Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1593/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję tego samego organu
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2 i art. 16
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.
article: art. 3 ust. 2 i art. 11 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 419
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2019 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Filharmonii [...] w K. z dnia 31 października 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu; II. zasądza od Filharmonii [...] w K. na rzecz skarżącego P. S. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9 października 2018 r., znak [...] r. Dyrektor Naczelny Filharmonii [....] w K. – po rozpatrzeniu wniosku P. S. o udostępnienie informacji publicznej i przesłanie drogą mailową następujących informacji: umów pomiędzy Filharmonią w K. a innymi podmiotami związanymi z organizacją koncertu i nagrania "[...] w dniu 20 lipca 2018 r. - odmówił udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm.) - prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorstwa.

Tajemnica przedsiębiorstwa zdefiniowana została w ustawie z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2018, poz. 419 ze zm.). Jak wynika z wyroku SN z 6 czerwca 2003r., I CKN 211/01 informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawia wolę zachowania jej jako niepoznawalnej. Poufność danych musi być wyraźnie lub w sposób dorozumiany zamanifestowana – wyrok NSA z 5 lipca 2013 r., sygn. l OSK 511/13.

We wnioskowanej umowie strony zawarły klauzulę poufności i żadna ze stron nie jest uprawniona do ujawniania jej treści jakimkolwiek osobom trzecim, co stanowiłoby naruszenie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł P. S. podnosząc, że podmioty, które podpisały ze sobą wnioskowaną do udostępnienia umowę nie są przedsiębiorcami i nie mogą korzystać z tajemnicy, na którą się powołano.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Dyrektor Filharmonii [....] w K. decyzją z dnia 31 października 2018 r., znak [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W jej uzasadnieniu wskazano, że o uznaniu pewnych tajemnic za tajemnicę przedsiębiorstwa decyduje sam przedsiębiorca, a podmiot, do którego wpłynął wniosek o udzielenie informacji publicznej, powinien zwrócić się do tego przedsiębiorcy z zapytaniem o jej ujawnienie. Wolą przedsiębiorcy jest zachowanie postanowień umowy w tajemnicy (poufności).

Uczestnictwo w obrocie gospodarczym objawia się w szczególności świadczeniem na rzecz innych podmiotów usług na podstawie zawartych umów, za wynagrodzeniem (jakkolwiek kryterium zarobkowe nie ma decydującego charakteru dla uznania podmiotu za przedsiębiorcę). Z tego też powodu podmioty świadczące na rzecz instytucji usługi związane z prowadzoną działalnością kulturalną mogą zostać uznane za przedsiębiorców w rozumieniu przywołanych przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Dotyczy to całej umowy i wobec tego cała umowa jest objęta tajemnicą przedsiębiorstwa.

Podpisując umowę strony w jej treści zawarły klauzulę o zachowaniu tajemnicy przedsiębiorstwa.

Nie jest prawdą, że stroną umowy był wnioskodawca. Była nią Filharmonia [....] w K.. W ramach umowy o zorganizowanie i organizację koncertu i nagrania "[...] w dniu 20 lipca 2018r. wnioskodawca jedynie udzielił pełnomocnictwa do przekazania praw autorskich do nagrania w ramach organizacji koncertu, a nie do podpisania umowy.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. S., zarzucając jej

- naruszenie art. 61 Konstytucji RP

- art. 1 § 1, art. 2 § 1, art. 3 §1, art. 4 § 1 pkt 4, art.6, art.10, art. 13 § 1 ustawy z dn. 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2001 nr 112 poz. 1198 z późn. zm.) poprzez nieudostępnienie wnioskowanej informacji publicznej.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanych informacji w terminie 14 dni od doręczenia organowi orzeczenia Sądu zasądzenia od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że podmioty, które podpisały ze sobą wnioskowaną do udostępnienia umowę nie są przedsiębiorcami. Aby mogły nabyć status przedsiębiorcy, muszą wykonywać działalność gospodarczą. Zgodnie z ustawą, działalność gospodarcza to zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Cechami, które decydują o tym, że dana działalność jest działalnością gospodarczą jest zarobkowość, zorganizowanie oraz ciągłość. Działalność ma charakter zarobkowy, jeśli jest podejmowana w celu osiągnięcia zysku, tzn. gdy przynosi dochód albo gdy go nie przynosi, ale jego osiągnięcie było przez przedsiębiorcę zamierzone. Przedmiotem umowy nie jest także działalność gospodarcza tylko artystyczna, realizowana przez instytucję kultury - Filharmonia w K. i instytucję non profit - Stowarzyszenie [...]. Podmiotów tych nie dotyczą przepisy związane z zachowaniem tajemnicy przedsiębiorstwa.

Tajemnica przedsiębiorstwa jest zdefiniowana w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, która dotyczy innych podmiotów niż instytucje prowadzące działalność kulturalną. Skarżący podkreślił, że działalność kulturalna nie stanowi działalności gospodarczej, w rozumieniu odrębnych przepisów.

Instytucja kultury nie jest przedsiębiorcą a świadczone przez nią usługi (dotyczy to zwłaszcza pracowników artystycznych) nie mają charakteru działalności gospodarczej. Ze względu na immanentną nieporównywalność, oryginalność i indywidualny, niepowtarzalny charakter sposobu wyrażenia każdego utworu (dzieła) oraz artystycznego wykonania, podlegających tylko z tego tytułu ochronie praw autorskich lub pokrewnych, można w sensie przedmiotowym mówić wyłącznie o rywalizacji artystycznej lub twórczości równoległej, korzystającej z podwójnej ochrony prawnej w postaci konstytucyjnych gwarancji wolności prasy oraz wolności twórczości artystycznej, a nie o pracy (konkurencyjnej.

Tajemnicą przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy, są nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, handlowe, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Informacje zawarte w umowie w żaden sposób nie mogą zagrozić interesom gospodarczym (czyli takim, które podmioty zawierające umowę jako instytucja kultury i instytucja non profit) nie posiadają, gdyż nie są organizacjami nastawionymi co do zasady na działalność zarobkową i z tego tytułu podlegają różnorakim zwolnieniom podatkowym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Filharmonii wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przywołano § 8 objętej wnioskiem umowy, zgodnie z którym "niniejsza umowa ma charakter poufny i żadna ze stron nie jest uprawniona do ujawniania jej treści jakimkolwiek osobom trzecim. Naruszenie tego zakazu będzie stanowiło naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. (tekst ujednolicy Dz. U. 2018 poz. 419)".

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że decyzja ta nie jest prawidłowa, jakkolwiek również nie wszystkie zarzuty podniesione przez skarżącego zasługują na uwzględnienie.

W sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm., dalej zwanej "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy).

Rzeczą podmiotu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w określony przepisami u.d.i.p. sposób, czyli:

< udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo

< odmowa jej udostępnienia lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie

< poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Wydając zaskarżoną decyzję Dyrektor Filharmonii w sposób dorozumiany przyjął, że określona we wniosku informacja nosi cechy informacji publicznej, a on sam jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia takiej informacji.

Stanowisko takie znajduje oparcie we wskazanych wyżej przepisach u.d.i.p. (art. 4 ust. 1 pkt 4 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 5 lit. b) . Sąd również całkowicie je podziela.

Co do zasady treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego jest informacją publiczną. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. I OSK 1227/16 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) "Informację publiczną stanowi (...) treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów (w tym prywatnych), których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu adresata wniosku oraz to czy znajdują się one w posiadaniu także innego podmiotu. Ważne jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez tego adresata wniosku i odnosiły się do niego bezpośrednio".

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym "Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa".

W okolicznościach niniejszej sprawy Dyrektor Filharmonii, jako przyczynę uznania treści umowy za tajemnicę przedsiębiorstwa przyjął samą treść umowy. W odpowiedzi na skargę przytoczył treść jej § 8: "niniejsza umowa ma charakter poufny i żadna ze stron nie jest uprawniona do ujawniania jej treści jakimkolwiek osobom trzecim. Naruszenie tego zakazu będzie stanowiło naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. (tekst ujednolicy Dz. U. 2018 poz. 419)".

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że dla wyłączenia możliwości udostępnienia danej informacji publicznej nie jest wystarczające określenie tej informacji, jako tajemnicy przedsiębiorstwa przez podmiot będący dysponentem tej informacji, ani też zawarcie tego rodzaju zapisu w umowie cywilnoprawnej. Ograniczenie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej wyłącznie do tego argumentu przesądza o konieczności jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją tego samego organu – z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 419 z późn. zm.) naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa jest czynem nieuczciwej konkurencji. Nie oznacza to jednak, że strony umowy mogą dowolnie definiować, co wchodzi w zakres tajemnicy przedsiębiorstwa. Odnosząc się w tym miejscu do obaw Dyrektora Filharmonii, iż udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem stanowiłoby naruszenie warunków umowy należy wyjaśnić, że o tym, czy coś jest informacją publiczną i czy podlega udostępnieniu decydują bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa. To samo dotyczy zakresu tajemnicy przedsiębiorstwa. Strony umowy nie mają w tym zakresie swobody i nie mogą zmieniać tego, co wynika z owych przepisów. Gdyby jednak strony umowy umieściły w niej postanowienie sprzeczne z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa, to tego rodzaju postanowienia umowne są nieważne na mocy art. 58 § 1 kodeksu cywilnego, a zatem nie wiążą stron umowy ani żadnych innych podmiotów prawa.

Dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji sprowadza się do oceny, czy Filharmonia w ogóle może powoływać się na tajemnicę przedsiębiorcy, a jeżeli tak, to czy wnioskowana umowa może zostać uznana za taką właśnie tajemnicę.

Rozważając, czy Filharmonia może skorzystać z tajemnicy przedsiębiorstwa trzeba w pierwszej kolejności odpowiedzieć na pytanie, czy jest przedsiębiorcą. W tym celu należy sięgnąć do statutu Filharmonii [....] w K. ( [...]). Jak stanowi § 2 ust. 1 tego statutu Filharmonia jest samorządową instytucją kultury, której organizatorem jest Województwo [...]. Cele działania tej instytucji zostały określone w § 3 statutu, zgodnie z którym "Podstawowym celem Filharmonii jest współtworzenie i upowszechnianie kultury muzycznej w oparciu o pracę artystyczną orkiestry symfonicznej, chóru, chóru chłopięcego, zespołów kameralnych oraz muzyków indywidualnych".

Z punktu widzenia rozważanej kwestii istotne znaczenie ma § 6 statutu, który stanowi, że "Filharmonia może, obok swej działalności podstawowej, prowadzić także działalność gospodarczą, z której dochód w całości przeznaczony będzie na podstawową działalność statutową Filharmonii".

Zgodnie z definicjami pojęcia przedsiębiorcy zawartymi przykładowo w art. 431 kodeksu cywilnego czy art. 4 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646 z późn. zm.) prowadzenie działalności gospodarczej jest podstawową cechą przedsiębiorcy.

Wynika z tego, że Filharmonia [....] w K. w niektórych sytuacjach – określonych w § 6 statutu – może występować jako przedsiębiorca, mimo, iż głównym celem jej działania jest działalność artystyczna i kulturalna.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Dyrektor Filharmonii będzie musiał przeanalizować, czy podpisując umowę, o których mowa we wniosku o udostępnienie informacji publicznej Filharmonia działała w granicach powołanego § 6 statutu.

Nawet jednak pozytywna odpowiedź na to pytanie nie jest jeszcze sama w sobie podstawą do odmowy udzielenia wnioskodawcy jakichkolwiek informacji z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy.

Tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa. Definicja legalna pojęcia "tajemnicy przedsiębiorstwa" została zawarta w art. 11 ust. 2 powołanej wcześniej ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z tym przepisem przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis, stosowanych technologii, urządzeń) oraz formalny – wola utajnienia danych informacji (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. o sygn. akt I OSK 193/13).

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. II SA/Kr 1466/18 za orzecznictwem sądowoadministracyjnym (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych): "Przypomnieć należy, iż zarówno w sytuacji, gdy chodzi o tajemnicę przedsiębiorcy, jak i tajemnicę przedsiębiorstwa, odmowa udostępnienia informacji publicznej wymaga: po pierwsze odniesienia się do definicji legalnej tajemnicy przedsiębiorstwa, następnie zbadania treści żądanej informacji w świetle przesłanek zamieszczonych w tej definicji, a dopiero w następstwie tego – wykazania, że zaistniały przesłanki, niezbędne dla wydania decyzji odmownej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Ewentualne przesłanki nieudzielenia informacji publicznej muszą być przez podmiot obowiązany omówione i wyjaśnione w sposób wyczerpujący. Dopiero taka argumentacja, w połączeniu z udostępnionymi sądowi administracyjnemu materiałami źródłowymi, umożliwi temu sądowi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek ograniczenia prawa dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. o sygn. akt I OSK 192/13). (...) W zakresie przesłanki formalnej przedsiębiorca musi zamanifestować w sposób zewnętrzny wolę zachowania określonych informacji w poufności. W zakresie zaś przesłanki materialnej, informacja ta, objęta manifestacją przedsiębiorcy, musi być tego rodzaju, że ma obiektywnie charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej realnie określoną wartość gospodarczą, wykluczającą możliwość udostępnienia informacji i przeważającą nad zasadą jawności. Wykazanie przesłanki materialnej względem objętych osnową decyzji informacji, musi nastąpić w uzasadnieniu decyzji odmownej. Natomiast organ nie można przyjmować a priori, twierdząc, że istota materii przesądza, iż określone jedynie w sposób dalece generalny informacje mają taką wartość dla przedsiębiorcy. Ocena tego rodzaju informacji powinna być dokonana i przedstawiona w uzasadnieniu decyzji w sposób umożliwiający kontrolę stanowiska organu przez sąd administracyjny".

Podzielając całkowicie powyższe rozważania należy wskazać, że zaskarżona decyzja powyższych wymagań nie spełnia. Dyrektor Filharmonii, jako jedyne kryterium uznania danej informacji za tajemnice przedsiębiorstwa przyjął wyłącznie wolę samego przedsiębiorcy, pomijając całkowicie drugi, materialny aspekt definicji tego pojęcia.

Analogiczne stanowisko zostało zawarte w powołanym w decyzji z dnia 9 października 2018 r. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. I OSK 511/13: "Zauważyć należy, iż na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji".

Odmawiając udostępnienia informacji publicznej błędnie, zatem przyjęto, że wystarczająca jest sama zamanifestowana wola utajnienia pewnych informacji. Jak wynika z powyższego nie wszystkie informacje mogą zostać w taki sposób utajnione, a jedynie te, które mieszczą się w zakresie określonym przez art. 11 ust. 2 wymienionej ustawy.

Na marginesie można wskazać, że w powołanym wyżej wyroku sygn. I OSK 511/13 NSA w Warszawie wskazał, "bez znajomości treści umowy nie można ocenić, czy faktycznie jej utajnienie jest uzasadnione". Jednakże kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd dostrzegł, że brak jest wyjaśnienia podstawowych przyczyn uznania danej informacji – w tym przypadku całej umowy – za tajemnicę przedsiębiorstwa. Konieczność zapoznania się przez Sąd z umową i zweryfikowania argumentów uzasadniających odmowę udostępnienia informacji publicznej zachodziłaby, gdyby takie argumenty zostały wskazane w odniesieniu do konkretnych zapisów umowy, z powołaniem się również na powołany wcześniej element materialny. Na obecnym etapie postępowania należało stwierdzić wadliwość zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego samego organu polegającą na całkowitym pominięciu tego elementu materialnego definicji "tajemnicy przedsiębiorstwa". Kontrola zaskarżonej decyzji nie wymagała, zatem wglądu do wnioskowanej przez skarżącego umowy.

We wniosku zażądano udostępnienia "wszystkich umów pomiędzy Filharmonią w K. a innymi podmiotami związanych z organizacją koncertu i nagrania "[...] W decyzji z dnia 9 października 2018 r. nie określono nawet, ile umów w zakresie objętym wnioskiem zawarto. W zaskarżonej decyzji z 31 października 2018 r. również wprost nie wyjaśniono tej kwestii, natomiast w uzasadnieniu decyzji mowa jest o "umowie", co może sugerować, że zawarto tylko jedną umowę. Dopiero w odpowiedzi na skargę stwierdzono, że "przedmiotowa umowa zawarta została ze Stowarzyszeniem [...] reprezentowanym przez Prezesa E. P.", – z czego wynika, że w zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej mieści się tylko jedna umowa. Na etapie postępowania sądowego Dyrektor Filharmonii ujawnił również strony tej umowy.

Na obecnym etapie sprawy ujawniono, zatem niektóre okoliczności objęte wnioskiem tzn. fakt, że została zawarta tylko jedna umowa mieszcząca się w zakresie wniosku oraz kto był jej stroną.

Przy ponownym rozpoznawaniu wniosku skarżącego strona przeciwna winna szczegółowo przeanalizować i wyjaśnić po pierwsze: czy podpisując umowę, o której mowa we wniosku o udostępnienie informacji publicznej Filharmonia działała w granicach powołanego § 6 statutu, a więc czy działała, jako przedsiębiorca, a jeżeli tak – to jakie konkretnie zawarte w tej umowie informacje i dlaczego stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Być może zajdzie potrzeba częściowego udostępnienia umowy, z jednoczesną ewentualną odmową udostępnienia tylko niektórych zawartych w niej informacji.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie na obecnym etapie postępowania Sąd mógł jedynie wskazać, jakie okoliczności powinny zostać wyjaśnione przy ponownym rozpoznawaniu wniosku skarżącego. Przedwczesne jest wypowiadanie się merytoryczne, czy żądana informacja publiczna powinna, czy też nie powinna zostać udostępniona oraz w jakim ewentualnie zakresie.

Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tego samego organu – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od Filharmonii na rzecz skarżącego kwotę 200 zł wniesioną przez niego tytułem wpisu od skargi.