Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 578/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska Sędziowie WSA Katarzyna Wolna-Kubicka ( spr.) As.sąd. Małgorzata Bejgerowska Protokolant: sekr. sąd. Kamila Perkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2007r. sprawy ze skargi P.C. na postanowienie Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę [...] ( [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. /-/ M. Bejgerowska /-/ B. Sokołowska /-/ K. Wolna-Kubicka WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] r. P.C. zwrócił się do Prezydenta Miasta P. o wydanie zaświadczenia, że lokal numer [...] usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym na terenie nieruchomości położonej w P. przy. ul. D. numer [...] jest lokalem samodzielnym. Do wniosku dołączył dokumentację inwentaryzacyjną zawierającą oświadczenie, że lokal spełnia wymogi jakim powinny odpowiadać pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi i spełnia wymogi dla wszystkich odrębności lokalu. Dołączył również pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Mieszkaniowej, z którego wynika, że lokal nr [...] stanowi zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, wydzielony stałymi ścianami, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie gospodarstwa domowego.

Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 219 kpa w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r o własności lokali ( tekst jednolity Dz.U. nr 80/2000 poz. 1071 ze zm.) odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym położonym w P. przy ul. D. [...].

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji podniósł, iż zaświadczenie o samodzielności lokalu nie może zostać wydane, bowiem lokal ten nie spełnia wymagań technicznych jakim zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r o własności lokali, powinny odpowiadać lokale przeznaczone na stały pobyt ludzi oraz przedłożonej przez inwestora decyzji z dnia 20.07.1994 orzekającej o utworzeniu w wyniku podziału dwóch samodzielnych jednostek mieszkalnych, tj. nie stanowi samodzielnego lokalu mieszkalnego, wydzielonego trwałymi ścianami.

Na postanowienie to P.C. złożył w dniu [...]r. zażalenie, wnosząc o wydanie zaświadczenia.

W uzasadnieniu zażalenia podniósł m.in., iż z decyzji Urzędu Miejskiego -Wydziału Spraw Lokalowych z dnia [...]r. wynika, że z " inicjatywy najemcy części lokalu wspólnego i za pomocą jego własnych środków finansowych zostały utworzone dwa samodzielne mieszkania". Również Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Mieszkaniowej potwierdziło, iż mieszkanie nr [...] stanowi samodzielny lokal, zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, wydzielony stałymi ścianami. Ponadto dokumentacja inwentaryzacyjna sporządzona przez rzeczoznawcę J.L. zawiera oświadczenie, że lokal nr [...] spełnia wymogi dla wszystkich odrębności lokalu.

Wojewoda postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu podniósł, że strona dokonała modernizacji mieszkania nr [...] przy jego podziale na [...] i [...]. Mimo istnienia dwóch klatek schodowych nie udało się jednak uzyskać dwóch pełnowartościowych mieszkań. W trakcie podziału nie wyeliminowano korzystania z przestrzeni wspólnej, jaką jest szerokość korytarza o wymiarze 120 cm, należącej równocześnie do mieszkań [...] i [...]. Wobec czego wchodzenie z głównej klatki schodowej do mieszkania [...] uzależnione jest od dobrej woli użytkownika mieszkania [...], co jest sprzeczne z pojęciem samodzielności lokali mieszkalnych. W takiej sytuacji nie można wykluczyć, że jeden z użytkowników mógłby uniemożliwić drugiemu korzystanie z mieszkania.

Na postanowienie to P.C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zażaleniu.

Wojewoda wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 217 § 2 pkt. 1 kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Definicję samodzielnego lokalu mieszkalnego zawiera art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r o własności lokali ( tekst jednolity Dz.U. .z 2000 Nr.80 poz. 903 ze zm.). Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Z art. 2 ust 3 cytowanej ustawy wynika, że spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia.

Postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczeń w trybie art. 217 – 220 kpa jest postępowaniem o charakterze uproszczonym w stosunku do normalnego postępowania administracyjnego, a samo zaświadczenie nie jest uznawane za typowy akt administracyjny, stanowić ma bowiem wyłącznie potwierdzenie określonego stanu rzeczy. Organ administracji uprawniony jest jednak do przeprowadzenia "w koniecznym zakresie" postępowania wyjaśniającego, zmierzającego w kierunku ustalenia stanu faktycznego i prawnego, wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem.

Skarżący do wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego dołączył dokumentację inwentaryzacyjną sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, zawierającą oświadczenie, że lokal spełnia wymogi jakim powinny odpowiadać pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi i spełnia wymogi dla wszystkich odrębności lokalu. Dołączył również pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Mieszkaniowej, z którego wynika, że lokal nr [...] stanowi zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, wydzielony stałymi ścianami, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie gospodarstwa domowego. Mimo tego organy administracji zarówno I jak i II instancji odmówiły wydania zaświadczenia o samodzielności tego lokalu. Twierdząc, że uznaniu lokalu nr [...] za lokal samodzielny sprzeciwia się konieczność korzystania z przestrzeni wspólnej, jaką jest korytarz, należący równocześnie do mieszkań [...] i [...]. Zdaniem organu II instancji wchodzenie z głównej klatki schodowej do mieszkania [...], uzależnione od dobrej woli użytkownika mieszkania [...], jest sprzeczne z pojęciem samodzielności lokalu mieszkalnego. Organy obu instancji przyjmując taką definicję samodzielnego lokalu mieszkalnego, która nie znajduje potwierdzenia w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r o własności lokali nie powołały się przy tym na żaden przepis prawa materialnego, który by ich do tego upoważniał. Postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczeń w trybie art. 217 – 220 kpa jest co prawda postępowaniem o charakterze uproszczonym w stosunku do normalnego postępowania administracyjnego co nie oznacza jednak, że odmowa wydania zaświadczenia nie musi zawierać uzasadnienia faktycznego tj. wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienia podstawy prawnej tej odmowy z przytoczeniem przepisów prawa. ( art. 124 i art. 107§ 3 w zw. z art. 126 kpa)

Wobec tych braków zaskarżone postanowienie nie poddaje się kontroli sądowej, dlatego biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.

/-/ M. Bejgerowska /-/B. Sokołowska /-/ K. Wolna-Kubicka