Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3596/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 28 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący – A. W. , wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r.

W skardze Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący odwołał się do treści art. 63 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." i podkreślił, że w chwili obecnej nie jest w stanie uiścić całości zobowiązania podatkowego i w przypadku przeprowadzenia egzekucji mogłoby się okazać, że skutki postepowania egzekucyjnego będą miały nieodwracalny charakter. Skarżący natomiast żyje bardzo skromnie i zaspokaja jedynie swoje podstawowe potrzeby życiowe. W ocenie Skarżącego wyegzekwowanie nawet niewielkiej kwoty naraża go na poniesienie nieodwracalnych skutków.

Skarżący podniósł ponadto, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Skarżący wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma obowiązku udowodnienia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie poważnej szkody lub nieodwracalnych skutków. Skarżący ma bowiem jedynie uprawdopodobnić powyższe okoliczności. W opinii Skarżącego, biorąc pod uwagę kwotę zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nie ulega wątpliwości, iż w sytuacji, gdy zostanie przeprowadzone postępowanie egzekucyjne, w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji, szkody, które poniesie Skarżący będą nieodwracalne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por.: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt GZ 138/04).

Podkreślić należy również, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zatem, żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por.: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r. o sygn. akt II FZ 585/06).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając jednak wnikliwie swojego wniosku. Wskazał jedynie, że nie jest w stanie uiścić całości zobowiązania podatkowego i w przypadku przeprowadzenia egzekucji skutki będą miały nieodwracalny charakter. Skarżący żyje bardzo skromnie i zaspokaja jedynie swoje podstawowe potrzeby życiowe. W ocenie Skarżącego wyegzekwowanie nawet niewielkiej kwoty naraża go na poniesienie nieodwracalnych skutków. Z okoliczności powyższych wywiódł, że poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Sądu, argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącego we wniosku, w powiązaniu ze znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami obrazującymi jego sytuację majątkową, nie pozwalają na stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie wystąpiły podstawy do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej – wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Jak bowiem wynika z dokumentów, przesłanych przez Skarżącego w związku z toczącym się w niniejszej sprawie postępowaniem wpadkowym w przedmiocie prawa pomocy, Skarżący nie osiąga żadnych dochodów, nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej i jest bezrobotny. Skarżący nie posiada żadnego majątku, ani żadnych oszczędności. Utrzymuje się dzięki niewielkiej pomocy udzielanej przez rodziców i zamieszkuje jeden pokój w domu, który jest własnością jego ojca. Koszty utrzymania domu, takie jak prąd i ogrzewanie ponosi ojciec Skarżącego. Sytuacja majątkowa Skarżącego jest zatem bardzo zła – czego Sąd nie kwestionuje.

Uwzględniając powyższe okoliczności zauważyć należy jednak, iż Skarżący nie posiada żadnego majątku, z którego mogłaby być prowadzona w sposób efektywny ewentualna egzekucja przedmiotowych zaległości podatkowych. Zdaniem Sądu nie sposób uznać zatem, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków – w zakresie majątkowym. Co istotne, Skarżący nie podniósł przy tym także żadnych konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – w zakresie niemajątkowym. Dopiero podniesienie takich okoliczności - poparte odpowiednimi dokumentami lub oświadczeniami, mogłyby pozwolić Sądowi na dokonanie pozytywnej dla Skarżącego oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Zauważyć bowiem należy, iż egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych, nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia tej decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 1562/11).

W konkluzji stwierdzić trzeba więc, że Skarżący nie wykazał zajścia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. i ochrona tymczasowa nie może zostać mu udzielona. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.