Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 260/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29
journal: Dz.U. 2005 nr 41 poz 398
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędzia WSA: Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA: Andrzej Kołodziej, , Protokolant Monika Michnik-Misterek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2009 r. sprawy ze skargi S.T. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (WAM) decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] o odmowie przyznania S. T. prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w G. na mocy art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

Z ustalonego przez organ stanu faktycznego wynika, że przedmiotowy lokal został w dniu [...] maja 2003 r. wynajęty na czas określony do dnia [...] maja 2008 r. na rzecz P. Z upływem tego okresu S. T. wystąpił o umożliwienie mu dalszego zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Organ wszczął w związku z tym postępowanie w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

Odmawiając przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu wskazano, że S. T. nie wykazał, że w jego przypadku zaistniała wyjątkowa sytuacja, która uzasadnia jego przyznanie. O spełnieniu zawartej w art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP przesłanki wyjątkowości nie może przesądzać bowiem wskazana przez wnioskodawcę okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej w G. oraz problem z wynajmem innego lokalu na wolnym rynku w tej miejscowości. Nie stanowi sytuacji wyjątkowej także utrzymywanie uczącej się córki. Organ podał, że przy rozstrzygnięciu sprawy brał pod uwagę także fakt, że wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości położonej w P., co świadczy, że jego rodzina ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Wskazał, że problemy zdrowotne S. T. oraz fakt jego udziału w Siłach Zbrojnych RP nie mogą stanowić przesłanki do przydzielenia lokalu mieszkalnego z zasobu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.

Prezes WAM podkreślił, że zadaniem organów Agencji jest realizowanie potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych, zgodnie z ich uprawnieniami przewidzianymi w ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. T. wniósł o uchylenie decyzji Prezesa WAM z dnia [...] grudnia 2008 r., ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności oraz o zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, a także przepisu art. 6, 7 oraz 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a.

Zdaniem skarżącego w zaskarżonej decyzji nie przedstawiono zasad, jakimi kierował się organ przy ocenie przesłanki "wyjątkowej sytuacji". Nie podano, które ze zgromadzonych dowodów zostały uwzględnione, a których nie wzięto pod uwagę. W jego ocenie, przesłankę wyjątkowości należy odnosić do sytuacji, w której znalazł się indywidualnie wnoszący skargę, a nie odwoływanie się do tego kryterium w odniesieniu do ogółu. Stwierdził, że w toku postępowania wykazał zaistnienie wyjątkowej sytuacji. Organ nie uwzględnił jego złożonej sytuacji rodzinnej i majątkowej oraz nie wyjaśnił nieścisłości w zakresie osiąganych dochodów. Przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie wzięto pod uwagę jego stanu zdrowia i sytuacji w jakiej się znajduje.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w wydanych w sprawie decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, który stanowi, że w sytuacji wyjątkowej, dyrektor oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej.

Z użytego sformułowania "może wydać" wynika, iż podejmowane na tej podstawie decyzje mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ decyzyjny posiada swobodę działania i możliwości wyboru określonego załatwienia sprawy. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest zatem ograniczona. Sąd może badać tylko, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy obu instancji zajmując stanowisko w sprawie uwzględniły całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w sposób wystarczający dały temu wyraz w uzasadnieniu wydanych decyzji. W ocenie Sądu ustalenia te mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów.

Powołany art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie definiuje pojęcia sytuacji wyjątkowej. Wyjątkowości sytuacji należy upatrywać w takich stanach, zdarzeniach, które w sposób oczywisty odbiegają od ogólnie akceptowanej normy. Sytuacją wyjątkową będzie taka, która świadczy o braku możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych przez osobę ubiegającą się o prawo zamieszkiwania we własnym zakresie. Adresatem decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym z zasobów WAM winny być osoby, które z uwagi na wyjątkowe okoliczności, jak ciężka choroba, kalectwo, brak jakichkolwiek środków finansowych, szczególnie trudna sytuacja życiowa, znaczne zasługi dla wojska, wymagają zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych, swoistej opieki organu WAM.

W niniejszej sprawie, organy prawidłowo przyjęły, że S. T. ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Skarżący bowiem jest właścicielem domu położonego w P. Bez wpływu na ocenę, czy wnioskodawca ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe pozostaje znaczna odległość pomiędzy miejscem usytuowania domu w P. a G., gdzie prowadzi działalność gospodarczą. Konieczność zamieszkania w G. w związku z prowadzoną działalnością nie jest równoznaczna z potrzebą mieszkaniową, która nie będąc zaspokojona może być uznana jako wyjątkowy przypadek, o którym mowa w art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną odbywa się na jej rachunek i ryzyko, a podnoszone przez skarżącego argumenty, które mają przemawiać za przyznaniem mu prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, w istocie zmierzają do uzyskania od wojskowych organów mieszkaniowych pomocy w prowadzeniu działalności gospodarczej, co nie może być zrealizowane w tym trybie. Zatem, w warunkach rozpoznawanej sprawy, organ zasadnie przyjął, że nie zaistniały przesłanki do przyznania skarżącemu prawa zamieszkiwania w lokalu w związku z przedstawioną przez niego, jako wyjątkową sytuacją rodzinną, majątkową oraz zdrowotną.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 200 tej ustawy zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.