Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 136/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 10, art. 77, art. 107  par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. S. kwotę 774 zł (słownie: siedemset siedemdziesiąt cztery złote), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" Prezydent ustalił na rzecz wnioskodawcy J. M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie obiektu hotelu na działce nr "[...]"

i "[...]", obręb A w A przy ulicy A.

Odwołanie od ww. decyzji poprzez swojego pełnomocnika wniósł M.S., zarzucając jej:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść kwestionowanej decyzji, a w szczególności art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 21 Konstytucji poprzez: nieuwzględnienie, że przez działkę M. S. przechodzą urządzenia doprowadzające wodę oraz prąd do działki J. M., na rzecz której owa decyzja została wydana i tym samym nie dokonanie żadnych uzgodnień

w tym względzie z odwołującym, przez co została naruszona ochrona jego interesu prawnego w zakresie prawa własności; nieuwzględnienie, że działka, na której ma powstać inwestycja J. M. pozostaje w sąsiedztwie z działkami mieszkalnymi oraz działką M. S. otoczoną z innych stron obiektami technicznymi i handlowymi, a co za tym idzie – inwestycja ta będzie naruszała nie tylko walory architektoniczno-estetyczne tego obszaru ale również będzie kolidowała z otoczeniem domków jednorodzinnych,

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zapadłej decyzji,

a w szczególności: art. 106 § 2 kpa w związku z art. 10 kpa w związku z art. 106 § 2 kpa poprzez nie zawiadomienie M. S. o wystąpieniu przez organ do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, czy też innych organów celem uzgodnienia lokalizacji inwestycji w pobliżu parku krajobrazowego ani również o wydanych postanowieniach przez te organy w zakresie danych uzgodnień.

Następnie w piśmie z dnia 25 lipca 2011r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego M. S., działając przez swojego pełnomocnika, uzupełnił przedłożone już w sprawie odwołanie. Według strony organ całkowicie pominął istotny fakt, iż zamierzona inwestycja polegająca na budowie hotelu w sąsiedztwie działki odwołującego znacząco wpłynie na możliwość korzystania z tej działki. Strona odwołująca podkreśliła również, iż planowana inwestycja może obejmować grunt leśny, występujący na działce nr "[...]". Tymczasem organ wyłącznie na podstawie złożonego przez J. M. oświadczenia przyjął, że inwestycja nie obejmuje wskazanego obszaru leśnego. Ponadto inwestycja zlokalizowana jest

w granicach Obszaru Chronionego A. Odwołujący wskazał także, że Prezydent nie zawiadomił go o tym, że zwrócił się do innego organu o zajęcie stanowiska.

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ przywołał regulacje prawne dotyczące decyzji

o ustaleniu warunków zabudowy. Ponadto podkreślono, że organ I instancji wystąpił

o stosowne uzgodnienia rzeczonej inwestycji, pisma zaś dotyczące tych uzgodnień zostały skierowane również do stron postępowania, dlatego też zarzuty wywiedzione

w tym zakresie należy uznać za niezasadne. Wskazano również, że akta administracyjne zawierają analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym planowana jest inwestycja, a także załącznik graficzny do analizy. Na mapie wyznaczono strefę szerokości 90 m wokół wnioskowanej do zabudowy działki. Kolegium przyznało ponadto, że organ I instancji nie wyznaczył stronom 7 – dniowego terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jednakże w jego ocenie takie formalne naruszenie art. 10 § 1 kpa nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Organ odwoławczy podniósł również, że toczą się przed nim dwa odrębne postępowania z wniosków J. M. co do warunków zabudowy.

Skargę na ww. decyzję wywiódł M. S., wnosząc m.in. o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

a) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy,

a w szczególności naruszenie:

- art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, w szczególności poprzez wydanie decyzji w października 2011r. w sytuacji gdy w dniu 17 października 2011r. wydano postanowienie

o wyznaczeniu stronie 14-dniowego terminu co do wypowiedzenia się w zakresie zebranych dowodów;

- art. 11 kpa w szczególności poprzez brak jakiegokolwiek uzasadnienia przez Kolegium, dlaczego formalne naruszenie art. 10 § 1 kpa nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie;

- art. 77 § 1 kpa poprzez nie przeprowadzenie dowodu w zakresie zbadania czy faktycznie planowana inwestycja nie obejmuje gruntu leśnego i poprzestanie w tym zakresie na oświadczeniu wnioskodawczyni J. M.;

- art. 107 § 3 kpa poprzez nie wyjaśnienie podstaw prawnych oraz faktycznych podjętej decyzji, w szczególności poprzez brak wskazania dlaczego formalne naruszenie art. 10 § 1 kpa nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia

w sprawie, a także poprzez brak przekonującego wyjaśnienia dlaczego postępowania zakończone decyzjami o nr "[...]" oraz "[...]" nie są uznane za tożsame oraz poprzez nie odniesienie się w treści kwestionowanej decyzji do wszystkich zarzutów odwołania;

- art. 106 § 2 kpa w związku z art. 10 kpa w związku z art. 106 § 5 kpa poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji, że organ I instancji nie zawiadomił M. S. o wystąpieniu do RDOŚ i innych organów w celu dokonania stosownych uzgodnień;

- art. 105 § 1 kpa poprzez nie wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania

w sytuacji gdy postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe ponieważ pokrywa się ono całkowicie z przedmiotem postępowania w sprawie za sygn. akt "[...]".

b) naruszenie przepisów prawa materialnego, mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a w szczególności:

- art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

w związku z art. 21 Konstytucji poprzez: nieuwzględnienie, że przez działkę M. S. przechodzą urządzenia doprowadzające wodę oraz prąd do działki J. M.; nieuwzględnienie, że działka, na której ma powstać inwestycja J. M. pozostaje w sąsiedztwie z działkami mieszkalnymi oraz działką M. S. otoczona z innych stron obiektami technicznymi i handlowymi;

- art. 61 ust. 1 ww. ustawy poprzez wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy podczas, gdy nie spełniono przesłanek dla jej wydania oraz poprzez nieuwzględnienie, że teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne;

- art. 63 ust. 1 ww. ustawy poprzez wydanie dwóch decyzji o warunkach zabudowy jednemu wnioskodawcy;

- art. 63 ust. 2 ww. ustawy poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, która narusza prawo własności osoby trzeciej;

- art. 52 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy poprzez wydanie decyzji, nie określającej w sposób wyczerpujący zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej;

- art. 53 ust. 4 pkt 6 oraz pkt 8 ww .ustawy poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez uzgodnienia z właściwymi organami oraz poprzez jej uzgodnienie

w sposób nieprawidłowy z RDOŚ;

- art. 54 ww. ustawy poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez spełnienia wymogów prawnych co do takiego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo Kolegium podniosło, że postanowieniem z dnia 17 października 2011r. odroczyło rozpatrzenie odwołania M. S.

i wyznaczyło stronom 14 – dniowy termin do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, natomiast już na posiedzeniu w dniu 24 października 2011r. orzekło w przedmiotowej sprawie. Uzasadnienie decyzji zaś zostało doręczone pełnomocnikowi strony dopiero 19 grudnia 2011r. Organ wskazał przy tym, że od dnia posiedzenia do dnia doręczenia decyzji strona nie podjęła jakiejkolwiek próby zapoznania się z aktami sprawy, ani też nie przedłożyła dodatkowych wyjaśnień czy też dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji

w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy

(art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł

do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, jeśli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W myśl zaś art. 59 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 cytowanej ustawy, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych

i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W myśl zaś § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek

o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Na gruncie przedmiotowej sprawy nie jest możliwa jednak ocena decyzji

o warunkach zabudowy w kontekście przywołanych regulacji materialnoprawnych gdyż organ odwoławczy dopuścił się naruszeń o charakterze procesowym. Trzeba mieć tu na uwadze, że rozpatrując sprawę w II Instancji organ administracji zobowiązany jest do kompleksowego jej wyjaśnienia i merytorycznego rozstrzygnięcia oraz odniesienia się do zarzutów strony odwołującej. W ocenie sądu zaskarżona decyzja ma charakter zbyt ogólnikowy i przede wszystkim Kolegium nie ustosunkowało się w niej do wszystkich zarzutów strony. Tymczasem odwołujący wskazał w odwołaniu na naruszenie przepisów prawa materialnego, mających wpływ na treść kwestionowanej decyzji,

w szczególności art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 21 Konstytucji poprzez: nieuwzględnienie, że przez działkę M. S. przechodzą urządzenia doprowadzające wodę oraz prąd do działki J. M., na rzecz której owa decyzja została wydana i tym samym nie dokonanie żadnych uzgodnień w tym względzie z odwołującym, przez co została naruszona ochrona jego interesu prawnego w zakresie prawa własności; nieuwzględnienie, że działka, na której ma powstać inwestycja J. M. pozostaje w sąsiedztwie z działkami mieszkalnymi oraz działką M. S. otoczoną z innych stron obiektami technicznymi i handlowymi, a co za tym idzie – inwestycja ta będzie naruszała nie tylko walory architektoniczno-estetyczne tego obszaru ale również będzie kolidowała z otoczeniem domków jednorodzinnych,

Organ odwoławczy praktycznie w żaden sposób nie ustosunkował się do ww. zarzutów. Ponadto w kolejnym piśmie będącym uzupełnieniem odwołania M.S. podniósł, że organ całkowicie pominął istotny fakt, iż zamierzona inwestycja polegająca na budowie hotelu w sąsiedztwie działki odwołującego znacząco wpłynie na możliwość korzystania z tej działki odwołującego. Strona odwołująca podkreśliła również, iż planowana inwestycja może obejmować grunt leśny, występujący na działce nr "[...]". Organ zaś wyłącznie na podstawie złożonego przez J.M. oświadczenia przyjął, że inwestycja nie obejmuje wskazanego obszaru leśnego. Ponadto według strony inwestycja zlokalizowana jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu A.

Trudno dopatrzeć się, żeby organ odniósł się również do tych zarzutów. Tymczasem powinien wyjaśnić wskazywane przez stronę okoliczności, dokonując ich weryfikacji, a także własnej oceny.

Nie wyjaśniając zaś tych okoliczności, organ naruszył art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071). Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek strony podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z treści zaś przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Organ administracji zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i w tym celu dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem (vide: wyrok NSA z dn. 21 grudnia 2000r., sygn. V SA 1816/00, publ. LEX nr 77645).

Nie uzasadniając przy tym należycie swojego stanowiska organ naruszył również art. 107 § 3 k.p.a., z którego wynika, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno

w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tymczasem w decyzji Kolegium znajdują się ogólnikowe stwierdzenia, iż akta administracyjne zawierają analizę warunków

i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, analizę stanu faktycznego

i prawnego terenu, na którym planowana jest inwestycja, a także załącznik graficzny do analizy.

Ponadto nie odniesienie się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu także prowadzi do pogwałcenia art. 107 § 3 kpa dotyczącego obligatoryjnej części decyzji jaką jest jej uzasadnienie. Organ powinien bowiem w uzasadnieniu wydanej decyzji odnieść się do wypowiedzi zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a tego na gruncie przedmiotowej sprawy organ zaniechał. Tymczasem brak odniesienia się przez organ do podnoszonych przez stronę zarzutów i wniosków może stanowić naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy,

a to z kolei musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji (por. teza pierwsza wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 kwietnia 2005r., III SA/Wa 180/05).

Obowiązkiem organu odwoławczego jest więc ustosunkowanie się

w uzasadnieniu swojej decyzji do wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony, zwłaszcza zawartych przede wszystkim w odwołaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 1998r., (II SA 1436/96).

Warto również wskazać, że właściwe uzasadnienie decyzji pełni doniosłą rolę

w kontekście realizacji art. 8 kpa, a więc realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Funkcją uzasadnienia jest przekonanie strony, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygniecie, to, że przyczyną tego są istotne powody. Nie może spełnić zatem wymagań wynikających z art. 8 kpa organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń strony uważanych przez nią za istotne dla sposobu załatwienia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 sierpnia 1984r., II SA 742/84).

Ponadto dostrzec trzeba również naruszenie określonego przez organ, 14 - dniowego terminu do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów

w sprawie. Przyznało to samo Kolegium w odpowiedzi na skargę, podnosząc, że postanowieniem z dnia 17 października 2011r. odroczyło rozpatrzenie odwołania M. S. i wyznaczyło stronom 14 – dniowy termin do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, natomiast już na posiedzeniu w dniu 24 października 2011r. orzekło w przedmiotowej sprawie. Skrócenia wyznaczonego przez siebie terminu nie usprawiedliwia w żaden sposób fakt, iż uzasadnienie decyzji zostało doręczone stronie dopiero w grudniu 2011r. Tego typu działania są niedopuszczalne, gdyż godzą w zasadę zaufania do organów administracji publicznej i powodują pogwałcenie wyrażonej w art. 10 kpa zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Odwołujący miał prawo bowiem racjonalnie zakładać, że w wyznaczonym terminie 14 dni do zapoznania się z materiałami sprawy, nie zostanie podjęte rozstrzygnięcie w sprawie. Zachowanie tego terminu dałoby też realną możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i odniesienia się do nich. Takie zaś ewentualne stanowisko strony powinno być przez organ wzięte pod uwagę i przeanalizowane jeszcze przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie. W żadnym stopniu takiego postępowania organu nie usprawiedliwia fakt, że skarżący nie zapoznawał się z aktami sprawy po wydaniu decyzji, a przed jej doręczeniem.

Stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało w pkt I uchylić zaskarżoną decyzję stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z mocy art. 152 tej ustawy Sąd orzekł w pkt II, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt III stosownie do art. 200 powołanej ustawy.