Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt SA/Bd 3225/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 616  Rolnictwo i leśnictwo, w tym gospodarowanie nieruchomościami rolnymi i leśnymi,  ochrona gruntów rolnych i leśnych, gosp
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 73 poz 764
law: Ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Hanna Szpunar-Radkowska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. i F. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie prowadzenia uprawy leśnej oddala skargę


UZASADNIENIE

SA/Bd 3225/03

UZASADNIENIE

W dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty T. nr [...] z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło na podstawie następujących okoliczności.

W dniu [...] Starosta T. wydał decyzję nr [...] o przeznaczeniu do zalesienia gruntów rolnych: część działki [...] położonych we wsi S. i część działki [...] we wsi W. K., stanowiących własność J. i F. R.

Według decyzji, dopuszczono do zalesienia 20.000 ha, o łącznej powierzchni gruntów V i VI klasy z obydwu działek. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art.3 ust. 1, 4, i 9 ustawy z dnia 8 czerwca 2001r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia ( Dz. U. Nr 73 poz. 764).

Starosta T. określił w decyzji, że jej integralną część stanowi kopia mapy ewidencji gruntów w skali 1:5000, na której zaznaczono granice terenu przeznaczonego do zalesienia. W drugim punkcie rozstrzygnięcia, lit. a powyższej decyzji, nałożył na wnioskodawcę obowiązek wyznaczenia w terenie, granic terenów planowanych do zalesienia (tylko użytki klasy V i VI).

W związku z rozpoczęciem prac związanych z zalesianiem gruntów rolnych F. R. stwierdził niezgodności użytków i klas gruntów położonych w obrębie ewidencyjnym działek przewidzianych do zalesienia. W związku z powyższym wystąpił do Starostwa T. o przeklasyfikowanie gruntów IV klasy. Na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] Starosta ustalił klasyfikację gruntów - użytków wsi S., polegającą na tym, że w działce nr [...] wydzielony został nowy kontur 3-LsIV,zmieniony został zasięg konturu 5-RV,6-N i 7 –Ps VI, kontur RIVb włączony został do konturu 1-RV i 2-RVI. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w operacie klasyfikacyjnym wykonanym przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w B. Następnie w dniu 13 czerwca 2003r przeprowadzone zostało sprawdzenie uprawy leśnej i z uwagi na zachowanie warunków określonych w art.4 ust.3 wyżej cyt. ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, Starosta T. wydał decyzją nr [...] z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej na wyżej wymienionych działkach, o łącznej powierzchni 16,5465 ha.

Od powyższej decyzji Państwo J. i F. R. wnieśli odwołanie, w treści którego domagali się uwzględnienia gruntów przeklasyfikowanych na mocy decyzji z dnia [...] z byłej IV klasy ( obecnie V i VI klasy), jako przewidzianych do zalesienia terenu określonego decyzją z dnia [...].

Włączenie spornych gruntów jest zasadne według skarżących uwagi na to, że nie zostanie przekroczona planowana powierzchnia zalesienia 20.000 ha, określona w decyzji Starosty T. nr [...] z dnia [...].

Powyższych żądań zawartych w odwołaniu nie uwzględniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., które w dniu [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej.

W dniu 4 listopada 2003 r. skarżący wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję organu odwoławczego i zażądali jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucili nie uwzględnienie stwierdzenia uprawy leśnej gruntów przeklasyfikowanych z IV klasy na V i VI klasę. Dodatkowo powołując się na nowelizację ustawy z dnia 14 lutego 2003r. o zmianie ustawy o przeznaczeniu gruntów leśnych do zalesienia oraz ustawy – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2003r. Nr 46, poz.392), która uwzględniona została w podstawie prawnej decyzji organu II instancji, domagają się stwierdzenia uprawy leśnej również gruntów istniejącej IV klasy, obsadzonych sadzonkami skarżących, których zalesienie dopuszcza wyżej powołana nowelizacja ustawy w art.1 pkt 2. W ocenie skarżących za powyższym przemawia to, że łączna powierzchnia obszaru 20.000 ha przewidzianego do zalesienia na mocy decyzji z dnia [...] nie zostanie przekroczona.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B w odpowiedzi na skargę podtrzymało swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego mimo iż, skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, właściwym do jej rozpatrzenia na mocy powyższego artykułu jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, a sprawa rozpatrzona została na postawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270).

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest sprawa ze skargi Państwa J. i F. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. nr [...] z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty T. nr [...] z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej. Jednak, aby dokonać kontroli tej decyzji pod kątem zarzutów podniesionych w skardze w ocenie Sądu, koniecznym jest odniesienie się do całej procedury postępowania w sprawie przeznaczenia gruntów rolnych do zalesienia. Zdaniem Sądu jest to konieczne, ponieważ zaskarżona decyzja jest efektem finalnym całego postępowania. Zgodnie z ustawą z dnia 8 czerwca 2001r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia ( Dz. U. Nr 73, poz. 764) ustawodawca ustanowił w kolejności etapy postępowania w sprawie zalesienia gruntów :

- ustanowienie rocznego limitu gruntów przewidzianych do

zalesienia (art. 2)

– określenie warunków jakie muszą spełnić grunty rolne, które w rozumieniu ustawy podlegają zalesieniu (art.3 ust.1).

– złożenie wniosku i określenie jego wymogów formalnych (między innymi należy załączyć do wniosku wykaz powierzchni gruntów, wypisy z rejestru gruntów wraz z mapkami zawierającymi numery działek i ich położenie (art.3 ust 4-6 ),

– wydanie decyzji administracyjnej starosty o przeznaczeniu gruntu do zalesienia (art.3 ust.9)

– sporządzenie planu zalesienia oraz dostarczenia właścicielowi gruntu odpowiednią ilość sadzonek drzew przez nadleśniczego w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji starosty (art.4).

– sprawdzenie przez organ wykonania zalesienia (art.6 ust.1)

– wydanie decyzji administracyjnej o stwierdzeniu prowadzenia przez właściciela gruntu uprawy leśnej (art.6 ust.1).

W ocenie Sądu wszystkie poszczególne etapy postępowania mają na siebie wpływ, aż do wydania decyzji o stwierdzeniu prowadzenia przez właściciela gruntu uprawy leśnej .

Z treści przepisów wyraźnie wynika, że ustawodawca w ustawie rozróżnia decyzję o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia ( podstawa do wydania tej decyzji wynika z art.3 ust.9) oraz decyzję o stwierdzeniu prowadzenia przez właściciela uprawy gruntów rolnych (podstawa prawna wydania tej decyzji wynika z art. art.6 ust.1).

Jak wynika z akt sprawy w dniu 21 września 2002r. Staosta T. wydał decyzję o przeznaczeniu do zalesienia gruntów rolnych, położonych we wsi S. i we wsi W. K., stanowiących własność skarżących, o łącznej powierzchni 20 .000 ha.

Wyżej wymieniona decyzja wydana została na podstawie art. 3 ust.1, 4, 7 i 9 ustawy z dnia 8 czerwca 2001r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia ( Dz. U. Nr 73, poz. 764). Zgodnie z art. 3 ust. 1 cytowanej ustawy, grunt rolny będący częścią gospodarstwa rolnego lub stanowiący jego całość może być przeznaczony do zalesienia, jeżeli spełnia co najmniej jeden z wymienionych warunków w punktach od 1 do 4 tego artykułu. Ustawodawca w punkcie pierwszym ustanowił warunek, że grunt rolny może być przeznaczony do zalesienia, jeżeli jest gruntem klasy VI lub V. Tak stanowił przepis cytowanej ustawy w dacie wydawania decyzji Starosty T. z dnia [...] o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. W rozstrzygnięciu decyzji została zawarta informacja, że "integralną część niniejszej decyzji stanowi kopia mapy ewidencji gruntów w skali 1:5000, na której zaznaczono granice terenu do zalesienia". W ocenie Sądu powyższa klauzula zawarta w treści rozstrzygnięcia dopuszcza do zalesienia tylko te grunty, które na dzień 21 września 2002r. były gruntami V lub VI i znajdowały się w granicach terenu przewidzianego do zalesienia zaznaczonego na mapie ewidencji gruntów załączonej do decyzji.

Przepis art.3 uległ nowelizacji na mocy ustawy z dnia 14 lutego 2003r. o zmianie ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia oraz ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U Nr 46 poz. 392). Powyższa nowelizacja rozszerzyła możliwość zalesienia gruntów rolnych również co do IV klasy.

Art. 4 tej ustawy stanowi, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną o przeznaczeniu gruntów do zalesienia, stosuje się przepisy niniejszej ustawy. Artykuł ten rozstrzygnął, przepisy jakiej ustawy od momentu wejścia w życie nowelizacji należy stosować do spraw, które zostały wszczęte, a nie zakończone decyzją ostateczną o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Innymi słowy, przyjęte zostało rozwiązanie, że o zastosowaniu przepisów decyduje decyzja wydana na podstawie ar. 3 ust. 9 wyżej cyt. ustawy. W rozpatrywanej sprawie decyzja Starosty T. z dnia [...] była decyzją ostateczną w dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej. Z tego względu organy administracji nie mogły stwierdzić zalesienia gruntów IV klasy przeklasyfikowanych po dacie uprawomocnienia się decyzji z dnia [...]. Jak widać z treści przepisu, ustawodawca wyraźnie odnosi się do ostateczności decyzji o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, a nie decyzji stwierdzającej prowadzenie uprawy leśnej. W ocenie Sądu ostateczność decyzji pierwotnej wraz z obowiązkami i uprawnieniami w niej zawartymi, nie daje podstaw do zastosowania przepisów ustawy zmieniającej przy wydawaniu decyzji o stwierdzeniu prowadzenia uprawy leśnej.

Zgodnie z prawem postąpiły organy wychodząc z założenia, że grunty przeklasyfikowane na mocy decyzji Starosty T. nr [...] z dnia [...] z IV klasy na grunty klasy V i VI nie były objęte planem zalesienia oraz decyzją o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Potwierdzają to mapy geodezyjne, według których grunty przeklasyfikowane stanowią dodatkowe grunty i nigdy nie były położone w granicy terenu przeznaczonego do zalesienia naniesionego na mapie stanowiącej integralną część decyzji o przeznaczeniu do zalesienia gruntów rolnych nr [...] z dnia [...].

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa przy sądowej kontroli zaskarżonej decyzji. Z tego też względu uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).