Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 531/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Asesor WSA Irena Wesołowska, Protokolant : Beata Jarecka, po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spólki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty oprocentowania kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy podatkiem naliczonym i należnym za luty 1998 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 października 2003 r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 531/04

U z a s a d n i e n i e

W deklaracji rozliczeniowej VAT-7 za luty 1998r. złożonej w terminie ustawowym (data nadania 23 marca 1998r.) "P." Spółka z o.o. w G. wykazała:

- podatek należny w kwocie 233.450,00zł;

- kwotę nadwyżki podatku naliczonego z poprzedniej deklaracji 1.8l9.913,00zł

- podatek naliczony do odliczenia w kwocie 2.037.374,00zł

- nadwyżkę podatku naliczonego na należnym w kwocie 1.803.924,00zł

- kwotę do zwrotu na rachunek bankowy podatnika 1.803.924,00 zł.

Spółka, w dniu 16 listopada 1998r., skorygowała po raz pierwszy powyższe rozliczenie i wykazała:

- podatek należny w kwocie 233.450,00zł

- kwotę nadwyżki podatku naliczonego z poprzedniej deklaracji 1.814.176,00zł

- podatek naliczony do odliczenia w kwocie 2.031.637,00zł

- nadwyżkę podatku naliczonego na należnym w kwocie 1.798.187,00zł

- kwotę do zwrotu na rachunek bankowy podatnika 1.798.187,00 zł.

W dniach 2-3 grudnia 1998r. pracownicy Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. przeprowadzili kontrolę m. in. w zakresie prawidłowości rozliczeń z tyt. podatku od towarów i usług za luty 1998r. z uwagi na złożone w dniu 16 listopada 1998r. korekty deklaracji za ten miesiąc, w której to korekcie Spółka wykazała kwotę zwrotu różnicy w wysokości 1.798.187,-zł tj. o 5.739,-zł mniejszą, niż w deklaracji złożonej w ustawowym terminie.

W dniu 23 grudnia 1998r. Spółka po raz drugi skorygowała deklarację VAT-7 za luty 1998r. W skorygowanej deklaracji wykazała:

- podatek należny w kwocie 233.450, 00 zł,

- kwotę nadwyżki podatku naliczonego z poprzedniej deklaracji 2.377.879,00 zł,

- podatek naliczony do odliczenia w kwocie 2.595.340,00 zł,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 2.361.890,00 zł,

- kwotę do zwrotu na rachunek bankowy podatnika 2.361.890,00 zł.

Decyzją z dnia 4 lipca 2002r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w G. powołując przepis art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) określił Spółce z o.o. "P." za luty 1998r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 2.361.891,-zł. Decyzja ta jest decyzją ostateczną w administracyjnym toku postępowania.

Po rozpatrzeniu wniosku Spółki o oprocentowanie nadpłaty w kwocie 524.246,00zł zawartym w zażaleniu na postanowienie Trzeciego Urzędu Skarbowego w G. z dnia 18 lipca 2002r. w sprawie rozliczenia zwrotu nadpłaty podatku VAT Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w G. w dniu 20 października 2003 r. wydał decyzję, którą odmówił zapłaty oprocentowania powyższej kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy określoną kwotą różnicy podatku naliczonego na należnym za luty 1998r. przez organ podatkowy w decyzji z dnia 4 lipca 2002r., a kwotą dokonanego zwrotu na konto Spółki do dnia wydania decyzji. Jako podstawę prawną decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego powołał przepis art. 21 ust 7 ustawy o podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu wskazano, że złożenie korekty rozliczenia za luty 1998, z wykazanymi kwotami nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w innych wysokościach, niż w złożonej w terminie ustawowym deklaracji VAT-7 za luty 1998r. nie stanowi podstawy twierdzenia o różnicy podatku w myśl art. 21 ust. l ustawy o podatku od towarów i usług i nie może podlegać przepisom art. 21 ust. 6 i 7 tej też ustawy.

Od powyższej decyzji "P." Spółka z o.o. w G. złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.

Strona zarzuciła nieuwzględnienie, że ustawodawca posługuje się pojęciem deklaracji podatkowej dla podatku od towarów i usług (art. 10 ust. l ustawy) oraz pojęciem rozliczenia podatku (art. 21 ust. 6 ustawy). Zasada racjonalności ustawodawcy nakazuje wnioskować, że zakres i zbiór desygnatów tych pojęć nie jest całkowicie tożsamy, bo wówczas ustawodawca nie musiałby stosować dwóch odmiennych pojęć. Stosując argumentację "lege non distiguende" - ilekroć ustawodawca odnosi się do rozliczenia podatku -termin ten obejmuje zarówno deklarację VAT, jak i inne uprawnione i doniosłe prawnie rozliczenie, w szczególności uprawnioną korektę deklaracji. Skoro zatem termin do zwrotu różnicy podatku rozpoczyna się z chwilą rozliczenia podatku, biegnie on także od złożenia korekty deklaracji VAT, które niewątpliwie jest takim rozliczeniem, w konsekwencji różnica podatku niezwrócona w tak określonym terminie stanowi nadpłatę podlegającą oprocentowaniu.

Dyrektor Izby Skarbowej w G. decyzją z dnia 30 czerwca 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, przywołując treść przepisów art. 10 ust. 2 ustawy 2 z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) a także art. 207 § l oraz 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz.926 z późn. zm.) organ odwoławczy wskazał, że ostateczność decyzji z dnia 4 lipca 2002r. oznacza, iż organ podatkowy nie przyjął kwoty zwrotu różnicy w wysokości wskazanej przez podatnika w prawnie skutecznie złożonych deklaracjach za ten miesiąc, lecz określił tę kwotę w wysokości 2.361.891,-zł. Prawnie skuteczne są deklaracje, które zostały złożone przed wszczęciem kontroli u podatnika. Wszczęcie kontroli podatkowej, a następnie postępowania podatkowego oznaczało brak uprawnień po stronie podatnika do dokonywania korekt złożonych wcześniej deklaracji (art. 81 § 4 ust. l Ordynacji podatkowej).

Na zmianę rozliczenia za luty 1998r. miały wpływ rozliczenia poprzednich miesięcy, które były również przedmiotem postępowania podatkowego prowadzonego przez organ podatkowy I instancji. Określona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w zaskarżonej decyzji nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika nie stanowi nadpłaty w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Przepis art. 21 ustawy o podatku od towarów i usług reguluje sposób dokonania przez podatnika rozliczenia, w sytuacji gdy w okresie rozliczeniowym w deklaracji rozliczeniowej dla podatku od towarów i usług VAT-7 złożonej w terminie ustawowym tj. do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 10 ust. l ustawy) deklaruje on nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym. Natomiast w art. 21 ust. 2 ustawodawca wprowadza możliwość bezpośredniego otrzymania przez podatnika zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W sytuacji gdy wykazana przez podatnika w deklaracji rozliczeniowej kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, podlegająca zwrotowi na konto bankowe podatnika w trybie określonym w art. 21 ust. 6 ustawy o VAT nie została zwrócona, mimo upływu 25-dniowego terminu ustalonego w tym przepisie nie staje się wprost nadpłatą. Ustawodawca w normie prawnej wyrażonej w art. 21 ust. 7 ustawy o VAT postanowił, że różnicę podatku niezwróconą przez urząd skarbowy w terminie, o którym mowa w ust. 6 w zdaniu pierwszym, traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych.

W sprawie - w efekcie wszczętego postępowania kontrolnego prawidłową kwotę nadwyżki podatku naliczonego do odliczenia podlegającą zwrotowi na rachunek bankowy strony określił Urząd Skarbowy w decyzji deklaratoryjnej z dnia 4 lipca 2002r., ostatecznej, wydanej na podstawie art. 207 § l Ordynacji podatkowej. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 8 lipca 2002r., zaś kwota 524.246,-zł stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą określoną w decyzji, a kwotą faktycznie dokonanego zwrotu została rozliczona przez Trzeci Urząd Skarbowy w G. postanowieniem z dnia 18 lipca 2002 r. oraz uchylającym go postanowieniem 16 września 2002 r., z których wynika, że organ I instancji dokonał przerachowań oraz zwrotu z zachowaniem terminów ustawowych, co powoduje brak podstaw do naliczania odsetek od spornej kwoty. Reasumując organ stwierdził, że złożenia korekty nie wywołującej skutków prawnych, jako złożonej po wszczęciu kontroli oraz z uwagi na to, że prawidłowego rozliczenia dokonał organ podatkowy w decyzji z dnia 4 lipca 2002r., a nie strona - nie można w odniesieniu do kwoty 524.246,00zł posługiwać się pojęciem nadpłaty.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca "P." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G., zarzucając naruszenie art. 21 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez niedokonanie zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika we wskazanym w tym przepisie terminie; art. 21 ust. 7 powołanej ustawy, poprzez bezzasadną odmowę wypłaty odsetek z tytułu nieterminowego zwrotu; art. 10 ust. 2 ustawy o VAT poprzez bezzasadną odmowę uwzględnienia skutków złożonej przez Spółkę deklaracji korygującej, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej jej decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w G.

Powołując przepis art. 21 Ordynacji podatkowej oraz art. 10 ust 2 ustawy o podatku od towarów i usług strona wskazała, iż złożenie korekty zeznania oznacza, że miejsce poprzedniej deklaracji zajmuje deklaracja korygująca, która w zakresie poprawności także korzysta z domniemania prawidłowości, a to oznacza, że kwota zwrotu wykazana w deklaracji korygującej jest kwotą do zwrotu na rachunek bankowy Spółki. Organ podatkowy może badać tylko deklarację korygującą.

Uzasadniając swoje stanowisko strona wskazała na orzeczenia NSA: z dnia 14.11.2001r., sygn. akt I SA/Ka 1792/00, z dnia 01.04.1998r., sygn. akt SA/Sz 1096/97. Strona dowodzi, że pomimo wszczęcia w dniach 2 i 3 grudnia 1998r. kontroli podatkowej, złożona w dniu 23 grudnia 1998 r. korekta deklaracji V AT-7 za miesiąc luty 1998 r. była prawnie skuteczna. Prawo do złożenia korekty deklaracji jest możliwe bez względu na przyczynę do czasu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Prawo to wygasa w przypadku wszczęcia przez organy podatkowe kontroli rozliczeń za dany okres i wydania decyzji określającej kwotę zobowiązania podatkowego. Strona wskazując na etapy prowadzonego przez organ podatkowy postępowania podatkowego podniosła, że rozliczenia VAT za luty 1998 r. były przedmiotem kontroli przeprowadzonej przez Pierwszy Urząd Skarbowy w G. w dniach 2-3 grudnia l998 r., protokół z kontroli podpisano 9 grudnia 1998 r. Do momentu złożenia deklaracji korygującej (23.12.1998 r.) wysokość zwrotu za luty 1998r. nie została określona w drodze decyzji, a postępowanie podatkowe zostało wszczęte dopiero 18.01.1999 r. Powołując przepis art. 81 ust. 4 pkt l i pkt 2 Ordynacji podatkowej skarżąca stwierdziła, że prawo Spółki do złożenia korekty deklaracji, będące rezultatem nałożenia na nią obowiązku samoobliczenia podatku, nie było w tym stanie faktycznym niczym ograniczone, bowiem wbrew twierdzeniom organów podatkowych art. 81 ust 4 nie ma w sprawie zastosowania.

Ponieważ kwota zwrotu do momentu złożenia korekty deklaracji za luty 1998r. nie została określona przez organ podatkowy w formie decyzji i nie toczyło się w tej sprawie żadne postępowanie podatkowe, nie ma podstaw do twierdzenia, że złożona w dniu 23 grudnia 1998 r. korekta deklaracji za luty 1998 r. nie wywołuje skutków prawnych. Ponieważ wykazana w korekcie deklaracji kwota nie została zwrócona przed upływem terminu określonego w art. 21 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług, należy ją traktować jako nadpłatę, która podlega oprocentowaniu za okres opóźnienia

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w G. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem.

W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do oceny skutków prawnych złożenia przez skarżącą w dniu 23 grudnia 1998r. korekty deklaracji podatku od towarów i usług za miesiąc luty 1998r./karta 74 akt/. Organy wywodzą, że korekta ta ,w odróżnieniu od korekty dotyczącej tego samego okresu rozliczeniowego złożonej w dniu 16 listopada 1998r., jako złożona po doręczeniu stronie protokołu kontroli przeprowadzonej w dniach 2 i 3 grudnia 1998r. / karta 64-69 akt/ była niedopuszczalna jako dokonana w okresie zawieszenia uprawnienia do skorygowania deklaracji/ art. 81 § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w 1998r. - wskutek oczywistej omyłki na str. 4. powołano art. 87 § 4 Ordynacji podatkowej/.

Z treści protokołu powyższej kontroli wynika, że dane z rejestrów zakupów za miesiące styczeń, luty, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 1998r. odpowiadają kwotom wykazanym w korektach deklaracji VAT 7 za te miesiące. Należy zauważyć, że kontrolujący dysponowali jedynie korektą z 16 listopada 1998r. W protokole znajduje się zapis, że "kontrolujące sprawdziły kompleksowo zaewidencjonowanie faktur zakupu i sprzedaży w rejestrach VAT pod kątem zachowania terminów, o których mowa w art. 19 ust. 3 ustawy oraz zgodność kwot podatku naliczonego i należnego wykazanego w rejestrach z dokumentami źródłowymi".

Protokół z kontroli wydanej przed złożeniem przez podatnika deklaracji korygującej zeznanie podatkowe nie zawierające żadnych wskazań co do ewentualnego naruszenia prawa podatkowego nie ogranicza i nie odbiera prawa do złożenia korekty zeznania. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt III SA/2321/02).

Zgodnie z art. 81 § 2 i 4 uprawnienie do skorygowania deklaracji przysługuje podatnikom, którzy w złożonej deklaracji wykazali zobowiązanie podatkowe w wysokości mniejszej od należnej alb kwotę nadpłaty bądź podatku przypadającego do zwrotu w wysokości większej od należnej.

Uprawnienie to:

1) ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej albo skarbowej - w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola,

2) przysługuje nadal - w zakresie, w jakim organ podatkowy w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej albo skarbowej nie stwierdził naruszenia prawa lub nie wydał decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej.

Stosownie do art.290 § 2 pkt 5 OrdPU protokół powinien zawierać opis dokonanych ustaleń. Zgodnie bowiem z art. 287 § 2 OrdPU celem kontroli podatkowej jest sprawdzenie wywiązywania się kontrolowanych z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego i nie byłoby to możliwe bez dokonania oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego.

Natomiast sporządzony w rozpoznawanej sprawie protokół z kontroli, poza prezentacją stanu faktycznego, nie zawiera opisu ustaleń wskazujących na naruszenie prawa podatkowego w tym okresie.

W świetle powyższych okoliczności sąd uznał za nieuprawnione stanowisko, iż skarżąca w związku z protokołem kontroli utraciła uprawnienie do złożenia korekty deklaracji za luty 1998 r.

Nie stanowiło przeszkody do złożenia przez strony deklaracji korygującej ustalenia w protokole kontroli z 8 grudnia 1998 r., dotyczące okresu od stycznia do marca 1997 roku, istotny jest bowiem zakres postępowania kontrolnego. Protokół z 08.XII.1998 r. był sporządzony po przeprowadzeniu kontroli innego okresu rozliczeniowego niż ten, którego dotyczy sporna deklaracja korygująca.

Strona skarżąca zasadnie wskazuje, że postępowanie kontrolne zostało zakończone podpisaniem protokołu w dniu 9 grudnia 1998 r., w którym nie stwierdzono naruszenia prawa, zaś postępowanie podatkowe zostało wszczęte dopiero w dniu 18 stycznia 1999 r.

Wobec powyższego Sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 10 ust.2 ustawy o podatku od towarów i usług wobec braku podstaw do uwzględnienia skutków złożonej przez stronę deklaracji korygującej. Naruszenie powyższe skutkuje również ustaleniem, że naruszony został art. 21 ust. 6 i 7 tej ustawy określający zasady zwrotu i odsetek z tytułu nieterminowego zwrotu.

W dniu 13 kwietnia 2000r. strona złożyła wniosek o zwrot nadpłaty stanowiącej kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 1998r. w kwocie 524.245 zł z odsetkami jak od zaległości podatkowych za okres od 11 stycznia 1999r. do dnia zapłaty.

Wniosek ten został rozpatrzony decyzją Trzeciego Urzędu Skarbowego w G. z dnia 30 czerwca 2000 r. w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług za luty 1998 r. jako pismo strony w postępowaniu, w którym decyzja z dnia 23 marca 2000 r. Izba Skarbowa w G. stwierdziła nieważność decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z dnia 14 maja 1999 r. Po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z dnia 28 lutego 2002 r. Izba Skarbowa w G. uchyliła decyzję z dnia 30 czerwca i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że dla prawidłowego określenia kwoty zwrotu różnicy podatku za luty 1998 r. niezbędne jest określenie przez organ podatkowy I instancji nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w poszczególnych miesiącach od maja 1997 r. do stycznia 1998 r. z uwzględnieniem tych korekt deklaracji, które zostały dokonane przez spółkę przed wszczęciem kontroli lub postępowania podatkowego za dany miesiąc. Strona nie wniosła odwołania od wydanej w dniu 4 lipca 2002 r. decyzji Trzeciego Urzędu Skarbowego w G., w której określono za luty 1998 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w wysokości 2.361.891 zł i określono nadpłatę w wysokości 524.246 zł po uwzględnieniu dokonanego zwrotu na rzecz podatnika w kwocie 1.837.645 zł.

Z treści ostatecznej decyzji z dnia 4 lipca 2002 r. powoływanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dla wywiedzenia skutku wiążącego również organ orzekający w niniejszej sprawie nie wynika, że przyjęto za prawnie skuteczną jedynie korektę rozliczenia za luty 1998 roku złożoną w dniu 16 listopada 1998 r. jako złożoną przed wszczęciem kontroli podatkowej.

W uzasadnieniu decyzji z dnia 4 lipca 2002 r. (strona 4 uzasadnienia – karta 202 akt sprawy) organ powołał korekty, które wpłynęły do pierwszego Urzędu Skarbowego w G. w dniach 16 listopada 1998 r. i 23 grudnia 1998 r. i stwierdził, że deklaracje korygujące zostały złożone przed podjęciem przez Urząd Skarbowy czynności kontrolnych, zaś materiały z kontroli potwierdzają zasadność dokonanych rozliczeń w podatku VAT wykazanych w skorygowanych rozliczeniach za okres od maja 1997 r. do lutego 1998 r. Nie jest natomiast okolicznością sporną w sprawie, że we wskazanej decyzji w przedmiocie nadpłaty organ podatkowy przyjął kwotę zwrotu różnicy w wysokości wskazanej przez podatnika w deklaracji korygującej z dnia 23 grudnia 1998 r. w wysokości 2.361.890 zł

Wniosek w sprawie oprocentowania nadpłaty stwierdzonej przez Trzeci Urząd Skarbowy w G. w decyzji z dnia 4 lipca 2002 r. zawarty w zażaleniu na postanowienie z 18 lipca 2002 r. w sprawie zaliczenia zwrotu nadpłaty podatku VAT zainicjował odrębne postępowanie.

W niniejszym postępowaniu Sąd nie dokonuje oceny legalności decyzji w przedmiocie nadpłaty, lecz ocenia zgodność z prawem rozstrzygnięcia w przedmiocie oprocentowania nadpłaty. Z faktu wydania decyzji w przedmiocie nadpłaty, w sytuacji gdy treść decyzji jest zgodna z treścią skutecznej prawnie deklaracji korygującej, nie można wywodzić prawnej przeszkody liczenia terminów zwrotu nadpłaty zgodnie z art. 21 ust. 6 ustawy o podatku od. towarów i usług.

Rozważania powyższe odnoszą się do ustaleń poczynionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Należy jednak wskazać, że decyzją z dnia 12 grudnia 2003 r. (zatem wydaną przed wydaniem decyzji zaskarżonej) Dyrektor Izby Skarbowej w G. na podstawie art. 247 § 1 pkt 3, 251 § 1 w zw. z art. 248 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej stwierdził nieważność decyzji ostatecznej z dnia 4 lipca 2002 r. w części określającej nadpłatę w kwocie 524.246 zł.

Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jedynie powołał stanowisko organu I instancji w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji z dnia 20 października 2003 r., nie dokonał oceny skuteczności korekty z dnia 23 grudnia 1998 r. W uzasadnieniu wskazanej decyzji organu I instancji zawarte jest inne pominięte w ocenie instancyjnej ustalenie dotyczące braku żądania spółki dotyczącego stwierdzenia nadpłaty. W aktach sprawy znajduje się wniosek podatnika z dnia 10 kwietnia 2000 r. o zwrot nadpłaty, zatem bezpodstawne jest stwierdzenie (karta 259 akt), że spółka nie złożyła takiego żądania. Nie dokonano również oceny prawnej stanowiska organu I instancji, z treści której wynika, że co do zasady kwestionowany jest skutek deklaracji korygującej w sferze art. 21 ust. 6 i 7 ustawy o podatku od towarów i usług. W odwołaniu z dnia 10 listopada 2003 r. strona prawidłowo dowodzi, że termin do zwrotu różnicy podatku rozpoczyna bieg z chwilą złożenia rozliczenia podatku – biegnie on także od daty złożenia korekty deklaracji w podatku od towarów i usług.

Z tych względów, uznając skargę za zasadną, Sąd na mocy art. 145 § l pkt l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209 powołanej ustawy.

Na mocy art. 152 tej ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

DSz