Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2724/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Asesor WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi B. L. i B. L. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie decyzji zatwierdzającej produkt 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Prezesa Głównego Urzędu Miar na rzecz strony skarżącej kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezes Głównego Urzędu Miar, zwany dalej Prezesem GUM, decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] zatwierdził typ kolb szklanych z jedną kreską klasy A, o pojemności nominalnej 20 ml, których producentem byli B. L. i B. L., a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], ustalił Skarżącym za wydanie decyzji zatwierdzającej typ kolb szklanych opłatę w kwocie 4000 zł.

B. L., nie zgadzając się z tak ustaloną opłatą, pismem z dnia 4 maja 2005 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji ustalającej ww. opłatę podnosząc, iż ustalona opłata jest wygórowana, a czas przeprowadzonych czynności przez Główny Urząd Miar zawyżony.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r., Prezes GUM uchylił poprzednią decyzję oraz ustalił opłatę za wykonanie czynności podjętych w trakcie wydawania decyzji zatwierdzenia typu kolb szklanych, w wysokości 3000 zł.

Od powyższej decyzji B. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której stwierdził, że decyzja Prezesa GUM jest krzywdząca, ponieważ nie znajduje odniesienia do faktycznego czasu pracy poświęconej przez GUM w trakcie zatwierdzania typu. Strona podnosi, że dotychczasowe procedury były bardziej zawiłe, a koszt zatwierdzenia przyrządu niższy. Strona podaje, że całkowity czas wyprodukowania ośmiu prototypów wyniósł 3 godziny 17 minut a czas zatwierdzenia typu przez GUM aż 15 godzin.

W odpowiedzi na skargę Prezes GUM powołał odpowiednie przepisy, które zobowiązują wnioskodawcę do zapłaty stosownych kwot za roboczogodzinę, czego Prezes nie może zmieniać. Jeżeli chodzi o czas wykonania poszczególnych badań Prezes wskazał, że procedura zatwierdzania jest skomplikowana i wymaga 15 godzin pracy pracownika GUM, aby można było wydać stosowną decyzję w przedmiocie zatwierdzenia przyrządu. Mając to na uwadze, w ocenie Prezesa GUM, zarzuty strony są niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej u.p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 u.p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 i 2 u.p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia.

Rozpoznając skargę Sąd, zgodnie z art. 134 § 1 u.p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego strona nie podnosi zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia tego kryterium stwierdzić należy, że wydana została z naruszeniem przepisów postępowania a mianowicie art. 10 § 1 k.p.a., art. 79 § 1 i § 2 k.p.a. które miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Z art. 10 § 1 k.p.a. wynika wprost, iż organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Natomiast art. 79. § 1 k.p.a. nakłada na organ administracyjny obowiązek zawiadomienia strony postępowania administracyjnego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Jeżeli strona wyrazi wolę brania udziału w przeprowadzeniu dowodu ma prawo zadawania pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia.

Art. 79 k.p.a. stanowi następną (po wyrażonej w art. 10) gwarancję realizacji zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu. Nakłada obowiązek zawiadomienia strony co najmniej na 7 dni przed terminem czynności. Zachowanie wymogu art. 79 kpa, niezależnie od wagi i treści przeprowadzonego dowodu, jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji państwowej. Naruszenie tego obowiązku stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym mającym wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 13 lutego 1986 r. II SA 2015/85 ONSA 1986 Nr 1, poz. 13).

Do powyższego dodać należy, że naruszenie przez organ administracji państwowej obowiązków wypływających z art. 79 kpa jest naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 kpa).

Odnosząc się do przedmiotowej sprawy Sąd zauważa, iż w zaskarżonej decyzji wskazano, iż po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydano decyzję, którą oparto na dowodzie z przeprowadzenia czasochłonności czynności niezbędnych do zatwierdzenia przyrządu. Zanim doszło do przeprowadzenia tego dowodu Prezes GUM powiadomił, pismem z dnia 20 czerwca 2005 r. nr BSN-092-397.1/WG/2005 B. L., iż po uzyskaniu wyjaśnień od osób biorących udział w przeprowadzeniu badań metrologicznych uznał za celowe wszczęcie postępowania wyjaśniającego w tej sprawie, o wynikach którego Stronę powiadomi w odrębnym piśmie. Następnie, jak wynika z akt sprawy, w dniu 23 czerwca 2005 r. pracownicy Biura Służby Nadzoru Metrologicznego i Probierczego GUM przeprowadzili czynności kontrolne, których celem było zweryfikowanie prawidłowości określenia pracochłonności badań 3 sztuk kolb zgłoszonych przez Skarżących. W trakcie przeprowadzania tych czynności obecni byli pracownicy, którzy wcześniej brali udział w czynnościach zatwierdzania typu. Podczas dokonywania pracochłonności badania kolb pracownicy przeprowadzili pomiar wszystkich czynności niezbędnych do zatwierdzenia typu. Wskutek dokonanych czynności ustalono czas potrzebny do zatwierdzenia typu, który wyniósł 15 godzin.

W świetle powyższego, nie można uznać za dowód w sprawie przeprowadzonych czynności pomiaru czasu, ponieważ Strony tego postępowania B. L. i B. L. nie zostali powiadomieni o przeprowadzeniu dowodu wbrew art. 10 § 1 i 79 § 1 i 2 k.p.a. Wobec tego niezawiadomienie strony o terminie i wizji przeprowadzenia tej czynności pod jej nieobecność nie może rodzić niekorzystnych dla niej konsekwencji. W ten sposób uniemożliwiono skarżącej wzięcie czynnego udziału w postępowaniu i wobec tego nie można oprzeć decyzji na dowodzie przeprowadzonym niezgodnie z procedurą. Decyzje zatem zostały oparte na niekompletnym materiale dowodowym, co nie może przekonywać o ich zgodności z prawem.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit b) i c) p.p.s.a. w związku z art. 152 i art. 200 p.p.s.a postanowił jak w sentencji.