Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SAB/Wr 17/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3  par. 2  pkt 8 i  art. 149
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

I SAB/ Wr 17/03 WYROK W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lipca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki Sędziowie: Sędzia NSA Józef Kremis Asesor WSA Marta Semiczek ( sprawozdawca ) Protokolant Paulina Biernat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2004 roku sprawy ze skargi K. i T. K. na bezczynność Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. w przedmiocie wznowienia postępowania w zakresie podatku dochodowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Izba Skarbowa w L. rozpatrując wniosek strony skarżącej z dnia [...]o wznowienie postępowania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 r. decyzją z dnia [...]nr [...]odmówiła wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Podatkowej Komisji Odwoławczej przy Izbie Skarbowej w L. z dnia [...]nr [...]w sprawie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 r.

Od powyższej decyzji strona skarżąca wniosła odwołanie do Ministra Finansów, który decyzją z dnia [...] nr [...]uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W skardze z dnia [...]skarżący zarzuca bezczynność Izbie Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. iż nie wykonała decyzji Ministerstwa Finansów i domaga się wydania decyzji określającej wysokość zobowiązań podatkowych za 1993 rok

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wyjaśnia, że organem właściwym do ponownego rozpatrzenia tej sprawy w związku z wejściem w życie z dniem 01.01.1999 r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 07.12.1998 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib urzędów skarbowych i izb skarbowych (Dz. U. Nr 153, póz. 996) stała się Izba Skarbowa we W. Na podstawie wyżej powołanego rozporządzenia Izba Skarbowa we W. objęła bowiem swoim działaniem m. in. dotychczasowy terytorialny zasięg działania Izby Skarbowej w L. Równocześnie zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym Izby Skarbowej we W. do zakresu działania Ośrodków Zamiejscowych Izby Skarbowej we W. ( m. in. Ośrodka Zamiejscowego w L.) nie należało orzecznictwo w I instancji w sprawach dotyczących uchylenia decyzji ostatecznych dotyczących opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych , w których zgodnie z przepisami prawa podatkowego Izba Skarbowa we W. jest organem właściwym.

Mając na uwadze powyższe Izba Skarbowa we W. rozpatrzyła ponownie wniosek strony skarżącej z dnia [...]wydając decyzję nr [...]z dnia [...], którą odmówiła uchylenia decyzji ostatecznej Podatkowej Komisji Odwoławczej przy Izbie Skarbowej w L. z dnia [...] nr [...]w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 r.

Wobec tego – Zdaniem Izby zarzut strony skarżącej, iż wniosek z dnia [...]nie został rozpatrzony stoi więc w sprzeczności z przedstawionym powyżej stanem faktycznym. Strona przeciwna wyjaśnia, że powołany w skardze wniosek strony skarżącej z dnia [...]Dz. [...]w sprawie ponownego rozpatrzenia wniosku z dnia [...]oraz ponaglenie z dnia [...]dotyczące w/w wniosku zostały niezwłocznie przekazane do Izby Skarbowej we W. celem załatwienia zgodnie z właściwością, o czym powiadomiono stronę skarżącą.

Mając na uwadze powyższe strona przeciwna wnosi o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej .

Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie w sprawie do tego dnia nie zostało zakończone. Wobec tego- zgodnie z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U 153 poz 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu i na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 153 poz. 1270)

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można przyjąć, że organy naruszyły prawo w zakresie, o jakim mowa w art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153 poz. 1270 )

Art. 3 § 2 pkt. 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –odpowiadający art. 17 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym -stanowi, iż Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 , który to jednoznacznie określa, w jakich sprawach orzeka Sąd.

Są to skargi na:

1) decyzje administracyjne,

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty,

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4) inne niż wymienione w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. (wyrok NSA w Warszawie z 22.07.1998 IV SAB 35/98 LEX nr 45154).

Skarga na bezczynność może być wniesiona tylko w tych wypadkach, gdy przepis prawa przewiduje działanie organu, a organ pozostaje w zwłoce. Nie jest przy tym zwłoką wydanie rozstrzygnięcia przez organ inny niż wskazany przez stronę a właściwy w sprawie na podstawie przepisów.

O bezczynności organu administracji publicznej można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnej czynności w sprawie, w konsekwencji czego nie wydał w terminie decyzji, postanowienia lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA w Warszawie z 27.04.1998 IV SAB 66/97 LEX nr 43355 ).

Z treści odpowiedzi na skargę i załączonych do niej dokumentów wynika, że wniosek T. i K. K. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym za 1993 - został załatwiony decyzją Izby Skarbowej we W. z dnia [...]nr [...].

Zgodnie z art. Art. 15.Ordynacji Podatkowej Organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej, zgodnie zaś z art. 16. Właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów określających zakres ich działania. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 1998 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib urzędów skarbowych i izb skarbowych. (Dz. U. z dnia 17 grudnia 1998 r.) Izba Skarbowa we W. obejmuje swoim zasięgiem działania całe województwo D. Ośrodki Zamiejscowe stanowią wyłącznie wydzielone jednostki organizacyjne i wydają rozstrzygnięcia na podstawie posiadanych upoważnień i w zakresie jaki te upoważnienia określają.

Skoro w chwili rozpoznawania wniosku Ośrodek Zamiejscowy w L. upoważnienia do rozstrzygnięcia danego rodzaju sprawy nie posiadał, nie mógł samodzielnie wydawać oczekiwanych przez skarżącego decyzji i zobowiązany był przekazać całości sprawy do rozstrzygnięcia upoważnionej komórce organu skarbowego – w tym przypadku Izbie Skarbowej we W. Wszelkie inne działanie stanowiłoby naruszenie prawa skutkujące nieważnością rozstrzygnięcia.

Nie można więc uznać zasadności skargi, jakoby organ pozostawał w zwłoce, bowiem w sprawie tej w dniu wnoszenia skargi właściwy rzeczowo i miejscowo organ skarbowy wydał już rozstrzygnięcie w sprawie.

W sprawach ze skargi na bezczynność organów administracji publicznej kontrola Sądu ogranicza się jedynie do sprawdzenia, czy skarga jest dopuszczalna i czy istotnie zostały naruszone przepisy o terminach załatwienia spraw. ( wyrok NSA w Warszawie z 13.02.1998 sygn. akt I SAB 125/97 LEX nr 44544 ). Nie może być więc w tym postępowania przedmiotem badania prawidłowość innych rozstrzygnięć administracyjnych. Dlatego bezprzedmiotowe są wywody skarżącego dotyczące okoliczności określenia zobowiązania podatkowego oraz związku skargi na bezczynności z innymi składanymi skargami.

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów.

Dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.

.