Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 674/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135 pkt 2, art. 139, art. 140
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity
article: art. 7, art. 11, art. 15, art. 44, art. 77, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 58 § 1 pkt 2, art. 83 § 3, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200, art. 205 § 1, art. 232 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2010 r. sprawy ze skarg H. Sp. z o.o. z siedzibą w G. oraz G. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...] ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w C.; 2. odrzuca skargę H. Sp. z o.o. z siedzibą w G.; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 4. zasądza od Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz skarżącego G. Sp. z o.o. z siedzibą w C. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 5. zwraca na rzecz H. Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu od odrzuconej skargi.


UZASADNIENIE

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa" w zw. z art. 140 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 tj. ze zm.), zwanej dalej "pw", utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

1. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Marszałek Województwa [...] stwierdził wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód w zakresie piętrzenia wód rzeki B. w przekroju [...] na stopniu wodnym R., do poziomu NPP 201,80 m n.p.m. oraz poboru wody w ilości 25 m3/s dla potrzeb wytwarzania energii elektrycznej, wydanego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r., nr [...], zreformowanego przez Ministra Środowiska decyzją z dnia [...] listopada 2000 r., nr [...] - z powodu zrzeczenia się przez P. S.A. z siedzibą w W. uprawnień ustalonych w tym pozwoleniu. W pkt II decyzji z dnia [...] października 2009 r. Marszałek orzekł o niezbędności pozostawienia urządzeń wodnych, które były wykonane lub użytkowane na podstawie w/w pozwolenia.

2. Odwołanie od powyższej decyzji złożyły H. Sp. z o.o. oraz O. Sp. z o.o. W odwołaniu O. Sp. z o.o. podniesiono następujące zarzuty:

- pozwolenie wodnoprawne na piętrzenie i energetyczne wykorzystanie wód rz. B. udzielone zostało decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] listopada 2000 r., a nie decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r., zaś organ pierwszej instancji nie wykazał swojej właściwości rzeczowej w rozumieniu art. 140 ust. 2 i ust. 3 pw do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie tego pozwolenia wodnoprawnego;

- organ winien sprecyzować, które urządzenia wodne objęte pozwoleniem wodnoprawnym są niezbędne do kształtowania zasobów wodnych; wskazano, iż E. SA (obecnie P. S. A.), uzyskała

sygn. akt IV SA/Wa 674/10

pozwolenie wodnoprawne na wykonanie obiektu piętrzącego elektrowni oraz na montaż urządzeń piętrzących na przelewie jazu wpustowego; natomiast definicji urządzenia wodnego (budowli, w rozumieniu Prawa budowlanego) odpowiada jedynie obiekt elektrowni (urządzeniem wodnym nie jest powłoka piętrząca zamontowana przez P. S. A. na jazie stanowiącym własność odwołującej się);

- celem niniejszego postępowania było uzyskanie przez P. S. A. nowego pozwolenia wodnoprawnego zmieniającego rzędną piętrzenia z 201,80 na 203,80 m n.p.m., z ominięciem właściwego trybu (zamiast zmiany pozwolenia wodnoprawnego wybrano wygaszenie decyzji a następnie uzyskanie nowego pozwolenia wodnoprawnego);

- P. S. A. uchyla się od partycypowania w kosztach utrzymania i eksploatacji jazu wpustowego będącego własnością odwołującej się (zdaniem strony, w pierwszej kolejności powinien być załatwiony wniosek o ustalenie udziału stron w kosztach utrzymania urządzeń wodnych, a dopiero w następnej kolejności wniosek o wygaśnięcie pozwolenia). H. Sp. z o.o. w swym odwołaniu wniosła o zmianę punktu II zaskarżonej decyzji lub o jej uchylenie, i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzji zarzuciła:

- naruszenie art. 139 ust. 1 pw, poprzez nienałożenie na Wnioskodawcę obowiązku ograniczenia rzędnej piętrzenia do poziomu 201,8 m n.p.m. niezbędnych do prawidłowego kształtowania zasobów wodnych,

- brak orzeczenia w zakresie usunięcia urządzeń wodnych i innych obiektów wzniesionych przez Wnioskodawcę, które były użytkowane na podstawie tego pozwolenia.

Zdaniem Strony wydana decyzja prowadzi do naruszania praw H. Sp. z o.o., bowiem uniemożliwia funkcjonowanie elektrowni w B., pozostawia urządzenia wodne, które umożliwiają piętrzenie wody na poziomie przekraczającym 201,8 m n.p.m. które umożliwiają dalsze działanie Wnioskodawcy bez ograniczeń co do piętrzenia wody.

3. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...]. W uzasadnieniu wskazał, iż stosownie do art. 135 pkt

sygn. akt IV SA/Wa 674/10

2 pw stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nie jest decyzją uznaniową lecz obligatoryjną.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołujących się organ drugiej instancji stwierdził, co następuje:

- Marszałek Województwa [...] był organem właściwym do wydania zaskarżonej decyzji, stosownie do przepisu art. 140 ust. 3 pw w zw. z art. 140 ust. 2 pkt 1 pw;

- zgodnie z art. 139 ust. 1 pw, określenie w decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego, obowiązków zakładu niezbędnych do kształtowania zasobów wodnych nie jest warunkiem obligatoryjnym, a jedynie prawem udzielonym organowi; wskazano, iż zadaniem całej budowli piętrzącej - łącznie z jazem wykonanym przez O. Sp. z o.o., jest stabilizowanie koryta rz. B. w celu umożliwienia eksploatacji kruszywa z obszaru górniczego R.; produkcja energii elektrycznej jest jedynie dodatkowym wykorzystaniem budowli stabilizującej; tak więc określenie obowiązku usunięcia takiego urządzenia nie jest możliwe, a jego pozostawienie wyłącznie jako budowli piętrzącej bez funkcji energetycznej, wymagałoby generalnej przebudowy stopnia R.; - - organ pierwszej instancji prawidłowo nie określił obowiązków zakładu niezbędnych do kształtowania zasobów wodnych, gdyż podstawowym celem budowy stopnia R. nie było kształtowanie tych zasobów (jak wskazano w powyższym tiret, obiekty piętrzące stopnia R. powstały w celu umożliwienia eksploatacji złoża R., jedynie dodatkowo w celu wykorzystania energii spiętrzonej wody);

- wskazane przez O. Sp. z o.o. zarzuty dotyczące naruszenia art. 139 ust. 2 pw, dot. pozostawienia urządzeń wodnych co miało wynikać ze starań o uzyskanie kolejnego pozwolenia wodnoprawnego, uznano za niezrozumiałe;

-zarzut nie ustalenia partycypacji P. S. A. w kosztach utrzymania urządzeń wodnych nie może mieć wpływu na treść wydanej decyzji, gdyż kwestia ta jest przedmiotem odrębnego postępowania;

sygn. akt IV SA/Wa 674/10

- nałożenie obowiązków niezbędnych do prawidłowego kształtowania zasobów wodnych lub usunięcia urządzeń wodnych nie było możliwe w świetle celów całej budowli piętrzącej (w odpowiedzi na zarzut H. Sp. z o.o.).

Skargi na powyższą decyzję wniosła O. Sp. z o.o. (przekształcona w drodze fuzji w G. Sp. z o.o.) oraz H. Sp. z o.o.

G. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 kpa oraz art. 139-140 pw. W uzasadnieniu skargi powtórzono wszystkie zarzuty podniesione w odwołaniu. Ponadto podkreślono, iż to na rzecz strony skarżącej wydane zostało, decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. zmienionej decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2000 r. pozwolenie wodnoprawne na wykonanie obiektów hydrotechnicznych stopnia wodnego na rzece B. w km [...] umożliwiających przepuszczenie rzeki B. przez istniejące wyrobisko Kopalni R., w tym wykonanie jazu wpustowego o świetle 2 X 18 = 36 m, o rzędnej progu stałego 200,30 m n.p.m. oraz przepuszczenie do wyrobiska wód dopływających korytem i doliną rzeki, a nadto wykonanie niezbędnych przetasowań rzeki B. i M. w sposób nie naruszający uprawnień elektrowni w B. W pkt IV wskazanego pozwolenia skarżąca zobowiązana została do utrzymania i konserwacji tych urządzeń. Tak więc, w związku z ewentualnym wygaśnięciem pozwolenia wodnoprawnego wydanego na rzecz P. S. A. nie może nastąpić usunięcie jazu wpustowego, którego budowa nie była objęta rzeczonym pozwoleniem. Zdaniem Skarżącej przedmiotem zaskarżonej decyzji winno być natomiast wskazanie tych urządzeń wodnych, które były objęte dotychczasowym pozwoleniem wydanym na rzecz P. S. A., a także rozstrzygnięcie dotyczące pokrywy piętrzącej będącej przedmiotem pozwolenia na jej umocowanie na omawianym jazie. Ponadto niezbędność pozostawienia urządzenia wodnego musi zostać uzasadniona warunkiem niezbędności kształtowania zasobów wodnych - czego z obrazą art. 107 § 3 kpa nie zawiera ani zaskarżona decyzja, ani decyzja organu pierwszej instancji. Skoro w przedmiotowej sprawie nie istnieje przesłanka niezbędności

sygn. akt IV SA/Wa 674/10

kształtowania zasobów wodnych, to decyzja organu pierwszej instancji w pkt II (utrzyma w mocy zaskarżoną decyzją) nie może się ostać.

Natomiast H. Sp. z o.o. skargę nadało w urzędzie pocztowym dni 30 marca 2010 r. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zaskarżoną decyzję skutecznie doręczono Skarżącej dnia 8 lutego 2010 r. w trybie art. 44 kpa (doręczenie zastępcze przez awizo). Zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej dnia 25 stycznia 2010 r. Powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki miało miejsce dnia 1 lutego 2010 r. Przesyłka nie została podjęta, więc w świetle art. 44 § 4 kpa uznano, iż została doręczona z dniem 8 lutego 2010 r.

Ponadto, na ten sam adres ponownie przesłano decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej dnia 19 lutego 2010 r. W tym przypadku przesyłka została odebrana przez członka jednoosobowego zarządu – L. S., w dniu 1 marca 2010 r.

W odpowiedzi na skargi organ administracji wniósł o oddalenie skargi G. Sp. z o.o. oraz odrzucenie skargi H. Sp. z o.o.

W piśmie procesowym skarżącej G. Sp. z o.o. z dnia 16 sierpnia 2010 r. (będącego polemiką z odpowiedzią na skargę dokonaną przez organ) ponownie wskazano, iż organy orzekły o niezbędności urządzeń dla kształtowania gospodarki wodnej (utrzymany w mocy pkt II decyzji organu pierwszej instancji). Zauważono, iż E. S.A. pomimo wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego dla niej w dniu 20 lipca 2010 r. (decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r.), nadal prowadzi dotychczasową działalność polegająca na szczególnym wykorzystaniu wód poprzez ich piętrzenie do rzędnej 201,80 m n.p.m., zaś organy akceptują taki stan rzeczy.

W piśmie procesowym z dnia 23 sierpnia 2010 r. uczestnik postępowania P. S. A. popierając stanowisko zajęte przez organ, wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazano, iż w sprawie orzekał organ właściwy rzeczowo, nie naruszono art. 139 pw, orzeczenie o niezbędności pozostawienia urządzeń wodnych nie jest związane z niezbędnością pozostawienia przedmiotowego urządzenia do kształtowania zasobów wodnych, gdyż jak słusznie zauważył organ, konieczność pozostawienia urządzeń

sygn. akt IV SA/Wa 674/10

wodnych, które były wykonane lub użytkowane na podstawie pozwolenia wodnoprawnego może również wynikać z przyczyn technologicznych i spełniania innych funkcji przez dane urządzenie. Zauważono, iż urządzenia mogą być przejęte przez właściciela wody jedynie, gdy ich właściciel w terminie 6 miesięcy od dnia w którym decyzja o wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego stała się ostateczne nie zadysponuje swoją własnością, oraz nie zaistnieje przesłanka niezbędności pozostawienia urządzenia wodnego z uwagi na konieczność kształtowania zasobów wodnych. Zakwestionowano również stanowisko skarżącej G. Sp. z o.o. zarzucające uczestnikowi obejście przepisów prawa, a także pierwszorzędną konieczność ustalenia partycypacji w kosztach utrzymania przedmiotowych urządzeń wodnych przed wydaniem decyzji o wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga G. Sp. z o.o. zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa procesowego, gdy chodzi o właściwe wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, choć nie wszystkie podniesione w skardze zarzuty są trafne.

W myśl art. 139 ust. 1 pw można zobowiązać zakład do usunięcia urządzeń wodnych i innych obiektów, które zostały wykonane lub były użytkowane na podstawie pozwolenia, którego wygaśniecie stwierdzono w drodze decyzji. Warunkiem nałożenia obowiązków w tym zakresie jest ustalenie, iż jest to niezbędne dla kształtowania zasobów wodnych.

Strony postępowania konsekwentnie podnosiły, iż zasadne jest usunięcie obiektów związanych z funkcjonowaniem elektrowni. Tymczasem organ pierwszej instancji orzekał o obowiązku pozostawienia urządzeń (pkt II decyzji). Wobec zarzutów podniesionych w odwołaniach, organ drugiej instancji, uzasadniając utrzymanie w mocy orzeczenia, wskazał zdawkowo, iż:

wygaszone pozwolenie wodnoprawne dotyczyło wykonania urządzenia wodnego - określonego ogólnie, jako obiekt piętrzący elektrowni, zauważając, iż jest on częścią budowli piętrzącej - przegradzającej koryto rzeki B.,

sygn. akt IV SA/Wa 674/10

- zadaniem całej budowli (w skład, której wchodzi jaz służący dla celów kopalni) jest stabilizowanie koryta rzeki B. w celu umożliwienia eksploatacji kruszywa z obszaru górniczego R.,

- produkcja energii elektrycznej jest jedynie dodatkowym wykorzystaniem budowli stabilizującej,

- nałożenie obowiązku usunięcia całego urządzenia nie jest wobec tego możliwe,

- pozostawienie go jedynie, jako budowli piętrzącej bez funkcji energetycznej wymagałoby generalnej przebudowy stopnia R.

W sprawie nie było kwestionowane, iż nie zasadne byłoby usunięcie całego urządzenia służącego przegrodzeniu koryta rzeki. G. Sp. z o.o. zauważa dodatkowo, iż w ramach niniejszego postępowania byłoby to wręcz niedopuszczalne skoro w części realizacja tego urządzenia wynika z pozwolenia wodnoprawnego wydanego na rzecz Strony skarżącej, nie zaś pozwolenia, którego wygaśnięcie stwierdzono. Jednocześnie G. Sp. z o.o., jak i H. Sp. z o.o. podniosły, iż możliwe jest zdemontowanie konkretnego urządzenia - pokrywy piętrzącej na jazie.

Do kwestii tej nie odniósł się wystarczająco szczegółowo organ orzekający w sprawie. Jak trafnie wskazano w skardze G. Sp. z o.o., uzasadniając swoje orzeczenie organ administracji nie wskazał szczegółowo, jakie urządzenia bądź inne obiekty były zrealizowane na podstawie wygaszonego pozwolenia, dlaczego ich pozostawienie jest niezbędne dla kształtowania stosunków wodnych. W szczególności nie wynika z uzasadnienia, jakimi przesłankami kierował się organ uznając, iż likwidacja urządzeń (w tym przedmiotowej pokrywy piętrzącej) wymagałaby przebudowy całego stopnia wodnego.

Zdawkowy charakter argumentacji sformułowanej w treści uzasadnienia nie pozwala uznać, iż sprawa w tym zakresie została właściwie wyjaśniona (art. 7 i 77 kpa), bowiem stosowne rozważania w tym zakresie musiałyby znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które w związku z tym nie odpowiada równocześnie wymaganiom art. 107 § 3 w zw. z art. 11 kpa. Poza oceną Sądu muszą pozostać kwestie zasadności orzeczenia o pozostawieniu urządzeń wodnych podnoszone w toku postępowania przed sądem (w odpowiedzi na skargę, piśmie uczestnika postępowania). Dokonywanie ustaleń faktycznych i ich ocena musi mieć

sygn. akt IV SA/Wa 674/10

miejsce na etapie postępowania administracyjnego, zakończonego orzeczeniem, którego legalność bada sąd administracyjny.

Uznaniowy charakter nałożenia obowiązku rozbiórki urządzeń wodnych i innych obiektów w myśl art. 139 ust. 1 pw nie może być rozumiany, jako zasada dowolności orzekania w tym przedmiocie. W tym świetle utrzymane w mocy przez organ odwoławczy orzeczenie w przedmiocie potrzeby pozostawienia urządzeń wodnych (w myśl art. 139 ust. 4 pw) należy uznać za przedwczesne.

Wobec potrzeby ponownego wnikliwego rozważenia podnoszonego przez strony zagadnienia zasadności pozostawienia pokrywy piętrzącej na jazie, w związku z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 kpa) uzasadnione jest uchylenie przez Sąd decyzji zarówno organu pierwszej jak i drugiej instancji.

Dla rozstrzygania w niniejszej sprawie nie miały znaczenia zarzuty dotyczące kwestii możliwości ponownego ubiegania się przez zakład, względem którego wygaszono pozwolenie wodnoprawne, o ponowne pozwolenie jak i znaczenia tej okoliczności w kontekście regulacji dotyczących możliwości przyjęcia na rzecz właściciela wód urządzeń wodnych (lub ich części), których pozostawienie jest niezbędne w myśl art. 139 ust. 2 pw (w tym czy formą rozporządzenia mieniem może być ponowne uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego). Kwestia ta nie ma znaczenia dla oceny czy pozostawienie określonych urządzeń jest niezbędne do kształtowania zasobów wodnych. Mogą mieć zaś znaczenie w postępowaniu w przedmiocie przejęcia urządzeń (prowadzonym najwcześniej 6 miesięcy od dnia gdy decyzja o wygaszeniu pozwolenia stanie się ostateczna).

Podobnie w przedmiotowej sprawie nie ma żadnego znaczenia kwestia wzajemnych rozliczeń pomiędzy podmiotami wspólnie korzystającymi z urządzeń wodnych. Jak trafnie wskazał organ administracji, zagadnienie to jest rozstrzygane w odrębnym trybie. Kwestie nieprawidłowości w rozliczeniach nie mogą mieć wpływu na ocenę zasadności wygaszenia pozwolenia wodnoprawnego (w myśl art. 135 pkt 2 pw, decyzja w przypadku wystąpienia wskazanej przesłanki ma charakter związany) czy orzekania w trybie art. 139 ust. 1 bądź 4 pw, skoro przesłanka ta nie ma znaczenia jako uzasadniające orzekanie o rozbiórce bądź pozostawieniu urządzeń wodnych lub ich części.

Nie zasadny jest zarzut, co do naruszenia właściwości, gdy chodzi o orzekanie o wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego. Kwestie te przesądza art. 140 ust. 3 pw,

sygn. akt IV SA/Wa 674/10

w myśl którego właściwym w tej sprawie jest organ kompetentny do wydania pozwolenia. W tej sytuacji bez znaczenia jest kwestia, kto na dzień wydania pozwolenia orzekał w przedmiocie jego treści (właściwy ówcześnie organ pierwszej bądź drugiej instancji). Istotną kwestią jest właściwość do orzekania w przedmiocie wydania pozwolenia w pierwszej instancji, według stanu na dzień wydania orzeczenia w przedmiocie jego wygaśnięcia. W przedmiotowej sprawie właściwym w tej sprawie był marszałek województwa (art. 140 ust. 2 pkt 1 pw).

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "ppsa", orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, gdy chodzi o skargę G. Sp. z o.o.

Ponadto na podstawie art. 152 ppsa stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku (pkt 3 sentencji wyroku).

Orzekając w punkcie 4 wyroku Sąd miał na względzie, iż zgodnie z art. 200 ppsa w przypadku uwzględnienia skargi, skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na podstawie tego przepisu w zw. z art. 205 § 2 ppsa zasądzono na rzecz skarżącego koszty postępowania sądowego, na które składają się: wpis sądowy od skargi - 300 zł, opłata od pełnomocnictwa - 17 zł oraz wynagrodzenie dla adwokata reprezentującego skarżącego - 240 zł. Wysokość wynagrodzenia ustalono zgodnie z§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

Natomiast skarga H. Sp. z o.o. podlega odrzuceniu z następujących przyczyn. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ppsa, skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Ponadto zgodnie zaś z art. 83 § 3 ppsa oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.

sygn. akt IV SA/Wa 674/10

Z powyższych przepisów wynika, że wniesienie skargi po terminie skutkuje brakiem nadania jej dalszego biegu i w konsekwencji odrzuceniem skargi.

Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja została doręczona H. Sp. z o.o. w trybie art. 44 kpa (doręczenie zastępcze poprzez dwukrotne awizowanie) dnia 8 lutego 2010 r. Tak więc, ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia przez H. Sp. z o.o. skargi był dzień 10 marca 2010 r. Natomiast ze znajdującej się w aktach sprawy koperty wynika, iż skarga została nadana w urzędzie pocztowym dnia 30 marca 2010 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu.

W sytuacji, gdy nastąpił skutek procesowy doręczenia, późniejsze ponowne doręczenie decyzji organu stronie nie powoduje ponownego otwarcia dla strony terminu do wniesienia skargi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 10/07, LEX nr 453425). Dlatego też ponowne doręczenie zaskarżonej decyzji H. Sp. z o.o. dnia 1 marca 2010 r., nie miało wpływu na datę, w jakiej należało wnieść skargę.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa, orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. Natomiast orzeczenie w pkt 5 sentencji wyroku uzasadnione jest art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.

Rozpatrując ponownie sprawę organ pierwszej instancji uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym orzeczeniu.