Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1153/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Minister Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 16 § 1 zd. 2, art. 110, art. 138 § 2, art. 156 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 3 § 2, art. 134 § 1, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2280/19 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uznania na prowadzenie szkolenia kierownika prac podwodnych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2280/19, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę W. S. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie cofnięcia uznania na prowadzenie szkolenia kierownika prac podwodnych.

W. S. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie kosztów postępowania wywołanych wniesioną skargą kasacyjną, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ewentualnie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wywołanych wniesioną skargą kasacyjną, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. ; powoływanej dalej jako: k.p.a.), art. 16 § 1 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i niestwierdzenienie ważności zaskarżonej decyzji z dnia [...].08.2019 r., pomimo że rozpatrywana sprawa administracyjna została rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną wydaną przez Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej w dniu [...].06.2019 r. o umorzeniu postępowania organu I instancji w całości.

2. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez:

- niewywiązanie się z obowiązku wnikliwego zbadania, czy organy dokonały pełnych i prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie wszystkich istotnych okoliczności, stanowiących podstawę do zastosowania przepisów prawa materialnego i stwierdzenia, czy karty niezgodności: [...], [...], [...] i [...] zostały wystawione prawidłowo,

- nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do dokumentu przedłożonego przez skarżącego w toku postępowania wraz z pismem datowanym na [...].02.2020 r., a mianowicie do Pisma Przewodniczącego Komisji Kwalifikacyjnej dla Nurków przy Dyrektorze Urzędu Morskiego w Gdyni B. R. z dnia [...].01.2020 r., wystosowanego do skarżącego, z którego wynika, że wszystkie zarzuty, jakie stawiano w trakcie kontroli i w obu decyzjach skarżącemu, a które stały się podstawą cofnięcia uznania, były bezzasadne i nie miały oparcia w przepisach prawa materialnego, czego następstwem była błędna ocena sądu, że nie doszło w toku postępowania administracyjnego do naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci przepisów: § 4 ust. 1 pkt 1, 3, 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25.06.2010 r. w sprawie szkolenia i egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do wykonywania prac podwodnych, art. 8 ust. 2 pkt 1 oraz art. 20 ust. 7 ustawy z dnia 17.10.2003 r. o wykonywaniu prac podwodnych, a także § 25 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19.05.2004 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy wykonywaniu prac podwodnych, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, skutkując bezzasadnym oddaleniem skargi.

3. art. 134 § 1 p.p.s.a.w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a., na skutek przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w sposób nieprawidłowy poprzez:

- błędną ocenę zarzutów podniesionych w pkt II. 2 lit. a) petitum skargi, dotyczących niewyjaśnienia przez organ zmiany swojego stanowiska w stosunku do tego zaprezentowanego przez niego w uzasadnieniu jego decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. wydanej w rozpoznawanej sprawie,

- ustalenie i ocenę, bez należytej analizy i argumentacji prawnej, prawidłowości gromadzenia i analizy materiału dowodowego przez organy administracji publicznej, co skutkowało nierozpoznaniem tego szeroko umotywowanego przez skarżącego zarzutu,

- powierzchowną i oderwaną od argumentów przedstawionych przez skarżącego w trzech głównych punktach na str. 17 i 18 skargi, ocenę zarzutu naruszenia art. 10 § 1, 2 i 3 k.p.a. oraz nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich argumentów, jakie w tym zakresie podniósł skarżący,

- błędną ocenę zarzutu naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. i pominięcie, że organ nie tylko nie wykazał realnego i konkretnego spełnienia przesłanek wymaganych przy nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oraz że nie ustrzegł się automatyzmu niedozwolonego przy zastosowaniu tego przepisu,

- nierozpoznanie zarzutu dotyczącego nieprawidłowości we wszczęciu kontroli, której wyniki były podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego,

- bardzo powierzchowne, w konsekwencji błędne, dokonane z naruszeniem art. 28 k.p.a. i art. 31 k.p.a. oraz z pominięciem treści Upoważnienia Nr [...] z [...].10.2018 r. dla zespołu kontrolnego (tj. do przeprowadzenia kontroli szkolenia), a w konsekwencji także z naruszeniem art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a., rozpoznanie zarzutu dotyczącego bezprawnego dopuszczenia do udziału w sprawie zespołu kontrolującego ośrodek przed wszczęciem postępowania administracyjnego,

- błędne rozpoznanie zarzutu dotyczącego niewyłączenia z zespołu kontrolnego K. S., co było przede wszystkim wynikiem błędnego poglądu, że zespół kontrolny, wyłaniany przez Dyrektora Urzędu Morskiego spośród członków Komisji Kwalifikacyjnej dla Nurków, do przeprowadzenia kontroli w ośrodku szkoleniowym, nie jest organem administracji, które to uchybienia miały wpływ na wynik sprawy, skutkując bezzasadnym oddaleniem skargi.

Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa procesowego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., art. 16 § 1 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i niestwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, pomimo że rozpatrywana sprawa administracyjna została rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną wydaną przez Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej w dniu [...].06.2019 r. o umorzeniu postępowania organu I instancji w całości, należy zauważyć, iż sformułowany w powyższy sposób zarzut naruszenia wskazanych przepisów nie mógł być uznany za uzasadniony.

Nie ma wątpliwości, że decyzja umarzająca postępowanie definitywnie kończy postępowanie i organ administracyjny jest nią związany (art. 110 k.p.a.). Przyjęta w procedurze administracyjna konstrukcja umorzenia postępowań w drodze decyzji powoduje, iż stabilność decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony jak każda inna decyzja. Zgodnie z art. 16 § 1 zdanie drugie k.p.a. uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Wzruszenie zatem decyzji umarzającej postępowanie może nastąpić jedynie w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawę, w której decyzją ostateczną postępowanie umorzono, jest nieważna - art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - res iudicata (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 marca 2010, sygn. akt II OSK 367/09, z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 886/15; z dnia 27 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 1218/17; oraz z dnia 26 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 36/20; orzeczenia dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; por. też M. Jaśkowska, art. 156. W: Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego. System Informacji Prawnej LEX, 2019). Przy czym pamiętać trzeba, że w istocie decydującą kwestią dla oceny istnienia przeszkody prowadzenia postępowania, w którym wydano decyzję o umorzeniu będą okoliczności umorzenia, a także charakter i zakres sprawy, której dotyczy umorzenie.

Decyzja o umorzeniu postępowania nie zawiera bowiem rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym. Jest to rozstrzygnięcie o charakterze procesowym. Niewątpliwie ostateczna decyzja o umorzeniu postępowania cieszy się powagą rzeczy osądzonej, ale wyłącznie w zakresie tego, co stanowi przedmiot rozstrzygnięcia takiej decyzji. W powoływanej przez stronę decyzji Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...].06.2019 r. w sentencji stwierdzono: "uchylam w całości zaskarżoną decyzję i umarzam postępowanie organu I instancji w całości", przy czym w uzasadnieniu tej decyzji wyraźnie zaznaczono, iż chodzi o "Postępowanie w zakresie decyzji z [...] lutego 2019 r. uchylonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny", które zdaniem organu "należy uznać za bezprzedmiotowe. Za przyczynę umorzenia postępowania, należy wskazać uchyloną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] stycznia 2019 r., w odpowiedzi na którą Dyrektor Urzędu Morskiego w Gdyni wydał decyzję [...] lutego 2019 r.". Podkreślono także, że "W związku z uchyleniem decyzji Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] stycznia 2019 r. zasadne jest umorzenie postępowania, w zakresie którego została wydana decyzja Dyrektora Urzędu Morskiego w Gdyni z dnia [...] lutego 2019 r. w sprawie [...], dotycząca cofnięcia uznania na prowadzenie szkolenia kierownika prac podwodnych III klasy i rozstrzygnięcie postępowania, którego dotyczyła uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzja". Jak zasadnie podkreślono w zaskarżonym wyroku WSA rozstrzygnięcie dotyczące umorzenia wiązało się zatem z przedwczesnym wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2019 r. w sprawie [...], [...] - bowiem decyzja ta została wydana po uchyleniu przez Ministra - decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., znak:[...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., decyzji z dnia [...] października 2018 r., znak: akt: [...], przed rozstrzygnięciem sprzeciwu strony, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2019 r. (sygn. akt: VI SA/Wa 476/19), w którym Sąd uchylił decyzję Ministra z dnia [...] stycznia 2019 r., znak:[...], zobowiązując organ do ponownego rozpoznania sprawy. Powyższe oznacza, że zakresy przedmiotowe wskazanych w zarzucie skargi kasacyjnej decyzji nie są tożsame, bowiem, jak trafnie podkreślił WSA, postępowanie przeprowadzone w niniejszej sprawie dotyczyło wyłącznie postępowania zainicjowanego decyzją Dyrektora Urzędu Morskiego w Gdyni z dnia [...] października 2018 r., znak: [...] o cofnięciu uznania dla A. na prowadzenie szkolenia kierownika prac podwodnych IIl klasy i wbrew twierdzeniom skarżącego, sprawa ta została zakończona w administracyjnym toku instancji zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] sierpnia 2019 r. Natomiast wskazywana w skardze kasacyjnej sankcja nieważności decyzji związana jest z rozstrzygnięciem tożsamej sprawy, która już została rozstrzygnięta obowiązującą w obrocie prawnym decyzją ostateczną. Na tożsamość sprawy składa się bowiem zarówno aspekt podmiotowy, jak i przedmiotowy sprawy. Aspekt przedmiotowy oparty jest na regulacji zawartej w przepisie materialnym prawa administracyjnego, z którego wynika tożsamość hipotetycznego stanu faktycznego zapisanego w normie prawnej i zapisanego następstwa prawnego tego hipotetycznego stanu faktycznego. Jak już zaznaczono taka sytuacja w omawianym przypadku nie miała miejsca.

Aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zyskały również zarzuty naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż pomimo ich mnogości i rozbudowania, zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej w znacznej części powtarzają się w tym znaczeniu, że w istocie zmierzają do podważenia tych samych ocen wyrażonych przez Sąd pierwszej instancji, będących wynikiem przeprowadzonej przez ten Sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W związku z tym w istocie ze skargi kasacyjnej wynika, że - w ocenie kasatora - do naruszenia tych przepisów doszło poprzez: niewywiązanie się z obowiązku wnikliwego zbadania, czy organy dokonały pełnych i prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie wszystkich istotnych okoliczności, stanowiących podstawę do zastosowania przepisów prawa materialnego, nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do argumentów (w tym dokumentów) skarżącego, a także powierzchowną i błędną ocenę zarzutów podniesionych w skardze. Chodzi zatem o wadliwe uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia oraz nierozpoznanie sprawy w zakresie, w jakim domagał się tego Skarżący formułując zarzuty, a w konsekwencji nierozważenie wszystkich zarzutów strony i niedokonanie oceny ich zasadności.

Odnosząc się do tych zarzutów należy zauważyć, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni prawa materialnego, a także przepisów postępowania administracyjnego (k.p.a.) mających zastosowanie w sprawie. To, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Dodatkowo NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; wyrok NSA z 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Warto zatem w kontekście wynikającej z art. 134 § 1 p.p.s.a. zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną podkreślić, że sąd administracyjny I instancji nie jest zobowiązany szczegółowo odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji w jego ocenie niemających istotnego znaczenia dla zbadania zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi bowiem naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Natomiast rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, by skarżący zarzucał Sądowi I instancji tak rozumiane wyjście poza granice sprawy.

W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza także, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Podnieść należy, że zarzut taki może być uzasadniony wówczas, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne i przy tym oczywiste, iż sąd powinien je dostrzec i uwzględnić, niezależnie od treści zarzutów podniesionych w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Analiza akt sprawy w zestawieniu z treścią zaskarżonego wyroku jasno wskazuje, że sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu należało uznać za chybiony. Natomiast treść zarzutów prowadzi do wniosku, że autor skargi kasacyjnej zamierzał poprzez wskazanie na naruszenie tego przepisu, podważyć ustalenia stanu faktycznego. Przepis ten jednak takiemu celowi nie służy (wyrok NSA z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II FSK 1555/15, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dodatkowo należy podkreślić, iż zawarte w pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. powiązano w skardze kasacyjnej z zarzutem naruszenia z art. 3 § 2 p.p.s.a.

W związku z powyższym należy odnieść się do kwestii prawidłowości skonstruowania przez profesjonalnego pełnomocnika zarzutu naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. Należy zauważyć, że zarówno w petitum skargi kasacyjnej jak i w jej uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej nie wskazał jednostki redakcyjnej art. 3 § 2 p.p.s.a., który to przepis zawiera dziesięć punktów. Dodatkowo w uzasadnieniu zarzutu brak jednoznacznych wskazówek pozwalających stwierdzić, która z tych jednostek redakcyjnych tekstu prawnego jest zdaniem autora skargi kasacyjnej naruszona przez Sąd I instancji. W związku z tym podzielić należy prezentowane w judykaturze stanowisko, wedle którego w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 614/13, LEX nr 1574678; z 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12, LEX nr 1295809). W rozpoznawanej sprawie nie wskazano jednostki redakcyjnej powołanych wyżej przepisów, co powoduje, że nie został spełniony wymóg prawidłowego sformułowania zarzutu skargi kasacyjnej. Uniemożliwia to Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu szczegółowe ustosunkowanie się do treści tak sformułowanych zarzutów.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.