Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 86/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 maja 2013 r. sprawy ze skargi T. SA w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] grudnia 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza M. z [...] lipca 2009 r. nr [...], w której określono T. S.A. w W. (dalej również jako Spółka) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r.

Decyzja organu I instancji była efektem postępowania wszczętego z uwagi

na złożenie przez Spółkę korekty deklaracji podatkowej na 2007 r., w której wykazano niższą wartość budowli w stosunku do wartości wykazanej w pierwotnej deklaracji dotyczącej tego roku. Uzasadniając korektę Spółka wskazała, że pominęła wartość linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Jej zdaniem budowlą stanowiącą przedmiot opodatkowania jest jedynie kanalizacja, bez położonego w niej kabla.

Zdaniem Kolegium w sprawie tej nie jest sporny stan faktyczny - ani organy, ani strona nie negują faktu posiadania budowli (w skład których wchodzą linie kablowe), stąd nie było potrzeby przeprowadzania postępowania dowodowego w tym zakresie. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji uznające za niezmienny stan posiadania budowli w 2007 r. i stwierdziło, że pierwotna deklaracja za ten rok może być uznana za dowód, zwłaszcza w części ujawniającej wartość budowli. Stanowisko takie było następstwem nie ustosunkowania się przez Spółkę do wezwań i pouczeń dotyczących podania wartości linii kablowych, wyjaśnienia czy obiekty

te podlegają amortyzacji na mocy przepisów o podatku dochodowym, opisania stanu posiadanych obiektów.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem sporu jest ocena prawna stanu faktycznego, w szczególności sposobu rozumienia pojęcia "budowla" w kontekście opodatkowania budowli telekomunikacyjnej. Kolegium zauważyło, iż przepisy przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach

i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) - dalej w skrócie: "u.p.o.l."., nie definiują wprost pojęcia budowli dla celów podatkowych, lecz posiłkują się w tym zakresie przepisami prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą jest - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane

z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie

z jego przeznaczeniem. W rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne

i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, (...). W art. 3 pkt 1 lit b) Prawa budowlanego wskazano, że obiekt budowlany to: budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.

Zdaniem Kolegium ustawodawca w sposób bezpośredni ujął sieci techniczne do zakresu pojęciowego budowli. Linie kablowe stanowią część składową sieci technicznej, bowiem sieć dopiero wtedy spełnia swoją funkcję, gdy dostarcza impulsy telefoniczne do odbiorców, w tym przypadku poprzez linie telekomunikacyjne umieszczone w odpowiedniej kanalizacji (rury osłonowe). Sieć techniczna nie może być rozumiana jako system urządzeń takich jak kanalizacja bez linii kablowej, ani jako sama rura bez linii kablowej. W myśl art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) przez sieć telekomunikacyjną należy rozumieć - systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Zdaniem Kolegium, można przyjąć, że siecią telekomunikacyjną jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych, urządzeń i instalacji, połączonych

w celu realizacji określonego zadania, zatem linia kablowa stanowi taki element konstrukcyjny bez względu na sposób jej połączenia z siecią czy innym elementem. Sieci techniczne są obiektem budowlanym tylko wtedy, gdy stanowią całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo urządzeniami

w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. W okolicznościach tej sprawy kanalizacja i znajdujące się w niej linie (kable) stanowią całość techniczną niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej. Kanalizacja techniczna spełnia funkcję ochronną dla umieszczonego w niej kabla światłowodowego. Skoro zatem telekomunikacyjne linie kablowe ułożone w kanalizacji technicznej razem

z tą kanalizacją stanowią całość techniczno-użytkową, są własnością podatnika

i są związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą - to podlegają opodatkowaniu podatkiem według stawek i zasad właściwych dla budowli.

Odnosząc się do przedłożonej przez stronę opinii technicznej Kolegium uznało, że nie spełnia ona warunków jasności opisania przedmiotu badania oraz precyzyjnych i spójnych wewnętrznie wniosków i wyników badań. Stąd nie może być uznana za wiarygodny dowód w sprawie. Organ uznał, że autor opinii nie wypowiada się na temat pojęcia budowli, a jedynie sieci kablowej.

Odnosząc się z kolei do powołanego przez Spółkę rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie

(Dz. U. Nr 219, poz. 1864) organ zwrócił uwagę, że jest to rozporządzenie wykonawcze do ustawy - Prawo budowlane i reguluje warunki techniczne, jakimi powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, zatem nie można definiować pojęcia budowli na podstawie przepisów regulujących projektowanie

i wykonanie obiektów.

W skardze złożonej do Sądu pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucając naruszenie:

1) art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) - dalej w skrócie: "o.p.", gdyż organ nie przedstawił dowodów,

z których wynikałoby, że: Spółka jest właścicielem budowli, których

nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości za 2007 r., choć powinna

je zadeklarować; należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu u.p.o.l. (brak ww. ustaleń oznacza zdaniem strony, że organ nie ustalił, że zaistniał przedmiot opodatkowania); wartość spornych linii kablowych, która przy założeniu ich opodatkowania powinna zostać ustalona zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. odpowiada wartości wykazanej w deklaracji złożonej za poprzedni rok podatkowy - co oznacza, że organ nie ustalił podstawy opodatkowania.

2) art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie.

3) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l.

W piśmie z 21 marca 2013 r. pełnomocnik wniósł o zawieszenie postępowania sądowego, albowiem rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania zawisłego przed Trybunałem Konstytucyjnym sygn. akt SK 25/12 w sprawie ze skargi konstytucyjnej Spółki.

W piśmie stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy pełnomocnik

podniósł w uzupełnieniu skargi zarzut naruszenia art. 70 § 1 o.p.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Z uwagi na wagę zarzutu naruszenia art. 70 § 1 o.p., w pierwszej kolejności należało rozpatrzyć podniesioną przez pełnomocnika kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanej normy. Podkreślić bowiem trzeba, że w przypadku decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, zobowiązanie to nie powstaje z chwilą jej doręczenia, tylko z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 o.p.). Decyzja określająca ma więc deklaratoryjny charakter. Tylko w przypadku zobowiązań powstających w sposób określony

w art. 21§ 1 pkt 2 o.p. niedoręczenie decyzji we wskazanym terminie skutkuje, tym że zobowiązanie podatkowe nie powstaje. Nie budzi wątpliwości pogląd utrwalony już

w orzecznictwie, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się, jeżeli termin przewidziany w art. 70 § 1 o.p. upłynął przed wydaniem decyzji organu odwoławczego (zob. uchwały siedmiu sędziów NSA: z 6 października 2003 r., sygn. akt FPS 8/03, ONSA 2004/1/7, a także z 3 grudnia 2012 r., sygn. I FPS 1/12, LEX 1228164). W rozpatrywanym przypadku zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstało z mocy prawa (art.21 §1 pkt 1 o.p.), a decyzja organu odwoławczego,

w której organ dokonał kontroli prawidłowości rozliczenia została wydana przed upływem pięcioletniego okresu przedawnienia tj. w dniu 21 grudnia 2012 r. Tym samym art. 70 § 1 o.p, nie został naruszony w sprawie.

Przechodząc do dalszych rozważań zauważyć należy, że zasadniczym elementem sporu w sprawie jest zakwalifikowanie telekomunikacyjnych linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej jako budowli w rozumieniu u.p.o.l.

i w konsekwencji opodatkowanie ich podatkiem od nieruchomości, jako związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Orzekający w tej sprawie Sąd nie podzielił stanowiska Spółki, która wywodziła, że linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie są budowlą, stąd nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Rozważania na ten temat poprzedzić należy analizą przepisów prawa mających zastosowanie w tej sprawie (brzmienie obowiązujące w 2007 r.).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według ustawodawcy podatkowego budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem

lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1a ust. 1

pkt 2 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo budowlane, obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową

wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei definicja budowli dla potrzeb ustawy Prawo budowlane została zawarta w art. 3 pkt 3 tej ustawy. Według niej budowlą

jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury,

jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane

z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Przepisy u.p.o.l. nie definiują wprost pojęcia budowli, posiłkując się w tej kwestii przepisami prawa budowlanego. Nie oznacza to jednak, jak próbuje

to wykazać strona skarżąca, możliwości definiowania pojęcia budowli również

w oparciu o przepisy rangi podustawowej, wydane na podstawie delegacji zawartej

w ustawie Prawo budowlane. Zgodnie z art. 217 Konstytucji RP nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy.

W związku z zasadą wyłączności ustawowej przewidzianej we wskazanych przypadkach, podzielić należy pogląd wyrażony w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych, że wykładnia pojęcia "przepisy prawa budowlanego", użytego

w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., przeprowadzona w zgodzie z Konstytucją RP wskazuje, iż odesłanie to odnosić się może wyłącznie do przepisów rangi ustawowej. Przy czym odesłanie to nie jest ograniczone tylko do przepisów ustawy Prawo budowlane,

ale również do innych przepisów tej dziedziny prawa (zob. np. wyrok NSA z 27 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 2050/09; wyrok NSA z 21 stycznia 2011 r. sygn. akt II FSK 2017/10; wyrok NSA z 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1310/10; wyrok NSA

z 20 września 2011 r. sygn. akt II FSK 554/10 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Również Trybunał Konstytucyjny zauważył, że cyt. "w prawie podatkowym - inaczej niż w prawie budowlanym jako dziedzinie prawa administracyjnego - obowiązuje restrykcyjnie pojmowana konstytucyjna zasada wyłączności ustawowej, co oznacza, że poza niewielkimi wyjątkami nie dopuszcza się regulowania zagadnień podatkowych w aktach podustawowych. Jeśli zatem

o zakwalifikowaniu określonego obiektu czy urządzenia jako budowli bądź urządzenia budowlanego w rozumieniu prawa budowlanego miałyby przesądzać przepisy aktu wykonawczego, to nie istnieją podstawy, by taki obiekt czy urządzenie uznać za budowlę na gruncie u.p.o.l. Odwołanie się w u.p.o.l. do przepisów prawa budowlanego należy bowiem interpretować wyłącznie jako odesłanie do regulacji rangi ustawowej" (zob. wyrok z 13 września 2011 r. sygn. akt P 33/09, Dz. U.

z 2011 r. nr 206, poz. 1228).

Z uwagi na powyższe, treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie - na które powołuje się Spółka - nie może mieć wpływu na określenie znaczenia pojęcia budowla dla potrzeb podatku od nieruchomości.

Rozstrzygając powstały w tej sprawie spór dotyczący opodatkowania linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, odwołać się trzeba do ugruntowanego już orzecznictwa, że linie takie stanowią sieć telekomunikacyjną, będącą budowlą

w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., stanowiąc tym samym przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości (zob. np. wyrok NSA z 27 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 2049/09 LEX nr 590575; wyroki NSA z 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK 144/10 i sygn. akt II FSK 1310/10 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przedstawiając najważniejsze argumenty przemawiające za postawioną tezą wskazać trzeba za cytowanym orzecznictwem, że definicja budowli w ustawie Prawo budowlane jest niepełna

i ogranicza się do przykładowego wyróżnienia elementów zawartych w art. 3 pkt 3 tej ustawy. Zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymaga stwierdzenia, czy został on wymieniony w art. 3 pkt 3, a jeżeli nie, to czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych i jednocześnie nie ma cech, pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury. Wśród desygnatów budowli w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. Ponadto, pomocne dla zrozumienia pojęć użytych w art. 3 pkt 3 tej ustawy może być odwołanie się do dalszych jej postanowień, z których wynika np., iż do obiektów budowlanych zalicza się m.in. sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne (art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznik do ustawy - kategoria XXVI). Przy czym ustawodawca i w tym przypadku nie definiuje pojęcia sieci telekomunikacyjnej. Nie oznacza to jednak, iż obiekty telekomunikacyjne, po ich połączeniu, nie mogą stanowić sieci telekomunikacyjnej, rozumianej jako całość techniczno-użytkowa. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należałoby rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany

do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa. Jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej kable

i pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. Stanowią one zatem razem budowlę sieciową, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

Pogląd ten w pełni podziela Sąd orzekający w tej sprawie. Nie mogły zatem zostać uwzględnione zarzuty naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1

pkt 3 u.p.o.l.

Oceniając stawiane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania Sąd stwierdza, że organy podjęły niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia tej sprawy. Materiał dowodowy był wystarczający

do podjęcia rozstrzygnięcia. Organy zebrały wystarczające dowody do ustalenia przedmiotu i podstawy opodatkowania nieruchomości należących do Spółki. Strona skarżąca wzywana była wielokrotnie do przedłożenia dokumentów, które

wraz z danymi zawartymi w deklaracjach podatkowych mogły służyć określeniu podstawy opodatkowania w sposób zadeklarowany przez nią na 2007 r.

(m.in. oświadczenia o wartości budowli stanowiącej podstawę obliczenia amortyzacji, opisanie posiadanych obiektów, dokumentacji architektoniczno-budowlanej obiektów budowlanych). Skarżąca nie przedstawiła takich dowodów, stwierdzając, że brak jest podstaw prawnych do ich żądania od strony postępowania, a ciężar zebrania materiału dowodowego spoczywa na organie. Jednocześnie Spółka podtrzymała stanowisko co do odmiennej interpretacji przepisów dotyczących opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej.

W orzecznictwie niejednokrotnie stwierdzono już, że nakaz zebrania przez organ podatkowy w sposób wyczerpujący materiału dowodowego nie oznacza,

że organ ten ma obowiązek zastąpić podatnika w dokumentowaniu działalności gospodarczej (wyrok NSA z 28 sierpnia 2001 r., sygn. akt SA/Bk 1298/00, dostępny

w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Podatnik powinien sam ujawnić wszystko to, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (wyrok NSA

z 24 maja 2004 r., sygn. akt FSK 79/04,), zwłaszcza w sytuacji, gdy posiada

on dowód, którym organ nie dysponuje (wyrok NSA z 9 stycznia 2003 r., l SA/Łd 450/01, LEX nr 82021). Jeżeli podatnik nie zaprezentuje dowodów będących

w jego posiadaniu, to będą go obciążać negatywne konsekwencje tego zaniechania. Strona powinna zatem w procesie gromadzenia dowodów współdziałać z organem podatkowym, a nie przedłożenie dowodów będących w jej posiadaniu, może prowadzić do niekorzystnych dla niej skutków.

Wobec powyższego, organy miały pełne prawo oprzeć się w prowadzonym postępowaniu na złożonej przez stronę pierwotnej deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007 r. i wydać decyzję na podstawie art. 21 § 3 o.p. Tym bardziej, że z wyjaśnień Spółki jednoznacznie wynika, że w trakcie postępowania przed organami nie kwestionowała wartości budowli, a w korekcie deklaracji na 2007 r. wyłączyła z podstawy opodatkowania (w porównaniu z pierwotną deklaracją) linie kablowe położone w kanalizacjach kablowych z powodu zmiany stanowiska w kwestii opodatkowania takich linii, a nie zmniejszenia ich wartości. O bezzasadności zarzutów naruszenia art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 o.p. świadczy również to, że w świetle art. 180 § 1 o.p. dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto zgodnie z art. 181 o.p. deklaracja podatkowa stanowi dowód w postępowaniu podatkowym. Zgodzić się należy ze Skarżącą, iż deklaracje podatkowe nie mają waloru dokumentu urzędowego jak również nie są księgami podatkowymi, jednakże powyższe nie dyskryminuje takiej deklaracji jako dowodu w sprawie. Jednocześnie, przytoczone w skardze orzecznictwo sądowoadministracyjne i zawarte

w nim poglądy, dotyczące niemożności ustalania wartości budowli na podstawie wcześniejszych deklaracji, nie może być bezpośrednio odnoszone do niniejszej sprawy, albowiem odnoszą się one do odmiennych stanów faktycznych.

W przytoczonych sprawach, organy ustalając podstawę opodatkowania opierały się

o dane zawarte w deklaracjach za lata poprzednie, a tym samym nieaktualne, natomiast w niniejszej sprawie, organy przyjęły wartość z deklaracji dotyczącej tego samego roku, co następna korekta deklaracji - 2007 r. Skoro skarżąca Spółka, składając deklaracje na podatek za 2007 r. wskazała określoną wartość budowli,

nie kwestionowała jej przy składaniu korekty deklaracji na 2007 r. jak i w trakcie postępowania podatkowego, przyjąć należało, że wobec braku innych danych i braku jakiejkolwiek współpracy skarżącej Spółki z organami podatkowymi, wykorzystanie danych zawartych w deklaracji na podatek na 2007 r. było dopuszczalne i konieczne.

Dlatego też Sąd uznał, że organy nie uchybiły regułom postępowania zawartym w art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., a w konsekwencji - wbrew stanowisku autora skargi - nie naruszyły też art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Ustosunkowując się do wniosku o zawieszenie postępowania sądowego, Sąd uznał, że nie może być on uwzględniony. Przypomnieć należy, że w wyroku

z 13 września 2011 r. sygn. akt P 33/09 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., rozumiany w taki sposób, że nie odnosi się do podziemnych wyrobisk górniczych oraz może odnosić się do obiektów

i urządzeń zlokalizowanych w tych wyrobiskach, jest zgodny z zasadą ustawowej określoności regulacji podatkowych i zasadą poprawnej legislacji wywodzonymi

z art. 217 w związku z art. 84 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Owszem, Trybunał nie wyjaśnił w tym wyroku konstytucyjności wskazanych uregulowań

w zakresie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, zawarł jednak istotne wskazówki interpretacyjne u.p.o.l. Formułując ogólne zastrzeżenie Trybunał stwierdził, że cyt. "prawodawca powinien mieć na uwadze, że odwoływanie się

w aktach normatywnych regulujących dziedziny spraw, w odniesieniu do których obowiązuje wyższy standard jednoznaczności i określoności przepisów prawnych,

do treści aktów normatywnych normujących zagadnienia, w wypadku których wskazany standard jest niższy, może prowadzić do naruszenia wymogów wynikających z konstytucyjnej zasady poprawnej legislacji. W takim wypadku prawodawca powinien zawsze sprawdzić, czy przepisy prawne, do których odsyła, spełniają wymagania legislacyjne właściwe nie tylko dla materii regulowanej

przez nie bezpośrednio, lecz także dla materii regulowanej przez nie na skutek odesłania". Trybunał przypomniał także, że cyt. "zgodnie z wymogami konstytucyjnymi niejasnych regulacji podatkowych nie wolno interpretować

na niekorzyść podatników, a w konsekwencji jeśli takie regulacje okazują się ostatecznie wieloznaczne, to zgodnie z zasadą in dubio pro tributario należy opowiedzieć się za rozwiązaniem uwzględniającym interes podmiotu obowiązanego do świadczeń podatkowych". Wobec powyższego, fakt wszczęcia kolejnego postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, w zakresie oceny zgodności

z Konstytucją RP tych samych przepisów, co do których już wypowiedział się Trybunał oraz mając na uwadze zasadę szybkości postępowania (art. 7 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd uznał, że kolejne zawieszenie postępowania w tej sprawie było niecelowe.

Reasumując, Sąd stwierdza, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny

i zastosowały właściwe normy prawa materialnego. Dlatego też orzeczono

jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.