Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SO/Lu 6/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Wymierzono organowi grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 2, art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 21 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. F. o wymierzenie grzywny "T." Spółce Akcyjnej z siedzibą w L. za nieprzekazanie do sądu skargi dotyczącej udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a I. wymierzyć Spółce Akcyjnej "T." z siedzibą grzywnę w kwocie 500 (pięćset) złotych; II. zasądzić od Spółki Akcyjnej "T." z siedzibą w L. na rzecz A. F. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 17 stycznia 2014 r. A. F. złożył wniosek o wymierzenie grzywny Spółce Akcyjnej "T." z siedzibą w L, zwanej dalej: Spółką, za nieprzekazanie do Sądu jego skargi z dnia 20 grudnia 2013 r. na bezczynność Spółki w zakresie udzielenia informacji publicznej.

W odpowiedzi na wniosek Spółka wniosła o oddalenie wniosku z uwagi na jego bezzasadność. Spółka wskazała, że jakkolwiek jej właścicielem jest Skarb Państwa i Gmina , to z uwagi na to, że nie wykonuje ona zadań publicznych, lecz wyłącznie zadania komercyjne, nie ma do niej zastosowania art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Spółki, żądane przez skarżącego informacje, podlegają ochronie jako tajemnica przedsiębiorstwa na podstawie art. 5 ust. 2 powyższej ustawy. Z powyższego, zdaniem Spółki, wynika, że nie była ona zobowiązana do przekazania Sądowi skargi z dnia 20 grudnia 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek A. F. o wymierzenie grzywny Spółce jest zasadny.

Zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (§ 1). Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2).

W przypadku skarg rozpatrywanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.; zwanej dalej także: "ustawą") termin, o jakim mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., został skrócony i wynosi 15 dni od dnia otrzymania skargi (art. 21 pkt 1 ustawy).

Stosownie do art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niedochowania powyższego obowiązku, sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Wyłączną przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. jest nieprzekazanie przez organ skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, który w rozpoznawanej sprawie wynosił 15 dni od daty wpłynięcia skargi do organu.

W niniejszej sprawie jest bezspornym, że skarga A. F. na bezczynność Spółki w zakresie udzielenia informacji publicznej, żądanej przez niego we wniosku z dnia 25 listopada 2013 r. wpłynęła do organu w dniu 20 grudnia 2013 r.

Od tej daty rozpoczął się bieg piętnastodniowego terminu do wykonania przez organ obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 ustawy. Termin ten upłynął zatem w dniu 7 stycznia 2014 r. (to jest w dniu następującym po dniach wolnych od pracy – art. 83 § 2 P.p.s.a.).

Poza sporem jest również, co Spółka przyznała w odpowiedzi na wniosek, że przedmiotowa skarga nie została dotychczas przekazana do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy.

Należy podkreślić, iż Spółka, wbrew jej twierdzeniom, stanowi podmiot, do którego mają zastosowanie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są nie tylko organy władzy publicznej (pkt 1), ale także m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (pkt 5).

Wbrew twierdzeniom Spółki fakt, że nie wykonuje ona zadań publicznych nie wyłącza objęcia jej obowiązkami, o których mowa we wskazanej ustawie, skoro, jak wyjaśniła sama Spółka, jej właścicielem jest Skarb Państwa oraz Gmina. Z powyższego przepisu wynika bowiem, iż w istocie każdy podmiot, który gospodaruje "groszem publicznym", zobowiązany jest do udzielania informacji publicznych. W szczególności, podmiotem takim jest osoba prawna, w której Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. nr 50, poz. 331 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie, jak wskazano wyżej, nie ulega żadnych wątpliwości, że Spółka jest osobą prawną, w jakiej Skarb Państwa i Gmina posiadają pozycję dominującą w myśl przepisów wspomnianej ustawy.

Ponadto trzeba wskazać, że stanowisko Spółki w tym zakresie jest wewnętrznie sprzeczne. Skoro, jak przyznała Spółka w odpowiedzi na wniosek (k. 17 akt sąd.), część informacji dotyczącej jej działalności podlega ujawnieniu w Biuletynie Informacji Publicznej (prowadzonym na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej), a zatem jest ona obowiązana do bezwnioskowego udzielania informacji publicznej, to nie ulega wątpliwości, że tym bardziej na Spółce tej spoczywa również obowiązek udostępniania takiej informacji na wniosek, w oparciu o przepisy tejże ustawy.

W tym stanie sprawy Sąd był zobligowany do wymierzenia Spółce grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. Grzywna ta ma charakter mieszany, dyscyplinująco-represyjny, co oznacza, że sąd wymierza ją organowi w razie uchybienia terminu do wykonania obowiązku z art. 54 § 2 P.p.s.a., nawet gdyby – co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie – organ dopełnił tego obowiązku przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie grzywny.

Ustalając wysokość nałożonej grzywny w kwocie 500 złotych, Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, to jest czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, fakt nieprzekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie grzywny, a także okoliczność, iż niedochowanie tego obowiązku wynikało z pozostawania przez Spółkę w błędnym przekonaniu, że nie mają do niej zastosowania obowiązki określone w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Należy przy tym zauważyć, że gdyby Spółkę uznać za podmiot prawa handlowego, który nie jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, wniosek o wymierzenie Spółce grzywny, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., z tytułu nieprzekazania do Sądu skargi (wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy) na bezczynność Spółki w tym zakresie, podlegałby odrzuceniu jako niedopuszczalny (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 18 października 2012 r., II SO/Lu 5/12, niepubl.).

W ocenie Sądu, okoliczności sprawy nie uzasadniały wymierzenia Spółce grzywny w żądanej przez wnioskodawcę wysokości 5 000 złotych.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji postanowienia.