Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 310/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b i c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Par. 36, 37, 38, par. 46 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 7, 77, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Piotr Lechowski (spr.) Sędziowie NSA Grażyna Danielec WSA Tadeusz Wołek Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi J. P., A. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 27 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżących J. P. i A. P. kwotę 200,- ( dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 stycznia 2009 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania J. i A. małż. P., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] 2008 r. znak [...] orzekającą o odmowie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu A. – B. jedn. ewid. A.- B. mającej polegać na zmianie powierzchni działki ewidencyjnej 1103. Decyzja organu odwoławczego oparta została na przepisach art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej kpa) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn.zm.).

Uzasadniając decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał następujące okoliczności faktyczne i motywy prawne, przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia.

J. P. i A. P. – właściciele, na prawach wspólności majątkowej małżeńskiej, na podstawie aktu własności ziemi z dnia 3 maja 1973 r. Nr [...] Kierownika Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa b. Prezydium PRN, działki ewid. 1103 położonej w A., wnioskiem z dnia 12 kwietnia 2007 r. wystąpili do Starosty o "sprostowanie błędu" w rejestrze gruntów, przez zmianę powierzchni działki z 0.2821 ha na 0.2924 ha.

Jako podstawę żądania sprostowania błędu w ewidencji przez zmianę powierzchni działki 1103 wnioskodawcy – dalej skarżący – powoływali odbitkę mapy sytuacyjnej w skali 1:2880 sporządzonej przez inż. T. M. w dniu 27.11.1982 r. za nr [...]. Dokument powyższy nie zawiera klauzuli stwierdzającej przyjęcie go do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Starosta rozpatrując wniosek po raz pierwszy decyzją z dnia [...] 2008 r. odmówił aktualizacji obowiązującego operatu ewidencji gruntów obrębu A. - B. przyjętego w dniu 12.12.1984 r. do zasobu Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej za nr [...], przez zmianę powierzchni działki ewidencyjnej 1103.

Organ I instancji ustalił, że operat ewidencji gruntów dla miejscowości A. założony został w 1969 r. i przyjęty do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego w dniu 22.05.1969 r. za Nr [...]. Wedle obowiązującej ewidencji powierzchnia objętej tym operatem działki ewid. 1103 wynosi 0.2821 ha. Działką nr 1103 o tej powierzchni uwłaszczeni zostali aktem własności ziemi wnioskodawcy – skarżący.

Podstawę odmowy wnioskowi stanowiło ustalenie dalsze, że w toku postępowania przed organem ewidencyjnym, geodeta uprawniony mgr inż. T. U. w 2007 r. ustalił, w przyjętym do zasobu za Nr [...] w dniu 11 grudnia 2007 r. operacie pomiarowym, że stan prawny działki ewid. 1103 jest zgodny z mapą ewidencji gruntów i budynków, a powierzchnia działki obliczona metodą analityczną mieści się w dopuszczalnej "odchyłce" powierzchni obliczonej metodą graficzną.

Rozpatrując odwołanie J. i A. małż. P., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, decyzją z dnia [...] 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż ponownie rozpatrując sprawę winien organ uzasadnienie decyzji sporządzić zgodnie z wymogami kpa, poczynić dokładniejsze ustalenia, a w szczególności ustalić czy granice działki ustalone zostały w drodze rozgraniczenia oraz wyjaśnić przyczyny, dla których w decyzji powołano jako obowiązujący operat ewidencji gruntów i budynków z 1984 r.

Starosta ponownie rozpatrując sprawę poczynił ustalenia dalsze.

Ustalono, że obowiązujący operat ewidencyjny miasta A. – B. sporządzony został na podstawie przepisów dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków oraz instrukcji Ministra Rolnictwa z 21 kwietnia 1955 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów, a przyjęty w dniu 22 maja 1969 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za Nr [...]. Operat założony został w oparciu o bezpośredni pomiar granic wyznaczonych stanem władania. Protokół ustalania granic działki ewidencyjnej podpisała T. W., właścicielka parceli kat. [...] i p. bud. [...], w miejsce których powstała działka ewid. 1103. Obliczona metodą graficzną powierzchnia działki 1103 wynosiła 0.2821 ha i taką działką skarżący uwłaszczeni zostali w 1973 aktem własności ziemi [...]. W 1983 r. wykonana została aktualizacja mapy zasadniczej według stanu istniejącego w terenie i na jej podstawie sporządzono matryce mapy ewidencyjnej w skali 1:1000, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 22.12.1984 r. za nr [...]. Aktualizacja mapy nie powodowała żadnych zmian co do konfiguracji i powierzchni działki ewid. 1103 w danych ewidencyjnych.

Organ I instancji ustalił i podkreślił że przebieg granic ewidencyjnych działki 1103 przy zakładaniu operatu ewidencji określony został 13 punktami granicznymi oznaczonymi na szkicu Nr 38 a stanowiącymi podstawę wyznaczenia granic i obliczenia powierzchni tej działki przy zakładaniu operatu ewidencyjnego w 1969 r.

Wskazano, że w 2003 firma Usługi Geodezyjno-Kartograficzne "[...]" wykonała operat założenia numerycznej mapy ewidencji gruntów i budynków miasta A.- B. w systemie EWMAPA 5.0, przyjęty do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 28 lipca 2004 r. za Nr [...] i [...]. Opisując sposób wykorzystania operatu pomiaru sytuacyjno wysokościowego KERG [...], wykonanego przy ustalaniu stanu władania dla założenia nowej ewidencji, przy założeniu mapy numerycznej w systemie EWmapa, wyjaśnił organ I instancji – stosownie do wskazań zawartych w decyzji Organu II instancji z dnia [...] 2008 r. – różnicę pomiędzy liczbą punktów granicznych przyjętych dla działki ewid. 1103 przy zakładaniu ewidencji (13), a liczbą punktów określających te granice (16) w systemie mapy numerycznej. Wskazano, iż 13 punktów się powtarza, a 3 dodatkowe są wynikiem skartowania operatów podziałowych przyjętych do zasobu za Nr [...] i [...], przy czym nie mają one wpływu na konfigurację (zmianę) granic tej działki.

W celu sprawdzenia poprawności danych ewidencyjnych działki 1103 Starosta z urzędu zlecił geodecie uprawnionemu T. U. odtworzenie w części kartograficznej ustalonych i pomierzonych punktów granicznych, określających przebieg granic działki ewid. 1103, na podstawie tzw. materiałów źródłowych, a więc tych które stanowiły podstawę założenia ewidencji gruntów. W wyniku prac geodezyjnych uprawniony geodeta ustalił, że powierzchnia działki ewidencyjnej Nr 1103 obliczona metodą analityczną mieści się w dopuszczalnym odchyleniu powierzchni obliczonej metodą graficzną, a operat pomiarowy z tych czynności przyjęty został do zasobu za Nr [...] w dniu 11.12.2007 r.

W związku z podnoszonymi przez J. i A. P. w toku postępowania administracyjnego twierdzeniami, że przedłożona przez nich przy wniosku o wprowadzenie zmian mapa inż. T. M. z 27.11.1982 r. opracowana została w związku z postępowaniem rozgraniczeniowym dotyczącym działki ewid. 1103 o czym świadczyć miało pismo Geodezyjno-Dokumentacyjnej Spółdzielni Pracy – [...], Oddział w K. z dnia 29.11.1982 r. [...] do Urzędu Gminy, przy którym przesłano operat pomiarowy dot. rozgraniczenia "do wydania opinii i przesłania go do Sądu Rejonowego", organ I instancji dokonał ustaleń dalszych.

Mapa sytuacyjna inż. T. M. z 27.11.1982 r., której kopię przedłożyli wnioskodawcy przy wniosku stanowi część operatu pomiarowego rozgraniczenia działek ewidencyjnych "Nr 1101/1-1101/2- 1102 i 1103" wykonanego na zlecenie wnioskodawcy A. P. z października 1982 r. przez w/w Spółdzielnię Pracy a sporządzonego przez inż. T. M. Kopię tego operatu złożyli skarżący w dniu 3 września 2008 r. organowi ewidencyjnemu. Operat ten nie jest opatrzony klauzulą o przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego, a jak wynika z pisma z 8.10.2008 r. Sądu Rejonowego zwrócony został dnia 30.09.2008 r. Urzędowi Gminy. Natomiast przy tym samym piśmie Sądu, w związku z podjętymi przez organ z urzędu czynnościami w celu ustalenia czy działka 1103 była rozgraniczona, przedstawione zostały odpisy; postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 24 listopada 1987 r. sygn. [...], którym w sprawie z wniosku J. P. i A. P. przy uczestnictwie Z. P. i S. P. orzeczono o rozgraniczeniu pomiędzy nieruchomościami stanowiącymi działki ewid. 1101/3 i 1101/2 oraz pomiędzy dz. ewid. 1101/2 a dz. 1103, oraz odpisy prawomocnego postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 29 listopada 1988 r. sygn. [...], którym oddalono rewizję wnioskodawcy A. P. od opisanego postanowienia Sądu Rejonowego. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego przebieg granicy pomiędzy rozgraniczanymi działkami ustalono według szkicu biegłego geodety inż. J. R. z dnia 7.01.1984 r. [...], przy czym granicę między działkami 1101/2 uczestników a działką 1103 wnioskodawców stanowi linia oznaczona literami AEF. Z przekazanej przez Sąd opinii mgr inż. J. R. z dnia 7.01.1984 r. przedłożonej Sądowi w tej sprawie wynika, że granice między działkami 1101/3 (wnioskodawców) i 1101/2 (uczestników) oraz 1101/2 a 1103 (wnioskodawców) przebiegają wzdłuż istniejących trwałych płotów siatkowych i są zgodne z mapą ewidencji gruntów w skali 1:1000.

W oparciu o te okoliczności z powołaniem na przepis art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz na przepisy § § 44 pkt 2 i 45 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, Starosta zajął stanowisko, że nie zachodzą podstawy do wprowadzania zmian w ewidencji gruntów co do działki 1103 w zakresie jej powierzchni w drodze aktualizacji danych, gdyż stan ewidencji gruntów jest prawidłowy i odzwierciedlony ujawnionym w dziale I-szym księgi wieczystej KW [...] (daw. [...]) opisem tej nieruchomości, a uwidoczniony na obowiązującej mapie ewidencyjnej przebieg granic działki 1103 jest zgodny z materiałami źródłowymi. Organ podkreślił, że w świetle prawomocnego orzeczenia o rozgraniczeniu, granica między działką 1103 a działką 1101/2 ma charakter granicy prawnej zgodnej z mapą ewidencyjną.

Odniósł się organ I instancji także do przedstawionych przez wnioskodawców innych dowodów omówionych w uzasadnieniu decyzji, a w szczególności postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 23 października 1979 r. sygn. Nr [...], którym w sprawie z wniosku S. P. i Z. P. przy uczestnictwie A. P. i S. P. (matki uczestnika), stwierdzono nabycie przez ówczesnych wnioskodawców w drodze zasiedzenia działki 1101/2 w miejsce A. P., powstałej zgodnie z wykazem zmian biegłego mgr inż. F. B. z dnia 24.VII.1979 r. l.ks.rob. [...] z podziału działki ewidencyjnej 1101 na działki 1101/1, 1101/2 i 1101/3. Wykazem tym stwierdzono zarazem, że działki 1101/2 i 1101/3 odpowiadają działce budowlanej l.kat. [...]. Wskazał organ, że wykaz zmian sporządzony przez biegłego F. B. w zakresie błędów co do powierzchni przyjętej przez tego biegłego dla działek 1101/2 i 1101/3 został sprostowany decyzją Burmistrza Miasta z dnia 29.10.1993 r., oraz że skarga wnioskodawców na utrzymującą w mocy tę decyzję, decyzję Wojewody z dnia 17 grudnia 1993 r. została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 18 kwietnia 1995 r. sygn SA/Kr 365/94.

Podkreślono w decyzji organu I instancji, że ewentualny spór wnioskodawców o zasięg ich prawa własności związanego z działką 1103 nie może być przedmiotem postępowania ewidencyjnego, a kwestionowanie powierzchni działki 1103 w oparciu o nieobowiązujące i nieaktualne dane katastralne, które zastąpiono od 1969 r. danymi ewidencyjnymi a nadto nie nawiązujące do podstawy nabycia tej działki, jest bezpodstawne.

Odwołanie od tej decyzji złożyli J. P. i A. P. z wnioskiem o uchylenie i zmianę decyzji organu I instancji względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odwołanie oparto na zarzucie nieprawidłowej interpretacji materiału dowodowego zebranego w sprawie i naruszeniu przepisów art. 7, 77 § 1, 10 § 1, 68 § 1, 76, 107 kpa oraz przepisów § 35, § 44 pkt 2, 46 ust. 2, § 47 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Rozpatrując odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego za własne przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji, które uzupełnił dalszymi ustaleniami, opartymi na zebranym w sprawie materiale dowodowym.

Ustalono, iż akta sprawy zawierają wykaz współrzędnych 16 punktów granicznych, oznaczonych na wyrysie z informatycznej mapy ewidencyjnej prowadzonej programem EW-MAPA (od 2003 r.), określających przebieg granic działki ewidencyjnej 2203. Wyliczona na podstawie tych współrzędnych metodą analityczną powierzchnia 0.02804 dla tej działki, potwierdza poprawność wyliczonej w tych samych granicach lecz metodą graficzną, powierzchni działki 0.2821 ha.

Ustalił organ odwoławczy dalej, iż z zebranego materiału dowodowego wynika, że w toku opracowywania w 2007 r. operatu pomiarowego z aktualizacji operatu ewidencji gruntów obrębu A. w zakresie działki 1103, dokonano pomiaru bezpośredniego ogrodzenia i istniejących budynków gospodarczych oraz okazano użytkowanie nieruchomości (16 punktów granicznych) położonych wzdłuż istniejących ogrodzeń. Położenie tych punktów oznaczono na szkicu polowym Nr 1 tego operatu. Wskazano dalej, iż w dniu 11 listopada 2007 r. uprawniony geodeta sporządził ze stronami postępowania protokół z czynności przyjęcia granic. W oparciu o te czynności geodeta stwierdził, że "stan prawny działki ewid. 1103 ujawniony w księdze wieczystej Nr [...] jest zgodny z mapą ewidencji gruntów i budynków dla miasta A. – B. w skali 1:1000, a powierzchnia obliczona metodą analityczną mieści się w dopuszczalnej odchyłce powierzchni obliczonej metodą graficzną".

Wskazując na treść postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 24.11.1987 r. sygn. [...] Organ odwoławczy przyjął, że przebieg granic między działkami 1101/3 i 1101/2, oraz między działkami 1101/2 a 1103 został ustalony w postępowaniu sądowym w oparciu o opinię i mapę ewidencji gruntów sporządzoną przez biegłego sądowego inż. J. R. (której wyrys Sąd przekazał), a nie w oparciu o operat pomiarowy sporządzony przez T. M. 27.11.1982 r. Organ podkreślił, iż na podstawie art. 365 kodeksu postępowania cywilnego jest związany prawomocnym orzeczeniem o rozgraniczeniu.

Opierając się na zebranym materiale dowodowym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego ustalił dalej, że w jednostce rejestrowej [...] rejestru gruntów prowadzonej dla obrębu 1 A. Z. figuruje działka 1103 o pow. 0.2821ha, a jej stan prawny jest tożsamy ze stanem prawnym ujawnionym w księdze wieczystej Nr [...]. W dziale I tej księgi figuruje działka ewid. 1103 o pow. 0.2821 ha jako powstała z p.gr.l.kat. 1117/2 i 1117/1. Podstawę wpisu w Dziale II tej księgi A. P. i J. P. jako właścicieli na prawach wspólności ustawowej działki ewid. 1103 o w/w powierzchni jest akt własności ziemi nr [...] z dnia 3.05.1975 r., a wpisu dokonano dnia 18.02.1997 r. Opis działki w księdze wieczystej odpowiada stanowi ewidencji.

Zdaniem organu wskazującego na przepisy § 45 ust. 1 i § 46 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, dokonane w postępowaniu ewidencyjnym czynności nie dają podstaw do wprowadzenia zmian aktualizujących ewidencję gruntów, a wnioskodawcy nie przedłożyli przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego opracowania zawierającego wykaz zmian gruntowych, wymaganego przepisem § 46 ust. 2 pkt 2, z którego wynikało by, że powierzchnia ewidencyjna działki jest inna.

Te okoliczności uzasadniały w przekonaniu Organu Odwoławczego wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Starosty.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję z wnioskiem o jej uchylenie wraz z utrzymaną nią w mocy decyzją organu I instancji złożyli J. i A. małżonkowie P. Skargę oparto na powtórzeniu zarzutów naruszenia przepisów kpa i Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, uzupełnionego zarzutem naruszenia przepisu art. 78 kpa poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność przebiegu wizji lokalnej z 16.11.2007 r. Generalnie skarga oparta jest na zarzucie nieprawidłowej interpretacji materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz nieprawidłowej interpretacji i zastosowaniu prawa materialnego. Zdaniem skarżących stan ewidencji – stan rejestrowy – jest niezgodny ze stanem faktycznym. W przekonaniu skarżących, najistotniejsze znaczenie w sprawie ma operat ewidencyjny wykonany w 1982 r. przez biegłego geodetę T. M. "na zlecenie gminy" i wykazujący inną powierzchnię spornej działki.

W przekonaniu skarżących organy rejestrowe uznały, że dane rejestrowe potwierdza operat z 11 grudnia 2007 r. oparty na wizji z 16.11.2007 r., a skarżący podnosili zarzuty co do prawidłowości przebiegu granic w tym operacie. Dane z wizji "nie odpowiadały danym faktycznym z przestrzeni".

W przekonaniu skarżących, kwestii powierzchni "spornej" działki nie można rozstrzygać w oderwaniu od kwestii powierzchni działek sąsiednich i ich granic.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenie i stanowisko prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek częściowo tylko z przyczyn podniesionych na jej poparcie.

Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), przedmiot kontroli działalności administracji publicznej wywołanej skargą stanowi zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W sprawowaniu tej kontroli zgodnie z treścią art. 134 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej ustawa p.p.s.a. – sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonana na tych zasadach kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, prowadzi do wniosku wyrażonego na wstępie.

Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji w swej podstawie prawnej odwołują się do przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) - dalej ustawa - oraz wydanego na jej podstawie Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) - zwanego dalej rozporządzeniem.

W myśl przepisu art. 2 pkt 8 powołanej ustawy przez ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości), rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach i budynkach, lokalach, ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych i prawnych władających tymi gruntami i budynkami. Nośnikiem powyższych informacji, zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy jest operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów. Organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków jest Starosta (art. 22 ust. 1 ustawy).

Zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu ewidencyjnym prowadzonym w I instancji przez Starostę.

Zarówno motywy zaskarżonej decyzji jak i zarzuty skargi wymagają przybliżenia przepisów regulujących tzw. postępowanie ewidencyjne.

Ustawa w przypisie art. 20 określa rodzaje informacji jakie objęte są ewidencją gruntów i budynków. Zgodnie z art. 20 ust.1 pkt. 1 ustawy, w odniesieniu do gruntów ewidencja obejmuje informacje dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jaki zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Są to tzw. informacje przedmiotowe.

Tych przedmiotowych danych o powierzchni działki ewid. 1103 dotyczył wniosek skarżących. Rozbieżności upatrywali skarżący pomiędzy danymi obecnie obowiązującej ewidencji gruntów zarówno w jej części geodezyjno - prawnej (dawniej opisowa) a w szczególności danymi z rejestrów gruntów jak i części opisowo - kartograficznej (dawniej cz. kartograficzna) operatu, przedstawiającej na mapie ewidencyjnej działkę 1103, wglądem danych wynikających z mapy sytuacyjnej inż. T. M. z 27.11.1982 r.

Należy tu przypomnieć, że określając przedmiot ewidencji oraz sposób jej gromadzenia w postaci operatu ewidencyjnego ustawa w zasadzie nie reguluje zasad prowadzenia ewidencji gruntów i wprowadzania w niej zmian. W dacie wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, czyniły to przypisy obowiązującego od 3 czerwca 2001 r. powołanego wyżej Rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Z przepisów Rozdziału 3 Rozporządzenia (§ 44 in) regulującego prowadzenie ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych wynika, że podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi ( § 44 pkt 2). Aktualizacja zaś operatu ewidencyjnego zgodnie z § 45 ust. 1 następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Przepisy rozporządzenia posługują się pojęciem aktualizacji ewidencji. Usuwanie zatem błędów lub omyłek ewidencji w ramach "aktualizacji" nie jest wyłączone, jednakże pod warunkiem, że uzasadnia to aktualny stan prawny, który ewidencja ma odzwierciedlać a nie tworzyć. Nie jest więc aktualizowaniem ewidencji wprowadzenie zmian na podstawie dokumentów stwierdzających stan wcześniejszy, niż wynikający z aktualnie obowiązującego stanu prawnego.

Zawarty w tym samym Rozdziale 3 Rozporządzenia przepis § 47 ust. 3 stanowi, że w wypadku gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych stron lub uzyskania dodatkowych dowodów, Starosta przeprowadza w prawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne lub stosuje art. 22 ust. 3 ustawy. Ten ostatni przepis w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy stanowi podstawę dokonania zmian w ewidencji w drodze tzw. zgłoszenia, którego tryb reguluje § 48 in Rozporządzenia.

Przyjęcie przez Starostę trybu postępowania administracyjnego do rozpoznania wniosku w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów, obligowało organy do przeprowadzenia postępowania administracyjnego z zachowaniem jego podstawowych reguł. W szczególności organy zobowiązane były przepisami art. 7 i 77 Kpa do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do załatwienia sprawy, przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, z zachowaniem określonych przepisami art. 80 i 81 Kpa reguł jego oceny.

Przepis § 46 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia zawiera regulację, w myśl której podstawę wprowadzenia zmian stanowić może (poza dokumentami opisanymi w pkt 1,3 i 4) także opracowanie geodezyjne i kartograficzne, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykaz zmian danych ewidencyjnych. Elementy wykazu zmian danych ewidencyjnych określa przepis § 46 ust. 3. Jednakże wielokrotnie w orzecznictwie podkreślano, iż obowiązkiem organów jest ocena czy w okolicznościach sprawy opracowanie geodezyjno - kartograficzne mimo przyjęcia do zasobu może stanowić samodzielną i wystarczającą podstawę do wprowadzenia zmian.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało wypracowane powszechnie akceptowane stanowisko, że rejestr gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego danej nieruchomości (por. np. wyrok NSA z 1998.01.21 III SA 725/97 Lex 41837), że przepisy ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne nie dają podstaw do kształtowania stosunków własnościowych i związanych z tymi stosunkami wzajemnych uprawnień i obowiązków (np. wyrok NSA z 1998.04.16 II SA 258/98 Lex nr 41288), czy wreszcie, że ewidencja gruntów pełniąc funkcję informacyjno-techniczną nie może rozstrzygać sporów o prawo do gruntów, a przez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można udowadniać swych praw właścicielskich (np. wyrok NSA z 1998.08.20 II SA 766/98, Lex nr 41298).

Na tle powyższych uregulowań, całkowicie bezzasadny jest zarzut skargi, iż organy naruszyły prawo materialne i przepisy postępowania, przez nieprzyjęcie dla działki ewid. 1103 powierzchni 0.2924 ha jaką przyjął inż. T. M. w swym operacie pomiarowym z listopada 1982 r. (k. 351 in. tom III akt adm.).

Przede wszystkim to opracowanie geodezyjne, nie spełnia przewidzianego § 46 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków warunku, przyjęcia opracowania do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a zatem nie mogło stanowić samodzielnej podstawy wprowadzenia zmian.

Zgodnie z § 61 i 62 Rozporządzenia powierzchnia, czyli tzw. pole powierzchni działki ewidencyjnej jest funkcją przebiegu granic ewidencyjnych. Oznacza to, iż nie dostosowuje się granic do powierzchni, lecz przebieg granic wyznacza to pole, którego obmiar odpowiada powierzchni działki.

W związku z powyższym zasadniczego znaczenia dla oceny, czy przyjęta w ewidencji gruntów powierzchnia działki ewidencyjnej 1103 jest prawidłowa, nabiera kwestia prawidłowego oznaczenia w ewidencji granic ewidencyjnych przyjętych dla tej działki.

Z zebranych w sprawie przez organy dowodów a w szczególności protokołów badania ksiąg wieczystych wynika, że działka ewid. 1103 stanowi odrębną nieruchomość, objętą KW [...] (dawniej [...]) współwłasności skarżących, a podstawę założenia księgi stanowił akt własności ziemi Nr [...].

Przypomnieć trzeba, że wedle ustaleń organów skarżący domagają się wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów założonej w 1969 r., a więc jeszcze na podstawie przepisów dekretu z 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 6, poz. 32) i ówczesnych przepisów wykonawczych.

Założenie zatem w odpowiednim trybie ewidencji gruntów stwarzało obowiązujący stan prawny co do informacji objętych tą ewidencją, a zmiana danych w ewidencji podlega już przepisom obowiązującym w czasie rozpatrywania wniosków o wprowadzenie zmian.

Z ustaleń organu wynika, że ewidencja gruntów z 1969 r. założona została według stanu władania, który wyznaczał przebieg granic ewidencyjnych.

Tytułem prawnym stwierdzającym nabycie przez skarżących działki ewid. 1103 (która powstała z parcel kat. 1117 i p.bud. 365), był akt własności ziemi wydany na podstawie ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 27, poz. 250 z późn.zm.), wedle której decydujący dla określenia zakresu nabytej z mocy prawa własności, w trybie tzw. uwłaszczenia, był stan faktycznego władania (posiadania) nieruchomości istniejący w dniu 4 listopada 1971 r.

Mapa zatem ewidencyjna oznaczająca działkę ewid. 1103 będącą przedmiotem uwłaszczenia obrazowała zasięg stanu władania wyznaczający granice ewidencyjne odpowiadające stanowi prawnemu nieruchomości, tzn. temu, który podlega ujawnieniu w dziale II księgi wieczystej.

Podkreślono już, że istotą ewidencji gruntów jest odzwierciedlanie informacji wynikających ze stanu prawnego, a nie jego tworzenie. Zarazem zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych.

Przepis powyższy powtarza regulację zawartą w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 z późn.zm.), zgodnie z którą podstawę oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej stanowią dane z katastru nieruchomości, a zatem właśnie dane z ewidencji gruntów (art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). W myśl przepisu art. 25 § 1 pkt 1 powołanej ustawy o księgach wieczystych i hipotece, oznaczenie nieruchomości zawarte jest w dziale I-0 księgi wieczystej. Stosownie do przepisu § 28 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów (Dz.U. Nr 102, poz. 1122 z późn.zm.), dane dotyczące nieruchomości gruntowych i budynkowych wpisuje się w księdze wieczystej na podstawie wyrysu z mapy ewidencyjnej oraz wypisu z rejestru gruntów lub innego dokumentu sporządzonego na podstawie przepisów o ewidencji gruntów i budynków, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. Identyczną regulację zawierają § § 15 i 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 sierpnia 2003 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie informatycznym (Dz.U. Nr 162, poz. 1575).

Powszechnie jest jednak przyjęte w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. np. wyrok SN z 24.11.1997 r., II CKU 110/97 Prok. i Pr. 1998/28, Lex Nr 32492) jak i piśmiennictwie (por. ST. Rudnicki, komentarz do ustawy o księgach wieczystych i hipotece, Wyd. III 2000 r., str. 36 wraz z powołanym orzecznictwem), że elementy oznaczenia nieruchomości zawarte w dziale I-0 księgi wieczystej, a w tym jej powierzchnia nie są objęte domniemaniem prawdziwości wpisanego prawa (art. 3) ani nie są chronione rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych (art. 5). Przepis art. 27 tej ustawy przewiduje tryb postępowania sądu wieczystoksięgowego w przedmiocie sprostowania oznaczania nieruchomości zawartego w dziale I-0 księgi wieczystej.

Podkreśla się, że granica jako element oznaczenia nieruchomości nie tworzy samodzielnie stanu prawnego, lecz jedynie określa jego zasięg (Por. Dariusz Felcenloben – Kataster nieruchomości rejestrem publicznym, Wyd. Gall, 2009 r. str. 351).

Zgodnie z § 36 Rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej:

1. w postępowaniu rozgraniczeniowym,

2. w celu podziału nieruchomości,

3. w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów,

4. w postępowaniu dotyczącym scalania i podziału nieruchomości,

5. na podstawie postępowania sądowego lub administracyjnego a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji administracyjnej,

6. przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków.

Przepis § 36 wyczerpująco zatem określa krąg postępowań sądowych lub administracyjnych, w których może być sporządzona dokumentacja geodezyjna, stanowiąca podstawę do wykazania w ewidencji gruntów przebiegu granic ewidencyjnych. Zawsze jednak dokumentacja, musi być przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego aby mogła stanowić podstawę oznaczania w ewidencji przebiegu granic ewidencyjnych działki.

Skarżący nie powoływali się na taki dokument, który - z uwagi na brak przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego – mógłby stanowić podstawę oznaczenia przebiegu granic ewidencyjnych ich działki 1103, choćby nawet w ich zamyśle miał służyć dla postępowania rozgraniczeniowego.

Skoro jednak w następstwie wniosku skarżących, organy ewidencyjne z urzędu podjęły czynności sprawdzające, czy uwidoczniony w obowiązującej ewidencji gruntów przebieg granic ewidencyjnych działki 1103 jest prawidłowy tzn. zgodny z tzw. materiałem źródłowym, to stosownie do przepisu art. 77 kpa winny w wyczerpującym zakresie zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Zarzut skargi naruszania obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest uzasadniony. Na tle ustaleń organów przebieg granic ewidencyjnych działki 1103 mogło wyznaczać kilka zdarzeń prawnych, w czasie których granice te mogły ulec zmianie.

Niewątpliwie pierwszym zdarzeniem jest wyznaczający przebieg granic działki 1103 stan władania na dzień 4 listopada 1971 r. gdyż z tą datą nastąpiło z mocy prawa nabycie przez skarżących prawa własności tej działki. Zasięg prawa własności wyznaczał właśnie stan władania. Stan ten winna odzwierciedlać mapa sporządzona dla celów postępowania administracyjnego, w którym w 1973 r. wydana została decyzja – akt własności ziemi – stwierdzająca nabycie przez skarżących z mocy prawa działki ewid. 2203.

Nie wyznaczało natomiast stanu prawnego działki 1103 jako odrębnej nieruchomości, postępowanie zakończone prawomocnym Postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 23 października 1979 r. sygn. akt [...], którego przedmiotem było stwierdzenie nabycia przez S. P. i Z. P. w drodze zasiedzenia działki ewid. 1101/2. Kwestia powierzchni ewidencyjnej tej działki i przylegającej działki 1101/3 skarżącego została ostatecznie rozstrzygnięta Wyrokiem NSA w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 18 kwietnia 1995 r. SA/Kr 365/94, którym oddalono skargę J. P. i A. P. na decyzję Wojewody z [...] 1993 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta z [...] 1993 r., którą sprostowano błąd geodety uprawnionego F. B. co do powierzchni powstałych w wyniku zasiedzenia działek 1101/2 i 1101/3. Przedmiotem postępowania o zasiedzenie jak wynika z sentencji postanowienia Sądu Rejonowego z 23 października 1979 r. nie było ustalenie przebiegu granic działek 1101/2 i 1101/3 względem przylegającej do nich działki skarżących 1103.

Nie wyznaczył także przebiegu granic ewidencyjnych działki ewid. 1103 operat pomiarowy rozgraniczenia działek "1101-/1-1101/2-1102 i 1103" z listopada 1982 r. sporządzony – na zlecenie obecnie skarżącego A. P. – przez geodetę inż. T. M. w ramach Geodezyjno-Dokumentacyjnej Spółdzielni Pracy [...] (k. 351 i poprz., tom III akt adm.). Jak wynika z pisma Sądu Rejonowego z 30.09.2008 r. operat ten nie był wykorzystany w sprawie [...] (poprzednio [...]) w sprawie o rozgraniczenie pomiędzy działkami 1101/3 (skarżących) a 1101/2, oraz pomiędzy 1103 (skarżących) a 1101/2, i został zwrócony do Urzędu Gminy, za pośrednictwem którego był przesłany.

W treści operatu inż. T. M. znajduje potwierdzenia ustalenie organów, że nie był on przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Natomiast z treści przesłanych przez ten Sąd przy w/w piśmie odpisów orzeczeń wynika, że prawomocnym postanowieniem z dnia 24 listopada 1987 r. Sądu Rejonowego rozgraniczona została m.in. działka 1103 własności skarżących z działką 1101/2 ówczesnej własności Z. P. i S. P., linią oznaczoną na szkicu inż. J. R. z dnia 7.01.1984 r. l.ks.rob. [...] przebiegającą w punktach A.E.F.

Akta sprawy administracyjnej nie zawierają jednak odpisu szkicu inż. J. R. z 7.01.1984 r., a tylko odpis opinii tego geodety z dnia 7.01.1984 r. Nie ma również dokumentów stwierdzających, iż powstała w toku postępowania rozgraniczeniowego przed Sądem Rejonowym dokumentacja przebiegu m.in. granicy m. działką 1103 i 1101/2 została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a zatem czy spełnia cechy dokumentu, na podstawie którego wykazuje się przebieg granic.

Sporządzony w postępowaniu ewidencyjnym na zlecenie Starosty Nowotarskiego przez geodetę uprawnionego inż. T. U. operat pomiarowy z aktualizacji operatu ewidencji dla działki 1103 przyjęty do zasobu w dniu 11 grudnia 2007 r. za nr ewid. [...], stanowił dla organów dowód, iż nie zachodzą podstawy co do wprowadzania w obowiązującej ewidencji gruntów i budynków zmian co do przyjętej dla działki ewid. 1103 powierzchni 0.2821 ha, a skarżący nie przedłożyli dowodu przeciwnego, w postaci przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego opracowania geodezyjnego, z którego wynikało by, że powierzchnia działki jest inna niż wykazana w obowiązującym operacie.

Oznacza to, iż przyjęły organy zawarte w opisie na mapie uzupełniającej z aktualizacji operatu – z 3.12.2007 (k. 180, tom I) stanowisko geodety uprawnionego, że "stan prawny działki ewid. 1103 objętej KW [...] jest zgodny z mapą ewidencji", a poprzedzone stwierdzeniem, że "w wyniku pomiaru kontrolnego zaktualizowano budynki położone na działce ewid. 1103 i okazano użytkowanie nieruchomości – wzdłuż istniejących ogrodzeń" oznaczonych linią czerwoną przerywaną, na całym obwodzie działki. Zarazem kontury działki wyznacza także linia ciągła koloru czarnego, z którą linia ogrodzeń pokrywa się tylko częściowo.

Stan prawny nieruchomości, operat ewidencji gruntów w części opisowo kartograficznej (§ 20 pkt 2, § 21 ust. 2) – dawniej zwanej kartograficzną – czyli na odpowiednim fragmencie mapy, może odzwierciedlać tylko przez oznaczenie przebiegu granic działek ewidencyjnych, które opisują stan prawny nieruchomości.

W świetle powyższego nie jest jasne, który przebieg granic z opracowania z 2007 r. uznały organy za odpowiadający opisowi stanu prawnego nieruchomości. Z opisu na mapie uzupełniającej zdaje się wynikać, że geodeta za odpowiadający stanowi prawnemu przyjął stan wyznaczony linią ogrodzenia – jako linią użytkowania, czemu skarżący przeczą – twierdząc, iż poza ogrodzeniem zostawili część użytkowaną jako droga. Nie wyjaśnił zarazem geodeta jaki stan i na jaką datę co do granic działki 1103 odzwierciedla czarna linia ciągła na tej mapie.

Nadto nie ma jasnego ustalenia, jaka jest relacja pomiędzy posadowieniem kilkunastu punktów granicznych przyjętych za podstawę obliczania powierzchni działki w granicach wyznaczonych tymi punktami, a opisem działki 1103 według linii ogrodzenia. Wprawdzie organ II instancji przyjął ustalenie, że "okazano użytkowanie nieruchomości (16 punktów granicznych) położonych wzdłuż istniejących ogrodzeń, spisano ze stronami w dniu 16.11.2007 r. protokół z czynności przyjęcia granic", ale to ustalenie, nie znajduje wystarczającego odbicia w operacie pomiarowym z 3.12.2007 r., którego wnioski ograniczają się do zawartych w opisie mapy uzupełniającej.

Przepis § 37 Rozporządzenia przewiduje, że w razie braku dokumentacji wykazującej przebieg granic ewidencyjnych wymienionej w § 36 lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne lub nie odpowiadają obowiązującym standardom technicznym, dane dotyczące przebiegi granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic na gruncie. Relacja pomiędzy przepisami § 36 i § 37 Rozporządzenia, wyraźnie wskazuje, że przewidziany § 38 tryb czynności ustalenia przebiegu granic na gruncie może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zachodzą przesłanki przewidziane w § 37, tzn. wówczas, gdy brak jest przyjętej do zasobu dokumentacji powstałej w postępowaniach wymienionych w § 36 lub dokumentacja taka istnieje ale nie jest wiarygodna lub nie odpowiada istniejącym standardom.

Przyjęcie zatem granic wedle protokołu wymagało by dokonania przez organy ustaleń, iż zachodziły przewidziane § 37 podstawy do terenowego pomiaru granic. W tym zakresie zaskarżone decyzje nie zawierają stosownych ustaleń wymaganych przepisem § 107 § 3 kpa.

Przyjęcie do zasobu opracowania geodety uprawnionego nastąpiło w dniu 11 grudnia 2007 r., a więc przed pozyskaniem w październiku 2008 r., z Sądu Rejonowego dokumentacji wskazującej, że prawomocnym orzeczeniem rozgraniczono działkę 1103 z działką 1101/2. Z operatu pomiarowego z 2007 r. nie wynika, czy uwzględnia on przebieg tej granicy ustalony postanowieniem z 24 listopada 1987 r., którą wyznaczały punkty AEF. Jednakże przyjęty za podstawę rozgraniczenia przez Sąd operat – szkic z 7.01.1984 r., którego akta zresztą nie zawierają, zgodnie z § 36 rozporządzenia winien być przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, aby mógł stanowić dokument odzwierciedlający przebieg części granicy działki ewidencyjnej 1103. Nie wiadomo też, czy granica w wyżej wymienionym zakresie została oznaczona na gruncie.

Wyżej wskazane niedostatki w zakresie ustaleń faktycznych stanowią uchybienia przepisom postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będą organy miały na uwadze powyższe oceny prawne i wskazania. W szczególności winny ustalić i odzwierciedlić to w uzasadnieniu decyzji, czy granice ewidencyjne działki 1103, co do swego przebiegu znajdują oparcie w dokumentach, o których mowa w § 36 Rozporządzenia, czy zachodzą ewentualne podstawy do pozyskania danych dotyczących przebiegu działki w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych (§ 37), a jeżeli tak, czy dokonane czynności poprzedzające operat z 2007 r. spełniały wymagania § 38.

W wypadku ustalenia, że przebieg granic ewidencyjnych działki 1103 winien być wykazany odmiennie, niż przedstawia to obowiązująca ewidencja, aktualizacja operatu będzie wymagała wyliczenia pola powierzchni działki w nowych granicach ewidencyjnych.

W toku postępowania przed Sądem z relacji pocztowej wynikało, iż zmarli uczestnicy postępowania sądowo administracyjnego J. W., W. S., B. S. Według skarżących osoby te nie żyły już w czasie postępowania przed organami administracji.

Z akt postępowania wynika, iż organy pocztowe względem tych osób stosowały tryb doręczenia zastępczego, nie powiadamiając organów o zgonie adresatów.

W postępowaniu sądowym po zmarłym P. R. zgłosił i wykazał następstwo prawne syn J. R.

Skarżący znają następców prawnych i adresy zmarłych pozostałych uczestników.

W istocie zatem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem – co prawda niezawinionym przez organy – przepisu art. 10 § 1, a w związku z tym wydane zostały w warunkach do wznowienia postępowania.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c w zw. z art. 135 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w I punkcie sentencji wyroku.

Orzeczenie w przedmiocie zwrotu na rzecz skarżących kosztów postępowania w wysokości poniesionego wpisu oparto na przepisie art. 200 i 209 w/w ustawy.