Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2921/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Dopuszczenie do udziału w postępowaniu
Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: 207 ust.1
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
article: art.11 ust.4
journal: Dz.U. 2003 nr 153 poz 1503
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 382/15 w sprawie ze skargi Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji z siedzibą w Warszawie na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia wglądu do materiału dowodowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji z siedzibą w Warszawie na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2015 r. oddalił skargę Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji z siedzibą w Warszawie na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Dnia [...] kwietnia 2012 r. Telekomunikacja Polska w Warszawie (obecnie Orange Polska SA z siedzibą w Warszawie - dalej "TP" lub "Orange") złożyła do Urzędu Komunikacji Elektronicznej pismo w którym wniosła o uzgodnienie i zatwierdzenie:

- "Instrukcji w zakresie prowadzonej przez TP rachunkowości regulacyjnej za rok 2012" ;

- "Opisu kalkulacji zorientowanych przyszłościowo w pełni alokowanych kosztów usług przyłączenia do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej i utrzymania w gotowości do świadczenia usług telekomunikacyjnych oraz usług krajowych i międzynarodowych połączeń telefonicznych w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej dla konsumentów i użytkowników końcowych, z wyłączeniem konsumentów (rynki 1 - 6) na rok 2014 oraz usługi zapewnienia części lub całości minimalnego zestawu łączy dzierżawionych o przepływnościach do 2 Mbit/s włącznie (rynek 7) na rok 2014";

- "Opisu kalkulacji kosztów świadczenia dostępu telekomunikacyjnego w zakresie usługi dostępu szerokopasmowego, w tym szerokopasmowej transmisji danych (rynek 12) na rok 2014"; "Opisu kalkulacji w zakresie przeszacowania wartości składników kapitału zaangażowanego na dzień 31 grudnia 2012 r."

Jednocześnie pismem z dnia [...] kwietnia 2012 roku TP przedstawiła ich wersję jawną.

Pismem z dnia [...] maja 2012 roku Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: "Prezes UKE") zawiadomił TP, Krajową Izbę Gospodarczą Elektroniki i Telekomunikacji (dalej jako "Skarżąca" lub "KIGEiT"), Polską Izbę Informatyki i Telekomunikacji z siedzibą w Warszawie (dalej jako "PIIT") oraz Polską Izbę Komunikacji Elektronicznej o wszczęciu postępowania o sygn. [...] w przedmiocie uzgodnienia i zatwierdzenia instrukcji z prowadzonej rachunkowości regulacyjnej za rok 2012 i opisów kalkulacji kosztów usług TP na rok 2014. Jednocześnie zawiadomił także o uprawnieniach wynikających z art. 31 § 1 ust. 2 i art. 31 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej: "k.p.a.".

Decyzją z dnia [...] maja 2013 roku nr [...], Prezes UKE zatwierdził instrukcję w zakresie prowadzenia przez TP rachunkowości regulacyjnej za 2012 rok i opisu kalkulacji kosztów usług na 2014 rok.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. Prezes UKE, na podstawie art. 31 § 2 k.p.a., dopuścił KIGEiT oraz PIIT do udziału w postępowaniu w charakterze podmiotu na prawach strony.

Od wymienionej decyzji KIGEiT złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Pismem z dnia [...] czerwca 2013 roku Prezes UKE wezwał TP do przedstawienia wyjaśnień w zakresie:

1. przedstawienia bazy kosztowej Multimedialnej Sieci Agregacyjnej (zwanej dalej "siecią MSA") oraz bazy kosztowej ustalonej według dotychczasowego sposobu kalkulacji kosztów (korekta sieci ATM - sieć Ethernet), tak aby była możliwa identyfikacja różnicy pomiędzy kosztami sieci MSA i kosztami sieci według korekty sieci ATM - sieć Ethernet,

2. przedstawienia Umowy Społecznej na lata 2012 - 2013, o której mowa w Raporcie bieżącym TP z dnia [...] października 2011 roku nr [....], przywołanym przez KIGEiT we Wniosku KIGEiT,

3. wskazania jaką wartość w kosztach pracowniczych stanowią odprawy związane z dobrowolnymi odejściami pracowniczymi, a także wskazania jaki jest udział wartości kosztów dobrowolnych odpraw w całkowitych kosztach jednostkowych za poszczególne jednorazowe usługi hurtowe w zakresie których prowadzony jest opis kalkulacji kosztów na rok 2014. W tym o przedstawienie informacji odrębnie dla poszczególnych hurtowych usług jednorazowych,

4. wskazania jaka liczba pracowników z [...] pracowników, na którą powołuje się KIGEiT we Wniosku, stanowi liczbę pracowników związanych z procesami realizowanymi w zakresie rynku hurtowego, którego dotyczy niniejsze postępowanie.

W piśmie z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] (dalej: "zastrzeżone Pismo"), TP przedstawiła wyjaśnienia w odpowiedzi na wezwanie Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2013 roku. Na podstawie art. 207 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2004 r. nr 171, poz. 1800 ze zm.), TP wniosła o potraktowanie niektórych informacji zawartych w przedmiotowym piśmie wymienionych powyżej jako tajemnicy przedsiębiorstwa. Jednocześnie pismem z [...] lipca 2013 roku nr [...] przedstawiła wyjaśnienia w wersji jawnej.

W dniu [...] lipca 2013 roku Prezes UKE wydał postanowienie nr [...], na mocy którego:

I. ograniczył KIGEiT i PIIT prawo wglądu do materiału dowodowego w postępowaniu z wniosku KIGEiT o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], zatwierdzającej instrukcję w zakresie prowadzenia przez TP rachunkowości regulacyjnej za 2012 rok i opisu kalkulacji kosztów usług na 2014 rok, w zakresie w jakim materiał ten zawiera tajemnice przedsiębiorstwa TP, wskazane w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] oraz w Załączniku nr 1 do przedmiotowego pisma tj.:

1. pkt 1 wraz z treścią Tabeli 1 przedmiotowego pisma znajdujący na stronie 2/4,

2. pkt 3 przedmiotowego pisma znajdujący się w na stronie 3-4,

3. pkt 4 -w akapicie 2 i w przedostatnim zdaniu akapitu 3 przedmiotowego pisma znajdującym się na stronie 3-4,

4. Załącznik nr 1 Umowa Społeczna na lata 2012 -2013,

uznając że informacje te mają, bez wątpienia znaczącą wartość gospodarczą, spełniają wszystkie przesłanki niezbędne do uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa, a także stwierdził, iż udostępnienie tych informacji pozostałym podmiotom biorącym udział w postępowaniu administracyjnym (tj. KIGEiT oraz PIIT) groziłoby ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa TP oraz

II. Odmówił ograniczenia wglądu KIGEiT oraz PIIT do materiału dowodowego w zakresie informacji wskazanych:

1. w pkt 2 przedmiotowego pisma zawartym na stronie 2-4,

2. w pkt 4 w akapicie 1 oraz w akapicie 3 pisma rozpoczynającym się od słów "Stosowane...", znajdującym się na stronie 3-4

uznając zabieg TP utajnienia informacji o Załączniku nr 1 za bezprzedmiotowy z uwagi na fakt, iż do wersji jawnej pisma z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] dołączyła wersję jawną Załącznika nr 1, a w wersji jawnej pisma z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] zostały ujawnione informacje wskazane w pkt 4 w akapicie 1 oraz w akapicie 3 pisma z dnia [...] lipca 2013 r.

KIGEiT złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie domagając się w zakresie jego pkt I uchylenia z uwagi na niezasadne ograniczenie prawa wglądu KIGEiT do materiału dowodowego i zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 stycznia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2584/13 odrzucił skargę KIGEiT na postanowienie Prezesa UKE z [...] lipca 2013 r. w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego, które to postanowienie zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1706/14.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 207 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego przez niezasadne ograniczenie skarżącej prawa wglądu do przedmiotowych dokumentów, Sąd i instancji wskazał, że przepis ten stanowi wyjątek od zasady jawności postępowania wyrażonej w k.p.a. Pozwala on na ograniczenie pozostałym stronom postępowania wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych. Definiując czym jest tajemnica przedsiębiorstwa Prezes UKE prawidłowo, zdaniem Sądu I instancji, uznał, że należy ją rozumieć tak jak zostało to zdefiniowane w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), czyli jako nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Sąd I instancji wskazał, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest zasadność częściowego uwzględnienia wniosku TP i ograniczenia skarżącej, jako uczestnikowi postępowania, dostępu do pełnej dokumentacji w sprawie zatwierdzenia instrukcji w zakresie prowadzenia przez Telekomunikację Polską S.A. z siedzibą w Warszawie rachunkowości regulacyjnej za 2012 rok i opisu kalkulacji kosztów usług na 2014 rok - w zakresie objętym zaskarżonym postanowieniem.

Sąd I instancji podał, że na skutek złożenia przez TP w dniu [...] lipca 2013 r. pisma nr [...] wraz z Załącznikiem nr 1, Prezes UKE uzyskał szczegółowe informacje o rozwiązaniach technologicznych sieci (MSA) oraz o wysokości kosztów (dane liczbowe) tej sieci w porównaniu z kosztem sieci ATM z korektą do sieci Ethernet (pkt 1 wraz z treścią Tabeli 1 znajdujący się na stronie 2-4), które to informacje gdyby zostały ujawnione dałyby operatorom konkurencyjnym jasny przekaz jeśli chodzi o kierunek inwestycji a tym samym pozwoliłyby uniknąć wydatków związanych z szacowaniem potencjalnych inwestycji. Szczegółowe informacje na temat wewnętrznych zasad IIR, w tym rekrutacji w TP (pkt 4 akapit 2 i przedostatnie zdanie akapitu 3 strona 3-4 oraz Załącznik nr 1 Umowa Społeczna na lata 2012 - 2013), a także informacje na temat alokacji kosztów odpraw związanych z dobrowolnymi odejściami pracowniczymi (pkt 3 przedmiotowego pisma znajdujący się w na stronie 3-4) stanowią zaś informacje odnośnie strategii zatrudnienia w TP, co niewątpliwie stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa TP.

Sąd I instancji podzielił ocenę Prezesa UKE, że informacje zawarte w piśmie TP z dnia [...] lipca 2013 r. oraz w Załączniku nr 1 do przedmiotowego pisma wskazane w: pkt 1 wraz z treścią Tabeli 1 przedmiotowego pisma znajdujący się na stronie 2-4, pkt 3 przedmiotowego pisma znajdujący się w na stronie 3-4, pkt 4 w akapicie 2 i w przedostatnim zdaniu akapitu 3 przedmiotowego pisma znajdującym się na stronie 3-4, Załącznik nr 1 Umowa Społeczna na lata 2012-2013, są informacjami, które mieszczą się w zakresie przedmiotowym informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, gdyż są ściśle związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością i mają dla niej wartość gospodarczą, a także podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Ponadto powyższe informacje nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, są one bowiem nieznane ogółowi oraz nie można się o nich dowiedzieć w zwykłym trybie, w szczególności przeglądając dostępne dokumenty w Krajowym Rejestrze Sądowym, stronę internetową spółki czy też z innych źródeł.

W tej sytuacji podnoszony w skardze zarzut faktycznego uniemożliwienia organizacji społecznej udziału w postępowaniu na prawach strony, zdaniem Sądu I instancji, nie był zasadny, bowiem do tego ograniczenia doszło w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, których interpretacja - w świetle ustalonego przez organ stanu faktycznego - nie nasuwa wątpliwości.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Krajowa Izba Gospodarcza Elektroniki i Telekomunikacji zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", Sądowi I instancji zarzucono:

1) naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Izby podczas gdy Prezes UKE nie dokonał wszechstronnej oceny i analizy treści informacji przekazanych przez Orange Polska S.A. (dawniej Telekomunikację Polską S.A) Prezesowi UKE i przyjął za własną ocenę dokonaną przez TP co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego ograniczenia wglądu do materiału dowodowego;

2) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., przez sporządzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie, w szczególności przez niedokonanie analizy przedmiotu zastrzeżonych informacji i pominięcie argumentacji Izby przytoczonej w skardze oraz nieumieszczenie w uzasadnieniu motywów rozstrzygnięcia (poza motywami dot. rozstrzygnięcia w zakresie pkt 3 pisma TP z dnia [...] lipca 2013 r.);

3) naruszenie art. 207 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zastrzeżone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa TP podczas gdy dokumenty zastrzeżone przez TP nie zawierały tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (w konsekwencji KIGEiT został pozbawiony możliwości udziału w przedmiotowym postępowaniu).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Z zarzutów skargi kasacyjnej, które oparte zostały na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem postanowienia Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym w sprawie uzgodnienia i zatwierdzenia instrukcji z prowadzonej rachunkowości regulacyjnej za rok 2012 i opisu kalkulacji kosztów usług TP na rok 2014 stwierdził, że postanowienie to nie jest niezgodne z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że zdaniem Sądu I instancji, organ w pełni zasadnie ograniczył w części prawo uczestnika postępowania do dostępu do dokumentacji w sprawie z uwagi na to, że w zakresie objętym tym częściowym ograniczeniem wglądu do akt, informacje zawarte w piśmie TP z dnia [...] lipca 2013 r. oraz w Załączniku nr 1 do tego pisma - w zakresie w jakim spółka je zastrzegła (pkt 1 wraz z Tabelą 1, pkt 2 pkt 4 pisma; Załącznik nr 1 pt. "Umowa społeczna na lata 2012 - 2013") - zawierały dane technologiczne i organizacyjne dotyczące procesów stosowanych w przedsiębiorstwie spółki oraz informacje finansowe o strategicznym znaczeniu dla prowadzonej działalności gospodarczej, a więc stanowiły tajemnicę przedsiębiorstwa. Podważając zgodność z prawem tego stanowiska strona skarżąca kasacyjnie zmierzała natomiast do wykazania, że wymienione informacje nie stanowiły tajemnicy przedsiębiorstwa w związku z czym nie mogły podlegać zastrzeżeniu ich przez spółkę, a w konsekwencji Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej nie mógł ograniczyć prawa uczestnika postępowania administracyjnego do wglądu do materiału dowodowego w tym zakresie. Istota sporu prawnego w sprawie odnosi się więc do tego, czy organ administracji publicznej zasadnie i zgodnie z przepisami obowiązującego prawa uznał, że wymienione dane zawarte w zastrzeżonej części pisma z dnia [...] lipca 2013 r. oraz Załącznika nr 1 do tego pisma zawierają informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, a tym samym, czy informacja ta mogła podlegać zastrzeżeniu przez spółkę, a w konsekwencji, czy organ miał prawo ograniczyć uczestnikowi postępowania postępowania prawo wglądu do materiału dowodowego w tej (zastrzeżonej przez spółkę) części. Istota rzeczy sprowadza się więc do tego, czy jednoznaczna treść przywołanego powyżej pisma i jego załącznika, w zakresie odnoszącym się do objęcia zawartej w nim informacji zastrzeżeniem wyłączającym jego jawność, stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, czy też nie.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, z którego wynika, że kontrolowane postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nie jest niezgodne z prawem.

Uwzględniając istotę sporu prawnego, który zarysował się w rozpatrywanej sprawie, a mianowicie zagadnienia prawnej oceny charakteru informacji (w zakresie w jakim zastrzeżone zostały one przez spółkę) zawartych w przywołanym powyżej piśmie i załączniku do niego, która to ocena, w zależności od jej finalnego rezultatu miałaby uzasadniać możliwości i zarazem dopuszczalność kwalifikowania ich albo nie, jako tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu przepisów obowiązującego prawa, stwierdzić należy, że stawiany w pkt 1. petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a w związku art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą. Z tego mianowicie powodu, że nie można i nie należy mylić ustaleń faktycznych z prawną ich oceną, a taka właśnie sytuacja ma miejsce w odniesieniu do omawianego zarzutu kasacyjnego. W tej mierze wyjaśnić bowiem należy, że jeżeli za fakt należałoby uznać zdarzenie, zjawisko lub sytuację, które zaistniały i miały miejsce, to gdy chodzi o rozpatrywaną sprawę oraz jej stan faktyczny, który przyjęty został przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania, za "fakt" w przywołanym tego słowa rozumieniu, uznać należałoby przedstawienie przez spółkę - w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia [...] czerwca 2013 r. - pisma z dnia [...] lipca 2013 r., a ponadto fakt, zastrzeżenia wyłączenia jawności zawartych w nim informacji we wskazanym powyżej zakresie (pkt 1 wraz z treścią Tabeli 1 (s. 2 - 4 pisma); pkt 3 (s. 3 - 4 pisma); pkt 4 (akapit 2 i wskazana część akapitu 3, s. 3 - 4); Załącznik nr 1 "Umowa społeczna na lata 2012 - 2013"). Natomiast inną i sporną w rozpatrywanej sprawie kwestią jest to, czy w rozumieniu przepisów obowiązującego prawa, treść zastrzeżonych przez spółkę informacji należało kwalifikować, jako tajemnicę przedsiębiorstwa, jak przyjął to Sąd I instancji, czy też nie, jak twierdzi strona skarżąca kasacyjnie. Stanowi to bowiem ocenę odnoszącą się do kwalifikowania danego faktu z punktu widzenia konkretnej normy prawnej, co innymi słowy oznacza, że ocena, czy w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z informacją stanowiąca tajemnicę przedsiębiorstwa, czy też nie, jest już elementem procesu subsumcji stanu faktycznego pod konkretny przepis prawa, co w okolicznościach rozpatrywanej sprawy odnieść należy do art. 207 w związku z art. 9 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne i art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurenci.

Z punktu widzenia przedstawionych uwag, w świetle których omawiany zarzut kasacyjny uznać należało za nieskuteczny, odnieść należy się do oceny zasadności zarzutu z pkt 2. petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzutu naruszenia art. 207 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie zarzut ten nie został oparty na usprawiedliwionej podstawie.

Podkreślając w punkcie wyjścia, że pojęcie "tajemnicy przedsiębiorstwa", o której mowa w art. 207 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, rozumieć należy tak, jak pojęcie to definiuje art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, a mianowicie, że tajemnicę tę stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności stwierdzić należy, że zastrzeżenie poufności informacji może być uznane za usprawiedliwione wówczas, gdy łącznie spełnione zostaną warunki, o których mowa w tym przepisie. A mianowicie, że informacja ma charakter techniczny, technologiczny, organizacyjny lub jest inną informacją przedstawiającą wartość gospodarczą - co w tym zakresie odwołuje się do komercyjnego aspektu tajemnicy przedsiębiorstwa i oznacza, że chodzi o taką informację (o co najmniej minimalnej lub potencjalnej wartości), której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę zaoszczędzi mu wydatków lub zwiększy zyski - nie została ujawniona do wiadomości publicznej i podjęte zostały w stosunku do niej przez przedsiębiorcę działania zmierzające do zachowania jej poufności.

Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji trafnie ocenił i stwierdził, że Prezes UKE nie uchybił przepisom prawa materialnego, których niewłaściwe zastosowanie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie. Stanowisko Sądu I instancji, z którego wynika, że zastrzeżenie przez spółkę poufności części informacji zawartych w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. oraz Załączniku nr 1 do tego pisma, ma walor tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przywołanego przepisu nie jest nieprawidłowe. Z punktu widzenia tej cechy tajemnicy przedsiębiorstwa, którą jest jej wartość gospodarcza, a której przedmiot stanowią informacje nieujawnione do wiadomości publicznej, za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że określoną i wymierną wartość (gospodarczą) posiadają ze swej istoty właśnie szeroko rozumiane dane kosztowe. Taki charakter mają niewątpliwie informacje, w odniesieniu do których w rozpatrywanej sprawie spółka zastrzegła w przywoływanym powyżej piśmie ich poufność, co Sąd I instancji uznał za zgodne z prawem akceptując stanowisko organu administracji w tym zakresie, a mianowicie informacje dotyczące rozwiązań technologicznych sieci Ethernet oraz wartości kosztowych odnoszących się do sieci ATM z korektą Ethernet oraz sieci MSA, informacje dotyczące wewnętrznych zasad HR, w tym rekrutacji, informacje dotyczące ujęcia w kalkulacji kosztów odpraw związanych z dobrowolnymi odejściami pracowniczymi. Wskazany ich charakter (pośrednio) potwierdza przedmiot postępowania w sprawie głównej, w którym w części ograniczono uczestnikowi postępowania prawo wglądu do akt sprawy - zatwierdzenia instrukcji rachunkowości regulacyjnej za 2012 r. i kalkulacji kosztów usług za 2014 r. - oraz treść adresowanego do spółki żądania organu z dnia [...] czerwca 2013 r. W tym też kontekście, stanowisku strony skarżącej kasacyjnie wyrażającemu się w stwierdzeniu, że część informacji zawartych w dokumencie "Umowa społeczna" zostało już - jej zdaniem - ujawnionych w komunikacie prasowym spółki z dnia [...] października 2011 r., a sama "Umowa społeczna" nie ma wartości gospodarczej i tym samym znaczenia dla konkurencji, przeciwstawić należy ten argument, że funkcji komunikatu prasowego, a co za tym idzie również zawartych w nim treści nie sposób wprost odnosić i porównywać - w tym zwłaszcza w sposób taki, jak oczekuje tego strona skarżąca - ze szczegółową treścią wymienionego dokumentu złożonego przez spółkę do akt sprawy na wezwanie organu administracji publicznej w postępowaniu głównym prowadzonym w przedmiocie zatwierdzenia instrukcji rachunkowości regulacyjnej za 2012 r. i kalkulacji kosztów usług za 2014 r., a ponadto, jak należałoby w pełni zasadnie przyjąć, że wymieniony dokument zawiera jednak szczegółowe informacje nie pozostające bez wpływu na ocenę strategii i polityki zatrudnienia w spółce w relacji do zasad i reguł istniejących i przyjmowanych przez inne podmioty operujące na rynku usług telekomunikacyjnych. Uwzględniając jego konkurencyjność nie ma podstaw, aby twierdzić, że pozbawione są one jakiejkolwiek wartości gospodarczej, czy też znaczenia dla innych podmiotów oferujących usługi świadczone przez spółkę, a w konsekwencji, że doszło już do ich pełnego i zupełnego upublicznienia we wskazanym powyżej komunikacie prasowym.

Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należało również zarzut z pkt 2. petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s..a.

Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku w niewadliwy sposób realizuje funkcję perswazyjną - w tej mierze zupełnie inną kwestią jest siła przekonywania zawartych w nim argumentów, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku - jak również i funkcję kontroli trafności wydanego w sprawie orzeczenia, co nie pozbawia Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwości skontrolowania zaskarżonego wyroku w granicach, które wyznaczone zostały podstawami wniesionego środka zaskarżenia.

Uwzględniając wszystkie dotychczas przedstawione uwagi odnosząc je do wniosków formułowanych na tle analizy treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku w relacji do przedmiotu sprawy, w której orzekał Sąd I instancji - kontrola legalności postanowienia o ograniczeniu prawa wglądu do materiału dowodowego - w tym zwłaszcza te odnoszące się do zagadnienia towarzyszącego ocenie charakteru informacji zawartych w dokumencie pt. "Umowa społeczna" stwierdzić należy, że WSA w Warszawie nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób, w jaki przedstawił to autor skargi kasacyjnej. Podkreślając w kontekście przedstawianego przez stronę skarżącą sposobu naruszenia wymienionego przepisu, że - jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na okoliczność zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi - sąd administracyjny I instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji nie mających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, albowiem pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy (por. np.: wyrok NSA z 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 850/09; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1824/10; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1766/10) podnieść należy, że okoliczność braku merytorycznej analizy wszystkich zarzutów podniesionych w skardze może stanowić naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., które zostanie uwzględnione przez Sąd kasacyjny, wyłącznie w sytuacji wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 107/09; z dnia 17 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1511/08; z dnia 27 października 2010 r. I GSK 1172/09; z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 779/10; 11 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 294/10; z dnia 17 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1824/10; z dnia 28 lipca 2015 r. w sprawie II OSK 851/15; z dnia 21 listopada 2014 r. w sprawie II OSK 1084/13; z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt Ii GSK 358/15). Uzasadnienie omawianego zarzutu kasacyjnego nie dość, że tego elementu nie zawiera, to również pomija tę okoliczność - która nie pozostaje bez wpływu na ocenę jego zasadności – a mianowicie, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji odniósł się do kwestii, której pominięcie zarzuca strona (por. s. 15 - 17 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.