Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 474/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Dnia 30 maja 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2019 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2067/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 listopada 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2067/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odmówił A. O. wstrzymania wykonania zaskarżonej do tegoż sądu decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że A. O. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że wniosek nie został wyczerpująco uzasadniony. Skarżący nie przytoczył w nim okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – Ppsa), wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić per se uzasadnienia dla ww. wniosku.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. O. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości.

Strona żaląca zaskarżonemu postanowieniu zarzuca naruszenie przepisu postępowania, mające istotny wpływ sprawy:

- art. 61 § 3 Ppsa poprzez (i) błędne uznanie, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, (ii) nie wzięcie pod uwagę przez sąd pierwszej instancji, że zaskarżona decyzja, jak każde pozwolenia na budowę, jest decyzją, która już tylko ze względu na swój przedmiot spełnia przesłanki wskazane w art. 61 § 3 Ppsa w zakresie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wskazując na powyższe wnosi o:

1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

2. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

Zdaniem tejże strony wykonanie tej decyzji, tj. wybudowanie przedmiotowych budynków wielorodzinnych doprowadzi do trwałych zmian w rzeczywistości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Art. 61 § 3 Ppsa stanowi, że po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, które mogą stanowić podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Podmiot wnioskujący o wstrzymanie jest zobowiązany przedstawić konkretne zdarzenia, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny w związku z wniesieniem zażalenia na postanowienie WSA rozpoznaje sprawę poprzez dokonanie wyłącznie oceny legalności zaskarżonego postanowienia sądu pierwszej instancji. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie prawidłowo sąd pierwszej instancji zaznaczył, że w złożonym wraz ze skargą wniosku skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby poprzez realizację planowanej inwestycji wystąpienie dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o jakich mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Nie wiadomo, więc jakie potencjalne negatywne następstwa, wskutek wykonania zaskarżonej decyzji, mogłyby w odniesieniu do skarżącego wystąpić.

Orzecznictwo sądowoadministracyjne jest zgodne, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to nie jest obowiązkiem sądu poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OZ 876/13, LEX nr 1432381). Słusznie zatem zaskarżonym postanowieniem odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że lakoniczny wywód zawarty w zażaleniu o tym, że wybudowanie przedmiotowych budynków wielorodzinnych doprowadzi do trwałych zmian w rzeczywistości, nie wyczerpuje przesłanek instytucji wstrzymania wykonania decyzji odnoszącej się do budowy osiedla budynków wielorodzinnych.

Specjalny charakter wstrzymania wykonania takiej decyzji został podkreślony przez ustawodawcę poprzez regulację zawartą w art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202), zgodnie z którą sąd może uzależnić wstrzymanie wykonania decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora. Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej nie może natomiast sprowadzać się do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, a za zasadnością zastosowania takiej ochrony przemawiać będą tylko takie obiektywne okoliczności sprawy, które ze względu na negatywne i nieakceptowane prawem skutki, mogą powodować realne niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Biorąc pod uwagę, iż skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, oddalił zażalenie.