Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 114/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15zzs indeks 4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
article: art. 29 ust. 1 i ust. 5 pkt 1; art. 26 ust. 3 pkt 7; art. 34 ust. 2 i 6;
journal: Dz.U. 2020 poz 838
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia t.j.
article: art. 107 par 1 i 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej KGP) decyzją z [...] listopada 2020 r. utrzymał mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. (dalej "KWP") z [...] września 2020 r., orzekającą o odmowie wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej Pana S. S. (dalej "Skarżący").

Jako podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 29 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2020 r. poz. 838).

Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 20 lutego 2020 r. Skarżący złożył do KWP wniosek z o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Do wniosku dołączył m.in. orzeczenie lekarskie nr [...] i psychologiczne nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r., potwierdzające posiadanie zdolność psychofizyczną do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej oraz zaświadczenie o ukończeniu kursu "Kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej", przeprowadzonego przez Europejski Instytut Kształcenia Zawodowego "GROM" w N.

W toku postępowania, organ I instancji uzyskał informację, że strona nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym Ministerstwa Sprawiedliwości, jako osoba skazana oraz posiada nienaganną opinię Komendanta Miejskiego Policji w S.

Biorąc jednak pod uwagę, że wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] sierpnia 2017 r. sygn. akt [...], prawomocnym od dnia [...] sierpnia 2017 r. warunkowo umorzono na okres dwóch lat próby postępowanie karne wobec Skarżącego o czyny z art. 207 § 1 k.k., KWP złożył odwołania od przedłożonych przez Skarżącego orzeczeń lekarskiego i psychologicznego.

W wyniku tych rozpatrzenia odwołań w dniu 11 maja 2020 r. do organu wpłynęło ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., w którym upoważniona lekarz M. K. stwierdziła, że Skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. Natomiast z ostatecznego orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. upoważnionej psycholog A. S., także wynika, że Skarżący nie posiada zdolności do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej.

W tym stanie rzeczy KWP wydał decyzję o odmowie wpisu Skarżącego na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, na podstawie art. 29 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy o ochronie osób i mienia.

Od decyzji, strona wniosła odwołanie do Komendanta Głównego Policji.

Skarżący w odwołaniu zarzucił, że na badaniach w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w S. robi się z osoby zdrowej osobę niezrównoważoną psychicznie, nadużywającą alkoholu, chorą neurologicznie oraz mającą problem z ciśnieniem i poziomem cukru we krwi. Zdaniem Skarżącego było to spowodowane przekazaniem przez organ I instancji danych wrażliwych dotyczących zarzutu z art. 207 § 1 k.k., a nie rzeczywistym stanem zdrowia. Z uwagi na te nieprawidłowości została przez Skarżącego złożona skarga do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w W. oraz do Pełnomocnika Terenowego Rzecznika Praw Obywatelskich w K.

Strona wniosła zatem o pozytywne rozpatrzenie odwołania i wyznaczenie ponownych badań lekarskich i psychologicznych celem usunięcia wątpliwości co do posiadania zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej.

Komendant Główny Policji, po analizie materiałów postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, że odwołanie nie jest zasadne bowiem jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego Skarżący nie posiada obecnie zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony, o czym świadczą wydane w trybie odwoławczym orzeczenia: lekarskie nr [...] z dnia [...] kwietnia .2020 r. i psychologiczne nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r.

Organ II instancji wskazał, że orzeczenia te wiążą organy Policji, co do ustalenia skutków administracyjnoprawnych w sprawach dotyczących pracowników ochrony. Zgodnie bowiem z art. 34 ust. 6 ustawy o ochronie osób i mienia, orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne, a przepisy prawa nie przewidują możliwości ich wzruszenia w administracyjnym toku instancji. Eliminują one treść orzeczeń wydanych w I instancji, co oznacza, że strona nie może skutecznie powoływać się na pozytywne dla niej orzeczenia lekarskie i psychologiczne, wydane wcześniej. Ustawodawca wymaga przy tym, aby zdolność do wykonywania pracy w charakterze kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej ustalona została tak orzeczeniem lekarskim, jak i psychologicznym. Oznacza to, że organom Policji nie pozostawiono żadnego marginesu swobody w wyborze sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w przypadku ustalenia braku zdolności psychofizycznej danej osoby do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1478/15, Legalis nr 1383102).

Organ wyjaśnił, że dodatkową gwarancją rzetelności wydawanych orzeczeń jest przewidziany przez ustawę tryb wyłaniania osób uprawnionych do wykonywania badań lekarskich oraz system kontroli sprawowany przez wojewodę.

KGP przypomniał, że orzeczenia wydane w trybie odwoławczym, na podstawie art. 32 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia, są ostateczne, mają więc moc wiążącą w postępowaniu administracyjnym o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, a organy Policji nie mają możliwości ich weryfikacji, np. poprzez przeprowadzenie kolejnych badań lub dowodu z opinii biegłego. Są one niepodważalne. Powyższe stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, w sprawach wydanych na podstawie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Dlatego też KGP nie mógł przychylić się do wniosku strony i skierować jej na ponowne badania.

Ponadto zgodnie z art. 33 ust. 4 i art. 33a ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, do kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych, stosuje się przepisy art. 151 oraz 15j w/w ustawy o broni i amunicji. Przepisy te stanowią, m. in., że kontrolę taką przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia. Jak z powyższego wynika, ustawodawca nie nadał organom Policji uprawnień do kontroli lekarzy i psychologów, upoważnionych do wydawania orzeczeń w sprawach dotyczących zadań pracownika ochrony. Organy te nie są również uprawnione do oceny przyczyn, z powodu których lekarz lub psycholog orzekł o braku zdolności do wykonywania zadań pracownika ochrony, tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań cząstkowych, o których mowa w § 2 ust. 1 i § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2015 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o wpis lub posiadających wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2323, ze zm.), spowodowało taką, a nie inną treść orzeczenia. Organy Policji nie mają również kompetencji do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi w pierwszej i drugiej instancji, ani żadnego wpływu na zakres tych badań oraz na sposób ich przeprowadzania. Wiążą je natomiast orzeczenia ostateczne, które w rozpoznawanej sprawie stwierdziły, że Skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej.

Tym samym argumenty strony podniesione w odwołaniu (np. problem z nadużywaniem alkoholu przez drugiego z małżonków), nie usprawiedliwiają stosowania przemocy, czy to fizycznej, czy też psychicznej wobec innej osoby i nie mogły mieć więc znaczenia dla sposobu jej rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc się do zarzutu przekroczenia 30-dniowego terminu do złożenia odwołania od orzeczeń lekarskich przez organy Policji, KGP wyjaśnił, że organ I instancji w terminie złożył odwołania od przedłożonych przez Skarżącego orzeczeń.

Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie potrzymał swoje stanowisko zawarte w odwołaniu, ponownie podnosząc, że nie zgadza się z wydanymi orzeczeniami lekarskim i psychologicznym.

Ponadto w skardze zarzucił, że działania organów było niezgodne z Konstytucją i RODO bowiem doszło do udostępnienia jego danych wrażliwych z Krajowego Systemu Informacji Policji.

Jednocześnie wniósł o wyznaczenie w pobliżu swojego miejsca zamieszkania przeprowadzenia ponownego badania lekarskiego i psychologicznego w celu rozważenia wątpliwości o posiadaniu zdolność fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej.

Do skargi dołączono szereg dokumentów dotyczących m.in. dokumentację medyczną, pisma kierowane do Rzecznika Praw Obywatelskich i Urzędu Ochrony Danych Osobowych.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi.

Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących przeprowadzenia badań organ wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 4 zd. 2 ustawy o ochronie osób i mienia, kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich lub psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego, do którego Skarżący winien się zwrócić we wskazanym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne są sądami prawa a zatem zgodnie z art.134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jednakże rozpatrując sprawę z tego punktu widzenia Sąd nie znalazł uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 29 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy o ochronie osób i mienia. Zgodnie z przepisem art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy o ochronie osób i mienia, na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która m.in. posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła.

Jak wynika z akt sprawy Skarżący wystąpił do KWP w K. z wnioskiem o wpisanie go na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, do którego załączył m.in. pozytywne orzeczenie lekarskie i psychologiczne, stwierdzające jego zdolność do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej.

Zgodnie z art. 34 ust. 2 ww. ustawy od orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie osobie ubiegającej się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub posiadającej taki wpis, pracodawcy oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy.

KWP , korzystając z uprawnienia określonego w art. 34 ustawy o ochronie osób i mienia, złożył skutecznie odwołania od orzeczeń, lekarskiego i psychologicznego, przedłożonych przez Skarżącego. W wyniku tych odwołań zostały wydane ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] i ostateczne orzeczenie psychologiczne nr [...] stwierdzające, że Skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony. Orzeczenia te zostały wydane przez uprawnionego lekarza i psychologa i odpowiadają wymaganiom określonym w ustawie o ochronie osób i mienia. W myśl art. 34 ust. 6 ustawy o ochronie osób i mienia orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

Brak potwierdzenia posiadania zdolności fizycznej i psychologicznej, w przypadku wszczęcia postępowania odwoławczego określonego w treści art. 34 ustawy o ochronie osób i mienia, w świetle zapisów art. 29 ust. 5 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, wypełnia przesłankę obligatoryjnej odmowy wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. ( por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie z dnia 3 grudnia 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1376/20).

Przepis art. 29 ust. 5 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia stanowi, że odmowa wpisu na listę następuje w formie decyzji administracyjnej właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 7 ww. ustawy, tj.: nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań stwierdzonej orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła. Brak zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej stanowi obligatoryjną przesłankę do odmowy dokonania wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości wydania odmiennej decyzji w takim stanie faktycznym.

Zdaniem Sądu, skoro ustawodawca przewidział określoną procedurę weryfikacji orzeczenia lekarskiego i psychologicznego to skorzystanie z tej procedury w przypadku powzięcia wątpliwości, co do spełnienia przez wnoszącego wniosek przesłanki określonej treścią art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy o ochronie osób i mienia, jest w pełni uzasadnione.

W rozpoznawanej sprawie organy Policji wskazały, że powodem złożenia krytykowanych w skardze odwołań był fakt prawomocnego skazania Skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] sierpnia 2017 r. sygn. akt [...] o czyny z art. 207 § 1 k.k. (przestępstwo znęcania się), którym warunkowo umorzono na okres dwóch lat próby postępowanie karne wobec Skarżącego. Wbrew stanowisku Skarżącego dla Sądu jest oczywiste, że w takiej sytuacji organy Policji zasadnie uznały, że istnieje konieczność weryfikacji załączonych do wniosku orzeczeń lekarskiego i psychologicznego.

W tym aspekcie sprawy podkreślić należy, że zawód pracownika ochrony jest zawodem podlegającym reglamentacji administracyjnej, który mogą pełnić osoby o określonych wymogach, a jednym z nich jest posiadanie zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań, stwierdzonej orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła. Ponadto sam fakt uznania Skarżącego przez Sąd prawomocnym orzeczeniem za winnego popełnienia przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece - właśnie z uwagi na rodzaj czynu i rolę, jaką pełnić ma pracownik ochrony mienia - jest okolicznością istotną, która musi być właściwie zbadana w toku postępowania o wpis na listę pracowników ochrony fizycznej.

Biorąc powyższe pod uwagę, wniosek Skarżącego o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. Fakt, że Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organów orzekających w niniejszej sprawie nie stanowi o tym, by doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Wbrew twierdzeniom Skarżącego odwołania od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, zawierały uzasadnienie motywów, którymi kierował się organ I instancji, wnosząc o zweryfikowanie złożonych orzeczeń. Ponadto w aktach administracyjnych sprawy znajdują się także szczegółowe dokumenty z przebiegu badania lekarskiego i psychologicznego Skarżącego, które nie nasuwają żadnych wątpliwości co do ich wiarygodności i zgodności z wiedzą lekarską/psychologiczną a także z doświadczeniem życiowym.

Odnosząc się do zarzutów Skarżącego dotyczących braku uzasadnienia w orzeczeniu lekarskim i psychologicznym należy powtórzyć za organem, że przepisy prawa, w tym wzory orzeczenia lekarskiego i psychologicznego stanowiące załączniki do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o wpis lub posiadających wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej z dnia 21 grudnia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 2323) nie przewidują wymogu sporządzania uzasadnień do wydanych orzeczeń. Niezależnie od tego, jak już wyżej wspomniano w aktach administracyjnych znajdują się dokumenty dotyczące trybu przeprowadzenia tych badań, z których jasno wynika jakimi względami kierowały się osoby sporządzające te orzeczenia.

Natomiast podnoszone w skardze kwestie związane z danymi osobowymi oraz pismem Skarżącego skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich nie miały wpływu na ocenę prawidłowości wydanej decyzji o odmowie wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Sprawy te będą załatwiane niezależnie od tej skargi przez organy, do których zostały skierowane wnioski Skarżącego oraz w stosownym trybie postępowania, przyjętym w przepisach prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję, Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych.

Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne - stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest jednoznaczny, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne zaskarżonej decyzji.

W świetle powyższego, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Niniejszy wyrok został wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz związanych z nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.), dodanego na podstawie art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875) zmieniającej wyżej wymieniona ustawę z dniem 16 maja 2020 r.

Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.