Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2381/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 239b § 1 pkt 3, art. 239b § 2;
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Dumas (sprawozdawca), Sędziowie: NSA Stefan Babiarz, WSA del. Grażyna Nasierowska, Protokolant Julia Chudzyńska, po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 321/10 w sprawie ze skargi A. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 8 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. C. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 25 maja 2010 r., I SA/Wr 321/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 8 stycznia 2010 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – K. działając w trybie art. 239b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) zwanej dalej: ord. pod. - nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 12 października 2009 r. określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołano wymienione w przepisie art. 239b ord. pod. przesłanki umożliwiające wydanie postanowienia, wskazując na stwierdzone w toku kontroli skarbowej czynności podatnika, polegające na zbywaniu majątku o znacznej wartości. Ponadto organ motywując wydane postanowienie wskazał, że czynnikami które uprawdopodabniają nie wykonanie przez adresata decyzji są: znaczna kwota zaległości podatkowych strony wraz z odsetkami za zwłokę, zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej po nazwą Przedsiębiorstwo Transportowo - Budowlane A. C., posługiwanie się w trakcie tejże działalności fakturami tzw. fikcyjnymi, a także na fakt wszczętego w dniu 14 października 2008 r. przez organ kontroli skarbowej dochodzenia karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 62 § 2, art. 61 § 1 i art. 7 § 1 kks oraz fakt prowadzenia wobec strony postępowania zabezpieczającego mającego na celu zabezpieczenie wykonania należności podatkowych Skarbu Państwa z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe lat 2003 i 2004 na łączną kwotę 1.095.210,00 zł.

Po rozpatrzeniu zażalenia – w którym strona wskazała, że nabyła własność kilkunastu nieruchomości o wartości około 2,5 mln zł i składniki te pozostawione zostały do dyspozycji urzędu skarbowego celem zabezpieczenia, co przeczy koncepcji istniejącego prawdopodobieństwa uchylania się od spłaty zobowiązań podatkowych – organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka z art. 239b § 1 pkt 3 ord. pod., tj. dokonywania przez stronę czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, która wypełniona została przez fakt zbycia przez skarżącego przez darowiznę na rzecz dzieci – w trakcie prowadzonej wobec niego kontroli skarbowej - udziałów Przedsiębiorstwa Transportowo – Budowlanego sp. z o.o. o łącznej wartości 2.535.300 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że tylko wina w zakresie zarzutów daje podstawę do jej eksponowania w sprawie, gdyż przepis art. 239b § 2 ord. pod. daje możliwość zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji już w sytuacji uprawdopodobnienia danej okoliczności, nie wymaga jej udowodnienia. W zakresie zabezpieczenia organ wskazał, że wartość całego zabezpieczenia wykonania określonych w przybliżeniu kwot należności podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług strony wraz z odsetkami za zwłokę wyniosła 1.099.410,00 zł, przy czym jedynym rokującym zaspokojenie roszczeń zabezpieczeniem hipotecznym okazał się wpis na nieruchomości w B. przy ul. G. o wartości 851.613,00 zł, natomiast wysokość należności podatkowych w podatku od towarów i usług znacznie przekracza sumę 1.300.000 zł i w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2003 i 2004 wynosi 2.521.735,20 zł. Porównanie kwoty zabezpieczenia w wysokości 1.099.410,00 zł nie wystarcza na pokrycie należności podatkowych strony wynoszących z obydwu tytułów wykonawczych 3.821.735,20 zł. Organ zauważył, że trudno liczyć w tym względzie na pomoc małżonki podatnika, która wg PIT-36L uzyskała w 2007 dochód w wysokości 8.486,49 zł a 2008 r. -20.385,00 zł i podobnie jak podatnik w drodze darowizny na rzecz dzieci pozbyła się udziałów Przedsiębiorstwa Transportowo – Budowlanego sp. o.o. o łącznej wartości 23.500 zł. Także fakt likwidacji przez stronę działalności gospodarczej prowadzonej w formie Przedsiębiorstwa Transportowo –Budowlanego A. C. w kontekście całokształtu okoliczności sprawy tj. znacznej kwoty zaległości podatkowych, zbycia udziałów przedsiębiorstwa, a także wskazanych przez stronę nieruchomości daję podstawę do utrzymania w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że nie ma pełnej wiedzy na temat ogólnej wartości składników majątkowych podatnika w kontekście wskazanych w zażaleniu nieruchomości, jednak mając na uwadze nieproporcjonalność kwot określonych zobowiązań w podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego, zasadne jest umożliwienie realizacji decyzji wymiarowej, które dopiero wówczas stworzy szanse na zaspokojenie roszczeń Skarbu Państwa także z ewentualnych wskazanych przez stronę nieruchomości.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając organowi podatkowemu naruszenie:

- art. 239b §1 i § 2 ord. pod. przez wadliwą interpretację prowadzącą do przyjęcia, że przesłanka zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności może być jednocześnie przesłanką uprawdopodobnienia nie wykonania decyzji;

- art. 239b § 2 ord. pod. przez nie uprawdopodobnienie niebezpieczeństwa nie wykonania zobowiązań podatkowych odjętych decyzją wymiarową;

- art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 ord. pod. przez nie przeprowadzenie działań procesowych zmierzających do ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, co stanowiłoby podstawę do określenia ryzyka nie wykonania decyzji;

- art. 6 § 2 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez naruszenie typizowanej nią zasady domniemania niewinności;

- art. 210 ord. pod. przez występowanie braków w zakresie uzasadnienia postanowienia;

- art. 144 w związku z art. 145 ord. pod. przez nie doręczenie decyzji w podatku dochodowym za rok 2003 oraz postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności B. C.

4. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w sprawie.

5. Uzasadniając wydany w sprawie wyrok sąd pierwszej instancji dokonując wykładni art. 239b § 1 i 2 ord. pod. wskazał, że muszą zostać spełnione kumulatywnie (łącznie) dwie przesłanki, aby można było nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności - po pierwsze musi zaistnieć co najmniej jeden z czterech warunków określonych w § 1 art. 239b ord. pod., - po drugie organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

W ocenie sądu niewątpliwie w przedmiotowej sprawie spełniona została przesłanka z art. 239b § 1 pkt 3 ord. pod., gdyż jak wynikało z akt sprawy bezsporne i niekwestionowane przez stronę jest, że skarżący wyzbywał się majątku, przez fakt zbycia przez darowiznę na rzecz dzieci – w trakcie prowadzonej wobec niego kontroli skarbowej - udziałów Przedsiębiorstwa Transportowo – Budowlanego sp. z o.o. o łącznej wartości 2.535.300 zł. Wbrew twierdzeniom strony spełniona została także przesłanka z art. 239b § 2 ord. pod. gdyż organ podatkowy uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Zdaniem sądu w zakresie przesłanki z art. 239b § 2 ord. pod. najistotniejszymi z okoliczności wskazanymi przez organ świadczącymi o możliwości niewykonania zobowiązania podatkowego był fakt likwidacji prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej oraz posiadania zbyt małego majątku w stosunku do wysokości posiadanych zobowiązań. Wartość całego zabezpieczenia wykonania określonych w przybliżeniu kwot należności podatkowych strony wraz z odsetkami za zwłokę wyniosła 1.099.410,00 zł, przy czym jedynym rokującym zaspokojenie roszczeń zabezpieczeniem hipotecznym okazał się wpis na nieruchomości w B. przy ul. G. o wartości 851.613,00 zł, natomiast wysokość należności podatkowych w podatku od towarów i usług znacznie przekracza sumę 1.300.000 zł i w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2003 i 2004 wynosi 2.521.735,20 zł. Porównanie kwoty zabezpieczenia w wysokości 1.099.410,00 zł nie wystarcza na pokrycie należności podatkowych strony wynoszących z obydwu tytułów wykonawczych 3.821.735,20 zł.

Także fakt likwidacji przez stronę działalności gospodarczej prowadzonej w formie Przedsiębiorstwa Transportowo – Budowlanego A. C. w kontekście całokształtu okoliczności sprawy tj. znacznej kwoty zaległości podatkowych, zbycia udziałów przedsiębiorstwa, dawał w ocenie sądu podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżący wniósł aportem swoją firmę do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością a uzyskane na podstawie tej umowy udziały, przekazał w darowiźnie swoim dzieciom. W związku z tym, że przepisy ord. pod. nie przewidują następstwa prawnego polegającego na przejściu z jednego podmiotu na drugi określonych praw i obowiązków w przypadku wniesienia do spółki kapitałowej przedsiębiorstwa osoby fizycznej, przedsiębiorstwo wniesione aportem przestało być własnością dotychczasowego właściciela, co oznacza że skarżący utracił źródło dochodu, gdyż poza majątkiem nie ma bieżących dochodów zapewniających wykonanie zobowiązań podatkowych.

Sąd podzielił stanowisko organu, że art. 239b § 2 ord. pod. jedynie wymaga od wierzyciela uprawdopodobnienia zagrożenia niewykonania decyzji, jednak nie wymaga udowodnienia takiego stanu. To z woli ustawodawcy instytucja rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nie podlega rygorom dotyczącym procedury związanej z prowadzeniem postępowania podatkowego i nie jest ona skutkiem takiego postępowania. Organ nie prowadzi odrębnego postępowania podatkowego mającego wykazać czy udowodnić zasadność wykonania decyzji, a jedynie korzysta z informacji i danych zgromadzonych w postępowaniu prowadzonym do wydania takiej decyzji, czasami uzyskanych po jej wydaniu. Organ nie ma także uprawnień aby w ramach postępowania wymiarowego – w którym dokładnie w postanowieniu o wszczęciu takiego postępowania określono zakres jego prowadzenia – organ prowadził postępowanie w zakresie ujawnienia całego majątku podatnika.

Za nietrafne uznano zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów art. 120 w związku z art. 122 i art. 187 ord. pod. przez nieustalenie sytuacji majątkowej podatnika. Za chybione należy uznać także twierdzenia dotyczące kwestii wskazanych organom podatkowym w zażaleniu, celem zabezpieczenia nieruchomości na kwotę 2,5 mln zł. Organ wyjaśnił, że jedynym rokującym zaspokojenie roszczeń zabezpieczeniem hipotecznym na przedstawionym majątku strony okazał się wpis na nieruchomości położonej w B. przy ul. G., gdyż w stosunku do innych nieruchomości występują okoliczności utrudniające egzekucję, jak np. obciążenie wpisem hipoteki na rzecz Prezydenta Miasta B., czy też kwestie współwłasności nieruchomości. Poza tym oprócz ogólnikowego powołania się na fakt posiadania innych nieruchomości, skarżący nie przedstawił dowodów, potwierdzających możliwość skutecznej egzekucji ze wskazanych nieruchomości.

W ocenie sądu nietrafny był zarzut skargi dotyczący naruszenia zasady domniemania niewinności bowiem okoliczność prowadzenia wobec skarżącego postępowania karno – skarbowego - przy wystąpieniu w sprawie dwóch innych istotnych przesłanek, jak fakt likwidacji prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej oraz posiadania zbyt małego majątku w stosunku do wysokości posiadanych zobowiązań – została powołana jako jedna tylko z okoliczności mających uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Za nietrafny sąd uznał zarzut dotyczący braku doręczenia B. C. postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, jak również braku doręczenia objętej tym rygorem decyzji z dnia 12 października 2009 r., gdyż z akt sprawy wynikało, że doręczenie postanowienia nastąpiło w dniu 25 listopada 2009 r. przez tzw. fikcję doręczenia przewidzianą w art. 150 ord. pod., natomiast decyzja doręczona została w dniu 28 października 2009 r. w trybie tzw. doręczenia zastępczego przewidzianego w art. 149 ord. pod.

6. W skardze kasacyjnej podatnik zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 239b § 1 pkt 3 ord. pod. poprzez błędną wykładnię,

- art. 239b § 1 pkt 3 poprzez błędną wykładnię, a tym samym wadliwą ocenę wykładni dokonanej przez organ.

Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej: p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oddalenie skargi, mimo że WSA obowiązany był stwierdzić naruszenia art. 239b § 1 pkt 3 ord. pod., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skargę uwzględnić,

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie przez WSA wadliwie ustalonego stanu faktycznego (w zakresie podejmowania przez skarżącego czynności polegających na zbywaniu majątki znacznej wartości),

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie przez WSA wadliwie ustalonego stanu faktycznego (w zakresie okoliczności, które mogą uprawdopodobnić niewykonanie zobowiązania podatkowego),

- art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oddalenie skargi, mimo że WSA obowiązany był stwierdzić naruszenie art. 239b § 1 pkt 3 w zw. z art. 239b ord. pod., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skargę uwzględnić.

W związku z tak postawionymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA we Wrocławiu i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

7. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, podtrzymując przy tym swoje dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

8. Na wstępie należy zauważyć, że wyrokiem z dnia 21 września 2011 r., I FSK 1357/10, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 maja 2010 r., I SA/Wr 320/10, w sprawie ze skargi podatnika na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 8 stycznia 2010 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług. W wyroku tym, analogicznie jak i w niniejszej sprawie, zarzuty skargi kasacyjnej de facto kwestionują między innymi ocenę zebranego materiału dowodowego i w konsekwencji zastosowanie art. 239b § 1 pkt 3 i § 2 ord. pod. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela zaprezentowane tam stanowisko.

Należy zauważyć, że w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzuca się, iż sąd pierwszej instancji dokonał rozszerzającej interpretacji tego przepisu, która nie wynika z literalnego brzmienia, gdyż uwzględnienie ewentualnych intencji ustawodawcy, np. zapewnienia, że pozostały majątek jest wystarczający dla zaspokojenia zobowiązań podatkowych, przy ustalaniu zakresu znaczeniowego wyrażeń, którymi posłużył się ustawodawca, dowodzi, iż Sąd dokonał wykładni funkcjonalnej (celowościowej). W ocenie strony zgodne z wykładnią językową, że "czynności polegające, na zbywaniu majątku znacznej wartości" to czynności, które prowadzą do zbycia majątku, który ma znaczną wartość w odniesieniu do ogółu majątku, jakim dysponuje podatnik. Tym samym dla ustalenia, czy podatnik dokonuje zbycia majątku znacznej wartości konieczne jest porównanie wartości majątku zbywanego i wartości pozostałego majątku, który jest w posiadaniu podatnika - przy czym bez znaczenia pozostaje, czy pozostały majątek podatnika pozwala na zaspokojenie zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji.

Podnieść wypada, że art. 239b § 1 pkt 3 i § 2 ord. pod. nie precyzuje pojęcia "czynności polegające, na zbywaniu majątku znacznej wartości". Dlatego należy w pierwszym rzędzie sięgnąć do "Słownika języka polskiego" (Wydawnictwo Naukowe PWN W-wa 2003, tom 4 lit. T-Z, str. 1046), w celu ustalenia znaczenia słowa użytego w przedmiotowym przepisie tj. "znacznej" w odniesieniu do wartości zbywanego majątku. Czytamy tam, że znaczny - to dość duży pod względem liczby, ilości, natężenia, pokaźny, niemały, spory. Wobec tego chodzi o zbywanie majątku pokaźnej, sporej, niemałej wartości.

Zatem dążąc do ustalenia sensu normatywnego przepisu można także posłużyć się wykładnią funkcjonalną poprzez wskazanie celu i funkcji, jaką dany przepis pełni. Ponieważ stosowanie także i tej metody, a w konsekwencji jej wyników, nie może następować, co podkreśla autor skargi kasacyjnej, wbrew jasnej i precyzyjnej treści samego przepisu, wynik tejże interpretacji musi być skonfrontowany z ww. wykładnią językową.

Ponieważ celem nadania rygorowi natychmiastowej wykonalności jest umożliwienie wykonania obowiązku pieniężnego wynikającego z wydanej decyzji, w odniesieniu do konkretnego podmiotu, adresata decyzji, to właśnie majątek tego podmiotu jest w kręgu zainteresowania organu podatkowego, a zbywanie go w wartości "pokaźnej, sporej, niemałej" daje podstawę do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności na mocy art. 239b § 1 pkt 3 ord. pod.

Już takie rozumienie tego przepisu pozwala na ocenę prawidłowości jego zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Zbycie przez skarżącego majątku wartości ponad 2.500.000 zł jest z pewnością obiektywnie, w realiach nie tylko polskich, wartością pokaźną, sporą, niemałą. Także w odniesieniu do całości posiadanego majątku, jak chce autor skargi kasacyjnej, nawet przyjmując go w wielkości podawanej w skardze kasacyjnej tj. ok. 10.000.000 zł (strona 6 skargi kasacyjnej- wartość udziałów przekazanych darowizną i oszacowana przez stronę wartość pozostałych w posiadaniu nieruchomości) wartość 2.500.000 zł także należy uznać za sporą, niemałą, pokaźną, bo obejmującą ¼ część majątku. Chodzi bowiem o to, że w omawianym przepisie użyto słowa znacznej, a nie przeważającej, wielkiej.

W tej sytuacji za niezasadne należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie błędnej interpretacji i zastosowania art. 239b § 1 pkt 3 ord. pod.

9. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. to w ocenie Sądu zarzut ten jest konsekwencją zarzutu błędnej interpretacji art. 239b § 1 pkt 3 ord. pod., a w związku z tym zarzutem nieustalania przez WSA pozostałego majątku w rękach skarżącego. Jednakże i ta argumentacja nie może odnieść pożądanego skutku.

Z uzasadnienia sądu pierwszej instancji wnikało, że wartość całego zabezpieczenia wykonania określonych w przybliżeniu kwot należności podatkowych strony wraz z odsetkami za zwłokę wyniosła 1.099.410,00 zł, przy czym jedynym rokującym zaspokojenie roszczeń zabezpieczeniem hipotecznym okazał się wpis na nieruchomości w B. przy ul. G. o wartości 851.613,00 zł, natomiast wysokość należności podatkowych w podatku od towarów i usług znacznie przekracza sumę 1.300.000 zł i w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2003 i 2004 wynosi 2.521.735,20 zł. Zdaniem sądu kwota zabezpieczenia w wysokości 1.099.410,00 zł nie wystarcza na pokrycie należności podatkowych strony wynoszących z obydwu tytułów wykonawczych tj. 3.821.735,20 zł. Warto także zauważyć, że z akt sprawy wnika, że pozostałe wskazywany przez stronę majątek to prawo użytkowania wieczystego nieruchomości przy ul. G. 52 o pow. 14,5295 ha, które są obciążaone wpisem hipoteki przymusowej kaucyjnej na rzecz Prezydenta Miasta B., a prawo wieczystego użytkowania nieruchomości niezabudowanej położonej przy ul. G. w B. tj. działki nr 13/22 o pow. 0,3720 ha skarżącemu przysługuje w ½ udziału, zaś w pozostałej części Okręgowemu Polskiemu Związkowi Wędkarskiemu w J. Jak trafnie zauważył organ podatkowy okoliczności te, jako utrudniające skuteczną egzekucję, spowodowały, iż odstąpiono od złożenia wniosku o wpis hipoteki przymusowej kaucyjnej (str. 10 odpowiedzi na skargę – akta WSA)

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, biorąc pod uwagę fakt, że sąd pierwszej instancji dokonał wykładni art. 239b § 1 pkt 3 ord. pod. i odniósł ją do ustalanego w sprawie stanu faktycznego, to brak jest podstaw do uznania naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w granicach wyznaczonych przez skargę kasacyjną. Uwzględniając bowiem powyższe okoliczności oraz to, że strona dokonała likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej w formie Przedsiębiorstwa Transportowo – Budowlanego A. C., to zbycie udziałów dawało podstawę do zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności. Jak trafnie zauważył sąd pierwszej instancji, wnosząc aportem firmę do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i przekazując w ten sposób uzyskane udziały darowizną swoim dzieciom, skarżący utracił źródło dochodu, gdyż poza majątkiem nie miał bieżących dochodów zapewniających wykonanie zobowiązań podatkowych.

Te wszystkie okoliczności w ocenie WSA świadczyły o możliwości niewykonania zobowiązania przez skarżącego, co wypełniało przesłankę z art. 239b § 2 ord. pod. Tak więc i w tym zakresie nie może być uwzględniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Należy również wskazać, że okoliczności podnoszone w skardze kasacyjnej, co do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego, w zakresie podejmowania przez skarżącego czynności polegających na zbywaniu majątki znacznej wartości oraz okoliczności, które mogą uprawdopodobnić niewykonanie zobowiązania podatkowego, należy uznać za nieskuteczne. W zaskarżonym wyroku sąd pierwszej instancji odniósł się do tych okoliczności, które zresztą były kwestionowane już na etapie skargi do sądu pierwszej instancji. Z powyższych wywodów wynikało, że okoliczności tez znajdowały oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i z tych też przyczyn nie można mówić o błędnie ustalonym przez sąd pierwszej instancji stanie faktycznym.

10. Mając na uwadze wszystkie powyższe argumenty stwierdzić należało, że skarga kasacyjna, jako niezasadna podlega oddaleniu w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).