Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 1943/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 199, art. 246 par. 2, art. 165
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 10, art. 11 ust. 1, art. 312
journal: Dz.U. 2012 poz 1112
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze - tekst jednolity.
article: art. 2.
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. sp. z o.o. z siedzibą w N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1282/13 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia 18 czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od gier za sierpień 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z dnia 9 października 2014 r., I SA/Kr 1282/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek A. sp. z o.o. z siedzibą w N. (dalej: spółka lub skarżąca) o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie (dalej: Dyrektor IC) z dnia 18 czerwca 2013 r. w przedmiocie podatku od gier za sierpień 2010 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 245 § 1 i 3, art. 246 § 2 pkt 2 i art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.). Postanowienie jest dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

2. Przebieg postępowania przed Sądem pierwszej instancji:

2.1. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie WSA w Krakowie podał, że zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2014 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w Krakowie wezwał spółkę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej wniesionej od postanowienia WSA w Krakowie z dnia 9 maja 2014., odrzucającego skargę na ww. decyzję Dyrektora IC z powodu jej nieopłacenia.

2.2. W terminie na uiszczenie wpisu spółka złożyła na urzędowym formularzu PPPr wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że z uwagi na zmianę przepisów regulujących działalność w sektorze gier i zakładów wzajemnych znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Nowa ustawa spowodowała, że posiadane przez nią automaty stały się rzeczami bez wartości, których w obecnym stanie prawnym obowiązującym w Polsce jak i za granicą nie da się sprzedać.

Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPPr wynika, że wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych spółki wynosi 2.500.000 zł, wartość środków trwałych wynosi 4.657.599,66 zł. Za ostatni rok obrotowy według bilansu spółka wykazała stratę w wysokości 888.485,30 zł. Spółka wskazała, że posiada dwa rachunki bankowe, które zostały zajęte w postępowaniu zabezpieczającym każdy do wysokości 6.626.868,86 zł. Saldo na powyższych rachunkach bankowych wynosi 0 zł.

2.3. Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2014 r. Referendarz sądowy WSA w Krakowie odmówił spółce przyznania prawa pomocy.

2.4. W sprzeciwie od powyższego postanowienia spółka zarzuciła naruszenie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 10 i 11 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2012 r. poz. 1112 ze zm.; dalej: p.u.n.), poprzez bezzasadne odmówienie zastosowania wobec skarżącej dobrodziejstwa zwolnienia z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi, w sytuacji gdy strona w stanie upadłości nie dysponuje kwotą wymaganą do zapłaty wpisów sądowych w wielu sprawach i kwoty tej nie jest w stanie zgromadzić.

Skarżąca podała, że w dniu 11 lutego 2014 r. została postawiona w stan upadłości, na dowód czego wraz ze skargą kasacyjną złożyła stosowne postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia (VIII GU 212/13/S), dlatego winna to być okoliczność przemawiająca za przyznaniem prawa pomocy. Podała, że przywołane przez Referendarza sądowego WSA w Krakowie wielomilionowe obroty skarżącej w ostatnim okresie działalności, mają taki wymiar jedynie w ujęciu księgowym. Wskazana kwota stanowi bowiem sumę wszystkich wpłat do automatów do gier eksploatowanych przez skarżącą w całym kraju. Kwocie tej odpowiada - również wyłącznie księgowa, wielomilionowa wartość wygranych wypłaconych z tych automatów. Wysokie obroty są zatem wynikiem polityki rachunkowości, wymuszonej przez administrację podatkową. Ponadto, wartość wpływów skarżącej musi zostać skorygowana o podatek od gier, który w omawianym okresie wyniósł 600.000 zł (2.000 zł x 300 urządzeń ).

3. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (Sądu pierwszej instancji):

3.1. Odmawiając przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro dostępność do sądu wymaga z natury rzeczy posiadania środków finansowych, posiadanie tych środków staje się istotnym składnikiem prowadzonej działalności. Oznacza to, że w procedurze planowania wydatków związanych z prowadzoną działalnością podmioty, przewidując realizację swoich praw przed sądem, powinny uwzględniać także konieczność posiadania środków na prowadzenie procesu sądowego (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 9 lipca 1992 r., I ACz 393/92, Wokanda z 1993 r., nr 2, s. 32). Zapobiegliwości i przezorności w zakresie zabezpieczenia środków na ponoszenie kosztów sądowych należy szczególnie wymagać od osób toczących spory sądowe w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, która wiąże się z ryzykiem ponoszenia wszystkich związanych z nią konsekwencji, w tym kosztów - także sądowych. Tak więc strona jako spółka powinna w procedurze planowania uwzględnić również ewentualność uczestnictwa w procesach sądowych związanych z prowadzoną działalnością i poczynić konieczne oszczędności na ten cel (tak: postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2004 r., FZ 131/04, niepublik.).

W myśl art. 165 p.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Jeżeli po uprawomocnieniu się postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów sądowych złożono ponowny wniosek w tym samym przedmiocie, podlega on zatem merytorycznemu rozpoznaniu. Wniosek należy uwzględnić, jeśli w wyniku zmiany okoliczności doszło do spełnienia przesłanek potrzebnych do przyznania prawa pomocy. Badając przesłanki zastosowania w okolicznościach danej sprawy art. 165 p.p.s.a. sąd jest zobowiązany do porównania wniosku złożonego pierwotnie i argumentacji przywoływanej przez wnioskodawcę w toku pierwotnego postępowania o przyznanie prawa pomocy z powtórnym wnioskiem w tym zakresie. Odmienna ocena sytuacji materialnej wnioskodawcy przy rozpatrywaniu kolejnego wniosku jest możliwa wyłącznie po zmianie istotnych okoliczności (w szczególności sytuacji finansowej strony), mających wpływ na tę ocenę. Stwierdzone różnice w powoływanych przez wnioskodawcę okolicznościach mogą zostać uznane za nieistotne (por. postanowienie NSA z dnia 4 marca 2014 r., I OZ 140/14; publik.: www.orzeczenia.gov.pl).

3.2. Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt konkretnej sprawy, w pierwszej kolejności WSA w Krakowie wskazał, że rozpatrywany obecnie wniosek o przyznanie prawa pomocy jest kolejnym już (drugim) wnioskiem w tym przedmiocie w tej samej sprawie. W zakresie pierwszego wniosku WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 14 stycznia 2014 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy, zaś Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie strony na powyższe postanowienie, co czyni postanowienie w kwestii prawa pomocy prawomocnym. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Wspomniana moc wiążąca orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Kraków 2006, s. 365). Oznacza to, że aktualny wniosek skarżącej należało potraktować jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia odmawiającego przyznania prawa, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w toczącym się postępowaniu.

Aktualny wniosek strony o przyznanie prawa pomocy zawiera tożsame informacje, jakie zawierał pierwotny wniosek skarżącej. Spółka ponownie podała, że wysokość jej kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych wynosi 2.500.000 zł, a wartość środków trwałych 4.657.599,66 zł. Za ostatni rok obrotowy według bilansu spółka wykazała stratę w wysokości 888.485,30 zł. Spółka wskazała, że posiada dwa rachunki bankowe, które zostały zajęte w postępowaniu zabezpieczającym, a saldo ich wynosi 0 zł. Również argumentacja spółki w zakresie wpływu zmiany przepisów na jej działalność, ponoszonych kosztów tej działalności, niemożliwości spieniężenia automatów do gier, czy wielości toczących się spraw była już oceniana przez NSA i nie może podlegać powtórnej ocenie.

Jednocześnie dla uzasadnienia zmiany okoliczności sprawy, w myśl art. 165 p.p.s.a. spółka powołała się na fakt ogłoszenia przez Sąd Rejonowy dla Krakowa - Śródmieścia upadłości spółki z możliwością zawarcia układu. W ocenie Sądu pierwszej instancji powyższe orzeczenie nie uzasadniało przyznania prawa pomocy. Samo w sobie bowiem nie stanowi o złej kondycji finansowej spółki. Wobec spółki została wprawdzie ogłoszona upadłość, ale - co należy podkreślić - z możliwością zawarcia układu. Spółka nie została zatem pozbawiona możliwości zarządu swym majątkiem. Ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu stwarza bowiem możliwość kontynuowania działalności i nie uzasadnia automatycznie priorytetu zobowiązań prywatnoprawnych względem danin publicznych. Nie powoduje również automatycznego zwolnienia spółki od ponoszenia kosztów sądowych. Stosownie do art. 10 w związku z art. 11 ust. 1 p.n.u. przyczyną ogłoszenia upadłości jest niewypłacalność dłużnika rozumiana jako niewykonywanie swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. W doktrynie przyjmuje się, że dla określenia, czy dłużnik jest niewypłacalny, nieistotne jest, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań pieniężnych czy też tylko niektórych z nich. Nieistotny też jest rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań. Tak rozumiana "niewypłacalność" nie jest więc tożsama z brakiem środków na dalsze funkcjonowanie przedsiębiorstwa upadłego. Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia są przyczyny niewykonywania zobowiązań z uwagi na to, że nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza niewypłacalność dłużnika w rozumieniu art. 11 p.n.u. Postępowanie układowe ma charakter pojednawczy. Sprawdzenie wierzytelności nie ma charakteru dochodzenia roszczeń wierzycieli od dłużnika. Ma ono na celu ustalenie istnienia wierzytelności, które są objęte postępowaniem układowym. Sprawdzone wierzytelności wpisywane są na listę wierzytelności. Od tego momentu wierzyciel otrzymuje prawo uczestniczenia w zgromadzeniu wierzycieli. Otwarcie postępowania układowego nie stanowi przeszkody w prowadzeniu postępowań sądowych na rzecz lub przeciwko dłużnikowi. Istnieje możliwość wszczęcia procesów w sprawach wierzytelności objętych postępowaniem układowym. Dłużnik ma możliwość dojścia z wierzycielami do porozumienia, a przez to kontynuowania swojej działalności, natomiast wierzyciele mają szansę odzyskania własnych należności bez ponoszenia kosztów (zob. A. Jakubiak-Mirończuk, Postępowanie upadłościowe i naprawcze, [w:] Alternatywne a sądowe rozstrzyganie sporów sądowych, Lex nr 81308).

Ponadto WSA w Krakowie zauważył, że wraz ze skargą kasacyjną skarżąca złożyła samą sentencję postanowienia o ogłoszeniu jej upadłości, bez uzasadnienia. Jednakże z postanowienia WSA w Krakowie z dnia 20 maja 2014 r., I SA/Kr 2127/13 (dostępne na www.orzeczenia.gov.pl), odmawiającego spółce przyznania prawa pomocy, wynika, że w postępowaniu upadłościowym spółka zaprezentowała propozycje układowe, które zakładają spłatę zobowiązań z dochodów pochodzących z prowadzonej działalności, która to działalność powinna umożliwić również pokrywanie bieżących kosztów funkcjonowania przedsiębiorstwa. Z uzasadnienia powyższego postanowienia WSA w Krakowie wynika także, że w postanowieniu o ogłoszeniu upadłości spółki wskazano w szczególności, że w skład majątku dłużnika wchodzi prawo użytkowania wieczystego nieruchomości, ponadto ruchomości oraz należności o łącznej wartości szacunkowej (według tymczasowego nadzorcy sądowego) w kwocie 5.704.515,94 zł.

Podsumowując, WSA w Krakowie stwierdził, że sytuacja majątkowa strony (wielkość posiadanego majątku, rozmiar prowadzonej działalności, jak również wysokość przychodów spółki) nie uzasadnia zwolnienia od kosztów sądowych, nawet przy przyjęciu, że spółka prowadzi szereg postępowań sądowych. Jednocześnie, w ocenie Sądu, nie doszło do takiej zmiany okoliczności sprawy, która uzasadniałyby zmianę w trybie art. 165 p.p.s.a. wydanego wcześniej postanowienia dotyczącego prawa pomocy.

4. Stanowisko spółki w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym:

4.1. Wnosząc do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na ww. postanowienie WSA w Krakowie, spółka (reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego) zaskarżyła je w całości i zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art.11 p.n.u., poprzez bezzasadne odmówienie zastosowania wobec skarżącej dobrodziejstwa zwolnienia z obowiązku z uiszczenia wpisu od skargi w sytuacji, gdy strona w stanie upadłości obiektywnie nie dysponuje kwotą wymaganą od niej do zapłaty wpisów sądowych w wielu sprawach i w żadnym razie kwoty tej nie jest w stanie zgromadzić. Spółka wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie jej z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej.

Uzasadniając zażalenie spółka podniosła, że przywołane przez Sąd pierwszej instancji wielomilionowe obroty spółki w ostatnim okresie działalności, wykazane przy wniosku o przyznanie prawa pomocy, mają tak dużą wartość tylko w ujęciu księgowym, a w żadnym razie nie w realnym wymiarze wpływów do spółki. Wskazana kwota stanowi bowiem sumę wszystkich wpłat do automatów do gier eksploatowanych przez stronę w całym kraju. Kwocie tej odpowiada natomiast, również wyłącznie księgowa, zbliżona, wielomilionowa wartość wygranych wypłaconych z owych automatów. Wysokie obroty są zatem wynikiem polityki rachunkowości, wymuszonej przez administrację podatkową, ale zdecydowanie przerysowują obraz rzeczywistego rozmiaru działalności prowadzonej przez spółkę. Wartość wpływów do spółki skorygowana musi zostać dodatkowo o podatek od gier, który w omawianym okresie wyniósł ryczałtowo 2.000 zł od każdego urządzenia miesięcznie, czyli przy 300 urządzeniach ok. 600.000 zł należności odprowadzanych każdego miesiąca.

Odwołując się do art. 10 i art. 11 p.u.n. spółka stwierdziła, że na tle postanowienia sądu gospodarczego jasnym jest, że spółka postawiona została w taki stan albowiem nie była w stanie wykonywać swoich wymagalnych zobowiązań. Ten niepodważalny fakt został jednak czytelnie zignorowany przez Sąd pierwszej instancji, który zaakcentował w swoim orzeczeniu jedynie fakt dalszego prowadzenia działalności przez spółkę - co jednak w okolicznościach sprawy jest nieistotne z punktu widzenia regulacji art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Fakt wykonywania działalności może mieć bowiem znaczenie tylko na tle art. 13 p.u.n., jeśli bowiem brak byłoby jakiejkolwiek aktywności i związanego z tym majątku spółki, to nie można byłoby ogłosić jej upadłości. Oznaczałoby to faktyczny kres działalności przedsiębiorstwa, które po prostu utraciłoby już całkowicie zdolność do prowadzenia jakiejkolwiek aktywności operacyjnej. Wprawdzie spółka w tak dramatycznej sytuacji jeszcze się nie znalazła i czyni wielokierunkowe starania, by jej uniknąć, jednakże taka jej aktywność ewidentnie nie znajduje zrozumienia w sądach administracyjnych, które odmawiają takiemu upadłemu przedsiębiorstwu przywilejów płynących z "prawa ubogich", przecząc tym sposobem sensowi i znaczeniu prawnemu tej szczególnej formy wsparcia państwa dla podmiotu prywatnego znajdującego się w sytuacji ekonomicznej zapaści. W ocenie spółki, jeśli dla Sądu pierwszej instancji stan upadłości nie jest uzasadnieniem wystarczającym dla przyznania zwolnienia od kosztów sądowych w części, to zadać należy pytanie, czy istnieje dla niego jakiś taki stan ekonomiczny, w którym owo dobrodziejstwo mogłoby zostać przyznane, czy też "prawo ubogich" jest w przypadku spółek kapitałowych instytucją faktycznie martwą, istniejącą wyłącznie dla stworzenia pozorów dostępności do sądu.

4.2. Pismem z dnia 17 grudnia 2014 r. (data wpływu) syndyk masy upładłości spółki przedłożył kopię sentencji postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa-Środmieścia w Krakowie z dnia 14 listopada 2014 r., VIII GUp 5/14/S, którym postanowiono: (1) zmienić sposób prowadzenia postępowania upadłościowego z postępowania z możliwością zawarcia układu na postępowanie obejmujące likwidację majątku upadłego, (2) odwołać dotychczasowego nadzorcę sądowego, (3) powołać syndyka w osobie Mirosława Szarańca, (4) oddalić wniosek wierzyciela spółki o uchylenie zarządu własnego upadłego oraz ustanowienie zarządcy.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, a rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu, w związku z tym zażalenie podlega oddaleniu. Wbrew twierdzeniom spółki, które przedstawiła w zażaleniu, należy ocenić jako prawidłową konstatację Sądu pierwszej instancji, że nie wykazała ona, iż jej sytuacja finansowa uzasadnia przyznanie prawa pomocy, a zatem w świetle art. 165 p.p.s.a. nie zaistniały powody zmiany wcześniejszego postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym.

5.2. Stosownie do art. 199 p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy, jako odstępstwo od tej zasady, będące przerzuceniem kosztów na ogół społeczeństwa, może być zastosowane jedynie w przypadkach wyjątkowych, kiedy strona wykaże w sposób jednoznaczny spełnienie przesłanek określonych w art. 246 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 5 grudnia 2013 r., II FZ 1102/13 – dotyczące tożsamej sprawy Spółki; z dnia 13 maja 2010 r., II FZ 185/10; z dnia 19 maja 2010 r., II FZ 156/10; publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Oceniając zasadność przyznania wnioskodawcy prawa pomocy w zakresie częściowym na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, należy odnieść sytuację majątkową wnioskodawcy do wysokości kosztów, które jest on zobowiązany ponieść. Porównanie takie jest konieczne dla oceny możliwości finansowych partycypowania przez stronę w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego na zasadzie wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Prawidłowo w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji zbadał zatem zasadność przyznania spółce prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, analizując sytuację majątkową spółki, zobrazowaną jej oświadczeniami oraz przedłożonymi do akt sprawy dokumentami źródłowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasadnie zauważył, że okoliczność zastosowania do spółki przepisów p.u.n. nie uzasadnia zmiany wcześniejszego postanowienia odmownego, bowiem sytuacja majątkowa spółki, przedstawiona we wniosku o przyznanie prawa pomocy i dokumentach źródłowych (por. pkt 2.2.) nie uzasadniała zmiany wcześniejszego orzeczenia na postawie art. 165 p.p.s.a.

5.3. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu pierwszej instancji, że w świetle tak znacznych przychodów, jakie uzyskuje Spółka, a także wartości jej majątku trwałego, niedopuszczalne byłoby przyjęcie, że spełnia ona przesłanki przyznania prawa pomocy. Spółka ponownie podała, że wysokość jej kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych wynosi 2.500.000 zł, a wartość środków trwałych 4.657.599,66 zł. Za ostatni rok obrotowy według bilansu spółka wykazała stratę w wysokości 888.485,30 zł. Spółka wskazała, że posiada dwa rachunki bankowe, które zostały zajęte w postępowaniu zabezpieczającym, a saldo ich wynosi 0 zł. Również argumentacja spółki w zakresie wpływu zmiany przepisów na jej działalność, ponoszonych kosztów tej działalności, niemożliwości spieniężenia automatów do gier, czy wielości toczących się spraw była już oceniana przez NSA i nie może podlegać powtórnej ocenie.

Spółka nie wykazała, że zmaga się z obiektywną groźbą niewypłacalności - przedłożone oświadczenie świadczy bowiem o prowadzeniu działalności na dużą skalę, z której uzyskiwane są znaczne przychody. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ogłoszenie upadłości spółki nie uzasadnia automatycznie priorytetu zobowiązań prywatnoprawnych względem danin publicznych. Nie powoduje również automatycznego zwolnienia spółki od ponoszenia kosztów sądowych. W świetle wykładni systemowej p.n.u., w szczególności przepisów ogólnych tej ustawy, tj. art. 10 i art. 11 ust. 1, należy dojść do wniosku, że przesłanką ogłoszenia upadłości jest niewypłacalność dłużnika rozumiana jako niewykonywanie swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. W doktrynie przyjmuje się, że dla określenia, czy dłużnik jest niewypłacalny, nieistotne jest, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań pieniężnych czy też tylko niektórych z nich. Nieistotny też jest rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań. Tak rozumiana – jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji - "niewypłacalność" nie jest więc tożsama z brakiem środków na dalsze funkcjonowanie przedsiębiorstwa upadłego. Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia są przyczyny niewykonywania zobowiązań z uwagi na to, że nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza niewypłacalność dłużnika w rozumieniu art. 11 ust. 1 p.u.n.

W kontekście powyższej wykładni przepisów p.u.n. należy zauważyć, że syndyk masy upadłości przedłożył do akt sprawy jedynie sentencję postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa-Środmieścia w Krakowie z dnia 14 listopada 2014 r., VIII GUp 5/14/S, którym zmieniono sposób prowadzenia postępowania upadłościowego spółki z układowego na likwidacyjny. Jednakże nie przedłożono uzasadnienia tego postanowienia, zatem dla Sądu rozpoznającego zażalenie niejawne pozostają okoliczności faktyczne, które skłoniły sąd gospodarczy do zmiany postępowania upadłościowego. W tej kwestii spółka nie podjęła żadnych działań wyjaśniających, a rozpoznawane zażalenie zawiera jedynie polemikę z oceną WSA w Krakowie oraz błędne twierdzenie, co do wpływu postępowania upadłościowego na zasadność przyznania prawa pomocy. Wymaga podkreślenia, że wszczęcie wobec wnioskodawcy postępowania upadłościowego (układowego lub likwidacyjnego) nie uzasadnia automatycznie przyznania prawa pomocy. Jedynie wykazanie - zgodnie z wymogiem art. 246 § 2 p.p.s.a. - zasadności przyznania prawa pomocy, czyli przedstawienie sytuacji majątkowej i finansowej w sposób nie budzący wątpliwości, że zasadne jest przerzucenie kosztów postępowania na ogół społeczeństwa, może prowadzić do uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Podniesienie okoliczności, że względem spółki prowadzone jest postępowanie upadłościowe obejmujące likwidację jej majątku nie usuwa w rozpoznawanej sprawie wątpliwości co do kondycji finansowej wnioskodawcy, bowiem w myśl art. 312 p.u.n. w razie ogłoszenia upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego można prowadzić dalej przedsiębiorstwo upadłego, jeżeli możliwe jest zawarcie układu z wierzycielami lub możliwa jest sprzedaż przedsiębiorstwa upadłego w całości lub jego zorganizowanych części (ust. 1), natomiast jeżeli syndyk prowadzi przedsiębiorstwo upadłego, powinien podjąć wszelkie działania zapewniające zachowanie przedsiębiorstwa co najmniej w niepogorszonym stanie (ust. 2).

W świetle art. 312 ust. 2 p.u.n. należy sformułować pogląd, że w rozpoznawanej sprawie o zasadności przyznania spółce prawa pomocy we wnioskowanym zakresie nie może przemawiać konieczność ponoszenia przez nią wydatków na zobowiązania prywatnoprawne, które w drodze likwidacji majątku spółki będzie zaspokajał syndyk. Jego działanie będzie musiało uwzględnić obowiązek publicznoprawny w postaci uiszczenia wpisów sądowych. Odmienna ocena naruszyłaby zasadę sprawiedliwości, która jako ogólna zasada ustrojowa i zasada orzekania sądowego wyrażona została w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Uwzględniając tę zasadę, nie można zaakceptować próby ochrony pokaźnego majątku spółki kosztem ogółu społeczeństwa w sytuacji, w której przepis prawa (art. 199 p.p.s.a.) wyraźnie wskazuje podmiot, który powinien ponieść wskazane tam koszty postępowania sądowego. Przepis prawa nie obarczył co do zasady kosztami postępowania sądowoadministracyjnego społeczeństwa, więc działanie w celu uniknięcia obowiązku partycypowania w ww. kosztach dla zabezpieczenia partykularnego interesu gospodarczego godzi w sprawiedliwość społeczną.

5.4. Reasumując należy stwierdzić, że w świetle oświadczenia spółki we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dokumentów źródłowych na pełną aprobatę zasługuje ocena stanu faktycznego przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji oraz konkluzja, że spółka nie wykazała zasadności przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Oceny tej w chwili rozpoznania zażalenia spółki nie zmienia okoliczność zmiany postępowania upadłościowego prowadzonego wobec spółki. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie jako niezasadne oddalił na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.