Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1310/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Małgorzata Niezgódka - Medek po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Gl 1761/07 w sprawie ze skargi H. W. i J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 października 2007 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn akt III SA/Gl 1761/07, wydanym w sprawie ze skargi H. W. i J. W., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie interpretacji prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług.

Na powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy złożył skargę kasacyjną, w której postawił zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 ze zm.) przez błędną jego wykładnię.

W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Skarga kasacyjna jest zatem środkiem prawnym dalece sformalizowanym, a wymogi formalne i materialne, jakimi jest obarczona, służą ustaleniu ponad wszelką wątpliwość zakresu rozpoznania sprawy przez NSA, który jest związany jej podstawami. Nie jest zatem dopuszczalne ani konkretyzowanie, uściślanie, korygowanie skargi kasacyjnej, ani wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków (wyrok NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1401/05, LEX nr 262797).

Tym samym by skarga kasacyjna mogła być przedmiotem merytorycznej oceny musi spełniać szereg wymogów, które można podzielić na te, którym odpowiadać musi każde pismo procesowe oraz charakteryzujące konkretnie omawiany środek zaskarżenia. Przyjęta oraz powszechnie stosowana przez sądy administracyjne wykładnia art. 176 p.p.s.a. wskazuje, iż o ile niespełnienie wymagań przepisanych dla pisma w postępowaniu sądowym stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w zw. z art. 193 p.p.s.a. to braki w zakresie wymogów, które ustawodawca wymienił w art. 176 p.p.s.a. po słowie "oraz" skutkują automatycznie odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej. Skarga kasacyjna powinna być zatem tak sformułowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. Dlatego też ustawodawca, mając na względzie ochronę strony przed ryzykiem niewłaściwego jej sporządzenia wprowadził tzw. przymus adwokacko-radcowski.

W rozpoznawanej sprawie fakt sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika nie stanowił jednak wystarczającej gwarancji merytorycznego jej rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zauważyć trzeba, że działający w imieniu organu podatkowego radca prawny nie dopełnił obowiązku z art. 176 p.p.s.a., a mianowicie nie zawarł wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany, co w świetle wcześniej poczynionych rozważań stanowi istotny, a co więcej nieusuwalny brak kasacji w zakresie konstrukcyjnym. Jak już wspomniano w orzecznictwie sądowo-administracyjnym utrwalony jest pogląd, że brak jednoznacznego wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia powoduje, iż skarga kasacyjna – jako pozbawiona jednego z koniecznych elementów materialnych – jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (postanowienie NSA z dnia 16 marca 2004 r., FSK 209/04, ONSA WSA 2004, nr 1, poz. 13). Podzielając powyższy pogląd należało więc zgodnie z art. 180 p.p.s.a. postanowić jak w sentencji.

Przechodząc do kwestii wniosku strony przeciwnej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego stwierdzić trzeba, że regulujący tę materię art. 209 p.p.s.a. nie daje podstaw by o zwrocie kosztów rozstrzygnąć w postanowieniu odrzucającym skargę kasacyjną. Powołany przepis wskazuje bowiem, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201 (umorzenie postępowania), art. 203 (uwzględnienie skargi kasacyjnej) i art. 204 (oddalenie skargi kasacyjnej).