzez sporządzenie lakonicznego uzasadnienia, z którego nie można wywieźć toku rozumowania Sądu i przyczyn jakimi się kierował wydając wyrok oraz art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji w całości pomimo nie wystąpienia przesłanek ustawowych, w sytuacji gdy organ w sposób kompleksowy przeprowadził postępowanie dowodowe, a to organ administracji publicznej (gmina) nie udowodniła wykonywania władztwa publiczne prawnego nad sporną nieruchomością. W związku z powyższym strona skarżąca wniosła na podstawie art. 185 p.p.s.a. o uchylenie skarżonego orzeczenia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów procesowych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku sprowadził swoje stanowisko do enigmatycznego stwierdzenia, że "stanowisko to nie zostało jednak poparte szerszym uzasadnieniem" (...) "Sprawa oceny wykonywanego nad nieruchomościami władztwa będzie zadaniem organów w toku ponownego rozpoznania". Zatem Sąd nie odniósł się do odpowiedzi organu na skargę, który wskazał, że skarga stanowi li tylko polemikę z prawidłowymi ustaleniami decyzji, nie odniósł się do poprzednich stanowisk organów administracyjnych, w których podkreślano, że kwestia władztwa nie została udowodniona przez Prezydenta Miasta Łodzi.

Ponadto żądanie zgłoszone przez Prezydenta Miasta Łodzi w tak odległym terminie od ogłoszenia ustawy stanowi nadużycie prawa, z uwagi na treść art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Pozbawienie skarżącej prawa do odszkodowania wobec wygaśnięcia terminu z art. 73 ust. 4 w/w ustawy stanowi nadużycie prawa. Wcześniej pomimo zgłaszanych żądań wykupienia terenu gmina nie chciała go nabyć, wskazując, że nie wykonywała władztwa na tym terenie. W świetle ustaleń organów administracyjnych na gruncie niniejszego postępowania kwestia władztwa publicznoprawnego nie została udowodniona. Również pismo z dnia [...] grudnia 2010r. nie może stanowić wystarczającego dowodu w tej sprawie, jest bowiem jedynie oświadczeniem wiedzy nie popartym żadnymi innymi dowodami i dokumentami na okoliczności powołane w treści pisma. W sprawach, w których ma dojść do wywłaszczenia należy bowiem z całą pewnością udowodnić stan wykonywania władztwa publicznoprawnego przez Skarb Państwa czy jednostki samorządu terytorialnego. Organ administracji w skardze sam wskazał, że nie dysponuje innymi dokumentami potwierdzającymi z uwagi na upływ czasu i archiwizację dokumentów. Wywłaszczeniowy charakter przepisu art. 73 ust. 1 powinien być interpretowany ściśle bez dopuszczania jakiejkolwiek wykładni rozszerzającej, tzn. w przypadku każdej wątpliwości interpretacyjnej należy kierować się konstytucyjną zasadą ochrony własności, której skarżący podlegają (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2011r., I SA/Wa 2492/2010, LexPolonica nr 2808510). Tymczasem WSA w Warszawie stanął na stanowisku, że organ administracji publicznej w sposób wadliwy przeprowadził postępowanie dowodowe. Tymczasem organ administracji publicznej był wzywany do udowodnienia kwestii wykonywania władztwa i nie zadośćuczynił temu obowiązkowi.

Nadto zgodnie z zapisami zawartymi w księgach wieczystych nr LD1[...],[...] oraz [...] na dzień 31 grudnia 1998 r. nieruchomości obejmujące działki gruntów [...] oraz [...] stanowiły współwłasność skarżącej oraz pozostałych współwłaścicieli - osób fizycznych. Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych uregulowana w art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece potwierdza ten stan rzeczy, który nie został przez Prezydenta Miasta Łodzi obalony w drodze stosownego powództwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając wyrok w takim kształcie pozbawił zatem stronę informacji co do przyczyn uchylenia poprzedniego wyroku i decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.).

Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są one uzasadnione i z tego powodu nie zostały przez Sąd uwzględnione.

Wprawdzie podzielić należy ocenę skarżącego kasacyjnie, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest lakoniczne, lecz nie można mu zarzucić, że nie realizuje on niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Tymi elementami są: a) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia bądź innej czynności administracyjnej) zaskarżonego do Sądu administracyjnego, b) prezentacja stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmująca w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz c) stanowisko Sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08). Co więcej Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Jedynie w sytuacji, gdy lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego decyzję administracyjną, pozbawiałoby stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, a organ administracji także wskazówek co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, naruszałoby prawo. Tymczasem te wszystkie elementu znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku, chociaż skromne, jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia oraz kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego. Podkreślić przy tym należy, że Sąd podzielił w całości ustalenia organów administracyjnych co do spełnienia dwóch przesłanek wynikających z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (co zresztą nie było kwestionowane przez strony i uczestników postępowania administracyjnego oraz sądowego). Sąd odniósł się zatem szerzej jedynie do trzeciej z przesłanek z powołanego przepisu, dokonał oceny poczynionych przez organy ustaleń oraz uchylając decyzje zawarł wskazania co do dalszego postępowania.

Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zasadnie przyjął, że organy administracyjne nieprawidłowo ustaliły i oceniły, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego oraz dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę Gminę Miasto Łódź, fakt władania przez ten podmiot nieruchomością położonej w Łodzi przy ul. O. i R. oznaczoną w ewidencji gruntów jako działki nr [...] o pow. 0,0127 ha i nr [...] o pow. 0,0324 ha, dla której w XVI Wydziale Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi prowadzona jest księga wieczysta nr LD1 [...]. W konsekwencji prawidłowo zakwestionował przyjęte przez organy administracyjne stanowisko, że nie została spełniona przez Gminę Miasto Łódź przesłanka sprawowania władztwa nad wyżej wskazanymi działkami, co było jedyną przyczyną odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Miasto Łódź własności nieruchomości położonej w Łodzi przy ul. O. i R. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] o pow. 0,0127 ha i nr [...] o pow. 0,0324 ha. W konsekwencji trafnie Sąd I instancji nakazał organom administracyjnym analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz dokumentów przedstawionych przez Gminę Miasta Łódź. Stanowisko wnioskodawcy co do sprawowania faktycznego władztwa nad wyżej wymienionymi działkami zajętymi pod drogę publiczną znajduje nie tylko potwierdzenie w zawartym w aktach sprawy materiale dowodowym, w tym także w pismach właścicieli tych działek z 24 października 1966r., 6 stycznia 1994r., 21 grudnia 1993r., w których wnosili oni o zadośćuczynienie im za przejęcie tych działek (poprzez wypłacenie odszkodowania lub przyznanie działki zamiennej) oraz z załącznika do protokołu nr 12 z 27 lipca 2011r., a także z oświadczeń samej uczestniczki S. G,, która na rozprawie przed WSA w Warszawie, a także na rozprawie przed NSA w dniu 8 marca 2016r, jednoznacznie oświadczyła, że na działkach tych została urządzona, wyasfaltowana droga publiczna a celem podejmowanych przez nią działań jest jedynie uzyskanie słusznego odszkodowania lub działki zamiennej za przejęte pod drogę bez jej woli oraz zgody i o co ubiega się już od dziesiątków lat.

Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że wniesiona przez S.G. skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu została ona oddalona na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.