Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 352/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6335 Zwrot nienależnego świadczenia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 76  ust. 1 i  ust. 2  pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 145  par. 1  pkt 1a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Szczepan Prax Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Referent – stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2007 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnego świadczenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...], 2. ustala, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) w trybie art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego Prezydent Miasta C. orzekł wobec P. C. o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w kwocie [...] zł. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzją znak [...] z dnia [...] orzeczono o uznaniu P. C. za bezrobotnego z dniem [...] oraz o przyznaniu mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] Podniósł, iż związku ze zgłoszeniem przez wymienionego wyjazdu -decyzją z dnia [...] orzeczono o wstrzymaniu wypłaty zasiłku od dnia [...] i jej wznowieniu od dnia [...]. Organ podkreślił, iż w dniu [...] przedstawił w urzędzie decyzję ZUS O/C. z dnia [...] o przyznaniu mu świadczenia [...] na okres od dnia [...] do dnia [...].

W związku z powyższym decyzją znak [...] z dnia [...] orzeczono o odmowie uznania P. C. za osobę bezrobotną oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] w związku z pobieraniem przez w/wym. świadczenia [...].

Podniesiono, iż zgodnie z regulacją art. 76 w/wym. ustawy osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne jest obowiązana do zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Wskazano, iż ust. 2 pkt 1 cytowanego przepisu stanowi, że nienależnie pobranym świadczeniem jest świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający był pouczony o tych okolicznościach, natomiast z pkt 3 wynika, ze świadczeniem nienależnym jest także zasiłek (...) wypłacony osobie za okres za który nabyła prawo do (...) świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78. Wskazano, że w oparciu o powyższe organ dokonał korekty zwrotu świadczenia dokonanego przez ZUS O/C. w ten sposób, że ZUS O/C. wpłacił tytułem zwrotu nienależnie pobranego świadczenia za okres od dnia [...] do dnia [...] kwotę [...] zł. Następnie zaś w oparciu o powyższy stan faktyczny i w/cyt. regulację artykułu 76 ust. 2 pkt 1 orzekł wobec w/wym. obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia za okres od dnia [...] do dnia [...] w kwocie [...]zł.

W odwołaniu od tej decyzji P. C. wskazał, iż status osoby bezrobotnej uzyskał, bowiem był osobą niezatrudnioną i nie wykonującą innej pracy i nie pobierającą świadczenia [...], toteż spełniał wymogi określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Podniósł, iż przedmiotowe świadczenie [...] nie zostało mu wydane, lecz ZUS w całości przekazał je do Urzędu Pracy w C. w wysokości odpowiadającej pobranemu zasiłkowi, a zatem nie można twierdzić, iż w okresie od [...] do [...] pobrał nienależne świadczenie pieniężne. Zdaniem odwołującego się nie ma też zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 76 ust. 2 pkt 1 ustawy, bowiem nie zaistniały okoliczności powodujące ustanie prawa do jego pobierania. Zdaniem skarżącego ma on nadal status osoby bezrobotnej, a zasiłek przysługiwał mu do dnia [...].

Decyzją z dnia [...] Nr [...] działając na podstawie art. 76 ust. 1 i ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz.U. z 2004 r. Nr 99 poz. 1001 ze zm./ w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Wojewoda Ś. postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję orzekającą o obowiązku zwrotu niezależnie pobranego świadczenia w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przypomniał , iż na podstawie dokumentacji Powiatowego Urzędu Pracy ustalono, że odwołujący dnia [...] zarejestrował się w PUP uzyskując status osoby bezrobotnej, z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]. Wskazał, iż w dniu rejestracji odwołujący przedłożył zaświadczenie ZUS z dnia [...] informujące o pobieraniu świadczenia [...] w okresie od [...] do [...] i wypis z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] o uznaniu za zdolnego do pracy oraz oświadczył, że jest zdolny i gotowy do podjęcia pracy. Nie poinformował przy tym, iż wniósł pozew do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przeciw organowi rentowemu o świadczenie [...]. Następnie dnia [...] odwołujący przedłożył w PUP decyzję ZUS Oddział w C. z dnia [...] o przyznaniu w/w świadczenia rehabilitacyjnego na okres od [...]. do [...]. Postanowieniem z dnia [...]organ I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną o uznaniu odwołującego za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych,

Decyzją z dnia [...] organ I instancji, po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia [...], uchylił decyzje ostateczne z [...] i [...] i orzekł o odmowie uznania odwołującego za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a organ rentowy potrącił z kwoty przyznanego odwołującemu świadczenia rehabilitacyjnego i przekazał Urzędowi Pracy kwotę [...] zł tytułem zwrotu równowartości zasiłku dla bezrobotnych za okres od [...] do [...].

Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 76 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy -za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy wypłacone osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej, renty socjalnej, zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego

pomniejszenia na zasadach określonych wart. 78. W myśl zaś przepisu art. 78 w związku z art. 76 ust. 2 pkt 3 w/cytowanej ustawy -organ rentowy dokonuje pomniejszenia kwoty przyznanego świadczenia [...] o kwotę zasiłku dla bezrobotnych wypłaconego osobie za okres, za który nabyła prawo do świadczenia.

Przypomniano, iż odwołujący pobierał zasiłek dla bezrobotnych w okresach od [...] do [...] i od [...] do [...].

Wskazano, iż w oparciu o przepis art. 78 ustawy o promocji zatrudnienia (...) ZUS dokonał pomniejszenia kwoty świadczenia [...] i przesłał na rachunek Urzędu Pracy kwotę [...] zł za okres od [...] do [...] tytułem zwrotu równowartości zasiłku dla bezrobotnych i w związku z powyższym do rozliczenia pozostał jeszcze zasiłek dla bezrobotnych za okres od [...] do [...].

Podkreślono, iż zgodnie z art. 76 ust. 2 pkt 1 w/cytowanej ustawy -za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach.

Podkreślono, iż decyzja ZUS z dnia [...] przyznająca świadczenie [...] z datą wsteczną stała się okolicznością powodująca ustanie prawa do pobierania zasiłku dla bezrobotnych. W tej mierze wskazano, iż w myśl art. 76 ust. 1 w/cytowanej ustawy -osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Stąd też nienależnie pobrane świadczenie przypisane odwołującemu do zwrotu na podstawie art. 76 ust. 2 pkt 1 , obejmuje zatem kwotę wypłaconą za okres od [...] do [...] tj. [...] zł brutto.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. C. zarzucił zaskarżonej decyzji "niezgodność z prawem". Podniósł, iż "motywuje ją załączonym pismem z dnia [...] skierowanym do Wojewody Ś." (odwołaniem od decyzji organu I instancji).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga musiała odnieść skutek.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przede wszystkim – zważając treść skargi - zauważyć należy, iż pozbawienie skarżącego prawa statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych wynika z innej decyzji niż ta, która była przedmiotem niniejszego postępowania. W tej mierze wskazać bowiem należy , że organ pierwszej instancji – decyzją ostateczną z dnia [...] Nr [...] wyeliminował z obrotu prawnego swoje wcześniejsze decyzje , a mianowicie z dnia [...] o uznaniu skarżącego z dniem [...] za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...], a także decyzję z dnia [...] o wstrzymaniu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] i wznowieniu wypłaty do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...]. Natomiast zaskarżona decyzja dotyczyła jedynie określenia wysokości świadczenia nienależnego i orzeczenie o obowiązku jego zwrotu. Innymi słowy z wyżej naprowadzonych powodów podnoszone przez skarżącego w tej mierze kwestie tyczące pozbawienia skarżącego prawa statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie mogły stanowić przedmiotu rozważań Sądu w rozpatrywanej sprawie, gdyż kwestie - czy zaistniały okoliczności powodujące ustanie prawa do pobierania zasiłku i posiadania przez skarżącego statusu bezrobotnego - stanowiły przedmiot innego postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją organu I instancji z dnia [...] Nr [...].

Co do meritum sprawy w pierwszym rzędzie wskazać trzeba, iż wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] o uznaniu skarżącego osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku., a także decyzji z dnia [...] o wstrzymaniu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] i wznowieniu wypłaty do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] oraz o odmowie uznania P. C. za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] nie oznacza, iż automatycznie zasiłek pobrany przez skarżącego za cały okres zasiłkowy jest świadczeniem nienależnym.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowi przepis art. 76 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku, zgodnie z którym pracy osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne.

Z kolei z ust. 2 tego przepisu wynika, że za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się, między innymi:

1) świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach;

2) świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie;

3) zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy wypłacone osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej, renty socjalnej, zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78;(...).

Z powyższego wynika, iż art. 76 ust 2 cyt. ustawy wskazuje kilka postaci normatywnych sformułowania "nienależnie pobrane świadczenie".

Pierwsza dotyczy zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczeń, jednakże tylko wtedy, gdy bezrobotny został pouczony o skutkach prawnych występowania tych okoliczności. W takim przypadku świadczenie będzie nienależne. Z drugą postacią nienależnie pobranego świadczenia związane są przypadki, w których świadczenie z Funduszu Pracy zostało wypłacone bezrobotnemu na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo też, bezrobotny w inny sposób świadomie wprowadził w błąd urząd pracy.

Trzecia postać dotyczy przypadku, gdy wymienione w tym przepisie świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy, wypłacone zostało danej osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78.

Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy nie ulega żadnej wątpliwości, iż skarżący decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. z dnia [...] (a zatem decyzją, która zapadła już po zakończeniu okresu zasiłkowego) nabył prawo do świadczenia rehabilitacyjnego w okresie od dnia [...] do dnia [...]. Bezspornym w sprawie jest, iż organ rentowy przyznał stronie świadczenie z datą wsteczną. W związku z tym okresy wypłat tego świadczenia i zasiłku dla bezrobotnych nałożyły się na siebie, powodując tym samym wypłatę przez Powiatowy Urząd Pracy "nienależnie" pobranego zasiłku dla bezrobotnych (art. 76 ust. 2 pkt. 3 ustawy). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący pobierał zasiłek dla bezrobotnych w okresach od [...] do [...] i od [...] do [...], a nadto, iż w oparciu o przepis art. 78 ustawy o promocji zatrudnienia (...) ZUS dokonał pomniejszenia kwoty świadczenia [...] i przesłał na rachunek Urzędu Pracy kwotę [...] zł za okres od [...] do [...] tytułem zwrotu równowartości zasiłku dla bezrobotnych.

Stąd też w związku z powyższym do pozostaje jeszcze do rozważenia kwestia zasiłku dla bezrobotnych za okres od [...] do [...], w kontekście, czy jest on świadczeniem nienależnym.

Organy procedujące w sprawie podstawę do uznania zasiłku dla bezrobotnych wypłaconego skarżącemu za okres od [...] do [...] za świadczenie nienależne upatrywały w dyspozycji art. 76 ust. 2 pkt 1 omawianej ustawy.

W tej mierze organ odwoławczy w swoim uzasadnieniu wskazał, iż w dniu rejestracji w PUP skarżący złożył zaświadczenie ZUS z dnia [...] informujące o zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego z dniem [...] oraz wypis z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] o uznaniu za zdolnego do pracy i potwierdził, iż jest zdolny i gotowy do podjęcia pracy. Organ zarzucił także skarżącemu, iż nie poinformował PUP o wniesieniu sprawy do sądu powszechnego przeciwko organowi rentowemu o świadczenie [...]. Zdaniem organu "decyzja ZUS z dnia [...] przyznająca świadczenie [...] z datą wsteczną stała się okolicznością powodującą ustanie prawa do pobierania zasiłku dla bezrobotnych".

W tym miejscu ponownie należy przypomnieć, iż podstawą wydania decyzji o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia w tym przypadku (art. 76 ust. 2 pkt. 1 ustawy) jest zaistnienie okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach;

W świetle powyżej naprowadzonych wyżej okoliczności - zdaniem Sądu - skarżący w dacie rejestracji w PUP ([...]) złożył oświadczenie odpowiadające prawdzie, skoro bezspornie przecież zakończył pobieranie świadczenia [...] z dniem [...], a uprawniony do tego lekarz specjalista -orzecznik ZUS stwierdził, iż skarżący jest zdolny do podjęcia pracy. Skoro więc skarżący oparł twierdzenie o swoim stanie zdrowia i zdolności do wykonywania zatrudnienia na treści obiektywnego dokumentu, a to orzeczenia sporządzonego przez powołanego właśnie do oceny stanu zdrowia w kwestii zdolności do wykonywania zatrudnienia lekarza specjalisty - orzecznika ZUS , to nie sposób stwierdzić, iż nie był on do tego uprawniony , gdyż złożył oświadczenie obiektywnie zgodne ze stanem rzeczywistym.

Nie można przy tym czynić zarzutu skarżącemu, iż nie poinformował PUP o tym, iż wystąpił do sądu powszechnego przeciwko organowi rentowemu, gdyż – po pierwsze -taki obowiązek nie wynika z przepisów prawa (a także z pouczenia zawartego na karcie rejestracyjnej bezrobotnego), po drugie zaś - to, iż w sądzie powszechnym zawisła sprawa skarżącego przeciwko organowi rentowemu ( której wynik był w tym momencie przyszły i niepewny) nie jest w myśl przepisów omawianej ustawy przesłanką negatywną do nabycia statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Innymi słowy nabycie prawa podmiotowego jakim jest przyznanie statusu bezrobotnego, jak i zasiłku przepisy prawa nie uzależniają od zdarzenia przyszłego i niepewnego jakim byłoby oddalenie powództwa o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego. Zagwarantowana obywatelowi przez ustawodawcę możliwość odwołania się decyzji ZUS i wystąpienia z odpowiednim roszczeniem nie jest uzależniona od odstąpienia od zarejestrowania się w urzędzie zatrudnienia i domagania się przyznania statusu osoby bezrobotnej i zasiłku na wypadek wydania orzeczenia zgodnego z żądaniem powództwa.

Trzeba zgodzić się z organem odwoławczym, iż "decyzja ZUS z dnia [...] przyznająca świadczenie [...] z datą wsteczną stała się okolicznością powodującą ustanie prawa do pobierania zasiłku dla bezrobotnych". Nie oznacza to jednak - na co zdaje się wskazywać tok rozumowania organu odwoławczego - iż automatycznie decyzja ZUS powodująca ustanie prawa do pobierania zasiłku spowodowała, iż zasiłek za cały okres zasiłkowy jest zasiłkiem nienależnym.

Analiza materiału dowodowego sprawy prowadzi do wniosku , iż w okresie zasiłkowym od [...] do [...] nie istniały "okoliczności powodujące ustanie prawa do jego pobierania". Skarżący był bowiem w pełni uprawniony w tym okresie do składania oświadczeń, iż jest zdolny i gotowy do podjęcia pracy, tym bardziej, że organ nie wykazał, iż istniały jakichkolwiek podstawy do przyjęcia tezy przeciwnej. W tej mierze w szczególności należy podkreślić, iż za ten okres skarżący nie otrzymał jakiegokolwiek świadczenia określonego w art. 76 ust. 2 pkt. 3 - 7 omawianej ustawy, które mogłoby być zakwalifikowane jako świadczenie, które powodowałoby, iż otrzymywany w tym okresie zasiłek był świadczeniem nienależnym.

Zatem jedynie zasiłek wypłacony za okres w którym skarżący był uprawniony do otrzymywania świadczenia [...], w przypadku, gdyby organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78 byłby świadczeniem nienależnym w rozumieniu omawianej ustawy, bowiem oczywistym jest, iż w tym samym okresie skarżący nie mógł być jednocześnie bezrobotnym posiadającym prawo do zasiłku , jak i osobą uprawnioną do otrzymywania świadczenia [...]. Odnośnie pozostałego okresu pobierania zasiłku organy orzekające nie wykazały istnienia żadnej innej przesłanki przewidzianej w art. 76 ust. 2 pkt. 1 - 7 , która uprawniałaby do przyjęcia, iż pobierany przez skarżącego zasiłek był świadczeniem nienależnym. Brak było zatem uprawnionych podstaw do przyjęcia, iż kwota nienależnego świadczenia stanowi kwotę pobranego zasiłku za okres od [...] do [...] (patrz również rozważania dotyczące podobnego zagadnienia w uzasadnieniu wyroku WSA w Gliwicach z dnia 04 września 2006 r. , sygn. akt IV SA/Gl 149/05 – niepublikowany).

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) jako wydaną z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy. Ponieważ zaskarżona decyzja została uchylona, a wyrok sądu jest nieprawomocny, w oparciu o art. 152 cyt. ustawy stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych uwag Sądu.