Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 432/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1 i ust. 3, art. 22 ust. 2 i 3, art. 26 ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 15 zzs4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi D.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieuzupełnienie przez przewoźnika danych w zgłoszeniu przewozu towaru oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] listopada 2018 r. o godz. 11:00, na byłym drogowym przejściu granicznym w [...], funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej zatrzymali do kontroli drogowej zestaw samochodowy o nr rej. [...], którym wykonywany był przewóz drogowy towaru przez przewoźnika D.W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą - Usługi [...], kierowany przez Z.N. Powyższym środkiem transportowym przewożono z Niemiec do Polski oleje silnikowe, smarowe o masie 13141 kg, klasyfikowane do kodu [...] oraz preparaty smarowe o masie 6710 kg, klasyfikowane do kodu [...] do odbiorcy towaru – B. W toku kontroli kierujący w/w zestawem przedstawił numer referencyjny [...]. Po sprawdzeniu w systemie monitorowania drogowego przewozów towarów i porównaniu ich z danymi w dokumentach przewozowych, stwierdzono nieprawidłowości w systemie SENT polegające na braku wszystkich danych, do których wypełnienia zobowiązany był przewoźnik (przewoźnik nie uzupełnił w zgłoszeniu danych, o których mowa w art. 6 ust.3 pkt. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz.U. z 2018 r., poz. 2332 ze zm., dalej: ustawa SENT).

Na powyższą okoliczność [...] listopada 2018 r., sporządzono protokół z kontroli nr [...]. Kierowca odmówił podpisania protokołu, potwierdzając jedynie jego odbiór.

Naczelnik Urzędu Celno- Skarbowego, postanowieniem z [...] lutego 2019 r., nr [...] wszczął postępowanie wobec D.W., w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za nieuzupełnienie przez przewoźnika danych w zgłoszeniu przewozu towarów [...], zgodnie z przepisem art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy SENT. Organ I instancji jako dowód w sprawie dopuścił protokół z kontroli nr [...] wraz z załącznikami.

Pismem z [...] lutego 2019 r. D.W. wniósł o umorzenie postępowania i z ostrożności procesowej w przypadku braku podstaw do umorzenia postępowania na mocy art. 22a ust.2 ustawy SENT o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej ze względu na trudną sytuację finansową jego przedsiębiorstwa.

Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego pismem z [...] marca 2019 r. wezwał stronę do sprecyzowania wniosku o umorzenie postępowania oraz przedstawienie stosownych dokumentów wraz z dowodami potwierdzających trudną sytuację finansową przedsiębiorstwa.

Organ I instancji pismem z [...] marca 2019 r., zwrócił się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z wnioskiem o podanie informacji o podatniku w zakresie zobowiązań wobec organu, składanych deklaracji i innych wniosków w zakresie spłat zobowiązań podatkowych oraz sytuacji finansowej. Kolejnym pismem z dnia [...] marca 2019 r., organ I instancji zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o informację w zakresie wywiązywania się D.W. z obowiązków wynikających z ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Naczelnik Urzędu Skarbowego za pismem z [...].03.2019 r. przekazał żądane informacje. Zakład Ubezpieczeń Społecznych pismem z [...].05.2019 r. przekazał żądane informacje.

Decyzją z [...].06.2019 r., nr [...], organ I instancji nałożył na D.W. karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za nieuzupełnienie przez przewoźnika danych w zgłoszeniu przewozu towarów [...], zgodnie z przepisem art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy SENT.

Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o: uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania ze względu na fakt braku podstaw do nałożenia kary pieniężnej, jednakże w przypadku stwierdzenia przez organ II administracji, iż ziściły się przesłanki z art. 22 ust.2 w/w ustawy, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz odstąpienie od wymierzenia kary na mocy art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Odwołujący wniósł także o przeprowadzenie dowodu z bilansu z księgi za okres od stycznia do maja 2019 r., jako dokumentujący złą sytuację majątkową w okresie od stycznia 2019 r. do końca maja 2019 r.

Decyzją z [...] lipca 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: organ odwoławczy), utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.

Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, że ustawa SENT określa między innymi odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, kierującego środkiem transportu. Przepis art. 3 ust. 1 tej ustawy określa elementy, z których składa się system monitorowania, którym objęty jest przewóz towarów. System ten obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania oraz kontrolę realizacji obowiązków, wynikających z ustawy. W art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy przedstawiono katalog towarów, wraz z określającymi je pozycjami Nomenklatury Scalonej (CN) które podlegają monitorowaniu jeżeli masa brutto przesyłki towarów objętych tymi pozycjami przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów. Do tego katalogu należą m.in. paliwa silnikowe i ich pochodne, paliwa opałowe, oleje smarowe i inne preparaty smarowe, w tym również przewożony kontrolowanym pojazdem towar: oleje silnikowe, smarowe w ilości 13141kg, klasyfikowane do kodu [...] oraz preparaty smarowe w ilości 6710 kg klasyfikowane do kodu [...]. Norma prawna zawarta w art. 6 ww. ustawy, określa obowiązki podmiotu odbierającego oraz przewoźnika w przypadku przewozu towarów na terytorium kraju rozpoczynającym się w państwie członkowskim albo państwie trzecim. W tej sytuacji, w' związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym towarów podmiot zdefiniowany, jako podmiot odbierający jest obowiązany przesłać do rejestru, przed wjazdem na terytorium kraju towarów, zgłoszenie przewozu, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Przewoźnik zaś, zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, powinien przed rozpoczęciem przewozu na terytorium kraju po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie przewozu towarów dokonane przez podmiot odbierający o następujące dane: a. dane przewoźnika obejmujące: -imię i nazwisko albo nazwę, -adres zamieszkania albo siedziby, b. numer identyfikacji podatkowej albo numer za pomocą, którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej, c. numery rejestracyjne środka transportu, d. miejsce i data rozpoczęcia przewozu na terytorium kraju, e. planowaną datę zakończenia przewozu towarów, f. numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, o ile są wymagane, g. numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi, h. numer lokalizatora lub numer urządzenia Przewóz towarów podlega kontroli, o której mowa w art. 13 ww. ustawy, polegającej na sprawdzeniu przestrzegania obowiązków w zakresie: dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia; zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym; posiadania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust.7. Kontrola obejmuje weryfikacje danych zawartych w dokumentach okazywanych przez kierującego, dokonanie oględzin towaru, w tym pobieranie próbki towaru oraz weryfikacje wskazań lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji. Uprawnionymi do przeprowadzania kontroli przewozu towarów są funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej (art. 13 ust 3 omawianej ustawy). W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości kontrolujący sporządza protokół. Na podstawie art. 22 ust.2 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust.4 i art. 6 ust.3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Karę pieniężną nakłada naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy dla miejsca kontroli przewozu towarów (art. 26 ust 2 omawianej ustawy). W realiach rozpoznawanej sprawy organ I instancji, wydając decyzję uwzględnił okoliczności faktyczne ustalone bezpośrednio podczas kontroli, z których wynika, iż funkcjonariusze Celno-Skarbowi w dniu [...].11.2018 r. przeprowadzili kontrolę środka przewozowego marki [...] o nr rej. [...], którym wykonywany był przewóz drogowy z Niemiec do Polski. Przewoźnik – D.W., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą - Usługi [...] przewoził towar: oleje silnikowe, smarowe o masie 13141 kg, klasyfikowany do kodu [...] oraz preparaty smarowe o masie 6710 kg, klasyfikowany do kodu [...] do odbiorcy towaru " B.

W toku kontroli kierujący w/w zestawem przedstawił numer referencyjny [...], CMR nr [...] z dnia [...].11.2018 r., licencję nr [...], dok. rejestracyjne ciągnika siodłowego i naczepy, list załadunkowy. Po sprawdzeniu w systemie monitorowania drogowego przewozów towarów i porównaniu ich z danymi w dokumentach przewozowych, stwierdzono nieprawidłowości w systemie SENT, polegające na braku wszystkich danych, do których wypełnienia zobowiązany był przewoźnik, czyli przewoźnik nie uzupełnił w zgłoszeniu danych, o których mowa w art. 6 ust. 3 pkt. 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli. Na powyższą okoliczność w [...].11.2018 r., sporządzono protokół z kontroli nr [...]. Zatem Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego wydając zaskarżoną decyzję oparł się wyłącznie i w całości na ustalonym stanie faktycznym sprawy, z którego wynika, iż zatrzymany do kontroli zestaw samochodowy, w momencie wszczęcia czynności kontrolnych, które miało miejsce [...].11.2018 r. o godz. 11:00 na byłym przejściu granicznym w [...] był zgłoszony do rejestru SENT, zgłoszenie to jednak nie zostało przed wjazdem na terytorium RP uzupełnione o dane, do uzupełnienia których zobowiązany był przewoźnik. Świadczy o tym niezbicie wydruk zgłoszenia SENT [...], wykonany przez kontrolujących w momencie wszczęcia kontroli o godzinie 11.05. Przewoźnik uzupełnił brakujące dane w dniu [...].11.2018r. o godz. 12.20 (wydruk zgłoszenia SENT [...] wykonany przez kontrolujących o godzinie 12.55), przed zakończeniem kontroli w dniu [...].11.2018 r. o godz. 13.30.

Organ odwoławczy odnosząc się do podniesionego przez stronę zarzutu naruszenia art. 22 ust. 2 ustawy SENT z uwagi na fakt uzupełnienia zgłoszenia podczas kontroli, wyjaśnił, iż zgodnie z powyżej wskazaną normą wynikającą z art. 6 ust.3 przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju uzupełnić zgłoszenie o wymagane dane. Zatem uzupełnienie danych w zgłoszeniu SENT podczas trwania kontroli, jeszcze przed jej zakończeniem, nie oznacza, że przewoźnik wywiązał się z tego obowiązku, tj. przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, bowiem przewóz na terytorium kraju rozpoczyna się z chwilą przekroczenia granicy RP. Stanowisko strony w kwestii braku podstawy faktycznej i prawnej do nałożenia przez organ kary pieniężnej poprzez uzupełnienie zgłoszenia podczas kontroli, nie potwierdza wskazany w odwołaniu wyrok WSA w Warszawie z dnia 17.01.2019r. o sygn. akt VIII SA/Wa 750/18, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 26.01.2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17.01.2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 750/18, wyrokiem z 26.02.2020 r. o sygn. akt II GSK 415/19 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W tej sytuacji organ I instancji zasadnie uznał, że zaistniały podstawy do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust.2 ustawy SENT, zgodnie z którym w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3 na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.

Organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 22 ust. 3 ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. W art. 26 ust. 3 ustawy SENT zostały wymienione enumeratywnie dodatkowe kryteria i warunki odstąpienia od nałożenia kary, które należy wziąć pod uwagę w przypadku uprzedniego stwierdzenia, że zachodzą przesłanki z art. 22 ust. 3 SENT. Organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FSK 3478/18 (opubl. Lex) wskazano, że "kwestia odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej powinna być przedmiotem analizy w ramach postępowania zmierzającego do nałożenia kary - stanowi ona drugi etap ustaleń organu, po stwierdzeniu, że do naruszenia prawa doszło. Nie chodzi tu jednak o prowadzenie postępowania analogicznego, jak postępowanie zmierzające do umorzenia zaległości podatkowej. Mimo zbieżności przesłanek każde z nich ma bowiem odmienną podstawę prawną (art. 24 ust. 3 ustawy o SENT i art. 67a O.p.). Nie można też tracić z pola widzenia, że zgodnie z art. 26 ust. 5 ustawy o SENT, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy O.p. Oznacza to, że kara pieniężna nałożona na podstawie ustawy o SENT (od nałożenia której nie odstąpiono) może być umorzona na podstawie art. 67a O.p. w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy o SENT. Stąd wniosek, że w ramach postępowania w sprawie nałożenia kary, podczas analizy kwestii dopuszczalności odstąpienia od nałożenia kary, organ nie musi gromadzić dowodów na okoliczność sytuacji finansowej, majątkowej, itp. ukaranego w takim zakresie, w jakim czyni to prowadząc postępowanie na podstawie art. 67a O.p. Konieczne i wystarczające będzie tu odwołanie się do okoliczności znanych organowi w dacie orzekania (np. informacji powziętych od strony lub znanych organowi z urzędu)". Z wyżej przywołanych przepisów wynika, że ocena zasadności nałożenia kary pieniężnej składa się z dwóch elementów, czyli badania naruszenia obowiązków przewidzianych w ustawie, uzasadniających nałożenie kary pieniężnej oraz analizy ustawowych przesłanek odstąpienia od jej wymierzenia.

Strona pismem z [...].02.2019 r. wystąpiła z wnioskiem o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej powołując się w piśmie na trudną sytuację finansową prowadzonego przedsiębiorstwa. Mając na uwadze wniosek strony Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego wezwaniem z [...].03.2019 r. wezwał stronę do sprecyzowania wniosku o umorzenie postępowania oraz przedstawienie stosownych dokumentów wraz z dowodami potwierdzającymi trudną sytuację finansową przedsiębiorstwa. Mimo wezwania przez organ I instancji strona nie przedłożyła żądanych dokumentów. Przewoźnik w odwołaniu ponownie wskazał na trudną sytuację finansową przedsiębiorstwa i wskazał, iż nałożenie kary finansowej w wysokości 10000 zł. może doprowadzić do utraty płynności finansowej, przekładając podpisany przez D.W. bilans z księgi za okres 2019-01-[...] - 2019-05-[...] (1 karta).

Odnosząc się do powyższego organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie niewątpliwie stwierdzona nieprawidłowość polegała na tym, iż strona będąca w sprawie przewoźnikiem, nie uzupełniła danych w zgłoszeniu przewozu [...] (nie podała żadnych danych), co stanowiło naruszenie art. 6 ust.3 pkt. 1 ustawy SENT . Tak jak wskazał organ I instancji w zaskarżonej decyzji, iż zgodnie z powyżej wskazaną normą wynikającą z art. 6 ust. 3 przewoźnik był obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju uzupełnić zgłoszenie o wymagane dane. Przewoźnik nie wywiązał się z tego obowiązku, tj. przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, który rozpoczyna się z chwilą przekroczenia granicy RP, nie uzupełnił zgłoszenia przewozu [...]. Podkreślić należy, iż istota monitorowania przewozu towarów wrażliwych opiera się na prawidłowej rejestracji przewozów w systemie SENT. Zauważyć wypada, że zagrożenie karą pieniężną niedopełnienia obowiązków przez każdego uczestnika "łańcucha dostaw" nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że ustawa realizuje "cele fiskalne". Kara pieniężna określona między innymi w art. 22 ust. 2 ustawy SENT nie wynika ze stosunków publicznoprawnych. Ewentualny obowiązek uiszczenia kary pieniężnej określonej w ustawie nie jest bowiem następstwem realizacji przepisów, a jest wynikiem ich naruszenia. Przewidziane w ustawie sankcje administracyjne mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów- negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w przypadku naruszenia obowiązków wynikających z dyrektyw administracyjnych. W tej perspektywie stanowi przejaw pewnego interwencjonizmu państwowego w sferę (szczelność systemu podatkowego), która została uznana przez ustawodawcę za szczególnie istotną i ma zagwarantować należyte prowadzenie działalności gospodarczej (por. wyrok NSA sygn. akt II GSK 976/09 z dnia 1X11.2010r., opubl. Na stronie internetowej nsa.gov.pl). W wyroku NSA sygn. akt. II GSK 220/20 z dnia 18.05.2020r. (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) wskazano, że "celem ustawy o SENT jest ochrona legalnego handlu towarami uznanymi przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwienie walki z "szarą strefą" oraz ograniczenie uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach (VAT i akcyza), a także zwiększenie skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Celem tym nie jest zaś zwiększanie dochodów budżetu państwa z tytułu kar nakładanych na podmioty działające w sposób legalny, dopuszczających się uchybień formalnych czy też oczywistych omyłek, związanych między innymi z wątpliwościami dotyczącymi wykładni i stosowania przepisów ustawy o SENT". W niniejszej sprawie, jak wyżej wykazano, sytuacja, która doprowadziła do naruszenia przepisów ustawy o SENT nie była omyłką związaną z wątpliwościami wykładni przepisów omawianej ustawy, a także nie wiązała się z wątpliwościami dotyczącymi stosowania przepisów tego aktu prawnego. Jak wskazano w wyżej cytowanym wyroku NSA, że "w orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że w ustawie SENT ustawodawca nie wyposażył organu w możliwość miarkowania kar ani ich zmieniania w zależności od tzw. uznania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2019r., sygn. akt II FSK 3478/18). Tym niemniej uznanie administracyjne znajduje zastosowanie przy ocenie zaistnienia przesłanek do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na charakter prawny instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wprowadzonej przez ustawodawcę w art. 24 ust. 3 ustawy SENT. Niewątpliwie instytucja ta, towarzysząca przepisom ustanawiającym kompetencje organów do nakładania takich kar, jest wyrazem tendencji ustawodawcy do łagodzenia odpowiedzialności administracyjnoprawnej. Odpowiednikiem administracyjnoprawnego odstąpienia od nałożenia kary jest w prawie karnym instytucja darowania kary (P. Gensikowski, Odstąpienie od wymierzenia kary w polskim prawie karnym, Warszawa 2011, lex/el). Wymaga ono uprzedniego ustalenia, że doszło do naruszenia prawa, a następnie - przy niezmienionej negatywnej ocenie popełnionego czynu - stwierdzenia niecelowości ukarania sprawcy (L. Gardocki, Prawo karne, Warszawa 2017, s. 189). Taki sam charakter przypisać należy odstąpieniu od wymierzenia kary pieniężnej (A. Krawczyk [w:] Z. Kmieciak, W. Chróścielewski (red.). Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, s. 971). Ocena, czy ukaranie karą pieniężnej jest w konkretnym przypadku celowe, czy też nie, jest niewątpliwie kwestią uznania administracyjnego. O niecelowości ukarania sprawcy, a zatem - o potrzebie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, mogą przesądzać różne okoliczności, w tym przyczyny, z jakich doszło do naruszenia prawa. Chodzi oczywiście o takie przyczyny, które mieszczą się ustawowych ramach "przypadków uzasadnionych ważn5Tn interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym". Jak wyżej wskazano, instytucja odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 22 ust. 3 ustawy SENT, oparta jest na tzw. uznaniu administracyjnym. W przywołanej regulacji ustawodawca posłużył się pojęciami niedookreślonymi "ważnym interesem przewoźnika" lub "interesem publicznym", jako materialnoprawnymi przesłankami, będącymi podstawą do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Użyty łącznik "lub" wskazuje, że do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wystarczy zaistnienie jednej z ww. przesłanek. "Ogólną dyrektywą interpretacyjną w stosunku do tych pojęć jest uznanie wyjątkowości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Ważnego interesu przewoźnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Niewątpliwie nadzwyczajne, losowe sytuacje jak utrata możliwości wywiązania się z zobowiązań, utrata możliwości zarobkowania, trudności finansowe, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin skutkujące brakiem możliwości uregulowania nałożonej kary, przesądzają o wystąpieniu ważnego interesu przewoźnika. Pojęcie "ważny interes przewoźnika" należy interpretować analogicznie do "ważnego interesu podatnika", o jakim stanowi art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900; dale] "O.p."). Pojęcia tego nie należy ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona postępowania nie miała wpływu. Ważny interes podatnika (przewoźnika) to również sytuacja ekonomiczna, życiowa, możliwość zarobkowania itp. Z kolei zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się, że interes publiczny to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy (por. wyroki NSA z 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II GSK 360/19, z 22 stycznia 2020 r. sygn. akt II GSK 629/19, z 7 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 1696/19)" - por. wyrok NSA sygn. akt II GSK 220/20 z 18.05.2020r. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego, w postanowieniu o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiotowej sprawie, Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego poinformował przewoźnika o instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wynikającej z art. 22 ust. 3 ustawy SENT oraz powiadomił stronę o możliwości przedstawienia dokumentów, które mogłyby stanowić podstawę do ewentualnego zastosowania powołanego przepisu w rozpatrywanej sprawie. Strona pismem z [...].02.2019 r. wystąpiła z wnioskiem o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej powołując się w piśmie na trudną sytuację finansową prowadzonego przedsiębiorstwa. Mając na uwadze wniosek Strony Naczelnik Urzędu Celno- Skarbowego wezwaniem z dnia [...].03.2019 r., wezwał stronę do sprecyzowania wniosku o umorzenie postępowania oraz przedstawienie stosownych dokumentów wraz z dowodami potwierdzającymi trudną sytuację finansową przedsiębiorstwa. Mimo wezwania przez organ I instancji strona nie przedłożyła takich dokumentów. Przewoźnik w odwołaniu z dnia [...].07.2019 r. ponownie wskazał na trudną sytuację finansową przedsiębiorstwa i wskazał, iż nałożenie kary finansowej w wysokości 10.000 zł może doprowadzić do utraty płynności finansowej, przekładając podpisany przez pana D.W. bilans z księgi za okres 2019-01-[...] -2019-05-[...] (1 karta).

Odnosząc się do możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej organ odwoławczy wyjaśnił, że "ważny interes dłużnika" występuje wtedy, kiedy obniżają się znacznie zdolności płatnicze, spowodowane przede wszystkim zdarzeniami losowymi takimi jak: powódź, pożar, susza itd. Przy czym pojęcia "ważnego interesu dłużnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie dochodzonej należności pieniężnej, gdyż pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym również sytuację ekonomiczną dłużnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów i wydatków. Pomimo, że wymaga ono ustalenia sytuacji majątkowej dłużnika oraz skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla niego i dla rodziny, to trzeba mieć też na uwadze, że względy społeczne wymagają, żeby zobowiązania były realizowane, a zobowiązany nie był pochopnie z nich zwalniany. Jak wyżej wskazano, przewoźnik w toku postępowania wskazywał na trudne warunki finansowe, ale nie przedstawił dokumentów potwierdzających jego sytuację ekonomiczną, zatem organ I instancji z urzędu podjął działania, aby uzyskać dokumenty, świadczące o sytuacji ekonomicznej strony oraz dokonał analizy tych dokumentów. Na podstawie informacji pozyskanej z Urzędu Skarbowego, za pismem nr [...] z dnia [...].03.2019r. oraz z ZUS, za pismem nr [...] z dnia [...].05.2019r., organ I instancji ustalił, iż na dzień sporządzenia informacji strona: nie posiadała zaległości podatkowych, w latach 2016- 2019 nie występowała z wnioskiem o przyznanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych oraz nie jest prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne. W 2016 r. strona osiągnęła przychód w wysokości: 840.167,22 zł, poniosła koszty w wysokości: 822.890,60 zł oraz osiągnęła dochód w wysokości: 17.276,62 zł. W 2017r. strona osiągnęła przychód w wysokości: 926.016,92 zł, poniosła koszty w wysokości: 890.247,83 zł oraz osiągnęła dochód w wysokości: 35.769,09 zł. W 2018 r. strona osiągnęła przychód w wysokości: 1.122.365,15 zł, poniosła koszty w wysokości: 1.072.624,76 zł oraz osiągnęła dochód w wysokości: 49.740,39 zł. W latach 2018 - 2019r. firma dokonała zakupu środków trwałych VAT -7x na kwotę 127.251,00 zł. (wykaz informacji o czynnościach majątkowych przekazany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego). Ponadto strona posiada samochód osobowy [...], rok produkcji 2007 oraz trzy naczepy [...] wyprodukowane w latach: 2015, 2016 i 2019, nabyte przez stronę w roku 2016, 2018 i 2019. Fakt zwiększania taboru samochodowego w ocenie organu wskazuje na pozytywną tendencją w rozwoju firmy, której przedmiotem działalności jest towarowy transport drogowy. Ponadto z pisma z ZUS, wynikało, iż ww. przedsiębiorca: na dzień [...].05.2019r. nie posiadał zaległości z tytułu składek (pismo z dnia [...].05.2019r. nr [...]). Organ I instancji ustalił również, iż w latach 2017-2018 D.W., był beneficjentem pomocy de minimis w sektorze transportu drogowego na łączną kwotę 3.562,40 zł tj.831,69 EURO ( gwarancja bankowa), co potwierdza wydruk z [...].06.2019 r., z programu SUDOP.

Z przedłożonego przez D.W. bilansu z księgi za okres 2019-01-[...] - 2019-05-[...] wynika, że przychód ze sprzedaży towarów i usług wyniósł 434.832,70 zł, wydatki łącznie to kwota 759.379,38.zł. Trzeba jednak podkreślić, że wykazanie straty w prowadzonej działalności nie jest samodzielną okolicznością, która mogłaby przemawiać za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. Strata stanowi jedynie różnicę pomiędzy przychodem osiągniętym w danym roku podatkowym a kosztami jego uzyskania. Wskazane straty nie przedkłada się jednak na stwierdzenie, że podatnik nie dysponuje środkami finansowymi czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją kary pieniężnej.

Podsumowując organ stwierdził, że zapłata kary pieniężnej nałożonej przez organ I instancji w kwocie 10.000,00 zł nie spowoduje drastycznego pogorszenia sytuacji finansowej strony w taki sposób, aby była ona zmuszona do wyzbycia się majątku trwałego lub brakowało jej środków na bieżącą działalność gospodarczą. Zdaniem organu okoliczności niniejszej sprawy nie wskazują także, aby nałożenie kary miało doprowadzić do upadłości i likwidacji firmy skarżącego, a w konsekwencji pozbawiłoby go źródła zarobkowania, co ewentualnie zmusiłoby o zwrócenie się o pomoc finansową do państwa. W ocenie organu nie wystąpiły także inne istotne przesłanki, które dawałyby organom uprawnienie do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na interes publiczny.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi D.W. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. (dalej: WSA). Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 22 ust 3. ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie mimo istnienia uzasadnionych przesłanek do jego zastosowania co miało istotny wpływ na treść decyzji,

2. art. 22 ust. 2 ustawy SENT poprzez jego błędne zastosowanie i nałożenie na skarżącego kary pieniężnej, pomimo faktu uzupełnienia zgłoszenia podczas kontroli (przeprowadzonej na przejściu granicznym), podczas gdy (jak słusznie orzekł WSA w Warszawie w wyroku z 17 stycznia 2019 r. VIII SA/Wa 750/18) wykładnia językowa ww. przepisu nie uzasadnia stanowiska, że karze pieniężnej podlega przewoźnik, który przed rozpoczęciem przewozu towaru nie uzupełni zgłoszenia, zdaniem WSA w Warszawie z treści art. 22 ust. 2 ustawy o SENT nie wynika bowiem, że uzupełnienia zgłoszenia nie można dokonać w toku kontroli, aby uniknąć ciężaru stosownej kary pieniężnej co miało istotny wpływ na treść decyzji,

3. art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie mimo ziszczenia się przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej co miało istotny wpływ na treść decyzji,

4. art. 121 § 1 w związku z art. 124 O.p. poprzez wprowadzenie w błąd skarżącego, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w u z dnia 17 stycznia 2019 r. VIII SA/Wa 750/18 został uchylony z przyczyn merytorycznych a przemilczenie faktu, iż jedyną przyczyną uchylenia ww. wyroku był błąd w osobie pełnomocnika. Co istotne organ II instancji na ww. uchyleniu wyroku oparł to, iż zaistniały przesłanki do nałożenia kary nie odnosząc się w żaden sposób do przedstawionej wykładni językowej,

5. art. 121 § 1 O.p. poprzez dokonanie kontroli na przejściu granicznym a przez to nie dając skarżącemu szans na to aby bezpośrednio po przekroczeniu granicy dokonać uzupełnienia zgłoszenia co miało istotny wpływ na treść decyzji.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, a także zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Celem ustawy SENT jest zapewnienie skutecznej kontroli przewozu towarów określonych tą ustawą oraz określenie zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tych towarów. Powołanym aktem wprowadzono również odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z przewozem towarów, podmiotów zobowiązanych: podmiotu wysyłającego, przewoźnika i kierującego środkiem transportu oraz podmiotu odbierającego. W ustawie przyjęto (art. 4), że środkiem technicznym służącym monitorowaniu drogowego przewozu towarów jest rejestr zgłoszeń, zwany dalej w ustawie "rejestrem". Jest on prowadzony w systemie teleinformatycznym i gromadzi dane zawarte w zgłoszeniach, uzupełnieniach zgłoszeń i ich aktualizacjach oraz dotyczące przeprowadzonych kontroli. Rejestr prowadzi Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

W myśl art. 2 pkt 8 ustawy SENT przewoźnik to osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, prowadząca działalność gospodarczą, wykonująca przewóz towarów.

Przedmiotem przewozu poddanego kontroli przez funkcjonariuszy celno – skarbowych były w rozpoznawanej sprawie oleje silnikowe, smarowe o masie 13141 kg, klasyfikowane do kodu [...], które zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1f ustawy SENT podlegają systemowi monitorowania przewozu.

W przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego albo z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju podmiot odbierający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi (art. 6 ust. 1 ustawy SENT). Przewoźnik jest natomiast obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o: a) dane przewoźnika obejmujące: imię i nazwisko albo nazwę, adres zamieszkania albo siedziby, b) numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej, c) numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, d) miejsce i datę rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju, e) planowaną datę zakończenia przewozu towaru, f) numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, o ile są wymagane, g) numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi, h) numer lokalizatora albo numer urządzenia (art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy SENT).

Przepis art. 22 ust. 2 ustawy SENT przewiduje, że w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Z kolei zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 -2a. z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Przepis ten stanowi, że organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

W celu zapewnienia przestrzegania ustawowych obowiązków w zakresie odpowiednio: dokonywania, uzupełnienia i aktualizacji zgłoszenia; zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym; posiadania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie, sprawowana jest kontrola przewozu towarów. Kontrola obejmuje weryfikacje danych zawartych w dokumentach okazanych przez kierującego oraz dokonanie oględzin towaru w tym pobranie próbek. Kontrole przeprowadzają funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej, a także Policji, Straży Granicznej, inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości kontrolujący sporządza protokół.

W rozpoznawanej sprawie [...] listopada 2018 r. na byłym drogowym przejściu granicznym w [...] funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili kontrolę przewozu drogowego towarów, dokonywanego pojazdem ciężarowym wraz z naczepą, kierowanym przez Z.N. Kontrola została udokumentowana w protokole kontroli z [...] listopada 2018 r., w którym stwierdzono, że w zgłoszeniu [...] kierowca wykonujący przewóz nie uzupełnił danych o których mowa w art. 6 ust. 3. Jak wynika z akt administracyjnych kierowca nie podał żadnych danych. W ocenie WSA nie budzi wątpliwości interpretacyjnych art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy SENT, zatem, jak słusznie uznały organy, w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy SENT. W tej sytuacji organy prawidłowo uznały, że zaistniały podstawy do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy SENT, z którego - jak już wyżej wskazano - wprost wynika, że w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane o których mowa w art. 6 ust. 3, nakłada się na niego karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.

Skarżący uzasadniając zarzut naruszenia art. 22 ust. 2 ustawy SENT, (powołując się w tym zakresie na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z 17 stycznia 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 750/18) stwierdził, że wykładnia językowa ww. przepisu nie uzasadnia stanowiska, że karze pieniężnej podlega przewoźnik, który przed rozpoczęciem przewozu towaru nie uzupełni zgłoszenia. Jak stwierdził, z treści art. 22 ust. 2 ustawy SENT nie wynika bowiem, że uzupełnienia zgłoszenia nie można dokonać w toku kontroli, aby uniknąć ciężaru stosownej kary pieniężnej. WSA nie podziela tego stanowiska. Zgodnie bowiem z treścią art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy SENT, kontrola przewozu towarów polega na sprawdzeniu przestrzegania obowiązków m.in. w zakresie uzupełniania zgłoszenia. Podstawowym celem kontroli jest zatem sprawdzenie i udokumentowanie ewentualnych naruszeń, nie zaś umożliwienie wykonującemu przewóz uzupełnienia danych w trakcie kontroli. Przyjęcie założenia, że celem kontroli jest umożliwienie w jej toku uzupełnienia zgłoszenia, niweczyłoby cel kontroli przewozu towarów przeprowadzanych na podstawie ustawy SENT. Tymczasem celem ustawy SENT jest, jak już wskazano na wstępie, zapewnienie skutecznej kontroli przewozu towarów określonych tą ustawą oraz określenie zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tych towarów. Zarzut naruszenia art. 22 ust. 2 ustawy SENT okazał się zatem nieuzasadniony.

W ocenie WSA na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 22 ust. 3 ustawy SENT, w myśl którego, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Podkreślenia wymaga, że pojęcia: ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego nie zostały zdefiniowane w ustawie. Zatem wypełnienie ich treścią należy do organów orzekających. Odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawniającego do odstąpienia od nałożonej kary pieniężnej nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny" podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes. Natomiast pojęcie interesu publicznego powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy.

Zaistniały stan faktyczny nie jest skutkiem ponadprzeciętnych okoliczności, natomiast konieczność wypełnienia obowiązków nałożonych ustawą SENT jest powszechnie znana podmiotom, do których jest skierowana. Podkreślenia także wymaga, że skarżący jako profesjonalista powinien dochować należytej staranności w prowadzeniu działalności, w związku z czym ponosi pełną odpowiedzialność za nieuzupełnienie danych w zgłoszeniu przewozu towarów, w zakresie określonym w art. 6 ust. 3 ustawy SENT. Przepisy ustawy SENT nie wyłączają odpowiedzialności przewoźnika nawet za uchybienia, które popełnione zostały wskutek błędów, pomyłek, niedopatrzenia czy też nieznajomości regulacji wynikających z ustawy SENT. W związku z czym okoliczność, iż uchybienie przewoźnika zostało w czasie trwania kontroli naprawione nie powoduje odstąpienia przez organ od nałożenia kary pieniężnej w szczególności mając na uwadze jak zostało wyżej wskazane, iż zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. W tym stanie faktycznym gdy to pracownik strony nie uzupełnił danych w zgłoszeniu przewozu towaru, za którego działania odpowiedzialność ponosi pracodawca, nie sposób przyjąć, iż do nieuzupełnienia zgłoszenia doszło z przyczyn niezależnych od strony. Bez wpływu na wymiar kary za stwierdzone podczas kontroli naruszenie jest podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż jeszcze przed zakończeniem kontroli zgłoszenie zostało poprawione, a transport po kontroli został dopuszczony do dalszego przewozu. Z treści art. 6 ust. 3 ustawy SENT jednoznacznie bowiem wynika, iż przewoźnik jest obowiązany uzupełnić zgłoszenie (oczywiście o prawidłowe dane w systemie SENT) przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, a więc przed wjazdem na terytorium Polski, bowiem przewóz na terytorium kraju rozpoczyna się z chwilą przekroczenia granicy kraju (z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie albowiem pojazd skarżącego znajdował się na byłym przejściu granicznym w [...])

WSA również podziela ocenę organów, iż sytuacja finansowa strony nie uzasadniała odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Istotnym w tym zakresie jest, iż skarżący pouczony w postanowieniu o wszczęciu postępowania o instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wynikającej z art. 22 ust. 3 ustawy SENT, o możliwości przedstawienia dokumentów, które mogłyby stanowić podstawę do ewentualnego zastosowania ww. przepisu, pismem z [...] lutego 2019 r. wystąpił z wnioskiem o odstąpienie od wymierzenia kary, powołując się na trudną sytuację finansową prowadzonego przedsiębiorstwa. Skarżący pomimo wezwania organu pierwszej instancji do sprecyzowania wniosku oraz przedstawienia stosownych dokumentów potwierdzających trudna sytuację finansową przedsiębiorstwa, nie przedłożył takich dokumentów. Dopiero w odwołaniu skarżący przedłożył bilans z księgi za okres od [...] stycznia 2019 r. do [...] maja 2019 r. (z którego wynika, że przychód ze sprzedaży towarów i usług wyniósł 434.832,70 zł, wydatki łącznie to kwota 759.379,38 zł). Skarżący – jak słusznie uznały organy - nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących sytuację ekonomiczną przedsiębiorstwa, zatem organ pierwszej instancji z urzędu podjął działania, aby uzyskać dokumenty świadczące o sytuacji ekonomicznej skarżącego. Z dokumentów tych wynika (pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] marca 2019 r. oraz pismo ZUS z [...] maja 2019 r.), że na dzień sporządzenia informacji skarżący nie posiadał zaległości podatkowych, w latach 2016- 2019 nie występował z wnioskiem o przyznanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych oraz nie jest prowadzone wobec niego postępowanie egzekucyjne. W 2016 r. skarżący osiągnął przychód w wysokości: 840.167,22 zł, poniósł koszty w wysokości: 822.890,60 zł oraz osiągnął dochód w wysokości: 17.276,62 zł. W 2017r. skarżący osiągnął przychód w wysokości: 926.016,92 zł, poniósł koszty w wysokości: 890.247,83 zł oraz osiągnął dochód w wysokości: 35.769,09 zł. W 2018 r. skarżący osiągnął przychód w wysokości: 1.122.365,15 zł, poniósł koszty w wysokości: 1.072.624,76 zł oraz osiągnął dochód w wysokości: 49.740,39 zł. W latach 2018 – 2019 r. firma skarżącego dokonała zakupu środków trwałych VAT -7x na kwotę 127.251,00 zł.

Z przedstawionych dokumentów przy jednoczesnym braku aktywności skarżącego co do wykazywania okoliczności mogących przemawiać za odstąpieniem od nałożenia kary wynika, iż nałożona kara pieniężna nie doprowadzi do skutków niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego jak i indywidualnego, ani do sytuacji gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. W konsekwencji zdaniem WSA prawidłowa jest ocena organów, iż nałożona kara pieniężna w wysokości 10.000,00 zł, nie jest niemożliwa do zapłaty w realiach sytuacji finansowej skarżącego.

Należy podkreślić, że w interesie publicznym leży, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości. Potrzeba zapewnienia środków budżetowych wymaga jednakże jednoczesnego rozważenia ewentualnych wydatków budżetowych, np. na zasiłki dla bezrobotnych, czy pomoc społeczną wnioskodawcy. W ocenie Sądu organ prawidłowo dokonał analizy interesu publicznego. Rozważania organu w tym zakresie pozwalają stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności. Należy podkreślić, że wysokość kary administracyjnej, aby mogła spełnić swoją rolę prewencyjną, nie może być zbyt niska, a zasada proporcjonalności nie może służyć za podstawę ochrony interesu wynikającego z naruszenia prawa (por. Wyrok TK z 26 marca 2002 r., sygn. akt SK 2/01, OTK ZU nr 2/A/2002, poz. 15).

Brak nałożenia kary za stwierdzone uchybienie byłby zatem zachwianiem zasady proporcjonalności i stawianiem strony w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów, którzy z różnych przyczyn dokonują nieprawidłowych zgłoszeń SENT i ponoszą odpowiedzialność z tego tytułu. O naruszeniu tej zasady, nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona ma bowiem prawo własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok NSA z 26 sierpnia 2016 r., sygn. akt I FSK 51/15, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 24 ust. 3 ustawy SENT ma charakter uznaniowy i w ocenie WSA, organ nie przekroczył granic tego uznania.

W świetle powyższego, stwierdzić należy, że w warunkach niniejszej sprawy organy obu instancji dokonały w pełni właściwej wykładni art. 22 ust. 3 ustawy SENT w zakresie przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Z powyższych względów WSA uznając za niezasadne zarzuty w skardze podniesione, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) skargę oddalił.