Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 780/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 2, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [...] z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz Towarzystwa [...] z siedzibą w W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotów kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. sygn. akt [...], Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W., dalej SKO, utrzymało w mocy decyzję Zarządu [...] z [...] września 2012 r. nr. [...] zezwalającą Zarządowi Mienia [...] na usunięcie drzew na działkach będących w administrowaniu Zarządu Mienia [...], ustalającą opłatę za dokonanie tej czynności, określającą zwolnienie z opłat za usunięcie niektórych drzew oraz umarzającą postępowanie w sprawie wydania zgody na usunięcie drzewa z działki będącej w administrowaniu Zarządu Mienia [...], dalej decyzja organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej organu.

Decyzję Zarządu Dzielnicy Śródmieście z [...] września 2012 r. nr. [...] zezwolono Zarządowi Mienia [...] na usunięcie łącznie 70 drzew i krzewów opisanych szczegółowo w decyzji, na działkach położonych w W. a będących w administrowaniu Zarządu Mienia [...], o nr. ew: [...] z obrębu [...], [...] z obrębu z [...], [...] z obrębu [...], [...] z obrębu [...], [...] z obrębu [...], [...] z obrębu [...], ustalając termin usunięcia drzew i krzewów do 30 grudnia 2012 r., ustalając opłatę za dokonanie tej czynności w wysokości 2 683 292,68 zł. Ponadto organ uzależnił zezwolenie na wycinkę od dokonania nasadzeń zamiennych, w ilości 90 sztuk drzew i pow. 816 m. kw. w najbliższym terminie wegetacyjnym tj. do dnia 30 listopada 2013 r. i zobowiązał wnioskodawcę do przedłożenia informacji o terminie i miejscu lokalizacji nasadzeń i odroczył na okres 3 lat tj. od dnia wydania niniejszej decyzji termin uiszczenia wyżej wskazanej opłaty. Ponadto zezwolono Zarządowi Mienia [...] na usunięcie łącznie 28 drzew na działkach o nr. ew. [...] z obrębu [...], [...] z obrębu [...], [...] z obrębu [...], [...] z obrębu [...], [...] z obrębu [...] i [...] z obrąbu [...] ustalając termin usunięcia drzew do 30 grudnia 2012r. i że usunięcie nie podlega opłacie i umarzono postępowanie w sprawie wydania zgody na usunięcie drzew z działki o nr ew. [...] obręb [...] będącej również w administrowaniu Zarządu Mienia [...].

W wyniku odwołania Stowarzyszenia [...] i Towarzystwa [...] z siedzibą w W., dalej zwanego skarżącym, decyzją z [...] stycznia 2013 r. nr. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodło Towarzystwo [...] z siedzibą w W. wnosząc o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Zarzuciło organowi naruszenie przepisów postępowania:

-art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 27 lutego 2013, poz. 267), dalej K.p.a. i nie rozpatrzenie zarzutów odwołania TOP – co miało wpływ na wynik sprawy;

-art. 105 § 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji w której orzekanie było bezprzedmiotowe ponieważ decyzja była ważna do 30 grudnia 2012 r.;

-107 § 1 K.p.a. poprzez brak prawidłowego oznaczenia nazwy organu I instancji, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 90 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. 2009r., Nr 151, poz. 1220), art. 96 ust. 1 w zw. z art. 96 ust. 2 pkt. 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008, Nr 199, poz. 1229 ze zm.), dalej ustawa o ocenach.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że:

1. decyzja organu została wydana bez końcowego powiadomienia stron postępowania, w tym skarżącego, w trybie art. 10 K.p.a., co uniemożliwiło mu zmodyfikowanie żądań zawartych w odwołaniu poprzez żądanie uchylenia decyzji organu I instancji z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego, która wynikała z terminu ważności określonego w sentencji decyzji organu I instancji;

2. nierzetelne rozpoznanie stanu faktycznego poprzez zaniechanie oceny naruszenia art. 96 ust. 1 ustawy o ocenach;

3. wadliwe określenie organu I instancji wydającego decyzję ponieważ zarząd [...] nie jest organem a co najwyżej może występować z pełnomocnictwa Prezydenta [...], brak oznaczenia organu I instancji;

4. niemożność rozstrzygania przez Prezydenta [...] w przedmiocie zezwolenia na wycięcie drzew posadowionych na działkach będących własnością miasta W. – orzekał tym samym w sprawie w której był stroną. W takiej sytuacji organ I instancji powinien zwrócić się do organu wyższego stopnia o wyznaczenie do załatwienia sprawy innego organu – co stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 1 K.p.a.;

5. zaniechanie przez organ I instancji obowiązku rozważenia czy przedsięwzięcie może znacząco potencjalnie oddziaływać na obszar specjalnej ochrony ptaków sieci Natura 2000 o nazwie "[...]", co stanowi o naruszeniu przepisu art. 96 ust. 1 w zw. z art. 96 ust. 2 pkt. 4 ustawy o ocenach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia.

Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803).

Sąd ma jednocześnie obowiązek badania z urzędu czy zaskarżony akt administracyjny nie został wydany z rażącym naruszeniem prawa uzasadniającym, w świetle art. 156 K.p.a. stwierdzenie jego nieważności.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji organu II instancji ponieważ decyzja w dniu jej wydania była niewykonalna a jej niewykonalność miała charakter trwały – art. 156 § 1 pkt. 5 K.p.a.

Z niewykonalnością mamy do czynienia gdy rozstrzygnięcie, z przyczyn prawnych lub technicznych, nie może być wykonane i to już w dacie jego wydania. (por. wyrok NSA z 17 czerwca 2011 r , II OSK 1101/10, Lex 992474).

Jak wynikało z decyzji organu I instancji organ ustalił maksymalny termin wycięcia drzew na 30 grudnia 2012 r. Pozostałe ustalenia organu były następstwem dokonania tych wycięć. W dacie wydawania przez organ II instancji decyzji - [...] stycznia 2013 r.- upłynął już termin na wykonanie tych czynności a tym samym brak było podstaw prawnych do merytorycznego orzekania przez organ II instancji. W związku z tym organ II instancji powinien był umorzyć postępowanie odwoławcze. Wydanie w takich okolicznościach przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.

Wobec stwierdzenia nieważności decyzji zbędne jest dokonywanie oceny zasadności podniesionych w skardze zarzutów.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 2012, poz. 270).