Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SAB/Lu 7/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-03-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Pełnomocnik procesowy
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Przyznano radcy prawnemu tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynagrodzenie i zwrot wydatków
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w zw. z par. 2 ust. 1 i 3 i par. 15 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. J. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. O. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie ustalenia dojazdu do nieruchomości postanawia: przyznać radcy prawnemu A. J. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu łącznie kwotę 232,65 zł (dwieście trzydzieści dwa złote i sześćdziesiąt pięć groszy), na którą składa się kwota wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy), w tym 41,40 zł (czterdzieści jeden złotych i czterdzieści groszy) należnego podatku od towarów i usług oraz kwota 11,25 zł (jedenaście złotych i dwadzieścia pięć groszy) tytułem zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 25 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] wyznaczyła dla strony skarżącej radcę prawnego A. J.

W dniu 25 lutego 2011 r. do sądu wpłynął wniosek pełnomocnika strony skarżącej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, obejmujących wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 270,00 zł powiększone o podatek VAT oraz koszt niezbędnych i udokumentowanych wydatków w kwocie 10,50 zł. Złożony wniosek zawierał oświadczenie, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości, ani w części. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej załączył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie: dowodu nadania stronie listem poleconym przesyłki zawierającej odpis opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz dowodu nadania opinii na adres Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...].

Referendarz sądowy stwierdził, co następuje:

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony radca prawny [...] otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych [...] w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych

i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej, określonej w pkt 1 (wynoszącej 240 zł), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zatem wynagrodzenie radcy prawnego za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, który nie prowadził sprawy w I instancji, wynosi 180 złotych netto. Wynagrodzenie to należy powiększyć o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23 %, zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia w związku z art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr. 54, poz. 535 ze zm.). Stąd kwota należna pełnomocnikowi z tytułu jego wynagrodzenia wynosi 221,40 złotych (180 zł + 41,40 zł należnego podatku od towarów i usług).

Kwota kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, stosownie do § 15 pkt 2 powołanego rozporządzenia, ulega zwiększeniu o 11,25 zł tytułem zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków radcy prawnego. Wyliczenie powyższej kwoty wynika ze zsumowania kosztów trzech przesyłek (nadanych listami poleconymi - każda po 3,75 zł) i wysłanych do skarżącej, Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] oraz WSA w Lublinie.

Referendarz sądowy nie znalazł natomiast podstaw do podwyższenia należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia.

Zgodnie z § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1 stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4 (§ 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia). W przypadku kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa koszty obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 (§ 15 pkt 1 wymienionego rozporządzenia).

Stwierdzić należy, że możliwość ustalenia wynagrodzenia powyżej stawki minimalnej istnieje po uprzednim wykazaniu, że uzasadnia to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy pełnomocnika. Tak więc pełnomocnik ustanowiony w ramach prawa pomocy, domagając się podwyższonej stawki wynagrodzenia, musi swój wniosek uzasadnić. W złożonym wniosku pełnomocnik nie uzasadnił, na czym opiera żądanie przyznania wynagrodzenia w wysokości wyższej niż stawka minimalna. W ocenie referendarza przyznania podwyższonej stawki nie uzasadnia również ani charakter sprawy, ani poczyniony przy sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, nakład pracy radcy prawnego.

Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) i § 15 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, należało orzec jak na wstępie.

Art. 210.

§ 1.

Art. 210.

§ 1.