Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1393/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6341 Pozbawienie uprawnień kombatanckich oraz pozbawienie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 1991 nr 17 poz 75
law: Ustawa z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie NSA Sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędzia del. WSA Marzenna Linska-Wawrzon /spr./ Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt SA/Rz 1377/03 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich 1. oddala skargę kasacyjną, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz radcy prawnego M. M. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych podwyższoną o należną stawkę podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2005 r. oddalił skargę J. P. na decyzję kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] grudnia 2003 r. w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich.

Wyrok ten wydano w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów

i Osób Represjonowanych w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa oraz art.25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. nr 42, poz. 371), po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek J. P. – utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2000 r. o pozbawieniu J. P. uprawnień kombatanckich z tytułu udziału w walkach zbrojnych o utrwalanie władzy ludowej w okresie od [...] października 1948 do [...] grudnia 1948 r.

W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że J. P. uprawnienia kombatanckie otrzymał wyłącznie z tytułu udziału w walkach zbrojnych o utrwalenie władzy ludowej. Decyzją z dnia [...] lipca 2000 r. Kierownik Urzędu orzekł o pozbawieniu uprawnień kombatanckich, w oparciu o art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach. Następnie po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 r. utrzymał w mocy decyzję własną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 czerwca 2002 r. uchylił decyzję z dnia [...] sierpnia 2000 r. wskazując, że w ponownym postępowaniu organ winien przesłuchać stronę na podnoszone w trakcie postępowania weryfikacyjnego okoliczności oraz dołączyć wypis Informatora MSW o nielegalnych antypaństwowych organizacjach i bandach zbrojnych działających w latach 1944 - 1956.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Urzędu, wskazując na zgromadzony materiał dowodowy stwierdził, że J. P. pełnił służbę wojskową

w [...] Pułku KBW K. od [...] czerwca 1948 r. do [...] października 1950 r. i podczas tej służby nie brał udziału w walkach z grupami W. i oddziałami UPA. Przesłany pismem CAW nr [...] z dnia [...] sierpnia 1995 r. wykaz jednostek, które w latach powojennych brały udział w walkach ze zbrojnym podziemiem (załącznik 2 str. 5) stwierdza, że [...] Pułk KBW w latach 1948 -1950 zwalczał NSZ i bandy rabunkowe. Jak wynika z Informatora MSW o nielegalnych antypaństwowych organizacjach i bandach zbrojnych działających w Polsce Ludowej w latach 1944 - 1956, na wymienionych przez odwołującego się terenach województwa K., O. i K. w latach 1948 - 1950 oddziały UPA i grupy W. nie działały. Również w aktach kombatanckich nie ma żadnej wzmianki o udziale w walkach z UPA czy W. Natomiast opis działalności J. P. zawarty w protokole przesłuchania strony dotyczy zabezpieczania akcji przesiedleńczej, co nie stanowi działalności kombatanckiej w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy. Poza tym strona nie przedłożyła żadnych innych dowodów potwierdzających udział w walkach ze wskazanymi wyżej ugrupowaniami. W tej sytuacji brak jest podstaw do ustalenia, by J. P. posiadał uprawnienia kombatanckie w oparciu o art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach. Jeśli chodzi natomiast o pobyt w obozie przesiedleńczym w Z. w lipcu 1943 r., to wobec faktu, iż J. P. w tym czasie miał więcej niż 14 lat, nie zachodzi przypadek o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kombatantach. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.

Na decyzję tę skargę wniósł J. P. formułując zarzut naruszenia art. 6-9

i art. 77 § 1 kpa, a także art. 1 pkt 6 ustawy o kombatantach, a nadto art. 30-32 Konstytucji RP. Skarżący podniósł, że na skutek pobieżnego wyjaśniania stanu sprawy nie zbadano, że [...] Pułk KBW w K. oddelegował pluton operacyjny do walki

z UPA i W. w rejon W., G. K. i innych miejscowości. Zarzucił również, że CAW nie posiada rzetelnych informacji o walkach z UPA i W., w efekcie tego czuje się poniżony i pozbawiony środków do życia.

Odpowiadając na skargę Kierownik Urzędu wniósł o jej oddalenie i ponowił argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zaznaczył, że stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: wyrokiem z dnia 26 czerwca 2002 r. sygn. SA/Rz 1585/00 NSA OZ w Rzeszowie uchylił decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. w przedmiocie pozbawienia J. P. uprawnień kombatanckich podając w uzasadnieniu, że postępowanie weryfikacyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Jednocześnie Sąd wskazał, że w ponownym postępowaniu Kierownik Urzędu winien przesłuchać skarżącego oraz dołączyć Informator MSW o nielegalnych antypaństwowych organizacjach i bandach zbrojnych działających w Polsce Ludowej w latach 1944 - 1956. Realizując powyższe wytyczne organ przesłuchał J. P. oraz dołączył do akt żądany przez Sąd Informator MSW. Przy takich dokumentach, uwzględniając materiał dowodowy znajdujący się w aktach byłego ZBOWiD, Kierownik Urzędu decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. pozbawił J. P. uprawnień kombatanckich i rozstrzygnięcie to stanowi przedmiot skargi. Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawą decyzji pozbawiającej skarżącego uprawnień kombatanckich jest przepis art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. nr 142 z 1997r., poz. 950 ze zm.), przytaczając następnie jego treść.

Sąd Wojewódzki stwierdził, że w niniejszej sprawie skarżący uprawnienia kombatanckie nabył z tytułu "udziału w walkach zbrojnych o utrwalanie władzy ludowej" w okresie od [...] października 1948 do [...] grudnia 1948 r., służąc w KBW ([...] Pułk), gdzie w poprzednio obowiązującym stanie prawnym działalność ta uznawana była za kombatancką. Natomiast obecnie obowiązująca ustawa (z 24 stycznia 1991 r.

o kombatantach...) jedynie służbę w Wojsku Polskim przypadającą na okres od 10 maja 1945 do 30 czerwca 1947r. uznaje jako tą, która skutkuje zachowaniem nabytych uprzednio uprawnień kombatanckich. Również służba w jednostkach Wojska Polskiego oraz zmilitaryzowanych służbach państwowych przypadająca na okres po dniu 30 czerwca 1947 r. – jak to ma miejsce w przypadku skarżącego – pozwala na zachowanie uprawnień kombatanckich, pod warunkiem jednak udziału w walkach z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii oraz grupami W.

Tymczasem uzupełniony materiał dowodowy nie daje podstaw do ustaleń, aby

w czasie służby w [...] Pułku KBW od [...] czerwca 1948 r. do [...] października 1950 r. skarżący walczył z UPA lub W. Z protokołu przesłuchania strony wynika jedynie, że J. P. ochraniał repatriantów m.in. w miejscowości W. Natomiast z "Informatora MSW o nielegalnych antypaństwowych organizacjach i bandach zbrojnych działających w Polsce Ludowej w latach 1944 - 1956" wyczytać można, iż na wymienionych przez skarżącego terenach województwa K., O. i K. w latach 1948 - 1950 oddziały UPA i grupy W. nie działały.

Reasumując Sąd Wojewódzki uznał, że uzupełniony zgodnie z wytycznymi Sądu materiał dowodowy oceniony został zgodnie z wymogami art. 80 Kpa. Stąd też zgodzić należy się z zaskarżoną decyzją, że brak jest podstaw do zachowania przez J. P. uprawnień kombatanckich w oparciu o art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach (...).

Z tych przyczyn – skoro zaskarżona decyzja prawa nie narusza – skarga podlegała oddaleniu, w oparciu o art. 151 ppsa.

Od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Jako podstawy kasacji powołał art. 174 pkt 1 i 2 ppsa, zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 25 ust. 2 pkt. 2 oraz art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach przez błędne uznanie, że skarżący nabył uprawnienia kombatanckie z tytułu "udziału w walkach zbrojnych o utrwalanie władzy ludowej" pomimo, iż służył w wojsku w okresie od [...] października 1948 do [...] grudnia 1948 r.,

2) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybianie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 kpa, 7 kpa, 80 kpa poprzez odmowę wiarygodności

i mocy dowodowej zeznaniom skarżącego co do tego, że walczył z W.

i ugrupowaniami UPA, a także nie wyjaśnia, że skarżący w ramach oddelegowanego plutonu operacyjnego [...] KBW w rejon W., G. K. i innych miejscowości brał udział w walkach z opisanymi ugrupowaniami.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku

i przywrócenie skarżącemu uprawnień kombatanckich, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik stwierdził, że okres służby wojskowej skarżącego od [...] października 1948 r. do [...] grudnia 1948 r. przypada w zasadzie na okres wymieniony w art. 25 ust. 2 pkt 2 in fine ustawy o kombatantach, tj. od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r., co skutkować winno uznaniem, że skarżący zachowuje uprawnienia kombatanckie. Za naruszenie przepisów postępowania pełnomocnik uznał to, że Sąd odmówił wiarygodności zeznaniom i oświadczeniom skarżącego na temat przebiegu jego służby, a oparł się na informacji MSW, która jest opracowaniem ramowym.

Tymczasem należało dokładnie zbadać czy ugrupowania do walki, z którymi został oddelegowany pluton operacyjny, a w którym służył skarżący, znajdowały się

w okolicach W., G. K. i innych miejscowościach. Tego nie uczyniono, skutkiem czego rozstrzygnięcie zapadło przedwcześnie, a błędna ocena materiału dowodowego sprawiła, że rozstrzygnięcie podjęto z naruszeniem prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej w skrócie ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe

zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 ppsa rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd pierwszej instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest precyzyjne wskazanie przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone i wykazanie, na czym to naruszenie polegało. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności (podobnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniach z dnia 31 marca 2004 r., OSK 59/04, ONSAiWSA 2004 z. 1, poz. 10; z dnia 20 września 2005 r., l OSK 794/05, niepubl.; z dnia 20 października 2005 r., l OSK 163/05, LEX nr 188715; z dnia 19 grudnia 2005 r., II OSK 299/05, LEX nr 190971 oraz z dnia 17 stycznia 2006 r., II OSK 403/05, LEX nr 196461).

Strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 ppsa.

W pierwszej więc kolejności rozpoznaniu podlegał zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Jako podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 ppsa autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1, 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie wskazał jednakże, jaki przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszył Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując nieprawidłowej – zdaniem pełnomocnika skarżącego – kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Argumentacja stanowiąca uzasadnienie tego zarzutu oparta została na twierdzeniu, iż Sąd niesłusznie odmówił wiarygodności zeznaniom i oświadczeniom skarżącego co do przebiegu jego służby, a oparł się na Informatorze MSW,

o nielegalnych antypaństwowych organizacjach i bandach zbrojnych, działających

w Polsce Ludowej w latach 1944 - 1956. Zdaniem autora skargi kasacyjnej należało dokładnie zbadać, w jakich rejonach kraju i z jakimi zbrojnymi ugrupowaniami walczył skarżący. Nie uczyniono tego, co zaowocowało wydaniem przedwczesnego rozstrzygnięcia, opartego na błędnej ocenie materiału dowodowego. Tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej nie mógł być uwzględniony. Podkreślić należy, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej muszą przede wszystkim dotyczyć zaskarżonego wyroku a nie decyzji administracyjnej. Decyzja została pod względem zgodności

z prawem skontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i nie można w skardze kasacyjnej występować z zarzutami skierowanymi pod adresem organów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zarzutami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do art. 183 § 1 ppsa rozpoznaje sprawy w jej granicach. Autor skargi kasacyjnej przypisuje naruszenie wskazanych przez siebie przepisów Kpa Sądowi, jednak w istocie zarzuty te odnoszą się do wydanej w sprawie decyzji, bowiem postępowanie dowodowe było prowadzone przez organ administracyjny, tj. Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę nie przeprowadzał postępowania dowodowego

i nie ustalał stanu faktycznego sprawy. Sąd badał zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, opierając się na stanie faktycznym ustalonym przez organ, kontrolując jedynie czy organ administracyjny przy ustalaniu stanu faktycznego nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów i nie naruszył innych zasad procedury administracyjnej.

W orzecznictwie Naczelnego sądu Administracyjnego panuje zgoda co do tego, iż "z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji wynika, że podstawą skargi kasacyjnej jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego" (wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r., FSK 191/04, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis Warszawa 2005, s. 546). Zarzuty oparte na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa muszą być skierowane przeciwko wyrokowi sądu, z odniesieniem do przepisów zastosowanych przez ten sąd, a nie przeciwko decyzji organu, bowiem przepis ten dotyczy wyłącznie naruszenia przepisów postępowania sądowego (wyroki NSA z dnia 19 maja 2004 r., FSK 80/04, ONSAiWSA 2004 nr 1, poz. 12; z dnia 31 maja 2004 r., FSK103/04, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis Warszawa 2005, s. 541).

Naczelny sąd Administracyjny wielokrotnie w swych orzeczeniach wskazywał, że jeśli autor skargi kasacyjnej zamierza wykazać, że Sąd I instancji przyjął stan faktyczny ustalony przez organ administracji niezgodnie z obowiązującą je procedurą, zawartą

w kodeksie postępowania administracyjnego, to powinien wskazać odpowiedni przepis ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, a przede wszystkim artykuł 3, 141 § 4, 145 § 1 pkt 1 lit.c ppsa w zw. z właściwymi przepisami kpa.

Skoro skarga kasacyjna takich zarzutów nie zawiera, to należało uznać, że przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny sprawy nie został skutecznie podważony,

a w konsekwencji stał się wiążący również dla Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Rozpatrując w dalszej kolejności zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego należało uznać, że jest on niezasadny.

Zgodnie z przywołanym w skardze kasacyjnej przepisem art. 1 ust. 2 pkt

6 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego – za działalność kombatancką uznaje się m.in. uczestniczenie w walkach, w jednostkach Wojska Polskiego oraz zmilitaryzowanych służbach państwowych z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii oraz grupami W.

Skoro Sąd Wojewódzki zaakceptował ustalenia organu administracji, że skarżący w czasie służby w [...] Pułku KBW w okresie od [...] czerwca 1948 r. do [...] października 1950 r. nie walczył z UPA lub W., to w konsekwencji nie mógł on nabyć uprawnień kombatanckich z tego tytułu.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że skarżący nie mógł zachować uprawnień kombatanckich na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy. W myśl tego przepisu pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956

w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej". Uprawnienia te zachowują jednakże osoby, które jako żołnierze z poboru pełniły służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r.

Z okoliczności rozpatrywanej sprawy, w sposób oczywisty wynika, że skarżący nie mógł na wskazanej podstawie zachować uprawnień kombatanckich, albowiem pełnił służbę wojskową w okresie od [...] czerwca 1948 r. do [...] października 1950 r.

Wobec kategorycznie brzmiącej normy przepisu art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy

o kombatantach oraz całej regulacji tej ustawy, organ administracji nie mógł na zasadzie uznania orzec o zachowaniu uprawnień kombatanckich przez skarżącego.

W ustalonym w sprawie stanie faktycznym wydanie innej decyzji, niż decyzja zaskarżona, naruszałoby porządek prawny.

Słusznie więc uznał Sąd Wojewódzki, że decyzja o pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich odpowiadała kryterium legalności.

Niezrozumiały natomiast jest wywód autora skargi kasacyjnej, iż okres służby wojskowej skarżącego ([...] październik 1948 – [...] grudzień 1948 r.) przypada w zasadzie na okres wymieniony w art. 25 ust. 2 pkt 2 in fine ustawy o kombatantach (10 maj 1945 – 30 czerwiec 1947), co skutkować powinno uznaniem, że skarżący nie powinien być pozbawiony uprawnień kombatanckich.

Zestawienie okresu przewidzianego w ustawie z okresem służby wojskowej skarżącego świadczy o bezzasadności podniesionego zarzutu naruszenia prawa materialnego. Nie zmienia tego fakt, iż skarga kasacyjna zawiera błędne wskazanie okresu służby wojskowej skarżącego. Służbę tę pełnił bowiem nie w okresie od

[...] października 1948 r. do [...] grudnia 1948 r., lecz od [...] czerwca 1948 r. do

[...] października 1950 r., co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zaświadczenia Wojskowej Komendy Uzupełnień w Z. z dnia [...] stycznia 1984r.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ppsa.