Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 2138/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-12-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie NSA Bonifacy Bronkowski /spr./ WSA Włodzimierz Kubik Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2004r. sprawy ze skargi C.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia [...]r. nr [...] oraz orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

Po rozpoznaniu wniosku C.S. z dnia [...]. /data wpływu do organu I instancji/, wydaną z upoważnienia Burmistrza Gminy K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] odmówiono w/w ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie na działce nr [...] położonej w K. obręb Z. przy ulicy oznaczonej [...] budynku mieszkalnego wolnostojącego, parterowego z poddaszem mieszkalnym. Jako podstawę tej decyzji wskazał organ orzekający art.39, art.40 ust.4 pkt 4 i art.42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 15 z 1999r. poz.139 ze zm. - zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym/ oraz art.104 Kpa. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że teren inwestycji jest przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod mieszkalnictwo rodzinne o niskiej intensywności zabudowy /jednostka A3 - symbol 14 MN / . Projektowane tereny dla budownictwa rodzinnego o niskiej intensywności zabudowy. Zakaz zabudowy do czasu opracowania planu uproszczonego lub realizacyjnego. Plan realizacyjny dla osiedla zabudowy jednorodzinnej obejmujący 29 działek zlokalizowanych w rejonie ulic [...] i [...] w K. został zatwierdzony przez Urząd Rejonowy w K. decyzją nr [...] z dnia [...]r. W oparciu o tę decyzję został zatwierdzony plan podziału terenu. Zgodnie z planem realizacyjnym objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działka została przeznaczona pod realizację stacji transformatorowej oraz dwóch zbiorników o pojemności po 30 m2 każdy dla wprowadzenia ścieków socjalno-bytowych z projektowanego osiedla do czasu realizacji i przyłączenia tego osiedla do kanalizacji sanitarnej w ulicy [...]. Ponieważ dotychczas kanalizacja sanitarna nie została w obrębie projektowanego osiedla zrealizowana to zabudowa działki nr [...] nie jest zdaniem organu I instancji możliwa. Działka ta stanowi bowiem rezerwę terenu pod realizację zbiorników na ścieki.

W odwołaniu od tej decyzji C.S. stwierdził, że rezerwowanie działki pod budowę zbiorników na ścieki nie jest już potrzebne gdyż została wykonana kanalizacja w ulicy C. do której ścieki z planowanego osiedla domów jednorodzinnych miały być docelowo odprowadzane.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się na treść art.138 § 1 pkt 1 Kpa i art.40 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia SKO podzieliło ustalenia dokonane przez organ I instancji oraz ich ocenę prawną. SKO przyjęło, że zatwierdzony przez Urząd Rejonowy w K. decyzją z dnia [...]r. plan realizacyjny zdeterminował sposób zagospodarowania terenu "stając się tym samym częścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Przy uwzględnieniu treści tego planu realizacyjnego nie jest zaś możliwe przeznaczenie działki objętej postępowaniem pod budynek mieszkalny. Takie przeznaczenie byłoby bowiem sprzeczne z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W skardze do sądu C.S. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji jako wydanych jego zdaniem z naruszeniem obowiązującego prawa. Zarzucił, iż organy orzekające błędnie powołały się w swoich orzeczeniach na powołaną w nich decyzję z dnia [...]r. o zatwierdzeniu planu realizacyjnego, która utraciła moc zgodnie z treścią art.21 ust.4 Prawa budowlanego z 1974r. W tym względzie skarżący powołał się nadto na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dalej skarżący stwierdził, że w sprawie należało przyjąć stanowisko wynikające z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996r. sygn. OPK 14/96 /ONSA z 1997r. Nr 1 poz.11/.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem za zasadne należy uznać zdaniem Sądu sformułowane w niej pod adresem decyzji organów obu instancji, zarzuty. W szczególności zasadnie zarzucił skarżący, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...]r. nr [...] o zatwierdzeniu planu realizacyjnego dla terenu obejmującego m.in. działkę skarżącego nr [...] utraciła moc na podstawie art.21 ust.4 ustawy z dnia 24.10.1974r. – Prawo budowlane /Dz.U. Nr 38 poz.229 ze zm./ jeszcze przed dniem wejścia w życie prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994r. /Dz. U Nr 89, poz.414 ze zm./. Na gruncie tej ostatniej ustawy jak również na gruncie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie było zaś możliwe opracowanie "planu uproszczonego" lub "realizacyjnego" o jakich mowa w obowiązującym dla działki skarżącego /według stanu prawnego obowiązującego w dacie orzekania przez organy obu instancji/ planie zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta K. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w K. Nr [...] z dnia [...]r. Ustawom tym plany takie nie były bowiem znane. To zaś zdaniem Sądu oznacza, że wniosek skarżącego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinien być rozpatrzony przy uwzględnieniu treści tego planu z pominięciem umieszczonych w nim zapisów odnoszących się do planu uproszczonego i planu realizacyjnego. Co do zasady w sprawie miała zatem zastosowanie treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996r. sygn. akt OPK 14/96 /ONSA 1/97 poz.11/, na którą powołano się w skardze.

Jak wynika z powyższych wywodów decyzje organów obu instancji zostały wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem prawa materialnego w postaci art.40 ust.1 w zw. z art.7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co skutkowało ich uchyleniem na podstawie art.145 § 1 pkt 1a i art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwanej dalej ustawą P.p.s.a./ w zw. z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./.

O niewykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art.152 ustawy P.p.s.a.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy uwzględnią organy orzekające w pierwszej kolejności zmianę stanu prawnego wynikającą z obowiązującej od dnia 11 lipca 2003r. ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 80, poz.717 ze zm./, zgodnie z którą /art.87 ust.3/ powołany w decyzjach organów obu instancji plan zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta K. utracił moc prawną i w niniejszej sprawie nie będzie miał zastosowania.