Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 670/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 84 ust. 3, art. 81 ust. 12, art. 5 ust. 2,
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 1 pkt 1 lit. g, art. 1, art. 15 ust. 1, art. 14 ust. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2015 poz 1125
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 maja 2016 r. znak: [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnionemu diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Starosty Buskiego z dnia [...] r., znak: [...], o cofnięciu uprawnionemu diagnoście R. S. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów udzielonego w dniu 30 grudnia 2002 r. (aktualny nr identyfikacyjny [...]) oraz o zobowiązaniu ww. diagnosty do zwrotu pieczątek indentyfikacyjnych w terminie 7 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny

i prawny sprawy.

W dniu 3 lutego 2015 r. na Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów (OSKP) "[...]"[...], badaniom technicznym nr [...] poddana została naczepa ciężarowa m-ki [...], nr rej. [...], na której zamontowana była cysterna ciśnieniowa opróżniana lub napełniana ciśnieniem wyższym niż 0,5 bara w ruchu drogowym. Badanie techniczne, zakończone wynikiem pozytywnym, przeprowadził R. S., wydając zaświadczenie nr [...].

W piśmie z dnia 5 listopada 2015 r. działający z upoważnienia Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego (TDT) Kierownik Oddziału Terenowego w Krakowie zawiadomił Prokuraturę Okręgową w Krakowie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa polegającego na naruszeniu art. 81 ust. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ("Prd") oraz § 6 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych badaniach. W uzasadnieniu wskazano, że ww. diagnosta przeprowadzając badania nie dysponował aktualnymi dokumentami stwierdzającymi sprawność urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu sprawowanemu przez TDT. Protokół z badania urządzenia technicznego oraz decyzja zezwalająca na eksploatację ww. urządzenia (z dnia 7 sierpnia 2013 r., znak: [...]) były bowiem ważne do dnia 30 kwietnia 2014 r.

W dniu 30 listopada 2015 r. pracownicy Starostwa Powiatowego w Pińczowie przeprowadzili kontrolę ww. OSKP. R. S. oświadczył wówczas na piśmie, pouczony o treści art. 233 § 1 Kk, że w dniu 3 lutego 2015 r. przeprowadził badanie techniczne przedmiotowej naczepy. Kierowca miał wówczas oświadczyć, że ciśnienie jest niższe niż 0,5 bara i zapewnić, że brak dozoru TDT jest wynikiem zgłoszenia tej okoliczności do TDT. Wynik kontroli utrwalono w protokole z dnia 30 listopada 2015 r., nr 8/2015.

W tej sytuacji organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 3 marca 2016 r., powołując w podstawie prawnej m.in. art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 Prd.

W odwołaniu R. S. podał, że przeprowadzając przedmiotowe badanie techniczne działał w zaufaniu do kierowcy cysterny. Podniósł, że zawsze pracę diagnosty wykonywał sumiennie i rzetelnie, a cofnięcie uprawnień jest karą zbyt dotkliwą, biorąc pod uwagę jego sytuację finansową.

Organ odwoławczy wskazał na kategoryczne brzmienie art. 84 ust. 3 Prd. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowego działania diagnosty starosta nie ma wyboru i jest zobowiązany cofnąć uprawnienia. Kolegium wyjaśniło, że w świetle art. 81 ust. 12 Prd oraz § 6 ust. 2 i 7 ww. rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. w zw. z pkt 6.5 załącznika nr 1 do tego rozporządzenia, R. S. przystępując w dniu 3 lutego 2015 r. do badań technicznych przedmiotowego pojazdu powinien był uprzednio zażądać od kierowcy aktualnych dokumentów stwierdzających sprawność urządzeń zamontowanych na pojeździe. W przypadku braku tych dokumentów, powinien zakończyć badanie z wynikiem negatywnym. Obowiązkom tym strona uchybiła opierając się na oświadczeniu kierowcy, że w odniesieniu do badanego urządzenia nie ma konieczności posiadania takich dokumentów.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że skazanie diagnosty prawomocnym wyrokiem karnym nie wyklucza odpowiedzialności administracyjnej w postaci cofnięcia uprawnień. Są to bowiem dwie niezależne od siebie sankcje. Ewentualne pogorszenie sytuacji materialnej strony nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, które nie ma charakteru decyzji uznaniowej. Diagnosta przyjmując za wiarygodne oświadczenie kierowcy o braku konieczności posiadania badań dozorowych bez okazania jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego zgłoszenie do TDT zachowuje się w sposób nieprofesjonalny, nie zasługujący na aprobatę i podważający zaufanie do zawody, dodatkowo stwarzając realne zagrożenie dla zdrowia ludzi, mienia i środowiska.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach R. S. zarzucił powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 84 ust. 3 Prd poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że przepis ten ma brzmienie kategoryczne i w przypadku nawet błahej nieprawidłowości cofnięcie uprawnień jest obligatoryjne, bez względu na wagę i charakter naruszeń i sytuację materialną diagnosty.

W uzasadnieniu skarżący na poparcie swoich zarzutów przywołał wyrok WSA w Łodzi w sprawie II SA/Łd 943/14. Wyjaśnił, że przeprowadzając w dniu 3 lutego 2015 r. badanie techniczne przedmiotowego pojazdu działał w zaufaniu do jego kierowcy. Podniósł, że celem unormowania z art. 84 ust. 3 Prd jest odsunięcie od badań technicznych diagnostów nierzetelnych. Skarżący tymczasem nie działał nierzetelnie, popełnił jedynie błąd z nie swojej winy. Cofnięcie uprawnień jest więc karą zbyt dotkliwą dla jedynego żywiciela rodziny, mającego na utrzymaniu bezrobotna żonę, który w wieku 59 lat nie będzie mógł znaleźć nowego zatrudnienia.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Przy piśmie procesowym z dnia 27 sierpnia 2016 r. skarżący nadesłał kserokopię wyroku Sądu Rejonowego w Pińczowie z dnia 7 czerwca 2016 r., sygn. [...], uznającego skarżącego za winnego popełnienia przestępstwa z art. 271 § 1 k.k.

Na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. skarżący wyjaśnił, że przeprowadzając badanie techniczne opierał się nie tylko na oświadczeniu kierowcy, ale również sprawdził na tabliczce znamionowej na cysternie, że ciśnienie w cysternie wynosi 0,5 bara, co oznaczało, że nie przekracza tej wartości. Nie potrafił wyjaśnić, jak to się stało, że ciśnienie jest wyższe niż 0,5 bara. Kiedy badał przedmiotowy pojazd rok wcześniej, kierowca dysponował świadectwem legalizacji, z którego wynikało ciśnienie powyżej 0,5 bara. Na rozprawie Sąd postanowił zwrócić się do Sądu Rejonowego w Pińczowie o nadesłanie akt sprawy [...] i przeprowadzić dowód na okoliczność popełnionego czynu po zamknięciu rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

Zgodnie z art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), dalej "Prd", starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono: przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania (pkt 1); wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (pkt 2).

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący, jako uprawniony diagnosta, przeprowadził w dniu 3 lutego 2015 r. badanie techniczne naczepy ciężarowej, na której zamontowana była cysterna ciśnieniowa o pojemności 58 m³, opróżniana lub napełniana ciśnieniem wyższym niż 0,5 bara (0,2 MPa, tj. 2 bary; czynnik roboczy – powietrze, por. k. 24, 26 akt II K [...] Sądu Rejonowego w Pińczowie, które dopuszczono w niniejszej sprawie jako dowód), po czym wydał zaświadczenie nr [...], potwierdzające pozytywny wynik badania technicznego, mimo że kierowca nie przedstawił wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego dokumentu stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego (art. 81 ust. 12 Prd). Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz.U. z 2015 r., poz. 1125), dozorowi technicznemu podlegają urządzenia techniczne w toku ich projektowania, wytwarzania, w tym wytwarzania materiałów i elementów, naprawy i modernizacji, obrotu oraz eksploatacji. W art. 5 ust. 2 tej ustawy zawarto upoważnienie dla Rady Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu, z wyłączeniem urządzeń technicznych w elektrowniach jądrowych, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania tych urządzeń. W myśl § 1 pkt 1 lit. g wydanego na mocy ww. delegacji ustawowej rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz.U. poz. 1468), wśród podlegających dozorowi technicznemu rodzajów urządzeń technicznych wymieniono urządzenia ciśnieniowe, w których znajdują się ciecze lub gazy pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego – m.in. zbiorniki, w tym cysterny, do przewozu materiałów niezaliczonych jako niebezpieczne, które są pod ciśnieniem napełniane, opróżniane lub przewożone, dla których iloczyn nadciśnienia i pojemności jest większy niż 50 barów x dm3, a nadciśnienie jest wyższe niż 0,5 bara (§ 1 pkt 1 lit. g). Nie ulega więc wątpliwości, że badana w niniejszej sprawie cysterna podlegała dozorowi technicznemu. Co istotne, jak wynika z akt sprawy karnej, [...] Sądu Rejonowego w Pińczowie, w odniesieniu do przedmiotowej cysterny Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego w dniu 7 sierpnia 2013r. wydał decyzję o zezwoleniu na jej eksploatację, wyznaczając jednocześnie termin kolejnego badania na 30 kwietnia 2014r., czemu uchybiono (por. także oświadczenie właściciela cysterny – k. 4 akt adm.), a skarżący zlekceważył ten fakt w dniu przeprowadzonego badania, tj. 3 lutego 2015r. Okolicznościom powyższym nie przeczył także skarżący, który twierdził jedynie, że został wprowadzony w błąd przez kierowcę co do tego, czy cysterna podlega dozorowi technicznemu.

Zgodnie z art. 81 ust. 12 Prd badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego.

Z kolei stosownie do treści § 6 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych badaniach (t.j. Dz.U. z 2015r. poz. 776 ze zm.) w przypadku badania technicznego pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym, o którym mowa w art. 81 ust. 12 ustawy, uprawniony diagnosta w rejestrze zamieszcza informacje o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji, podając numer i datę wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego. W pkt. 6.5 załącznika do w/w rozporządzenia jako przedmiot i zakres badania wskazano "urządzenia techniczne podlegające organom dozoru technicznego stanowiące wyposażenie pojazdu", jako metodę badania – sprawdzenie dokumentów wykonywane przed przystąpieniem do badania technicznego pojazdu, zaś jako usterki skutkujące uznaniem stanu technicznego za niezadowalający (usterka istotna) – brak ważnego w dniu badania technicznego dokumentu stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego. § 6 ust. 2 rozporządzenia stanowi wreszcie, że w przypadku gdy w pojeździe stwierdzono usterki istotne, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny.

Analiza powyższych przepisów pozwala wysnuć wniosek, że w przypadku określenia przez diagnostę wyniku badania technicznego jako pozytywny – jak to miało miejsce w niniejszym przypadku – w sytuacji gdy brak jest dokumentu stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, dochodzi do ziszczenia przesłanek wymienionych w obu punktach przytoczonego wyżej art. 84 ust. 3 Prd, tj. przeprowadzenia przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, a także dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami. Decyzja w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych ma przy tym charakter decyzji związanej co oznacza, że właściwy organ ma obowiązek cofnąć opisanego rodzaju uprawnienia w każdym przypadku stwierdzenia okoliczności wymienionych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 Prd.

Jak podnosi się w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2017r., sygn. II GSK 1575/17) wprowadzenie wymogu sprawdzenia przez diagnostę, czy odnośnie do urządzenia technicznego podlegającego dozorowi technicznemu istnieje dokument stwierdzający sprawność urządzenia, służy dodatkowej kontroli (poza kontrolą sprawowaną przez organy dozoru technicznego), czy sprawność tego urządzenia jest badana przez właściwy organ dozoru i czy urządzenie nie zagraża bezpieczeństwu. Obowiązek nałożony na diagnostów art. 81 ust. 12 Prd służy eliminowaniu możliwości eksploatacji tych urządzeń bez stosownych zezwoleń właśnie m.in. przez odmowę badania i wydania zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu z umieszczonym na nim urządzeniem podlegającym dozorowi technicznemu. Obowiązek ten ma zatem istotne znaczenie z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy twierdzenia skarżącego o tym, że został wprowadzony w błąd przez kierowcę co do obowiązku podlegania przez cysternę obowiązkowi badania przez organ dozoru technicznego. Kierowca ten miał bowiem twierdzić, że cysterna posiada ciśnienie mniejsze niż 0,5 bara, co miałoby powodować, że nie jest wymagana decyzja zezwalająca na jej użytkowanie.

Po pierwsze odpowiedzialność diagnosty za stwierdzone naruszenia ma charakter zobiektywizowany, co oznacza, że poniesienie przez niego odpowiedzialności oparte jest tylko i wyłącznie na przypisaniu sprawcy naruszenia przepisów prawa administracyjnego. Natomiast strona podmiotowa czynu, czyli stopień zawinienia sprawcy, czy jego motywacje, pozostają bez znaczenia, gdyż żaden przepis Prd - przy określeniu konsekwencji tego naruszenia - nie uwzględnia okoliczności leżących po stronie sprawcy naruszenia (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2018r., sygn. II SA/Wr 802/17). Po drugie, diagnosta pełni funkcję publiczną, w związku z czym wymagana jest od niego szczególna staranność w wykonywaniu swoich czynności oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Skoro diagnosta uzyskał uprawnienia, to znaczy, że posiada odpowiednie wykształcenie i praktykę, można zatem od niego wymagać znajomości urządzeń, zasad podlegania tych urządzeń pod dozór techniczny jak i umiejętności sprawdzenia niezbędnych danych urządzeń - w razie zaistnienia ewentualnych wątpliwości. Diagnosta winien dochować szczególnej staranności mając do czynienia z urządzeniem technicznym na badanym pojeździe. Trzeba podkreślić, że, jak wyżej wspomniano, w odniesieniu do przedmiotowej cysterny Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego już w dniu 7 sierpnia 2013r. wydał decyzję o zezwoleniu na jej eksploatację, wyznaczając jednocześnie termin kolejnego badania na 30 kwietnia 2014r. Obowiązkowi temu uchybiono, co następnie zbagatelizował skarżący. Jak przy tym wynika z jego oświadczenia złożonego zarówno w toku postępowania administracyjnego (k. 9 akt adm.), jak i przed tut. Sądem, gdy rok wcześniej badał ten pojazd kierowca dysponował świadectwem legalizacji, na którym była informacja, że cysterna ma ciśnienie powyżej 0,5 bara. Potwierdza to protokół badania przez TDT z dnia 7 sierpnia 2013r., gdzie wykazano ciśnienie 0,2 MPa, co odpowiada 2 barom (k. 24 akt sprawy II K [...] Sądu Rejonowego w Pińczowie). Informacja ta tym bardziej winna wywołać u skarżącego daleko idącą ostrożność jeśli chodzi o upewnienie się, czy cysterna w istocie w dniu kolejnego badania technicznego, tj. 3 lutego 2015r., nie podlega obowiązkowi kontroli przez TDT.

Wypada zauważyć, że zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w postępowaniu karnym, skarżący nie kwestionował swojej winy co do przedmiotowego uchybienia. Dopiero przed tut. Sądem stwierdził, że oparł się nie tylko na oświadczeniu kierowcy, ale też sprawdził tabliczkę znamionową umieszczoną na cysternie, gdzie było zapisane, że ciśnienie w cysternie wynosi 0,5 bara, tj. nie przekracza tej wartości. Twierdzenie to jest w ocenie Sądu niewiarygodne, jak bowiem wspomniano pojawiło się dopiero przed tut. Sądem, a już składając wyjaśnienia w kwietniu 2016r. w postępowaniu karnym (k. 51 akt [...] Sądu Rejonowego w Pińczowie) skarżący twierdził, że nie pamięta przedmiotowego badania technicznego. Poza tym w protokole z badania przez TDT przeprowadzonego w dniu 7 października 2015r., a zatem po badaniu przez skarżącego, wynika ta sama co poprzednio wartość ciśnienia w cysternie, tj. 0,2 Mpa (k. 26 akt w/w sprawy).

Zasady, zakres i formy wykonywania dozoru technicznego oraz jednostki właściwe do jego wykonywania określa powołana wyżej ustawa o dozorze technicznym (art. 1). Dozorem technicznym są określone ustawą działania zmierzające do zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania urządzeń technicznych. Dozór techniczny jest wykonywany przez jednostki dozoru technicznego (art. 2 ust. 1 i 2). Urządzenia techniczne objęte dozorem technicznym, z wyjątkiem urządzeń, o których mowa w art. 15 ust. 1 (które to wyjątki nie mają w tej sprawie znaczenia) mogą być eksploatowane tylko na podstawie decyzji zezwalającej na ich eksploatację, wydanej przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego. Organ właściwej jednostki dozoru technicznego przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, przeprowadza prawem przewidziane badania i wykonuje określone przepisami czynności sprawdzające (art. 14 ust. 1 i 2).

Powyższe oznacza, że diagnosta nie może wchodzić w uprawnienia organów dozoru technicznego i samodzielnie oceniać, czy urządzenie podlega dozorowi technicznemu, czy też może być eksploatowane bez stosownego zezwolenia, zwłaszcza w sytuacji gdy TDT uprzednio przewidział konieczność badania w wydanej decyzji, a skarżący – jak twierdzi – wiedział o tym, że cysterna posiada ciśnienie wyższe niż 0,5 bara. W razie wątpliwości diagnosta, dochowując należytej staranności, winien w takiej sytuacji w możliwie największym stopniu wykorzystać wszelkie faktycznie dostępne informacje, choćby żądając jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej urządzenia. Nie może zaś poprzestać wyłącznie na ustnym oświadczeniu kierowcy badanego pojazdu. Nie domagając się w takiej sytuacji przedstawienia dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia, diagnosta przeprowadza badanie techniczne z naruszeniem art. 81 ust. 12 Prd.

Jak wynika z nadesłanych przez Sąd Rejonowy w Pińczowie akt sprawy II K [...] , prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 7 czerwca 2016 r. R. S. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 271 § 1 k.k., polegającego na tym, że w dniu 3 lutego 2015r. jako uprawniony diagnosta poświadczył nieprawdę w dokumencie co do okoliczności mającej znaczenie prawne poprzez dokonanie wpisu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu naczepy ciężarowej numer rejestracyjny KMI 72UP, na której zamontowana była cysterna ciśnieniowa opróżniona lub napełniona ciśnieniem wyższym niż 0,5 bara w ruchu drogowym, o przeprowadzonych badaniach technicznych z wynikiem pozytywnym mimo braku ważnej decyzji zezwalającej na eksploatację przedmiotowej cysterny, wydanej przez TDT. Zgodnie z art. 11 Ppsa, ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że zakazuje on podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń zgodnych z ustaleniami wyroku skazującego (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. II GSK 727/08). A zatem już sam fakt powyższego prawomocnego skazania – w sytuacji gdy przyjęty przez Sąd opis czynu koresponduje z treścią przesłanek wynikających z art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 Prd, stanowił wystarczającą podstawę do cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty, biorąc pod uwagę obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej z art. 84 ust. 3 Prd.

Celem przepisu art. 84 ust. 3 Prd. jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Diagnosta decyduje bowiem o dopuszczeniu pojazdu do ruchu drogowego. Skoro zatem od pracy diagnosty zależy bezpieczeństwo w ruchu drogowym, to w sytuacji gdy dopuszcza się on uchybień, to tym samym stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego. Konsekwencje tych uchybień są zatem znaczne, a więc i sankcja za te uchybienia winna być do tego proporcjonalna. Nie można więc uznać, że zachwiana została proporcja pomiędzy konsekwencjami uchybień diagnosty, o których mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy, a skutkiem takich uchybień, jakim jest cofnięcie uprawnienia diagnoście (por. m.in. wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2018r., sygn. III SA/Łd 921/16).

Ustawodawca w art. 84 ust. 3 Prd wymaga jedynie ustalenia zaistnienia przesłanek określonych tym przepisem. Wobec literalnego brzmienia ww. przepisu, odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny - jest niezależna od winy diagnosty, wagi, czasu, częstotliwości i okoliczności naruszenia prawa (por. wyroki NSA: z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. II GSK 2988/15; z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. II GSK 1575/17). Nie ma na nią wpływu również sytuacja osobista danej osoby.

Zaznaczyć także trzeba, że sankcja administracyjna w postaci cofnięcia uprawnień diagnosty nie jest tożsama z sankcją karną w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty przez określony czas. Ukaranie diagnosty dopuszczającego się naruszeń określonych w przepisie art. 271 § 1 k.k., bądź też zakończenie takiego postępowania w jakikolwiek inny sposób, nie prowadzi do sytuacji, w której strona zostaje zwolniona z odpowiedzialności prawnoadministracyjnej na gruncie przepisów Prd (por. ww. wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2018r., sygn. III SA/Łd 921/16).

Podsumowując, w niniejszej sprawie organ przeprowadził postępowanie administracyjne stosownie do treści art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa, dysponował wystarczającym materiałem dowodowym, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi z art. 107 § 3 Kpa. Nie doszło także do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 3 Prd.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na podstawie art. 151 Ppsa.