Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1509/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 3
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 67b par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 30 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant Przemysław Cieślarek po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2013 roku na rozprawie sprawy ze skargi A sp. z o.o. Spółki Komandytowej z/s w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz strony skarżącej kwotę 5 472,- ( pięć tysięcy czterysta siedemdziesiąt dwa) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1509/12

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze W P. po rozpatrzeniu odwołania spółki A z/s w P. (dalej "Spółka" albo "A") utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] Prezydenta Miasta P., w której określono wskazanej Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 945.621 zł. oraz odmówiono stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości w kwocie 92.721 zł., według wniosku z dnia 5 maja 2009 r. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Pismem z dnia 11 sierpnia 2008 r. Spółka – której wspólnikami są B z/s w P. jako komplementariusz i A.B. jako komandytariusz – zwróciła się z wnioskiem o zwolnienie z podatku od nieruchomości budynku i budowli na okres trzech lat (2009 – 2011) w związku z realizowaniem nowej inwestycji na gruntach stanowiących jej własność, stosownie do postanowień uchwały Rady Miasta w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, zmienionej uchwałą Rady Miasta w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 20 czerwca 2007 r.

Pismem z dnia 7 stycznia 2009 r. organ podatkowy I instancji poinformował Spółkę, że nie spełnia ona warunków do uzyskania zwolnienia, gdyż po uwzględnieniu wnioskowanej pomocy oraz pomocy de minimis udzielonej Spółce C z/s w P. (dalej "C") oraz spółce D z/s w P. (dalej "D") przekroczona zostałaby łączna wartość pomocy publicznej. Podać tu należy, że wspólnikami tych spółek są także B z/s w P. i A.B., odpowiednio jako komplementariusz i komandytariusz.

W dniu [...] Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2009 r., w której zadeklarowała należny podatek bez wykazywania żadnych zwolnień i do kwietnia 2009 r. regulowała raty podatku w pełnej wysokości. Jednocześnie Spółka złożyła odwołanie od pisma organu podatkowego z 7 stycznia 2009 r. Po rozpatrzeniu tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze - postanowieniem z dnia [...] – stwierdziło niedopuszczalność odwołania informując, że konkretyzacja uprawnień do skorzystania ze zwolnienia następuje przez złożenie deklaracji na podatek od nieruchomości, w której wykazuje się przedmioty zwolnione z tego podatku.

Z uwagi na powyższe Spółka w dniu 5 maja 2009 r. złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za miesiące styczeń-kwiecień 2009 r. w wysokości 92.721 zł wraz z korektą deklaracji, w której wykazano zwolnienie budynku magazynowego wraz z infrastrukturą oraz przysługującą kwotę zwolnienia w wysokości 278.160,00 zł.

W toku prowadzonego postępowania, opierając się na zebranym materiale dowodowym, organ podatkowy doszedł do wniosku, iż wysokość zobowiązania podatkowego winna być inna, niż wynikająca z korekty deklaracji, załączonej do wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Stąd też postanowieniem z dnia 15 maja 2009 r., zostało wszczęte z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 r.

Organ, po uzupełnieniu materiału dowodowego w toku prowadzonego postępowania podatkowego ustalił, iż Spółka od dnia 7 sierpnia 2007 r. jest właścicielem gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 69.975 m2, położonych w P. przy ul. L. oraz od dnia 30 kwietnia 2008 r. - właścicielem budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 40.621,85 m2 oraz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 7.897.640,61 zł, od których należny podatek od nieruchomości na 2009 r. wynosi kwotę 945.621,00 zł. Ponadto organ podatkowy pierwszej instancji w dniu 7 stycznia 2010 r. wezwał komplementariusza Spółki do przedłożenia informacji o otrzymanej pomocy publicznej oraz wezwał Spółkę do zapoznania się z aktami sprawy. W odpowiedzi na powyższe, w dniu 12 stycznia 2010 r. komplementariusz przedłożył informację o nieotrzymaniu pomocy publicznej w okresie 3 lat budżetowych, a w dniu 14 stycznia 2010 r. Spółka złożyła oświadczenie o zapoznaniu się z aktami sprawy.

Organ pierwszej instancji stwierdził, iż w kwestii zasadności zwolnienia z podatku od nieruchomości nowych inwestycji i możliwości przyznania pomocy de minimis na podstawie wyżej wymienionej uchwały, aktualne pozostaje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 7 stycznia 2009 r. Organ zauważył, iż w latach 2007-2009 wartość pomocy udzielonej Spółce C oraz Spółce D, wyniosła kwotę 165.082,18 €. Wnosząc zatem aktualnie o zwolnienie z podatku od nieruchomości od budynku o powierzchni 40.602,95 m2 oraz budowli o wartości 7.897.640,61 zł - planowana wartość pomocy oczekiwanej przez Spółkę A w 2009 r. wyniosłaby kwotę 894.896,35 zł (211,779,71 € wg kursu € na dzień 15 stycznia 2009 r.), co przekracza ustawowy limit pomocy i wyklucza przyznanie Spółce wnioskowanej pomocy. Wskazano również, iż pkt 9 Rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis, wprowadza zakaz dzielenia środków pomocy, których wartość wykracza poza pułap de minimis, na mniejsze części, tak by mieściły się w tym pułapie.

Powyższą decyzję Spółka zaskarżyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnosząc o jej uchylenie w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy. Decyzji Spółka zarzuciła naruszenie § 3 pkt 5.1 uchwały Rady Miasta w Piotrkowie Tryb. z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, zmienionej uchwałą tej Rady Miasta z dnia 20 czerwca 2007 r. Nr X/l 57/07 oraz naruszenie § 7a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu obliczania wartości pomocy publicznej udzielanej w różnych formach, poprzez ich błędną interpretację oraz uznanie, iż Spółce nie przysługuje prawo do skorzystania z pomocy de minimis i zwolnienia w podatku od nieruchomości.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż organ podatkowy pierwszej instancji niezasadnie uznał, że pomoc de minimis (zwolnienie od podatku od nieruchomości) przyznane Spółce C oraz Spółce D, jest pomocą udzieloną skarżącej Spółce w związku z prowadzeniem przez nią działalności gospodarczej. Powiązanie powyższych Spółek komandytowych osobą komplementariusza (Spółka B z o.o. z/s w P.) nie przesądza bowiem o automatycznym sumowaniu pomocy udzielonej tym Spółkom. Opierając się na § 7a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. nie można bowiem uznać, iż pomoc przyznana wcześniej dwóm Spółkom komandytowym jest pomocą udzieloną spółce B., w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej przez skarżącą Spółkę. W ocenie skarżącej Spółki w dyspozycji wyżej wskazanego przepisu mieściłaby się np. pomoc de minimis polegająca na zwolnieniu Spółki B od podatku dochodowego w zakresie dochodów osiąganych z tytułu udziałów w Spółce A. Dodano również, że opierając się na tym przykładzie zwolnienie Spółki B od podatku dochodowego z tytułu dochodów osiąganych przez Spółkę C oraz spółkę D nie byłoby pomocą, o której mowa w § 7a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r., tj. pomocą udzieloną w związku z prowadzeniem działalności przez skarżącą Spółkę. Ponadto w odwołaniu podniesiono, iż rzekome udzielenie Spółce pomocy poprzez przyznanie zwolnień w podatku od nieruchomości wyżej wskazanym dwóm Spółkom komandytowym nie zostało udokumentowane stosownymi zaświadczeniami, o których mowa w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 59, poz. 404 ze zm.). Brak wspomnianych zaświadczeń oznacza w ocenie skarżącej Spółki, że podmioty te nie otrzymały dotychczas pomocy publicznej. Zauważono również, że pośrednio z § 7a ust. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia Rady Ministrów wynika, iż pomoc udzielona wyżej wymienionym Spółkom komandytowym nie jest pomocą udzieloną jej wspólnikom. A zatem tym bardziej nie powinna być uznana za pomoc udzieloną innym Spółkom, w których wspólnicy tych Spółek są wspólnikami. Końcowo zauważono, iż we wniosku z dnia 11 sierpnia 2008 r. Spółka nie deklarowała kwoty zwolnienia w wysokości 894.896,35 zł, lecz w wyjaśnieniach do korekty deklaracji na 2009 r. z dnia 5 maja 2009 r. oraz w informacji o pomocy de minimis z dnia 15 stycznia 2010 r. wskazała kwotę 834.480 zł, co przy przeliczeniu według kursu € z dnia 15 stycznia 2009 r. w wysokości 4,2256 stanowiłoby kwotę 197.482,01 €.

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż kwestia przyznania Spółce wnioskowanej pomocy de minimis winna być rozpatrywana nie tylko w oparciu o wykładnię językową uchwały Rady Miasta z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, lecz winna również uwzględniać wykładnię funkcjonalną i celowościową obowiązujących przepisów, regulujących przyznawanie przedsiębiorcom pomocy de minimis. Organ podkreślił, iż pkt 9 wskazanego wyżej Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis, wprowadza bezwzględny zakaz dzielenia środków pomocy, których wartość wykracza poza pułap de minimis, na kilka mniejszych części, w celu sprowadzenia ich do poziomu mieszczącego się w zakresie de minimis. Tak więc, aby funkcja (cel) pomocy publicznej w postaci przyznania wsparcia dla konkretnego przedsiębiorcy (które nie zakłóca konkurencji na rynku wspólnotowym) została osiągnięta - musi być jednocześnie właściwie liczony limit jej udzielenia.

Organ podkreślił, że z zebranego w sprawie materiału informacyjno-dowodowego wynika, iż Spółka B., jako komplementariusz i A.B., jako komandytariusz, utworzyli: Spółkę C, Spółkę D, Spółkę A, i Spółkę E, prowadzące działalność gospodarczą w tym samym zakresie. Natomiast pomoc de minimis w łącznej kwocie 165.082,18 € w latach 2007-2009 uzyskały: Spółka C oraz Spółka D W ocenie organu odwoławczego fakt daleko idącego powiązania wyżej wymienionych Spółek komandytowych przemawia, na gruncie niniejszej sprawy, za połączeniem (m. in. dla celów ustalania, czy nie przekroczony został pułap pomocy w kwocie 200.000 € w okresie 3 kolejnych lat kalendarzowych) pomocy de minimis wnioskowanej przez skarżącą Spółkę z pomocą otrzymaną przez komplementariusza Spółki B w wyżej wskazanych dwóch Spółkach komandytowych.

Dalej organ zauważył, że przepis § 7a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu obliczania wartości pomocy publicznej udzielanej w różnych formach nakazuje przy ustalaniu wartości pomocy udzielonej spółce komandytowej uwzględniać sumę wartości pomocy udzielonej tej spółce i podmiotom będącym komplementariuszem spółki komandytowej, w zakresie, w jakim pomoc ta została udzielona w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej przez tę spółkę, w tym wypadku przez wzajemnie powiązane spółki. Organ odwoławczy podkreślił również, iż zakaz dzielenia pomocy de minimis, o którym wspomniano wyżej, oznacza, że jeżeli suma pomocy dotychczas uzyskanej i pomocy wnioskowanej przekroczy ustawowy limit w wysokości 200.000 €, to wówczas przedsiębiorca w ogóle jej nie otrzyma. Z takim też przypadkiem mamy w ocenie organu do czynienia w analizowanej sprawie, bowiem w latach 2007-2009 Spółka C oraz I Spółka D otrzymały pomoc de minimis w kwocie 165.082,18 €, a wnioskowane przez Spółkę zwolnienie w podatku od nieruchomości w 2009 r. w kwocie 894.896,35 zł przekracza ustawowy limit pomocy i wyklucza jej przyznanie. Bez wpływu na rozpatrzenie przedmiotowej sprawy pozostaje przy tym w ocenie organu odwoławczego zarzut odwołania, że Spółka we wniosku z dnia 11 sierpnia 2008 r. nie deklarowała kwoty zwolnienia w wysokości 894.896,35 zł, albowiem w wyjaśnieniach do korekty deklaracji na 2009 r. z dnia 5 maja 2009 r. oraz w informacji o pomocy de minimis z dnia 15 stycznia 2010 r. - wnioskowała o ulgę w wysokości 834.480,00 zł (197.482,01 € wg kursu € na dzień 15 stycznia 2009 r.). Organ wskazał, że złożona przez skarżącą Spółkę korekta deklaracji dla potrzeb podatku od nieruchomości na 2009 r. przedstawia dane niezgodne ze stanem faktyczno-prawnym i nie może być brana za podstawę przy określaniu zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. Zasadnym było zatem określenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości w wysokości takiej, jak zadeklarowana w pierwotnie złożonej deklaracji z dnia 15 stycznia 2009 r., bowiem skarżąca Spółka nie wpłaciła w całości wynikającego z niej zobowiązania podatkowego za 2009 r.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu skargi Spółka powieliła argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, wskazując w szczególności, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało błędnej wykładni § 7a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. oraz § 3 pkt 5.1 uchwały Rady Miasta w P. T. z dnia 24 stycznia 2007 r., niezasadnie biorąc pod uwagę przy ustalaniu wysokości zwolnień przysługujących skarżącej Spółce, wysokość zwolnień podatkowych udzielonych Spółce C oraz Spółce D.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 810/10 oddalił skargę Spółki. W pierwszej kolejności podniósł, że nie ma sporu między stronami co do tego, że zwolnienia podatkowe przewidziane w uchwale Rady Miasta z dnia 24 stycznia 2007 r. mają charakter pomocy de minimis. Zwolnienia te uchwalane są na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (w dacie wydawania decyzji tekst jednolity Dz. U. nr 121 z 2006r., poz. 844) z uwzględnieniem wymogów wynikających z rozporządzenia Komisji WE Nr 1998/2006 z 15.12.2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 TWE do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006 r.). Dalej wskazano, że warunkiem uzyskania pomocy jest nie tylko spełnienie wymaganych przesłanek z § 3 cytowanej uchwały, lecz także pozytywna weryfikacja ziszczenia się tych przesłanek, dokonywana przez organ administracji. Odmienny pogląd, bazujący na stanowisku, że podatnik korzysta ze zwolnienia automatycznie, z mocy uchwały pozostaje w sprzeczności z art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i art. 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz.U. WE L 10 z 13 stycznia 2001 r.), zgodnie z którym państwo członkowskie jest zobligowane do informowania zainteresowanego przedsiębiorcę, iż udzielone wsparcie ma charakter pomocy de minimis. Powołując się na przepis art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy publicznej, zaakcentowano, że przepis ten nakłada na podmioty wskazane w art. 2 pkt 12 ustawy obowiązek określonego działania polegającego na podejmowaniu czynności materialno-technicznych sprowadzających się do wydawania zaświadczeń, w których następuje urzędowe potwierdzenie stanu faktycznego lub prawnego. Zaświadczenie takie jest, stosownie do § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej, podstawą do zakwalifikowania udzielonej pomocy jako pomocy de minimis – wyrok NSA z dnia 6 marca 2008r. sygn. akt II GSK 177/08. W konsekwencji uznano, że skarżąca Spółka pominęła wskazaną wyżej drogę polegającą na konieczności uzyskania potwierdzenia (zaświadczenia) tego, że pomoc, której domaga się spółka ma charakter pomocy de minimis. Dopóki zaś tryb ten nie będzie zrealizowany, wysokość podatku od nieruchomości zgodna z pierwotną deklaracją musi być uznana za prawidłową, zaś wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie będzie miał uzasadnionych podstaw prawnych w świetle art.72 § 1 pkt.1 Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II FSK 389/11 uchylił rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wskazał m.in., że nie jest zasadny pogląd, zgodnie z którym nie jest możliwe złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty i deklaracji korygującej w sytuacji, gdy organ udzielający pomocy nie wyda beneficjentowi zaświadczenia o pomocy de minimis. Sąd kasacyjny zaakcentował, że nie można postawić znaku równości pomiędzy postępowaniem dotyczącym wydawania zaświadczeń, a postępowaniem podatkowym. Postępowanie te są odrębne, a każde z nich rządzi się określonymi, odmiennymi procedurami, określonymi w odrębnych aktach prawnych. Organ podatkowy w sytuacji, gdy wpłynie wniosek o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą deklaracji z powołaniem się na przysługujące stronie zwolnienie podatkowe, ma rozpoznać ten wniosek z uwzględnieniem przesłanek zwolnienia. Tak też uczyniły organy podatkowe w badanej sprawie, jednakże Sąd I instancji uchylił się od oceny legalności tego aktu, powołując się na unormowania, które nie dotyczą merytorycznego sporu i które w żadnym razie nie przesądzają o spełnieniu przez Spółkę przesłanek do skorzystania ze zwolnienia. Rację przyznano kasatorowi, który podniósł, że właśnie ta kwestia winna stanowić podstawę rozstrzygnięcia Sądu, gdyż tego dotyczył spór w sprawie. Zadaniem Sądu było też odniesienie się do zarzutów skargi, czego w badanej sprawie nie uczynił.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że z pisemnych motywów wyroku nie można się dowiedzieć z jakich przyczyn Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa, mających wpływ na wynik sprawy, nie sposób w ogóle ocenić, czy zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podniesiono, że dopóki Sąd pierwszej instancji nie ustosunkuje się w motywach swojego wyroku do wszystkich zarzutów skargi oraz nie dokona oceny legalności zaskarżonej decyzji, w tym przede wszystkim nie odniesie się do zasadniczej kwestii, a to prawa (jak utrzymuje strona skarżąca) lub jego braku (jak utrzymują organy podatkowe) do skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis, dopóty Sąd kasacyjny nie jest władny dokonać kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.

Sąd kasacyjny nie przesądził o racjach którejkolwiek ze stron tego sporu, gdyż w pierwszej kolejności winien tego dokonać Sąd pierwszej instancji, który w szczególności określi stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia, dokona analizy przepisów dotyczących zasad udzielania pomocy de minimis oraz oceni prawidłowość dokonanej przez organy podatkowe subsumcji ustalonego stanu faktycznego do wskazanego unormowania prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po ponownym rozpatrzeniu sprawy zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny sprawy jest niesporny. Sporna pozostaje przyjęta przez organ odwoławczy ocena stanu prawnego w świetle ustalonego stanu faktycznego, skutkująca odmową skarżącej Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. w wysokości 92.715,00 zł, z powołaniem się przez organ na niespełnienie przez Spółkę przesłanek do skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości.

Spółka zwróciła się z wnioskiem o zwolnienie z podatku od nieruchomości budynku i budowli na okres trzech lat (2009 – 2011) w związku z realizowaniem nowej inwestycji na gruntach stanowiących jej własność, stosownie do postanowień uchwały Rady Miasta w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, zmienionej uchwałą Rady Miasta w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 20 czerwca 2007 r. Zwolnienia podatkowe przewidziane w uchwale Rady Miasta z dnia 24 stycznia 2007 r. mają charakter pomocy de minimis (§ 3 pkt.4 uchwały). Zwolnienia te uchwalane są na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (w dacie wydawania decyzji tekst jednolity Dz. U. nr 121 z 2006r., poz. 844) z uwzględnieniem wymogów wynikających z rozporządzenia Komisji WE Nr 1998/2006 z 15.12.2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 TWE do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006 r.). W wyniku zmian dokonanych przez Traktat z Lizbony z 13.12.2007 r. (Dz.U.UE.C.2007.306.1.) zmieniający Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, podstawę Unii stanowi wskazany Traktat z Lizbony oraz Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, dalej "TFUE" (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz.864/2 ze zm), w którym odpowiednikiem art.87 i art.88 są – z uwzględnieniem zmian – art.107 i art.108 TFUE. Zmiany pozostają bez znaczenia dla kierunku rozstrzygnięcia w tej sprawie.

Wspomnieć wypada, że obecnie wymogi dotyczące stosowania art.107 i 108 TFUE wynikają z rozporządzenia Komisji (UE) Nr 360/2012 z 25kwietnia 2012 r. w sprawie stosowania art.107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis .... (Dz.U.UE.L.2012.114.8)

Z treści art.107 TFUE wynika co do zasady, zakaz udzielania podmiotom gospodarczym przez państwa członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych wszelkiej pomocy w jakiejkolwiek formie, jeśliby pomoc taka zakłócała lub groziła zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów. Traktat wprowadza liczne warunki pod jakimi pomoc ta przyznawana przez państwa członkowskie może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem i nakłada na te państwa liczne obowiązki i rygory związane z monitorowaniem i udzielaniem wspomnianej pomocy (art.107 i 108 TFUE). Odstąpienie od wymogów traktatowych przewidziane zostało w rozporządzeniu Komisji WE nr 1998/2006, które miało zastosowanie w tej sprawie. Rozporządzenie to określa przesłanki na jakich można przyznawać pomoc publiczną małym i średnim przedsiębiorstwom oraz mikroprzedsiębiorstwom a udzielanie jej nie podlega przepisom art. 87 ust. 3 TWE. Pomoc ta nazwana została de minimis. Przyjęto przy tym założenie, że udzielenie jej do określonej wysokości (od 1 stycznia 2007 r. jest to 200.000 EUR a w niektórych sektorach 100.000 EUR) w dowolnie ustalonym okresie trzech lat budżetowych nie wpływa na handel między państwami, nie zakłóca i nie grozi zakłóceniem konkurencji a więc nie będzie naruszać zakazu z art. 87 TWE (vide: preambuła oraz art. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Komisji WE).

Podjęcie decyzji o udzielaniu pomocy de minimis pozostaje w kompetencji państwa członkowskiego. Dostosowując prawo krajowe do prawa wspólnotowego, taką formę pomocy przewidziano w ustawie z 30.04.2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (j.t Dz.U. z 2007 r. Nr 59, poz.404) oraz w art. 67b § 1 pkt 2 stawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. 2012. 749 ze zm.). Ustalając zasady dotyczące sposobu obliczania wartości pomocy publicznej ustawodawca przyjął, że przy ustalaniu wartości pomocy udzielonej spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej albo komandytowo-akcyjnej należy uwzględnić sumę wartości pomocy udzielonej po pierwsze tej spółce, a po drugie podmiotom będącym odpowiednio wspólnikiem spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej, komplementariuszem spółki komandytowej albo komandytowo-akcyjnej, niebędącym akcjonariuszem, w zakresie, w jakim pomoc ta została udzielona w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej przez tę spółkę (§ 7a ust.1 pkt.1) i 2) rozporządzenia Rady Ministrów z 11.08.2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu obliczania wartości pomocy publicznej udzielanej w różnych formach (Dz.U. z 2004 r. Nr 194, poz. 1983). Interpretacja gramatyczna tego przepisu w odniesieniu do analizowanej sprawy uzasadnia stwierdzenie, że przy ustalaniu wartości pomocy udzielonej skarżącej Spółce C organ powinien uwzględnić sumę wartości pomocy udzielonej tej Spółce oraz podmiotom będącym komplementariuszem tej Spółki, ale tylko w zakresie w jakim pomoc ta udzielona została komplementariuszowi w związku z prowadzeniem działalności przez skarżącą Spółkę. W postępowaniu administracyjnym związku takiego nie wykazano. Wskazane wyżej Spółki powiązane ze sobą osobą komplementariusza (Spółka B z/s w P.) prowadzą taką samą działalność gospodarczą, ale są - jak wynika z poczynionych w postępowaniu administracyjnym ustaleń - odrębnymi podmiotami gospodarczymi posiadającymi odrębny majątek i funkcjonującymi zgodnie z obowiązującym prawem. Komplementariusz - Spółka B z/s w P. - także prowadzi odrębną działalność gospodarczą jako odrębny podmiot gospodarczy. Organ nie wykazał, że wskazany komplementariusz skarżącej Spółki uzyskał pomoc de minimis w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej przez tą Spółkę. Brak także takiego związku między wnioskowaną przez skarżącą Spółkę pomocą de minimis a taką pomocą uzyskaną przez Spółkę D. Sąd przychyla się do tych poglądów prezentowanych w orzecznictwie administracyjnym, w których przyjmuje się zasadę pierwszeństwa wykładni gramatycznej przed wykładnią funkcjonalną czy celowościową.

W zaskarżonej decyzji podniesiono, że pkt.9 preambuły do powołanego wyżej Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z 15.12.2006 r. wprowadza zakaz dzielenia środków pomocy, których wartość wykracza poza pułap de minimis na kilka mniejszych części, w celu sprowadzenia ich do poziomu mieszczącego się w zakresie de minimis. W ocenie Sądu powyższa wskazówka interpretacyjna nie może mieć zastosowania, w świetle powyższych rozważań, w analizowanym stanie faktycznym.

Spółka spełnia także przesłanki warunkujące uzyskanie pomocy de minimis w świetle przepisów aktu prawa miejscowego przewidującego udzielenie pomocy publicznej, to jest uchwały Rady Miasta z dnia 24 stycznia 2007 r. Wniosek o udzielenie pomocy z dnia 11.08.2008 r. złożono w terminie przewidzianym w uchwale (§ 3 pkt.6 lit.a). Złożono także oświadczenie o nieuzyskiwaniu wcześniej pomocy publicznej. Organy nie wzywały wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku przez złożenie deklaracji na podatek od nieruchomości. Istotne tu jest, że wymóg złożenia deklaracji nie wynika z uchwały. Stosownie do wyjaśnień zawartych w treści uzasadnienia postanowienia organu odwoławczego z dnia 2.04.2009 r. złożono także korektę deklaracji.

Z treści złożonego wniosku o udzielenie pomocy nie wynika kwota oczekiwanej pomocy. Wskazanie tej kwoty nie było zresztą możliwe z uwagi na to, że w dniu złożenia wniosku nie była znana wysokość kursu € właściwego do przeliczenia pomocy. Jak już wyżej wskazano Spółka zwróciła się z wnioskiem o zwolnienie z podatku od nieruchomości budynku i budowli na okres trzech lat (2009 – 2011) w związku z realizowaniem nowej inwestycji na gruntach stanowiących jej własność (budowa hali magazynowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Z § 3 pkt.8 uchwały wynika, że w przypadku nowo wybudowanych budynków, budowli lub ich części zwolnienie przysługuje od 1 stycznia roku następującego po roku, w którym rozpoczęto użytkowanie budynków, budowli lub ich części w związku z działalnością gospodarczą. Niezasadnie zatem twierdzi organ w zaskarżonej decyzji, że właściwym kursem do wyliczeń wartości pomocy de minimis jest kurs z dnia 15.01.2009 r., to jest z dnia złożenia deklaracji.

Wysokość kwoty zwolnienia wyszczególniona została w wyjaśnieniach do korekty deklaracji. Ta wysokość oraz kurs € z dnia 1.01.2009 r. winny być podstawą wyliczenia wnioskowanej pomocy.

Nieuzasadnione jest także stanowisko wynikające z zaskarżonej decyzji, odmawiające rozliczenia wyliczonej kwoty zwolnienia w okresie trzech lat. Zgodnie z ustaleniem wynikającym z § 3 pkt.3 uchwały możliwe jest uzyskanie zwolnienia na okres trzech lat, przy spełnieniu warunków w tym przepisie wskazanych. Skarżąca Spółka zrealizowała inwestycję o nakładach przekraczających wskazaną w tym przepisie kwotę 1.200.000,00 zł i wcześniej nie korzystała z innych form i źródeł pomocy. Spełniła więc warunek umożliwiający jej uzyskanie zwolnienia na okres trzech lat i zastosowanie w odniesieniu do niej § 3 pkt.5.1uchwały Rady Miasta.

Jak z powyższych wywodów wynika zaskarżona decyzja narusza przepisy § 7a ust.1 pkt.1) i 2) rozporządzenia Rady Ministrów z 11.08.2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu obliczania wartości pomocy publicznej udzielanej w różnych formach, § 3 pkt.5.1 w zw. z § 3 pkt.3 uchwały Rady Miasta i § 3 pkt.8 tej uchwały w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Uwzględnienie wniosku o udzielenie pomocy de minimis ma bowiem wpływ na ewentualne istnienie podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości w 2009 r. zgodnie z art.72 § 1 pkt.1 ustawy Ordynacja podatkowa

Zarzut naruszenia art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej jest niezasadny w odniesieniu do skarżącej Spółki albowiem przepis ten zobowiązuje organ do wydania zaświadczenia stwierdzającego, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis. W analizowanej sprawie pomoc skarżącej spółce nie została jeszcze udzielona.

Natomiast w ocenie Sądu niewydanie takiego zaświadczenia wskazanym Spółkom, którym pomocy udzielono, a jej wartość uwzględniono przy ustalaniu wartości pomocy dla skarżącej Spółki, nie może skutkować stwierdzeniem, że pomoc de minimis Spółkom tym nie została udzielona. Taki rygor nie wynika z żadnego z przepisów regulujących zasady udzielania pomocy de minimis. Nawet w sytuacji niewydania zaświadczenia przez organ z urzędu, istotne dla oceny zasadności przyznania pomocy i jej wysokości są przede wszystkim okoliczności faktyczne związane z udzieleniem takiej pomocy.

Końcowo podkreślenia wymaga, że udzielenie przewidzianej w art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej pomocy de minimis ma (jak wynika z treści przepisu), charakter uznaniowy. Organ podatkowy nie może więc udzielić ulgi podatkowej osobie prowadzącej działalność gospodarczą, o ile nie zachodzą łącznie przesłanki udzielenia takiej ulgi określone w przepisach art. 67a i art. 67b ustawy Ordynacja podatkowa (Wyrok NSA z 28.06.2011 r. II FSK 243/10, LEX nr 1083063). Zatem przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie zobowiązany do uwzględnienia ocen prawnych i wskazań zawartych w tym wyroku (art.153 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi; j.t. Dz.U. 2012.270; dalej "p.p.s.a.")

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt.1a, art.152 i art.200 p.p.s.a.

arz