Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2240/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Spraw Zagranicznych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 i art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Spraw Zagranicznych z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra Spraw Zagranicznych z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Ministra Spraw Zagranicznych na rzecz Gminy [...] kwotę 440 zł (czterystu czterdziestu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z dnia [...] sierpnia 2013 r., wniesionej przez Gminę [...] (dalej jako Skarżąca, Dotowany) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jest decyzja Ministra Spraw Zagranicznych z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], utrzymująca w części własną decyzję z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] o ustaleniu obowiązku zwrotu kwoty odsetek od kwoty niewykorzystanej części dotacji oraz orzekającą o umorzeniu odsetek od kwot z tytułu niewykorzystanej w części dotacji.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] października 2007 r. została zawarta umowa dotacji nr [...] pomiędzy Gminą [...] a Ministrem Spraw Zagranicznych na realizację zadania publicznego pod nazwą "[...] ".

Po zakończeniu realizacji zadania przez Dotowanego, Ministerstwo Spraw Zagranicznych przeprowadziło kontrolę prawidłowości rozliczenia dotacji w oparciu o nadesłane w dniu [...] stycznia 2008 r. sprawozdanie końcowe z wykonania zadania publicznego. W dniu [...] marca 2011 r. MSZ zaakceptowało sprawozdanie końcowe na kwotę 493 959,37 zł (w tym odsetki 1 783,95 zł). W związku z tym MSZ stwierdziło w piśmie akceptującym sprawozdanie końcowe, że Dotowany winien zwrócić kwoty:

- 180 994,63 zł (192 027,74 zł pomniejszone o zwróconą kwotę 11 033,11 zł) z tytułu niewykorzystanej części dotacji wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od 16 stycznia 2008 r. do dnia zwrotu;

- 13,00 zł z tytułu odsetek od nieterminowo zwróconej niewykorzystanej części dotacji w wysokości 11 033,11 zł.

Dodatkowo MSZ stwierdziło o obowiązku zwrotu przez Dotowanego kwoty 134 606,84 zł tytułem wykorzystania dotacji niezgodnie z warunkami umowy. W związku ze zwrotem w dniu [...] stycznia 2008 r. kwoty 1 146,37 zł pomniejszonej o kwotę niewykorzystanych odsetek w wysokości 585,33 zł oraz w dniu [...] września 2008 r. kwoty 15,94 zł ww. zwrot mógł zostać pomniejszony o łączną kwotę 576,98 zł.

W dniu [...] kwietnia 2011 r. Dotowany nie zgodził się ze stanowiskiem MSZ przedstawionym w piśmie z dnia [...] marca 2011 r. akceptującym sprawozdanie końcowe. W związku z tym, MSZ w dniu [...] lipca 2011 r. poinformowało Dotowanego, że sprawozdanie zostanie poddane ponownej analizie. W wyniku przeprowadzonej ponownej weryfikacji sprawozdania końcowego MSZ w dniu [...] września 2011 r. poinformowało o stwierdzonych nieprawidłowościach w załączonej dokumentacji. W dniu [...] września 2011 r. Dotowany przesłał brakujące dokumenty. W wyniku analizy nadesłanej dokumentacji, MSZ w dniu [...] listopada 2011 r. dokonało korekty akceptacji sprawozdania z dnia [...] marca 2011 r. i zaakceptowało sprawozdanie na kwotę 758 358,53 zł (w tym odsetki w kwocie 523,35 zł).

W związku z tym MSZ stwierdziło w piśmie korygującym akceptację sprawozdania końcowego, że Dotowany winien zwrócić kwoty:

- 28 489,48 zł (39 522,59 zł pomniejszone o zwróconą kwotę 11 033,11 zł) z tytułu niewykorzystanej części dotacji wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowej od dnia 16 stycznia 2008 r. do dnia zwrotu;

- 13,00 zł z tytułu odsetek od nieterminowo zwróconej niewykorzystanej części dotacji w wysokości 11 033,11 zł;

- 683,62 zł (1 845,93 zł pomniejszone o zwróconą kwotę w wysokości 1 146,37 zł +15,94 zł) z tytułu niewykorzystanych odsetek narosłych od dotacji wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od 16 stycznia 2008 r. do dnia zwrotu.

Dodatkowo MSZ stwierdziło obowiązek zwrotu przez Dotowanego kwoty 21 452,23 zł tytułem wykorzystania dotacji niezgodnie z warunkami umowy. W korekcie akceptacji sprawozdania końcowego z dnia [...] listopada 2011 r. MSZ wskazało termin 14 dni od otrzymania ww. pisma do zwrotu zakwestionowanych kwot.

W dniu [...] listopada 2011 r. Gmina [...] ponownie zakwestionowała rozliczenie przedmiotowej dotacji. Dotowany nie dokonał w wyznaczonym terminie wpłaty należnych kwot, a w dniu [...] sierpnia 2012 roku zwrócił się o wskazanie terminu przesłania informacji nt. rozliczenia dotacji.

W dniu [...] września 2012 r. MSZ przekazało stanowisko, że rozliczenie projektu nastąpi po dokonaniu przez Gminę [...] zwrotu kwot wskazanych w korekcie akceptacji sprawozdania końcowego. Dodatkowo Dotowany został poinformowany, że w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. nie wniósł istotnych dokumentów jak i innych wyjaśnień, które pozwoliłyby na zmianę stanowiska MSZ wyrażonego w korekcie z dnia [...] listopada 2011 r. oraz że stanowisko to ma charakter ostateczny.

W dniu [...] listopada 2012 r. Gmina [...] zwróciła się z wnioskiem o umorzenie odsetek od kwoty 28 489,49 zł z tytułu niewykorzystanej części dotacji oraz od kwoty 683,62 zł z tytułu niewykorzystanych odsetek narosłych od dotacji naliczanych w wysokości jak dla zaległości podatkowych od dnia 16 stycznia 2008 r.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. MSZ stwierdziło, że Gmina [...] nie dokonała zwrotu kwoty głównej na konto wskazane w piśmie MSZ z dnia [...] września 2012 roku, co uniemożliwia ustalenie kwoty odsetek podlegającej ewentualnemu umorzeniu. Stwierdzono również, że Dotowany nie wykazał przesłanek ustawowych, wynikających z ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 roku (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.), pozwalających na wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie ewentualnego umorzenia odsetek.

Biorąc powyższe pod uwagę MSZ zwróciło się do Gminy [...] o dokonanie wpłaty kwoty głównej w wysokości 28 489,49 zł oraz kwoty 683,62 zł tytułem niewykorzystanych odsetek narosłych od dotacji naliczanych w wysokości jak dla zaległości podatkowych na odpowiedni rachunek MSZ, a następnie o uzupełnienie pisma z dnia [...] listopada 2012 roku o przesłanki umorzenia wraz z uzasadnieniem w oparciu o przepisy ustawy o finansach publicznych.

W dniu [...] grudnia 2012 r. Gmina [...] dokonała wpłaty kwoty 50 638,33 zł, zaś w dniu [...] lutego 2013 r. złożyła uzupełniony wniosek o umorzenie odsetek.

W konsekwencji MSZ pismem z dnia [...] marca 2013 r. poinformowało Dotowanego o wszczęciu w dniu [...] lutego 2013 r. postępowania administracyjnego odnośnie wniosku Gminy [...], a następnie w dniu [...] maja 2013 r. wydał decyzję nr [...] określającą obowiązek zwrotu przez Gminę [...] kwoty 18 081,00 zł tj. odsetek od kwoty głównej 28 489,49 zł z tytułu niewykorzystanej części dotacji oraz od kwoty 683,62 zł tytułem niewykorzystanych odsetek narosłych od dotacji naliczanych jak dla zaległości podatkowych od dnia 16 stycznia 2008 r. do dnia 20 grudnia 2012 r. wynikających z rozliczenia umowy dotacji nr [...] z dnia [...] października 2007 r. na realizację projektu pn.: "[...]", wskazując za podstawę prawną przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. Z art. 60 pkt 1 oraz art. 169 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych.

Organ wskazał w uzasadnieniu, że Gmina nie wykazała spełnienia przesłanek wskazanych w art. 56 ust. 1 pkt. 5 ustawy o finansach publicznych. W ocenie organu Strona skarżąca nie wykazała ważnego interesu dłużnika, jak również elementów, które świadczyłyby, że odstąpienie od dochodzenia należnych MSZ odsetek wiązałoby się z interesem publicznym, opisała bowiem w uzasadnieniu wniosku jedynie korzyści ze zrealizowanego projektu "[...]", a także długotrwały proces akceptacji sprawozdania końcowego z realizacji projektu.

W dniu [...] czerwca 2013 r. do Ministra wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją nr [...]z dnia [...] maja 2013 r.

We wniosku Strona skarżąca wskazała na:

1) naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 64 ustawy o finansach publicznych,

2) niewłaściwą wykładnię art. 60 w zw. z art. 55 i 56 ustawy o finansach publicznych,

3) naruszenie przepisów procesowych poprzez naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Minister Spraw Zagranicznych postanowił uchylić w części decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. dotyczącą obowiązku zwrotu kwoty 4 360,00 zł z uwagi na interes publiczny. Organ uznał, że brak stanowiska MSZ w odpowiednim terminie w odniesieniu do pisma Skarżącej z dnia [...] listopada 2011 r., w którym Gmina ponownie zakwestionowała rozliczenie sprawozdania końcowego, miało wpływ na wysokość należności stanowiącej odsetki od kwoty głównej. Organ uznał za uzasadnione odstąpienie od naliczania odsetek od kwoty głównej 28 489,49 zł z tytułu niewykorzystanej części dotacji oraz od kwoty 683,62 zł tytułem niewykorzystanych odsetek narosłych od dotacji naliczanych w wysokości jak dla zaległości podatkowych począwszy od dnia 1 grudnia 2011 r. (początek kwartału następującego po kwartale w którym organ dokonał korekty akceptacji sprawozdania końcowego) do dnia 20 grudnia 2012 r. (data wpłaty należności głównej przez Skarżącą) i w konsekwencji zdecydował o umorzeniu kwoty 4 360,00 zł. W pozostałej części Minister utrzymał w mocy swoją decyzję wydaną w pierwszej instancji, tj. w zakresie odmowy umorzenia kwoty 13 721,00 zł.

Gmina [...] zaskarżyła wyżej wymienioną decyzję w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji nr [...] w zakresie odmowy umorzenia i orzeczenia do zwrotu kwoty 13 721,00 zł.

Zaskarżonej decyzji zarzucono :

1. naruszenie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. wprowadzającej ustawę o finansach publicznych polegające na jego niezastosowaniu i w konsekwencji wskazaniu w decyzji nr [...] utrzymanej następnie częściowo w mocy decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. jako podstawy orzeczenia o obowiązku zwrotu przez Gminę [...] kwoty odsetek w wysokości 18 081,00 zł art. 169 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych,

2. naruszenie art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji Podatkowej w zw. z art. 146 ust. 1 i ust 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 o finansach publicznych poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji naliczenie odsetek w ostatecznej wysokości 13 721,00 zł od kwoty głównej 28 489,49 zł z tytułu niewykorzystanej części dotacji oraz od kwoty 683,62 zł tytułem niewykorzystanych odsetek od dnia 16 stycznia 2008 r. do dnia 1 grudnia 2011 r., w sytuacji kiedy prowadzone przez Ministra Spraw Zagranicznych postępowanie miało charakter przewlekły i od daty jego wszczęcia do dnia doręczenia decyzji minął okres ponad pięciu lat. (od [...] marca 2008 r. do [...] maja 2013 r.),

3. naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji i niedostateczne uzasadnienie decyzji, z którego wynikałoby w jaki sposób ustalono kwotę będącą podstawą naliczania odsetek i z jakiego powodu organ uznał ostatecznie, że odsetki należą się do 1 grudnia 2011 r. (do dnia będącego początkiem kwartału następującego po kwartale, w którym organ dokonał korekty akceptacji sprawozdania końcowego dotyczącego dotacji), ewentualnie o:

4. naruszenie art. 56 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przewlekłe niczym nie uzasadnione prowadzenie postępowania w przedmiocie zwrotu decyzji przez okres ponad 5 lat nie uzasadnia umorzenia odsetek od zwróconych kwot dotacji ze względu na interes publiczny.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W sprawie zastosowanie mają zarówno przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2140, z późn. zm., dalej: u.f.p. z 2005r.), jak i ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 885, z późn. zm., dalej jako u.f.p. z 2009r.) oraz przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z p. zm., dalej jako k.p.a.) i ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749).

Na wstępie należy wskazać, że organy nieprawidłowo prowadziły postępowanie odnośnie określenia obowiązku zwrotu przez Gminę [...] kwoty 18 081,00 zł tytułem odsetek od kwoty głównej 28 489,00 zł, określonej jako część niewykorzystanej dotacji na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, nie zaś na podstawie przepisów ustawy o finansach publicznych z 2005 roku, albowiem zgodnie z treścią art. 113 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157 poz. 1241), do dotacji przekazanych do dnia 31 grudnia 2009r. zastosowanie mają postanowienia ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, uchylonej z dniem 31 grudnia 2009r., nie zaś przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

Art. 144 ust. 1 u.f.p. z 2005r. stanowi, że dotacje udzielone z budżetu państwa w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego lub w terminie określonym w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 157 ustawy, podlegają zwrotowi do budżetu państwa odpowiednio do dnia 15 lutego następnego roku albo w terminie 21 dni od dnia określonego w tym rozporządzeniu, zaś – wg ust. 3 tego przepisu - od kwot dotacji zwróconych po terminie, określonym w ust. 1 i 2, nalicza się odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, począwszy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin zwrotu dotacji.

Z kolei wg art. 145 ust. 1 u.f.p. z 2005r. dotacje udzielone z budżetu państwa:

1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,

2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości

- podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w terminie do dnia 28 lutego roku następującego po roku, w którym udzielono dotacji.

W ust. 2 tego przepisu określono, że dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania, natomiast zgodnie z ust. 3 dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej.

W ust. 4 określono, że zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości, a odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa nalicza się począwszy od dnia:

1) przekazania z budżetu państwa dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem;

2) stwierdzenia nieprawidłowego naliczenia lub nienależnego pobrania dotacji (art. 145 ust. 5 ustawy).

Stosownie zaś do przepisu art. 146 ust. 1 u.f.p. 2005 r. w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w art. 144 ust. 1 i 2 oraz art. 145 ust. 1, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki.

W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że stwierdzenie nieprawidłowego naliczenia lub nienależnego pobrania dotacji może nastąpić wyłącznie w decyzji dotyczącej zwrotu dotacji. Jest to bowiem zgodnie z art. 145 ust. 4 u.f.p. z 2005 r. jedna z przesłanek zarządzenia zwrotu dotacji. Wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu dotacji nie może być utożsamiane ze stwierdzeniem wystąpienia przesłanek uzasadniających zwrot dotacji w całości lub w części. Wszczęcie postępowania ma w takim przypadku na celu dopiero zbadanie czy owe przesłanki wystąpiły, zaś stwierdzenie wystąpienia lub nie wystąpienia przesłanek, to efekt wszczętego i przeprowadzonego postępowania (patrz: wyrok WSA w Olsztynie z dnia 8 lipca 2010r., sygn. akt I SA/Ol 360/10, LEX nr 673418). Natomiast pojęcie "stwierdzenie" użyte w art. 145 ust. 5 pkt 2 u.f.p. z 2005r. należy rozumieć jako rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu administracji I instancji. Z tą bowiem chwilą w sposób kategoryczny następuje konkretyzacja nieprawidłowo naliczonej kwoty dotacji lub kwoty dotacji pobranej nienależnie (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 listopada 2008r., sygn. akt V SA/Wa 544/08, LEX nr 528057).

Należy również wskazać, że stosownie do przepisu art. 146 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych w zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem art. 57 Ordynacji podatkowej.

Zatem zobowiązanie do zwrotu dotacji powstaje z mocy prawa stosownie do przepisu art. 21 § 1 pkt 1 w zw. z art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 144 ust. 1 lub art. 145 ust. 1 u.f.p. z 2005r., zaś sama decyzja w przedmiocie zwrotu dotacji ma charakter deklaratoryjny (art. 146 ust. 1 u.f.p. z 2005r.).

W rozpoznawanej sprawie można domniemywać, że obowiązek zwrotu winien powstać na mocy art. 144 u.f.p. z 2005r., albowiem w treści decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] maja 2013r. Minister określa odsetki od kwoty głównej "z tytułu niewykorzystanej części dotacji", jednakże konkretyzacja tego obowiązku winna nastąpić w decyzji wydanej przez odpowiedni organ, z powołaniem odpowiednich regulacji prawnych i nie może tego zastępować orzeczenie sądu administracyjnego.

Sąd pragnie wskazać, że organy w zaskarżonej decyzji naruszyły cyt. przepisy ustawy o finansach publicznych z 2005r., jak i ustawy o finansach publicznych z 2009r., albowiem jednocześnie dokonały - działając z urzędu - określenia obowiązku zwrotu odsetek od kwoty głównej z tytułu niewykorzystanej części dotacji (dokonując m.in. kwotowo określenia tej części dotacji), jak również - rozpatrując wniosek Skarżącej wniesiony w tym przedmiocie - rozstrzygnęły odnośnie umorzenia powstałej w ten sposób należności.

W świetle przepisów ustawy o finansach publicznych, zarówno wynikających z ustawy z 2005r., jak i z ustawy z 2009r., nie jest możliwe jednoczesne określenie zobowiązania do zwrotu dotacji i rozstrzygnięcie wniosku zobowiązanego do zwrotu należności odnośnie jej umorzenia. Obowiązek zwrotu dotacji w określonym wymiarze kwotowym (i odsetek, w tym określenia terminu do ich naliczania) musi bowiem najpierw zostać ustalony ostateczną decyzją organu (stosując odpowiednio art. 146 ust. 1 u.f.p. z 2005r. lub art. 169 ust. 6 u.f.p. z 2009r.) i dopiero wtedy, po określeniu wysokości należności, mogą one podlegać procedurze wszczętej na wniosek zobowiązanego odnośnie ich umorzenia (art. 64 w zw. z art. 60 pkt 1 u.f.p. z 2009r.).

Jednoczesne działanie organu, jak w rozpatrywanej sprawie, nie może podlegać aprobacie, albowiem jest przedwczesne i prowadzi do rozstrzygania sprawy co do umorzenia należności, która jeszcze nie została określona.

Dopiero po ostatecznym określeniu należności organ winien, zgodnie z przepisami ustawy o finansach publicznych, rozpatrzyć wniosek Skarżącej odnośnie umorzenia powstałej należności, biorąc pod uwagę argumentację Gminy i składane dowody odnośnie zaistnienia przesłanek do umorzenia, przy czym w rozpatrywanym przypadku postępowanie to winno toczyć się pod rządami przepisów ustawy o finansach publicznych z 27 sierpnia 2009r., albowiem wniosek został złożony przez Gminę [...] do Ministra Spraw Zagranicznych w 2012r.

Z uwagi na powyższe Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze.

Na zakończenie rozważań Sąd pragnie również wskazać, iż na mocy przepisu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, który to przepis ma zastosowanie w sprawie, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (dotacji). W konsekwencji w rozpatrywanej sprawie, skoro zobowiązanie do zwrotu dotacji powstaje stosownie do przepisu art. 21 § 1 pkt 1 w zw. z art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 144 ust. 1 lub art. 145 ust. 1 u.f.p. z 2005r. i w tym wypadku powstało w lutym 2008 r. (dotacja została przekazana w 2007 r.), zaś roszczenie o zwrot dotacji przedawnia się po upływie 5 lat licząc od 1 stycznia 2009 r., zaskarżona decyzja Ministra Finansów wydana została [...] lipca 2013 r. i doręczona Skarżącej w dniu 2 sierpnia 2013 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia.

Sąd jednocześnie wskazuje, iż organ – rozpoznając ponownie sprawę – winien z urzędu wziąć pod uwagę treść przytoczonych przepisów odnośnie przedawnienia.

Z tych wszystkich przyczyn organ winien dokonać ponownej oceny sprawy z uwzględnieniem wyżej wyrażonych poglądów w zakresie wykładni prawa materialnego, z zastosowaniem odpowiednich przepisów dotyczących postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie przesądzając ostatecznego merytorycznego wyniku sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135, art. 152 oraz art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.