Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 561/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-10-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 39, art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wojewody z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie odmowy zameldowania postanawia odmówić przyznania prawa pomocy /-/ A. Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Po 561/11, referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odmówił przyznania prawa pomocy A. K.

Jak podano w uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia, postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 02 sierpnia 2011 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Pismem z dnia 25 sierpnia 2011 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Poznaniu wyznaczyła dla A. K. pełnomocnika z urzędu w osobie adw. A. C.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 07 grudnia 2011 r. oddalił skargę A. K. na decyzję Wojewody w przedmiotowej sprawie. Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia (...) marca 2012 r. poinformowała, że nie znajduje podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku. W załączeniu przedłożyła opinię o odmowie sporządzenia skargi kasacyjnej.

W dniu (...) lipca 2012 r. skarżący ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wskazał, że aktualnie nie ma adwokata. Wnioskodawca przedstawił także swoją sytuację rodzinną, finansową i majątkową.

Mając na względzie powyższe ustalenia referendarz wskazał, iż wyznaczony pełnomocnik umocowany jest m.in. do podejmowania wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesienie, co wynika wprost z art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Oznacza to, że wyznaczona przez Okręgową Radę Adwokacką pełnomocnik z urzędu umocowana jest do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 07 grudnia 2011 r., a także do złożenia opinii o braku podstaw do wniesienia tej skargi. W piśmie z dnia (...) marca 2012 r. pełnomocnik wskazała jednak, że nie znajduje podstaw do złożenia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i złożyła stosowaną opinię w tej sprawie.

Ponieważ w przedmiotowej sprawie postanowienie w przedmiocie przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata zostało już wydane, a Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła konkretnego adwokata z urzędu, który podjął czynności w sprawie (uczestnictwo w rozprawie przed Sądem przez swojego pełnomocnika substytucyjnego, wystąpienie o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a następnie sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej) uznać należało, że postanowienie o przyznaniu prawa pomocy zostało wykonane. Tym samym zgłoszenie przez stronę kolejnego wniosku o ustanowienie pełnomocnika z tego powodu, że ustanowiony już adwokat odmówił sporządzenia skargi kasacyjnej musi skutkować wydaniem postanowienia o oddaleniu tego wniosku.

Jak wyjaśniono ustawa Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi nie zawiera przepisu, który uprawniałby stronę do żądania ustanowienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym kolejnego pełnomocnika z urzędu, jeśli dotychczas wyznaczony pełnomocnik nie spełnił jej oczekiwań. Sądy administracyjne rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika, albo to prawo przyznają, albo też odmawiają jego przyznania, jednakże bez imiennego wskazywania pełnomocników, co należy już do odpowiednich samorządów zawodowych poszczególnych korporacji. Stąd ewentualne zastrzeżenia, co do czynności podejmowanych przez np. poszczególnych adwokatów należy kierować do odpowiednich rad adwokackich. Skoro zatem stronie zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, to ponowny wniosek w tym przedmiocie jest bezzasadny i ustanowienie następnego pełnomocnika nie jest możliwe.

Sprzeciw od powyższego postanowienia wniósł A. K. wnosząc o jego uchylenie. We wniosku podkreślono, że wyrok z dnia 07 grudnia 2011 r. winien być uchylony z uwagi na sprzeczne i błędne ustalenia podjęte w postępowaniu administracyjnymi. Zdaniem skarżącego cały proces dotknięty był wadą, gdyż był on niewłaściwie reprezentowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowienie, przeciwko któremu wniesiono sprzeciw, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd, na posiedzeniu niejawnym. Sąd rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie jest związany ustaleniami dokonanymi przez referendarza sądowego.

Jak wynika z akt sprawy postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 02 sierpnia 2011 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Pismem z dnia 25 sierpnia 2011 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Poznaniu wyznaczyła dla A. K. pełnomocnika z urzędu w osobie adw. A. C. Równocześnie z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego brał czynny udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W szczególności uczestniczył w rozprawie przed Sądem przez swojego pełnomocnika substytucyjnego, a po wydaniu wyroku, w dniu 07 grudnia 2011 r., wystąpił o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a następnie sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W ocenie Sądu pełnomocnik wywiązał się tym samym ze swojej roli, określonej w art. 39 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Obecnie skarżący konsekwentnie wnosi o zmianę pełnomocnika, czego wyrazem jest ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Zdaniem skarżącego brak należytej reprezentacji w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym spowodował, iż w obrocie prawnym ostała się wadliwa decyzja organu administracji publicznej. Wymaga jednakże wyjaśnienia, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu, który uprawniałby stronę do żądania ustanowienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym kolejnego pełnomocnika z urzędu, jeśli dotychczas wyznaczony pełnomocnik nie spełnił jej oczekiwań. Sądy administracyjne rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika, albo to prawo przyznają, albo też odmawiają jego przyznania, jednakże bez imiennego wskazywania pełnomocników, co należy już do odpowiednich samorządów zawodowych poszczególnych korporacji. Stąd ewentualne zastrzeżenia, co do czynności podejmowanych przez np. poszczególnych adwokatów należy kierować do odpowiednich rad adwokackich.

Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, iż skoro w rozpoznawanym przypadku skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, to niemożliwe jest rozpoznanie kolejnego wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

/-/ A. Łaskarzewska