Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 81/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub podjęcia czynności
stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie : WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2014 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [ ] w K. – M.S. sprawy ze skargi K.M. i R.P. na bezczynność [ ] S.A. w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje [ ] S.A. w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek K.M. i R.P. z dnia 26 lutego 2013 r.; znak: [ ] ; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od [ ] S.A. w K. na rzecz skarżących K.M. i R.K. kwotę 357 zł ( trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

K. M. i R. P. pismem z dnia 25 lutego 2014r. złożyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność "T" S.A. w K., polegającą w ich ocenie na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 26 lutego 2013r., dotyczący udostępnienia decyzji administracyjnych stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych (przesyłowych) na wskazanej działce skarżących. W uzasadnieniu skargi podano, że pismo "T" S.A. z dnia 16 kwietnia 2013r., stwierdza że spółka nie jest podmiotem zobligowanym do udzielenia informacji, a także przekazuje dokumenty, które nie wyczerpywały w żaden sposób wniosku skarżących. W związku z czym skarżąca wystosowała jeszcze pisma z dnia 24 czerwca i 2 sierpnia 2013r. W odpowiedzi na te pisma "T" stwierdził, iż przesłana dokumentacja wyczerpuje wniosek.

W odpowiedzi na skargę "T" S.A. w K., wniósł o oddalenie skargi, wskazując, iż do pisma z dnia 16 kwietnia 2013r. dołączył dokumenty związane z budowa linii energetycznej, co wyczerpuje żądanie wniosku.

W piśmie z dnia 28 kwietnia 2014r. stanowiącym odpowiedź na stanowisko "T" S.A. w K., skarżące wskazały, iż przekazane przez spółkę dokumenty nie wyczerpywały wniosku skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm.), w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w tym na bezczynność w dokonywaniu czynności materialno – technicznych z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa.

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż kwestia, czy żądane przez skarżących informacje mają charakter informacji publicznej, jak również, czy skarżona spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznych - była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i została przesądzona w wyroku tego Sądu dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 115/13. Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu ww. wyroku pozostaje nadal aktualne i w całości zyskuje aprobatę składu orzekającego w przedmiotowej sprawie. Nadto znajduje także potwierdzenie w licznym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 17 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 642/13). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". W orzecznictwie sądowowadministracyjnym podkreśla się, że wymienione w tym przepisie pojęcie "zadania publiczne" jest szersze od zakresu pojęcia "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, co implikuje wniosek, że zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i są użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/2010). Z uwagi na powyższe uznać należy, iż przedsiębiorstwo, któremu w kontrolowanej sprawie zarzucono bezczynność (przedsiębiorstwo energetyczne) realizuje (wykonuje) także określone zadania publiczne, w rozumieniu powyżej przedstawionym, gdyż zarówno dystrybucja energii elektrycznej jak również inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP - są zadaniami publicznymi, o których mówi powołany wyżej przepis. Ta zaś okoliczność, nakłada na przedsiębiorstwo energetyczne obowiązek udzielenia informacji dotyczącej sfery związanej z wykonywaniem przez to przedsiębiorstwo zadań publicznych. Tym samym uznać należy "T" S.A. za podmiot wykonujący zadania publiczne i podlegający regulacjom u.d.i.p. Nadto za utrwalony w orzecznictwie uznaje się pogląd, wg którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 123/06). Dla traktowania danej informacji jako informacji publicznej decydujące jest nie samo jej wytworzenie, lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011r., sygn. akt l OSK 638/11). Dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty, są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Go 595/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wr 20/2011). Nie ulega zatem wątpliwości, że decyzje i dokumenty dotyczące budowy infrastruktury elektroenergetycznej są dokumentami, w posiadaniu których pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje te i dokumenty służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot, a zatem stanowią przedmiot informacji publicznej.

Sąd nie podziela przy tym argumentu spółki, że nie pozostaje ona w bezczynności z powodu udzielenia wnioskowanej informacji przy piśmie z dnia 16 kwietnia 2013r., co w ocenie skarżonej spółki dotyczyło dołączenia dokumentów związanych z budową linii energetycznej. Dokonując bowiem analizy przekazanej dokumentacji nie sposób, w ocenie Sądu uznać, że wyczerpano żądanie wniosku. Dokumentacja ta obejmuje 4 strony kserokopii, których nie można uznać za pełne zadośćuczynienie żądaniu dostępu do informacji publicznych. Dołączono bowiem np. umowę z właścicielem gruntu na udostępnienie go na czas modernizacji linii, co nie było objęte wnioskiem. Żądanie wniosku spełnia natomiast dokument zgłoszenia robót budowlanych wraz mapką modernizacji linii, lecz tylko częściowo. Nie sposób uznać, iż odpowiada to w pełni żądaniu, dotyczącego udostępnienia wszelkich decyzji administracyjnych dotyczących nie tylko modernizacji lecz wybudowaniu linii energetycznej, w tym także dokumentacji technicznej stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy przedmiotowej linii energetycznej. Już sama pobieżna analiza dokumentacji zalegającej w aktach sądowych, w tym pism kierowanych przez skarżące do spółki "T" wskazuje, że przedmiotowa linia wybudowana została czy też prowadzono na ich działce prace związane z budową lub modernizacją linii od 2002r., a przekazana została jedynie szczątkowa dokumentacja obejmująca rok 2011r.

Skarżona spółka, jako podmiot wykonujący zadania publiczne i podlegający regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązany był do rozpoznania wniosku skarżących z dnia 26 lutego 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w przewidzianej prawem formie. Oznacza to, że spółka powinna była albo udzielić informacji publicznej i udostępnić żądane informacje dotyczące budowy urządzeń energetycznych znajdujących się na nieruchomości skarżących albo wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, bądź też w razie stwierdzenia, że żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu spółki - udzielić wnioskodawcom odpowiedzi w formie zwykłego pisma. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Z uwagi na powyższe, Sąd, biorąc za podstawę art. 149 § 1 p.p.s.a., w pkt I wyroku zobowiązał "T" S.A. w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku z dnia 26 lutego 2013 r.

Jednocześnie jednak spółce "T" nie można zarzucić braku woli i jakiejkolwiek aktywności w rozpoznaniu sprawy, gdyż na pisma skarżących udzielała natychmiastowej odpowiedzi, co zmniejsza w kontrolowanej sprawie winę i skutkuje brakiem podstaw do stwierdzenia, że okoliczności związane z bezczynnością były tego rodzaju, aby można je zakwalifikować jako naruszenie prawa w stopniu rażącym. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt III wyroku na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.