Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 803/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 257
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 września 2017 r. sygn. akt III SA/Po 971/12 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Wojewódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 14 września 2017 r., sygn. akt III SA/Po 971/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek R. P. o przyznanie prawa pomocy.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Na skutek wykonania wezwania referendarza sądowego R. P. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na częściowo uzupełnionym urzędowym formularzu (PPF); puste pozostały rubryki 3-11.

Pismem z 21 czerwca 2017 r. wezwano skarżącego do wypełnienia rubryk formularza PPF o wskazanych numerach.

Skarżący nie zareagował na ww. wezwanie, więc zarządzeniem z 8 sierpnia 2017 r. referendarz sądowy WSA w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek R. P. o przyznanie prawa pomocy.

WSA w Poznaniu, powołanym na wstępnie postanowieniem z 14 września 2017 r., wydanym na skutek sprzeciwu skarżącego od zarządzenia referendarza sądowego, pozostawił wniosek R. P. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Zdaniem Sądu I instancji brak reakcji ze strony wnioskodawcy na wezwanie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu sprawia, że zastosowanie w sprawie znajduje rygor określony w art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.).

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R. P., wnosząc o jego uchylenie w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym oraz budzącego niezadowolenie strony skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U Nr 227, poz. 2245), w związku z art. 256 p.p.s.a. osoba fizyczna składa wniosek o przyznanie prawa pomocy na formularzu oznaczonym symbolem "PPF". Na podstawie art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W rozpoznawanej sprawie R. P. nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu "PPF". Uzupełniając ten brak formalny wniosku, skarżący pozostawił większość rubryk tego formularza pustych, więc referendarz sądowy wezwał go do ich uzupełnienia. Pomimo prawidłowego wezwania, zarówno pod względem wskazania, które rubryki wniosku pozostały nieuzupełnione, jak i pod względem rygoru niewykonania wezwania, skarżący nie nadesłał w pełni wypełnionego formularza "PPF".

Powyższe, jak słusznie uznał Sąd I instancji, stanowiło podstawę do pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania zgodnie z art. 257 p.p.s.a. Skoro zaś postanowienie WSA okazało się być prawidłowe, to zażalenie skarżącego należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.