Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 266/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7 art. 8 art. 11 art. 77 par. 1 art. 80 art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 5 ust. 2 pkt 1 par. 7 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 1998 nr 126 poz 839
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych.
article: par. 98
journal: Dz.U. 2005 nr 243 poz 2063
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw  płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie2)
article: art. 3 pkt 3 pkt 6 pkt 7a art. 5 ust. 1 pkt 9 art. 35 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 12 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 roku sprawy ze skargi M. S. i K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących M. S. i K. S. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prawomocnym wyrokiem z dnia 18 lutego 2009r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 813/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w efekcie skargi K. S. i M. S. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty [...] z dnia [...],[...], którą organ pierwszej instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił A S.A. w P. pozwolenia na przebudowę stacji paliw położonej w Z. przy ul. A 31.

W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd wskazał, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nakładała na inwestora "w trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji" m.in. obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie do kanalizacji ścieków mogących zawierać substancje niebezpieczne dla środowiska, zaś inwestor nie uzyskał takiej decyzji, przedkładając jedynie pismo Starosty [...] z dnia [...], informacją, że "po analizie złożonej dokumentacji stwierdzono, że ścieki wprowadzane z terenu w/w stacji do urządzeń kanalizacyjnych nie są ściekami przemysłowymi w świetle art. 9 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 18.lipca 2001r. – Prawo wodne (...). Z tego względu nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne na wprowadzenie tych ścieków do urządzeń kanalizacyjnych (...)". Sąd podkreślił, iż w zaskarżonej decyzji, prócz ogólnej konstatacji o zgodności projektowego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami zawartymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, brak jest szczegółowego odniesienia się do realizacji, nałożonego na inwestora obowiązku w tym zakresie mimo, że w/w obowiązek nie został w tym zakresie wykonany, bowiem inwestor nie legitymował się pozwoleniem wodnoprawnym na odprowadzenie do kanalizacji ścieków mogących zawierać substancje niebezpieczne dla środowiska, zaś sama decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie została przez właściwy organ zmieniona, zatem pozostaje wiążąca dla organu właściwego w sprawie pozwolenia na budowę.

Dalej Sąd wyjaśnił, iż w niekompletne było również sprawdzenie przez organ przedłożonego projektu z decyzją o warunkach zabudowy, bowiem nie obejmuje ona budowy "witacza", zaś obowiązek badania dokumentacji projektowej (projektu zagospodarowania działki) w tym zakresie, wynika z treści art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane.

Ponadto wyjaśniono, że przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063) określają m.in. usytuowanie stacji paliw płynnych, precyzując odległości odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji paliw płynnych od poszczególnych elementów zagospodarowania zarówno terenu inwestycji, jak i terenów sąsiednich, w tym pawilonu stacji, budynków o konstrukcji niepalnej oraz od innych budynków (§ 98 rozporządzenia). Sąd podkreślił, że przedłożony projekt zagospodarowania terenu inwestycji nie pozwala na określenie wspomnianych odległości, ponieważ ani jego część opisowa ani rysunkowa danych tego rodzaju nie zawiera. Nie jest zatem jasne w oparciu o jakie przesłanki, organ uznał za spełnione kryteria, określone w przepisach § 98 i następnych powołanego wyżej rozporządzenia.

Dodatkowo Sąd wskazał, iż wyjaśnienia wymaga również kwestia ewentualnego obowiązku wykonania dokumentacji geologiczno – inżynierskiej, o której mowa w § 8 ust. 2 obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 126, poz. 839) w sytuacji, gdy zakresem robót objęte będzie m.in. wykonywanie wykopów związanych z demontażem istniejących i posadowieniem nowych zbiorników paliwowych. Z projektu technologicznego wynika, że górny płaszcz zbiornika musi znajdować się na głębokości ok. 1 m od poziomu trawnika. W ocenie Sądu – mając na uwadze średnicę (przy pojemności 50 m3) oraz konieczność usypania na dnie wykopu warstwy 30 cm piasku pod zbiornik – oczywistym jest, że wykopy przekroczą głębokość 1,2 m. Gdyby zaś przyjąć, jak to uczynił projektant w opisie warunków geotechnicznych posadowienia reklamy słupowej, iż podłoże terenu inwestycji stanowią piaski ilaste luźne, zaś woda gruntowa występuje w poziomie posadowienia fundamentów, oznaczałoby to konieczność zaliczenia terenu inwestycji do obszarów o co najmniej złożonych warunkach gruntowych (§ 5 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia), a to winno skutkować obowiązkiem wykonania dokumentacji geologiczno – inżynierskiej. Ponadto, jak zauważył Sąd załączony do złożonej dokumentacji projektowej ‘projekt prac geologicznych dla budowy urządzeń monitoringu wód podziemnych na terenie stacji dystrybucji paliw płynnych" dotyczy w istocie jedynie budowy piezometrów (str. 12 opracowania pt "Określenie celu prac geologicznych"), nie spełniając funkcji ekspertyzy geotechnicznych warunków posadowienia wszystkich obiektów budowlanych, w ramach przedmiotowej inwestycji. Nie jest też jasne, jaką ekspertyzę geologiczną przedłożyć miał w toku postępowania odwoławczego inwestor oraz czy ekspertyza ta istotnie została przezeń złożona. W aktach administracyjnych brak jest bowiem jakiejkolwiek dokumentacji projektowej innej od tej, która stanowi załączniki do decyzji organu pierwszej instancji.

Odnosząc się do kwestii uznania planowanego przedsięwzięcia za "przebudowę" w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy – Prawo budowlane wobec faktycznej rozbiórki wszystkich obiektów i urządzeń stacyjnych, Sąd przypomniał, że budowlą, w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane jest stacja paliw jako całość i w tym kontekście rozważać należy przesłanki z art. 3 pkt 7 a) cytowanej ustawy, pozwalające na uznanie wnioskowanego przedsięwzięcia za przebudowę stacji paliw, nie zaś poszczególnych jej części składowych. Kwestia ta, jak podkreślił Sąd winna być przedmiotem analizy organów orzekających w niniejszej sprawie i znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu wydawanych rozstrzygnięć.

W efekcie powyższego wyroku, Starosta [...], decyzją z dnia [...], Nr [...] ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę stacji paliw, na działkach o nr [...],[...],[...],[...],[...], położonych w Z., przy ul. A nr 31 dla A S.A. w P.

Wojewoda [...], decyzją z dnia [...], Nr [...] – po rozpatrzeniu odwołania K. S. od w/w decyzji Starosty [...] – uchylił ową decyzję w całości wraz z poprzedzającym ją postanowieniem Starosty [...] Nr [...], z dnia [...]., którym nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości w projekcie przebudowy spornej stacji paliw, poprzez doprowadzenie do zgodności dokumentacji i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, iż zakres przedmiotowej przebudowy obejmuje rozbiór istniejącej stacji paliw i budowę następujących obiektów:

-. budynek pawilonu stacji, ze sklepem wielobranżowym, zapleczem magazynowym i socjalnym oraz toaletami dla klientów,

-. wiata nad dystrybutorami paliw,

-. wysepki pod dystrybutory,

-. stanowisko odkurzacz (kompresor) woda,

-. punkt zlewowy paliw z cysterny,

-. dwa dwukomorowe zbiorniki podziemne na paliwa, pojemności 50m3 każdy,

-. podziemny zbiornik gazu LPG pojemności 10m3,

-. śmietnik zadaszony,

-. drogi wewnętrzne i organizacja ruchu na terenie stacji,

-. parking dla samochodów osobowych.

Dalej organ – po zacytowaniu treści art. 3 pkt 7 a) Prawa budowlanego – wyjaśnił, że przebudowa została wyłączona z pojęcia budowy, wskazując iż wyróżnikiem prac składających się na budowę jest powstanie nowej substancji budowlanej w znaczeniu "zmiany charakterystycznych parametrów danego obiektu" – np. wykonanie nadbudowy nowej kondygnacji lub zwiększenie kubatury obiektu, a w przypadku przebudowy może zmienić się poprzez zmianę np. parametrów technicznych układ funkcjonalny budynku, ale pod warunkiem, że "parametry charakterystyczne" zachowają wielkość sprzed przebudowy. Wojewoda przypomniał, jaki jest stan obecny stacji oraz, że zakres przedmiotowej przebudowy obejmuje rozbiórkę istniejącej stacji paliw oraz budowę nowych obiektów, a także to, że prace rozbiórkowe na terenie przedmiotowej stacji paliw polegać będą na rozebraniu wszystkich budynków infrastruktury podziemnej (zbiorniki na paliwo, przewody paliwowe itd.) oraz nawierzchni drogowej na terenie działki stacji, zaś budowa obejmować będzie następujące obiekty: budynek pawilonu stacji ze sklepem wielobranżowym, zapleczem magazynowym i socjalnym oraz toaletami dla klientów; wiatę nad dystrybutorami paliw; wysepki pod dystrybutory; stanowisko odkurzacz/kompresor/woda; punkt zlewowy paliw z cysterny; dwa dwukomorowe zbiorniki podziemne na paliwa, podziemny zbiornik gazu LPG; śmietnik zadaszony; drogi wewnętrzne oraz parking dla samochodów osobowych. Zdaniem organu odwoławczego należy w takiej sytuacji w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśnić jakie są prawidłowe dane dotyczące powierzchni oraz czy przedmiotową inwestycję można uznać za przebudowę czy też nie.

Nadto Wojewoda wyjaśnił, iż organ pierwszej instancji wskazując, iż "złożony projekt był zgodny z decyzją o warunkach zabudowy", nie wykazał tej zgodności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a sprawdzenie projektu z decyzją o warunkach zabudowy było niekompletne, bowiem nie obejmuje ona budowy "witacza".

Odnosząc się do zgodności przedłożonej dokumentacji projektowej z przepisami prawa, w tym przepisami techniczno – budowlanymi, organ odwoławczy stwierdził, iż przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063) określają m.in. usytuowanie stacji paliw płynnych, precyzując odległości odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji paliw płynnych od poszczególnych elementów zagospodarowania zarówno terenu inwestycji, jak i terenów sąsiednich. Organ wskazał, iż przedłożony projekt zagospodarowania terenu inwestycji nie pozwala na określenie wspomnianych odległości, ponieważ ani jego część opisowa ani rysunkowa danych tego rodzaju nie zawiera, a jest ona kluczowa i dotyczy stabilności oraz bezpieczeństwa użytkowania budynków zlokalizowanych na terenie sąsiednich nieruchomości. Nadto organ pierwszej instancji nie wyjaśnił, czy przedmiotowe prace spełnią wymagania wynikające z treści art. 5 Prawa budowlanego, zatem naruszając przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego organ nie rozpoznał czy objęta projektem inwestycja zapewnia poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich.

Poza tym w ocenie Wojewody wyjaśnić należy ewentualny obowiązek wykonania dokumentacji geologiczno – inżynierskiej, o której mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 126, poz. 839) w sytuacji, gdy zakresem robót objęte będzie m.in. wykonywanie wykopów związanych z demontażem istniejących i posadowieniem nowych zbiorników paliwowych.

Następnie Starosta [...] decyzją z dnia [...], Nr [...] po raz kolejny zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę przedmiotowej stacji paliw, na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...], położonych w Z., przy ul. A nr 31 dla A S.A. w P.

Od owej decyzji odwołali się M. i K., małżonkowie S., właściciele działek o nr [...] i [...], zarzucając jej naruszenie art. 3 pkt 7a), art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) e), a także pkt 2 lit. a) i b) oraz pkt 3 i pkt 9, art. 34 ust. 3 pkt 1 i 3 oraz art. 36 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 lit. a) Prawa budowlanego oraz art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a.. W odwołaniu skarżący wskazali, iż mapa sytuacyjno – wysokościowa do celów projektowych jest nieaktualna oraz załącznik energetyczny do projektu stracił ważność, co narusza art. 34 ust. 3 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego. Nadto wskazali, iż w ich ocenie sporna inwestycja stanowi nie przebudowę tylko rozbudowę istniejącej stacji paliw, co narusza art. 3 pkt 7a) Prawa budowlanego. Sama stacja paliw po jej realizacji stanowić będzie zagrożenie dla osób zamieszkujących w jej sąsiedztwie.

Wojewoda [...], decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98 poz. 1071, ze zm.), po rozpoznaniu powyższego odwołania od decyzji Starosty [...] nr [...], z dnia [...], uchylił w całości znajdujący się w załączniku zaskarżonej decyzji rysunek Nr 1 – projekt zagospodarowania terenu opracowany w styczniu 2007r. i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylonego nowego rysunku Nr 1 – projekt zagospodarowania terenu, opracowanego w listopadzie 2011r., a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Wojewoda wyjaśnił, że w niniejszej sprawie inwestor do wniosku złożonego w dniu 20 maja 2007r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę w przedmiotowym zakresie dołączył:

-. cztery egzemplarze projektu budowlanego, opracowanego przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i według oświadczeń projektantów wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zawierający stosowne opinie i uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia;

-. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 26 marca 2007r. i z dnia 1 czerwca 2007., zgodnie z wymogiem art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego;

-. decyzję Prezydenta Miasta Z. o warunkach zabudowy Nr [...], z dnia [...], utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego S. z dnia [...], Nr [...];

-. decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...], Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Dalej organ przypomniał, iż przedmiotowa inwestycja zlokalizowana została na działkach o nr [...],[...],[...],[...] i [...] z obszarem oddziaływania na działki o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...], 1[...] i [...] w Z. przy ul. A nr 31. Inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta Z. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji polegającej na przebudowie stacji paliw na terenie działki nr [...], położonej przy ul. A 31. W ramach inwestycji decyzją tą przewidziano budowę trzech zbiorników podziemnych (dwa zbiorniki dzielone o pojemności 50m3 każdy na paliwa tj. olej napędowy, benzyna 95, benzyna 98 i benzyna [...] oraz jeden zbiornik o pojemności 10m3 na LPG); trzech dystrybutorów (jeden dystrybutor wielomodułowy – benzyna 98, benzyna 95, olej napędowy i benzyna [...], jeden dystrybutor na olej napędowy dla samochodów ciężarowych i jeden dystrybutor LPG); wiaty nad dystrybutorami; pawilonu handlowego (sprzedaż akcesoriów samochodowych, płynów eksploatacyjnych oraz art. spożywczych w opakowaniach jednostkowych), przewidzianego do realizacji po dokonaniu rozbiórki istniejącego pawilonu, śmietnika, płyty szczelnej w rejonie dystrybutorów, stanowiska zlewowego paliw dla autocystern, stanowiska woda – powietrze – odkurzacz, kontenera na butle gazowe oraz przebudowę: wysepek dla montażu dystrybutorów, dróg wewnętrznych i parkingów, przyłącza i sieci wod – kan i deszczowej z montażem separatora, przyłącza i sieci elektroenergetycznej, przyłącza i sieci telefonicznej, montaż piezometrów.

Wojewoda [...] odnosząc się do zarzutu skarżących, w ocenie których przedmiotowa inwestycja jest rozbudową, a nie wadliwie uznaną przez inwestora i organ przebudową w rozumieniu art. 3 pkt 7 a) Prawa budowlanego, wobec faktycznej rozbiórki wszystkich obiektów i urządzeń stacyjnych wyjaśnił, iż budowlą (kategorią obiektu budowlanego) w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy jest stacja paliw jako całość i w tym kontekście też rozważać należy przesłanki z art. 3 pkt 7 a) ustawy, pozwalające na uznanie wnioskowanego przedsięwzięcia za przebudowę stacji paliw (wykonanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego – stacji paliw – z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji), nie zaś poszczególnych jej części składowych (pawilonu, dystrybutorów, etc). W ocenie organu okoliczność, iż istniejąca stacja zlokalizowana jest na działce o nr [...] i jej przebudowa planowana jest w ramach tej nieruchomości jest wystarczająca aby zarzut odwołujących się uznać za niezasadny.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nie zapewnienia skarżącym ochrony zdrowia i prawa korzystania z własności ich nieruchomości, poprzez usytuowanie planowanej inwestycji (punktu zlewowego paliw) na terenie występowania kurzawki, bez ochrony stabilności obiektów, wyjaśniono, że zgodnie z dokumentacją geotechniczną, opracowaną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia geologiczne, warunki gruntowo – wodne charakteryzujące podłoże gruntowe projektowanego obiektu są korzystne dla wykonywania bezpośrednich posadowień obiektów budowlanych. Organ odwoławczy wskazał iż zawarta w dokumentacji ocena warunków gruntowo – wodnych pozwala na stwierdzenie, iż realizacja planowanej inwestycji na przedmiotowym obszarze jest w pełni możliwa i dopuszczalna. Warunki geotechniczne są korzystne i nie wykluczają projektowania posadowień bezpośrednich. Nie występują zagrożenia ze strony słabonośnych gruntów spoistych. Posadowienie bezpośrednie w przedmiotowym terenie obiektów budowlanych może odbywać się bez szczególnych uwarunkowań. Dlatego też zarzut w tej kwestii nie znalazł w ocenie Wojewody uzasadnienia.

Odnosząc się do kwestii usytuowania na terenie stacji "witacza" o wysokości 25,0m, organ wskazał, iż za rozwiązania projektowe odpowiada projektant, który posiada stosowne do tego uprawnienia, a organ administracji architektoniczno – budowlanej dokonuje oceny projektu budowlanego pod względem wykonania zgodnego z przepisami prawa.

Nadto Wojewoda wskazał, iż mając na uwadze zarzut, że mapa sytuacyjno – wysokościowa do celów projektowych jest nieaktualna oraz, że załącznik energetyczny do projektu stracił ważność, co narusza art. 34 ust. 3 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego, inwestor po zapoznaniu się z zarzutami odwołania uzupełnił zgromadzony materiał dowodowy o projekt zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji sporządzony na aktualnej na dzień 15 listopada 2011r., mapie sytuacyjno wysokościowej do celów projektowych, z geodezyjną inwentaryzacją urządzeń podziemnych. Ponadto inwestor przedłożył aktualną opinię Starostwa Powiatowego w Z. Nr [...], z dnia [...] i aktualne warunki przyłączenia w/w stacji paliw do sieci energetycznej, wydane przez B S.A. Oddział [...] w dniu 20 października 2011r.. Ponadto wskazano, iż przy uznaniu zarzutu, iż powyższe dokumenty nie były aktualne w dniu orzekania przez organ pierwszej instancji nie oznaczało, że inwestor nie posiadał tych uzgodnień i właściwego opracowania projektu zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji w dniu składania wniosku o pozwolenie na budowę. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie na przestrzeni pięciu lat prowadzonych było wiele postępowań administracyjnych o wydanie pozwolenia na budowę, począwszy od złożonego wniosku w roku 2007, co oznacza, iż na przestrzeni pięciu lat miało prawo zdeaktualizować się wiele uzgodnień. Wprawdzie ten zarzut skarżących organ uznał za słuszny, jednakże po uzupełnieniu materiału dowodowego w sprawie o wyżej wymienione dokumenty, organ odwoławczy uznał, że inwestor skutecznie usunął stwierdzone przez skarżących nieprawidłowości mające wpływ na przedmiotowe rozstrzygnięcie.

W konkluzji Wojewoda [...] stwierdził, iż z weryfikacji załączonego materiału dowodowego wynika, że inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia do uzyskania pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. Projekt zagospodarowania terenu jest integralną częścią projektu budowlanego, który zgodnie z art. 34 ust. 4 ustawy Prawo budowlane podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponieważ, projekt zagospodarowania terenu sporządzony został ponownie na kopii aktualnej mapy zasadniczej, inwestor dołączył aktualną opinię [...] z dnia [...], Starostwa Powiatowego w Z. i warunki przyłączenia Nr [...] dla podmiotu II grupy przyłączeniowej do sieci dystrybucyjnej o napięciu znamionowym 15 kV z dnia [...] należało – w ocenie Wojewody – jedynie uchylić w całości znajdujący się w załączniku zaskarżonej decyzji rysunek Nr 1 – projekt zagospodarowania terenu opracowany w styczniu 2007r. dla przedmiotowej inwestycji i orzec w tym zakresie poprzez ustalenie nowego rysunku Nr 1 – projektu zagospodarowania terenu, opracowanego w listopadzie 2011r., a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy.

Powyższą decyzję M. S. i K. S. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając, iż wydana została z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 3 pkt 7a), art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 34 ust. 2 i art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z [...]. W treści skargi podtrzymali zarzuty podniesione w odwołaniu. Wyjaśnili, iż w ich ocenie organ odwoławczy skupił się na wsparciu stanowiska organu pierwszej instancji, nie rozpatrując w zasadzie zarzutów odwołania Najbardziej rażącym naruszeniem prawa skarżący uznali odniesienie się przez Wojewodę do kwestii błędnego zakwalifikowania planowanej inwestycji jako przebudowy. Wskazali, iż w treści zaskarżonej decyzji przytoczona została definicja przebudowy zawarta w art. 3 pkt 7a) Prawa budowlanego. Podkreślone zostało, że miana takiego nie może posiadać taka forma aktywności budowlanej, która zakłada zmianę kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości bądź liczby kondygnacji – natomiast nie ustalono, jak to się ma do konkretnych elementów planowanej inwestycji w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżących organ poprzestał na stwierdzeniu, że inwestycja planowana jest w ramach nieruchomości, na której zlokalizowana jest istniejąca stacja, pomijając, że dotychczasowa stacja ma zostać rozebrana, a wszystkie elementy inwestycji, które mają powstać w miejsce starych, przewyższają istniejące we wszystkich aspektach.

Zarzucono, że milczeniem zbyto argument, iż odstępując w tej sprawie od wykonania ekspertyzy, czy stanowiące dorobek życia skarżących budynki, wzniesione w latach 60 – tych XX wieku na bardzo niestabilnym podłożu (kurzawka), pozostaną nienaruszone pomimo prowadzenia głębokich wykopów w ich sąsiedztwie. W to miejsce w zaskarżonej decyzji posłużono się obszernym cytatem z dokumentacji geotechnicznej, w której stwierdza się, że podłoże gruntowe projektowanego obiektu, pozbawione zagrożeń ze strony słabonośnych gruntów spoistych, było korzystne dla wykonywania bezpośrednich posadowień obiektów budowlanych. Nie zauważono zaś, że podstawą tych optymistycznych wniosków w dokumentacji są zaledwie 3 odwierty, a ich wyniki nie uwzględniają, że obecna stacja paliw zbudowana jest na sztucznym wyniesieniu gruntu ponad poziom nieruchomości skarżących. Nadto dokumentacja geotechniczna nie wspomina o konieczności usunięcia istniejących zbiorników oraz innych urządzeń, do czego będą konieczne wykopy tuż przy granicy z nieruchomością skarżących.

Strony wyraziły także obawę, czy w kurzawce utrzyma stabilność "witacz" o wysokości 25m oraz, że lokowanie urządzeń stacji paliw na tak małym obszarze, jak w wypadku przedmiotowej inwestycji, może spowodować niebezpieczeństwo wybuchu, zawalenia się słupów energetycznych i "witacza" albo też kolizję drogową. Nadto analiza odległości pomiędzy częściami składowymi planowanej stacji oraz pomiędzy tymi częściami składowymi, a elementami sąsiedztwa, takimi jak słup trakcji napięcia 110 kV, budzi wątpliwość skarżących, bowiem te odległości są zbyt małe, a decyzja o pozwoleniu na budowę winna była w tej sprawie określać szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wskazaną zasadę należy rozumieć w ten sposób, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Oznacza to, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie.

Wobec tego przypomnieć należy, iż organy obu instancji prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające zobligowane były uwzględnić wskazówki zawarte w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 lutego 2009r., w sprawie sygn. akt II SA/Łd 813/08. Z uwagi na treść wskazanego powyżej przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą również sąd.

Wskazać dodatkowo należy, iż podstawą prawną decyzji Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...], wydanej wskutek powyższego wyroku był art. 138 § 2 K.p.a., w myśl którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wprawdzie zalecenia, o jakich mowa w zdaniu drugim art. 138 § 2 K.p.a., wiążą organ pierwszej instancji jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, zaś sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów w tym celu uzyskanych należy do wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji, to jednakowoż owe wskazówki zawarte w decyzji kasacyjnej są wiążące dla organu pierwszej instancji, jeśli więc organ ten nie wykona zaleceń, organ odwoławczy nie może tej okoliczności pominąć milczeniem, jak uczynił to w niniejszej sprawie, wydając zaskarżoną decyzję.

Przechodząc do rozważań odnoszących się do przedmiotowej sprawy należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, iż decyzją z dnia [...], Nr [...] Prezydent Miasta Z. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzja ta została w dniu [...], na wniosek inwestora, zmieniona ostateczną decyzją tegoż organu Nr [...], poprzez wykreślenie w punkcie pierwszym podpunktu e), który nakładał obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie do kanalizacji ścieków mogących zawierać substancje niebezpieczne dla środowiska.

W tej sytuacji należało uznać, iż skoro zmieniona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie nakłada na inwestora w trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie do kanalizacji ścieków mogących zawierać substancje niebezpieczne dla środowiska, to zamierzenie inwestycyjne jest w tym zakresie zgodne z ustaleniami zawartymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym wiążące dla organu właściwego w sprawie pozwolenia na budowę.

Zaaprobować należy także ustalenia organu, iż z dokumentacji geologiczno – inżynierskiej, sporządzonej przez osobę uprawnioną wynika, że na działce gdzie planowana jest inwestycja występują korzystne warunki gruntowo – wodne dla wykonania bezpośrednich posadowień obiektów budowlanych, o czym decydują takie czynniki jak: występowanie, w całym przebadanym do głębokości 8,0m p. p. t., profilu gruntów o dobrej nośności; zwiększanie się nośności wraz z głębokością; występowanie wody gruntowej poniżej poziomu potencjalnego posadowienia nawet w okresie wysokich stanów. W owej dokumentacji wskazano, że także warunki hydrogeologiczne są korzystne dla wykonywania posadowień bezpośrednich, bowiem wody gruntowe występują w postaci ciągłej warstwy wodonośnej w strefie głębokości 2,0 - 2,53m p. p. t., w strefie rzędnych od 177,90m n. p. m. do 177,37m n. p. m., zaś płytkie podłoże ma całkowicie charakter przepuszczalny, a zatem nie występuje zagrożenie wodne dla posadowień do poziomu 2,0m p. p. t.. Dalej w owej opinii wskazano, iż stosownie do § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998r. w sprawie ustalania warunków geotechnicznych posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 126, poz. 839) warunki gruntowe w podłożu obiektu należy sklasyfikować jako proste warunki gruntowe, ze względu na występowanie wód gruntowych poniżej poziomu posadowienia, brak gruntów słabonośnych w podłożu, jednorodność genetyczną i litologiczną podłoża, brak zaburzeń tektonicznych i glacitektonicznych warstw geotechnicznych i brak niekorzystnych zjawisk geologicznych tj. geodynamicznych, sufozyjności, obecności gruntów zapadowych (poza nasypami).

Podkreślenia wymaga, iż dokumentacja ta wskazuje, iż ze względu na projektowanie niewielkich obiektów budowlanych w prostych warunkach gruntowych, stosownie do § 7 pkt 2 lit. a) wskazanego powyżej rozporządzenia, a także biorąc pod uwagę to, iż warunki gruntowe mają charakter warunków prostych należało ustalić dla obiektu drugą kategorię geotechniczną. Nie bez znaczenia jest także okoliczność – co zasadnie podniósł organ odwoławczy – iż w podsumowaniu w/w dokumentacji wyjaśniono, iż ocena opisanych warunków pozwala na stwierdzenie, iż realizacja planowanej inwestycji na przedmiotowym obszarze jest w pełni możliwa i dopuszczalna. Warunki geotechniczne są korzystne i nie wykluczają projektowania posadowień bezpośrednich, w tym posadowienia zbiorników paliwowych do głębokości 2,0m p. p. t.. Nie występują zagrożenia ze strony słabonośnych gruntów spoistych. W strefie potencjalnego posadowienia i w strefie aktywnej fundamentów występują średniozagęszczone piaski średnie warstwy geotechnicznej FG-1, które będą występować także w strefie aktywnej fundamentu. Wody gruntowe występują w stanach średnio – wysokich na głębokości poniżej 2,0m p. p. t. i stabilizują się trwale poniżej potencjalnego poziomu posadowienia. Posadowienie bezpośrednie w przedmiotowym terenie obiektów budowlanych może odbywać się bez szczególnych uwarunkowań. Powyższa opinia jest jasna i jednoznacznie feruje wnioski. Nie budzi zatem wątpliwości poprawność oparcia się na tym dokumencie przez organy rozstrzygające w niniejszej sprawie. Organy opinię tą poddały analizie nie znajdując podstaw do zakwestionowania jej wniosków.

Strona skarżąca wprawdzie kwestionuje ustalenia zawarte w dokumentacji geotechnicznej, ale ze względu na fakt, iż do akt nie została złożona żadna inna opinia, która podważałaby powyższe ustalenia, zarzuty skarżących należy potraktować jedynie jako polemikę z prawidłowymi ustaleniami poczynionymi przez organy, odnoszącymi się do spełnienia warunków gruntowo – wodnych dla przedmiotowej inwestycji.

Skoro w następstwie zarzutu skarżących o braku możliwości bezpiecznego posadowienia projektowanych obiektów na gruncie z kurzawką opracowana została dokumentacja geotechniczna projektowanej inwestycji, która zawiera określone wnioski, to samo proste zakwestionowanie wniosków tej opinii wydaje się być niewystarczające. Tym bardziej, że przedłożonej dokumentacji nie zarzucono błędów metodologicznych, a jej autorom braku profesjonalizmu. W takiej sytuacji na organie administracji nie spoczywa ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez ten organ. Ciężar ten spoczywał natomiast na skarżących, którzy mieli możliwość złożenia w toku postępowania własnej opinii geotechnicznej, lecz z takiej możliwości nie skorzystali.

Niezależnie od powyższego należy przypomnieć – jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w przywołanym na wstępie wyroku z dnia 18 lutego 2009r., w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 813/08 – że stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi.

Wobec powyższego przyjąć należy, że w przypadku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ administracji architektoniczno – budowlanej pozostaje nią związany w taki sam sposób, jak decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Skoro bowiem właściwy organ w sposób ostateczny ustali czy to wymogi w zakresie zagospodarowania przestrzennego terenu (w decyzji o warunkach zabudowy), czy to wymagania w zakresie ochrony środowiska (w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), ustalenia te nie mogą podlegać modyfikacji czy też "racjonalizacji" w toku innego postępowania, prowadzonego przed innym organem. Rolą organu administracji architektoniczno – budowlanej jest bowiem jedynie sprawdzenie zgodności projektu z warunkami (wymaganiami), określonymi we wspomnianych decyzjach.

W rozpoznawanej sprawie jak już wskazano wyjaśniona została przez organy kwestia dotycząca pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie do kanalizacji ścieków mogących zawierać substancje niebezpieczne dla środowiska. Jednakże nadal wątpliwości budzi stwierdzenie przez organ zgodności przedłożonego projektu z decyzją o warunkach zabudowy. W dalszym ciągu bowiem nie dokonano ustaleń dotyczących witacza o wysokości 25m. Załączona do akt decyzja Prezydenta Miasta Z. Nr [...], z dnia [...], ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...], nie obejmuje swym zakresem jego budowy. Pomimo tego w treści zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] poczynił rozważania dotyczące owego witacza, wskazując iż odpowiedzialność za usytuowanie na terenie stacji witacza o wysokości 25m, jeśli chodzi o zagrożenie jakie może on powodować, spoczywa na projektancie, który winien posiadać odpowiednie uprawnienia, nie zaś na organie, który dokonuje jedynie oceny projektu budowlanego pod względem jego wykonania zgodnego z przepisami prawa. Taka konkluzja organu odwoławczego nie może zostać zaaprobowana. Wątpliwym bowiem jest już samo objęcie witacza wnioskiem inwestora inicjującym niniejsze postępowania. Kwestia ta rodziła wątpliwości już przy wcześniejszym analizowaniu niniejszej sprawy i pomimo wyraźnej sygnalizacji w tym zakresie, tak przez tutejszy Sąd, jak i organ odwoławczy rozstrzygający kasacyjnie, dotychczas nie doczekała się jednoznacznego wyjaśnienia. Ma to zaś kapitalne znaczenie dla ustalenia zakresu wniosku inicjującego kontrolowane postępowanie.

Niewątpliwie witacz nie jest objęty wspomnianą już decyzją ustalającą warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Wobec tego inwestycja w tym zakresie wymagała uprzedniego sprawdzenia czy winny być ustalone warunki zabudowy obejmujące swym zakresem kwestionowany przez skarżących witacz.. Jak już bowiem sygnalizował tutejszy Sąd we wcześniejszym wyroku, okoliczność, iż za przyjęte rozwiązania projektowe odpowiada projektant nie wyklucza ingerencji organów, w przypadku naruszenia przepisów prawa, w tym przepisów techniczno – budowlanych. Obowiązek badania dokumentacji projektowej (projektu zagospodarowania działki) w tym zakresie, wynika bowiem wprost z treści art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. O ile zatem organ uznał, iż inwestycja w tym zakresie nie wymagała uprzedniego ustalenia warunków zabudowy, to konieczne było poczynienie stosownych ustaleń, które winny były znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nleży skonstatować, iż rozważań w tym zakresie nadal brak jest w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Po raz kolejny należy także przypomnieć, iż wskazana inwestycja winna być zgodna także z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063), które określają m.in. usytuowanie stacji paliw płynnych, precyzując odległości odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji paliw płynnych od poszczególnych elementów zagospodarowania zarówno terenu inwestycji, jak i terenów sąsiednich, w tym pawilonu stacji, budynków o konstrukcji niepalnej oraz od innych budynków (§ 98 rozporządzenia). Przedłożony projekt zagospodarowania terenu inwestycji nadal nie pozwala na określenie wspomnianych odległości, ponieważ, ani jego część opisowa, ani rysunkowa danych tego rodzaju nadal nie zawiera. Nie jest zatem jasne w oparciu i w oparciu o jakie przesłanki, organy uznały za spełnione kryteria, określone w przepisach § 98 i następnych powołanego wyżej rozporządzenia.

Nie ulega wątpliwości, iż nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a co więcej, skarżący od samego początku podnosili zarzuty tyczące niespełniania przez projektowaną inwestycję warunków technicznych, o jakich mowa w powyższym rozporządzeniu. W takiej sytuacji organy winny w sposób szczególny baczyć na zachowanie interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9) ustawy – Prawo budowlane), a podejmowane działania motywować w sposób zgodny z art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a.. W realiach niniejszej sprawy mamy natomiast do czynienia z działaniem, które zupełnie pomija powyższe zasady postępowania administracyjnego i ujawniając wniosek nie chce ujawnić okoliczności, które do takiego wniosku doprowadziły organ. Takie postępowanie nie jest możliwe do zaakceptowania, tym bardziej, że na tą samą wadliwość wskazywał już tutejszy Sąd rozpoznając wcześniejszą skargę, ale co zadziwiające wadliwość tę dostrzegał także organ odwoławczy wydając w niniejszej sprawie decyzję kasacyjną. Niestety, pomimo tego, że nadal nie jest jasne dlaczego organ I instancji uznał za zachowane w niniejszej sprawie warunki techniczne, o których mowa we wskazanym powyżej rozporządzeniu, to organ odwoławczy – wbrew swemu wcześniejszemu stanowisku – zaaprobował to zapatrywanie. Zasadnie skarżący dostrzegają w tym brak konsekwencji.

Wreszcie odnieść się wypada do kwestii zakresu robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę. Kwestia ta była od samego początku podnoszona przez skarżących i pomimo wieloletniego postępowania nie doczekała się ze strony organów jednoznacznego wyjaśnienia. Owszem organy konsekwentnie przyjmują, że planowane do realizacji prace budowlane stanowią "przebudowę", w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy – Prawo budowlane, jednakże równie konsekwentnie pomijają uzasadnienie tak wyciągniętego wniosku. Kwestia ta ma natomiast kapitalne znaczenie w niniejszej sprawie, z uwagi na treść decyzji o warunkach zabudowy, którą legitymuje się inwestor.

Warto w tym miejscu wskazać, iż przez "przebudowę" należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Ponieważ kwestia ta – w realiach niniejszej sprawy – była już przedmiotem analizy tutejszego Sądu we wcześniejszym wyroku, to warto przywołać, iż budowlą (kategorią obiektu budowlanego) w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane jest stacja paliw jako całość i w tym kontekście należy analizować przesłanki z art. 3 pkt 7 a) tej ustawy. Kwestia ta winna być przedmiotem analizy organów orzekających w niniejszej sprawie i znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu wydawanych rozstrzygnięć ze szczególnym wyjaśnieniem, czy przedmiotowa inwestycja stanowi rozbudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7 a) Prawa budowlanego, czy tez jest to inwestycja polegająca na budowie (rozbudowie) obiektu budowlanego, która uregulowana została w treści art. 3 pkt 6 tejże ustawy. Pomimo tak zakreślonych wytycznych organy ponownie uznały, iż planowana inwestycja stanowi "przebudowę", przy czym konsekwentnie pominęły analizę jakichkolwiek okoliczności prowadzących do tego wniosku.

Zadziwiające jest to, że organ odwoławczy wydając wcześniejszą decyzję kasacyjną jednoznacznie wskazał jakie okoliczności winien przeanalizować w powyższym zakresie organ I instancji aby odpowiedzieć na pytanie czy mamy w sprawie do czynienia z "przebudową" czy z "budową". W tym zakresie organ odwoławczy dokonał analizy projektu zagospodarowania terenu wskazując, iż obecnie stacja paliw składa się z: pawilonu o powierzchni 48m2; budynku gospodarczego o powierzchni 9m2; wiaty o powierzchni 322m2; 6 podziemnych zbiorników paliwowych o pojemności 30m3 oraz instalacji paliwowej; 6 dystrybutorów paliwowych; studzienek zlewowych paliw. Organ podkreślił, iż nie zmienił się zakres prac rozbiórkowych przewidywanych na terenie przedmiotowej stacji paliw, które polegać mają na rozebraniu wszystkich budynków infrastruktury podziemnej oraz nawierzchni drogowej. Jednocześnie organ wskazał, iż budowa obejmować będzie następujące obiekty: budynek pawilonu stacji, ze sklepem wielobranżowym, zapleczem magazynowym i socjalnym oraz toaletami dla klientów; wiatę nad dystrybutorami paliw; wysepki pod dystrybutory; stanowisko odkurzacz/kompresor/woda; punkt zlewowy paliw z cysterny; dwa dwukomorowe zbiorniki podziemne na paliwa o pojemności 50m3 każdy; podziemny zbiornik gazu LPG o pojemności 10m3; śmietnik zadaszony; drogi wewnętrzne i organizację ruchu na terenie stacji; parking dla samochodów osobowych. Organ odwoławczy wskazał wówczas, że z zestawienia powierzchni poszczególnych części istniejącego zagospodarowania terenu zawartego w opisie projektu zagospodarowania terenu wynika, iż całkowita powierzchnia działki wynosi 2249m2, powierzchnia utwardzona 1086m2, powierzchnia zabudowy 169m2, powierzchnia zieleni 994m2.. Natomiast z "Informacji o projektowanej inwestycji" będącej załącznikiem do decyzji Prezydenta Miasta Z. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...], wynikało, że powierzchnia działki wynosi 2261m2, a po przebudowie stacji przewiduje się powierzchnię utwardzoną na obszarze 958m2, powierzchnię zabudowy 305m2, powierzchnię pokrytą szatą roślinną 998m2. Natomiast z zestawienia powierzchni zawartego w projekcie rozbiórki wynika natomiast, że obecnie sumaryczna powierzchnia działki wynosi 2249m2, całkowita powierzchnia zabudowy 76m2, powierzchnia utwardzona 1088m2, zaś powierzchnia zieleni 1085m2. Po tak zaprezentowanym zestawieniu poszczególnych powierzchni Wojewoda [...] nakazał organowi I instancji wyjaśnienie w sposób nie budzący wątpliwości jakie są prawidłowe dane dotyczące powierzchni oraz czy przedmiotową inwestycję można uznać za przebudowę czy też nie.

Pomimo tak jednoznacznego wskazania co winno być przedmiotem ustaleń i oceny organu I instancji, organ ten okoliczności powyższe zupełnie pominął milczeniem. Ponownie zaprezentował wniosek, iż projektowana inwestycja stanowi przebudową, w rozumieniu art. 3 pkt 7a) ustawy – Prawo budowlane, odstępując od rzeczowego umotywowania tej kwestii. Zadziwiające jest, że w takim stanie faktycznym organ odwoławczy – wbrew temu co sam szczegółowo ustalił w decyzji kasacyjnej – zaaprobował kolejne rozstrzygnięcie organu I instancji, godząc się z zaniechaniem dokonania ustaleń i oceny dla rozstrzygnięcia kluczowej w tym postępowaniu kwestii zgodności przedłożonego projektu z decyzją ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji.

Konsekwencją naruszenia przepisu art. 153 p.p.s.a. i nieusunięcia wskazanych uchybień jest stwierdzenie, że w toku postępowania naruszone zostały przepisy rządzące zbieraniem i oceną materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.).

Biorąc pod uwagę wskazane wyżej uchybienia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji winien uwzględnić powyższe wskazania, a podjęta decyzja winna być uzasadniona stosownie do wymogów art. 107 § 3 K.p.a..

O kosztach postępowania orzeczono natomiast na podstawie art. 200 p.p.s.a.

m.o.