Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1702/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 92a ust.1, art. 93
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10 ust. 5 lit. a
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
article: art. 23a
journal: Dz.U. 2005 nr 180 poz 1494
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego G. W. kwotę 356 zł /słownie: trzysta pięćdziesiąt sześć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1702/15

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [.] października 2015 r. nr [.] Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję [.] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [.] z dnia [.] maja 2015 r. nr [.] o nałożeniu na GW kary pieniężnej w wysokości 9.100 zł, za wyszczególnione w decyzji naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, ze zm.) – dalej: "u.t.d." i nałożył na ww. karę pieniężną w wysokości 8.900 zł.

Z uzasadnienia tej decyzji i akt sprawy wynika, że w okresie od 3 listopada 2014 r. do 9 grudnia 2014 r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorstwa GW prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: GW Transport Towarowy, w zakresie przestrzegania przepisów u.t.d., zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych oraz zgodności wykonywania działalności w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach unijnych. W toku czynności kontroli poddano czas pracy 12 kierowców za okres od 1.10.2014 r. do 30.01.2015 r., a na podstawie ustaleń utrwalonych w sporządzonym wówczas protokole kontroli [.] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o wymierzeniu GW kary pieniężnej w łącznej wysokości 9.100 zł. Karę wymierzono za: skrócenie dziennego czasu odpoczynku w wysokości 2 000 zł (l.p. 5.3.1. i 5.3.2. załącznika nr 3 do u.t.d.), przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu w wysokości 800 zł (l.p. 5.1.1. i 5.1.2.), nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (l.p. 6.3.7.), w wysokości 1.000 zł, nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców w wysokości 300 zł (l.p. 8.4.), naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy w wysokości 3 500 zł (l.p. 6.3.11.) oraz za naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego w wysokości 1.500 zł (l.p. 6.3.12.).

Ponadto zdaniem organu, w sprawie brak było podstaw do zastosowania regulacji prawnych określonych w art. 92b i 92c u.t.d.

W odwołaniu złożonym od decyzji organu I instancji GW podniósł, że została ona wydana na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy. W ocenie odwołującego odmawiając przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowców organ naruszył przepisy procedury, niemniej w treści odwołania nie wskazał konkretnie, na czym naruszenie to miało polegać. Wskazał również, że jako rzetelny przedsiębiorca zrealizował wszystkie obowiązki przewoźnika, a zatem w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy wyłączające jego odpowiedzialność za powstałe naruszenia.

Co do pobierania danych z kart kierowców zdaniem odwołującego wywiązał się on z powyższego obowiązku, gdyż sporne dane pobierał w okresie nie dłuższym niż 28 dni aktywności kierowcy oraz 90 dni użytkowania pojazdów. Jak wynika z punktu (3) preambuły do rozporządzenia Komisji 581/2010, terminy na odczyt danych zarówno z kart kierowcy, jak i tachografu cyfrowego powinny uwzględniać wyłącznie dane z zarejestrowana aktywnością. Do terminów tych nie wlicza się zaś okresów, kiedy pojazd nie był wykorzystywany. Regulacja ta stanowi cześć krajowego porządku prawnego, a skoro nie została przez organ uwzględniona, kwestionowana decyzja wydana została z naruszeniem prawa.

Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu I instancji i nałożył na GW karę pieniężną w wysokości 8.900 zł.

Zdaniem organu odwoławczego decyzja o nałożeniu kary pieniężnej była co do zasady słuszna, gdyż podczas przeprowadzonej w przedsiębiorstwie odwołującego kontroli w sposób nie budzący wątpliwości wykazano wskazane w kwestionowanej decyzji naruszenia obowiązujących przepisów. Błędnie obliczono jedynie wysokość kary pieniężnej za skrócenie dziennego czasu odpoczynku w wysokości na 2.000 zł, zamiast prawidłowo na 1.800 zł. Zaskarżona decyzja została wydana po zgromadzeniu niezbędnego zakresu materiału dowodowego oraz po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zgodnie z uregulowaniami zawartymi w k.p.a. Ponadto w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego materiał dowodowy bezspornie wskazuje, że skarżący nie wykazał okoliczności, których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miał wpływu, a które jednocześnie stanowiłyby podstawę do zastosowania art. 92b lub 92c u.t.d.

Odnosząc się do zarzutów odwołania podał, że rozporządzenie Komisji nr 581/2010 określa maksymalne okresy wczytywania danych dotyczących dni aktywności kierowcy oraz dni użytkowania pojazdu. Obowiązujący natomiast art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia nr 561/2006 (WE) daje Państwom Członkowskim kompetencje do określenia częstotliwości pobierania danych. Powyższe zostało zrealizowane przez § 4 pkt 1 rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, poprzez tych terminów odpowiednio na minimum raz na 28 i 90 dni. Chodzi przy tym o dni kalendarzowe, a zatem częściej niż wynikałoby to z przepisów rozporządzenia nr 581/2010. W świetle powyższego w pełni zasadnie organ I instancji wymierzył skarżącemu karę pieniężną za naruszenie przepisów związane z nieterminowym pobieraniem danych z karty kierowcy i tachografu.

GW zaskarżył tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Powtarzając argumentację podniesioną w odwołaniu wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy, czego skutkiem było nałożenie na niego kary pieniężnej i niezastosowanie przepisów wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy za powstałe naruszenia tj. art. 92b i art. 92c u.t.d. W toku prowadzonego postępowania organ naruszył bowiem szereg przepisów k.p.a. regulujących tak postępowanie dowodowe, jak i wymogi stawiane decyzjom administracyjnym, czy też naczelne zasady wyrażone w tej ustawie. W ocenie skarżącego błędnie uznano, że do określone przepisami minimalne okresy pobierania danych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego oblicza się z uwzględnieniem dni kalendarzowych, zamiast wyłącznie dni z zarejestrowaną aktywnością.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – zwanej dalej P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skarga jako częściowo zasadna zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego i postępowania.

Decyzja ta została wydana m.in. na podstawie art. 92a ust. 1 – 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; dalej u.t.d.). W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Natomiast wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Wśród tych naruszeń znajdują się wymienione w l.p. 6.3.11 oraz l.p. 6.3.12 załącznika nr 3 naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy oraz naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego.

Podstawową regulację prawną dotyczącą obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy stanowi art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE nr L 102/1 z 11.04.2006 r. – zwane dalej "rozporządzeniem (WE) nr 561/2006"). Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem tego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Natomiast zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. b do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, w myśl której oznacza ono kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanego w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty do tachografów. Dodać należy, że w myśl lit. t rozdziału I rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, "karta kierowcy" oznacza kartę do tachografów wydaną konkretnemu kierowcy przez organy Państwa Członkowskiego.

Stosownie zaś do treści lit. c ust. 5 art. 10 rozporządzenia nr 561/2006 Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane.

Maksymalne okresy dotyczące wczytywania danych określone zostały w rozporządzeniu Komisji Europejskiej nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy (DZ.UE.L.2010.168.16). W preambule rozporządzenia wskazano, że regularne wczytywanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy jest niezbędne dla skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, natomiast określenie maksymalnego okresu na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy pozwoli na ściślejsze ujednolicenie warunków działalności przedsiębiorstw transportu drogowego w całej Unii. Stosownie do art. 1 ust. 1 i ust. 3 powołanego rozporządzenia maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej i 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.

Z uwzględnieniem powyższych regulacji częstotliwość pobierania danych z tachografu cyfrowego oraz z karty kierowcy określone zostały w krajowym porządku prawnym. Określa je rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania danych (Dz. U. nr 159, poz. 1128 ze zm.; zwane dalej rozporządzeniem Ministra Transportu), wydane na podstawie art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U. Nr 180 poz. 1494 ze zm.) – jest to odpowiednio co najmniej raz na 90 dni (tachografy cyfrowe) i raz na 28 dni (karty kierowcy).

Organy orzekające w niniejszej sprawie uznały że chodzi przy tym o dni kalendarzowe i w konsekwencji przyjęły, że dane 8 z kart 10 kierowców zostały sczytane z naruszeniem obowiązku ich sczytywania co 28 dni kalendarzowych, co doprowadziło do nałożenia na skarżącego kary w wysokości 3500 zł na podstawie lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz dane cyfrowe z cyfrowych urządzeń rejestrujących zainstalowanych w 3 pojazdach pobrane zostały z naruszeniem obowiązku ich pobrania raz na 90 dni kalendarzowych, co doprowadziło do nałożenia na skarżącego kary w wysokości 1500 zł na podstawie lp. 6.3.12. załącznika nr 3 do u.t.d.

Wobec tak sformułowanego stanowiska GITD należy przypomnieć, że w art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r. wskazane zostały maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy. Natomiast w pkt 3 preambuły do rozporządzenia nr 581/2010, prawodawca unijny określił wyraźnie, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności.

Uwzględniając zatem treść pkt. 3. preambuły powołanego wyżej aktu, należało przyjąć, że okres maksymalny może obejmować tylko sumę dni działalności, która podlegała obowiązkowi rejestracji, a nie ciąg kolejno następujących po sobie dni kalendarzowych, niezależnie od tego, czy działalność rejestrowana była w tych dniach wykonywana.

Tym samym podziela w pełni pogląd skarżącego co do tego, że rozporządzenie Komisji zostało błędnie zinterpretowane przez organy obu instancji przy ustalaniu okresu, w jakim skarżący miał sczytywać dane z kart kierowców oraz urządzeń rejestrujących w pojazdach. O obowiązku stosowania się organów do przepisów rozporządzenia Komisji, decydowała treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. Zdaniem Sądu, nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg sczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Zwłaszcza zaś sankcja administracyjnej (np. kara pieniężna) może być stosowana tyko wówczas gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu. Sąd podziela też pogląd przyjęty w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 26 kwietnia 2016 r., o sygn. II SA/Rz 1019/15, iż konieczne jest przyjęcie takiej interpretacji przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, która nie będzie naruszać wiążącej zasady wykładni w obszarze regulacji sankcyjnej prawa administracyjnego, to jest zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na rzecz podmiotu sankcjonowanego (in dubio pro cive).

Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Ten sam wniosek odnieść wypada do obowiązku sczytywania danych z urządzeń rejestrujących pojazdu (tachografu). Organy nie mogły nałożyć na skarżącego sankcji za brak rejestracji danych, gdy jego pojazdami nie wykonywano przewozu. Dlatego też GITD winien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. Wątpliwości co do tej kwestii nie pozostawiają opisane wyżej przepisy rozporządzenia Komisji.

Potwierdzeniem stanowiska Sądu jest też treść § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, który stanowi, że dane z § 3 i 4, podmiot przechowuje w oryginalnym formacie przez okres co najmniej 12 miesięcy, licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy. W tym przypadku wprost mowa o zarejestrowaniu danych w odniesieniu do tachografu i karty kierowcy. Nie sposób więc formułować wniosek, że zarejestrowana działalność to wszelka działalność podmiotu (dni kalendarzowe), lecz jedynie dane zarejestrowane (nagrane) w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy (tak WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 30 marca 2016 r. o sygn. II SA/Sz 376/16, opubl. W CBOSA).

Powyższy pogląd jest aktualnie powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. NSA w wyroku 3 listopada 2015 r., II GSK 2396/14, podkreślił, że naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Podobne poglądy wyrażono w wyrokach WSA w Szczecinie z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 123/16, sygn. akt II SA/Sz 337/16, WSA w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 1028/15 i z dnia 29 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 148/16, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1644/15 (opubl. w CBOSA).

Błędna wykładnia przytoczonych wyżej przepisów rozporządzenia Ministra Transportu oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r., doprowadziła do niewyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności w postaci nieustalenia przez organy okresów sczytywania danych z kart kierowców oraz urządzeń rejestrujących pojazdów za dni działalności rejestrowanej, czyli zgodnie z treścią pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r. Stanowi to uchybienie przepisów prawa materialnego o art. 93 ust. 1 u.t.d. w zw. z l.p.6.3.11 i l.p.6.3.12 z załącznika do ustawy o transporcie drogowym oraz postępowania administracyjnego w postaci art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, skutkujące uchyleniem decyzji organów obu instancji.

Nie są natomiast zasadne zdaniem Sądu pozostałe zarzuty skargi.

W zakresie przepisów określających przesłanki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika za czyny polegające na nieprzestrzeganiu przez zatrudnionych kierowców przepisów określających maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu, tygodniowy czas odpoczynku, czas prowadzenia pojazdu, przepisów nakładających obowiązek rejestrowania wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi, Sąd podziela w całości stanowisko organu o niewykazaniu przez skarżącego podstaw do ich zastosowania. Podmiot świadczący usługi transportowe, domagając się zastosowania wobec siebie przesłanek wyłączających odpowiedzialność winien wykazać w postępowaniu, iż uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, by do naruszenia przepisów nie dopuścić. Zwolnienie od odpowiedzialności za czyny dokonane przez kierowcę może nastąpić w sytuacji, gdy przedsiębiorca wykaże, że zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy. Pod tym pojęciem nie należy rozumieć tylko przeprowadzania szkoleń, czy też niezachęcanie ich, np. w systemie wynagradzania, do naruszania obowiązującego czasu pracy. Pojęcia te obejmują bowiem także stały, wnikliwy nadzór nad zatrudnionymi przez siebie pracownikami, wykrywanie ewentualnych naruszeń przepisów i stosowną, przewidzianą przepisami prawa pracy reakcję (por. wyrok WSA w Gliwicach w wyroku z 7 stycznia 2016 r., sygn. II SA/Gl 904/15, opubl. w CBOSA). Nie mógł również odnieść zamierzonego rezultatu zarzut braku przesłuchania właściciela firmy w sytuacji, gdy przeprowadzona kontrola dotyczyła dokumentów, a skarżący jako właściciel firmy złożył w toku postępowania obszerne pisemne wyjaśnienia do protokołu kontroli.

Reasumując, z uwagi na naruszenie przez organy przepisów prawa materialnego oraz postępowania, Sąd uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organy będą związane oceną prawną wyrażona w niniejszym wyroku.