Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2525/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6291 Nacjonalizacja przemysłu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 148  par. 3,  art. 24  par. 1  pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Tomasz Szmydt Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. J. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Zdrowia postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra Zdrowia z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Zdrowia z dnia [...] marca 1948 r. o przejęciu przedsiębiorstw uzdrowiskowych [...], [...] i [...] na własność Państwa (Monitor Polski Nr 30 poz. 111) (pkt 1) oraz odmawiające udostępnienia akt postępowania zakończonego ww. decyzją i wydania uwierzytelnionych kopii dokumentów znajdujących się w tych aktach (pkt 2).

Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Minister Zdrowia orzeczeniem z dnia [...] marca 1948 r. orzekł o przejęciu przedsiębiorstw uzdrowiskowych [...] (pkt a), [...] (pkt b) i [...] (pkt c) na własność Państwa.

Spółka "Z." Spółka z o.o. wnioskiem z dnia 15 października 2001 r. wystąpiła o stwierdzenie nieważności powyższego orzeczenia, w części dotyczącej przedsiębiorstwa "Z." Spółka z o.o.

Minister Zdrowia decyzją z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] stwierdził nieważność orzeczenia z dnia [...] marca 1948 r., uznając że wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...].

Na skutek skargi "U. [...]" S.A., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 2340/05, uchylił ww. decyzje z dnia [...] marca 2005 r. i [...] czerwca 2005 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że Minister Zdrowia prawidłowo przyjął, iż orzeczenie z dnia [...] marca 1948 r. wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, jednak nie ustalił, jaki był los składników majątkowych przejętych przez Państwo i czy nastąpiły w związku z tym nieodwracalne skutki prawne. Ponadto organ nie ustalił, czy w sprawie mają interes prawny także inne podmioty, a tym samym, kto ma przymiot strony w niniejszym postępowaniu.

Po ponownym rozpoznaniu wniosku Spółki "Z." Sp. z o.o. z dnia 15 października 2001 r. i uzupełnieniu materiału dowodowego m.in. o opinie biegłych geodetów wskazujące nieruchomości, które zostały przejęte orzeczeniem z dnia [...] marca 1948 r. oraz jaki jest ich stan własnościowy, a tym samym ustaleniu kręgu stron postępowania, Minister Zdrowia decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w pkt 1 stwierdził nieważność ww. orzeczenia w pkt c) dotyczącym przejęcia na własność Państwa przedsiębiorstwa uzdrowiskowego [...], z zastrzeżeniem pkt 2; w pkt 2 stwierdził, że orzeczenie z dnia [...] marca 1948 r. w pkt c) zostało wydane z naruszeniem prawa w zakresie przejęcia na własność Państwa nieruchomości położonych w miejscowości Z., gmina M., oznaczonych obecnie jako dz. ew. nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha.

Następnie Minister Zdrowia, po rozpoznaniu wniosków R. i K. W. i U. [...] S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] maja 2011 r. w pkt 1 uchylił decyzję z dnia [...] marca 2010 r. w pkt 1 stwierdzającym nieważność pkt c) orzeczenia z dnia [...] marca 1948 r., w części w jakiej dotyczy przejęcia na własność Państwa nieruchomości położonych w miejscowości Z., gmina M., oznaczonych obecnie jako dz. ew. nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha oraz nr [...] o pow. [...] ha; w pkt 2 stwierdził, że orzeczenie Ministra Zdrowia z dnia [...] marca 1948 r. w pkt c) wydane zostało z naruszeniem prawa w części dotyczącej przejęcia na własność Państwa działek o nr [...], [...] i [...]; w pkt 3 utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2010 r. w pozostałym zakresie.

Wyrokiem z dnia 3 listopada 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1187/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę "U. [...]" S.A. w K. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] maja 2011 r.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt I OSK 428/12 oddalił skargi kasacyjne Ministra Skarbu Państwa i "U. [...]" S.A. w K. od powyższego wyroku. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ nadzoru, związany wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartymi w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., ustalił jakie skutki wywołało orzeczenie z 1948 r., a tym samym i strony postępowania nadzorczego. W ponownym postępowaniu organ zapewnił stronom służące im prawa, gdyż zawiadomione o toczącym się postępowaniu nadzorczym miały możliwość wzięcia w nim czynnego udziału, z czego niektóre skorzystały.

Wnioskiem z dnia 6 marca 2013 r., uzupełnionym pismami z dnia 10 kwietnia 2013 r. i z dnia 9 maja 2013 r., A. J. wystąpiła o wznowienie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia [...] marca 1948 r. oraz udostępnienie akt postępowania zakończonego decyzją Ministra Zdrowia z dnia [...] maja 2011 r. i wydania uwierzytelnionej kopii opinii geodety z dnia [...] października 2009 r. oraz opinii uzupełniających z dnia 19 stycznia 2011 r., z dnia 28 lutego 2011 r. i z dnia 21 marca 2011 r. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że jest następcą prawnym M. J. - właściciela nieruchomości wymienionych w księgach gruntowych gminy katastralnej A. Lwh: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], które przejęte zostały na własność Państwa.

Minister Zdrowia postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267), powoływanej dalej jako "k.p.a.", w pkt 1 odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] maja 2011 r., natomiast w pkt 2, na podstawie art. 74 § 2 k.p.a., odmówił wnioskodawcy udostępnienia akt powyższego postępowania i wydania kserokopii dokumentów. Organ podał, że analiza zarówno wydanych w sprawie decyzji, jak również sporządzonej przez biegłego geodetę opinii nie pozwala na stwierdzenie, że A. J. przysługuje przymiot strony w postępowaniu nadzorczym prowadzonym przez Ministra, a dotyczącym stwierdzenia nieważności nacjonalizacji jedynie przedsiębiorstwa uzdrowiskowego [...], z pominięciem przedsiębiorstw uzdrowiskowych [...] i [...]. Organ podniósł, że działka nr [...], na którą wskazuje wnioskodawca, istotnie wymieniona została w decyzji Ministra Zdrowia z dnia [...] maja 2011 r., jednak z ustaleń poczynionych przez powołanego w sprawie biegłego geodetę wynika, że jako jej właściciel w księdze wieczystej nr [...] została wskazana Agencja [...]. Pozostałe Lwh wymienione we wniosku o wznowienie postępowania nie występują natomiast ani w opiniach biegłego geodety, ani też w wydanych w sprawie decyzjach. Powyższa opinia geodety sporządzona została w celu ustalenia, które dokładnie nieruchomości zostały przejęte na własność Państwa orzeczeniem z 1948 r., z uwagi na brak protokołu zdawczo-odbiorczego przedsiębiorstwa uzdrowiskowego [...]. Wobec powyższego i z uwagi na fakt, że z przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów również nie wynika, aby nieruchomości należące do M. J. zostały przejęte na rzecz Państwa, ani tym bardziej, że dokonano tego orzeczeniem Ministra Zdrowia z 1948 r., organ odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania. Mając na względzie, że wnioskodawca nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, organ odmówił jednocześnie uwzględnienia wniosku o udostępnienie akt sprawy oraz wydania z nich uwierzytelnionych kopii dokumentów.

Minister Zdrowia postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., po rozpoznaniu zażalenia A. J., utrzymał postanowienie z dnia [...] czerwca 2014 r. w mocy. Organ podzielił stanowisko organu I instancji co do braku po stronie wnioskodawczyni przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] maja 2011 r. i za niezasadne uznał oświadczenie pełnomocnika skarżącej, że nieruchomość gruntowa oznaczona jako dz. nr [...] była uprzednio oznaczona nr [...] i wpisana w księgach gruntowych gminy katastralnej A. Lwh [...], jako własność M. J. Organ podkreślił, że na potrzeby postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] maja 2011 r., powołany został biegły geodeta, który ustalił stosunki własnościowe dotyczące nieruchomości objętych orzeczeniem Ministra Zdrowia z dnia [...] marca 1948 r. Z opinii tej nie wynika, że orzeczeniem tym przejęta została własność M. J. Aktu własności M. J. do przedmiotowej nieruchomości nie przedstawiła również skarżaca. Brak po stronie wnioskodawczyni istnienia zobiektywizowanego interesu prawnego do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] maja 2011 r. skutkował również odmową udostępnienia akt tego postępowania oraz wydania z nich kopii dokumentów.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. J., wnosząc o uchylenie postanowienie I i II instancji i zarzucając organom naruszenie przepisów:

1) art. 28 k.p.a., art. 147 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 149 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 144 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sprawie; art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 74 § 2 k.p.a. poprzez ich zastosowanie oraz art. art. 6, 7, 8, 9, 10, 77, 80, 81 i art. 73 § 1 i 2 k.p.a. polegającego na: bezpodstawnym nieuznaniu skarżącej jako strony postępowania, mimo że ma ona i wykazała swój interes prawny we wznowieniu postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] maja 2011 r.; niewznowieniu postępowania pomimo zaistnienia przesłanek do jego wznowienia; nieuwzględnieniu wniosku o udostępnienie akt ww. postępowania; niezapewnieniu stronie faktycznego udziału w prowadzonym postępowaniu, nienależytym i niewyczerpującym informowaniu strony, błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, wydaniu zaskarżonego postanowienia bez zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz art. 124 § 2 k.p.a. w zakresie właściwego uzasadnienia postanowienia; art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez udział w postępowaniu odwoławczym tego samego pracownika organu, który brał udział w postępowaniu przed organem I instancji oraz podpisanie zaskarżonego postanowienia przez osobę nie będącą piastunem funkcji Ministra Zdrowia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2) art. 32 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), powoływanej dalej jako "Konstytucja RP", poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa w zakresie równego traktowania obywateli.

W uzasadnieniu skargi przywołano argumentację na poparcie powyższych zarzutów. Skarżąca wskazała ponadto, że z treści decyzji Ministra Zdrowia z dnia [...] maja 2011 r. wynika jednoznacznie, że przywołane w niej opinie geodety mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do ich zupełności, wobec czego kategoryczne powoływanie się w zaskarżonym postanowieniu na ich treść nie może stanowić powodu do odmowy A. J. przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ww. decyzją. Znamienne jest, że pomimo tego, że organ sam w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] czerwca 2013 r. przyznał, iż działka nr [...] istotnie została wymieniona w decyzji z dnia [...] maja 2011 r., to odnosząc się następnie do zarzutów złożonego przez skarżącą zażalenia, w zaskarżonym postanowieniu nie wyjaśnił, dlaczego fakt ten interpretuje w sposób dowolny przyjmując bezpodstawnie, że działka ta, stanowiąca przed dniem [...] marca 1948 r. własność M. J. – nie została przejęta na własność Państwa na mocy orzeczenia Ministra Zdrowia z dnia [...] marca 1948 r. Skarżąca wskazała, że jako następca prawny M. J. bezspornie ma interes prawny w niniejszym postępowaniu, jednak nie dysponuje kompletnymi dokumentami w tej sprawie, ponieważ te są w posiadaniu organu, który bezpodstawnie odmawia jej do nich dostępu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa w stopniu skutkującym ich uchyleniem.

Na wstępie wskazać należy, że każda decyzja ostateczna, zgodnie z zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.), podlega szczególnej ochronie w celu zapewnienia stabilności stosunków prawnych, co w konsekwencji stanowi ochronę praw nabytych adresatów tej decyzji. Z tego też względu wzruszenie decyzji ostatecznej może mieć miejsce jedynie w przypadkach ściśle określonych w przepisach prawnych - bez możliwości korzystania z wykładni rozszerzającej przy interpretacji tych przepisów.

Złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie obliguje organ do zbadania, czy łącznie zachodzą formalne przesłanki do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) tj. ustalenia, czy:

1. decyzja, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, jest ostateczna,

2. wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony,

3. podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów określonych w art. 148 § 1 i 2 k.p.a.,

4. żądanie wznowienia postępowania oparte jest na powołaniu wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. przyczyn wznowienia.

Wystąpienie łącznie wszystkich wymienionych przesłanek uprawnia organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), natomiast ich brak obliguje organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.).

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Rozstrzygnięcie odmawiające wznowienia postępowania wydaje się wtedy, gdy we wstępnej fazie postępowania wznowieniowego można jednoznacznie stwierdzić, że nie istnieją podstawy wznowienia.

Jak wynika z treści art. 147 k.p.a. z żądaniem wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może wystąpić tylko ta strona, która bez własnej winy nie brała udziału w sprawie, a więc na tym podmiocie spoczywa obowiązek wykazania, iż służył mu przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu zakończonym decyzją, którego dotyczy żądanie wznowienia postępowania.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został pogląd, iż jeżeli w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sposób ewidentny, nie budzący żadnej wątpliwości wynika, że wniosek składa podmiot nie będący stroną, organ wydaje postanowienie na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. o odmowie wznowienia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1332/09, LEX nr 737704).

Sytuacja taka miała miejsce w sprawie niniejszej, bowiem organ prawidłowo ustalił w oparciu o twierdzenia wniosku o wznowienie, pisma go uzupełniające oraz akta administracyjne niniejszej sprawy, że A. J. nie ma przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Ministra Zdrowia z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia [...] marca 1948 r.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest już pogląd, że strona postępowania nadzorczego jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki takiej decyzji.

Pojęcie interes prawny użyte w przepisie art. 28 k.p.a. oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Interes prawny - to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. Zatem o istnieniu interesu prawnego decydują - w myśl ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego - przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 1998 r. sygn. akt II SA 1390/98). Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza więc ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (podobnie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2002 r. sygn. akt IV SA 1132/00 oraz cyt. tam orzecznictwo i literatura).

W niniejszej sprawie A. J. we wniosku o wznowienie postępowania wskazała, że jest następcą prawnym M. J., będącego właścicielem nieruchomości wymienionych w dawnych księgach gruntowych gminy katastralnej A.: Lwh [...], Lwh [...], Lwh [...], Lwh [...], Lwh [...], Lwh [...] oraz Lwh [...], które zostały przejęte na własność Państwa. Pismem z dnia 25 marca 2013 r. organ wezwał skarżącą do wykazania swojego interesu prawnego w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] maja 2011 r. informując, że w aktach sprawy nie występują nieruchomości wskazane we wniosku. W odpowiedzi, skarżąca wskazała, że w przedmiotowej decyzji wymieniona jest nieruchomość gruntowa oznaczona nr [...], natomiast z posiadanych przez nią dokumentów wynika, że nieruchomość ta była uprzednio oznaczona nr [...] i wpisana w dawnych księgach gruntowych gminy katastralnej A. Lwh [...], na dowód czego przedłożono kopie mapy ewidencyjnej z wykazem zmian z dnia 3 października 2002 r. oraz mapy ewidencyjnej gruntów z dnia 8 sierpnia 2006 r. Nieruchomość ta stanowiła własność M. J. Skarżąca wskazała, że własność jej poprzednika prawnego stanowiły również nieruchomości położone w pobliżu dz. nr [...], wpisane w Lwh [...], [...] i [...]. Obecnie skarżąca wpisana jest jedynie w księdze wieczystej nr [...], jako właściciel działek nr [...], [...], [...], [...] (jedna z nich oznaczona jest na mapie ewidencji gruntów jako dz. nr [...]) przylegających do działki nr [...], objętej zaskarżoną decyzją.

Z powyższego, jak słusznie wskazał Minister Zdrowia, nie wypływa wniosek o posiadaniu przez skarżącą przymiotu strony w postępowaniu, którego dotyczy wniosek o wznowienie. Decyzja Ministra Zdrowia z dnia [...] maja 2011 r., jak również decyzja ją poprzedzająca, nie odnosi się bowiem w żaden sposób do nieruchomości wskazanych we wniosku strony, oznaczonych Lwh [...], Lwh [...], Lwh [...], Lwh [...], Lwh [...], Lwh [...] oraz Lwh [...]. Jak natomiast wynika z opinii sporządzonej w niniejszej sprawie przez uprawnionego geodetę mgr inż. B. W. z dnia 15 lipca 2009 r., działka nr [...] (która zdaniem skarżącej uprzednio oznaczona była nr [...] i wpisana była w dawnych księgach gruntowych gminy katastralnej A. Lwh [...]), oznaczona była uprzednio nr [...]. Do powyższej opinii załączona została ponadto mapa poregulacyjna z 1948 r. Gromady [...], z której wynika, że dz. nr [...], na którą powołuje się skarżąca nie została przejęta orzeczeniem z dnia [...] marca 1948 r., a jedynie graniczy z gruntami objętymi tym orzeczeniem Również z załączonej do pisma skarżącej z dnia 10 kwietnia 2013 r. (k-44 akt administracyjnych) mapy ewidencyjnej wynika, że m.in. z działki nr [...] powstała nie działka nr [...], ale dz. nr [...], która decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. nr [...] przejęta została na rzecz Skarbu Państwa – Agencji [...].

W tej sytuacji za niezasadne uznać należało zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Ministra Zdrowia, powołanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z których naruszeniem strona wiąże bezpodstawne nieuznanie jej jako strony postępowania, mimo że ma ona i wykazała swój interes prawny we wznowieniu postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] maja 2011 r.

W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego powołania się przez organ na ww. opinię, w sytuacji gdy z treści decyzji Ministra Zdrowia z dnia [...] maja 2011 r. wynika jednoznacznie, że przywołane w niej opinie geodety mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do ich zupełności, wskazać należy, że zarówno ww. opinie, jaki i sama decyzja z dnia [...] maja 2011 r. oceniane były zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 listopada 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1187/11, jak również przez Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt I OSK 428/12. W powołanym wyroku z dnia 3 listopada 2011 r. Sąd wskazał natomiast, że "biegły w kilku opiniach uzupełniających wyjaśniał stronom ich wątpliwości oraz stwierdzone rozbieżności, a wyjaśniania te należy uznać za racjonalne i prawidłowe, zwłaszcza co do sposobu numeracji parcel po dokonanym ich podziale w przeszłości. Przede wszystkim jednak istota sporu (przy zaledwie kliku działkach, które zostały wyodrębnione jako stanowiące przedmiot własności osób fizycznych i spółki jawnej) ogranicza się do ustalenia, czy granice działek ewidencyjnych według obecnych map i zapisów w ewidencji gruntów odpowiadają terytorialne granicom parceli, które stanowiły majątek nieruchomy przejętego uzdrowiska. Nie mają zatem w ocenie Sądu znaczenia te ewentualne niedokładności, które nie dotyczą działek nabytych przez osoby trzecie, bowiem co do zasady pozostałe nieruchomości w granicach przejętych orzeczeniem z dnia [...] marca 1948 r. stanowią własność Skarbu Państwa lub właściwej gminy niezależnie od ewentualnej wadliwej identyfikacji poszczególnych parceli gruntowych czy budowlanych". W orzeczeniu tym Sąd, opierając się na prawidłowo w jego ocenie sporządzone opinie geodety, przesądził że prócz działek nr ew. [...], [...], [...], [...] i [...] odnośnie do których wystąpiły nieodwracalne skutki prawne, pozostałe nieruchomości objęte orzeczeniem z dnia [...] marca 1948 r. nadal są własnością Państwa, ewentualnie gminy. Stosownie natomiast do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Za niezasadny Sąd uznał również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., jednakże z innych przyczyn niż wskazane przez organ w odpowiedzi na skargę. Zgodnie z treścią powyższego przepisu pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt I OPS 13/09 stwierdził, że art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania do osoby piastującej funkcję Głównego Geodety Kraju jako ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. Istotą tej uchwały jest jednak to, że osobą której nie dotyczy zakaz ponownego rozpatrzenia sprawy przez tę samą osobę jest wyłącznie piastun funkcji ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 czerwca 2010 r. sygn. akt I OSK 36/10, z dnia 22 października 2010 r. sygn. akt I OSK 1164/10; https://cbois.nsa.gov.pl). Przepis ten odnosi się natomiast do pracowników organu administracji publicznej, którzy z upoważnienia Ministra podpisują wydane w sprawie orzeczenia. W niniejszej sprawie zatem przepis ten nie mógł zostać naruszony, skoro postanowienie wydane w drugiej instancji podpisała inna osoba, niż ta, która podpisała postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r. W ocenie Sądu, bez znaczenia jest również to, kto brał udział w przygotowaniu projektu wydanego w sprawie orzeczenia. Nie ma bowiem możliwości dokonania oceny, jak projekt tego orzeczenia wyglądał pierwotnie i czy nie został całkowicie zmieniony przez osobę, która ostatecznie podpisała się pod wydanym w sprawie postanowieniem.

Wobec powyższego uznać należało, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak również postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa w stopniu skutkującym ich uchyleniem. Ustalenie bowiem przez organ braku choć jednej z przesłanek formalnych wniosku o wznowienie, w tym przypadku - braku przymiotu strony podmiotu składającego wniosek, powinno skutkować odmową wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.

Z powyższych względów Minister Zdrowia prawidłowo zastosował również przepis art. 74 § 2 k.p.a. Organ administracji ma bowiem obowiązek wydania postanowienia w trybie art. 74 § 2 k.p.a. wówczas, gdy uzna, że wnioskodawca nie jest stroną postępowania (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1081/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 199/09; https://cbois.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.