Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 479/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Asystent sędziego Izabela Wędrak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 479/06

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. – działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.); art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 75, poz.802); §11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851 ze zm.); art. 13, art. 16, art. 21 i art. 32 Protokołu 4 Układu Europejskiego zmienionego Porozumieniem między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi, podpisanymi w Brukseli dnia 24 czerwca 1997 r. (załącznik do Dz. U. z 1997 r., Nr 104, poz. 662); art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623); § 233 ust.1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 117 poz. 1250) – utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] Nr [...].

Dyrektor Izby Celnej ustalił, iż na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym samochód osobowy marki VOLKSWAGEN GOLF, nr nadwozia: [...], nr silnika [...], rok produkcji 1992, zaklasyfikowany do podpozycji 870332909 taryfy celnej importowej na warunkach zadeklarowanych przez Importera w zgłoszeniu celnym, ze stawką celną obniżoną (5% - minimum 357,1 EUR. szt.) zastosowaną w oparciu o deklarację eksportera ([...] - Niemcy) sporządzoną na umowie kupna-sprzedaży z dnia 14 grudnia 2001 r. i potwierdzającą preferencyjne pochodzenie tego samochodu z Unii Europejskiej.

Następnie w ramach kontroli zgłoszenia celnego nastąpiło rozkodowanie numerów VIN zaimportowanego samochodu m-ki Volkswagen GOLF. W wyniku rozkodowania numeru nadwozia przedmiotowego samochodu ustalono, iż był on wyprodukowany w fabryce w S. w Jugosławii.

W związku z tym postanowieniem z dnia [...], nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego l w Ł. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zgłoszenia celnego [...]. Następnie polskie organy celne zwróciły się do niemieckich władz celnych pismem nr [...] z dnia 4 listopada 2004 r. z wnioskiem o zweryfikowanie dowodu pochodzenia w postaci deklaracji eksportera sporządzonej na umowie kupna - sprzedaży dnia 14 grudnia 2001 r. Weryfikacja miała na celu sprawdzenie autentyczności dowodu pochodzenia oraz prawidłowości danych w nim zawartych.

Z kolei z uwagi na oczekiwanie na odpowiedź niemieckich władz celnych postępowanie zostało zawieszone postanowieniem z dnia [...].

W dniu 9 marca 2006 r. wpłynęło pismo z Niemiec z dnia 6 marca 2006 r. Centralnego Urzędu Kontroli Pochodzenia Towarów w M. wraz z wynikiem weryfikacji dowodu pochodzenia w postaci deklaracji eksportera na umowie kupna-sprzedaży z dnia 14 grudnia 2001 r. Z powyższego pisma wynikało, iż kontrola wykazała, że ani ponownie załączona umowa kupna-sprzedaży, z której jako sprzedający wpisana i podpisana jest podana osoba, ani zaświadczenie o pochodzeniu towarów nie zostały złożone. Z tego też powodu nie można potwierdzić pochodzenia pojazdu podanego na załączonej ponownie umowie kupna -sprzedaży.

Następnie Naczelnik Urzędu Celnego l w Ł. - uznając, że weryfikacja dowodu pochodzenia okazała się negatywna, tzn. ujawniła stan faktyczny i prawny odmienny od zadeklarowanego przez Stronę w zgłoszeniu, po podjęciu postępowania - z urzędu wydał decyzję z dnia [...], nr [...] w której uznał zgłoszenie celne SAD nr [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej preferencji, stawki celnej oraz kwoty długu celnego i określił kwotę celnego przyjmując do jej obliczenia stawkę celną autonomiczną w wysokości 35% od wartości celnej pojazdu minimum 2500 EUR/szt. Niepreferencyjne pochodzenie z Jugosławii ustalono w oparciu o kodowe oznaczenie w systemie VIN wynikające z rozkodowania numeru nadwozia [...]. Dług celny ustalono w nowej wysokości w kwocie 8.959,30 zł.

Od powyższej decyzji Strona odwołała się pismem z dnia 31 maja 2006 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odwołaniu pełnomocnik strony podniósł, iż interpretacja odpowiedzi niemieckich władz celnych jest nieprzydatna dla uznania deklaracji pochodzenia za wadliwą. Z pisma bowiem nie wynika, co oznacza, że deklaracja nie została złożona, a tym bardziej co ma oznaczać, że umowa nie została złożona. Urząd sporządzający odpowiedź nie stwierdził, czy dokumenty nie istniały, są fikcyjne, czy też co oznacza zapis, że nie zostały one złożone. Pełnomocnik strony wskazywał także, że Niemcy jako kraj producenta nie został zakwestionowany przy przyjmowaniu zgłoszenia.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymując w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. podzielił argumentację organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 13 § 1 ustawy Kodeks celny, cła określane są na podstawie Taryfy celnej lub innych środków taryfowych. Rada Ministrów rozporządzeniem z dnia 20 grudnia 2000 r. ustanowiła Taryfę celną ( Dz. U. Nr 119, poz. 1253), gdzie określono obniżone stawki celne dla towarów pochodzących z krajów lub grup krajów, z którymi Rzeczypospolita Polska zawarła umowy o wolnym handlu. Obowiązujące w dniu dokonywania zgłoszenia celnego przepisy ustępu 5 części A Postanowień wstępnych Taryfy celnej, stanowiącej załącznik do wyżej wymienionego rozporządzenia Rady Ministrów, a także przepisy Protokołu Nr 4 do Układu Europejskiego wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych dla towarów pochodzących z Unii Europejskiej po łącznym spełnieniu następujących warunków:

1 określenia takich stawek w taryfie celnej stanowiącej załącznik do w/w rozporządzenia ,

2. bezpośredniego przywozu do Polski towarów z obszaru Unii Europejskiej lub w tranzycie przez inne terytorium pod warunkiem, że spełnione zostaną wymogi określone w art. 13 Protokołu Nr 4,

3. udokumentowania preferencyjnego pochodzenia towarów dowodem pochodzenia określonym w art. 16 Protokołu Nr 4 ( w postaci świadectwa przewozowego EUR1 lub deklaracji eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie, który opisuje produkty w sposób wystarczający do ich identyfikacji).

Organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art.83 §1 Kodeksu celnego dokonano kontroli zgłoszenia celnego SAD. W ramach tej kontroli polskie organy celne wystąpiły w trybie art. 32 Protokołu 4 UE z prośbą do niemieckich władz celnych o zweryfikowanie dowodu pochodzenia w postaci deklaracji eksportera poprzez sprawdzenie autentyczności jak i rzetelności danych w niej zawartych. Wyjaśnił, że weryfikacji dokonują władze celne kraju eksportu i w tym celu mają prawo zażądać każdego dowodu, przeprowadzić kontrolę ksiąg rachunkowych eksportera oraz każdą inną kontrolę, którą uznają za właściwą (art. 32 pkt 3 Protokołu 4). Dyrektor Izby Celnej zaznaczył, iż z odpowiedzi niemieckich władz celnych wynika, iż nie można potwierdzić pochodzenia pojazdu podanego w załączonej umowie kupna sprzedaży z dnia 14 grudnia 2001 r. Dla polskich władz celnych była to odpowiedź jednoznaczna. Skoro organy uprawnione do weryfikacji pochodzenia nie mogły potwierdzić pochodzenia, to znaczy że należało odmówić preferencji na dany towar.

Istotą dalszego postępowania, po uzyskaniu negatywnej odpowiedzi na wniosek o weryfikację, było ustalenie prawidłowej stawki celnej na towar, który został dopuszczony do obrotu na polskim obszarze celnym. Organ wyjaśnił, że zgodnie z pkt 10 Postanowień Wstępnych – Stawki Celne Taryfy Celnej – rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r- należy zastosować jako element kalkulacyjny długu]celnego stawkę celną autonomiczną lub stawkę celną konwencyjną jeżeli jest wyższa od autonomicznej, jeżeli można ustalić kraj lub region pochodzenia towaru.

Ponieważ na przedmiotowy towar z poz. 870332909 Taryfy celnej importowej obowiązującej w 2001 r nie przewidziano stawki celnej konwencyjnej, dlatego właściwą do zastosowania stawką celną była stawka autonomiczna w wysokości 35% od wartości celnej pojazdu ale minimum 2500 EUR/szt. Ponieważ 35% od wartości celnej sprowadzonego samochodu daje sumę 2693,60 PLN, jako właściwą kwotę długu celnego należało przyjąć minimalną kwotę długu celnego tj. 2500 EUR. (2500 EUR x 3,5837 PLN= 8959,30 PLN ).

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu dotyczących nieprawidłowej oceny pisma zawierającego wynik weryfikacji dowodu pochodzenia , organ podkreślił, że pismo z dnia 6 marca 2006 r. zostało nadesłane od organu, który jest w Niemczech uprawniony do dokonywania weryfikacji dowodów pochodzenia – jest to Centralny Urząd Kontroli Pochodzenia Towarów w M. W piśmie tym poinformowano, iż nie można potwierdzić pochodzenia pojazdu podanego w załączonej umowie kupna sprzedaży z dnia 14 grudnia 2001 r. Skoro organy uprawnione do weryfikacji pochodzenia nie mogą potwierdzić pochodzenia, to znaczy, że należy odmówić preferencji na dany towar. Weryfikacja przeprowadzona w myśl art. 32 Protokołu Nr 4 UE przez władze kraju eksportu jest jedyną formą kontroli dowodów pochodzenia , a jej wynik jest wiążący dla władz celnych kraju importu i nie może być przez nie podważony .

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowej oceny kraju pochodzenia sprzecznej z art. 15 § 2 Kodeksu celnego Dyrektor Izby Celnej wskazał, że przepis ten stanowi, iż reguły ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów określają art. 16-19.

Art. 19 stanowi, że ustalenie pochodzenia towarów dokonywane jest przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towarów. Organ stwierdził, że reguły te nie mają zastosowania, ponieważ dowód preferencyjnego pochodzenia z którego wynikał kraj pochodzenia został zweryfikowany negatywnie, natomiast dowodu niepreferencyjnego pochodzenia Strona nie przedłożyła. Ponieważ dowodem pochodzenia towarów może być: faktura, specyfikacja towarów, kontrakt, świadectwo jakości lub inny dokument urzędowy ( § 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997 r.). Jugosłowiańskie pochodzenie samochodu sprowadzonego przez Stronę ustalone zostało w oparciu o rozkodowanie numeru nadwozia w systemie AutoVin . Organ podkreślił także, że przepisy Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego będące podstawą rozstrzygnięcia nie zostały zmienione w Decyzji nr 1/2003 Rady Stowarzyszenia UE-RP z dnia 25 lutego 2003r. zmieniającej Protokół Nr 4 do UE.

Na powyższą decyzję skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności, a także naruszenie art. 83 § 3 Kodeksu celnego, § 11 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, a także art. 13, 16, 21, 32 Protokołu 4 Układu Europejskiego – nie wskazując bliżej na czym naruszenie tych przepisów miałoby polegać. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, wskazując że odpowiedź niemieckich władz celnych w swej lakonicznej treści nie stanowi weryfikacji zgłoszenia bowiem nie wiadomo co ona oznacza.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.

Podczas rozprawy w dniu 25 kwietnia 2007 roku pełnomocnik skarżącej poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004 roku sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.

Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W swoim środku zaskarżenia skarżąca zarzuca organom celnym naruszenie zasad wyrażonych w art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności

Przy czym podstawowym zarzutem strony skarżącej jest błędna ocena przez organy celne odpowiedzi uzyskanej od niemieckich władz celnych . Zdaniem strony skarżącej informacja zawarta w odpowiedzi niemieckich władz celnych nie może być podstawą nowych ustaleń w zakresie długu celnego. W swej lakonicznej treści nie stanowi weryfikacji zgłoszenia bowiem nie wiadomo co ona oznacza.

W ocenie Sądu zarzut ten jest chybiony.

Pierwszy z przywołanych przepisów Ordynacji podatkowej stanowi, iż postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania (art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej). Przepis ten statuuje zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Postępowanie budzące zaufanie to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, w którym dopuszcza się wnioskowane dowody, traktuje się równo interesy podatnika i Skarbu Państwa, nie zmienia się ocen tych interesów, a materialnoprawnych wątpliwości nie rozstrzyga się na niekorzyść podatnika.

Z kolei w art. 122 Ordynacji podatkowej zawarto zasadę prawdy obiektywnej. Przepis ten stanowi, iż w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z tej naczelnej zasady postępowania podatkowego wynika obowiązek organu podatkowego wyczerpującego zbadania przed podjęciem każdego rozstrzygnięcia wszystkich okoliczności faktycznych związanych z rozpatrywaną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz, pozwalający na prawidłowe rozstrzygnięcie. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, albowiem prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy celne nie naruszyły zasad wymienionych we wskazanych przepisach, a wydana decyzja znajduje pełne oparcie w zebranym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 83 § 1 Kodeksu celnego, zgodnie z którym organ celny po zwolnieniu towarów może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego. Przepis ten stanowi rozszerzenie ogólnej zasady zawartej w art. 6 § 1 i § 2 kodeksu celnego, określającej prawo organu celnego do podejmowania wszelkich czynności kontroli celnej w każdym miejscu i w każdym czasie. Szczegółowa regulacja w art. 83 dotyczy uprawnienia organu celnego do podjęcia czynności kontroli celnej zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów. Kontrola ta może być dokonana z urzędu lub na wniosek zgłaszającego. W niniejszej sprawie organy celne korzystając z uprawnienia przewidzianego w tym przepisie prawidłowo wystąpiły w trybie art. 32 Protokołu 4 UE z prośbą do niemieckich władz celnych o zweryfikowanie dowodu pochodzenia w postaci deklaracji eksportera poprzez sprawdzenie autentyczności jak i rzetelności danych w niej zawartych. Art. 32 Protokołu 4 UE wprowadza możliwość weryfikacji dowodów pochodzenia przez władze celne kraju importera wyrywkowo lub gdy mają one uzasadnione wątpliwości co do autentyczności dokumentu lub rzetelności informacji dotyczących prawdziwego pochodzenia sprawdzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów Protokołu. Władze celne kraju importu wyrywkowo lub wtedy gdy mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności dowodów pochodzenia lub pochodzenia sprawdzanych produktów zwracają świadectwo EUR1 i fakturę, jeśli była przedłożona, deklarację na fakturze lub fotokopie tych dokumentów władzom celnym kraju eksportu, podają w razie potrzeby przyczyny wnioskowania o weryfikację. Przesłanki dopuszczalności weryfikacji dowodu pochodzenia są określone bardzo szeroko. W istocie każdy dokument może być poddany weryfikacji. Weryfikacji dokonują władze celne kraju eksportu na wniosek władz celnych kraju importu.

W dniu 9 marca 2006 r. wpłynęło pismo z Niemiec z Centralnego Urzędu Kontroli Pochodzenia Towarów w M. wraz z wynikiem weryfikacji przedmiotowego dowodu pochodzenia. Pismo stwierdzało, iż kontrola wykazała, że ani ponownie załączona umowa kupna-sprzedaży, z której jako sprzedający wpisana i podpisana jest podana osoba, ani zaświadczenie o pochodzeniu towarów nie zostały złożone. Z tego też powodu nie można potwierdzić pochodzenia pojazdu podanego na załączonej ponownie umowie kupna -sprzedaży.

W ocenie Sądu z odpowiedzi niemieckich władz celnych w sposób jednoznaczny wynika, iż nie zostało potwierdzone preferencyjne – unijne pochodzenie pojazdu wprowadzonego przez skarżącą na polski obszar celny. Skoro organy uprawnione do weryfikacji pochodzenia nie mogą potwierdzić pochodzenia, to znaczy że należało odmówić preferencji na dany towar. Fakt, że zawarte w piśmie wyjaśnienia dotyczące przyczyn, dla których niemieckie władze celne odmówiły potwierdzenia preferencyjnego pochodzenia towaru są niejednoznaczne, ma drugorzędne znaczenie, gdyż dla władz kraju importu wiążący jest wynik weryfikacji, a ten jest jednoznaczny. Należy także zwrócić uwagę na ust. 6 art. 32 Protokołu Nr 4 do Układu Europejskiego zgodnie z którym, jeżeli w przypadkach uzasadnionej wątpliwości brak jest odpowiedzi w ciągu dziesięciu miesięcy od dnia złożenia wniosku o dokonanie sprawdzenia albo jeżeli odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji do ustalenia autentyczności weryfikowanych dokumentów lub rzeczywistego pochodzenia produktów, to władze wnioskujące o weryfikację odmawiają, jeżeli nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności, wszelkich preferencji.

Organ odwoławczy trafnie zatem podkreślił, iż w orzecznictwie wskazuje się, że w świetle postanowień Artykułu 27 Protokołu Nr 4 dotyczącego definicji pojęcia "produktów pochodzących" i metod współpracy administracyjnej do Układu Europejskiego wyniki sprawdzenia świadectwa pochodzenia nie mogą być przedmiotem oceny i dodatkowej weryfikacji przez organy celne państwa importera. Mają one charakter wiążący dla organów celnych państwa importera (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 777/97, LEX nr 34523).

Zgodnie z art. 83 § 3 Kodeksu celnego jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane. Zatem organ celny nie miał innej możliwości niż zastosowanie prawidłowej stawki celnej na towar, który został dopuszczony do obrotu na polskim obszarze celnym, w tym wypadku ( dla towaru z poz. 870332909 Taryfy celnej) stawki autonomicznej ( 35% wartości celnej ,minimum 2500 EUR/szt.). Zaskarżona decyzja nie narusza także art. 65§ 5 Kodeksu celnego , ani wskazanych w skardze art.13, 16 i 21 Protokołu Nr 4, przy czym skarga nie precyzuje na czym miałoby polegać naruszenie tych przepisów.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Nie doszło do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu skarżącego, czy też zasady zaufania obywateli do organów Państwa. W ocenie Sądu, wnioski organu odwoławczego wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, a więc nie stanowią naruszenia prawa. Jak wskazano organy celne prawidłowo przeprowadziły i oceniły weryfikację towaru. W toku prowadzonego postępowania organy udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień, poinformowały również o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić jako niezasadną.