Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 591/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2019-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 24 ust. 2a pkt 1, ust. 2b lit. a i e
journal: Dz.U. 2019 poz 725
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z [...], po rozpatrzeniu odwołania H.P. od decyzji Starosty z [...] o odmowie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków obrębu miasto C. w odniesieniu do działki nr [...] w zakresie określonym w punkcie 2 pisma H.P. z 26 marca 2019 r. dotyczącym wprowadzenia w ewidencji gruntów i budynków zmiany polegającej na zastąpieniu "błędnie wykazywanego dotychczas numeru Kw. [...] właściwym numerem Kw. [...] w syst. informatycznym, odpowiadającym numerowi Kw. [...] w formie papierowej" oraz o odmowie:

- w zakresie określonym w punkcie 3 pisma H.P. z 15 maja 2018 r. tj.: zawiadomienia wydziału ksiąg wieczystych właściwego miejscowo sądu rejonowego o zmianach wynikających z aktu poświadczenia dziedziczenia spadku z 20 lutego 2018 r. Rep. A: [...] po R. Z. P.;

- w zakresie punktu 4 pisma H.P. z 15 maja 2018 r. tj.: zawiadomienia wydziału ksiąg wieczystych właściwego miejscowo sądu rejonowego o zmianach wynikających z postanowienia Sądu Rejonowego w Busku - Zdroju z 14 lutego 2001 roku, sygn. I Ns 288/99 o stwierdzeniu nabycia spadku po B. P.; na podstawie art. 1[...] § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że 24 października 2017 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło pismo H.P. z 24 października 2017 r. dotyczące księgi wieczystej Nr [...], w którym zwróciła się ona do Starostwa Powiatowego o uzupełnienie tej księgi.

Postanowieniem z [...] Starosta zwrócił wnioskodawczyni powyższe podanie argumentując, że w sprawie dotyczącej uzupełnienia wpisu w księdze wieczystej właściwe są sądy powszechne. Postanowienie to zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...].

W trakcie ponownie prowadzonego przez organ I instancji postępowania pismem z 15 maja 2018 r. H.P. doprecyzowała swoje żądanie. Następnie Starosta wydał decyzję z [...] odmawiając:

1. aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do nieruchomości położonej w obrębie miasta C. oznaczonej jako działka nr [...], umożliwiających wydanie wypisu i wyrysu z rejestru gruntów niezbędnych do aktualizacji informacji zawartych w księdze wieczystej Nr [...],

2. wydania wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej wraz z wykazem synchronizacyjnym dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w obrębie miasta C. stanowiących podstawę do aktualizacji informacji zawartych w księdze wieczystej Nr [...].

Z kolei organ odwoławczy decyzją z [...], uchylił powyższą decyzję uznając, że Starosta nie dostosował przedmiotu postępowania do treści wniesionego żądania, co doprowadziło do wydania wadliwej decyzji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta wydał zaskarżoną decyzję. W odwołaniu od tej decyzji wnioskodawczyni podniosła, że żądana zmiana dotycząca numeru księgi wieczystej została wprowadzona w ewidencji gruntów i budynków i dlatego wniosła o uznanie decyzji za bezprzedmiotową. Z kolei Starosta, przekazując odwołanie wraz z aktami sprawy, wyjaśnił, że zmiana, na którą powołuje się skarżąca polegająca na ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków księgi wieczystej w odniesieniu do działki nr [...], była nieuzasadniona i w sprawie tej wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w celu usunięcia z jednostki rejestrowej G.515 wpisu dotyczącego numeru księgi wieczystej [...].

Następnie Wojewódzki Inspektor podał, że punkt 1 pisma z 15 maja 2018 roku dotyczył ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działki nr [...], polegającej na zmianie numeru księgi wieczystej KW [...] wykazanej w rejestrze gruntów na numer KW [...], w oparciu o dokumenty wymienione przez wnioskodawczynię. Kwestia ta była przedmiotem odrębnego postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] (utrzymanej w mocy decyzją z [...]), odmawiającej aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków poprzez wprowadzenie zmian w odniesieniu do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], polegających na zmianie wykazanego w aktualnym rejestrze gruntów oznaczenia księgi wieczystej KW [...] na numer KW [...].

Z kolei punkt 2 pisma z 15 maja 2018 r. dotyczący: "Doprowadzenia operatu ewidencyjnego g i b do stanu umożliwiającego przeniesienie danych w zakresie dz.I-0..", wymagał doprecyzowania, co zostało szczegółowo opisane w decyzji WINGiK z [...]. Natomiast punkty 3 i 4 omawianego pisma, zawierały żądanie zawiadomienia przez organ ewidencyjny, wydziału ksiąg wieczystych właściwego miejscowo sądu rejonowego o zmianach wynikających z aktu poświadczenia dziedziczenia oraz postanowienia spadkowego z 14 lutego 2001 r.

Prowadząc postępowanie po wydaniu decyzji z [...], Starosta podjął działania w celu sprecyzowania żądania określonego w punkcie 2 pisma. Jednak wnioskodawczyni w żadnym ze złożonych pism (z 27 stycznia 2019 r. i 20 lutego 2019 r.), nie sprecyzowała tego żądania. W tej sytuacji pismem z 18 marca 2019 r. Starosta poinformował pełnomocnika strony o pozostawieniu bez rozpoznania jej podania w części dotyczącej punktu 2 pisma z 15 maja 2018 r. Jednak 28 marca 2019 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło pismo z 26 marca 2019 r., w którym wnioskodawczyni doprecyzowała swoje żądanie twierdząc, że chodzi jej przede wszystkim o zastąpienie błędnie wykazanego numeru księgi wieczystej Kw. [...] numerem właściwym kw. [...].

Starosta uwzględnił żądanie wnioskodawczyni traktując powyższe pismo jako sprecyzowanie żądania zawartego w puncie 2 pisma z 15 maja 2018 r.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że decyzją z [...] Starosta odmówił aktualizacji ewidencji gruntów i budynków oraz zawiadomienia wydziału ksiąg wieczystych właściwego miejscowo sądu w zakresie żądanym przez stronę.

W zakresie dotyczącym aktualizacji w odniesieniu do działki nr [...] polegającej na zastąpieniu numeru księgi wieczystej Kw. [...] numerem Kw. [...] Wojewódzki Inspektor ustalił, że zgodnie z postanowieniem Sądu Grodzkiego w C. z 9 kwietnia 1949 r. dla nieruchomości o powierzchni 318 m², położonej w mieście C. założono księgę wieczystą nr [...]. Na mocy aktu notarialnego z 9 kwietnia 1949 r. Nr Rep. [...] -J. M. sprzedał B.P., żonie A. P. nieruchomość, do której prawo własności zostało uregulowane w księdze wieczystej Nr [...].

Ewidencja gruntów dla miasta C. została założona w 1967 r. W rejestrze gruntów pod numerem [...] wykazano grunty oznaczone jako działki nr [...] o powierzchni 1,4405 ha i nr [...] o powierzchni 0,0224 ha jako grunty we władaniu A.P. na podstawie aktu notarialnego Rep. Nr 483 z 1935 r. Prawdopodobnie w 1978 r., na podstawie aktu własności ziemi Nr PB[...], w rejestrze gruntów z 1967 r., pod numerem 288, wprowadzono zmianę - wpisując A.P. jako właściciela gruntów stanowiących działki nr [...] oraz [...]. Następnie, w rejestrze gruntów z 1967 r., wprowadzono zmianę, w wyniku której pod numerem 288, pozostał zapis dotyczący wyłącznie działki nr [...] o powierzchni 0,0224 jako gruntów we władaniu A.P. na podstawie aktu notarialnego Rep. Nr [...] z 1935 r.

W latach 1979 - 1981 podjęto prace związane z opracowaniem mapy zasadniczej dla C. Spisano wówczas protokół stanu władania gruntami, w którym pod liczbą porządkową [...] wykazano działkę nr [...] początkowo jako własność A.P. a po wykreśleniu tego wpisu jako własność B. P. na podstawie aktu notarialnego Rep. Nr [...].

Na skutek opracowania nowej mapy zasadniczej dla miasta C., w latach 1982 - 1983 opracowano nowy operat ewidencji gruntów dla jednostki ewidencyjnej - C. miasto. W trakcie prac spisano uzupełniający protokół ustalenia i ogłoszenia stanu władania, w którym w odniesieniu do dotychczasowego numeru jednostki rejestrowej 288 wykazano B.P. jako właściciela działki nr [...] na podstawie aktu notarialnego Rep. nr [...].

W rejestrze gruntów założonym w 1983 r. pod numerem jednostki rejestrowej 576 wykazano B.P. i jej męża A.P. jako właścicieli działki nr [...] o powierzchni 0,0235 ha, na podstawie aktu notarialnego Rep. Nr [...]. Następnie w rejestrze gruntów wprowadzono zmianę polegającą na wykreśleniu A.P. i dopisaniu numeru księgi wieczystej KW [...].

Organ odwoławczy podał, że biorąc pod uwagę postanowienie Sądu Rejonowego w Busku - Zdroju z 14 lutego 2001 r. o stwierdzeniu nabycia spadku oraz akt poświadczenia dziedziczenia z 20 lutego 2018 r. Rep. A: [...], w ewidencji gruntów i budynków, wykazano jako właścicieli działki nr [...] o powierzchni 0,0235 ha, położonej w obrębie 01 C. - miasto: H.P. z udziałem wynoszącym 6315/14252 części, W. P. z udziałem wynoszącym 1643/14252 oraz T. P., A. P., M. P. i B. S. z udziałami wynoszącymi 6294/57008 części każde z nich.

Organ odwoławczy zaznaczył, że dla nieruchomości opisanej w akcie notarialnym z 9 kwietnia 1949 r. Rep. [...] prowadzona jest księga wieczysta [...]. Żądając wpisania numeru księgi wieczystej [...] w odniesieniu do działki nr [...], wnioskodawczyni dowodziła, że nieruchomość opisana w akcie notarialnym z 9 kwietnia 1949 r. jest tożsama z nieruchomością figurującą w ewidencji gruntów i budynków oznaczoną jako działka nr [...] położoną w obrębie 0001 miasto C., powołując się na opinię biegłego sądowego sporządzoną do postępowania spadkowego sygn. akt I Ns 288/99 oraz kopię dokumentu zatytułowanego "Opis i mapa", wykonanego w 1986 r. według stanu z 1982 r. zawierającego uwagę, że działka opisana w akcie notarialnym rep. nr [...] odpowiada działce nr [...].

Organ II instancji podkreślił, że opinia na którą powołuje się wnioskodawczyni została sporządzona w celu określenia wartości rynkowej nieruchomości, w tym między innymi nieruchomości położonej w C. przy ulicy R. 8, którą biegły identyfikuje jako działkę nr [...] o powierzchni 235 m2 zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Treść tej opinii nie dowodzi, że działka nr [...] o powierzchni 0,0235 ha jest tożsama z nieruchomością o powierzchni 0,0318 ha opisaną w akcie notarialnym z 9 kwietnia 1949 r. Rep. [...], gdyż brak w niej takiego stwierdzenia.

Z kolei dokument zatytułowany "Opis i mapa", wykonany w 1986 r. stanowi wyrys z mapy ewidencyjnej i wypis z rejestru gruntów. Dokument ten został wykonany przez geodetę - pracownika Wojewódzkiego Biur Geodezji i Kartografii w Kielcach Filii Terenowej w Busku - Zdroju, jednak nie został sporządzony w wyniku pracy geodezyjnej. W państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym nie istnieje dokumentacja będąca podstawą do zamieszczenia na tym dokumencie opisanej powyżej uwagi. Na dokumencie tym brak pieczęci świadczących o przyjęciu go do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Oznaczenie: "L.dz. ewid. nr 1976/86" nie stanowi numeru dokumentacji włączonej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Jak wynika z opisu zamieszczonego na dokumencie zatytułowanym "Opis i mapa", został on wykonanych do celów notarialnych. Wnioskodawczyni nie przedstawiła jednak żadnego aktu notarialnego zawartego na podstawie tego dokumentu. Dokument ten nie został również powołany w postanowieniu Sądu Rejonowego w Busku - Zdroju z 14 lutego 2001r. sygn. akt I Ns 288/99.

Dalej Wojewódzki Inspektor zauważył, że wprawdzie akt notarialny jest jednym z dokumentów wymienionych w art. 23 ust. 1-4 ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne, stanowiących podstawę aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Jednak akt notarialny z 9 kwietnia 1949 r. Rep. [...] nie dotyczy bezpośrednio działki nr [...], a na podstawie innych przedstawionych dokumentów nie można ustalić, czy przebieg granic nieruchomości opisanej w tym akcie notarialnym jest taki sam jak nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] i czy w związku z tym nieruchomość ta jest tożsama z nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...], położoną w obrębie 01 C. – miasto. Dokonanie ustaleń w tym zakresie nie jest możliwie w postępowaniu ewidencyjnym, które jest postępowaniem rejestrowym. Ustalenia takie wymagają przeprowadzenia obliczeń i przetworzenia wyników pomiarów, co stanowi pracę geodezyjną. Starosta jako organ ewidencyjny nie jest uprawniony do wykonywania prac geodezyjnych. Nie ma również obowiązku zlecenia ich wykonania na żądanie osoby wnioskującej o aktualizacje ewidencji.

Zdaniem organu odwoławczego dowody zgromadzone w sprawie świadczą o tym, że wykazany w odniesieniu do działki nr [...] numer księgi wieczystej KW [...] nie jest prawidłowy. Zatem Starosta winien z urzędu podjąć działania w celu wyeliminowania danych błędnych, jednak przedmiotem niniejszego postępowania jest konkretne żądanie strony. H.P. żądała usunięcia błędnych danych dotyczących numeru księgi wieczystej w odniesieniu do działki nr [...], lecz równocześnie żądała wpisania innych danych w to miejsce.

Organ II instancji podał, że w świetle istniejących w sprawie dowodów nie jest możliwe wpisanie w odniesieniu do działki nr [...] numeru księgi KI1B/00000[...]/8 bez sporządzenia stosownej dokumentacji geodezyjnej. Dowody przedstawione przez wnioskodawczynię jako podstawa do wprowadzenia w ewidencji żądanej przez nią zmiany, są niewystarczające do wprowadzenia takiej zmiany. Na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę nie jest możliwe jednoznaczne zidentyfikowanie nieruchomości opisanej w akcie notarialnym z 9 kwietnia 1949 r. Rep. [...] z działką ewidencyjną nr [...]. Wpisanie numeru księgi wieczystej [...] w miejsce numeru KW [...], doprowadziłoby do zastąpienia danych błędnych innymi błędnymi danymi.

Wojewódzki Inspektor wskazał, że z dokumentów przekazanych wraz z odwołaniem wynika, że [...] do rejestru gruntów, prowadzonego dla jednostki ewidencyjnej: C. miasto, obrębu 01, w jednostce rejestrowej 515 wprowadzono zmianę w drodze czynności materialno-technicznej, polegającą na wpisaniu w tej jednostce rejestrowej numeru księgi wieczystej [...] w odniesieniu do działki nr [...]. Zauważył, że czynność materialno-techniczna, wynikiem której było sporządzenie wypisu z rejestru gruntów przedstawionego przez skarżącą, nastąpiła po wydaniu zaskarżonej decyzji. Decyzję tą, jak wynika ze zwrotnego poświadczenia jej odbioru, H.P. otrzymała [...],natomiast przedmiotowy wypis z rejestru gruntów otrzymała najwcześniej 22 maja 2019 r. Opisana czynność materialno-techniczna nie miała wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji. Decyzja ta w dacie jej wydania nie była bezprzedmiotowa jak twierdzi w odwołaniu strona. Późniejsza czynność materialno-techniczna nie ma również wpływu na ocenę prawidłowości tej decyzji przez organ II instancji, który nie jest związany tą czynnością.

Przekazując odwołanie, Starosta wyjaśnił, że przedmiotowa zmiana, dokonana w drodze czynności materialno-technicznej była nieuzasadniona i w sprawie tej wszczęto odrębne postępowanie w celu jej wyeliminowania.

Decyzją z 14 maja 2019 r., Starosta odmówił również zawiadomienia wydziału ksiąg wieczystych właściwego miejscowo sądu o zmianach wynikających z aktu poświadczenia dziedziczenia spadku z 20 lutego 2018 r. Rep. A: [...] oraz o zmianach wynikających z postanowienia Sądu Rejonowego w Busku - Zdroju z 14 lutego 2001 r. sygn. akt I Ns 288/99 o stwierdzeniu nabycia spadku.

Wojewódzki Inspektor wskazał, że wpisy dokonane w ewidencji gruntów i budynków na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia spadku z 20 lutego 2018 roku oraz postanowienia Sądu Rejonowego w Busku - Zdroju z 14 lutego 2001 r. o stwierdzeniu nabycia spadku, dotyczą własności nieruchomości, a zatem danych objętych działem II księgi wieczystej. W takim przypadku Starosta jako organ ewidencyjny nie ma obowiązku informowania właściwego miejscowo sądu o zmianach danych ewidencji gruntów i budynków. W myśl art. 35 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, na właścicielu nieruchomości ciąży obowiązek niezwłocznego złożenia wniosku o ujawnienie swego prawa w księdze wieczystej

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję H.P. zarzuciła, że decyzja ta zawiera przekłamanie sytuacji prawnej zawartej również w decyzji organu I instancji. Podniosła, że decyzje te dotyczą odmowy "w zakresie pkt. 2 pisma z dnia 29.03.2019r. wprowadzenia w ewidencji gruntów i budynków zmiany tj. zastąpienia błędnie wykazywanego dotychczas numeru Kw. [...] (uznany po półtorarocznym postępowaniu za błędny), właściwym numerem Kw. [...] w systemie informatycznym, odpowiadającym numerowi Kw. [...] w formie papierowej.".

Zdaniem skarżącej stan prawny na dzień redagowania zaskarżonej decyzji oraz decyzji z [...], nie uzasadnia i nie daje podstaw do orzekania zgodnego merytorycznie ze stanem rzeczywistym, ponieważ zmiana ta już została wprowadzona do ewidencji gruntów dla nieruchomości wyżej opisanej.

Dowodem na potwierdzenie tego stanu prawnego jest uzyskany w Starostwie wypis z rejestru gruntów z [...] nr kancelaryjny: GN-II6621.19.259.2019, opatrzony klauzulą: "Dokument niniejszy jest przeznaczony do dokonania wpisu w księdze wieczystej". W dokumencie tym w rubryce " Nr Kw. lub inny dokument własności" widnieje wprowadzony Nr. Kw. [...]. Zdaniem skarżącej nie jest istotnym niezrozumiałe wskazywanie przez organ dat otrzymania przez nią dokumentów, ponieważ w trakcie redakcji odwołania, stan prawny stwierdzał, że w ewidencji gruntów już została wprowadzona zmiana (101/2019), którą "Decyzja Starosty nie zamierza wprowadzić (?)". Ponieważ takie postępowanie Starosty nosi cechy absurdu, skarżąca stwierdziła, że wniosła o uznanie decyzji z [...] za bezprzedmiotową.

Jednocześnie autorka skargi zwróciła uwagę, że przez ponad półtoraroczne procedowanie sprawy, nie uzasadniono nałożenia na nią obowiązku naprawy niewłaściwej sytuacji w związku z art. 22 ust. 3.pkt 1. Dlatego skarżąca stwierdziła, że: wszelkie dotychczasowe postępowania organów w tej sprawie stanowią naruszenie obowiązujących norm prawnych nie tylko w zakresie prawa geodezyjnego i kartograficznego, ale przede wszystkim prawa zawartego w kpa. Dodała, że w jej przypadku występuje niezrozumiale świadome mataczenie urzędnicze i nieuczciwe ukrywanie dowodów w sprawie.

Wnosząca skargę zaznaczyła, że najważniejszym dokumentem w sprawie, jest akt notarialny Rep.[...] z 9 kwietnia 1949 r. i księga wieczysta [...] będąca jego potwierdzeniem. Podniosła, że ewidencja gruntów jest tylko rejestrem informacyjnym istotnym z punktu widzenia katastru. To nakazuje by to ewidencja gruntów odzwierciedlała zapisy zawarte w przedmiotowym akcie własności [...], a nie odwrotnie, a odpowiedzialność w zakresie tworzenia, aktualizacji, archiwizacji oraz zgodności danych ewidencyjnych z dokumentami należy wyłącznie do obowiązków Starosty, a nie podmiotów właścicielskich.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanie wprowadzonej zmiany 101/2019 do ewidencji gruntów tj. uznanie Kw. nr [...] jako tożsamej z ewidencją gruntów i budynków oraz nakazanie wskazania prawnej podstawy do nakładanego obowiązku wykonania operatu geodezyjnego, ponieważ Starostwo utraciło w nieznanych okolicznościach operaty geodezyjne wykonane w latach 1982 – 1983. Skarżąca również dodała, że wbrew obowiązkowi w zakresie aktualizacji ewidencji gruntów poprzez wprowadzenie właściwego numeru księgi wieczystej dotychczasowej [...] i odpowiadającej KW [...] w systemie informatycznym, Starostwo uchyla się od realizacji nałożonego na nie prawem obowiązku wynikającego z art. 24b ust. 1 Prawa Geodezyjnego i Kartograficznego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. pełnomocnik skarżącej okazał decyzję Starosty z [...] orzekającą o zaktualizowaniu z urzędu informacji zawartych w ewidencji gruntów obręb 0001miasta C. poprzez wykreślenie z rejestru gruntów w jednostce rejestrowej gruntów nr G515, obejmującej działkę nr [...] numeru księgi wieczystej [...], ujawnionej zmianą ewidencyjną nr 101/2019. Pełnomocnik organu natomiast wyjaśnił, że na skutek odwołania H.P. od powyższej decyzji, organ II instancji decyzją z dnia [...] utrzymał tę decyzję w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.2018.2107 t.j. ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 ze zm.), dalej p.p.s.a.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.).Decyzja ta nie narusza bowiem ani prawa materialnego obowiązującego w dacie jej wydania, ani też przepisów postępowania w takim zakresie, iż mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy.

Postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało na podstawie wniosku właścicielki działki nr [...] położonej w C., ulica R. 8. Nie było natomiast prowadzone z urzędu. W związku z tym rodzaj, charakter i przedmiot rozpatrywanej przez organy nadzoru geodezyjno-kartograficznego sprawy administracyjnej zdeterminowane były przez wniosek strony, a także przez przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia w/s ewidencji gruntów, które regulują sposób prowadzenia ewidencji gruntów i budynków i szczegółowy zakres informacji objętych tą ewidencją (art. 1 pkt 4 i rozdział 4 Prawa geodezyjnego, § 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia ws. ewidencji).

Żądanie stron zostało przedstawione we wniosku z 24 października 2017 r. i sprecyzowane w czterech punktach w piśmie z 15 maja 2018 r. (k. 121 – 122 akt organu I instancji). W związku jednak z ostateczną odmową aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków polegającej na zmianie wykazanego w aktualnym rejestrze gruntów oznaczenia księgi wieczystej KW. [...] na numer KW [...], dokonaną decyzją Starosty z [...], utrzymaną w mocy decyzją WINGiK z [...] (czego dotyczył punkt 1 pisma strony z 15 maja 2018 r.) oraz w związku z odmową wszczęcia postępowania administracyjnego odnośnie żądania zawartego w punkcie 1 tego pisma, dokonaną (ze względu na rozstrzygnięcie tego żądania wyżej wymienioną decyzją Starosty z [...]) postanowieniem Starosty z dnia [...], utrzymanym w mocy postanowieniem WINGiK z dnia [...], przedmiotem niniejszego postępowania było:

1. doprecyzowane ponownie i ostatecznie w piśmie H.P. z 26 marca 2019 r. żądanie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu miasto C. w odniesieniu do działki nr [...] polegające na zastąpieniu "błędnie dotychczas wykazywanego numeru KW [...] właściwym numerem Kw. [...] w systemie informatycznym, odpowiadającym numerowi Kw. [...] w formie papierowej";

2. zawiadomienie wydziału ksiąg wieczystych właściwego sądu rejonowego o zmianach wynikających z aktu poświadczenia dziedziczenia spadku z 20 lutego 2018 r., Rep. A: [...] po R. P.;

3. zawiadomienie wydziału ksiąg wieczystych właściwego sądu rejonowego o zmianach wynikających z postanowienia Sądu Rejonowego w Busku-Zdroju z 14 lutego 2001 r., I Ns 288/99 o stwierdzeniu nabycia spadku po B. P.

Odnośnie pierwszego z wymienionych żądań należy na wstępie wyjaśnić, czy w związku z wprowadzeniem przez Starostę w dniu [...], (a więc już po wydaniu przez ten sam organ decyzji pierwszo instancyjnej w niniejszej sprawie) w drodze czynności materialno-technicznej zmiany polegającej na wpisaniu w jednostce rejestrowej 515 numeru księgi wieczystej [...] w odniesieniu do działki nr [...], czyli dokładnie takiej zmiany, jakiej domagała się skarżąca w niniejszej sprawie, zasadne było merytoryczne rozstrzyganie o takim żądaniu w rozpatrywanej sprawie, czy też postępowanie w tej części, zgodnie z żądaniem skarżącej zawartym w jej odwołaniu od decyzji pierwszo instancyjnej, powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe. By odpowiedzieć na taką wątpliwość należy wziąć pod uwagę stan faktyczny sprawy, jaki zaistniał w dacie wydawania zaskarżonej decyzji przez organ II instancji. Organy administracji bowiem co do zasady załatwiają sprawy według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania decyzji. Ta zasada powoduje, że błędny jest pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skoro czynność materialno-techniczna, wynikiem której było sporządzenie wypisu z rejestru gruntów przedstawionego przez skarżącą, nastąpiła po wydaniu decyzji Starosty Kieleckiego z 14 maja 2019 r., to również organ II instancji nie może brać pod uwagę tej czynności materialno-technicznej, a ponadto nie jest nią związany.

Jak wynika z okazanej na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. decyzji Starosty z [...], organ ten po wszczęciu z urzędu w dniu 31 maja 2019 r. postępowania administracyjnego w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków obręb 0001 miasta C., polegającej na wykreśleniu z jednostki rejestrowej gruntów nr G.515, obejmującej działkę nr [...], numeru księgi wieczystej [...] ujawnionej zmianą ewidencyjną nr 101/2019 (k. 618 akt organu I instancji), okazaną decyzją z 28 czerwca 2019 r. zaktualizował z urzędu informacje zawarte w ewidencji gruntów we wskazany w zawiadomieniu sposób. Na skutek odwołania H.P. WINGiK decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...].

Konfrontując daty wymienionych wyżej, podjętych z urzędu czynności, z datami wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji należy zauważyć, że zmiana w ewidencji gruntów i budynków dotycząca przedmiotowej w niniejszej sprawie działki nr [...], wprowadzona czynnością materialno-techniczną z [...], w dacie podejmowania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji z [...], była już wykreślona. Jak wynika przy tym z uzasadnienia decyzji Starosty z [...], którą to wykreślenie nastąpiło, zmiana nr 101/2019 z [...] została dokonana przez pracownika rozpatrującego wniosek H.P. o wydanie wypisu z rejestru gruntów, bez jakiegokolwiek udokumentowania i bez uzgodnienia z osobami kierującymi pracami Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami w Starostwie Powiatowym. W związku z dokonaniem tej nieuzasadnionej i wadliwej zmiany zostały podjęte kroki mające na celu wyjaśnienie okoliczności jej dokonania. Wadliwość tej zmiany nr 101/2019 z [...] wynikała również stąd, że odnośnie takiej samej zmiany toczyło się od października 2017 r. postępowanie administracyjne z wniosku H.P. które zakończyło się decyzją Starosty z dnia [...] orzekającą o odmowie wprowadzenia co do działki nr [...] położonej w obrębie 0001 w C., dokładnie tej samej zmiany, która 3 dni później został wprowadzona z urzędu czynnością materialno techniczną.

Przedstawione okoliczności w połączeniu z pozytywną oceną zaskarżonej decyzji, o czym będzie mowa niżej powodują, że czynność materialno-techniczna polegająca na dokonaniu zmiany nr 101/2019 z [...] dotyczącej działki nr [...] położonej w obrębie 0001 w C., nie mogła wpłynąć ani na możliwość merytorycznej kontroli, ani też na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

Należy również wyrazić pogląd, że nawet pozostawanie w obrocie prawnym dokonanej z urzędu w drodze czynności materialnotechniczej zmiany nr 101/2019 z [...] dotyczącej działki nr [...] położonej w obrębie 0001 w C.u, nie byłoby przeszkodą dla dokonania sądowoadministracyjnej kontroli zaskarżonej decyzji. Pozwalałby bowiem na to przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Tym bardziej więc nie można mieć wątpliwości co do tego, że Sąd miał prawo do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji mimo braku w dacie jej wydawania przymiotu ostateczności decyzji Starosty z [...], którą wykreślono z rejestru gruntów wpis będący przedmiotem innego, toczącego się wówczas postępowania administracyjnego.

Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, należy podzielić ocenę wniosku H.P. dokonaną przez organy obu instancji.

Ma w szczególności rację organ II instancji o ile wywodzi, że mający być podstawą wnioskowanej zmiany w rejestrze gruntów akt notarialny z 9 kwietnia 1949 r., Rep. [...], którym poprzedniczka prawna skarżącej, B. P., kupiła od I.-J. M. nieruchomość o powierzchni 318 m² położoną w C., dla której założona została w tym samym dniu księga wieczysta Kw. [...], nie mógł być podstawą wnioskowanej aktualizacji, ponieważ będąca przedmiotem nabycia tym aktem nieruchomość nie została w nim określona jakimkolwiek numerem geodezyjnym umożliwiającym jej niewątpliwą identyfikację. Również powierzchnia tej nieruchomości, różniąca się znacznie od powierzchni działki nr [...], bo o 83 m², a także opis jej usytuowania nie pozwalały na jednoznaczne potwierdzenie, że będąca przedmiotem wniosku działka nr [...] odpowiada działce nabytej wspomnianym aktem notarialnym. Dokonanie ustaleń potwierdzajacych deklarowaną przez wnioskodawczynię identyczność tych dwóch działek, istotnie nie jest możliwe w postępowaniu ewidencyjnym, gdyż jest ono postępowaniem rejestrowym, czyli wtórnym względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji. Natomiast dokonanie tych ustaleń identyfikacyjnych wymaga przeprowadzenia obliczeń i przetworzenia wyników pomiarów, co zgodnie z art. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego stanowi pracę geodezyjną, do której wykonywania nie jest uprawniony starosta jako organ ewidencyjny. Takie prace geodezyjne mogą natomiast wykonywać wykonawcy prac geodezyjnych lub prac kartograficznych, tj. zgodnie z art. 11 ust. 1 Prawa geodezyjnego przedsiębiorcy, jednostki organizacyjne, a także osoby legitymujące się uprawnieniami zawodowymi w dziedzinie geodezji i kartografii w przypadku wykonywania przez te osoby funkcji biegłego sądowego, mierniczego górniczego lub asystenta mierniczego górniczego.

Odnośnie podnoszonej przez skarżącą okoliczności braku wskazania przez organy administracji w toku całego postępowania podstawy prawnej nakładania na stronę obowiązku wykonania operatu geodezyjnego, który miałby być podstawą do wprowadzenia w ewidencji gruntów i budynków wnioskowanej przez nią zmiany, należy wyrazić pogląd, że choć taki obowiązek nie może w okolicznościach sprawy wynikać z art. 22 ust. 3 pkt 1 Prawa geodezyjnego, (skoro w sprawie nie chodzi o różnicę w stanie nieruchomości będącą skutkiem robót budowlanych), to nie można twierdzić, że organ nie miał podstaw do żądania udokumentowania wnioskowanej zmiany przez samą stronę. Z art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h Prawa geodezyjnego wynika bowiem, że wniosek podmiotu ewidencyjnego zainteresowanego zmianą obejmującą informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy, może być podstawą aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w drodze czynności materialno-technicznej, jeżeli uzasadnia taką aktualizację wskazana w tym wniosku dokumentacja geodezyjna przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Nie ma racjonalnych powodów, aby wniosek o aktualizację złożony przez współwłaściciela nieruchomości, jakim jest H.P. odnośnie działki nr [...] o pow. 0,0235 ha położonej w C., oparty na wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nie mógł stanowić podstawy aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w trybie określonym w art. 24 ust. 2b pkt 2 Prawa geodezyjnego, tj. w drodze decyzji administracyjnej. Ponieważ wnioskodawczyni nie wskazała w swym wniosku żadnego z dokumentów wymienionych w art. 24 ust. 2b pkt 1 Prawa geodezyjnego, które stanowią podstawę aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w drodze czynności materialno-technicznej, możliwość uwzględnienia wniosku uzależniona była od wskazania przez nią, a w praktyce zlecenia wykonawcy robót geodezyjnych i kartograficznych wykonania takiej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dokumentacji geodezyjnej, która identyfikowałaby nieruchomość opisaną w akcie notarialnym z 9 kwietnia 1949 r., Rep. [...] z działką ewidencyjną nr [...]. Warto dodać, że skarżąca prawdopodobnie ma świadomość konieczności przedstawienia takiej dokumentacji, skoro, jak to przyznała na rozprawie przed Sądem, już w kwietniu 2019 r. zleciła geodecie sporządzenie takiej dokumentacji, z czego jednak geodeta ten się do tej pory nie wywiązał.

Kolejną podstawą do wskazania przez organ administracji potrzeby dołączenia do wniosku strony takiej dokumentacji, jest również przepis art. 9 kpa. Zgodnie bowiem z jego treścią organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Zarzucany w skardze brak wskazania przez organ podstawy prawnej żądania przedłożenia przez stronę właściwej dokumentacji, nie może uzasadniać podważenia zaskarżonej decyzji, skoro taka podstawa, jak to wyżej wykazano, jednak istnieje.

Odnosząc się do zarzutu skargi odwołującego się do mającego wynikać z art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d i art. 24 ust. 2b lit. a i e oraz 24b ust. 1 Prawa geodezyjnego oraz z § 11 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia ws. ewidencji gruntów, obowiązku aktualizacji przez organ administracji ewidencji gruntów poprzez wprowadzenie właściwego numeru księgi wieczystej dotychczasowej [...] i odpowiadającej KI1B/00000[...]/8 w systemie informatycznym, należy zauważyć, że żaden ze wskazanych przepisów nie został w sprawie naruszony.

Z art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d Prawa geodezyjnego wynika, że informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z wykrycia błędnych informacji. Jak wynika z dokonanej z urzędu zmiany nr 1/2019 z 10 stycznia 2019 r., w bazie ewidencji gruntów i budynków obrębu miasta C. wprowadzona została zmiana dotycząca usunięcia błędnie przypisanej księgi wieczystej KW [...], o co zresztą wnioskowała również H.P., choć domagała się równocześnie wpisania co do działki nr [...] innej księgi wieczystej, tj. księgi o numerze [...]. W związku z brakiem dokumentacji identyfikującej działkę nr [...] zarówno z księgą wieczystą nr [...], jak i nr [...], zasadnie więc Starosta zrealizował z urzędu obowiązek wynikający z art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d Prawa geodezyjnego wykreślając błędny wpis. Nie można więc twierdzić, aby przepis ten naruszył.

Przepis art. 24 ust. 2b lit. a i e Prawa geodezyjnego przewiduje, że aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze czynności materialno-technicznej między innymi na podstawie przepisów prawa i aktów notarialnych. W toku całego postępowania, w tym również w skardze nie zostały wskazane żadne przepisy prawa, z których wynikałby obowiązek organu aktualizacji ewidencji gruntów w sposób żądany przez wnioskodawczynię. Przepisów takich nie wskazał również organ II instancji i Główny Geodeta Kraju, do którego skarżąca zwróciła się z interwencją w dniu 18 czerwca 2019 r. (k. 17-18 akt organu II instancji). Również Sądowi nie są znane takie przepisy. Dlatego ten zarzut skarżącej nie mógł odnieść skutku.

Odnośnie powołania aktu notarialnego jako podstawy aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, Sąd podziela pogląd organu II instancji, że wskazywany przez wnioskodawczynię jako podstawa żądanej przez nią zmiany w ewidencji gruntów i budynków akt notarialny z 9 kwietnia 1949 r., Rep. [...], nie mógł być podstawą zastąpienia w odniesieniu do działki nr [...] " błędnie wykazywanego dotychczas numeru Kw. [...] właściwym numerem Kw. [...] w systemie informatycznym, odpowiadającym numerowi Kw. [...] w formie papierowej", ponieważ, jak to już wyżej wyjaśniono, będąca przedmiotem nabycia tym aktem nieruchomość nie została w nim określona jakimkolwiek numerem geodezyjnym umożliwiającym jej niewątpliwą identyfikację, jak również powierzchnia tej nieruchomości, różniąca się znacznie od powierzchni działki nr [...], bo o 83 m², a także opis jej usytuowania, nie pozwalały na jednoznaczne potwierdzenie, że będąca przedmiotem wniosku działka nr [...] odpowiada działce nabytej wspomnianym aktem notarialnym.

Kolejny powołany w skardze jako naruszony przepis, tj. art. 24b ust. 1 Prawa geodezyjnego stanowi, że Główny Geodeta Kraju, we współpracy ze starostami, wojewodami i marszałkami województw oraz Ministrem Sprawiedliwości, ministrem właściwym do spraw informatyzacji, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, ministrem właściwym do spraw środowiska, Prezesem Głównego Urzędu Statystycznego oraz Prezesem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, tworzy i utrzymuje zintegrowany system informacji o nieruchomościach, będący systemem teleinformatycznym, umożliwiającym w szczególności:

1) prowadzenie centralnego repozytorium kopii zbiorów danych ewidencji gruntów i budynków;

2) monitorowanie w skali poszczególnych województw oraz całego kraju spójności i jakości zbiorów danych ewidencji gruntów i budynków;

3) wymianę danych w formie dokumentów elektronicznych między ewidencją gruntów i budynków a innymi rejestrami publicznymi, takimi jak: księga wieczysta, państwowy rejestr granic i powierzchni jednostek podziałów terytorialnych kraju, krajowy rejestr urzędowy podziału terytorialnego kraju, krajowy rejestr urzędowy podmiotów gospodarki narodowej, krajowy system ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, w zakresie niezbędnym do prowadzenia tych rejestrów publicznych, a także przekazywanie w formie dokumentów elektronicznych zawiadomień o zmianach danych, dokonywanych w poszczególnych rejestrach publicznych, mających znaczenie dla innych rejestrów publicznych włączonych do zintegrowanego systemu informacji o nieruchomościach;

4) dokonywanie przez sądy prowadzące księgi wieczyste sprawdzeń, o których mowa w art. 6268 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego;

5) weryfikację zgodności danych ewidencji gruntów i budynków z danymi zawartymi w: księgach wieczystych, Powszechnym Elektronicznym Systemie Ewidencji Ludności, krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej oraz krajowym rejestrze urzędowym podziału terytorialnego kraju, a także pozyskiwanie danych zawartych w tych rejestrach na potrzeby ewidencji gruntów i budynków;

6) udostępnianie organom administracji publicznej oraz innym podmiotom, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek ich powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, danych ewidencji gruntów i budynków niezbędnych do realizacji przez te podmioty zadań publicznych;

7) przeprowadzanie analiz przestrzennych na zbiorach danych ewidencji gruntów i budynków obejmujących obszary większe niż jeden powiat.

Brak wskazania w uzasadnieniu skargi, który z wymienionych w tym rozbudowanym przepisie celów tworzenia i utrzymywania zintegrowanego systemu informacji o nieruchomościach nie jest realizowany przez Starostwo Powiatowe i jaki ma to związek ze sprawą, utrudnia ocenę takiego zarzutu. Można więc tylko wyjaśnić, że adresatem tego przepisu nie jest Starosta, ani WINGiK, ale Główny Geodeta Kraju, którego jakiekolwiek działanie czy zaniechanie nie jest przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie. Postulowana w art. 24b ust. 1 pkt 3 wymiana danych w formie dokumentów elektronicznych między ewidencją gruntów i budynków a innymi rejestrami publicznymi, takimi jak między innymi księga wieczysta, jako działanie umożliwiane przez utworzenie i utrzymywanie przez Głównego Geodetę Kraju wspomnianego zintegrowanego systemu informacji o nieruchomościach, jest realizowana w drodze licznych regulacji umożliwiających taką wymianę danych (np. art. 21 ust. 1, art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. b Prawa geodezyjnego). Możliwość wspomnianej wymiany danych między ewidencją gruntów i budynków, a księgami wieczystymi zależna jest jednak od możliwości identyfikacji nieruchomości ujawnianych w księgach wieczystych i w ewidencji gruntów i budynków. Służy temu wymóg oznaczania nieruchomości w dziale pierwszym ksiąg wieczystych na podstawie danych katastru nieruchomości (art. 26 ust. 1 ustawa z dnia 6 lipca 1982 r.

o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U.2018.1916 t.j.), przez który rozumie się ewidencję gruntów i budynków do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości (art. 53a Prawa geodezyjnego). Jeżeli jednak, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, w księdze wieczystej nie aktualizowanej od momentu jej założenia w 1947 r., a więc jeszcze przed utworzeniem ewidencji gruntów, co miało miejsce w latach 50-tych i 60-tych XX wieku, znajdują się wpisy z oczywistych powodów nie zsynchronizowane z oznaczeniem nieruchomości w ewidencji gruntów, to wymiana danych, o jakiej mowa w art. 24b ust. 1 pkt 3 Prawa geodezyjnego nie jest możliwa. Przepis ten natomiast nie nakłada na organy administracji prowadzące ewidencję gruntów dokonywania z urzędu synchronizacji oznaczeń nieruchomości w księgach wieczystych z zapisami ewidencji gruntów. Odwrotna synchronizacja nie jest natomiast dopuszczalna, skoro to dane z ewidencji gruntów są podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej, a nie odwrotnie.

Ostatnie z powołanych w uzasadnieniu skargi przepisów mających uzasadniać obowiązek dokonania z urzędu przez organy administracji wnioskowanej przez H.P. aktualizacji ewidencji gruntów, tj. § 11 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia ws. ewidencji gruntów stanowią, że w ewidencji oprócz danych, o których mowa w § 10, wykazuje się także opis praw: 3) osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w pkt 1 i 2 oraz w § 10 ust. 1 pkt 2, do gruntów, budynków i lokali; 4) informacje o dokumentach, które stanowiły podstawę do sporządzenia opisu, o którym mowa w pkt 3. Te przepisy w ogóle nie dotyczą jakichkolwiek obowiązków obciążających organy prowadzące ewidencję gruntów odnośnie aktualizacji z urzędu danych w ewidencji gruntów i budynków, a jedynie określają, jakie dane są w tej ewidencji wykazywane, jeżeli oczywiście są organowi znane lub przedstawione w wymaganej prawem formie i w odpowiednim trybie. Nie mogą więc te przepisy uzasadniać żądań zgłoszonych w sprawie przez stronę.

Obowiązku aktualizacji z urzędu ewidencji gruntów w sposób wnioskowany przez H.P. nie uzasadnia też treść § 44 pkt 2 rozporządzenia ws. ewidencji gruntów, gdyż statuuje on jedynie obowiązek starosty utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Tymczasem w sprawie, dokumenty i materiały źródłowe mogące uzasadniać wnioskowaną zmianę w ewidencji, nie zostały przedstawione przez stronę, ani też nie były dla Starosty dostępne.

Zarzuty skargi, jak również odwołania, nie odnosiły się w żaden sposób do powodów odmowy zawiadomienia wydziału ksiąg wieczystych właściwego sądu rejonowego o zmianach wynikających z ujawnionych w sprawie: aktu poświadczenia dziedziczenia i postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. Wystarcz.e jest więc w tym zakresie stwierdzenie przez Sąd, że organy administracji w oparciu o niewadliwie wskazane w uzasadnieniach ich decyzji przepisy, zasadnie odmówiły uwzględnienia tej części wniosku H. P.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi należy wyjaśnić, że wbrew twierdzeniom skarżącej, w toku postępowania nie doszło do sporządzenia, ani przedstawienia jakichkolwiek dokumentów włączonych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, które to wyłącznie mogą być podstawą do wprowadzania zmian w ewidencji gruntów i budynków na podstawie wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców. Obowiązek złożenia takiej przyjętej do zasobu dokumentacji wynika z treści art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h Prawa geodezyjnego, a odnośnie właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem o zmianę w ewidencji, z treści § 45 ust. 1 i § 35 pkt 1, 2 i 3 w zw. z § 45 ust. 2 rozporządzenia ws. ewidencji gruntów. Odnosząc się do powołanych przez wnioskodawczynię dokumentów należy zauważyć, że opinia inż. T.Z., biegłego ds. budownictwa, szacowania nieruchomości, trwałości i ochrony budowli przed korozją biologiczną, dotycząca określenia wartości rynkowej nieruchomości położonych w C. przy ulicy R. 8 i K. 5 w celu określenia udziałów spadkobierców zgodnie z testamentem, nie może przesądzać identyfikacji geodezyjnej działki nr [...] z działką nabytą aktem notarialnym z 9 kwietnia 1949 r., Rep. [...]. Biegły T. Z. nie jest bowiem geodetą, jego opinia nie miała charakteru pracy geodezyjnej, a przedmiotem postępowania sądowego, w ramach którego została sporządzona, nie było rozstrzygnięcie dotyczące przedmiotowo własności jakichkolwiek nieruchomości, a tylko stwierdzenia nabycia całego spadku na podstawie testamentu. Ustalenia w takim postępowaniu nie służą stwierdzeniu nabycia konkretnych przedmiotów należących do spadku przez poszczególnych spadkobierców, ale ustaleniu ułamkowych udziałów tych spadkobierców w spadku (argument z art. 961 kc). Ustalenie składu i wartości spadku następuje dopiero w postępowaniu o dział spadku (art. 684 kpc), którego powołana opinia biegłego nie dotyczy. Ponadto, jak to wyjaśnił organ II instancji, w opinii biegłego T.Z. nie ma stwierdzenia co do tożsamości działki nr [...] o pow. 0,0235 ha z działką o powierzchni 0,0318 ha opisaną w akcie notarialnym z 9 kwietnia 1949 r., Rep. [...].

Również niepotwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia opisu i mapy wykonanej 27 sierpnia 1986 r. według stanu z 1982 r. nie może dowodzić identyczności wspomnianych wyżej działek i to mimo zawarcia w jego treści uwagi stwierdzającej, że "działka opisana w akcie notarialnym rep. Nr [...] w wyniku dokonanej odnowy ewidencji gruntów m. C. w 1982 r. odpowiada działce przedstawionej w niniejszym wypisie z rejestru gruntów". Jak to bowiem trafnie zauważył organ II instancji, na wspomnianym wyrysie i wypisie, który nie został sporządzony w wyniku pracy geodezyjnej, brak jest informacji świadczącej o przyjęciu go do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co jest wynikiem tego, że w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym nie istnieje dokumentacja pozwalająca na zamieszczenie na tym wyrysie i wypisie takiej uwagi. Obowiązek zgłoszenia prac geodezyjnych lub kartograficznych oraz przekazania wyników tych prac do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wynikający z art. 12 Prawa geodezyjnego w brzmieniu obowiązującym od 26 maja 1989 r., tj. od daty wejścia w życie tej ustawy, do chwili obecnej, miał swój odpowiednik w art. 9 ust. 1 dekretu z dnia 13 czerwca 1956 r. o państwowej służbie geodezyjnej i kartograficznej, Dz.U.1956.25.115, obowiązującym aż do dnia wejścia w życie prawa geodezyjnego. Celem takiej regulacji było i jest poddanie działalności podmiotów wykonujących prace geodezyjne i kartograficzne kontroli organów nadzoru geodezyjnego i kartograficznego, a materiałów powstałych w wyniku tych prac kontroli właściwych organów służby geodezyjnej i kartograficznej, a także nadanie tym materiałom cech dokumentów możliwych do zweryfikowania pod względem zgodności z dostępnymi materiałami geodezyjnymi i kartograficznymi. Brak tych cech, a przez to i możliwości zweryfikowania dołączonej do wniosku kserokopii opisu i mapy powoduje, że nie mogła ona być podstawą wprowadzenia w ewidencji gruntów wnioskowanych zmian.

Na koniec należy zauważyć, że ponieważ w sprawie nie istniały wątpliwości co do treści norm prawnych będących podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia, ani też co do ustaleń faktycznych organów, a nadto przedmiotem postępowania administracyjnego nie było nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, skoro przedmiotem sprawy był rozstrzygnięcie wniosku samej strony o dokonanie zmiany w ewidencji gruntów i budynków - nie było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie określonej w art. 7a § 1 i rozszerzonej w art. 81a § 1 kpa na postępowanie wyjaśniające, zasady ogólnej postępowania administracyjnego rozstrzyganie wątpliwości na korzyść strony.

Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.