Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SO/Lu 13/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Wymierzono organowi grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 1-2, art. 55 par. 1, art. 154 par. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 21 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. P. w przedmiocie wymierzenia Zarządowi Okręgowemu Polskiego Związku Łowieckiego w [...] grzywny za nieprzekazanie w terminie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie skargi z dnia [...] czerwca 2020 r. dotyczącej udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a I. wymierzyć Zarządowi Okręgowemu Polskiego Związku Łowieckiego w [...] grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych; II. zasądzić od Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w [...] na rzecz S. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 3 września 2020 r. S. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek o wymierzenie Zarządowi Okręgowemu Polskiego Związku Łowieckiego w [...] (dalej jako: "ZO PZŁ" lub "organ"), na podstawie art. 55 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), grzywny w wysokości jednokrotnego średniego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, przyjmując za podstawę dane GUS za 2019 r., z powodu naruszenie przez ten podmiot normy prawnej zawartej w art. 54 § 2 p.p.s.a.

Uzasadniając wniosek S. P. wskazał, że za pośrednictwem organu złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w L. skargę dotyczącą bezczynności w załatwieniu wniosku z dnia 20 maja 2020 r.

o udostępnienie informacji publicznej. Skargę tę organ odebrał w dniu 20 czerwca 2020 r. Termin do jej przekazania Sądowi upływał – jak obliczył skarżący – z dniem 30 maja 2020 r. Według ustaleń skarżącego, skarga ta została przekazana w dniu 24 czerwca 2020 r., a więc z przekroczeniem terminu o 24 dni.

W odpowiedzi na wniosek ZO PZŁ, reprezentowany przez Łowczego Okręgowego, wniósł o nieuwzględnienie wniosku. Wyjaśnił, że w biurze PZŁ w L. zatrudnionych jest trzech pracowników zajmujących się sprawami łowiectwa, przy czym jeden z tych pracowników od stycznia 2020 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim. Jednocześnie w okręgu [...] PZŁ zrzeszonych jest ponad 3 tys. myśliwych i Zarząd zajmuje się ich bieżącymi sprawami. Wobec ilości wniosków składanych przez S. P., [...] zmuszony byłby zatrudnić pracownika do ich obsługi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, organ ten zaś obowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy

i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej otrzymania.

Trzydziestodniowy termin na wykonanie przez organ obowiązku, o którym mowa w powyższym przepisie, został w przypadku skarg składanych w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skrócony przez ustawodawcę do 15 dni, o czym stanowi przepis art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. 1429 ze zm., dalej jako "u.d.i.p.").

W razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, sąd – na wniosek skarżącego – może natomiast orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że S. P. wniósł do tut. Sądu - za pośrednictwem ZO PZŁ - skargę z dnia 10 czerwca 2020 r. na bezczynność

w udzieleniu informacji publicznej na wniosek z dnia 20 maja 2020 r. Jak ustalono na podstawie akt sprawy II SAB/Lu 72/20, w której przedmiotowa skarga jest przedmiotem rozpoznania, skarga ta - wbrew ustaleniom skarżącego - wpłynęła do organu w dniu 15 czerwca 2020 r. (prezentata – k. 3 akt ww. sprawy), zaś Sądowi przekazana została w dniu 22 lipca 2020 r. (data nadania – k. 10 akt ww. sprawy).

Powyższe ustalenia potwierdzają zatem, że ZO PZŁ przekroczyło termin do przekazania skargi, który upływał z dniem [...] czerwca 2020 r. Okres zwłoki w przekazaniu skargi wyniósł natomiast 22 dni.

Z tych względów wniosek o wymierzeniu ZO PZŁ grzywny na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało uznać za zasadny. Sąd nie przychylił się jedynie do wnioskowanej przez skarżącego wysokości grzywny uznając, że już grzywna w kwocie 100 złotych będzie adekwatna do skali naruszenia prawa przez ZO PZŁ w związku z uchybieniem terminu do przekazania skargi. Ustalając wysokość grzywny Sąd uwzględnił wyjaśnienia ZO PZŁ dotyczące organizacji pracy tego podmiotu, mając przy tym na względzie, że w świetle poglądów orzecznictwa w sprawach dostępu do informacji publicznej w stosunku do zrzeszenia, jakim jest Polski Związek Łowiecki, nie można stosować takich samych wymogów, jak stawia się organom administracji (por. wyroki NSA: z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt I OSK 1379/16, LEX nr 2401659; z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1974/14, LEX nr 1985794). Podkreślić należy, że orzeczona kwota grzywny mieści się w granicach wyznaczonych przepisem art. 154 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i – w ocenie Sądu – jest wystarczająca dla osiągnięcia zarówno jej represyjnego, jak i prewencyjnego celu.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.