Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 808/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.1,2,61
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2017 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

sygn. akt II SA/Kr [...]

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 maja 201 7 r., znak: [...] [...]/2017,wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednol Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej k.p.a.), art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 – dalej u.p.z.p.) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( tekst jednol. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659) i § 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925), po rozpatrzeniu odwołań Spółdzielni Mieszkaniowej [...]" w T. oraz T. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta T. z 21 marca 2017 r. Nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obr. [...], przy ul. [...] w T..

Orzekając w ten sposób Kolegium nawiązało do zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz zarzutów odwołań podając, że Spółdzielnia zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie art. 54, 59 i 61 u.p.z.p. poprzez orzeczenie o możliwości lokalizacji zabudowy w zbliżeniu do granic sąsiednich nieruchomości, podczas gdy lokalizacja budynku winna być rozstrzygana na etapie pozwolenia na budowę. Dodatkowo Spółdzielnia zarzuciła też naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez określenie możliwości zbliżenia budynku do granic nieruchomości sąsiednich, oraz naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez całkowite nieuwzględnienie w niniejszej sprawie słusznego interesu obywateli. Z kolei T. K. wyraziła swój sprzeciw wobec inwestycji formułowany w podaniu z dnia 25 stycznia 2017 r., gdzie wskazała, iż planowana inwestycja spowoduje zagrożenie życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, pogorszenie warunków zdrowotnych, użytkowych i środowiskowych oraz ograniczy możliwość zagospodarowania jej działek nr [...] i [...].

Następnie Kolegium powołało przepisy art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wyjaśniło, że szczegółowy tryb ustalania warunków zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określony został w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art 61 ust.1 - 5 ustawy.

Ze znajdującej się w aktach sprawy analizy, sporządzonej przez architekta wynika, że organ wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził analizę zabudowy i jej parametrów. W analizie organ wskazał, że obszar analizy obejmuje centrum miasta z zabudową mieszkaniową niską, uzupełnioną i sąsiadującą z zabudową mieszkaniową wielorodzinną. Występuje tutaj zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa wielorodzinna, zabudowa garażowa Obiekty jednorodzinne to budynki parterowe z poddaszem lub budynki o dwóch kondygnacjach z wysokim przyziemiem, kryte dachami dwuspadowymi bądź płaskimi. Obiekty wielorodzinne to budynki pięciokondygnacyjne z dachami płaskimi. W konkluzji organ stwierdził, że zabudowa nieruchomości sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej pozwala na określenie wymagań dla nowej zabudowy w zakresie parametrów i wskaźników nowej zabudowy. Do analizy organ załączył tabelę zestawienie obszaru analizowanego, w którym określono parametry zabudowy budynków znajdujących się w obszarze analizy. Na tej podstawie ustalono średnie wartości dla podstawowych parametrów zabudowy.

W dalszych rozważaniach Kolegium zawarło wyjaśnienia na temat zasady dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., rozumienia pojęcia działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej, omówiło znaczenie zasad ochrony własności i wolności zagospodarowania, wskazało na zagadnienie kontynuacji funkcji i podkreśliło niedopuszczalności oparcia decyzji negatywnej na przepisach stanowiących normy niedookreślone o charakterze klauzul generalnych.

W tym kontekście Kolegium powróciło do analizy przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji, podzieliło jego ustalenia. Uznało , że planowane przedsięwzięcie stanowi bez wątpienia kontynuację funkcji jaka na tym terenie występuje i nie będzie godzić w zastany sposób zagospodarowania.

Następnie Kolegium zacytowało przepisy § 4 - 7 rozporządzenia, omówiło sposób ich zastosowania przez organ pierwszej instancji oraz przedstawiło własną ocenę w tym zakresie.

Podało w szczególności co do linii zabudowy (§4), że budynki usytuowane przy [...] zlokalizowane są w odległości ok 3 m od pasa drogowego. Lokalizacja drugiego budynku na działce nr [...] tj. na jej zapleczu, nie ma wpływu na linię zabudowy wyznaczoną przez istniejącą zabudowę. Wielkość działki objętej wnioskiem i działek sąsiednich nie wskazuje na to, że w tym terenie powstanie druga linia zabudowy prowadząca do wydzielenia nowych działek. W decyzji ustalono więc linie zabudowy jako istniejącą, nieprzekraczalną.

W analizowanym obszarze średni wskaźnik jest mocno zróżnicowany tj. od 15 % do 44 %. Średni wskaźnik wynosi 30,3 %. W decyzji wskaźnik ten wyznaczono maksymalnie 37 %. Z analizy wynika, że większy wskaźnik niż wyliczony średni ma dziesięć na dwadzieścia zabudowanych działek. Jak wskazano w analizie wskaźnik większy niż średni posiada dziesięć na dwadzieścia zabudowanych działek, w tym część działek graniczących z terenem inwestycji (tj. nr [...] %, 176/3- 37%, 176/2-31/%). Dokonując analizy tego parametru stwierdzono, że możliwe jest ustalenie większego wskaźnika niż średni, a wskaźnik ten wyliczono w oparciu o wskaźnik zabudowy dla wspominanych 10 działek budowlanych, których wskaźnik zabudowy jest wyższy niż średni. Przyjęcie takiego wskaźnika-- jak podaje architekt sporządzająca analizę - nie zaburzy ładu przestrzennego, nie wpłynie też na przestrzeń, w której wskaźniki zawierają się w przedziale od 20 % do 44 %. W części kwartału zabudowy, w której położona jest działka objęta wnioskiem, najniższy wskaźnik wynosi 26 %, a najwyższy 40 %. W takiej sytuacji organ uznał, iż zasadnym jest skorzystanie z dobrodziejstwa wynikającego z § 5 ust. 2 rozporządzenia i wobec tego przyjęto wskaźnik 37 % jako maksymalny. Z argumentacją tą należy się zgodzić. Organ prawidłowo ustalił granice obszaru analizowanego, a następnie średni wskaźnik wielkości powierzchni zainwestowanej. Tak ustalony średni wskaźnik nie jest jednak w każdym przypadku bezwzględnie wiążący. Możliwe jest bowiem inne rozstrzygnięcie, które uwzględnia uwarunkowania zaistniałe na terenie obszaru urbanistycznego w kontekście zamierzenia przedstawionego we wniosku. Organ szczegółowo uzasadnił dlaczego wskaźnik zabudowy został ustalony w ten sposób, a te ustalenia są logiczne i przekonywujące. Ustalony wskaźnik nie przekracza najwyższego wskaźnika jaki występuje obszarze analizowanym (44 %). Jednocześnie w decyzji ustalono wskaźnik powierzchni i czynnej na minimum 20 %.

Odnośnie do szerokości elewacji frontowej ( §6 rozporządzenia), w obszarze analizy wskaźnik ten wącha się od 8 m do 66 m. Średnia szerokość elewacji frontowej dla wszystkich budynków w obszarze analizy wynosi 15,3 m. Większość budynków posiada elewacje o szerokości od 10 do 15 m. Z kolei średnia szerokość elewacji frontowych dla budynków jednorodzinnych wynosi 13,7 m. Jak stwierdzono, działka nr [...] jest niewielka powierzchniowo, częściowo zabudowana i ma front o szerokości 16,5 m. Z tego względu szerokość elewacji ustalono przyjmując za punkt wyjścia średnią szerokość elewacji frontowych budynków jednorodzinnych wynoszącą 13,7 m z tolerancją 20 %, co daje maksymalnie 16,4 m. Tak ustalony wskaźnik szerokości elewacji frontowej, zdaniem organu da większa swobodę w projektowaniu i możliwości realizacji inwestycji, która jest ograniczona powierzchniowo ustalonym wskaźnikiem zabudowy.

W zakresie § 7 z analizy wynika, że, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej zawiera się w przedziale od 2,4 m do 16 m. Dla nowego budynku wysokość tą, jak już wskazano wyżej ustalono na 8 m tj. na poziomie wysokości budynku już istniejącego na działce nr [...]. W odwołaniu strony wyrażają obawę, iż nowy budynek spowoduje zacienienie nieruchomości sąsiednich. Nie lekceważąc tych obaw, trzeba jednak wskazać, że wszelkie techniczne aspekty inwestycji rozstrzygane będą na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. To na tym etapie postępowania organ bada czy realizacja budynku nie spowoduje ponadnormatywnego wpływu inwestycji na działki sąsiednie, np. poprzez zacienienie. Wszelkie te kwestie są uregulowane w przepisach Prawa budowlanego, a w szczególności rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, póz. 690 ze zm.).

Z § 8 rozporządzenia wynika, że , geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Istniejące w obszarze analizowanym budynki posiadają w większości dachy płaskie, część dachy dwuspadowe i czterospadowe. Budynki mieszkalne jednorodzinne z dachami płaskimi (które nie posiadają kalenicy), mają wysokość od 8 do 11 m. Budynki mieszkalne wielorodzinne z dachami płaskimi mają wysokość 15 i 16 m. Istniejący już budynek mieszkalny na działce objętej wnioskiem ma dach płaski, a jego wysokość to 8 m. Uznano też, zasadnie zdaniem Kolegium, że taką geometrię dachu i wysokość należy ustalić dla nowego budynku. Będzie on bowiem realizowany na zapleczu działki, z tego powodu nie powinien być wyższy od istniejącego już budynku i ma tworzyć z nim architektoniczną, przestrzenną całość.

Według oceny Kolegium określone w decyzji parametry są prawidłowe, albowiem ustalono je zgodnie przepisami rozporządzenia, tj. w oparciu o parametry zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Warunki z art. 61 ust. 2-5 u.p.z.p. są w niniejszej sprawie również spełnione. Teren objęty inwestycją ma bezpośredni dostęp do ulicy [...]. Inwestor posiada zapewnienie na dostarczanie energii elektrycznej, ponadto teren jest w pełni uzbrojony w sieć wodociągową i kanalizacyjną. Działka nr [...] przy ul. [...] w T. nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze. W aktach sprawy zalega także projekt decyzji sporządzony przez uprawnioną architekt zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p.

W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji dopuścił w decyzji możliwość zabudowy bezpośrednio przy granicy z działkami nr [...], [...], [...], [...]. Jak wskazano w analizie, na dwadzieścia zabudowanych działek w obszarze analizowanym jedenaście jest zabudowanych budynkami mieszkalnymi zlokalizowanymi w granicach z sąsiednimi nieruchomościami, w tym istniejący już budynek na działce objętej wnioskiem. Większość tych budynków przylega do budynków na działkach sąsiednich. Jest to zarówno "stara" zabudowa z początku uprzedniego wieku jak i zabudowa z jego drugiej połowy. Zabudowa ta była lokalizowana w granicach działek głównie z powodu ich wielkości czy też kształtu. W tej sytuacji stwierdzono, że skoro w obszarze analizowanym występuje zabudowa zlokalizowana w granicach z działkami sąsiednimi, możliwa jest lokalizacja budynku w granicy z działkami sąsiednimi. Lokalizacja taka nie wpłynie negatywnie na kompozycję przestrzenną tego obszaru, która jest utrwalona od lat przez zabudowę na nim zlokalizowaną. Lokalizacja budynku w granicach będzie stanowiła kontynuację wcześniejszej zasady komponowania i kształtowania przestrzeni w tym rejonie miasta. Stosownie do § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w i 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W przypadku orzekania w decyzji o warunkach zabudowy w sprawie usytuowania obiektu w granicy z nieruchomością sąsiednią organ nie może brać pod uwagę przepisów Prawa budowlanego, które będą rozpatrywane na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego. Wyrzeczenie w decyzji o warunkach zabudowy odnośnie możliwości zbliżenia zabudowa do granicy działki, nie przesądza o możliwości lokalizacji budynku z uwagi na przepisy Prawa budowalnego.

W analizie organ pierwszej instancji wykazał, iż z uwagi na sposób zagospodarowania terenu istnieje możliwość realizacji budynku w granicy z działkami sąsiednimi. Natomiast kwestie techniczne dla tej możliwości będą wyjaśniane dopiero w następnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę. Innymi słowy zezwolenie w decyzji o warunkach zabudowy na budowę w granicy nie oznacza, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę za każdym razem będzie musiał wyrazić na to zgodę w decyzji o pozwoleniu na budowę. To ten organ musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ze wskazaniem wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. W efekcie brak jest podstaw do uznania jakoby decyzja o warunkach zabudowy, która dopuszcza możliwość lokalizacji inwestycji w odległości innej, niż wymieniona w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wiązała w sposób bezwzględny organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Ustalona w decyzji o warunkach zabudowy możliwość lokowania budynku w granicy z nieruchomością sąsiednią nie przesądza, iż taki budynek powstanie. Niezasadny jest zarzut Spółdzielni, iż w decyzji o warunkach zabudowy nie orzeka się w zakresie lokalizacji budynku. Przeczą temu poglądy orzecznictwa, a możliwość wyrzeczenia w sprawie zbliżenia budynku do granic nieruchomości wynika wprost z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie

Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, lecz decyzją związaną, co wynika z treści art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Jeżeli zatem wniosek inwestora dotyczy inwestycji, która jest zgodna z przepisami tej ustawy, jak i przepisami odrębnymi, to organ nie ma podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Odmowa ustalenia warunków zabudowy musi opierać się na sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem prawa nakładającym wprost konkretne ograniczenia. Biorąc powyższe pod uwagę nie ma przesłanek do uznania decyzji organu pierwszej instancji za wadliwą. Prezydent Miasta T. prawidłowo przeprowadził postępowanie, a sporządzona analiza ujawniła, że zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku inwestora.

Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 maja 201 7 r., znak: [...] [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa " [...] w T. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T. oraz wydania orzeczenia co do istoty sprawy poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy , ewentualnie - uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji Spółdzielnia zarzucała:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 32 ust. Konstytucji Rzeczypospolitej [...] poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji z uwzględnieniem wyłącznie interesu inwestora bez uwzględnienia praw właścicieli nieruchomości sąsiadującej, a więc wprost naruszającej zasadę równego traktowania obywateli;

- art. 54, art. 59, i art. 61 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji ustalającej warunki zabudowy pomimo braku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek, w szczególności poprzez ustalenie i zamieszczenie w decyzji dopuszczalności lokalizacji zabudowy w granicy z działkami sąsiadującymi (nr: [...], [...], [...], [...] obr. [...]), podczas gdy lokalizacja budynku winna być rozstrzygana na etapie pozwolenia na budowę, a nie na etapie ustalania warunków zabudowy, w konsekwencji czego doszło do wydania decyzji niezgodnej z przepisami prawa, jak również niemożliwej do wykonania zgodnie z określonymi w niej wymaganiami dotyczącymi przede wszystkim ochrony interesów osób trzecich;

- § 12 ust. 1 i §13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez utrzymanie w mocy decyzji umożliwiające budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w granicy działki z działkami sąsiadującymi, co wprost narusza "warunki określone w tym rozporządzeniu w zakresie odległości budynków od granicy działki oraz pomimo, że odległość budowanego budynku od nieruchomości należącej do skarżącej jednoznacznie uniemożliwi naturalne oświetlenie działki, w tym pomieszczeń mieszkalnych;

- art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego nieuwzględnienie w niniejszej sprawie i utrzymanie w mocy decyzji ustalające warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr [...] przy ul. [...] w T., pomimo iż budowa ta jednoznacznie stoi w sprzeczności z obowiązkiem poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich;

- art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji umożliwiające budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w granicy działki z działkami sąsiadującymi, pomimo iż budowa ta jednoznacznie świadczyć będzie o podjęciu przez Inwestora działań, które zakłócą korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę;

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 138 § 1 pkt k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo braku ustawowych przesłanek przemawiających za takim

rozstrzygnięciem;

- art. 7 i art. 8 k.p.a. oraz zasady równego traktowania poprzez całkowite nieuwzględnienie w niniejszej sprawie słusznego interesu obywateli, przejawiające się utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy pomimo iż zamierzenie godzi w prawa i interes właścicieli nieruchomości sąsiadujących i jednoznacznie nie może zostać zrealizowane zgodnie z określonymi w decyzji wymaganiami dotyczącymi ochrony interesów osób trzecich, co czyni decyzję wprost niewłaściwą i naruszającą zaufanie obywateli do władzy publicznej.

Powyższe zarzuty skarżąca rozwijała w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o oddalenie skargi

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu, stosownie do art. 151 p.p.s.a.

Postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone w okresie obowiązywania ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednol. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073). Bezspornym jest, że na obszarze stanowiącym teren zamierzenia nie obowiązywał miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego, zaś inwestycja nie ma charakteru inwestycji celu publicznego. Istotne dla trybu postępowania na tle przepisów prawa materialnego są zatem regulacje art. 60 - 64 powyższej ustawy, a także art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55, art. 56 i art. 53 ust. 5b - 5c, które zgodnie z dyspozycją art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 60 ust. 1a u.p.z.p., stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Znacznie mają także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej – rozporządzenie wykonawcze), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), jak również przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co wynika z art. 1 pkt 1 tej ustawy w związku z art. 59 ust. 1 oraz art. u.p.z.p. W sprawie należy nadto uwzględniać regulacje zawarte w przepisach odrębnych.

Jako punkt wyjścia należy mieć na uwadze treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Powołana wyżej regulacja wraz z przepisem art. 59 u.p.z.p. określa przesłanki, których łączne spełnienie umożliwia wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, zaś naprowadza też w ogólnym zarysie na przedmiot ustaleń organów administracji publicznej w takich sprawach.

Z zakresem i przedmiotem tych ustaleń w relacji do przepisów k.p.a. związane są szczególne regulacje proceduralne, obowiązujące już na etapie złożenia wniosku, które przekładają się potem na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji.

Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy wszczynane jest tylko na wniosek inwestora, co wynika z art. 52 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Wniosek ten winien spełniać wymogi przewidziane w art. 63 k.p.a., zaś nadto określone w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

Istotnym elementem postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy jest zebranie stosownych dowodów i przeprowadzenie analizy, która odbywa się na zasadach określonych w rozporządzeniu wykonawczym, wydanym na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 -7 u.p.z.p. W § 3 tego aktu określono sposób wyznaczenia obszaru analizowanego, na którym przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy ( ust. 1). Wszystkie ustalenia dotyczące wyznaczenia obszaru analizowanego winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji, względnie w tej jej części, którą stanowi załącznik tekstowy będący wynikami analizy. Działki znajdujące się w obszarze analizowanym, niezależnie od tego czy są dostępne z tej samej drogi publicznej, uznawane są przy analizie za działki sąsiednie. Przeprowadzenie w sprawie analizy należy nie do urbanisty, któremu ustawodawca powierzył jedynie sporządzenie projektu decyzji (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.), lecz do organu administracji publicznej ponoszącego odpowiedzialność za wydane rozstrzygnięcie. O ile w toku postępowania organ administracji publicznej korzysta z analizy urbanistyczno-architektonicznej sporządzonej przez osobę uznaną za posiadającą wiedzę specjalną w określonej dziedzinie, winien taki dokument ocenić, jaki każdy dowód, na zasadach wynikających z art. 80 k.p.a.

Wymogi każdej decyzji zostały podane w 107 § 1 k.p.a., przy czym w myśl § 2 tego artykułu, przepisy szczególne mogą określać także inne jej składniki. Takim szczególnym przepisem jest art. 54 u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., z którego wynika, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Paragraf 9 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań przewiduje ponadto, że: warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (ust. 1); wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2); część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii (ust. 3); część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (ust. 4). Przepisy te wskazują, że prawodawca odróżnia jako odrębne dokumenty samą decyzję o warunkach zabudowy (zawierającą część tekstową i graficzną, którą stanowi kopia mapy z oznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji) od załączników, za które uznaje wyniki analizy obejmujące tekst oraz część graficzną. Z cytowanych regulacji, jak również z brzmienia art. 107 §1 k.p.a. wynika, że ustalenie warunków zabudowy stanowi rozstrzygnięcie zwarte w decyzji, a nie w załączniku. Niemniej jednak niebudzące wątpliwości wyodrębnienie ustaleń w postaci dodatkowego załącznika, będącego integralną częścią decyzji, nie stanowi wady stanowiącej przesłankę stwierdzenia nieważności, ani też uchybienia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zazwyczaj takich skutków nie powoduje też połączenie w jednym dokumencie załączników graficznych do decyzji.

Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji co do ustaleń dotyczących linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub trenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu winno mieć charakter stanowczy i konkretny. Nie jest przy tym wykluczona pewna elastyczność, polegająca na podaniu wielkości minimalnych (od) i równocześnie maksymalnych (do), co wymaga uzasadnienia. Taka swoboda nie może jednak być nadmierna albowiem zbyt duża dowolność prowadzić w skutkach do niemożności stwierdzenia, jaki obiekt budowlany ma w istocie powstać. Nadto, określenie parametrów w zbyt dużej rozpiętości pozbawia decyzję stanowczości i konkretności. Z przepisów ustawy oraz obu rozporządzeń nie wynika zaś możliwość określenia we wniosku i w decyzji rozwiązań wariantowych. Podanie wyłącznie maksymalnego bądź minimalnego parametru, albo odwołanie się do innych, nieskonkretyzowanych wielkości, jak np. "istniejąca wysokość", "obecna szerokość", względnie wprowadzanie budzącego wątpliwości, niedookreślonego pojęcia " około" stanowi naruszenie wymogów wynikających z art. 52 ust. 1 pkt 2 b u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p oraz art. 107 §1 k.p.a. Pozostawienie inwestorowi zbyt dużej dowolności i swobody czyni niepewną sytuację osób trzecich, a może również prowadzić do zaburzenia ładu przestrzennego np. przez realizację obiektów zbyt niskich w stosunku do otoczenia, gdy określono tylko ich maksymalną wysokość, albo zbyt wysokich, gdy podano wysokość minimalną. Błędnym jest także określanie parametrów zamiast w konkretnych jednostkach miary poprzez ogólne odwołanie się do wysokości, szerokości frontu itp. elementów na działkach sąsiednich, które to parametry, niezależnie od wpływu inwestora mogą ulegać zmianie już po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy skutkiem działań osób trzecich.

Wszystkie powyższe okoliczności istotne dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, a w szczególności przesłanki wydania decyzji pozytywnej, wskazane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. muszą zostać ustalone w postepowaniu prowadzonym zgodnie z wymogami przepisów procedury administracyjnej.

Odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że kontrolowane decyzje budzą zastrzeżenia z dwóch powodów. Pierwszy z nich nie ma związku z zarzutami skargi, a dotyczy naruszenia przepisów z uwagi na niestanowczość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, w zakresie określenia dla zamierzenia : wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i wysokości dachu. Wskaźniki te wyznaczono bowiem jedynie jako wartości maksymalne, a to oznacza brak niezbędnej konkretyzacji zamierzenia dla zachowania ładu przestrzennego. Drugi powód ma już związek z zarzutami skargi, chociaż w większości nie są one zasadne. Występujące uchybienia należy kwalifikować w aspekcie proceduralnym, jako niedostatki analizy i uzasadnienia decyzji w zakresie dopuszczenia budowy na działce nr [...], obr. [...], przy ul. [...] w T. przy granicy z działkami sąsiednimi drugiego już budynku mieszkalnego jednorodzinnego, po rozbiórce istniejącego budynku gospodarczego.

W szczególności, organy administracji publicznej mają rację wskazując, że w obowiązującym stanie prawnym możliwość zlokalizowania obiektów budowlanych w granicy działek rozstrzygana jest na etapie ustalania warunków zabudowy. Powyższe wynika wprost z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Powołany przepis w powiązaniu z § 12 ust. 1 pkt 2 stanowi, że sytuowanie budynku, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy w dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Takie brzmienie analizowanej regulacji zostało ustalone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 56, poz. 461) i weszło w życie z dniem 8 lipca 2009 r. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę prezentuje w powyższym zakresie stanowisko zbliżone do formułowanego w licznych orzeczeniach wojewódzkich sądów administracyjnych ( wyroki: WSA w Gliwicach z 21 listopada 2014 r., II SA/Gl [...], LEX nr 1647414; WSA w Krakowie z 22 października 2015 r., II SA/Kr [...], LEX nr 1939348; WSA w Szczecinie z 25 maja 2016 r., II SA/Sz [...], LEX nr 2116255 ) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego ( wyroki: z 16 września 2016 r., II OSK [...], LEX nr 2167551; z 22 lutego 2017 r., II OSK [...], LEX nr 2279362), nie widząc podstaw do kwestionowania zgodności z Konstytucją RP przepisów § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności brak jest dostatecznych podstaw do twierdzenia, że § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wykracza poza delegację ustawową wynikającą z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Spójne z powyższym stanowisko przyjęły też w przedmiotowej sprawie organu administracji publicznej, przy czym organ odwoławczy powołał w tym zakresie stosowne orzecznictwo.

Fakt, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy musi być zgodna z przepisami odrębnymi ( art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.), albo iż kompetencja do zawarcia w niej określonego rozstrzygnięcia znajduje się w prawie budowlanym nie oznacza jeszcze, że przy ustalaniu warunków zabudowy stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, względnie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ustawa - Prawo budowlane, normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach (art. 1). Przepisy tej ustawy i rozporządzenia wydanego z upoważnienia zawartego w art. 7, stanowiącego przepisy techniczno-budowlane uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 1-2b, mają znaczenie dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego. Do tego zagadnienia obszernie i prawidłowo odniesiono się w zaskarżonej decyzji, powołując też w sposób adekwatny poglądy orzecznictwa, które podziela Sąd w składzie rozpoznającym sprawę. Zarzuty skarżącej dotyczące naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, czy także §12 i 13 rozporządzenia są bezzasadne.

Podobnie nie jest konkretyzowany przy ustalaniu warunkach zabudowy art. 144 k.c. Znaczenie w nim zawartej regulacji ogranicza się jedynie do zagadnienia ustalenia kręgu stron postępowania oraz ogólnych zakazów, jakie wyrażono w decyzji organu pierwszej instancji. Szczegółowe kwestie w tym zakresie są przedmiotem rozważań przy udzieleniu pozwolenia na budowę z uwzględnieniem przepisów techniczno- budowlanych.

Trzeba jednakże wyraźnie wskazać, że kompetencja przewidziana w § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie może oznaczać dowolności w ustalaniu, czy obiekt budowlany może zostać wzniesiony w granicy działek. Odnosi się to w szczególności do rozważenia wszelkich uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, gospodarczo-społecznych, środowiskowych, kulturowych oraz kompozycyjno-estetycznych w obszarze analizowanym, na co naprowadza art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. w związku z art. 2 pkt 1 u.p.a.z. O ile spełnienie przez inwestycję warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie podlega badaniu dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę, o tyle w przypadku dopuszczenia budowy obiektu w granicy, taka odmienna i stanowiąca wyjątek od zasad ogólnych lokalizacja inwestycji na działce, wynikająca z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, musi znaleźć uzasadnienie w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, co służy zapewnieniu ładu przestrzennego terenu, na którym ma zostać zrealizowana inwestycja.

Organy administracji architektoniczno – budowlanej są związane dopuszczeniem lokalizacji obiektu w granicy działki zawartym w decyzji o warunkach zabudowy. Wynika to z art. 55 u.p.z.p., stosownie do którego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę Na mocy art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie do decyzji ustalającej warunki zabudowy. Owo związanie ma jednakże swoja specyfikę. Decyzja o warunkach zabudowy przesądza o przeznaczeniu i rodzaju nowej zabudowy (powierzchni zabudowy , gabaryty). W zakresie lokalizacji obiektu wskazuje natomiast na jego dopuszczalne usytuowanie (linia zabudowy, lokalizacji bezpośrednio przy granicy albo w odległości 1,5 m od granicy). To nie przesądza jeszcze w pełni ani faktycznej lokalizacji obiektu budowlanego, ani też nie wiąże organów wydających pozwolenie na budowę, jeżeli taki obiekt nie mógłby rzeczywiście zostać zbudowany bez naruszenia przepisów techniczno-budowlanych.

Także to zagadnienie prawne zostało trafnie omówione w zaskarżonej decyzji, ze wskazaniem poglądów orzecznictwa.

W przedmiotowej sprawie organy obu instancji dopuściły w decyzji możliwość zabudowy bezpośrednio przy granicy z działkami nr [...], [...], [...], [...]. W ślad za analizą poczynioną w sprawie uprzednio przez architekta organy obu instancji przyjęły, że na dwadzieścia zabudowanych działek w obszarze analizowanym jedenaście jest zabudowanych budynkami mieszkalnymi zlokalizowanymi w granicach z sąsiednimi nieruchomościami, w tym istniejący już budynek na działce objętej wnioskiem. Większość tych budynków przylega do budynków na działkach sąsiednich. Jest to zarówno "stara" zabudowa z początku uprzedniego wieku jak i zabudowa z jego drugiej połowy. Zabudowa ta była lokalizowana w granicach działek głównie z powodu ich wielkości czy też kształtu. W tej sytuacji stwierdzono, że skoro w obszarze analizowanym występuje zabudowa zlokalizowana w granicach z działkami sąsiednimi, możliwa jest lokalizacja budynku w granicy z działkami sąsiednimi. Lokalizacja taka nie wpłynie negatywnie na kompozycję przestrzenną tego obszaru, która jest utrwalona od lat przez zabudowę na nim zlokalizowaną. Lokalizacja budynku w granicach będzie stanowiła kontynuację wcześniejszej zasady komponowania i kształtowania przestrzeni w tym rejonie miasta. Zdaniem Sądu powyższa argumentacja, co do zasadny trafna, wskazuje jednakże na nierozważenie wszystkich aspektów mogące mieć znaczenia dla rozstrzygnięcie sprawy. Przykładem powyższego z jednej strony jest niewyeksponowanie faktu istnienia już na przedmiotowej działce budynku gospodarczego, zbudowanego przy granicy z działkami, który ma podlegać rozbiórce, co może potencjalnie przemawiać dodatkowo za brakiem przeciwskazań do lokowania w tym miejscu nowej zabudowy. Z drugiej strony, w analizie nie przywiązano dostatecznej wagi do faktu istnienia już na przedmiotowej działce budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a w ślad za tym nie rozważono, czy występuje tendencja do kumulacji odrębnej, wolnostojącej zabudowy jednorodzinnej na innych działkach występuje w obszarze analizowanym, oraz czy i jak powyższe przekłada się na kwestię dopuszczalności wydana decyzji. Nadto w ramach analizy wnikliwego rozważenia wymagało, czy tendencje występujące w obszarze analizowanym nie sprzeciwiają się lokowaniu w granicy z działką nr [...] i [...] kolejnego budynku, a także jaki skutek dla tegoż ładu może spowodować przedmiotowe zamierzenie pod kątem możliwości zagospodarowania niezabudowanych dotąd działek [...] i [...] działki. Dodatkowo należało też wziąć pod uwagę, czy zabudowie jednorodzinnej w granicy z działkami nie sprzeciwia się istnienie w tym rejonie budynku wielomieszkaniowego i z nim związanego zagospodarowania w pasie przygranicznym.

Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. Wszystkie wskazane wyżej uchybienia stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a.. Rzeczą organów przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcia po wyeliminowaniu wytkniętych uchybień.