Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 33/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Danuta Dopierała, Protokolant - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2009 r. sprawę ze skargi D. S. [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 8 grudnia 2008 r. (data nadania pocztowego) wniesionej przez D. S. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] listopada 2008r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. określającą kwotę podatku od towarów i usług. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] marca 2003r., objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym importowany z [...] towar w postaci [...], ze stawką celną konwencyjną na podstawie świadectwa pochodzenia [...] nr [...] potwierdzającego [...] pochodzenie towarów nim objętych. Do zgłoszenia Strona dołączyła również fakturę nr [...] z dnia [...] lutego 2003r. na łączną wartość [...].

W związku z wątpliwościami dotyczącymi prawidłowości danych zawartych w załączonym do zgłoszenia celnego dowodzie pochodzenia zwrócono się do władz celnych [...] z prośbą o dokonanie weryfikacji ww. świadectwa pochodzenia. Przy piśmie nr [...] z [...] maja 2005r. [...] władze celne potwierdziły prawdziwość i rzetelność weryfikowanego świadectwa oraz preferencyjne [...] pochodzenie wymienionych w nim towarów. Władze te poinformowały jednocześnie, iż faktura (która stanowiła załącznik do zgłoszenia celnego) przekazana przez polską administrację celną do weryfikacji wraz z dokumentem pochodzenia, różni się od faktury przedłożonej do wniosku o wystawienie świadectwa pochodzenia przez eksportera - firmę S. Faktura, której kserokopia stanowi załącznik do ww. pisma administracji celnej [...], załączona do wniosku o wydanie świadectwa pochodzenia wystawiona została dla firmy M. Sp. z o.o., również na [...] szt. [...], ale o łącznej wartości [...].

Biorąc pod uwagę Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. postanowieniem z [...] lutego 2006r. wszczął z urzędu postępowanie celne przedmiotowego zgłoszenia celnego, a następnie decyzją z [...] czerwca 2008r. umorzył wszczęte postępowanie celne, z uwagi na upływ terminu, określonego w art. 65 § 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz.U. z 2001r., Nr 75, poz. 802, ze zm.) zwanej dalej: Kodeks celny.

Następnie Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. postanowieniem z [...] czerwca 2008r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia prawidłowej kwoty podatków od towarów i usług dla towaru zgłoszonego według dokumentu SAD nr jw.

Decyzją nr [...] z [...] lipca 2008r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. określił prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług.

Orzekając w sprawie na skutek odwołania strony Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją nr [...] z [...] listopada 2008r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] lipca 2008r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż z uwagi na upływ terminu przedawnienia (3 lata od daty przyjęcia zgłoszenia celnego), organ I instancji ze względów formalnych nie miał prawnych możliwości określenia prawidłowej wysokości należności celnych mimo, iż w sprawie Istnieją podstawy do zakwestionowania stawki celnej sprowadzonego przez Stronę towaru, w związku z weryfikacją dowodu pochodzenia nr [...] z [...] lutego 2003r. i do zmiany kwoty cła, a tym samym wysokości podatku od towarów i usług. W tej sytuacji, zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004r., Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej: ustawą o podatku od towarów i usług z 2004r., organ I instancji w zaskarżonej decyzji z [...] lipca 2008r. określił prawidłową kwotę podatku od towarów i usług.

Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił, iż w związku z przeprowadzoną przez [...] władze celne weryfikacją dokumentów, tj. świadectwa pochodzenia [...] nr [...] oraz faktury nr [...] z [...] lutego 2003r. ustalono, iż załączone świadectwo jest autentyczne i rzetelne, jednakże faktura (która stanowiła załącznik do zgłoszenia celnego) nadesłana przez polską administrację celną różni się od faktury przedłożonej do wniosku o wysławienie świadectwa pochodzenia przez eksportera - firmę S. Faktura, której kserokopia stanowi załącznik do ww. pisma administracji celnej [...], załączona do wniosku o wydanie świadectwa pochodzenia wystawiona została dla firmy M. Sp. z o.o., na towar w postaci [...], w ilości [...] szt. w cenie [...], o łącznej wartości [...]. Tymczasem do zgłoszenia celnego załączono fakturę wystawioną dla firmy P. na [...], w ilości [...] szt., w cenie [...]/szt., o łącznej wartości [...].

Powyższe ustalenia stanowiły podstawę do zakwestionowania tożsamości towaru opisanego w ww. świadectwie pochodzenia z towarem zgłoszonym do procedury dopuszczenia do obrotu. Przeprowadzono weryfikacja wykazała bowiem, iż przedłożone przez skarżącego świadectwo pochodzenia dotyczy innego towaru niż towary zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu. Wynika to z faktu, iż cena towaru wskazana w fakturze (cena jednostkowa [...]/szt.) załączonej przez eksportera do wniosku o wystawienie świadectwa potwierdza, iż dokument pochodzenia odnosił się do innego towaru niż objętego zgłoszeniem celnym (cena jednostkowa [...]/szt.),

W tej sytuacji, w związku z negatywną weryfikacją dowodu pochodzenia istnieją podstawy do zakwestionowania stawki celnej sprowadzonego przez Stronę towaru i do zmiany kwoty cła, a tym samym wysokości podatku od towarów i usług.

Dla wyrobów z Wykazu nr 3, do których należą przedmiotowe towary, dla stawki konwencyjnej wymagane jest przedłożenie świadectwa niepreferencyjnego pochodzenia, spełniającego wymogi określone w przepisie § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. Nr 130, poz. 851 ze zm.), zwanego dalej: rozporządzeniem Rady Ministrów z 1997r. w przypadku jego nieprawidłowości (tak pod względem formalnym jak i merytorycznym) stosuje się stawki autonomiczne.

Zgodnie bowiem z ust. 10 Części A Postanowień wstępnych do Taryfy celne, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. (organ mylnie w uzasadnieniu decyzji podał datę rozporządzenia na dzień 11 grudnia 2001r. – dopisek Sądu) w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz.U. Nr 226, poz. 1885), do towarów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z 1997r. dla których pochodzenie nie zostało udokumenlowane świadectwem pochodzenia, ale jeżeli można ustalić kraj lub region pochodzenia lego towaru, stosuje się stawkę celną autonomiczną lub stawkę celną konwencyjną, jeżeli jest wyższa od sławki celnej autonomicznej.

Zdaniem organu II Instancji powyższe wyklucza możliwość zastosowania na towary objęte przedmiotowym ogłoszeniem celnym konwencyjnej stawki celnej.

Dyrektor Izby Celnej w W. zauważył, iż w przypadku braku świadectwa pochodzenia towaru wymaganego dla zastosowania konwencyjnej stawki celnej, dokumentem uprawniającym do zastosowania autonomicznej stawki celnej jest dokument spełniający przesłanki § 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 1997r. W niniejszej sprawie niepreferencyjne pochodzenie dla zastosowania tej stawki ustalona na podstawie oznaczenia kraju pochodzenia na towarach.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących odmowy przeprowadzenia dowodu z dokumentów księgowych na okoliczność ceny zakupu oraz rzeczywistej wartości zakupionego towaru, Dyrektora Izby Celnej w W. wyjaśnił, iż zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W niniejszej sprawie organ celny nie zakwestionował zadeklarowanej przez Skarżącą wartości towarów. W związku z powyższym nie było podstaw do wystąpienia do władz [...] o przeprowadzenie dodatkowej weryfikacji faktur importowych.

Odnosząc się natomiast do zarzutu zastosowania do ustalania zobowiązania podatkowego przepisów nie obowiązujących w dacie orzekania przez organ celny tj. przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 8, poz. 50 ze. zm.), zwanej dalej ustawą o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z 1993r., Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2006r. Sygn. akt III SA/Wa 3249/05, iż obowiązek stosowania przepisów obowiązujących w dacie wystąpienia zdarzeń powodujących skutki podatkowe, dotyczy przepisów materialnych prawa podatkowego, w myśl zasady lex retro non agit. Natomiast przepisy procesowe i ustrojowe stosuje się wg stanu prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji. Art. 11 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z 1993r., jest przepisem procesowym i nie powinien być powoływany w decyzjach wydawanych po dniu utraty mocy obowiązywania ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług. Po dniu 1 maja 2004r. decyzje organów celnych winny być wydawane na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług z 2004r., przyznającego organom celnym takie same uprawnienia jak dotychczasowy art. 11 ust. 2. Stanowisko to, w ocenie Dyrektora Izby Celnej w W. należy odpowiednio stosować również do podatku VAT określanego na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług.

Odnosząc się do zarzutu wydania skarżonej decyzji bez podstawy prawnej w zakresie naliczenia odsetek za zwłokę organ odwoławczy uznał go za bezzasadny, gdyż organ nie orzekał o odsetkach. Tym samym wskazany w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2008r. okres naliczenia odsetek za zwłokę od dnia 1 września 2003r. nie wywołuje żadnych skutków prawnych i powinno to być jedynie rozpatrywane w kontekście informacyjnym.

Ponadto organ II instancji nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej dotyczącej przedawnienia zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie lub uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W innym natomiast miejscu skarżący wnosi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. (skarżący w skardze mylnie określił siedzibę organu na B. – dopisek Sądu) oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W., zarzucając naruszenie:

- § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z 1997r., poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż istnieją uzasadnione przyczyny zakwestionowania wiarygodności i dokładności przedstawionych świadectw pochodzenia, m.in. poprzez wskazanie, że dotyczy innego towaru, niż zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu, w sytuacji gdy [...] władze poinformowały, iż przedmiotowe świadectwo jest autentyczne i rzetelne, zaś towar zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu jest tożsamy z wynikającym ze świadectwa pochodzenia;

- ust. 10 Części "A" Postanowień wstępnych do Taryfy celne, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. (skarżący mylnie w skardze określił datę rozporządzenia na dzień 21 grudnia 1999r.) w sprawie ustanowienia Taryfy celnej poprzez zastosowanie stawki celnej autonomicznej wynikającej z przyjęcia, iż świadectwa pochodzenia towaru nie są autentyczne podczas, gdy do przywiezionych towarów z [...], w sytuacji udokumentowania pochodzenia towarów powinna być zastosowana stawka konwencyjna;

- § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z 1997r. poprzez przyjęcie, iż świadectwo przedłożone przez skarżącego nie spełnia łącznie warunków wynikających z tego przepisu, w sytuacji, gdy świadectwo pochodzenia, zostało sporządzone przez organ upoważniony w [...] do wydania świadectw pochodzenia, w tym dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia towarów; zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem; posiadacza, że towar, którego świadectwo dotyczy, pochodzi z [...];

- 12 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 1997r. poprzez niezażądanie przedstawienia szczegółowego opisu procesu wytwarzania towaru, z którego będzie wynikać, że spełnione zostały warunki określone w przepisach dotyczących pochodzenia towarów, w sytuacji kwestionowania pochodzenia towaru i świadectwa pochodzenia owo pochodzenie dokumentującego;

- art. 85 § 1 kodeksu celnego poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż istnieją uzasadnione przyczyny zakwestionowania wiarygodności, co do okoliczności, iż do procedury celnej został zgłoszony inny asortyment towarowy, w innej ilości i o innych cenach jednostkowych, niż wykazany w świadectwie pochodzenia;

- art. 187 § 1 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) zwanej dalej: Ordynacja podatkowa, poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań, w szczególności co do przeprowadzenia postępowania weryfikacyjnego, które powinno doprowadzić do ustalenia, które faktury odpowiadały rzeczywistości, w tym oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów księgowych, w szczególności ewidencji (rejestru) sprzedaży sporządzonej na potrzeby podatku wartości dodanej (lub innego – odpowiednika podatku od towarów i usług) firmy S. na okoliczność ceny zakupu [...] od ww. podmiotu, prawidłowości danych zawartych w fakturach dołączonych do świadectw pochodzenia [...] weryfikowanych w ramach prowadzonych postępowań, rzeczywistej wartości zakupionego towaru;

- art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz art. 120 Ordynacji podatkowej w rezultacie zastosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z 1993r. mimo nieobowiązywania tych przepisów w dacie orzekania przez organy celne;

- art. 51 § 1, art. 53 § 1 I § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie, wynikające z przyjęcia, iż odsetki powinny być naliczane od dnia wejścia w życie zmian do ustawy o podatku od towarów i usług (od 1.09.2003r.), w sytuacji, gdy z art. 33 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 34 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z 2004r., wynika iż data wymagalności zaległości została określona na 10 dni od dnia doręczenia decyzji wydanej przez naczelnika urzędu celnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących.

W myśl art. 23 § 1 Kodeksu celnego wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana o ile jest to konieczne z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 tegoż kodeksu.

Ustalenia wartości celnej i kwoty wynikającej z długu celnego dokonuje się na podstawie wniosku o dokonanie zgłoszenia celnego i dokumentów przedstawionych przez importera. Zgłoszenie celne powinno być podpisane przez zgłaszającego i zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany (art. 64 ( 1 Kodeksu celnego).

Zgodnie z art. 64 § 2 Kodeksu celnego do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Jednakże na podstawie art. 83 § 1 Kodeksu celnego, organ celny po zwolnieniu towarów może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego. Może on w szczególności (zgodnie z § 2 ww. przepisu) kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji handlowych dotyczących tych towarów. Kontrole te mogą zostać przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej innej osoby posiadającej takie dokumenty i dane.

Zasady ustalania pochodzenia towaru określają odpowiednie przepisy umów międzynarodowych oraz autonomiczne przepisy poszczególnych krajów – członków Światowej Organizacji Handlu. Zasady i cele określania niepreferencyjnego pochodzenia towarów zostały zawarte w Porozumieniu w sprawie reguł pochodzenia stanowiącym Załącznik 1A do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO). Państwa – sygnatariusze Porozumienia, kierując się zawartymi w nim wytycznymi, tworzą w ramach wewnętrznych przepisów prawnych reguły określające niepreferencyjne pochodzenie towarów.

W polskim prawie celnym zasady ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów reguluje Kodeks celny i wydane przepisy wykonawcze.

Zgodnie z art. 15 § 1 Kodeksu celnego, niepreferencyjne pochodzenie towarów określa się w celu:

1) stosowania taryfy celnej, z wyjątkiem środków wymienionych w art. 13 § 3 pkt 4 i pkt 5,

2) stosowania środków polityki handlowej ustanowionych w odrębnych przepisach,

3) sporządzania i wydawania świadectw potwierdzających pochodzenie towarów.

Reguły ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów określają art. 16 – 19 Kodeksu celnego.

W myśl § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 1997 r, pochodzenie towarów wymienionych w Wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia.

Natomiast zgodnie z ust. 2 § 11 ww. rozporządzenia dowodem pochodzenia towarów innych niż określone w ust. 1 może być:

1) świadectwo pochodzenia,

2) faktura, specyfikacja towarów, kontrakt, świadectwo jakości lub inny dokument urzędowy, o ile w dokumentach tych jest umieszczony zapis o kraju pochodzenia towaru,

3) trwałe oznaczenie kraju pochodzenia na towarze

W przedmiotowej sprawie strona sprowadziła na polski obszar celny towary, które zostały wymienione w Wykazie nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z 1997r. Mając powyższe na względzie w przedmiotowej sprawie niezbędne jest świadectwo pochodzenia dokumentujące pochodzenie sprowadzonych towarów. Świadectwo takie winno spełniać wymogi określone w § 13 ww. rozporządzenia.

§ 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 1997r. stanowi, że jeżeli pochodzenie towaru przywożonego na polski obszar celny lub wywożonego z polskiego obszaru celnego musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które spełnia łącznie następujące warunki:

1) zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia towarów,

2) zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem, w szczególności a) dane nadawcy lub osoby wywożącej towar, b) określenie rodzaju towaru, c) masę brutto lub netto towaru; dane te mogą zostać zastąpione innymi, takimi jak ilość lub objętość, w wypadku gdy towar podczas transportu zmienia swoją masę, gdy jego masa nie może być określona lub gdy ilość lub objętość są danymi zwyczajowo identyfikującymi ten towar, d) liczbę, rodzaj, znaki i numery opakowań; jeżeli towar jest przewożony luzem, należy umieścić na świadectwie odpowiednią adnotację,

3) poświadcza, że towar, którego świadectwo dotyczy, pochodzi z określonego kraju.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż [...] władze celne poinformowały polską administrację celną, że załączone świadectwo jest prawidłowe, ale faktura przedłożona do zgłoszenia celnego różni się od faktury załączonej do wniosku o wystawienie świadectwa pochodzenia wartością wskazanych tam towarów i kontrahentem dla którego zastała wystawiona. W związku z tym spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się w zasadzie do odpowiedzi na pytanie, czy w sprawie istnieje prawidłowy dokument pozwalający na zastosowanie konwencyjnej stawki celnej.

Na tak postawione pytanie, w związku z zacytowanymi wyżej przepisami należy odpowiedzieć, że świadectwo pochodzenia [...] nr [...] załączone do zgłoszenia celnego nie dokumentowało [...] pochodzenia towarów, ponieważ nie dotyczyło towarów sprowadzonych w zgłoszeniu celnym z [...] marca 2003r., a dla zastosowania konwencyjnej stawki celnej nie można dokumentować pochodzenia towarów, wymienionych w Wykazie nr 3, w innej formie niż świadectwem pochodzenia.

W związku z tym Dyrektor Izby Celnej w W. prawidłowo wskazał, iż na podstawie załączonego do zgłoszenia celnego świadectwa pochodzenia nie można zastosować konwencyjnej stawki celnej, gdyż świadectwo pochodzenia [...] nie dotyczy towaru zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu. Mianowicie z informacji [...] władz celnych wynika, że świadectwo pochodzenia [...] nr [...] zostało wystawione na towar w postaci [...] o łącznej wartości [...], a nie [...]. Ponadto importerem tych koców była Spółka M. Sp. z o.o., a nie D. S. – P. W związku z powyższym towar zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu wg SAD z [...] marca 2003r. nie posiadał świadectwa pochodzenia [...], gdyż załączone świadectwo dotyczyło innego towaru. Faktu tego nie zmienia stwierdzenie chińskich władz celnych, że świadectwo pochodzenia [...] nr [...] jest prawidłowe, gdyż jest ono prawidłowe ale w stosunku dla towaru w postaci [...] szt [...] o łącznej wartości [...], importowanych przez Spółkę M. Sp. z o.o., a nie sprowadzonych przez skarżącego. W związku z powyższym zarzuty naruszenia § 11 i 13 rozporządzenia Rady Ministrów z 1997r. i ust. 10 Części "A" Postanowień wstępnych do Taryfy celne, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej oraz art. 85 § 1 Kodeksu celnego są całkowicie niezasadne, gdyż sprowadzony towar nie jest tożsamy z towarem w stosunku do którego wydano świadectwo [...].

Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 12 rozporządzenia Rady Ministrów z 1997r. również jest on nie zasadny, bowiem powołany przepis znajduje się w rozdziale 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 1997r. zatytułowanym "Dokumentowanie pochodzenia towarów przywożonych na polski obszar celny". W związku z tym przepis ten dotyczy takich sytuacji, w których istnieje prawidłowe świadectwo pochodzenia, ale mimo tego zachodzą wątpliwości co do pochodzenia towaru. Wówczas zgodnie z § 12 w razie wątpliwości co do pochodzenia towaru, organ celny może zażądać przedstawienia szczegółowego opisu procesu wytwarzania towaru, z którego będzie wynikać, że spełnione zostały warunki określone w przepisach dotyczących pochodzenia towarów. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z tym co zostało powiedziane wyżej, nie ma natomiast prawidłowego świadectwa pochodzenia.

Odnosząc się do odmowy przeprowadzenia dowodu z dokumentów finansowych kontrahenta zagranicznego, należy wskazać, iż zasadnie organ celny I instancji odmówił przeprowadzenia dowodu z dokumentów księgowych na okoliczność ceny zakupu oraz rzeczywistej wartości zakupionego towaru. Zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba ze okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W niniejszej sprawie wartość celna sprowadzonego towaru nie była kwestionowana, w związku z tym nie było potrzeby weryfikacji faktury. Spór w sprawie dotyczy świadectwa pochodzenia, które zostało wystawione dla innego niż sprowadzony towar. Dlatego też weryfikacja faktury nic by do sprawy nie wniosła. W związku z powyższym nie było podstaw do wystąpienia do władz [...] o przeprowadzenie dodatkowej weryfikacji faktur importowych.

Bezzasadne są również zarzuty naruszenia art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 120 Ordynacji podatkowej w rezultacie zastosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z 1993r. mimo nieobowiązywania tych przepisów w dacie orzekania przez organy celny. Organy celne po wejściu w życie ustawy z dnia 27 czerwca 2003r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. 2003 r. Nr 137 poz. 1302) stały się organami podatkowymi i były uprawnione do wydawania decyzji w sprawach podatkowych (podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy). Prawidłowo Dyrektor Izby Celnej w W. zauważył, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 lutego 2006r. sygn. akt III SA/Wa 3249/05, iż w przypadku braku przepisów przejściowych, przepisy formalne (proceduralne) stosuje się na dzień wydawania decyzji, a przepisy materialne stosuje się na datę wystąpienia zdarzeń powodujących skutki podatkowe. W związku z powyższym prawidłowo organ powołał przepis proceduralny art. 33 ust 2 ustawy o podatku od towarów i usług z 2004r., zamiast art. 11 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z 1993r. Prawidłowo także, organ wywiódł, że art. 38 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług z 2004r. jest przepisem proceduralnym i winien być stosowany przez organy celne. Przepis ten pozwala organom podatkowym na określenie elementów kalkulacyjnych, mimo braku możliwości powiadomienia dłużnika o wysokości długu celnego ze względu na przedawnienie, w celu prawidłowego określenia należnego podatku z tytułu importu towarów. Dlatego też, nie można się zgodzić ze stanowiskiem skarżącego, iż wydanie decyzji w zakresie związanym z prawidłowością zgłoszenia celnego, po upływie 3 letniego terminu przedawnienia, nie powinno powodować negatywnych konsekwencji w postaci nałożenia na nią obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług i odsetek za zwlokę. W przedmiotowej sprawie zobowiązanie podatkowe nie wygasło. Zgodnie z art. 70 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zobowiązanie podatkowe w przedmiotowej sprawie powstało [...] marca 2003r. (w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego), to zgodnie z ww. przepisem art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawniłoby się z końcem 2008r. W związku z tym zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie nie uległo przedawnieniu.

W kwestii dotyczącej obowiązku uiszczenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej organ II instancji prawidłowo wyjaśnił, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] lipca 2008r. określa jedynie wysokość zobowiązania podatkowego i zaległości podatkowej. Nie zawiera natomiast rozstrzygnięcia w zakresie odsetek, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Decyzja organu celnego I instancji zawierała jedynie informację o sposobie/zasadach naliczania odsetek za zwłokę od zaległości, które nie był rozstrzygnięciem w rozumieniu art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 53 § 3 Ordynacji podatkowej odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub osoba trzecia odpowiadająca za zaległości podatkowe. W związku z tym odsetki od zaległości podatkowej nalicza i uiszcza sam podatnik. W przypadku ewentualnego sporu, co do sposobu naliczania odsetek lub ich wysokości, organ celny będzie mógł wypowiedzieć się w tej kwestii w odrębnym zaskarżonym rozstrzygnięciu (por. wyrok WSA w Warszawie z 26 czerwca .2006r., sygn. akt III SA/Wa 209/06).

Na marginesie należy zauważyć, iż określony w art. 37 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z 2004 r. termin, w którym należy uregulować różnicę między podatkiem wynikającym z decyzji organu, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz w art. 34 tej ustawy a podatkiem pobranym przez organ nie jest terminem płatności podatku, o którym mowa w art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż termin płatności podatku w takim przypadku minął stosownie do art. 47 § 3 Ordynacji podatkowej - z upływem ostatniego dnia, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata podatku obliczonego przez podatnika powinna nastąpić. Termin ten jest natomiast materialnym terminem ustawowym, którego uchybienie może rodzić następstwa, np. w zakresie wszczęcia postępowania egzekucyjnego lub odpowiedzialności karnej skarbowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 marca 2008r., sygn. akt I SA/Wr 28/08, LEX nr 451207). Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem powstania długu celnego i w przypadku, gdy podatek został pobrany w wysokości niższej, ustalana jest w decyzji właściwego organu jego prawidłowa wysokość. Decyzja taka jest decyzją deklaratoryjną co powoduje, że stanowi ona formę powiadomienia importera o wysokości należnego podatku i konieczności uiszczenia zaległości podatkowej.

Zdaniem Sądu ocena dowodów dokonana w zaskarżonej decyzji była właściwa, nie przekraczała granic zakreślonych w treści art. 191 Ordynacji podatkowej, nie naruszała też obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zgromadzony materiał dowodowy pozwolił dokonać prawidłowych ustaleń dotyczących świadectwa pochodzenia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).