Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1350/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 h, art. 14 b par. 1, art. 165a par. 1,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz - Szyjko (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Fundacji W. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarżący – Fundacja W. z siedzibą w W., złożył wniosek 2 kwietnia 2009 r. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia podstawy opodatkowania tym podatkiem usług świadczonych przez operatora telefonii komórkowej.

Z opisu stanu faktycznego wynikało, że Skarżący jest organizacją charytatywną, której celem jest działalność w zakresie ochrony zdrowia, polegająca na ratowaniu życia chorych osób, w szczególności dzieci i działanie na rzecz poprawy stanu ich zdrowia, jak również na działaniu na rzecz promocji zdrowia i profilaktyki zdrowotnej. Na potrzeby swojej działalności organizuje zbiórki pieniędzy korzystając z krótkich wiadomości tekstowych (sms). W tym celu zawiera umowę z danym operatorem telefonii komórkowej, na podstawie której Skarżącemu udostępniany jest specjalny numer telefoniczny. Dysponując tym numerem, Skarżący za pomocą środków masowego przekazu informuje potencjalnych darczyńców – użytkowników telefonów komórkowych, iż wysłanie wiadomości tekstowej na ten numer będzie skutkowało dokonaniem przez nich darowizny na rzecz Skarżącego.

Funkcją wspomnianego sms-a nie jest przesyłanie wiadomości ani komunikatu, lecz wykorzystanie powszechnie dostępnego i łatwego sposobu przekazywania darowizn organizacjom charytatywnym. Wysyłany sms powinien być pusty lub zawierać hasło np. "pomagam", "krew". Koszt takiej wiadomości jest kilka, a nawet kilkanaście razy wyższy od kosztu standardowego sms-a. Po wysłaniu powyższej wiadomości tekstowej operator telefonii komórkowej obciąża użytkownika telefonu komórkowego kosztem sms-a, a następnie przekazuje zebrane kwoty na konto Skarżącego.

Skarżący zadał pytanie, czy podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług świadczonych przez operatora telefonii komórkowej usług obejmuje kwotę pobieraną od użytkownika telefonu i przekazywaną przez niego na rachunek Skarżącego.

Uważał, iż jest podmiotem zainteresowanym uzyskaniem odpowiedzi na to pytanie jako, że wysokość podstawy opodatkowania usług świadczonych przez operatora wpływa na wysokość kosztów ponoszonych przez darczyńców. Zdaniem Skarżącego okoliczność ta ma bezpośredni wpływ na ilość darowizn uzyskiwanych z tytułu zbiórki przy wykorzystaniu sms-ów. Ponieważ, zgodnie z art. 14b Ordynacji podatkowej interpretacje indywidualne wydaje się na pisemny wniosek "zainteresowanego", Skarżący stwierdził, iż jest podmiotem uprawnionym do zwrócenia się z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na zadane wyżej pytanie.

W ocenie Skarżącego podstawa opodatkowania nie obejmuje kwoty wskazanej w pytaniu.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2009 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Skarżącego.

Wyjaśnił, że interpretacja wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, który składa wniosek o jej wydanie. Nie oznacza to jednak, iż każdy i w jakiejkolwiek sprawie może o taką interpretację wystąpić. Przepis art. 14b Ordynacji podatkowej wymaga bowiem istnienia pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji a wnioskodawcą, związku wyrażającego się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy.

Zdaniem Organu problem przedstawiony we wniosku nie dotyczy zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Skarżącego wskazanego jako wnioskodawca, lecz sfery opodatkowania odrębnych podmiotów – operatorów telefonii komórkowej.

Minister Finansów podkreślił, iż jest pozbawiony możliwości wnikliwego ustalenia elementów stanu faktycznego istotnych dla podjęcia rozstrzygnięcia prawidłowego, z punktu widzenia prawa materialnego. O zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług świadczonych przez operatora usług decydować będzie bowiem treść stosunku prawnego łączącego operatora oraz użytkownika telefonu. Tym samym organ nie ma możliwości uzyskania od Skarżącego informacji mającej bezpośredni wpływ na dokonanie właściwej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Ponadto, zgodnie z art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej, wnioskodawca pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania składa oświadczenie, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Zdaniem Ministra Finansów oświadczenie takie może złożyć tylko podmiot, którego sprawa dotyczy bezpośrednio (indywidualnie).

W zażaleniu na to postanowienie Skarżący wniósł o jego zmianę i wydanie pisemnej interpretacji. Zarzucił naruszenie art. 14b Ordynacji podatkowej.

Skarżący podniósł, że operator telefonii komórkowej występuje jedynie w roli pośrednika, który na podstawie umowy świadczy na jej rzecz usługi polegające na skupieniu rozproszonych środków od użytkowników telefonów komórkowych i ich przekazaniu Skarżącemu. Innymi słowy jest jedynie dzierżycielem środków otrzymanych od użytkowników. Skarżący pozostaje w ten sposób stroną stosunku z użytkownikiem, a przepisy prawa podatkowego wpływają na jego sytuację. Określają bowiem, jaką kwotę otrzyma wskutek darowizny. W opinii Skarżącego sprawa opodatkowania charytatywnych sms-ów pozostaje w ścisłym związku z jego sytuacją.

Zdaniem Skarżącego pojęcie "zainteresowanego" powinno być interpretowane szerzej, niż to uczynił Minister Finansów. Za "zainteresowanego" należy bowiem uznać każdy podmiot, u którego zainteresowanie wzbudzają prawnopodatkowe skutki danego stanu faktycznego lub który zainteresowany jest uzyskaniem większej ilości informacji odnośnie zastosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego w konkretnym stanie faktycznym. Z prawidłowością takiej wykładni przemawia również wykładnia historyczna, w tym uzasadnienie wprowadzenia pojęcia "zainteresowany" w miejsce określenia "podatnik, płatnik i inkasent", występującego w poprzednim brzmieniu Ordynacji podatkowej.

Z powyższego Skarżący wywiódł, że przedmiotowy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zasługiwał na merytoryczne rozpatrzenie.

Postanowieniem z [...] czerwca 2009 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie z [...] kwietnia 2009 r.

Podtrzymał dotychczasową argumentację. Nie zgodził się ze Skarżącym, że pojęcie "zainteresowany" winno być interpretowane szeroko i praktycznie każdy podmiot może być potencjalnym wnioskodawcą. Treść art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej wyraźnie wskazuje, iż wniosek może być złożony tylko w indywidualnej sprawie zainteresowanego. Przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej może być taki stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, którego oceną prawną będą zainteresowane liczne podmioty. Nie powoduje to jednak, że każdy z tych podmiotów może wystąpić w roli "zainteresowanego" składającego wniosek.

Okoliczność, że Skarżący jest zainteresowany sposobem opodatkowania sms-ów nie powoduje automatycznie, iż jest on "zainteresowanym" w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Okoliczność, że tekst sms-ów jest krótki i wysyłany na wskazany numer nie zmienia faktu, że usługi świadczy operator, a nie Skarżący i to on jest obowiązany określić podstawę opodatkowania. On też jest zainteresowany w uzyskaniu interpretacji.

Minister Finansów wskazał, że skutki przewidziane w art. 14k i w art. 14m Ordynacji podatkowej, chroniące wnioskodawcę, a związane z udzieleniem interpretacji dotyczą podmiotu, który o nią wystąpił. Operator, do którego sytuacji prawnopodatkowej odnoszą się wątpliwości Skarżącego nie mógłby skorzystać z ochrony wynikającej z wydania interpretacji.

Organ nie uznał zatem Skarżącego za "zainteresowanego" w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, uprawnionego do złożenia wniosku o interpretację.

W skardze złożonej na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie postanowień. Zarzucił naruszenie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej przez uznanie, iż nie jest podmiotem zainteresowanym w jego indywidualnej sprawie, dotyczącej wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług.

Skarżący ponowił dotychczasową argumentację. Podniósł, że Ordynacja podatkowa nie zawiera legalnej definicji wyrażeń "zainteresowany" i "w indywidualnej sprawie zainteresowanego". Za zasadne uznał zatem odwołanie się do znaczenia, jakie można przypisać im w języku potocznym. Ze słownikowego rozumienia pojęć "zainteresowany" "sprawa" i "indywidualny" Skarżący wywiódł, że z wnioskiem o interpretację może wystąpić nie tylko podmiot, u którego wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), mogący rodzić określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego, ale także podmiot, który w związku z zaistniałym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym jest zainteresowany uzyskaniem informacji od Ministra Finansów co do interpretacji konkretnych przepisów podatkowych.

Skarżący powołał się również na wykładnię celowościową omawianych wyrażeń. Podniósł, że zastosowane przez Organ ograniczenie jest sprzeczne z ratio legis nowelizacji Ordynacji podatkowej od 1 lipca 2007 r., tj. stworzeniem możliwie szerokiego dostępu do jednolitej wykładni przepisów.

Zdaniem Skarżącego "zainteresowanym" jest także podmiot, który zainteresowany jest uzyskaniem informacji o zastosowaniu konkretnego przepisu prawa w indywidualnym stanie faktycznym, choć interpretacja tych przepisów nie musi dotyczyć jego praw i obowiązków.

Skarżący szczegółowo przedstawił okoliczności dowodzące jego faktycznego zainteresowania skutkami podatkowymi odpowiedzi na postawione we wniosku pytanie. Dowodził, poprzez porównanie skutków dominującej wykładni przepisów o podatku od towarów i usług ze skutkami wykładni postulowanej przez niego, że wynikająca stąd różnica w wysokości jego rzeczywistego przychodu bezpośrednio wpływa na jego sytuację finansową. Opodatkowanie sms-ów powoduje, iż mniej podmiotów zainteresowanych jest tą formą przekazywania darowizny.

Skarżący nie zgodził się z argumentem Organu, że tylko operator mógłby wyczerpująco przedstawić stan faktyczny i złożyć opatrzone rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej.

Uzasadniając swoją zdolność do przedstawienia stanu faktycznego podniósł, że wydanie interpretacji spowodowałoby uzyskanie pewności, że opodatkowanie charytatywnych sms-ów jest nieuzasadnione. Jedną z funkcji interpretacji jest funkcja informacyjna, polegająca na przedstawieniu wnioskodawcy stanowiska Organu co do rozumienia treści przepisów i sposobu ich zastosowania w określonym stanie faktycznym. Intencją Skarżącego było uzyskanie informacji o prawidłowym opodatkowaniu sms-ów, nie zaś uzyskanie ochrony płynącej z otrzymania korzystnej interpretacji.

Natomiast w przedmiocie wymienionego oświadczenia Skarżący podkreślił, że wnioskodawca składa je we własnej sprawie, w związku z czym jego treść nie stoi na przeszkodzie do złożenia skutecznego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i ponowił przedstawioną tam argumentację.

W piśmie z 18 listopada 2009 r. Skarżący wniósł, aby Sąd orzekł również co do meritum sprawy, tj. aby wskazał, czy podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług świadczonych przez operatorów sieci komórkowych usług obejmuje kwotę pobieraną od użytkowników i przekazywaną na rachunek Skarżącego, czy też nie. Wniosek uzasadnił istotnym wpływem tego zagadnienia na wielkość zgromadzonych środków, jakie otrzyma od operatorów, które przeznaczone zostaną na realizację celów znajdujących się w sferze pożytku publicznego. Wyjaśnił, że operatorzy sieci komórkowych nie są zainteresowani podjęciem działań w celu wyjaśnienia przedmiotowej kwestii. Bierny pozostaje również Minister Finansów. Powołał się na ugruntowaną praktykę nieopodatkowywania sms-ów stosowaną w innych krajach Unii Europejskiej. Wskazał, że merytoryczna wypowiedź Sądu znajduje oparcie w art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Odnosząc się do powyższego w piśmie z 1 grudnia 2009 r., Minister Finansów podniósł, że Skarżący nigdy nie mógłby zastosować się do interpretacji, ponieważ dotyczyłaby ona innego podmiotu. Jego zdaniem wniosek o merytoryczne rozpoznanie sprawy przez Sąd jest nietrafny, pozbawiony podstaw prawnych i niezgodny ze wskazanym przez Skarżącego przepisem. Granice rozpatrywanej sprawy wyznacza bowiem postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna. W świetle obowiązujących przepisów prawa jej uwzględnienie nie było możliwe. Nie było także możliwe orzeczenie przez sąd co do meritum sprawy.

Sąd ma świadomość doniosłego społecznego znaczenia działalności statutowej Skarżącego oraz okoliczności, że cel tej działalności powoduje, iż prawie każdy obywatel zetknął się tzw. charytatywnymi sms-ami, czy to jako darczyńca, czy też w inny sposób. Sąd zdaje sobie również sprawę z wagi, jaką Skarżący – co zrozumiałe – przywiązuje do tego, aby pozyskać jak najwięcej środków na prowadzoną działalność.

Wojewódzki sąd administracyjny bada jednak wyłącznie legalność aktu administracyjnego poddanego jego kontroli przez skarżącego (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 256, poz. 1269). Indywidualne akty administracyjne eliminowane są z obrotu prawnego, jeżeli sąd stwierdzi ich niezgodność z prawem (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.")

Kontroli Sądu podane zostało postanowienie utrzymujące w mocy wydane w pierwszej instancji postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej.

Wskazaną przez Ministra Finansów podstawą prawną odmowy wszczęcia postępowania był art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej (stosowany w sprawach interpretacji z mocy art. 14h tejże ustawy). Zgodnie z tym przepisem postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wydawane jest, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub gdy z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte.

Strony spierały się, czy Skarżący był podmiotem legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a zatem "zainteresowanym" w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Przepis ten stanowi, że Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Jakkolwiek rację ma Skarżący, że pojęcie "zainteresowany" pozwala objąć krąg podmiotów szerszy niż to miało miejsce w świetle przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r., jednak okoliczność ta nie wystarcza do uznania określonego podmiotu za uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o interpretację.

Omawiany przepis przewiduje bowiem ograniczenie kręgu osób uprawnionych do złożenia wniosku o wydanie interpretacji. Wniosek musi być bowiem złożony w indywidualnej sprawie wnioskodawcy. Zasadnie okoliczność tę wskazał Minister Finansów.

Ustawodawca wprowadzając instytucję interpretacji podatkowych rozróżnił interpretacje ogólne – nie powiązane z sytuacją faktyczną określonego podmiotu, od interpretacji indywidualnych, odnoszących się do sytuacji konkretnego wnioskodawcy. Już samo to rozróżnienie wskazuje, że ustalając uprawnienie określonego podmiotu do wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, należy badać czy jest to indywidualna sprawa tego podmiotu. Zdaniem Sądu jest to taka sprawa, która dotyczy wynikających z przepisów prawa, uprawnień jakie przysługują lub będą przysługiwały temu podmiotowi, albo obowiązków, jakie obciążają lub obciążą ten podmiot. Skarżący natomiast we wniosku o interpretację nie sformułował żadnego, wymagającego stanowiska Ministra Finansów, problemu mieszczącego się w tym zakresie.

Okoliczność, że Skarżący jest zainteresowany uzyskaniem informacji o sposobie opodatkowania charytatywnych sms-ów, innymi słowy, iż informacja ta może być dla niego przydatna, nie sprawia że powyższy problem merytoryczny jest problemem, który wpływa na jej sytuację prawnopodatkową. Informacji tej Skarżący nie miałby możliwości zastosować do własnych rozliczeń podatkowych, ani jako podatnik, ani też płatnik lub inny podmiot prawa podatkowego.

Zainteresowanie Skarżącego w rozstrzygnięciu problemu opodatkowania charytatywnych sms-ów ma bowiem charakter ekonomiczny – w zależności od tego, jaka kwota uznana zostanie za podstawę opodatkowania zmianie ulegnie wysokość darowizny przekazanej mu przez operatora od użytkownika. Jeżeli jednak operator wadliwie określi podstawę opodatkowania, Skarżący nie poniesie z tego powodu żadnych konsekwencji prawnopodatkowych. Nie będzie zobowiązany przez organy podatkowe do zwrotu jakichkolwiek kwot, a osoby go reprezentujące nie staną się podmiotami postępowania karno-skarbowego.

Całokształt unormowań dotyczących interpretacji indywidualnych, także przepisy określające ich ochronną funkcję, prowadzą do wniosku, że sprawą indywidualną wnioskodawcy warunkującą wydanie interpretacji, jest taka sprawa, w której w związku ze zdarzeniem opisanym we wniosku wobec wnioskodawcy mogłoby zapaść rozstrzygnięcie (np. decyzja) w zwykłym postępowaniu podatkowym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1933/08).

Skarżący wyraził w skardze pogląd, że sprawa opodatkowania sms-ów charytatywnych pozostaje w ścisłym związku z jego indywidualną sprawą i jest on zainteresowany w sprawie.

Jednakże, jak wskazano wyżej, przepis art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej wymaga wprost, aby sprawa, w której złożono wniosek o wydanie interpretacji była indywidualną sprawą wnioskodawcy, nie zaś sprawą związaną (chociażby w sposób ścisły) z indywidualną sprawą innego podmiotu. Odpowiednio do tego Minister Finansów może udzielić informacji tylko w indywidualnej sprawie wnioskodawcy.

Minister Finansów podkreślał ochronną funkcję interpretacji indywidualnej, wyrażającą się w braku negatywnych dla wnioskodawcy konsekwencji zastosowania się do stanowiska organów podatkowych (art. 14k-14m Ordynacji podatkowej).

Skarżący podnosił znaczenie funkcji informacyjnej interpretacji, stwierdzając przy tym wprost, iż nie było jego intencją uzyskania ochrony płynącej z otrzymania korzystnej interpretacji.

Sąd stoi na stanowisku, że żadna z powyższych funkcji nie może być uznana za wiodącą, ponieważ obie te funkcje składają się na instytucję indywidualnych interpretacji i wyrażają jej istotę. Występują one razem, uzupełniając się i czyniąc instytucję interpretacji kompletną. Ich rozdzielenie nie jest możliwe, w szczególności zaś ani wnioskodawca, ani też organ wydający interpretację, nie mogą wybrać, którą z tych funkcji ma zrealizować interpretacja oraz która przesądzi o uprawnieniu do jej uzyskania.

Dopiero uwzględnienie obu powyższych funkcji pozwala na prawidłowe określenie kręgu podmiotów zainteresowanych a w konsekwencji uprawnionych w rozumieniu art. 14b § 1 ordynacji podatkowych do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie interpretacji.

Wydanie interpretacji indywidualnej, która nie realizuje funkcji ochronnej, ponieważ udzielona została podmiotowi – jak w przypadku Skarżącego – nie mającemu możliwości skorzystania z tej funkcji, przeczyłoby istocie instytucji interpretacji. Nikt bowiem na interpretację taką nie mógłby się powołać.

Ograniczenie możliwości występowania z wnioskiem o interpretację do spraw indywidualnych wnioskodawcy, dotyczących sfery jego opodatkowania lub działań w charakterze płatnika itp., ma swoje uzasadnienie również w okoliczności, że wniosek dotyczący opodatkowania innego podmiotu – co oczywiste – prezentuje stanowisko wnioskodawcy, oparte o jego interes prawny lub ekonomiczny, które to stanowisko i interes mogą być odmienne od tego, jakie za właściwe uważa tenże "inny podmiot", nie mając jednak możliwości przedstawienia swoich racji. W rezultacie istotnie, jak podnosił Minister Finansów, nie dysponowałby on także stanem faktycznym niezbędnym do udzielenia interpretacji, ponieważ jego opis we wniosku pochodziłby od wnioskodawcy posiadającego wiedzę jedynie o własnych relacjach z "innym podmiotem" (operatorem sieci komórkowej), nie zaś o wszystkich okolicznościach faktycznych mogących być istotnymi w sprawie (np. relacji operator – użytkownik).

Rację ma Minister Finansów podnosząc, że Skarżący nie mógłby złożyć oświadczenia, w zakresie, o którym mowa w art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej, a mianowicie że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o interpretację w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem wymienionych tam postępowań, bądź że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty. Jak bowiem wskazano wyżej wobec Skarżącego nie mogłoby być prowadzone jakiekolwiek postępowanie, dotyczące opodatkowania podatkiem od towarów i usług świadczonych przez operatorów sieci komórkowych usług wynikających z zawartych ze Skarżącym umów. Brak jest natomiast podstaw, aby składał on takie oświadczenie co do postępowań prowadzonych wobec operatorów.

Sąd za prawidłowe uznał zatem stanowisko Ministra Finansów, iż biorąc pod uwagę treść wniosku o interpretację, a także istotę przedstawionego w nim problemu prawnego, Skarżący nie był legitymowany do wystąpienia z tym wnioskiem, ponieważ – bez względu na zainteresowanie w uzyskaniu informacji o sposobie określenia podstawy opodatkowania obrotów jego kontrahenta (operatora) – nie był to wniosek w jego indywidualnej sprawie. W konsekwencji Sąd stwierdził, że Minister Finansów zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji. Rozstrzygnięcie to przepisów prawa nie naruszało.

Wniosek Skarżącego o merytoryczne rozpoznanie sprawy, rozumiane jako zajęcie stanowiska, czy podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług świadczonych przez operatorów sieci komórkowych usług obejmuje kwotę pobieraną od użytkowników i przekazywaną na rachunek Skarżącego, nie mógłby być uwzględniony przez Sąd nawet gdyby ustalone zostało, że mógł on skutecznie złożyć wniosek o wydanie interpretacji w powyższej kwestii.

Trafnie podnosił Minister Finansów, że równałoby się to przekroczeniu granic sprawy wyznaczonych zaskarżonym w niej postanowieniem w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Działanie takie naruszałoby art. 134 § 1 p.p.s.a. wskazany przez Skarżącego jako jego możliwa podstawa prawna

Organem wydającym interpretację jest Minister Finansów i Sąd nie mógłby zastąpić Organu w tym względzie, nie mógłby wypowiedzieć się zamiast Organu. Sąd bada jedynie zgodność interpretacji Organu z przepisami prawa, jakie w sprawie należało zastosować. Dostęp do merytorycznej wypowiedzi Sądu otwiera interpretacja, która w interesującej Skarżącego kwestii nie została przez Ministra Finansów wydana z uwagi na brak legitymacji Skarżącego do uzyskania interpretacji.

Tryb, jaki Skarżący wybrał, aby uzyskać informację o sposobie opodatkowania charytatywnych sms-ów nie mógł być skuteczny. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie, a także poprzedzające je postanowienie wydane w pierwszej instancji, przepisów prawa nie naruszały. Nie wystąpiła żadna z przesłanek ich uchylenia lub stwierdzenia nieważności, wskazanych w art. 145 § 1 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 tejże ustawy.