Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 65/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. Spółka z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia decyzji ostateczniej dotyczącej określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. I SA/Łd akt 65/18

Uzasadnienie

Pismem z 5 stycznia 2018r. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą z R. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...]r. w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji ostatecznej dotyczącej określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010r.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z [...]r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010r. w wysokości 6.763.030,00 zł, tj. wyższe od zadeklarowanego o kwotę 2.541.252,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, że strona zawyżyła koszty uzyskania przychodów roku 2010 o 13.375.008,29 zł poprzez zaliczenie do nich wydatków w kwocie:

- 12.000.000,00 zł, stanowiącej wartość odszkodowania wypłaconego firmie B (zwanej dalej B), [...] R., ul. A 3, NIP: [...], na podstawie zawartego Porozumienia z dnia 08.11.2010r., czym naruszono przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,

- 26.510,84 zł wynikającej z faktury Nr [...] z dnia 10.11.201 Or. wystawionej przez C, B 10, [...] W., NIP [...] dotyczącej zakupu usługi doradztwa prawnego związanego z porozumieniem z dnia 08.11.2010r., czym naruszono przepisy art. 15 ust. 1 ww. ustawy,

- 1.348.497,45 zł, stanowiącej wielkość nienależnej prowizji z tytułu usług wsparcia sprzedaży, na rzecz:

- Spółki D SA - (Francja) w kwocie 755.753,28 zł,

- E GmbH w Austrii (STP) Austria w wysokości

462.205,56 zł,

- A. P. w wysokości 130.538,61 zł,

czym naruszono przepisy art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., po częściowym uwzględnieniu argumentacji strony, decyzją z [...]r. uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...]r. określającą spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 rok w wysokości 6.763.030,00 zł i określił zobowiązanie podatkowe za ten rok w wysokości 6.502.941,00 zł. Wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010r. uległa zmniejszeniu w porównaniu do decyzji organu I instancji z uwagi na uznanie przez organ odwoławczy za koszt uzyskania przychodów wydatków w kwocie:

* 26.510,84 zł wynikającej z faktury nr [...] z dnia 10.11.2010r. wystawionej przez C,

* 755.753,28 zł stanowiącej prowizję wypłaconą dla Spółki D SA - (Francja),

* 664.659,87 zł stanowiącej prowizję wypłaconą na rzecz E GmbH w Austrii (STP),

* 130.538,61 zł - stanowiącej prowizję wypłaconą na rzecz A. P.

W ocenie organu kosztów uzyskania przychodów nie stanowiły natomiast wydatki w wysokości:

12.000.000,00 zł wypłacone firmie B na podstawie zawartego porozumienia z dnia 8 listopada 2010r.,

6.120,09 zł - kwota stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą prowizji wypłaconej na rzecz E GmbH w Austrii (STP) z tytułu usług wsparcia sprzedaży (Spółka wykazała 2% od kwoty 33.538.998 zł - 670.779,96 zł, winno być 2 % od kwoty 33.232.993,28 zł - 664.659,87 zł).

Dodatkowo organ odwoławczy nie podzielił argumentacji pełnomocników strony co do zasadności wyłączenia z przychodów roku 2010, na podstawie przepisu art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kwoty 6.250.100,00 zł wypłaconej spółce przez ubezpieczyciela a stanowiącej wg podatnika częściowy zwrot wydatków poniesionych w związku z podpisanym porozumieniem z 8 listopada 2010r.

Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...]r. została przez pełnomocników Strony zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 28 marca 2017r. sygn. akt I SA/Łd 1156/16 oddalił skargę. Ponieważ strona nie złożyła skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zatem orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi stało się prawomocne od dnia 28 kwietnia 2017r.

Wnioskiem z 12 czerwca 2017r. spółka zwróciła się na podstawie art. 241 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 244 § 1 w zw. z art. 243 ustawy w dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2017r, poz. 201 ze zm., dalej "O.p.") o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...]r. Jako zasadniczą przesłankę złożenia wniosku pełnomocnik spółki wskazał na treść art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Do wniosku dołączono:

- kserokopię umowy ubezpieczenia wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski właściwych fragmentów dokumentu mających znaczenie dla sprawy,

- kserokopię ogólnych warunków ubezpieczenia wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski właściwych fragmentów dokumentu mających znaczenie dla sprawy,

- kserokopię wydruku korespondencji email prowadzonej przez przedstawiciela strony G. K. (będącego pracownikiem austriackiej spółki należącej do tej samej grupy kapitałowej co strona) z ubezpieczycielem wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wyjaśnił, że załączone do wniosku nowe dowody potwierdzają, iż wypłacona stronie przez ubezpieczyciela kwota odszkodowania w wysokości 6.250.100,00 zł, to de facto częściowy zwrot z kwoty 12.000.000,00 zł wypłaconej B S.A. przez stronę, która to kwota nie została zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. W konsekwencji czego kwota 6.250.100,00 zł winna korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w przepisie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W ocenie strony przedłożone dokumenty jednoznacznie potwierdzają stanowisko Spółki w tym zakresie ponieważ, jak wynika z ogólnych warunków ubezpieczenia dostarczenie wadliwych taśm dla B S.A. objęte było ochroną ubezpieczeniową, gdyż cyt. (...) stanowiło wydarzenie, w wyniku którego powstała szkoda, której podłoże stanowiło ubezpieczone ryzyko (...); na podstawie którego po stronie ubezpieczonego (...) powstało zobowiązanie do zrekompensowania szkody (punkt 1.1.1 OWU) (...)". Jak stwierdził pełnomocnik ochrona ubezpieczeniowa obejmowała wypłatę przez stronę rekompensaty z tytułu ustawowych przepisów o odpowiedzialności cywilnej o treści wynikającej z prawa prywatnego. Dodatkowo pełnomocnik podkreślił, że "(...) ochrona ubezpieczeniowa obejmowała w szczególności nakłady osób trzecich za demontaż, usunięcie i ujawnienia wadliwych produktów oraz montaż umieszczenie lub przełożenie wolnych od wad produktów."

Dodatkowym potwierdzeniem odszkodowawczego charakteru kwoty 6.250.100 zł w ocenie strony oprócz zapisów ww. umowy ubezpieczenia ma być także korespondencja email prowadzona pomiędzy przedstawicielem strony a firmą ubezpieczeniową.

Po rozpatrzeniu argumentacji zaprezentowanej w złożonym wniosku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., działając na podstawie przepisów art. 243 § 1, art. 244 § 1, art. 241 § 1 w zw. z art. 217 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa postanowieniem z [...]r. wznowił postępowanie w sprawie.

Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...]r. z uwagi na brak przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, iż przedłożone przez stronę dowody stanowią wprawdzie nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, nieznane organowi odwoławczemu, jednakże nie posiadają waloru istotności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, pozwalającego na zmianę stanowiska wyrażonego w ww. decyzji ostatecznej z [...]r.

W szczególności wskazano, że w ocenie organu I instancji wypłacone przez ubezpieczyciela odszkodowanie w wysokości 6.250.100,00 zł nie stanowiło zwrotu uprzednio poniesionego przez stronę wydatku w kwocie 12.000.000,00 zł wypłaconej B S.A., gdyż nie były to tożsame wydatki. A zatem kwota 6.250.100,00 zł nie może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w przepisie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

We wniesionym odwołaniu skarżąca zarzuciła organowi I Instancji:

naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez uznanie, że przepis ten - w zakresie w jakim wyłącza z przychodów zwrot innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów - dotyczy jedynie sytuacji, w których zwrot obejmuje całość wydatku, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że do przychodów nie zalicza się również częściowego zwrotu innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów oraz

wadliwość formalnoprawną wynikającą z naruszenia art. 240 § 1 p. 5 O.p. polegającego na uznaniu, że dokumenty przedłożone przy wniosku z dnia 12 czerwca 2017r. o wznowienie postępowania nie mają charakteru istotnego w rozumieniu tego przepisu i w konsekwencji naruszenie art. 245 § 1 p. 1 O.p. poprzez nieuchylenie decyzji ostatecznej, mimo że spełnione zostały przesłanki określone w tym przepisie.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca wskazała, że z treści art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie można wysnuć wniosku, że do przychodów nie zalicza się zwróconych w całości innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów (tj. a contrario, że do przychodów zalicza się zwrócone w części inne wydatki niezaliczone do kosztów uzyskania przychodów), bowiem z założenia racjonalnego ustawodawcy wynika wniosek, że gdyby ustawodawca chciał ograniczyć hipotezę tego przepisu jedynie do sytuacji, w których wydatek został zwrócony w całości to by zmienił treść tego przepisu w odpowiedni sposób. Z uwagi na fakt, że hipoteza przedmiotowego przepisu dotyczy wszystkich zwrotów wydatków (o ile nie zostały one zaliczone do kosztów uzyskania przychodów), tj. nie została ona ograniczona do zwrotu całości wydatku, należy uznać, że również częściowego zwrotu wydatku (niezaliczonego do kosztów uzyskania przychodów) nie zalicza się do przychodów. Strona podniosła, iż powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w praktyce organów podatkowych.

Wskazaną na wstępie decyzją z [...]r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy własną decyzję wydaną w I instancji.

W uzasadnieniu wskazano w, że w sprawie jest bezsporne, iż przedłożone przez Stronę dokumenty były nowe i istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej oraz były nieznane organowi wydającemu decyzję. Sporną zaś pozostaje kwestia ich istotności dla sprawy, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. stwierdzenie, czy mają wpływ na zmianę stanowiska wyrażonego w decyzji ostatecznej z [...]r.

Organ wyjaśnił, że sporna w sprawie kwestia sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy przedłożone wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania dokumenty potwierdzają w istocie, że kwota 6.250.100 zł wypłacona stronie przez ubezpieczyciela stanowi częściowy zwrot poniesionych wcześniej przez Stronę wydatków w kwocie 12.000.000,00 zł na rzecz B S.A. w związku z nieprawidłowym wykonaniem umowy, tzn. czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z tym samym wydatkiem. Tylko wówczas bowiem spełnione zostałoby w analizowanej sprawie kryterium istotności, o którym mowa w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa.

Analizując stan faktyczny sprawy i odnosząc się do treści art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych organ wskazał, że strona wypłaciła na rzecz B S.A. kwotę 12.000.000 zł w związku z porozumieniem zawartym 8 listopada 2010r. z powodu nieprawidłowego wykonania przez stronę umowy zawartej 17 sierpnia 2007r., zgodnie z którą spółka zobowiązała się do dostarczenia B S.A. taśm przenośnikowych o określonych parametrach. Dostarczone taśmy nie odpowiadały wymaganiom technologicznym oraz potrzebom kontrahenta, w efekcie czego doszło do obniżenia ich wartości użytkowej, konieczności wcześniejszego wyłączenia z eksploatacji i przeprowadzenia ich regeneracji oraz zwiększenia ilości połączeń na przenośnikach. Wypłacona kwota w wysokości 12.000.000 zł miał stanowić wynagrodzenie za zrzeczenie się przez B S.A. względem spółki roszczeń za wadliwie zrealizowaną umowę oraz wynagrodzenie za zwolnienie strony z odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu nienależytego wykonania umowy z 17 sierpnia 2007r. oraz zwrot kosztów na rzecz B S.A. za dokonanie we własnym zakresie modyfikacji i przystosowania taśm dostarczonych przez stronę.

Jak wyjaśniła B S.A. podpisanie porozumienia i tym samym rezygnacja z domagania się napraw gwarancyjnych podyktowane było tym, iż takich napraw można było domagać się jedynie w okresie gwarancyjnym 3 lat od daty dostawy (2007-2010), wykonawstwo napraw musiałoby wiązać się z koniecznością utrzymywania przez Stronę na terenie B S.A. w stałej gotowości ekip naprawczych, a wycofanie z eksploatacji całej dostawy i pozostawienie do dyspozycji Strony przedmiotowych taśm i żądanie wolnych od wad nie było realne, bowiem taśmy były zamontowane na przenośnikach układu wydobywczego i ich demontaż spowodowałby przerwanie ciągłości ruchu.

Organ podkreślił, że z uzasadnienia ostatecznej decyzji z [...]r. wynika, że zrealizowana mocą powyższego porozumienia wypłata na rzecz B S.A. miała charakter odszkodowawczy. Ponadto wskazał, odnosząc się do otrzymanego przez spółkę odszkodowania wypłaconego przez austriackiego ubezpieczyciela w wysokości 6.250.100 zł, że z dokumentów dołączonych przez stronę do wniosku o wznowienie postępowania wynika, iż:

* obowiązujące w roku 2010 ubezpieczenie przewidywało, w razie wystąpienia szkody, pokrycie kosztów demontażu uszkodzonych taśmociągów i montażu wolnych od wad produktów zastępczych,

* wyceny szkody dokonuje się w oparciu o rzeczywiste koszty robocizny, bez produktu zastępczego, bowiem koszt nowego produktu oraz koszt jego transportu wyłączone są z gwarancji,

* ubezpieczyciel ustalając kwotę do wypłaty przyjął, iż wymianie podlegało 150 połączeń, a koszt robocizny demontażu starej taśmy i montażu nowej wynosi 41.706,00 zł, co łącznie stanowi 6.255.900,00 zł, kwota ta została pomniejszona o udział własny w wysokości 1.453 Euro.

W ocenie organu należy zgodzić się ze stanowiskiem organu I instancji, że bezsprzecznie obie wypłaty, tzn. ta dokonana przez stronę w oparciu o porozumienie z 8 listopada 2010r., jak i uzyskana od ubezpieczyciela mają charakter odszkodowawczy, jednak należy uznać, że nie dotyczą tego samego wydatku, gdyż wypłacone przez stronę odszkodowanie za niewłaściwie zrealizowaną umowę i uwolnienie się przez stronę od odpowiedzialności nie może być utożsamiane z odszkodowaniem wypłaconym przez ubezpieczyciela, które to ubezpieczenie obejmowało pokrycie kosztów robocizny przy demontażu i ponownym montażu taśm, a nie wypłatę przez stronę na rzecz kontrahenta środków na modyfikację i przystosowanie taśm do jego potrzeb we własnym zakresie. Zdaniem organu nie powinno budzić wątpliwości, iż odszkodowanie wypłacone przez ubezpieczyciela nie stanowiło zwrotu uprzednio poniesionego przez spółkę wydatku – nie było tożsamym wydatkiem. W konsekwencji nie można się zgodzić ze stroną, że kwota 6.250.100 zł stanowiła częściowy zwrot poniesionego wcześniej wydatku na rzecz B S.A. w kwocie 12.000.000 zł, gdyż są to dwa różne wydatki, tj. wypłaty te dokonywane były z innych tytułów.

Zawierając porozumienie z 8 listopada 2010r. spółka zobowiązała się do wypłaty na rzecz B S.A. kwoty 12.000.000 zł w zamian za zwolnienie z jakiejkolwiek odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu nienależytego wykonania umowy w przyszłości oraz z tytułu zwrotu na rzecz ZAMAWIAJĄCEGO kosztów modyfikacji i przystosowania taśm we własnym zakresie, a więc przez B S.A. Rola Strony ograniczyła się zatem do zapłaty odszkodowania na rzecz B S.A. Spółka nie była zobligowana do podjęcia żadnych innych działań i działań takich nie podejmowała.

Z całą pewnością zdaniem organu nie można zatem stwierdzić, że wypłata przez ubezpieczyciela (F) na rzecz spółki kwoty 6.250.100,00 zł na pokrycie kosztów robocizny przy demontażu i ponownym montażu taśm może stanowić chociażby częściowy zwrot wcześniej poniesionego wydatku na rzecz B S.A.

Za całkowicie bezzasadny należy zatem uznać zarzut strony, w którym stwierdzono, że powodem nieuznania 6.250.100 zł za zwrot wcześniej poniesionego wydatku w wysokości 12.000.000,00 zł na rzecz B S.A. jest fakt, że kwota ta tylko w części pokrywa wcześniej poniesiony wydatek dotyczący demontażu i ponownego montażu taśm.

Odnosząc się do wniosku strony o przesłuchanie w charakterze świadka G. K. na okoliczność potwierdzenia, że kwota wypłacona spółce przez ubezpieczyciela F stanowiła częściowy zwrot wydatku spółki na świadczenie wypłacone B organ powołując się na treść art. 188 Ordynacji podatkowej uznał, że w sprawie nie wystąpiła konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o zeznania ww. świadka. Podkreślono, że charakter dokonanej przez ubezpieczyciela (F) wypłaty (odszkodowania) został bowiem ustalony w oparciu o zgromadzone w sprawie dokumenty, w tym również załączoną do wniosku o wznowienie postępowania kserokopię wydruku korespondencji email prowadzonej przez przedstawiciela strony G. K. z ubezpieczycielem (F) wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski.

Uwzględniając powyższe, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., należy stwierdzić, że organy podatkowe zasadnie zaliczyły do przychodów badanego okresu kwotę 6.250.100,00 zł uznając, że nie korzysta ona ze zwolnienia, o którym mowa w przepisie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W ocenie organu przedstawione przez pełnomocnika strony nowe dowody nie tylko nie posiadały waloru istotności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa pozwalającego na zmianę stanowiska w przedmiotowej kwestii, lecz wręcz przeciwnie, dodatkowo utwierdziły organ podatkowy w przekonaniu o słuszności podjętego rozstrzygnięcia w sprawie.

W skardze do sądu administracyjnego spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji podnosząc zarzuty naruszenia:

- art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, tj. poprzez uznanie, że kwota wypłacona skarżącej przez F nie miała charakteru częściowego zwrotu wydatku Spółki na świadczenie wypłacone na rzecz B S.A., mimo że świadczenie to miało taki charakter, co mogło mieć i miało wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby Dyrektor prawidłowo ustalił, że świadczenie wypłacone przez F na rzecz Skarżącej miało charakter częściowego zwrotu wydatku Spółki na świadczenie wypłacone na rzecz B, to uchyliłby decyzję wznowieniową i rozstrzygnął sprawę zgodnie z wnioskiem skarżącej; oraz ewentualnie (w przypadku uznania przez Sąd, że materiał zgromadzony w sprawie nie jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącej):

- art. 122 w zw. z art. 121 § 1, 188 i 191 O.p., poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka p. G. K. w szczególności na okoliczność, że kwota wypłacona przez ubezpieczyciela (F) Skarżącej stanowiła częściowy zwrot wydatku Spółki na świadczenie wypłacone spółce B, z powodu uznania przez Dyrektora, że okoliczności sprawy, które wyjaśnić miał ww. świadek, zostały wystarczająco stwierdzone innymi dowodami, mimo że zeznania p. G. K. dowodziłyby tezy dowodowej odmiennej niż postawiona przez Dyrektora, co mogło mieć i miało wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby Dyrektor przeprowadził dowód z zeznań p. G. K. to poczyniłby odmienne (korzystne dla Skarżącej) ustalenia faktyczne i w konsekwencji wydałby decyzję zgodną z wnioskiem Spółki;

- art. 187 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 123 § 1,121 § 1 i 200 O.p., poprzez niewydanie postanowienia w przedmiocie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka p. G.K. i rozstrzygnięcie ww. kwestii dopiero w decyzji, co skutkowało pozbawieniem skarżącej prawa do wypowiedzenia się w przedmiocie prawidłowości przedmiotowego postanowienia oraz mogło i miało wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby Dyrektor przedstawił swoje stanowisko w ww. zakresie spółka przedstawiłaby w odpowiedzi na przedmiotowe postanowienie swoje stanowisko co skutkowałoby poczynieniem odmiennych (korzystnych dla skarżącej) ustaleń faktycznych przez Dyrektora i w konsekwencji skutkowałoby wydaniem przez Dyrektora decyzji zgodnej z wnioskiem spółki.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Oceniając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję, zgodnie z kryterium zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Organ orzekający w sprawie w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrał materiał dowodowy, który wnikliwie ocenił w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności.

W przedmiotowej sprawie, jako podstawę prawną swojego wniosku skarżąca spółka wskazała treść art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z powołanym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzje.

W oparciu o zaistnienie wymienionych przesłanek wznawia się postępowanie. Zatem łącznie muszą wyjść na jaw okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy i muszą być one nowe, musiały istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej oraz te okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję (wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1015/09).

Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mogą w konsekwencji mieć wpływ na zmianę dokonanego decyzją rozstrzygnięcia.

Użyte w cytowanym przepisie pojęcie "nowe dowody" rozumieć należy jako dowody, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował, przy czym bez znaczenia jest przyczyna, z powodu której organ nie dysponował dowodami (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 994/11).

Przedłożone, w rozpatrywanej sprawie, przez spółkę dokumenty w postaci: kserokopii umowy ubezpieczenia wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski właściwych fragmentów dokumentu mających znaczenie dla sprawy oraz ogólnych warunków ubezpieczenia wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski właściwych fragmentów dokumentu mających znaczenie dla sprawy, a także kserokopii wydruku korespondencji email prowadzonej przez przedstawiciela strony – G. K. z ubezpieczycielem wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski niewątpliwie istniały w dniu wydania przedmiotowej decyzji ostatecznej, a nie były znane organowi.

Aby natomiast uznać dowód za istotny w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. należy wskazać, że powinien on spowodować wydanie po wznowieniu postępowania rozstrzygnięcia odmiennego, niż to, które zawarte zostało w decyzji ostatecznej.

Kwestia sporna w niniejszej sprawie dotyczy rozważenia, czy złożone przez stronę dokumenty potwierdzają, jak chce tego strona skarżąca, że kwota 6.250.100 zł wypłacona spółce przez ubezpieczyciela stanowi w istocie częściowy zwrot poniesionych wcześniej przez spółkę wydatków w kwocie 12.000.000 zł na rzecz B S.A. w związku z nieprawidłowym wykonaniem umowy zawartej w 2007r. stanowiła w istocie zwrot wydatków, o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Tylko wówczas spełnione byłoby w rozpoznawanej sprawie kryterium istotności, o którym mowa w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Sąd podziela pogląd szeroko prezentowany w orzecznictwie, że art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych odnosi się wyłącznie do poniesionych i zwróconych podatnikowi wydatków niezaliczonych z mocy art. 16 u.p.d.o.p. do kosztów uzyskania przychodów. Aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii "innych wydatków", o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p. konieczne jest zatem by został on wcześniej poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi, przy czym by wydatek poniesiony był odpowiednikiem wydatku zwróconego. Tak więc "wydatek zwrócony" to ten sam, a nie taki sam, wydatek jak ten, który został poniesiony. Zwróconym innym wydatkiem nie jest bowiem uzyskana przez podatnika kwota, która tylko odpowiada wartości poniesionego wydatku, lecz nie stanowi jego zwrotu. (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 maja 2017r., sygn. akt III SA/Wa 1657/16, czy wyrok WSA w Warszawie z 20 lutego 2017r., sygn. akt III SA/Wa 1011/16).

W kontekście powyższych rozważań Sąd podziela stanowisko organu, że obie wypłaty, tj. zarówno ta dokonana przez spółkę w oparciu o porozumienie z 8 listopada 2010r. w wysokości 12.000.000 zł, jak i ta otrzymana przez stronę od ubezpieczyciela F w wysokości 6.250.100 zł mają charakter odszkodowawczy. Jednak z pewnością wypłaty te nie dotyczą tego samego wydatku, a w szczególności nie sposób przyjąć, że odszkodowanie wypłacone stronie w kwocie 6.250.100 zł stanowi zwrot uprzednio poniesionego przez stronę wydatku na rzecz B, nie jest też tożsame z tym wydatkiem.

W konsekwencji odszkodowanie uzyskane przez stronę od ubezpieczyciela należy zakwalifikować jako przychód podlegający opodatkowaniu, otrzymany w związku ze ziszczeniem się warunków zawartej umowy ubezpieczeniowej. A zatem wypłata związana była z zawarciem tej umowy przez spółkę i uiszczaniem stosownych składek. Gdyby bowiem umowa ta nie została zawarta w ogóle nie doszłoby do wypłaty odszkodowania. Przy czym oceny tej w żaden sposób nie zmieniają dokumenty złożone przez stronę wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania.

W konsekwencji organ słusznie stanął na stanowisku, że kwota 6.250.100 zł otrzymana przez spółkę od ubezpieczyciela nie może być uznana za pożytek, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p., podzielając w całości stanowisko zawarte w decyzji ostatecznej z [...]r.

Wobec powyższych ustaleń za niezasadne Sąd uznaje zarzuty związane z odmową uzupełnienia przez organ materiału dowodowego poprzez przesłuchanie G. K., a dołączona do wniosku o wznowienie postępowania kserokopia korespondencji między G. K. a ubezpieczycielem F (wraz z tłumaczeniem przysięgłym na j. polski) nie zmienia w żaden sposób tej oceny. Nietrafny był również zarzut braku wydania postanowienia w tym przedmiocie, ze względu zarówno na brak okoliczności mających znaczenie dla sprawy oraz fakt, iż na postanowienie o odmowie przesłuchania świadka nie służy zażalenie. Jak trafnie wyjaśnił organ wszystkie okoliczności związane z odmową przesłuchania świadka mogą być natomiast kwestionowane w odwołaniu od decyzji, z których to uprawnień strona nie omieszkała skorzystać.

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi dotyczących przeprowadzonego postępowania Sąd stwierdza, że są one chybione. W ocenie sądu poczynione w toku postępowania prowadzonego przez organy obu instancji ustalenia, znalazły potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, który jest kompletny i stanowiący wystarczającą podstawę rozstrzygnięć podjętych w rozpoznanej sprawie. W świetle przepisów regulujących postępowanie dowodowe obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego stanowiącego podstawę ustaleń faktycznych obciąża organy podatkowe (art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p.) Zgodnie z tymi przepisami, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz ocenić na jego podstawie, czy dana okoliczność została udowodniona. Dowody powinny zostać zebrane i ocenione bezstronnie, zaś ich analiza i ocena winna być dokonana w całokształcie i wzajemnym powiązaniu, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Przyjęcie tej zasady w postępowaniu podatkowym oznacza, że organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekając na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Organy podatkowe powinny przy tym działać na podstawie przepisów prawa, a postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 120 i art. 121 § 1 O.p.) Cechom tym odpowiadało postępowanie przeprowadzone w rozpoznanej sprawie, a organy działając na podstawie obowiązujących przepisów prawa, zapewniły skarżącej czynny udział w każdym stadium postępowania, gromadząc stosowny materiał dowodowy, a następnie dokonały jego wszechstronnej oceny w sposób jednoznaczny, zgodny z logiką i zasadami doświadczenia życiowego. Natomiast fakt, że wnioski wywiedzione z oceny zebranego materiału dowodowego nie doprowadziły do oceny zbieżnej ze stanowiskiem strony skarżące nie oznacza z pewnością naruszenia powołanych w skardze zasad i przepisów Ordynacji podatkowej.

Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) należało orzec jak w sentencji wyroku.

ak