Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 226/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 4, 5, 5a, 8, 11, 12, 13, 14, 17 lit. c, 18 lit. c, art. 9 ust. 1, 2, 3-4b, art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 554
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jedn.
article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant: Starszy Asystent Sędziego Robert Daduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 6 grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia z funduszu alimentacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 15 maja 2019 r., nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 października 2018 r. Wójt Gminy, po rozpatrzeniu wniosku I. G. z dnia 16 sierpnia 2018 r., odmówił jej prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Jako osoby wchodzące w skład rodziny wskazano Z. G., M. G., I. G. oraz J. G.. Organ I instancji ustalił, że uzyskany w rodzinie strony w 2017 r. dochód w przeliczeniu na osobę wyniósł 985,94 zł miesięcznie i przekroczył kryterium dochodowe, wynikające z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 554) – dalej jako "ustawa".

Decyzją z dnia 25 marca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało, że organ I instancji powinien ustalić, jaki jest skład rodziny I. G., biorąc pod uwagę fakt, że w świetle art. 2 pkt 12 ustawy, jako osoba pełnoletnia, osiągająca comiesięczny dochód, może ona nie być już członkiem rodziny, ponieważ nie pozostaje na utrzymaniu ojca.

Decyzją z dnia 15 maja 2019 r., wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wójt Gminy odmówił I. G. prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną w wieku od 18 lat do ukończenia 25 roku życia. Organ I instancji wyjaśnił, że Z. G. został wezwany pismem z dnia 29 kwietnia 2019 r. , by w terminie 7 dni złożył aktualne oświadczenie o składzie swojej rodziny, lecz mimo odebrania pisma, nie zgłosił się. W związku z tym organ I instancji uznał, że skład rodziny pozostaje niezmienny i przyjął, że stanowią ją członkowie rodziny wpisani we wniosku strony. Na podstawie weryfikacji danych członków rodziny o dochodach, oświadczeń członków rodziny o dochodach oraz po dodaniu dochodu uzyskanego z tytułu zatrudnienia I. G. organ I instancji ustalił, że uzyskany przez rodzinę w 2017 r. dochód w przeliczeniu na osobę w rodzinie wyniósł 985,94 zł miesięcznie i przekroczył kwotę 725 zł, stanowiącą kryterium uprawniające do świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

W odwołaniu od powyższej decyzji I. G. zarzuciła sprzeczność ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na stwierdzeniu, że dochód na osobę w jej rodzinie przekracza 725 zł, a nadto zarzuciła naruszenie art. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych oraz art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) – dalej jako "k.p.a.".

Decyzją z dnia 6 grudnia 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kolegium wskazało, że skarżąca w roku szkolnym 2018/2019 będzie uczniem I semestru liceum ogólnokształcącego dla dorosłych. Zamieszkuje ona wraz z rodziną liczącą cztery osoby. Jest zatrudniona od dnia 6 marca 2018 r. w wymiarze 3/4 etatu, a jej wynagrodzenie netto wynosi 2.041,40 zł (umowa o pracę z dnia 7 marca 2018 r.). W 2017 r. I. G. i M. G. nie uzyskali dochodu. Także w 2018 r. M. G. nie uzyskał dochodu. W 2017 r. Z. G. osiągnął dochód w wysokości 8962,62 zł (składki zdrowotne finansowane przez świadczeniobiorcę), otrzymał zwrot podatku w wysokości 679,88 zł, a nadto jest podatnikiem podatku rolnego od gruntów o pow. 3,5700 ha fizycznych w tym 3,7980 ha przeliczeniowych. W aktach znajduje się zaświadczenie komornika z dnia 8 sierpnia 2018 r. o bezskuteczności egzekucji alimentów należnych od B. S. ( G.) dla I. G. i J. G. w wysokości po 500 zł miesięcznie. Z powyższego zaświadczenia wynika, że w 2017 r. wyegzekwowano i przekazano wierzycielkom 276,28 zł na poczet alimentów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazując na treść art. 2 pkt 12, art. 9 ust. 1, 2, 4, 7 i 11 oraz art. 18 ust. 5 ustawy stwierdziło, że ustalając prawo do zasiłku rodzinnego bada aktualny stan rodziny wnioskodawcy. Natomiast badając dochód rodziny bierze pod uwagę dochód uzyskany w roku 2017, ale także dochód uzyskany lub też utracony zgodnie z art. 9 ustawy.

W związku z powyższym do rodziny Kolegium nie zaliczyło M. G., który pozostaje na własnym utrzymaniu. Także skarżąca I. G. uzyskując miesięczny dochód ze stosunku pracy w wysokości 2041,40 zł netto ( tj. rocznie 24.496,80 zł) nie jest członkiem rodziny utrzymującym się z połączonych dochodów tych osób i jako dziecko nie pozostające na utrzymaniu tworzy osobną rodzinę w rozumieniu ustawy. Na dochód skarżącej w 2017 r. składa się kwota 138,14 zł, tj. połowa alimentów przekazanych przez komornika, stąd dochód miesięczny wyniósł 11,51 zł (również w przeliczeniu na osobę). Do miesięcznego dochodu rodziny należy doliczyć dochód uzyskany przez skarżącą w wysokości 2.041.40 zł stanowiący wygrodzenie netto za kwiecień 2018 r., co łącznie stanowi kwotę 2.052.91 zł. W związku z powyższym dochód rodziny przekracza kryterium dochodowe w wysokości 725 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję I. G. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając :

1. niewyjaśnienie przez organ odwoławczy, dlaczego badał aktualny stan rodziny wnioskodawcy w celu ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego w sytuacji, w której przedmiotem postępowania było ustalenie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, nie zaś do zasiłku rodzinnego,

2. błędne ustalenie przez organ odwoławczy, że dochód ze stosunku pracy osiągnięty przez skarżącą wynosi 24.496,80 zł rocznie w sytuacji, w której wymieniona w 2018 r. była zatrudniona dopiero od początku marca, a zatem przy miesięcznym dochodzie ze stosunku pracy wynoszącym 2.041,40 zł dochód z tego tytułu w ciągu roku wyniósł 18.372,60 zł,

3. błędne niezaliczenie przez organ odwoławczy M. G. do rodziny z uwagi na stwierdzenie, że pozostaje on na własnym utrzymaniu, mimo jednoczesnego ustalenia przez organ I instancji, że M. G. w 2017 r. i 2018 r. nie uzyskał dochodu, a ponadto przy braku wykazania przez organy obu instancji, że M. G. jest dzieckiem, o którym mowa w art. 2 pkt 12 ustawy,

4. błędne uznanie przez organ odwoławczy skarżącej za tworzącą osobną rodzinę przy jednoczesnym braku wykazania przez organy obu instancji, że skarżąca jest dzieckiem, o którym mowa w art. 2 pkt 12 ustawy,

5. brak odniesienia się przez organ odwoławczy do podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzutów naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a.

- które to naruszenia skutkowały nieuzasadnionym utrzymaniem w mocy przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji, niezasadnie odmawiającej przyznania skarżącej świadczenia z funduszu alimentacyjnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a." sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd , dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem powyższego przepisu uznał, że skarga powinna być uwzględniona.

Złożony przez skarżącą I. G. wniosek z dnia 16 sierpnia 2018 r. dotyczył ustalenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres świadczeniowy 2018/2019 r.

Kwestię prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego normuje ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów ( tj. Dz.U. z 2018 r., poz.554 ze zm.), zwana dalej "ustawą".

Świadczenia z funduszu alimentacyjnego przyznawane są na okres świadczeniowy, co oznacza okres, na jaki ustala się prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, tj. od dnia 1 października do dnia 30 września następnego roku kalendarzowego ( art. 2 pkt 8 ustawy).

W myśl art. 2 pkt 11 ustawy osoba uprawniona to osoba uprawniona do alimentów od rodzica na podstawie tytułu wykonawczego pochodzącego lub zatwierdzonego przez sąd, jeżeli egzekucja okazała się bezskuteczna.

Zgodnie natomiast z art. 9 ust.1 ustawy, świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują osobie uprawnionej do ukończenia przez nią 18 roku życia albo w przypadku gdy uczy się w szkole lub szkole wyższej do ukończenia przez nią 25 roku życia, albo w przypadku posiadania orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności - bezterminowo.

I. G. jest bez wątpienia "osobą uprawnioną" w rozumieniu ustawy, bowiem jest uprawniona do alimentów od matki na podstawie tytułu wykonawczego – wyroku sądu , a egzekucja okazała się bezskuteczna.

W chwili złożenia wniosku miała ukończone 18 lat , lecz nie ukończyła 25 roku życia. W tej sytuacji zastosowanie będzie miała wobec niej ta część art. 9 ust.1 ustawy, która stanowi, że osobie uprawnionej przysługują świadczenia z funduszu alimentacyjnego, gdy uczy się w szkole lub szkole wyższej do ukończenia 25 roku życia.

Skarżąca – co wynika z zaświadczenia z dnia 13 sierpnia 2018 r. - miała być w roku szkolnym 2018/2019 uczniem 1 semestru Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych. Żaden z organów nie rozważał, czy szkoła ta odpowiada definicji "szkoły" w rozumieniu ustawy, a definicja ustawowa "szkoły" i "szkoły wyższej" znajduje się w art. 2 pkt 13 i 14 ustawy. W myśl ustawy pojęcie "szkoła" oznacza szkołę podstawową, szkołę ponadpodstawową oraz szkołę artystyczną, w której realizowany jest obowiązek szkolny i obowiązek nauki, a także młodzieżowy ośrodek socjoterapii, specjalny ośrodek szkolno-wychowawczy, specjalny ośrodek wychowawczy dla dzieci i młodzieży wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy i wychowania, a także ośrodek rewalidacyjno-wychowawczy, natomiast " szkoła wyższa" - to uczelnia w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym i nauce oraz kolegium pracowników służb społecznych.

Ustawa nie określa bliżej pojęcia "szkoły ponadpodstawowej", lecz zdaniem Sądu ustalenie treści tego pojęcia prawnego jest możliwe przy zastosowaniu innych metod wykładni, np. wykładni systemowej. Typy szkół określa ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tj. Dz.U. z 2018r., poz.996, obecnie z 2020 r., poz.910 ).

Okoliczność ta powinna być przez organy zbadana i rozważona w pierwszej kolejności, bowiem od tego zależy, czy skarżącej co do zasady przysługuje prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

W niniejszej sprawie organy obu instancji odmówiły skarżącej przyznania prawa do przedmiotowych świadczeń uznając, że przekroczone zostało kryterium dochodowe.

W myśl art. 9 ust. 2 ustawy - w brzmieniu z dnia złożenia wniosku - świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 725 zł.

Ustawa w art. 2 pkt 12 określa definicję pojęcia "rodziny", przyjętą na potrzeby tej konkretnej ustawy. W myśl tego przepisu, ilekroć w ustawie jest mowa o rodzinie , oznacza to odpowiednio następujących członków rodziny: rodziców osoby uprawnionej, małżonka rodzica osoby uprawnionej, osobę, z którą rodzic osoby uprawnionej wychowuje wspólne dziecko, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia oraz dziecko, które ukończyło 25. rok życia otrzymujące świadczenia z funduszu alimentacyjnego lub legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, a także osobę uprawnioną; do rodziny nie zalicza się:

a) dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego,

b) dziecka pozostającego w związku małżeńskim,

c) (uchylona),

d) rodzica osoby uprawnionej zobowiązanego tytułem wykonawczym pochodzącym lub zatwierdzonym przez sąd do alimentów na jej rzecz.

Liczbę osób w rodzinie skarżącej organy obu instancji ustaliły w sposób odmienny - organ pierwszej instancji przyjął, że z uwagi na brzmienie ustawowej definicji rodziny rodzina skarżącej liczy cztery osoby, a organ odwoławczy- że skarżąca tworzy jednoosobową rodzinę z uwagi na pozostawanie na własnym utrzymaniu. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że ustalając prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego ( przy czym błędnie w uzasadnieniu decyzji wskazał , że ustalając prawo do zasiłku rodzinnego) bada się aktualny stan rodziny wnioskodawcy – i co do zasady wykluczył z rodziny skarżącej jej brata wskazując, że pozostaje on na własnym utrzymaniu.

Abstrahując w tym miejscu od kwestii , czy skarżącej co do zasady przysługuje prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego stwierdzić należy, odnosząc się do powyższych stanowisk organów, że w orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że z treści przywołanego powyżej przepisu art. 2 pkt 12 ustawy nie wynika, by zaliczenie do członków rodziny obwarowane było dodatkowymi warunkami, np. pozostawaniem we wspólnym gospodarstwie domowym, czy w bliskich relacjach. Istotne jest, czy dana osoba zalicza się do kręgu osób wymienionych w tym przepisie. Na potrzeby spraw z zakresu świadczeń alimentacyjnych określenie pojęcia rodziny pozostaje w oderwaniu od rozumienia i języka potocznego, i języka prawnego – definicji tego pojęcia przyjętych na potrzeby innych aktów prawnych ( por. wyroki NSA z dnia 4 grudnia 2019 r. I OSK 3303/18, z dnia 16 czerwca 2016r., I OSK 2228/14, z dnia 18 października 2017 r., I OSK 715/17, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Stwierdzić też należy, że liczbę osób w rodzinie określa się według stanu rodziny istniejącego na dzień złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia, a za członka rodziny może być uznana tylko osoba, która w tym momencie wchodzi w skład rodziny ( por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 maja 2019 r., publ. sygn. akt IV SA/Po 273/19, LEX nr 2683572). Przyznanie świadczenia zależy bowiem od aktualnej sytuacji dochodowej rodziny, którą ustala się na dzień złożenia wniosku.

W przypadku uznania, że skarżąca spełnia oba warunki z art. 9 ust. 1 ustawy, to - mając na uwadze definicję rodziny, określoną w ustawie - przyjąć należało, że w skład rodziny skarżącej wchodzi ona sama - jako osoba uprawniona, jej ojciec ( jako rodzic nie zobowiązany tytułem wykonawczym do alimentów na rzecz skarżącej ) oraz jej siostra i brat ( którzy nie ukończyli 25 roku życia), pozostający na utrzymaniu ojca skarżącej w chwili złożenia wniosku.

Z akt administracyjnych przedłożonych Sądowi wynika, że brat skarżącej M. G. dopiero od dnia 15 grudnia 2018 r. przestał być na utrzymaniu ojca Z. G. ( oświadczenie Z. G. i M. G. z dnia 18 lutego 2019 r. ). Dlatego też organ odwoławczy wadliwie ustalił skład osobowy rodziny skarżącej , także co do zasady nie zaliczając do rodziny skarżącej w rozumieniu przepisów ustawy jej brata, który w dniu składania wniosku nie pozostawał na własnym utrzymaniu.

Co prawda zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy w przypadku wystąpienia zmian w liczbie członków rodziny, uzyskania lub utraty dochodu albo innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego osoba uprawniona albo jej przedstawiciel ustawowy, którzy złożyli wniosek o przyznanie świadczenia z funduszu są obowiązani do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego świadczenia, jednak w niniejszej sprawie do zmiany ilości członków rodziny doszło dopiero w połowie grudnia 2018 r.

Dla prawidłowego rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego istotne jest prawidłowe ustalenie dochodu rodziny , bowiem konieczne jest stwierdzenie, czy dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie przekracza, czy też nie przekracza kwoty 725 zł.

Zgodnie z art. 2 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o:

4) dochodzie - oznacza to dochód, o którym mowa w przepisach o świadczeniach rodzinnych;

5) dochodzie rodziny - oznacza to dochód rodziny, o którym mowa w przepisach o świadczeniach rodzinnych;

5a) dochodzie członka rodziny - oznacza to przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, z zastrzeżeniem art. 9 ust. 3-4b.

Przywołany powyżej przepis art. 9 ustawy ma treść następującą:

3. W przypadku utraty dochodu przez członka rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy lub po tym roku, ustalając jego dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego.

4. W przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, ustalając dochód członka rodziny, osiągnięty w tym roku dochód dzieli się przez liczbę miesięcy, w których dochód był uzyskiwany, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

4a. W przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny po roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy jego dochód ustala się na podstawie dochodu członka rodziny, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

4b. Przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu nie stosuje się do dochodu z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i dochodu z tytułu wyrejestrowania lub rozpoczęcia pozarolniczej działalności gospodarczej, jeżeli członek rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego utracili dochód z tych tytułów i w okresie 3 miesięcy, licząc od dnia utraty dochodu, uzyskali dochód u tego samego pracodawcy lub zleceniodawcy, lub zamawiającego dzieło lub ponownie rozpoczęli pozarolniczą działalność gospodarczą.

Ustalając dochód rodziny ( niezależnie od wskazywanej ilości osób, wchodzących w skład rodziny skarżącej ) organy obu instancji uwzględniły dochód I. G., uzyskany przez nią z tytułu zatrudnienia.

W tym kontekście wskazać należy, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji nie przedstawił sposobu rozumowania prowadzącego go do przyjęcia , że dochód rodziny skarżącej w przeliczeniu na osobę w rodzinie wyniósł 985,94 zł miesięcznie. Organ ten przedstawił jedynie końcowy wynik swego rozumowania.

W tym stanie rzeczy na podstawie uzasadnienia decyzji nie sposób stwierdzić, czyje konkretnie dochody i w jakiej wysokości organ pierwszej instancji miał na uwadze uznając, że dochód rodziny skarżącej w przeliczeniu na osobę w rodzinie wyniósł 985,94 zł miesięcznie, czyli że przekroczył kryterium dochodowe uprawniające do uzyskania wnioskowanego przez skarżącą świadczenia.

Na marginesie nadmienić należy, że - jak wynika z uzasadnienia wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji organ ten, w celu ustalenia składu rodziny skarżącej, czyli wnioskodawczyni , zwrócił się o informacje na ten temat do Z. G., nie będącego ani stroną postępowania , ani też pełnomocnikiem strony postępowania. Swego pisma kierowanego do ojca skarżącej organ nie włączył zresztą do akt sprawy.

Z kolei organ odwoławczy do dochodu rodziny skarżącej doliczył dochód przez nią uzyskany w wysokości 2041,40 zł ( wynagrodzenie netto za kwiecień 2018r.).

Jak wynika z przywołanego wyżej art. 2 pkt 4a ustawy, w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny po roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy jego dochód ustala się na podstawie dochodu członka rodziny, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Tak więc dochód uzyskany musi być uzyskiwany w okresie, na który ustalane jest prawo do świadczeń.

Wskazać w tym miejscu należy , że zgodnie z art. 2 pkt 17 lit.c oraz pkt 18 lit.c ustawy utrata dochodu oznacza utratę dochodu spowodowaną utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a uzyskanie dochodu oznacza uzyskanie dochodu spowodowane uzyskaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

W aktach administracyjnych znajdują się dwa dokumenty dotyczące zatrudnienia skarżącej i wysokości uzyskiwanych przez nią zarobków, które nie dają jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy możliwe było doliczenie wskazanej przez organ odwoławczy kwoty do dochodu rodziny.

Z zaświadczenia o zarobkach z dnia 16 października 2018 r. wynika, że skarżąca została zatrudniona w A Spółce z o.o. w K. na czas określony od dnia 3 marca 2018 r. do dnia 31 stycznia 2020 r. , a wynagrodzenie netto za kwiecień 2018 r. wyniosło 2041,40 zł. Jednak z umowy o pracę z dnia 7 czerwca 2018 r., zawartej ze skarżącą przez ten sam podmiot wynika , że umowa dotyczy okresu od 7 czerwca 2018 r. do 31 stycznia 2020 r. , a wynagrodzenie miesięczne zasadnicze brutto wynosi 1431,00 zł + dwie premie, których wielkości nie podano.

Niejasne jest, dlaczego jedna z umów dotyczy okresu od 3 marca 2018 r., a druga od 7 czerwca 2018 r. , mimo że pierwsza z nich miałaby być zawarta do 31 stycznia 2020 r, tak samo jak druga. Niejasne jest, w jaki sposób i kiedy pierwsza z tych umów została rozwiązana ( skoro została zawarta na czas oznaczony).

W konsekwencji nie zostało dostatecznie wyjaśnione, czy w przypadku skarżącej można mówić jedynie o uzyskaniu dochodu ( i w jakiej wysokości) , czy też także o utracie dochodu.

Przedwczesne w tej sytuacji było doliczenie wynagrodzenia za kwiecień 2018 r. do dochodu skarżącej.

Mając na uwadze powyższe Sąd, stwierdzając naruszenie przez organy obu instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organów będzie wyjaśnienie przede wszystkim kwestii statusu szkoły, w której uczyć się miała skarżąca w roku świadczeniowym 2018/2019. W przypadku ustalenia , że jest to szkoła w rozumieniu przepisów ustawy, a skarżąca spełnia obie przesłanki z art. 9 ust.1 , pozwalające na skuteczne ubieganie się o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego, konieczne będzie wyjaśnienie kwestii zatrudnienia skarżącej i dochodów przez nią uzyskiwanych w zakresie koniecznym dla prawidłowego uznania, czy można mówić o uzyskaniu przez nią dochodu , a jeżeli tak - w jakiej wysokości, a następnie prawidłowe ustalenie wysokości dochodu rodziny skarżącej w przeliczeniu na osobę w rodzinie, z uwzględnieniem ilości członków rodziny wskazanej powyżej. Tok rozumowania organów powinien być szczegółowo przedstawiony, a wydane decyzje winny odpowiadać wszelkim wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Poczynienie prawidłowych ustaleń pozwoli rozstrzygnąć, czy wniosek skarżącej może być uwzględniony.