Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 749/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi W. T. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do oddania odpadów oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniach od [...] do [...] sierpnia 201Or. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę w firmie: J. [...], pod kątem przestrzegania przepisów i decyzji administracyjnych w zakresie ochrony środowiska. W wyniku powyższej kontroli stwierdzono demontaż pojazdów bez wymaganych zezwoleń oraz międzynarodowe przemieszczanie z [...] do Polski ok. [...] szt. pojazdów wycofanych z eksploatacji. O powyższym w/w organ powiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Na podstawie dokumentacji przekazanej wraz z w/w powiadomieniem, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadami o kodzie 160104*, w postaci [...] szt. uszkodzonych, niekompletnych pojazdów, w tym [...] szt. uszkodzonych pojazdów wymienionych z marki oraz numeru identyfikacyjnego nadwozia - przez Pana W. A., prowadzącego działalność gospodarczą, będącego odbiorcą odpadów, odpowiedzialnym za ich nielegalne międzynarodowe przemieszczenie z [...] na terytorium Polski. O wszczęciu postępowania Strona została zawiadomiona.

W toku w/w postępowania, postanowieniem znak: [...], z dnia [...] czerwca 2012r., organ wezwał Stronę postępowania do oddania odpadów o kodzie 160104* w ilości [...] szt. uszkodzonych, niekompletnych pojazdów, do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu pojazdów lub do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania postanowienia. W/w postanowienie zostało wydane w trybie art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

Skarżący skorzystał w przysługującego uprawnienia i wniósł w terminie zażalenie na w/w postanowienie, podnosząc, iż przedmioty objęte postępowaniem nie stanowią odpadów, nie stanowią pojazdów jako całość, lecz części samochodowe.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie uwzględnił zarzutów oraz stanowiska Strony przedstawionych w zażaleniu i postanowieniem znak: [...] z dnia [...] stycznia 2013r. utrzymał mocy własne postanowienie z dnia [...] czerwca 2012r. - w części dotyczącej wezwania Strony do oddania odpadów nim objętych do uprawnionego odbiorcy oraz wskazał nowy termin wykonania w/w obowiązku, uchylając tym samym dotychczasowe rozstrzygnięcie w tym zakresie.

Pan W. A. nie zgodził się z w/w rozstrzygnięciem i dnia 8 marca 2013r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, skargę na w/w postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska domagając się uchylenia punktu 2 i 3 postanowienia.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono, że zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7 w związku z art. 77 § 1 oraz art. 84 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak zgromadzenia całego materiału dowodowego, pozwalającego na wydanie postanowienia w trybie przepisów powołanych w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia;

2. art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że wszystkie posiadane przez Skarżącego pojazdy stanowią odpady w rozumieniu w/w ustawy;

3. art. 25 ust. 1 pkt. 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 24 ust. 3 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów oraz art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że do posiadanych przez Skarżącego pojazdów należy zastosować procedurę przewidzianą w w/w przepisach.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w przypadku [...] sztuk pojazdów wymienionych w sentencji zaskarżonego postanowienia były to części samochodowe, nie zaś samochody osobowe jako całość. Sam organ wskazuje na faktury na części zamienne. Strona dokonywała więc nabycia części, których nie sposób uznać za odpady. W przypadku zaś pozostałych [...] sztuk pojazdów wymienionych w sentencji zaskarżonego postanowienia przedmiotem nabycia przez skarżącego były pojazdy uszkodzone. Sam organ wskazuje na faktury na samochody uszkodzone. W tym kontekście (jak i w stosunku do pozostałych ok. [...] sztuk pojazdów) organ nie dokonał jednak prawidłowej, a w zasadzie jakiejkolwiek oceny stanu technicznego przedmiotowych pojazdów wyprowadzając arbitralne wnioski (jedynie z dokumentów, którymi dysponował), że pojazdy te nie nadają się do wykorzystania zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem". W ocenie pełnomocnika taka ocena wymaga wiedzy specjalnej, której może dostarczyć w toku postępowania tylko opinia, sporządzona w trybie art. 84 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stąd też zdaniem pełnomocnika taka ocena organu winna być uznana za przejaw arbitralnego działania. Według pełnomocnika wyjaśnienie rzeczywistego stanu technicznego pojazdów ma szczególnie istotne znaczenie dla uznania ich za odpady.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełnej rozciągłości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowił art. 25 ust. 1 pkt.2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U Nr 124, poz. 859 ze zm.) w zw. z art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz. WE L 190 z 12 lipca 2006r. ze zm.) oraz art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U Nr 25 poz. 202 ze zm.).

W świetle tych przepisów w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym przemieszczeniu otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów, w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Zgodnie z art. 24 ust. 3 w/w rozporządzenia jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie:

a) przez odbiorcę; lub, jeżeli jest to niewykonalne,

b) przez właściwy organ albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu.

Powyższy obowiązek odzysku lub unieszkodliwienia jest realizowany w terminie

30 dni od dnia, w którym zainteresowany właściwy organ miejsca przeznaczenia dowiedział się lub został powiadomiony na piśmie przez właściwe organy miejsca wysyłki lub tranzytu o nielegalnym przemieszczaniu i przyczynach jego zaistnienia lub w innym terminie uzgodnionym przez zainteresowane właściwe organy. Podstawą powyższego zgłoszenia mogą być informacje przekazane właściwym organom wysyłki lub tranzytu między innymi przez inne właściwe organy.

W ocenie Sądu wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę skarżącą, analiza całokształtu dokumentacji zgromadzonej w sprawie wskazuje, iż pojazdy, których dotyczy postępowanie stanowią odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach zgodnie z którym odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany.

Jak wynika z akt sprawy w wyniku kontroli przeprowadzonej w miejscu prowadzonej przez skarżącego działalności stwierdzono demontaż pojazdów bez wymaganych zezwoleń oraz międzynarodowe przemieszczanie z [...] do Polski ok. [...] szt. pojazdów wycofanych z eksploatacji. W toku postępowania organ rzetelnie wyjaśnił, iż "w przypadku [...] szt. pojazdów wymienionych w sentencji postanowienia potwierdzeniem powyższego są m.in adnotacje na fakturach sprzedaży przedmiotowych pojazdów "Salvage vehicle invoice". Zgodnie z uwierzytelnionym tłumaczeniem przysięgłym z języka angielskiego, ww. adnotacje oznaczają: "SPRZEDAŻ USZKODZONYCH POJAZDÓW: Niniejszy pojazd jest sprzedawany w obecnym widzialnym stanie, bez żadnej gwarancji dotyczącej jego zdatności do użycia. Nabywca miał możliwość dokładnego sprawdzenia samochodu i jest odpowiedzialny za upewnienie się, że samochód spełnia wszelkie obecnie obowiązujące przepisy Ustaw o Ruchu drogowym, zanim użyje samochodu na drogach publicznych ". W przypadku pozostałych [...] szt. pojazdów na fakturach sprzedaży " Spare parts invoice" (zgodnie z ww. tłumaczeniem) widnieją adnotacje: ,"SPRZEDAŻ CZĘŚCI ZAMIENNYCH: Niniejszy pojazd jest sprzedawany w celu rozebrania go i uzyskania części zamiennych. Gdy wszystkie części zdatne do użytku zostaną usunięte, pozostała część pojazdu ma zostać złomowana/zmiażdżona. Nabywca jest odpowiedzialny za zarejestrowanie Certyfikatu Kasacji (COD) w Agencji Rejestracji Pojazdów i Kierowców (DVLA) ".

W ramach transakcji, których dowodem jest [...] faktur "Spare parts invoice " jak słusznie uznał organ w rzeczywistości nabyto częściowo uszkodzone całe pojazdy, których wartość rynkowa została jedynie określona w odniesieniu do części samochodowych, które można pozyskać z tych pojazdów po i przeprowadzeniu demontażu. Powyższe dowodzi jednoznacznie, że z woli zbywającego w/w [...] sztuk pojazdów zostało uznanych za źródło części zamiennych, a więc sposób ich dalszego wykorzystania uległ całkowitej zmianie w odniesieniu do przeznaczenia, do jakiego pojazdy zostały wytworzone.

Ponadto, podkreślić należy, iż z poczynionych przez organ ustaleń wynika również, że wszystkie pojazdy nabyte przez skarżącego nie posiadają dowodów rejestracyjnych, co wskazuje, że jeszcze na terenie [...] stanowiły one pojazdy wycofane z eksploatacji. Konsekwencją nie przekazania kolejnemu posiadaczowi (tj. skarżącemu) w/w dowodów jest brak możliwości zarejestrowania spornych pojazdów na terytorium Polski, a tym samym użytkowania pojazdów w sposób zgodny z ich dotychczasowym przeznaczeniem. W świetle powyższych ustaleń zasadnie w ocenie Sądu orzekający w sprawie organ, który co należy podkreślić jest organem wyspecjalizowanym w zakresie dokonania kwalifikacji przedmiotów postępowania jako odpadów, uznał iż wszystkie sprowadzone przez skarżącego pojazdy stanowią odpad w rozumieniu w/w przepisu. W świetle powyższego wbrew twierdzeniom skarżącego w sprawie nie było zatem konieczne uzyskanie opinii biegłego w celu ustalenia czy sprowadzone przez skarżącego pojazd są odpadem.

Na powyższe stanowisko nie może również mieć wpływu podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, iż na skutek dokonanej "obróbki" pojazdy utraciły charakter odpadów. Zgodnie bowiem z art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2005 r. Nr 25, poz. 202 ze zm.) demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz odzysk części z nich pochodzących może odbywać się tylko i wyłącznie w stacji demontażu pojazdów, którą prowadzący posiada wszelkie wymagane w tym zakresie zezwolenia. Dopiero w wyniku odpowiednio przeprowadzonego procesu odzysku takich pojazdów (tj. w warunkach zapewniających bezpieczne dla środowiska prowadzenie tego procesu) uzyskuje się części mogące trafić do ponownego użytku. Jak wskazano powyżej skarżący dokonał nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji. Powyższe obligowało więc organ na mocy ww. przepisów ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz rozporządzenia (WE) Nr 10 13/2006 do zapewnienia, że te odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwieniu w sposób racjonalny ekologicznie, czego dokonać może zgodnie z przepisami ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (art. 18) jedynie przedsiębiorca prowadzący stację demontażu.

Wobec treści art. 24 ust. 3 ww. rozporządzenia (WE) 1013/2006 nie jest również możliwe pozostawienie przedmiotowych odpadów na terenie nieruchomości przy ul. [...] w L. w związku z zaplanowanym przez Stronę harmonogramem prac, zmierzających do utworzenia (za ok. 1,5 roku) na ww terenie stacji demontażu, bowiem obowiązek odzysku lub unieszkodliwienia winien być zrealizowany w terminie 30 dni.

W ocenie Sądu w sprawie na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Wskazać tutaj należy, iż postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 k.p.a. Materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony został, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., a strona miała możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu w tym przedkładania dowodów. Ponadto organ dokonał oceny materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 80 k.p.a..Jak wskazano również powyżej w sprawie nie zachodziła konieczność powołania biegłego, tym samym nie można zarzucić organowi, iż naruszył art. 84§1 k.p.a

Reasumując należy wskazać, iż dokonując kontroli zgodności zaskarżonego postanowienia zarówno w zakresie podniesionych zarzutów, jak również z urzędu, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością jego uchylenia czy też stwierdzenia nieważności, w tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 p.p.s.a ustawy, orzekł jak w sentencji.