Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 665/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. i P. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. M. i P. B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia odwołania postanawia: - zwolnić M. M. i P. B. od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

M. M., działając w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel ustawowy swojego małoletniego syna- P. B., wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w postępowaniu dotyczącym skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...].

W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni wskazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z małoletnim synem, pozostającym na jej utrzymaniu. Jedynym dochodem skarżącej jest wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w wysokości 1400 zł brutto miesięcznie. Z nadesłanego formularza wniosku wynika, iż wnioskodawczyni nie posiada żadnego majątku, przedmiotów wartościowych ani środków pieniężnych.

Uzupełniając na wezwanie Sądu przedmiotowy wniosek skarżąca w piśmie z dnia 12 czerwca 2011 r. oświadczyła, iż jej sytuacja materialna jest trudna. Po wymeldowaniu jej wraz z małoletnim synem z miejsca pobytu stałego nie miała gdzie zamieszkać, zmuszona była zatem skorzystać z pomocy osób bliskich oraz sporadycznie nocować w hotelu pracowniczym. Wnioskodawczyni oświadczyła, iż nie posiada kont bankowych, nie otrzymuje również alimentów na rzecz małoletniego syna. Ojciec dziecka pomaga jej w wychowaniu syna, świadczy również pomoc rzeczową. Skarżąca oszacowała wysokość miesięcznych wydatków koniecznych na kwotę 728 zł. Do pisma skarżąca dołączyła kartę pobytu w Hotelu Pracowniczym [...] w W. w dniach 27-28.02.2011 r. i 5.03-6.03.2011 r. oraz zaświadczenie z Wydziału Spraw Społecznych i Zdrowotnych Dzielnicy W. z dnia [...] czerwca 2011 r. potwierdzające, iż skarżąca ubiega się o prawo do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkiem zasiłkowym. Do dnia 13 czerwca 2011 r. nie została wydana decyzja o przyznaniu świadczenia.

Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:

Przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Z dyspozycji art. 243 § 1, oraz art. 245 §§ 1-3 p.p.s.a. wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony, złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca, działając w imieniu własnym oraz małoletniego syna, wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Warunkiem przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku oraz wynikających z załączonych do niego dokumentów uzasadnia przyznanie wnioskodawczyni oraz jej małoletniemu synowi prawa pomocy w żądanym zakresie. Należy bowiem stwierdzić, że dochód, którym wnioskodawczyni dysponuje, tj. 1400 zł miesięcznie na dwie osoby, nie tylko nie pozwala na poczynienie oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych, ale nie wystarcza nawet na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania się skarżącej oraz jej syna. Zestawienie wysokości dochodu, którym skarżąca miesięcznie dysponuje na zaspokojenie potrzeb życiowych swojej rodziny z wysokością cen artykułów pierwszej potrzeby, wielkością przeciętnych potrzeb polskiego gospodarstwa domowego oraz wysokością ponoszonych przez skarżącą kosztów utrzymania, prowadzi do wniosku, że z posiadanych środków pieniężnych skarżąca nie jest w stanie, bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym dla swojej rodziny, ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego.

Należy zatem uznać, iż aktualna sytuacja materialna wnioskodawczyni, w szczególności niskie dochody oraz brak majątku, który mogłaby spieniężyć, pozwala na stwierdzenie, że zasadnym jest przyznanie jej oraz jej małoletniemu synowi prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.