Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1473/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 151 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] wymierzył L. W., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo "" (zwanego dalej: "Uczestnikiem postępowania"), karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie, w terminie od dnia [...]r. pasa drogowego drogi gminnej pl. [...] (działka nr [...] "dr" z obrębu), o łącznej powierzchni m2, pod dwa pojemniki na odzież używaną, bez zezwolenia zarządcy drogi.

2. L.W. nie zgodził się z rozstrzygnięciem Organu i złożył od niego odwołanie.

3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Zdaniem Kolegium konieczne było uzupełnienie materiału dowodowego poprzez bezsporne ustalenie, który z przedsiębiorców (ww. L.W. czy T A.R.) był odpowiedzialny za umieszczenie pojemników w pasie drogowym - czy właściciel czy też ich dzierżawca. Według Organu obowiązek uiszczenia opłaty, a także kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia obciąża wyłącznie podmiot, który jest w posiadaniu urządzenia umieszczonego w pasie drogowym.

4. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania w sprawie Organ

I instancji w dniu [...] r. wydał decyzję znak: [...], w której wymierzył Uczestnikowi postępowania karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie, w terminie od dnia [...]r., pasa drogowego drogi gminnej pl. [...] (działka nr "dr" z obrębu), o łącznej powierzchni m2 pod dwa pojemniki na odzież używaną, bez zezwolenia zarządcy drogi. W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji wskazał, że podczas kontroli ww. pasa drogowego, przeprowadzonej w dniu [...]r., stwierdzono ustawienie w jego obrębie dwóch pojemników na odzież używaną w lokalizacji wskazanej na znajdującym się w aktach sprawy planie sytuacyjnym. Wykonano pomiary i ustalono powierzchnię zajęcia - m2.

Organ I instancji co do kwestii lokalizacji pojemnika w pasie drogowym wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się oryginał mapy zasadniczej w skali [...] pochodzący z MO D G i K , przedstawiający fragment pasa drogowego pl. N., na którym pojemniki były ustawione. Zatrudniony w ośrodku uprawniony geodeta wyznaczył na mapie granice działki nr [...] "dr" z obrębu [...] oraz udostępnił oryginał wypisu z ewidencji gruntów i budynków dla tej działki. Zdaniem Organu taka dokumentacja jest wystarczająca do udowodnienia przebiegu granic pasa drogowego pl. [...] na przedmiotowym odcinku drogi. Rozmieszczenie ww. obiektów na mapie zasadniczej w skali 1:500, położenie pojemnika względem krawędzi jezdni i ogrodzenia posesji oraz ustalone parametry pojemnika (wymiary) jasno wskazywały, w ocenie Organu I instancji, iż znajdowały się one w granicach działki ewidencyjnej [...] "dr" z obrębu [...], tym samym w granicach pasa drogowego pl. [...].

Organ I instancji przedstawił w formie tabeli sposób wyliczenia kary za zajęcie pasa drogowego, powołując się na § 7 ust. 4 pkt 2 lit. b uchwały Nr XXVIII/567/04 Rady Miasta z dnia 8 listopada 2004 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za pojęcie pasa drogowego (Dz. U. Województwa z 2004 r., Nr 85, poz. 12 ze zm.). Zgodnie z ww. przepisem stawka opłaty za każdy dzień zajęcia 1 m2 pasa drogowego w celu ustawienia pojemnika na drodze gminnej, na innym elemencie pasa drogowego niż jezdnia wynosiła [...] zł.

5. We wniesionym odwołaniu Uczestnik postępowania zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

– art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2015 roku, poz. 267 ze zm. - zwanej dalej: "K.p.a.") poprzez uznanie, że Uczestnik postępowania jest odpowiedzialny za ustawienie pojemników w pasie drogowym w okresie od dnia [...] oraz od dnia [...] r., w sytuacji gdy podmiotami odpowiedzialnymi są dzierżawcy pojemników,

– art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, a w szczególności jakie elementy pasów drogowych zajmowały sporne pojemniki oraz nieustalenia w jakich konkretnie dniach sporne pojemniki znajdowały się w pasie drogowym, a przyjęcie domniemania, że pojemniki znajdowały się w sposób ciągły w pasie drogowym w okresach pomiędzy ich kontrolami, a co za tym idzie oparcie się

na domniemaniu ciągłości umiejscowienia pojemników w pasie drogowym, bez ustalenia czy pojemniki rzeczywiście w każdym z tych dni były umieszczone w pasach drogowych;

– art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r.

o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260 ze zm. – zwanej dalej: "u.d.p.") poprzez obciążenie Uczestnika postępowania karami za zajęcie pasa drogowego, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynikało czy tereny zajęte przez sporne pojemniki stanowiły elementy pasa drogowego;

– art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 4 u.d.p. poprzez obciążenie Uczestnika postępowania za dni zajęcia pasa drogowego, podczas gdy

ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że pas drogowy zajęty był co najwyżej w dniach, w których odbywały się oględziny pasa drogowego.

Wskazując na powyższe, wyżej wymieniony wniósł o uchylnie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy Organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

6. Decyzją z dnia [...] Organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i wymierzył Uczestnikowi postępowania, karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie, w terminie od dnia [...] r., ww. pasa drogowego drogi gminnej, o łącznej powierzchni 2 m2, pod dwa pojemniki na odzież używaną, bez zezwolenia zarządcy drogi. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie, należy zwrócić uwagę, iż zajęcie przez skonkretyzowany podmiot pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim określonego obiektu, ma miejsce niezależnie od tego czy umieszczony obiekt stanowi własność danego podmiotu. Decydujące w kwestii orzeczenia o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia (art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p.) jest ustalenie kto zajmuje pas drogowy w sposób niedozwolony i przez jaki czas.

Organ II instancji stwierdził, że z dokumentacji przesłanej w załączeniu

do odwołania wynika, że Uczestnik postępowania zawarł umowy dzierżawy pojemników:

– w dniu [...] r. z S. C. (kopia umowy) - umowa wygasła

w dniu [..] r. (oświadczenie o wygaśnięciu umowy) oraz

– w dniu [...] r. z A. R. (kopia umowy, na której został zmieniony rok jej zawarcia z [...]) - umowa wygasła w dniu [...] r. (oświadczenie o wygaśnięciu umowy).

Powyższe oświadczenia podpisane przez strony umowy oraz korespondencja zgromadzona w aktach sprawy, tj. pismo L.W. z dnia [...] r., pismo A.R. z dnia [...] r. (pozbawione odręcznego podpisu) - zdaniem Organu II instancji - dowodzą słuszności twierdzenia Uczestnika postępowania, że umowa dzierżawy pojemników zawarta pomiędzy nim A.R. została podpisana w dniu [...] r., nie zaś jak twierdzi Organ I instancji w dniu [...] r. W ocenie Kolegium poprawienie daty na umowie nie uzasadnia domniemania sfałszowania dokumentu. Takie domniemanie mogłoby być uzasadnione w razie rozbieżności w zapisie daty na dokumencie oryginalnym i jego kserokopii. Tymczasem w aktach sprawy znajdują się dwie kopie umowy opatrzone dwiema różnymi datami.

Tym samym – zdaniem Organu II instancji - stwierdzić należało bezspornie,

że w okresie obowiązywania ww. umów dzierżawy, to dzierżawcy pojemników

na odzież byli podmiotami faktycznie zajmującymi pas drogowy. Natomiast w okresie pomiędzy wygaśnięciem umowy zawartej z S. C. – [...] r., a zawarciem umowy z A.R. – [...] r., tj. w okresie od dnia [...] r. faktycznym sprawcą zajęcia ww. pasa drogowego drogi gminnej pod dwa pojemniki na odzież używaną był Uczestnik postępowania.

Odnosząc się do podniesionego przez Uczestnika postępowania zarzutu,

że Organ I instancji nie ustalił granic pasa drogowego drogi gminnej pl. [...]

, Kolegium stwierdziło, iż nie znajduje on uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z akt sprawy wynika bowiem, że pojemniki na odzież używaną znajdowały się w granicach ww. pasa drogowego drogi gminnej. Twierdzenie Organu I instancji co do lokalizacji na ww. terenach kontenerów znajduje swoje oparcie w zawartych w aktach sprawy protokołach z przeprowadzonych kontroli, wydrukach zdjęć wykonanych w dniu kontroli oraz protokole z oględzin. Co więcej, utrwalona na zdjęciach lokalizacja przedmiotowych pojemników, odniesiona została do odpowiedniego dokumentu geodezyjnego (mapy zasadniczej) z naniesionymi liniami rozgraniczającymi drogę. W aktach sprawy znajduje się mapa otoczenia fragmentu ww. drogi publicznej, zawierająca dane co do jej dokładnej skali i aktualności, podpisana przez uprawnionego pracownika, co umożliwia zweryfikowanie twierdzenia Organu, co do stwierdzonych lokalizacji pojemników.

W ocenie Organu nie budzi również wątpliwości fakt, że droga gminna plac [...] posiada status drogi publicznej (gminnej). Powyższe wynika z postanowień uchwały Nr EK/169/11 Rady Miasta z dnia 27 czerwca 2011 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg gminnych w Mieście (Dz. Urz. Województwa Nr 92, poz. 1667) - l.p. [...]0 załącznika do ww. aktu.

Odnośnie do podniesionego zarzutu oparcia decyzji na domniemaniu winy, sprowadzającym się do założenia ciągłości pozostawania pojemnika w miejscu stwierdzonego jego usytuowania podczas przeprowadzenia kontroli pasa drogowego, Organ II instancji wskazał, że nie można zgodzić się z twierdzeniami, iż okres zajęcia pasa drogowego winien opiewać tylko na dni przypadające na dokonanie czynności kontroli, czy też oględzin miejsca usytuowania pojemników. Przyjęcie interpretacji Uczestnika postępowania byłoby równoznaczne z zaakceptowaniem potencjalnej sytuacji, w której skarżący pomiędzy wykonywanymi przez organ kontrolami usuwa kontener na odzież używaną, aby zamieścić go ponownie w dniach przeprowadzanej inspekcji, notabene nie znając terminów jej przeprowadzenia.

Z treści dokumentów załączonych do akt sprawy jednoznacznie wynika,

że miejscem umieszczenia pojemników na odzież było miejsce w granicach pasa drogowego ww. drogi gminnej. Organ zauważył, że Uczestnik postępowania na etapie postępowania administracyjnego nie zgłaszał w powyższym zakresie żadnych wniosków dowodowych, natomiast zakwestionował dokonane w postępowaniu administracyjnym ustalenia. Powiadomiony o terminie oględzin nie wziął w nich udziału, chociaż mógł na miejscu poczynić spostrzeżenia co do położenia pojemników na odzież używaną.

Organ II instancji wskazał, że karę ustalono zgodnie z § 7 ust. 4 pkt 2a Uchwały Nr XXVlII/567/04 Rady Miasta z dnia 08 listopada 2004 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego. Zgodnie z nim kara za zajęcie pasa drogowego za 6 dni w celu ustawienia pojemnika na drodze gminnej, na innym elemencie pasa drogowego niż jezdnia wyniosła [...] zł.

Organ II instancji odnosząc się do okoliczności sfałszowania daty zawarcia umowy (poprawiono rok "" na "") wskazał, że okoliczność taka, aby mogła zostać wzięta pod uwagę przez organ administracji to sfałszowanie dowodu bądź popełnienie przestępstwa musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu.

7. W piśmie z dnia 22 listopada 2016 r. Prokurator Okręgowy wniósł skargę na decyzję Organu II instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił wydanie jej

z mającym wpływ na jej treść naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 oraz art. 80 K.p.a., polegającym na wydaniu orzeczenia bez zgromadzenia

i rozpatrzenia kompletnego materiału dowodowego, niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy zmierzających do ustalenia podmiotu, który faktycznie zajmował pas drogowy w okresie od [...] r. oraz oparciu orzeczenia na dowolnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci dołączonych przez stronę umów zawartych przez L.W. z A.R. i S. C. jako umów dzierżawy, podczas gdy z ich treści wynika, że mają one charakter umów świadczenie usług, skutkiem czego przyjęte zostało, że L.W. odpowiada za zajęcie pasa drogowego jedynie w okresie od [...] r. W związku z powyższym Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Organu II instancji z dnia [...] r. i poprzedzającej ją decyzji.

8. W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zajęte w sprawie. Jednocześnie ustosunkował się do zarzutów podniesionych w skardze, uznając je za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

9. Sąd administracyjny przeprowadza kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia

w zakresie jego zgodności z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony

na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.). W związku z powyższym,

aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Badając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

10. Prokurator we wniesionej skardze zarzucił Organowi II instancji wydanie decyzji z mającym wpływ na jej treść naruszeniem przepisów procesowych, wskutek czego błędnie przyjął, że L.W. odpowiada za zajęcie pasa drogowego jedynie w okresie od [...] r. Z takim stanowiskiem Skarżącego nie można się zgodzić. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie Organ prowadził postępowanie dowodowe z poszanowaniem zasad procesowych wyrażonych w art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a., w wyniku czego ustalił prawidłowy stan faktyczny sprawy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Organy wywiązały się z nałożonego na nie obowiązku określonego w art. 7 i stanowiącym jego rozwinięcie art. 77 § 1 K.p.a., albowiem podjęły wszelkie czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (zgromadziły uwierzytelnione umowy dzierżawy, oświadczenia o wygaśnięciu umowy). Ponadto, Organy zebrawszy wyczerpujący materiał dowodowy, następnie rozpatrzyły go, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Przy czym należy zauważyć, że Organy oceniły nie tylko poszczególne dowody, ale rozpatrzyły cały materiał dowodowy, mając na uwadze wszystkie dowody we wzajemnym powiązaniu, postępując zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 K.p.a. Organy działały zgodnie z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej.

11. Odnosząc się szczegółowo do podjętych przez Organy czynności i oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, należy mieć na uwadze podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji z dnia [...] r., jak i decyzji ją poprzedzającej. Podstawę tę stanowił przepis art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p.,

w myśl, którego za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi (...)

- zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną

w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.

Stosownie do postanowień art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z ust. 2 pkt 2 art. 40 u.d.p. zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam.

Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że w przypadku zajęcia pasa drogowego na cele wskazane w tej ustawie, konieczne jest uzyskanie zezwolenia zarządcy drogi. Natomiast zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi podlega karze. Karę tę wymierza zarządca drogi, a jej istotą jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta jest skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Dlatego też okoliczności faktyczne, które uzasadniać mają wymierzenie stosownej kary administracyjnej, ustalone muszą zostać w toku postępowania administracyjnego w sposób nie budzący wątpliwości.

12. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie Organ sprostał stawianym

mu wymaganiom. Wskazać należy, że skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że odpowiedzialność administracyjna za zajęcie pasa drogowego powinna obciążać podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy bez zezwolenia, ponieważ do wymierzenia kary pieniężnej istotne jest kto dokonał faktycznego zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z ruchem drogowym, bez uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p. Podnosi się przy tym, że postępowania administracyjne prowadzone w sprawach kar za zajęcie pasa drogowego dostarczyły przykładów, w których nie ustalano wprost sprawcy czynu zabronionego przez prawo, a więc tego, kto faktycznie zajął pas drogowy, lecz odpowiedzialność administracyjną przypisywano automatycznie podmiotowi, który zdaniem organów powinien był wystąpić do zarządcy drogi o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. Tymczasem konstruowanie takiego "domniemania" w postępowaniu nakładającym karę pieniężną za nielegalne zajęcie pasa drogowego nie ma dostatecznych podstaw prawnych. Obowiązkiem organów jest bowiem najpierw ustalenie faktycznego sprawcy zajęcia drogowego, a dopiero później – gdy dokonujący zajęcia pasa drogowego nie wylegitymuje się stosownym zezwoleniem zarządcy drogi albo nie wykaże, że dokonane zajęcie nie odpowiada żadnemu z pozostałych przypadków ujętych w zamkniętym katalogu art. 40 ust. 2 u.d.p. – zastosowanie sankcji administracyjnej wobec sprawcy. Legitymowanym w sprawie odpowiedzialności administracyjnej za zajęcie pasa drogowego powinien być zatem każdorazowo faktyczny sprawca czynu objętego sankcją w postaci kary pieniężnej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 993/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. III SA/Wr 227/11 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2012 r., sygn. II SA/Ol 1049/11, wyroki dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

13. Odnosząc powyższe okoliczności do rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w zakresie wystarczającym do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego, Organ II instancji słusznie uznał, że Uczestnikowi postępowania należało wymierzyć karę pieniężną

w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej w okresie od dnia

[...] r., pod dwa pojemniki na odzież używaną, bez zezwolenia zarządcy drogi.

Jak trafnie zauważył Organ zajęcie przez skonkretyzowany podmiot pasa drogowego, poprzez umieszczenie w nim określonego obiektu, ma miejsce niezależnie od tego czy umieszczony obiekt stanowi własność danego podmiotu. Analizując umowy zawarte przez L.W. z dnia [...] r. (z S. C.) i z dnia [...]r. (z A.R.) oraz (odpowiednio) oświadczenia o wygaśnięciu umowy w dniu [...] r., a także pismo L.W. z dnia [...] r., pismo A.R. z dnia [...] r. (pozbawione odręcznego podpisu) prawidłowo Organ ustalił, że umowa dzierżawy pojemników zawarta pomiędzy Uczestnikiem postępowania a A.R. została podpisana w dniu [...] r., nie zaś jak stwierdził Organ I instancji w dniu [...] r.

Na aprobatę zasługuje stanowisko Organu II instancji, który uznał,

że poprawienie daty na umowie nie świadczy samo w sobie o tym, że dokument ten został sfałszowany. Zauważyć należy, że z okoliczności sprawy wynika, iż w sprawie ewentualnego fałszerstwa umowy nie wypowiedział się sąd karny. Nie toczyło się też jakiekolwiek inne postępowanie w przedmiocie sfałszowania umowy. Sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu. Jedynie potwierdzenie wyrokiem fałszerstwa samej umowy, mogłoby usunąć jakiekolwiek wątpliwości co do słuszności rozstrzygnięcia Organu II instancji. Zatem stwierdzić należy, że Organ w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, zebrał materiał dowodowy, który następnie bez przekroczenia ustawowych granic, poddał rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Zdaniem Sądu w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie zachodziła konieczność przeprowadzenia dowodów celem wyjaśnienia czy rzeczywiście umowa taka została zawarta, a jeśli tak to kiedy oraz w jakiej dacie faktycznie nastąpiło jej wygaśnięcie.

14. Wobec powyższego, na podstawie przytoczonych powyżej przepisów

za uprawnione należy uznać twierdzenie Organu II instancji, że w okresie obowiązywania omówionych powyżej umów dzierżawy, to dzierżawcy pojemników

na odzież byli podmiotami faktycznie zajmującymi pas drogowy. Zauważyć w tym miejscu należy, że z postanowień obu zawartych umów (§ 3 pkt 1 lit. b) wprost wynika, że zleceniobiorca (dzierżawca) zobowiązał się m.in. do "przemieszczania i/lub umieszczenia pojemników w innych miejscach, przy czym ZLECENIOBIORCA odpowiedzialny jest za ustalenie z dysponentem gruntu dokładnego miejsca ustawienia pojemników". Z zapisu tego wynika, że to dzierżawca (A. R. lub S. C.) będący faktycznym dysponentem pojemników, był zobowiązany do uzgodnienia miejsca ich położenia z faktycznym dysponentem gruntu. Co również, zdaniem Sądu, uzasadniania nałożenie kary na podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy. W ocenie Sądu o braku prawidłowej oceny umów nie świadczy zamienne posługiwanie się w nich terminami: "dzierżawca" i "zleceniobiorca".

15. Reasumując, wskazać należy, że wbrew twierdzeniom Skarżącego,

za dowód sfałszowania umowy nie można uznać zmiany daty zawarcia umowy poprzez poprawienie roku (z [...] r.) czy braku stosownych podpisów

(na oświadczeniu i umowie z dnia [...] r. podpis A.R. się różnią). Okoliczność ta powinna być stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu. Zatem na podstawie wyczerpująco i prawidłowo zebranego materiału dowodowego, słusznie Organ stwierdził, że w okresie pomiędzy wygaśnięciem umowy zawartej z S. C. – w dniu [...]r., a zawarciem umowy z A.R. – w dniu [...] r. faktycznym sprawcą zajęcia pasa drogowego drogi gminnej był Uczestnik postępowania. Według Sądu nie było potrzeby przeprowadzenia dodatkowych czynności procesowych na okoliczność daty zawarcia i wygaśnięcia poszczególnych umów oraz na okoliczność przez kogo i kiedy pojemniki zostały umieszczone w pasie drogowym.

16. Mając na względzie wszystkie powyżej omówione okoliczności, sąd uznał,

że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.