Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 74/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze sprzeciwu Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej Spółki A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] na podstawie art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.), zwanej dalej: "u.o.o.ś", Burmistrz M. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Modernizacja istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej operatora T.-M. P. S..A.. nr [...] Ł., dz. nr [...], [...] w Ł., gm. M.".

Jak wyjaśnił organ, wniosek o wydanie decyzji został złożony z powodu nałożonego na inwestora, przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w K. decyzją z dnia [...] r., obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Ł. do stanu zgodnego z prawem, poprzez dostarczenie m.in. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji, uwzględniającej okoliczności zwiększenia mocy promieniowanej izotropowo EIRP poszczególnych anten sektorowych po doinstalowaniu i wymianie anten.

Organ uwzględnił możliwość przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięć już istniejących. Stwierdził, że inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – Dz. U. Nr 213, poz. 1397).

Z. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w dniu [...]. wydał opinię o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. (dalej w skrócie: "RDOŚ w S.") w piśmie z dnia 21 kwietnia 2017 r. stwierdził, że ww. przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania opinii o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.

Organ I instancji uznał, że stanowisko RDOŚ w S. wyklucza możliwość stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Następnie organ przedstawił stanowiska stron postępowania sprzeciwiających się modernizacji istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, do których odniósł się pełnomocnik inwestora.

Burmistrz M. podzielił stanowisko stron postępowania, iż w przedłożonej dokumentacji sprawy brakuje istotnych informacji dotyczących wpływu przedsięwzięcia na środowisko, a w szczególności promieniowania anten w miejscach dostępnych dla ludności. Inwestor przedstawił miejsca występowania PEM dla tiltów 5°, 7°, 8°, pomijając wartości kąta maksymalnego 15° zgodnie z charakterystyką zainstalowanej anteny. Powyższe wskazuje, że nie uwzględniono w karcie informacyjnej przedsięwzięcia orazw analizie środowiskowej maksymalnych parametrów instalacji. Na podstawie charakterystyk promieniowania przedstawionych w analizie przy kątach pochylenia większych niż te określone przez inwestora, a osiągalnych zgodnie z charakterystyką zainstalowanych anten, wartość 0,1 W/m2 zostanie przekroczona w wielu dostępnych dla ludności miejscach. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia inwestor nie uwzględnił kumulacji pól elektromagnetycznych grup anten o różnej mocy. Ma to decydujący wpływ na kwalifikację przedsięwzięcia, dla którego należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko lub stwierdzić brak potrzeby. W związku z powyższym brakuje

w dokumentacji rzeczywistej mocy promieniowania izotropowo EIRP [W]

z uwzględnieniem maksymalnych tiltów zarówno elektrycznych jak i mechanicznych, określonych na podstawie danych technicznych anten. Podsumowując organ stwierdził, że w dokumentacji sporządzonej przez inwestora nie przedstawiono rzetelnie wpływu przedsięwzięcia na środowisko, a fakt ten potwierdza aktywny udział stron w postępowaniu administracyjnym w ilości złożonych uwag i wniosków.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka [...], reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym. Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że przedstawiona przez inwestora dokumentacja posiada braki lub zawiera wątpliwości i inwestor winien być zobowiązany do jej uzupełnienia bądź wyjaśnienia wątpliwych kwestii. Nie miało to miejsca, a to powoduje, że wydana decyzja jest bezpodstawna. Spółka argumentowała, że złożone ustosunkowanie się do uwag stron nie może być uznane za umożliwienie inwestorowi wyjaśnienia wątpliwości co do przedłożonej dokumentacji czy też jej uzupełnienia, skoro organ kierując do inwestora pismo, w rzeczywistości nie przedstawił, jakie wymagania, w ocenie organu, winna spełniać dokumentacja. Ponadto Spółka zarzuciła organowi I instancji, że oparł się na stanowisku mieszkańców, powielając w sposób niedopuszczalny stereotypowe, a przy tym nieprawdziwe stwierdzenia o szkodliwym oddziaływaniu stacji bazowej na zdrowie i życie ludzkie. Organ w sposób opisowy wskazał, że w jego ocenie, cyt. "zakres oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania", gdy żadną miarą nie wynika to z przepisów prawa i byłoby to wręcz absurdalne. Organ stanął na stanowisku, że "brakuje w dokumentacji rzeczywistej mocy promieniowania izotropowo (EIRP) z uwzględnieniem maksymalnych tiltów", nie wiedząc, że takie stwierdzenie jest wewnętrznie sprzeczne, gdyż inwestor przedstawił informację, co do rzeczywistej mocy, a nie mocy możliwej do osiągnięcia, gdyż nie zamierza z niej skorzystać.

Wobec zarzutu, iż w karcie informacyjnej przedsięwzięcia nie uwzględniono kumulacji pól elektromagnetycznych grup anten o różnej mocy, Spółka wskazała,

iż organ pominął, że w myśl § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla zbadania czy dane przedsięwzięcie jest zaledwie mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Wyjaśniła, że w dokumentacji nie uwzględniono maksymalnych ustawień, gdyż te nie będą wykorzystywane przez inwestora, a do niego należy decyzja co do zakresu doboru urządzeń i ich ustawień. Argumentowała, że dobór urządzeń i lokalizacja stacji nie są przypadkowe, a podyktowane są względami technologicznymi w celu optymalnego doboru urządzeń

i zapewnienia sygnału odpowiedniej jakości, a na potwierdzenie dołączyła pismo Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z dnia 4 sierpnia 2017 r. Dodatkowo Spółka wskazała, że ustalenia organu I instancji są sprzeczne z opiniami organów współdziałających w postępowaniu w sprawie. Spółka dołączyła wyniki pomiarów pól elektromagnetycznych z zakresu 27 MHz - 60 GHz, przeprowadzonych w [...] r. na terenie stacji bazowej nr [...] w Ł., gm. M..

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną

na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 63 ust. 2, art. 64 ust. 1-3, art. 65 ust. 1,

art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 u.o.o.ś., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło ww. decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.

Mając na uwadze przedstawiony przez organ I instancji materiał dowodowy zebrany w trakcie prowadzonego postępowania oraz stanowisko wnioskodawcy,

tj. Spółki [...], organ odwoławczy, stwierdził, że Burmistrz M. oparł swoje stanowisko, określone w kwestionowanej decyzji, na wskazaniach jednej ze stron postępowania administracyjnego, tj. G. N. (mgr. inż. telekomunikacji), w przedłożonym przez tę stronę piśmie procesowym z dnia 19 czerwca 2017 r., cytując wręcz w uzasadnieniu decyzji ustalenia w nim zawarte.

Według Kolegium, organ I instancji nie wyjaśnił dlaczego ustaleniom ww. pisma przydał rangę dowodów w niniejszej sprawie, podejmując rozstrzygnięcie zawarte w kwestionowanej decyzji, nie podając przyczyn, dla których kategorycznie odrzucił ustalenia przedstawione przez wnioskodawcę, w dołączonej do wniosku karcie informacyjnej przedsięwzięcia, analizie środowiskowej oraz w piśmie Spółki z dnia 12 lipca 2017 r., ustosunkowującym się do ustaleń pisma G. N. z dnia 19 czerwca 2017 r., czym naruszył art. 80 k.p.a.

Wobec wyraźnej sprzeczności stanowisk inwestora oraz organu I instancji, wypracowanego w oparciu o wskazania stron - w ocenie Kolegium - zasadnym jest powołanie w oparciu o art. 84 w zw. z art. 75 k.p.a., niezależnego biegłego posiadającego wiadomości specjalne w zakresie stacji bazowych telefonii komórkowych, do wydania opinii w sprawie. Kolegium stwierdziło, że po przedłożeniu przez biegłego opinii, a jeszcze przed wydaniem decyzji, z opinią tą winny zapoznać się strony postępowania.

T.-M. S..A.. z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie ze sprzeciwem na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w K. z dnia [...] r. wnosząc o jej uchylenie w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto Spółka wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm ustawowo przepisanych.

Wydanej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 84 k.p.a., poprzez uznanie,

że w sprawie niezbędne jest przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, w sytuacji, gdy ocena materiału dowodowego nie wymaga wiadomości specjalnych i winna leżeć w kompetencjach danego organu.

Jak argumentowała Spółka, w obliczu art. 138 § 2 k.p.a., Burmistrz M. byłby związany stwierdzeniem zaskarżonego organu o konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, co w ocenie strony skarżącej jest dalece nieprawidłowe. Wobec brzmienia art. 84 § 1 k.p.a., Spółka wskazała, że sam ustawodawca pozostawił organowi administracji publicznej dowolność w zakresie zwrócenia się do biegłego o opinię, gdyż w takiej sytuacji organ "może", ale nie musi o taką opinię wystąpić. W sprawie nie są wymagane wiadomości specjalne uzasadniające pozyskanie opinii biegłego, gdyż

w rzeczywistości należy dokonać oceny dowodów, co organ winien uczynić we własnym zakresie. Dla potwierdzenia ww. tezy strona powołała wyrok NSA z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 2316/15 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2612/13. Wskazała, iż sam fakt, że raport byłyby niepełny czy też nie zgadza się z nim strona nie jest wystarczającym powodem do powołania biegłego na okoliczność poprawności sporządzonego raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko (tzn. jego postanowień), pozbawiłaby de facto organ możliwości samodzielnej oceny tego raportu przez organ wyspecjalizowany.

Spółka stwierdziła, że podstawą powołania dowodu z opinii biegłego miałoby być to, że G. N. kwestionuje prawidłowość i rzetelność karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz analizy środowiskowej przedłożonej przez inwestora. Powyższe stanowi materiał dowodowy, który organ prowadzący postępowanie winien ocenić samodzielnie (art. 80 k.p.a.), a nie w oparciu o opinię biegłego. Sama opinia biegłego również stanowi materiał dowodowy, który winien być poddany ocenie przez organ. W ocenie wnoszącej sprzeciw, w okolicznościach sprawy całkowicie nieprawidłowym byłoby powoływanie biegłego w rzeczywistości do dokonania oceny materiału dowodowego, tym bardziej, że sama opinia wymagać będzie później oceny. Dodała, że ocena przydatności dowodowej raportu oddziaływania na środowisko oraz innych dowodów zgromadzonych w sprawie może zostać dokonana samodzielnie przez organ odwoławczy. Zdaniem Spółki, z powyższego wynika, że Kolegium mogło we własnym zakresie ocenić materiał dowodowy i wydać decyzję merytoryczną, a nie kasatoryjną.

Organ w odpowiedzi na sprzeciw wniósł o jego oddalenie.

Na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. pełnomocnik Spółki podtrzymał wnioski i twierdzenia zawarte w sprzeciwie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sprzeciw okazał się zasadny.

Stosownie do art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Rozpoznając sprzeciw od decyzji (art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa

w art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola ta sprowadza się do dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty.

W ocenie Sądu ww. przepis został użyty wadliwie przy wydaniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]

W świetle art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną wyłącznie wtedy, gdy dotychczasowa decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Organ odwoławczy, zgodnie z istotą zasady dwuinstancyjności postępowania

(art. 15 k.p.a.), winien dokonać oceny kwestionowanej odwołaniem decyzji, ale przede wszystkim dokonać ponownej oceny i rozstrzygnięcia sprawy. W postępowaniu odwoławczym obowiązują te same zasady co w postępowaniu przed organem I instancji, w zakresie zebrania całego materiału dowodowego i jego pełnej oceny (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), uwzględniającej znaczenie i wartość dowodów dla toczącej się sprawy, wskazując którym dowodom organ przyznał rację, a którym odmówił (art. 80 k.p.a.). Swoje stanowisko organ musi przedstawić przekonująco w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Organ odwoławczy także powinien działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Organ ten ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę organ odwoławczy obowiązany jest usunąć naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego, których dopuścił się organ pierwszej instancji.

Mając na względzie materiał dowodowy sprawy, argumentację uzasadnienia decyzji organu I instancji, wynik konsultacji z innymi organami oraz zarzuty odwołania, organ winien rozważyć możliwość wydania rozstrzygnięcia merytorycznie rozstrzygającego o zasadności wniosku inwestora, w całokształcie okoliczności sprawy. Powyższych zamierzeń organ nie zrealizował, poprzestając na roli organu kontrolnego.

Celem wniesienia odwołania nie może być jedynie kontrola organu odwoławczego w zakresie prawidłowości (zgodności z prawem i zasadności) zakwestionowanej decyzji, skoro konieczne jest powtórne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ II instancji. Nie stanowi ww. rodzaju rozpatrzenia sprawy stwierdzenie przez Kolegium w zaskarżonej decyzji, iż organ I instancji oparł stanowisko odmowne na argumentacji jednej ze stron postępowania, będącej mgr. inż. telekomunikacji. Nie stanowią także o spełnieniu obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy wywody organu, że wobec wyraźnej sprzeczności stanowisk wnioskodawcy i pozostałych stron postępowania, zachodzi potrzeba powołania biegłego posiadającego wiadomości specjalne w zakresie stacji bazowych telefonii komórkowych, do wydania opinii w sprawie.

Obowiązkiem organu odwoławczego powinna być ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności karty informacyjnej oraz analizy środowiskowej zrealizowanej inwestycji. W sprawie zarysowała się rozbieżność stanowisk inwestora oraz pozostałych stron postępowania na temat kompletności danych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W tej mierze organ I instancji podnosił, że w miejscach dostępnych dla ludności brakuje w dokumentacji rzeczywistej mocy promieniowania izotropowo EIRP [W] z uwzględnieniem maksymalnych tiltów zarówno elektrycznych jak i mechanicznych, określonych na podstawie danych technicznych anten. Ponadto w karcie informacyjnej przedsięwzięcia inwestor miał nie uwzględnić kumulacji pól elektromagnetycznych grup anten o różnej mocy. W ocenie Sądu, mając na względzie przeciwne powyższemu zdanie inwestora, prezentowane w treści odwołania, obowiązkiem organu odwoławczego było zajęcie merytorycznego stanowiska do postawionych kwestii. Organ winien wskazać, jakie w zakresie objętym przedmiotem sprawy, obowiązują standardy ochrony środowiska oraz wypowiedzieć się, czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Jeżeli dane przedstawione przez wnioskodawcę są niepełne organ winien ustalić zakres brakujących informacji. Wynika z tego, że organ winien był jednoznacznie wypowiedzieć się, jakie parametry oraz badania winna przedstawiać prawidłowo sporządzona, według przepisów prawa, dokumentacja przedłożona do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Wobec niewyjaśnienia kwestii spornych, niedopuszczalne było więc stwierdzenie organu odwoławczego o potrzebie powołania biegłego na podstawie art. 84 k.p.a. przez organ I instancji. Zgodnie ze wskazanym przepisem, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych

o wydanie opinii.

Należy podkreślić, iż na gruncie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.), zwanej dalej: "u.o.o.ś", brak jest przepisu zawierającego obowiązek sporządzenia dokumentów wymaganych w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej, przez osobę, spełniającą wymogi biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a. Karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem prywatnym, obowiązkiem organów orzekających jest jego ocena w zakresie przydatności dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Także raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem prywatnym inwestora stanowiącym dowód w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/13, Lex nr 1369033).

Opinia biegłego jest dla organu tylko materiałem, który powinien pomóc organowi w ustaleniu określonej kwestii faktycznej, gdy ze względu na wymaganie wiadomości specjalnych, nie może być on zastąpiony inną czynnością dowodową. Powołany przepis, powiązany z obowiązkiem rozpatrzenia sprawy z zachowaniem zasady prawdy obiektywnej (art. 80 k.p.a.), nie może prowadzić do powołania przez organ osoby posiadającej wiedzę specjalną, która w zastępstwie organu ma ustalić czy zostały prawidłowo ustalone okoliczności istotne dla wyniku sprawy. Organ administracji nie jest związany opinią biegłego, skoro z mocy art. 80 k.p.a. na organie prowadzącym postępowanie ciąży obowiązek oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej, powinno w zasadzie nastąpić na tym etapie postępowania dowodowego, gdy został już zgromadzony materiał faktyczny umożliwiający biegłemu wydanie opinii. Organ administracji publicznej powinien szczegółowo i precyzyjnie określić zakres i przedmiot opinii biegłego.

W ocenie Sądu, podniesiona przez Kolegium potrzeba powołania biegłego, wobec braku jednoznacznego stanowiska na temat kompletności i rzeczowości danych wynikających z dotychczas zebranego w sprawie materiału dowodowego, była przedwczesna. Celem dowodu z opinii biegłego nie jest bowiem ustalenie faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a jedynie udzielenie organowi administracji publicznej wyjaśnień niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy.

Podsumowując, Sąd stwierdza, iż wobec nie przedstawienia przez organ odwoławczy stanowiska w zakresie pełnego zebrania i oceny dotychczas zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pod kątem spełnienia przez wniosek inwestora przesłanek do wydania decyzji środowiskowej, niezasadne było wydanie przez ten organ decyzji kasacyjnej ze wskazaniem powołania przez organ

I instancji biegłego na podstawie art. 84 k.p.a. Powyższe skutkowało uwzględnieniem skargi.

Ponownie rozpatrujący sprawę organ winien uwzględnić rozważania prawne na temat możliwości zastosowania decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz dostosować się do wskazań Sądu w kwestii obowiązku organu co do zebrania

i oceny materiału dowodowego sprawy oraz zajęcia merytorycznego stanowiska

w kwestiach w sprawie spornych, w tym odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł

w pkt I sentencji wyroku o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł, jak w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2

i art. 209 ww. ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 265).