Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2175/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi P. S.A. w C. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia ... czerwca 2016 r. nr ... w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w Warszawie z [...] grudnia 2015 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia na "[...]" S.A. w [...] (dalej jako: "Spółka", "Skarżąca") obowiązku zwrotu kwoty 3 709 826,82 zł w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji wraz z odsetkami w wysokości określonej dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia dokonania zwrotu, Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania wywołanego niniejsza skargą.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Spółka obecnie wykonuje układ zatwierdzony przez Sąd, zaś wykonanie zaskarżonej decyzji poważnie utrudni realizację układu, co w konsekwencji doprowadzi do powstania niebezpieczeństwa uchylenia układu i likwidacji Skarżącej. Ponadto Spółka podniosła, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa.

Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że w dniu 2 października 2013 roku ogłoszono upadłość Spółki z możliwością zawarcia układu. W chwili obecnej Skarżąca realizuje układ zaspokajając wierzycieli układowych według planu spłat zatwierdzonego przez Sąd Rejonowy dla [...] we [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 roku o sygn. akt [...]. Zgodnie z planem spłat Spółka zobowiązana jest spłacać wierzycieli posiadających wierzytelności uznane na liście wierzytelności w terminach do:

1. 30 września 2016 r. (80% wierzytelności w łącznej wysokości 631 024, 62 zł);

2. 30 września 2021 r. (30% wierzytelności w łącznej wysokości 7 844 212,06 zł);

3. 30 września 2021 r. (20% wierzytelności w łącznej wysokości 3 979 346,79 zł);

4. 30 września 2021 r. (10% wierzytelności w łącznej wysokości 34 242 040,75 zł).

We wniosku o przyznanie prawa pomocy Spółka wskazała, że z działalności gospodarczej uzyskuje jedynie kwoty umożliwiające uiszczania rat układowych i nie ma możliwości uzyskania dodatkowych przychodów. Spółka oświadczyła, że w 2015 roku osiągnęła przychody w wysokości 23 690 880,57 zł i poniosła koszty ich uzyskania w wysokości 23 258 036,38 zł, natomiast wysokość rat układowych wyniosła 259 503,93 zł. Natomiast do września 2016 roku Skarżąca osiągnęła przychody w wysokości 16 982 787,70 zł i poniosła koszty ich uzyskania w wysokości 12 862 404,77 zł, zaś wysokość rat układowych wyniosła 921 319,56 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm.) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.).

Na wstępie Sąd podkreśla, że rozstrzygając kwestię wpadkową jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie jest uprawniony do dokonania oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zatem ustosunkowanie się do zarzutów skargi zmierzające do zakwestionowania wydanego przez organ administracyjny rozstrzygnięcia, jest na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie niedopuszczalne (postanowienie NSA z 3 lipca 2014 r., o sygn. akt II OZ 661/14 dostępny na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak inne przywołane w postanowieniu orzeczenia).

Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 NSA stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06).

Podkreślenia wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt II OZ 750/05).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności zauważyć należy, że w świetle powołanego wyżej przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze merytoryczne zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji, tj. jej sprzeczności z przepisami prawa. Podkreślenia bowiem wymaga, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego. Niedopuszczalne zatem jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku na podstawie przekonania Skarżącej o wadliwości danego rozstrzygnięcia.

Sąd uznał, że przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie. Spółka uprawdopodobniła w wystarczający sposób, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Z załączonych dokumentów wynika, że Spółka zobowiązana jest do realizacji postanowień układu, które w zestawieniu z jej przychodami stanowią dla niej znaczne obciążenie finansowe. Wobec powyższego należy uznać, że tak znaczne obciążenie Spółki, które zostało na nią nałożone decyzją organu I instancji, może spowodować problem z realizacją podstawowych postanowień układu, a co za tym idzie do jego niewykonania. W takim stanie rzeczy uznać należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagraża zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, co stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a..

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.