Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 152/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2009-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Zaliczka alimentacyjna
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 lit. a, art. 58, art. 9
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 lipca 2009 r. sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w sprawie zaliczki alimentacyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu uchyliło w całości decyzję Dyrektora Ośrodka Integracji i Pomocy Społecznej w Ozimku z dnia [...], nr [...] o odmowie przyznania A. H. zaliczki alimentacyjnej i orzekło o odmowie przyznania stronie tego świadczenia wnioskowanego na J. J. i M. J.

Skargę wniesioną na tę decyzję przez A. H. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił wyrokiem z dnia 27 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Op 262/06.

Powołując się na przesłankę zmiany przepisów, a to na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt P 18/06, pismem z dnia 6 października 2008 r. A. H. zwróciła się do Ośrodka Integracji i Pomocy Społecznej w Ozimku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej przyznania zaliczki alimentacyjnej, za okres od 1 września 2005 r. do 31 lipca 2008 r. Wskazała przy tym, że wniosek nie został wniesiony w terminie z uwagi na to, że urząd nie poinformował jej o zmianie przepisów i terminie złożenia wniosku.

Pismem z dnia 22 października 2008 r., A. H. wniosła z kolei o przywrócenie terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania w sprawie decyzji odmawiających przyznania dla jej dzieci zaliczki alimentacyjnej. Uzasadniając brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi wywiodła przy tym, że pomimo wynikającego z art. 9 K.p.a. obowiązku organu dotyczącego należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, urząd nie poinformował jej o terminie złożenia stosownego wniosku.

W kolejnym piśmie z dnia 22 listopada 2008 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, w zakresie wskazania okoliczności uchybienia terminowi określonemu w art. 145a § 2 K.p.a., wnioskodawczyni, jako przeszkodę w złożeniu skargi w terminie, wskazała brak ze strony organu informacji o terminie i możliwości złożenia skargi określonej w art. 145a K.p.a. i związany z tym brak wiedzy w tym przedmiocie. Podkreśliła przy tym, że obowiązek organu poinformowania jej o terminie do złożenia skargi wynikał z art. 9 K.p.a.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, uznając A. H. za przedstawiciela ustawowego małoletnich – J. i M. J. – odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt P 18/06, na który jako przesłankę wznowienia powołała się wnioskodawczyni, został ogłoszony w Dzienniku Ustaw nr 119, poz. 770 i wszedł w życie dnia 7 lipca 2008 r. Tym samym też termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania upłynął 7 sierpnia 2008 r., a strona uchybiła temu terminowi. Odnosząc się do regulacji art. 58 K.p.a. i wskazując na określone w nim przesłanki przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu administracyjnym organ stwierdził, iż kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z ciążącym na stronie obowiązkiem dochowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można z kolei mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że jego dopełnienie stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Oznacza to, że brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Uznając, iż przeszkody uprawdopodobniającej brak winy w uchybieniu terminu nie stanowiła okoliczność braku, ze strony organu, informacji o terminie złożenia skargi organ uznał, iż A. H. nie wykazała braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Wyjaśnił organ w tym zakresie, że wynikający z art. 9 K.p.a. obowiązek organów udzielania stronom informacji dotyczy wyłącznie toczącego się postępowania i istnieje od chwili jego wszczęcia, do zakończenia decyzją. Skoro zatem sprawa o ustalenie zaliczki alimentacyjnej dla J. i M. J. zakończona została ostateczną decyzją z dnia [...], po tej dacie nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne w tej sprawie. Tym samym też, nie istniał po stronie organu pierwszej instancji obowiązek udzielenia A. H., na podstawie art. 9 K.p.a., informacji o wydaniu wyroku przez Trybunał Konstytucyjny. Organ stwierdził ponadto, że przesłanki uprawdopodobniającej brak winy w uchybieniu terminowi nie stanowił również brak wiedzy A. H. o wydaniu wyroku przez Trybunał Konstytucyjny. Jak wyjaśnił, informacja w tej sprawie podawana bowiem była zarówno w prasie, jak i na stronie internetowej Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej. Jednocześnie też, przyjmując brak po stronie wnioskodawczyni należytej staranności w dochowaniu terminu do wniesienia skargi o wznowienie Kolegium wskazało, iż przesłanka z art. 145a K.p.a. nie mogła stanowić podstawy do uznania obowiązku wszczęcia postępowania wznowieniowego z urzędu. Jak zaznaczyło, postępowanie z tej przyczyny mogło być bowiem wznowione jedynie na żądanie strony.

Pismem z dnia 9 stycznia 2009 r., A. H. wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Nie zgadzając się ze stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu wskazała, że : wyrok Trybunału Konstytucyjnego ukazał się w Dzienniku Ustaw w sezonie urlopowym, informacja na stronie internetowej Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej ukazała się dopiero 24 lipca 2008 r., brak było należytej informacji społecznej, a wiadomość o wyroku znalazła się jedynie w niektórych dziennikach ogólnopolskich i nie odnotowała informacji w wiadomościach telewizyjnych. Zarzuciła ponownie brak jakiejkolwiek informacji ze strony Ośrodka Integracji i Pomocy Społecznej. Jednocześnie też A. H. podniosła, że wszystkie te okoliczności skutecznie przyczyniły się między innymi do tego, iż w praktyce termin do powzięcia wiadomości o wyroku, a co za tym idzie o terminie złożenia skargi, po odliczeniu dni wolnych (weekend – ów) wynosił 10 dni. Zaznaczyła, że w okresie wakacyjnym, z uwagi na jego wypoczynkowy charakter, miała ograniczone możliwości z zapoznaniem się ze wzmiankami o wyroku. Z uwagi natomiast na doniosłość problemu jakim jest wychowanie dzieci w godnych warunkach materialno-bytowych formalne i ostre kryteria prawne winny podlegać złagodzeniu, z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Zarzuciła przy tym także, że pomimo ukazania się wyroku TK w Dzienniku Ustaw, nie tylko ona, ale też wiele urzędów i całe rzesze matek nie miały wiedzy na ten temat.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Podzielając wyrażony w nim pogląd, co do uznania, że brak informacji ze strony Ośrodka Integracji i Pomocy Społecznej nie stanowił okoliczności wyłączającej winę wnioskodawczyni w uchybieniu terminowi do złożenia skargi o wznowienie postępowania skład Kolegium wskazał, że organy nie mają obowiązku ani możliwości informowania wszystkich ewentualnych zainteresowanych o wyrokach TK. Orzeczenia te są ogłaszane w Dzienniku Ustaw i każdy zainteresowany ma możliwość zapoznania się z ich treścią. Brak winy nie może natomiast być równoznaczny ze zwolnieniem strony z zachowania staranności w dbaniu o własne sprawy. W odniesieniu do kwestii podania informacji przez telewizję organ zaznaczył z kolei, iż wprawdzie rolą jej jest informowanie o ważnych wydarzeniach, niemniej jednak brak jest podstaw do oceny organu czy wywiązała się ona z tego zadania. W ocenie organu także okres wakacyjny nie stanowił usprawiedliwienia dla uchybienia terminowi. Jak zaznaczył, ustalony przez ustawodawcę miesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie nie został bowiem uzależniony od okresu wejścia w życie wyrok TK. Podtrzymując stanowisko o braku uprawdopodobnienia przez wnioskodawczynię, iż w terminie przewidzianym do wniesienia skargi o wznowienie nie była w stanie jej złożyć, przy działaniu z największą starannością organ dostrzegł jednak, iż zaskarżone postanowienie błędnie zostało skierowane do A. H. jako ustawowego przedstawiciela małoletnich J. i M. J. Wyjaśnił w tym względzie, określając na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 ze zm.- w brzmieniu na dzień wydania decyzji SKO) i art. 28 K.p.a. pojęcie strony postępowania, iż stronami postępowania o przyznanie zaliczki alimentacyjnej byli M. i J. J.. O ile jednak M. J. w chwili podjęcia rozstrzygnięcia był niepełnoletni i A. H. jako jego przedstawiciel ustawowy mogła występować w jego imieniu, o tyle J. J. będąc pełnoletnia mogła występować w postępowaniu samodzielnie lub przez pełnomocnika. Organ wskazał, iż pomimo złożenia wniosku o przywrócenie terminu przez A. H. zarówno w imieniu M. jak i pełnoletniej córki, nie została ona w postępowaniu pierwszoinstancyjnym wezwana do przedłożenia pełnomocnictwa udzielonego przez J. J. Pełnomocnictwo takie sporządzone zostało w dniu 6 marca 2009 r. W ocenie organu, uwzględniając jego treść, stanowiącą o umocowaniu do występowania w sprawie złożonego wniosku oraz odwołań uznać należało, iż J. J. potwierdziła umocowanie matki do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z tego też względu, podkreślając zasadnicze znaczenie zakresu udzielonego pełnomocnictwa a nie daty jego sporządzenia organ przyjął, że czynności dokonane w imieniu J. J. przez jej matkę A. H., jako potwierdzone przez mocodawcę, były prawnie skuteczne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu J. J., reprezentowana przez A. H. wniosła o uchylenie postanowienia z dnia [...] i przywrócenie terminu do wznowienia postępowania, na podstawie wyroku TK z dnia 23 czerwca 2008 r., w sprawie zaliczki alimentacyjnej zakończonej ostatecznie decyzją z dnia [...]. Nie zgadzając ze stanowiskiem organu podtrzymała przy tym argumentację przedstawioną we wniosku o ponowne rozpoznanie wniosku dotyczącego przywrócenia terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podtrzymało argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Dokonując takiej oceny sądy administracyjne nie stanowią kolejnej instancji w sprawach będących przedmiotem postępowania administracyjnego i nie są uprawnione do podejmowania w nich merytorycznych rozstrzygnięć. Wniesienie do sądu skargi na akt wydany przez organ administracji publicznej nie skutkuje tym samym przejęciem sprawy i wydaniem w niej końcowego rozstrzygnięcia przez sąd. Funkcja sądu administracyjnego polega bowiem wyłącznie na kontroli wykonywania administracji publicznej przez powołane do tego organy.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a, uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku zaś, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu (art. 151 P.p.s.a.).

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu utrzymujące w mocy postanowienie tegoż organu o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145a K.p.a. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa.

W zakresie dokonanej oceny, w pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, iż instytucja przywrócenia terminu w postępowaniu administracyjnym, jako stwarzająca możliwość skutecznego dokonania czynności procesowej w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia, uregulowana została w art. 58 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w razie uchybienia terminu procesowego, jego przywrócenie uzależnione zostało od łącznego spełnienia ustawowych przesłanek. Dwie pierwsze określa przepis art. 58 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ przywraca termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Kolejne dwie przesłanki wskazuje przepis art. 58 § 2 K.p.a., w myśl którego koniecznym warunkiem przywrócenia terminu jest wniesienie prośby w tym przedmiocie w ciągu siedmiu dni, od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi i jednoczesne, z wniesieniem prośby, dopełnienie czynności dla której ustanowiony był termin. Stosownie do wskazanych regulacji podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie przywrócenia terminu w postępowaniu administracyjnym właściwy organ winien zatem ustalić czy spełnione zostały wszystkie określone przez ustawodawcę przesłanki. Niespełnienie którejkolwiek z nich, nawet przy zaistnieniu pozostałych czyni bowiem niedopuszczalnym przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu.

W niniejszej sprawie, stosowanie do treści art. 58 K.p.a., wątpliwości nie budzi okoliczność uchybienia przez skarżącą terminowi do złożenia skargi o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145a K.p.a. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r. (sygn. akt P 18/06), powołany jako przesłanka wznowienia, wszedł bowiem w życie dnia 7 lipca 2008 r. W myśl art. 145a §2 K.p.a. termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania w sprawie przyznania skarżącej zaliczki alimentacyjnej, upłynął zatem dnia 7 sierpnia 2008 r. W tym zaś okresie, jak wynika z akt administracyjnych, skarżąca nie wnioskowała o wznowienie postępowania.

Jakkolwiek skarżąca nie wystąpiła ze skargą o wznowienie postępowania w wymaganym terminie, zgodnie z art. 58 § 2 K.p.a. prośbę o przywrócenie terminu złożyła wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania, czym spełniła określoną w nim przesłankę. W ocenie sądu zgodzić się przy tym należy ze stanowiskiem organu, że czynności te dokonane przez matkę skarżącej – A. H., uznać należało za prawnie skuteczne. Ich potwierdzenie przez skarżącą nastąpiło bowiem wskutek późniejszego udzielenia A. H. pełnomocnictwa do złożonego wniosku i odwołań do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu.

Powołany przepis art. 58 § 2 K.p.a. określa jednak jako warunek przywrócenia terminu także konieczność złożenie wniosku w tym przedmiocie w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. W niniejszej sprawie organ nie odniósł się w zaskarżonym postanowieniu do okoliczności związanych ze spełnieniem tego wymogu. O ile jednak brak ustaleń w tym zakresie uznać należało za uchybienie przepisom postępowania, a to w związku z naruszeniem obowiązku organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w ocenie sądu stwierdzić należało, że uchybienie to nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Jak słusznie bowiem uznał organ, skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy uchybienia terminowi do wniesienia skargi o wznowienie na podstawie art. 145a K.p.a. Nie spełniła tym samym jednej z koniecznych przesłanek przywrócenia terminu w postępowaniu administracyjnym, o której mowa w art. 58 § 1 K.p.a.

Wyjaśnić w tym miejscu przyjdzie, iż zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądów, kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Termin może być przywrócony jedynie wtedy, gdy jego niedochowanie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 369/05, System Informacji Prawnej Lex nr 173671; wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r., sygn. akt I SA/Ka 1718/96 System Informacj Prawnej Lex nr 33415). Oceniając wystąpienie przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, należy zatem przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przeszkoda powodująca uchybienie terminu powinna bowiem mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego oraz trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. Z całą pewnością za przeszkodę taką uznać zatem nie można braku wiedzy w zakresie przepisów prawa, w tym w zakresie skutków uchybienia terminowi do wniesienia nadzwyczajnego środka zaskarżenia.

Dostrzec też trzeba, że wprawdzie przywrócenie terminu oparte zostało na uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu terminowi, będącym środkiem zastępczym dowodu, niemniej jednak ma ono na celu stworzenie w świadomości organu orzekającego przekonania o niezawinionej przez stronę przeszkodzie dokonania czynności w przewidzianym terminie. Oznacza to konieczność uwiarygodnienia, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od strony niezależna, obiektywna i pomimo dochowania należytej staranności nie można było jej usunąć.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić przyjdzie, iż wnosząc o przywrócenie terminu skarżąca obowiązana była uwiarygodnić stosowną argumentacją, że niemożliwa do przezwyciężenia przeszkoda w dochowaniu terminu do złożenia na podstawie art. 145a K.p.a. skargi o wznowienie postępowania, była od niej niezależna pomimo zachowania w tym względzie należytej staranności. Za okoliczność taką nie można jednak uznać powołanej przez nią nieznajomości przepisów prawa i brak w tym względzie wiedzy o wydaniu orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny. Dochowanie należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw wymaga bowiem śledzenia wszelkich zmian w przepisach prawa, w tym również mających wpływ na realizację przyznanych przez nie nowych uprawnień. Jednocześnie, skoro istnieją możliwości powzięcia wiadomości o zmianie przepisów prawa, jakiekolwiek niedbalstwo, bądź zaniechanie w tym względzie nie może być uznane za niezawinioną i niemożliwą do usunięcia przeszkodę w dochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej służącej realizacji praw związanych z zaistniałą zmianą przepisów.

Nie można tym samym zgodzić się z zarzutami skarżącej, że o braku jej winy w uchybieniu terminowi do złożenia skargi o wznowienie postępowania stanowiła nieznajomość wyroku Trybunału Konstytucyjnego, spowodowana brakiem należytej informacji o jego wydaniu w mediach i prasie oraz zamieszczeniem informacji o nim na stronie internetowej Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej dopiero w dniu 24 lipca 2008 r. Stosownie do art. 79 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym ( Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r., stanowiący podstawę skargi o wznowienie postępowania, ogłoszony bowiem został w Dzienniku Ustaw z dnia 7 lipca 2008 r., Nr 119, poz. 770. Skarżąca miała zatem możliwość zaznajomienia się z jego treścią za pośrednictwem publikatora urzędowego. Jednocześnie też przed upływem terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania, tj. przed dniem 7 sierpnia 2008 r., mogła powziąć informację o wyroku za pośrednictwem strony internetowej Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej. Jak wskazała, wyrok zamieszczony został na niej w dniu 24 lipca 2008 r. Z uwagi na brak działań we wskazanym zakresie, w ocenie Sądu przyjąć należało brak staranności skarżącej w dotarciu do informacji o wyroku. Zauważyć przy tym należy, iż skarżąca w piśmie z dnia 9 stycznia 2009 r. oświadczyła, że w okresie od wydania wyroku do upływu terminu, nie śledziła informacji o zmianach prawnych w prasie i telewizji, co w odniesieniu do kryterium braku winy również przesądzało o braku należytej staranności przy wniesieniu skargi o wznowienie postępowania.

Uchybienia terminowi do wniesienia skargi o wznowienie nie usprawiedliwia również fakt, że wyrok TK ogłoszony został w okresie wakacyjnym. Przepisy prawa nie przewidują bowiem zawieszenia w okresie letnim działania instytucji państwowych, jak i ogłaszania aktów normatywnych i zawieszenia biegu terminów procesowych. Jednocześnie też, korzystanie z urlopu nie wstrzymuje biegu terminu do dokonania czynności przed organami administracji publicznej i nie stanowi o braku winy w jego uchybieniu. Skarżąca wprawdzie na rozprawie w dniu 14 lipca 2009 r. oświadczyła, że w lipcu 2008 r. przebywała na urlopie u rodziny, ale zakończyła go przed upływem terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania.

Zdaniem Sądu na akceptację zasługuje przy tym stanowisko organu, że za wyłączeniem winy skarżącej w uchybieniu terminowi nie przemawiało także to, iż Ośrodek Integracji i Pomocy Społecznej nie poinformował jej o wydaniu wyroku przez TK i o terminie wniesienia skargi o wznowienie. Zgodnie z art. 9 K.p.a., którego naruszenie w tym zakresie zarzucała skarżąca, organy administracji publicznej obowiązane są bowiem do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, jednakże tylko tych, które są przedmiotem postępowania administracyjnego. Obowiązek natomiast udzielania niezbędnych wyjaśnień i wskazówek realizowany jest w celu czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. W myśl powołanego przepisu zarówno organ, wydający decyzję, której wzruszenia skarżąca domagała się w skardze o wznowienie postępowania, jak i Ośrodek Integracji i Pomocy Społecznej nie były zatem obowiązane do informowania jej o wydaniu przez TK wyroku z dnia 23 czerwca 2008 r. i możliwości wniesienia w związku z tym skargi w trybie art. 145a K.p.a. Dostrzec wszak przyjdzie, iż o ile określony w art. 9 K.p.a. obowiązek udzielania informacji, z całą pewnością służy zapobieganiu nieznajomości przepisów prawa przez strony, odnosi się on tylko do postępowania będącego w toku. W przypadku postępowania zakończonego decyzją ostateczną ustawodawca nie przewidział natomiast względem organów obowiązku informowania stron o jakichkolwiek zmianach przepisów prawa, nawet jeśli mają one wpływ na ustalone prawa lub obowiązki. Uzyskanie wiedzy co do zmian zachodzących w przepisach leży w tym przypadku wyłącznie w interesie uprawnionego dbającego należycie o swoje interesy.

Reasumując, uznać w niniejszej sprawie należało, iż skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Tym samym też, nie została spełniona pozytywna przesłanka przywrócenia terminu i skutkiem tego organ prawidłowo odmówił skarżącej przywrócenia terminu.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 P.p.a., orzeczono jak w sentencji.