Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1595/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i orzeczenia organów I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 25 luty 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. NSA Anna Żak /spr./ Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. S. i T. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1394/13 w sprawie ze skargi T. S. i T. J. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta Katowice z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...], 3. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz T. S. kwotę 837 (osiemset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 4. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz T. J. kwotę 837 (osiemset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. II SA/Gl 1394/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę T. S. i T. J. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu Sąd podał, że ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta Katowice zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. Sp. z o.o. pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania lokali mieszkalnych nr [...],[...] i [...] na gabinety stomatologiczne w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. J. [...] w K. W postępowaniu tym na prawach strony uczestniczyła poza inwestorem Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. J. [...] (Zarządca - Spółka D. przy ul. Z. w W.).

W dniu [...] sierpnia 2012 r. do Urzędu Miasta Katowice wpłynął wniosek S. S., P. Z., R. L., T. S., M. R., J. K., K. M., M. W., M. Ś., K. R., J. W., T. J., A. R., P. M. i D. M. – właścicieli poszczególnych lokali przy ul. B. [...] – o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej w/w ostateczną decyzją [...] czerwca 2011 r. - w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Prezydent Miasta Katowice wznowił postępowanie administracyjne a następnie w dniu [...] października 2012 r. wydał decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Od decyzji tej odwołanie do Wojewody Śląskiego wniosła w imieniu wnioskodawców adw. K. A. Odwołanie wniosła też Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. B. [...] w K. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Wojewoda Śląski zaskarżoną decyzję uchylił i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Rozpoznając sprawę po raz kolejny, decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Prezydent Miasta Katowice wszczęte postępowanie umorzył, jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wniosek poszczególnych właścicieli lokali w budynku przy ul. B. [...] w K. o wznowienie postępowania, nie pochodzi od stron tego postępowania, ponieważ na etapie dotyczącym pozwolenia na budowę, właściciele poszczególnych lokali byli reprezentowani przez Zarządcę pełniącego obowiązki Zarządu Wspólnoty na mocy umowy określającej sposób zarządu nieruchomością wspólną. Organ podkreślił, że wnioskodawcy nie wskazali żadnego konkretnego przepisu prawa materialnego, który mógłby zostać naruszony w wyniku przebudowy i zmiany sposobu użytkowania lokali mieszkalnych nr [...],[...],[...] na gabinety stomatologiczne w ww. budynku mieszkalnym. Argumenty przez nich podnoszone zdaniem organu I instancji nie dotyczą interesu prawnego wnioskodawców, wiążącego się z konkretnymi normami prawa materialnego. Organ podkreślił, że w postępowaniu administracyjnym nie jest wykluczony udział właścicieli poszczególnych lokali, którym służy prawo współwłasności w częściach wspólnych i mających udział w gruncie, jednakże, pod warunkiem, że wykażą oni własny, zindywidualizowany interes prawny. Nie jest bowiem wystarczające powołanie się przez skarżących wyłącznie na przysługujące im prawo własności lokalu mieszkalnego i współwłasność w gruncie. Organ I instancji wskazał następnie, że przebudowa i zmiana sposobu użytkowania, przedstawiona w projekcie budowlanym, objęła wyłącznie lokale nr [...],[...],[...] w ww. budynku, a jedyną ingerencją w części wspólne obiektu był montaż wyrzutni powietrza w postaci kratek ściennych na elewacji budynku, wykonanie otworu w stropie oddzielającym gabinety stomatologiczne oraz rozbudowa instalacji kanalizacji sanitarnej i elektrycznej. Organ podkreślił nadto, że decyzja Prezydenta Miasta Katowice z dnia [...] czerwca 2011 r. nie obejmowała zgody na montaż aparatu RTG w przedmiotowych gabinetach stomatologicznych. Postępowanie w sprawie uruchomienia i stosowania aparatu rentgenowskiego przeprowadził Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach, który w dniu [...] września wydał Spółce D. Sp. z o.o. stosowne zezwolenie.

Od decyzji organu I instancji odwołanie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. J. [...] reprezentowana przez obecny Zarząd Wspólnoty. W odwołaniu stwierdziła, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów Kpa. Odwołanie wniósł także A. P. reprezentujący właścicieli lokali mieszkalnych w budynku przy ul. B. [...]: S. S., P. Z., R. L., T. S., M. R., J. K., K. M., M. W., M. Ś., K. R., J. W., T. J., A. R., P. M., D. M.. Zarzucił zaskarżonej decyzji Kpa. Zarzucił także naruszenie art. 20, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia 25 czerwca 2013 r. Wojewoda Śląski utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy podzielając w pełni argumentację zawartą w jej uzasadnieniu. Powołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych dot. reprezentacji wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniu administracyjnym podkreślając, że tylko w wyjątkowych sytuacjach członek wspólnoty może samodzielnie, niezależnie od wspólnoty, wystąpić jako strona postępowania. Organ odwoławczy podkreślił, że właściciele poszczególnych lokali nie wykazali, aby w przedmiotowym postępowaniu mogli występować, jako strony postępowania, ponieważ nie wskazali jaki konkretny przepis prawa materialnego został naruszony, z którego wywodziliby swój własny indywidualny interes prawny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, T. S. i T. J., właściciele lokali mieszkalnych (będący jednocześnie członkami obecnego Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej) zarzucili organom naruszenie art. 28 Kpa i art. 28 ust. 2 w zw. z art. art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane oraz art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 w zw. z art. 105 § 1 Kpa, polegające na błędnym przyjęciu, że właściciele poszczególnych lokali mieszkalnych (w tym skarżący) nie legitymują się interesem prawnym uprawniającym ich do udziału w charakterze strony w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Katowice z dnia [...] czerwca 2011 r.; polegające na pominięciu faktu, że zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali, wszyscy właściciele wyodrębnionych lokali mieszkalnych położonych w budynku przy ul. B. w K. są jednocześnie współwłaścicielami gruntu składającego się na nieruchomość wspólną oraz części wspólnych budynku, będących przedmiotem prac budowlanych objętych ostateczną decyzją o pozwoleniu na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania lokali oznaczonych numerami [...],[...] i [...]; polegające na pominięciu faktu, że ingerencja budowlana w części budynku, będące przedmiotem współwłasności wszystkich właścicieli wyodrębnionych lokali, stanowi bezpośrednią ingerencję w prawo własności przysługujące skarżącym, co przesądza o statusie strony właścicieli poszczególnych lokali (w tym skarżących); polegające na pominięciu dokonywania ustaleń odnoszących się do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu będącego przedmiotem prac budowlanych objętych pozwoleniem budowę; polegające na przyjęciu, że uzyskanie statusu strony prowadzonego postępowania jest uzależnione od wykazania przez członka wspólnoty mieszkaniowej, któremu jednocześnie przysługuje prawo odrębnej własności lokalu, że naruszony został jego interes prawny; polegające na przyjęciu, że sam fakt dysponowania przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i złożenie do akt kopii uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...] pozbawia współwłaścicieli nieruchomości budynkowej prawa do udziału w postępowaniu o wydanie inwestorowi decyzji o pozwoleniu na budowę w charakterze strony; polegające na braku dokonania analizy sytuacji prawnej skarżących i innych osób, które wystąpiły z wnioskiem o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie w świetle treści przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

W skardze zarzucono ponadto naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w zw. § 21 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych oraz w zw. z § 217 i § 326 ust. 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 140 Kc. Podniesiono również zarzut naruszenia przepisów postępowania tj.: art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 Kpa przez błędne utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Katowice o umorzeniu postępowania, art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 Kpa przez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, w tym w szczególności całkowite pominięcie zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 Kpa. Zarzucono także naruszenie art. 7, 11, 77 § 1, 80, 105 § 1 107 § 3 oraz 140 Kpa.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: Ppsa) oddalił skargę T. S. i T. J. W uzasadnieniu wyroku omówił przepisy regulujące instytucję wznowienia postępowania administracyjnego. Następnie, w kontekście art. 28 Kpa i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wyjaśnił, że w postępowaniu administracyjnym do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego - ogółu właścicieli odrębnych lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową - co do zasady legitymację ma wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni członkowie tej wspólnoty, co wynika z art. 6 ustawy z dnia 29 czerwca 1994 r. o własności lokali. Tylko w wyjątkowych sytuacjach członek wspólnoty może samodzielnie, niezależnie od wspólnoty, wystąpić jako strona postępowania. Może to mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy wykaże on swój indywidualny, odrębny od interesu wspólnoty własny interes prawny. Na poparcie tego stanowiska Sąd przywołał stosowne orzecznictwo NSA i wojewódzkich sądów administracyjnych. Wskazał, że skarżący jako właściciele lokali byli w trakcie postępowania pierwotnego i są obecnie członkami Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul J. [...] (aktualnie także członkami Zarządu). Wspólnota, reprezentująca m.in. skarżących, uczestniczyła w postępowaniu pierwotnym, kiedy to decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Prezydent Miasta Katowice udzielił Spółce D. pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania 3 lokali mieszkalnych na gabinety stomatologiczne. Ubiegając się o ww. decyzję inwestor legitymował się m.in. pozytywną uchwałą Wspólnoty zezwalającą na wnioskowany zakres inwestycji. W konsekwencji, uznanie, że obok Wspólnoty także skarżący, będący członkami tejże Wspólnoty, posiadali w postępowaniu zwykłym przymiot stron uprawniający ich obecnie do skutecznego domagania się przeprowadzenia postępowania wznowionego z powołaniem na art. 145 § 1 pkt 4 Kpa możliwe byłoby jedynie wówczas, gdyby wykazali oni istnienie w przypadku każdego z nich, odrębnego od Wspólnoty, indywidualnego interesu prawnego. Sąd wskazał, że pismem z dnia [...] września 2012 r., wnioskodawcy, a w ich liczbie także obecni skarżący, zostali wezwani do wykazania własnego interesu prawnego, wiążącego się z konkretną normą prawa materialnego, celem stwierdzenia, czy pomimo uczestniczenia w postępowaniu pierwotnym Wspólnoty można ich uznać za strony postępowania o pozwolenie na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania lokali mieszkalnych nr [...],[...],[...] na gabinety stomatologiczne. W piśmie z dnia [...] września 2012 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku o wznowienie postępowania nie został jednak wskazany żaden konkretny przepis prawa materialnego, z którego można by wywieść indywidualny, odrębny od Wspólnoty interes właścicieli lokali w przedmiotowej sprawie. Podane bowiem argumenty odnoszą się bądź to do interesu faktycznego, nie zaś prawnego wnioskodawców (spadek wartości "mieszkań posadowionych w luksusowym budynku", zmniejszony komfort życia), bądź też do skutków wydanej decyzji dla części wspólnej budynku, w których to kwestiach członkowie Wspólnoty byli reprezentowani przez Wspólnotę (zwiększona liczba osób postronnych będzie korzystać z części wspólnej – korytarza, zwiększą się wymagania sanitarne dla budynku dotyczące wywozu odpadów medycznych, wystąpi konieczność zapewnienia by z gabinetów nie wydobywały się żadne wonie). Wskazane argumenty zdaniem Sądu pierwszej instancji nie dowodzą istnienia odrębnego od interesu Wspólnoty interesu prawnego wnioskodawców, nie wiążąc się z jakimikolwiek konkretnymi normami prawa materialnego. Argumentów uzasadniających istnienie interesu prawnego wnioskodawców, odrębnego od interesu Wspólnoty, nie wskazano także w złożonym m.in. w imieniu skarżących odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej umarzającej postępowanie wznowione. W odwołaniu tym podniesiono bowiem szereg zarzutów wobec udzielającej pozwolenia na przebudowę i zmianę sposoby użytkowania decyzji pierwotnej zarzucając fałszywość przedstawionej wówczas uchwały Wspólnoty oraz fałszywość oświadczeń właścicieli przebudowanych mieszkań. Do kwestii wykazania interesu prawnego wnioskodawców twierdzących, że nie brali udziału w postępowaniu pierwotnym odniesiono się jedynie w passusie wskazującym, iż "decyzja wydana w postępowaniu, którego wznowienia się domagali, zapadła w odniesieniu do części wspólnych budynku wspólnoty (stropu, ścian, sposób korzystania z kanalizacji, wentylacji itp.). Również w skardze skarżący nie wykazali swojego indywidualnego, odrębnego od Wspólnoty interesu prawnego, którego istnienie uprawniałoby do twierdzenia, że bez własnej winy nie uczestniczyli w postępowaniu pierwotnym pomimo że winni byli w nim uczestniczyć. Wielokrotnie podkreślano, że ich interes prawny wywodzi się z faktu, iż są współwłaścicielami gruntu składającego się na nieruchomość wspólną oraz części wspólnych budynku objętego robotami związanymi z przebudową. Również w wywodach zarzucających organowi nieustalenie obszaru oddziaływania inwestycji nie wskazano żadnych konkretnych zarzutów dotyczących wpływu inwestycji w postaci gabinetów stomatologicznych na możliwość wykonywania przez skarżących przysługującego im prawa własności w zakresie nie dotyczącym części wspólnej obiektu. Akcentując, że prace budowlane obejmowały jedynie określone elementy części wspólnej budynku nie wykazano tym samym, by skarżącym przysługiwał interes prawny odrębny od interesu reprezentującej ich w postępowaniu pierwotnym Wspólnoty, która na realizację inwestycji wyraziła zgodę podejmując stosowną uchwałę. Wobec tego Sąd uznał, że skoro wnioskodawcy podanie o wznowienie postępowania oparli na art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, to organ I instancji słusznie umorzył wznowione postępowanie, albowiem wnioskodawcy nie wykazali indywidualnego, odrębnego od Wspólnoty, interesu prawnego. Sąd wskazał, że organ odwoławczy w sposób dostateczny uzasadnił swoje stanowisko, a cytowane fragmenty orzeczeń miały na celu jego wzmocnienie. Organ II instancji omówił bowiem trafnie kwestię statusu właścicieli lokali w sytuacji gdy w postępowaniu pierwotnym byli reprezentowani przez zarząd wspólnoty, wskazał że wnioskodawcy nie wykazali indywidualnego interesu prawnego. Sąd przyznał natomiast rację skarżącym, że w uzasadnieniu decyzji Wojewoda Śląski nie ustosunkował się do sformułowanego w odwołaniu zarzutu podpisania decyzji pierwszoinstancyjnej przez pracownika organu, który zdaniem skarżących podlegał wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.). Wobec jednak niewykazania przez wnioskujących o wznowienie postępowania interesu prawnego odrębnego od interesu reprezentującej ich w postępowaniu pierwotnym Wspólnoty uchybienie, o którym mowa powyżej, zdaniem Sądu, nie miało wpływu na merytoryczną prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, T. S. i T. J. podnieśli, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 Ppsa, zarzuty naruszenia:

1) prawa materialnego, tj.:

a). art. 28 Kpa w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 71 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 w zw. z art. 105 § 1 Kpa poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem błędnego wniosku, że właściciele poszczególnych lokali mieszkalnych w budynku przy ul. B. [...] w K., w tym skarżący, nie legitymowali się indywidualnym interesem prawnym uprawniającym do udziału w charakterze strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Katowice z dnia [...] czerwca 2011 r.;

b). art. 28 Kpa w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 71 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 147 ust. 1, § 217 i § 326 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych przez błędną wykładnię art. 28 Kpa w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 71 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przez:

- pominięcie ww. przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. i rozporządzenia z dnia 16 sierpnia 1999 r. przy ustalaniu indywidualnego interesu prawnego przysługującego skarżący oraz przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania robót budowlanych

-błędne przyjęcie, że uzyskanie statusu strony w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę i zmianę sposobu użytkowania uzależnione jest od wykazania przez członka wspólnoty mieszkaniowej, że został naruszony jego interes prawny lub prawo własności lokalu, podczas gdy ani przepis art. 28 Kpa, ani art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie wymagają naruszenia interesu prawnego członka wspólnoty mieszkaniowe, a jedynie ustalenia, czy należący do niego lokal znajdował się w obszarze oddziaływania inwestycji;

- brak uwzględnienia tego, że wszystkie lokale sąsiadujące w płaszczyźnie pionowej i poziomej z lokalami, w których mają być prowadzone prace objęte pozwoleniem na budowę, jak również inne lokale położone w jednym budynku, znajdują się w obszarze oddziaływania wyznaczonym powołanymi przepisami, ponieważ przepisy te określają bezpośrednio prawa i obowiązki dotyczące projektowania, budowania i użytkowania mieszkań sąsiadujących ze sobą oraz mieszkań znajdujących się w obrębie jednego budynku, w tym regulują kwestie dotyczące konstrukcji ścian, stropów, układów wentylacyjnych i kanalizacyjnych oraz układu funkcjonalnego pomieszczeń znajdujących się w mieszkaniach;

- pominięcie okoliczności, że lokal nr [...] należący do T. S. sąsiaduje bezpośrednio z lokalem nr [...] będącym przedmiotem inwestycji, natomiast T. J. przysługuje prawo własności lokalu nr [...], a realizacja planowanej inwestycji dotyczyła nie tylko części wspólnych budynku (elewacji budynku, układu kanalizacyjnego oraz wentylacyjnego), lecz również skutkowała utrudnieniami w korzystaniu z lokali należących do skarżących, m.in. poprzez nasilenie hałasu, jak również spowodowała naruszenie konstrukcji ścian, stropów, skutkowała zmianą układów funkcjonalnych w lokalach oraz naruszeniem indywidualnych przewodów wentylacyjnych w lokalach sąsiadujących, które nie są urządzeniami części wspólnej budynku, o których mogłaby decydować wspólnota mieszkaniowa;

- pominięcie tego, że przedmiotowa inwestycja obejmuje także roboty budowlane wykonywane bezpośrednio w jednym z wyodrębnionych lokali w budynku, jaki stanowi garaż wielostanowiskowy, który nie należy do części wspólnej budynku, lecz stanowi wyodrębniony lokal użytkowy będący współwłasnością w częściach ułamkowych właścicieli lokali znajdujących się w budynku, w tym skarżących, wobec którego wspólnota mieszkaniowa nie ma kompetencji decyzyjnych;

- błędną wykładnię powołanych przepisów polegającą na przyjęciu, że fakt dysponowania przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i złożenie do akt kopii uchwały wspólnoty mieszkaniowej nr [...] pozbawia współwłaścicieli budynku prawa do udziału w postępowaniu o wydanie inwestorowi decyzji o pozwoleniu na budowę w charakterze strony;

c). art. 28 Kpa w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 6, art. 18, art. 20 i art. 21 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali oraz art. 145 § 1 pkt 4 i art. 147 w zw. z art. 105 § 1 Kpa przez:

- błędną wykładnię polegającą na utożsamieniu interesu prawnego wspólnoty mieszkaniowej z indywidualnym interesem właścicieli poszczególnych lokali mieszkalnych, co w konsekwencji skutkowało przyjęciem błędnego wniosku, że skarżący byli w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Katowice z dnia [...] czerwca 2011 r. reprezentowani przez wspólnotę mieszkaniową, mimo że roboty budowlane były realizowane w wyodrębnionym lokalu użytkowym stanowiącym współwłasność członków wspólnoty oraz dotyczyły urządzeń stanowiących części składowe poszczególnych mieszkań, a wspólnota nie posiada kompetencji do decydowania o sprawach dotyczących lokali stanowiących własność indywidualną;

- błędną wykładnię art. 28 Kpa w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 71 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, która doprowadziła do nieprawidłowego zastosowania powołanych przepisów ustawy o własności lokali oraz art. 145 § 1 pkt 4 i art. 147 w zw. z art. 105 § 1 Kpa, prowadzącą do przyjęcia nieprawidłowego wniosku o braku indywidualnego interesu prawnego uprawniającego skarżących do udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Katowice z dnia [...] czerwca 2011 r., mimo że roboty budowlane były realizowane w wyodrębnionym lokalu użytkowym stanowiącym współwłasność członków wspólnoty oraz dotyczyły urządzeń stanowiących części składowe poszczególnych mieszkań, a wspólnota nie posiada kompetencji do decydowania o sprawach dotyczących lokali stanowiących własność indywidualną;

d). art. 28 Kpa w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 71 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz art. 140 Kc poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie skutkujące pominięciem przepisów dotyczących własności i innych praw rzeczowych określonych w Kodeksie cywilnym i innych ustawach;

2) przepisów postępowania, tj.:

a). art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 28 Kpa w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 71 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz art. 6, art. 18, art. 20 i art. 21 ustawy o własności lokali, poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, w szczególności ww. przepisów;

b). art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 Kpa oraz w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 w zw. z art. 105 § 1 Kpa oraz w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez nie uwzględnienie skargi, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w tym:

- art. 138 § 1 pk 2 i § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 w zw. z art. 105 § 1 Kpa polegającym na dokonaniu przez organ II instancji nieprawidłowej kontroli instancyjnej skutkującej utrzymaniem w mocy nieprawidłowej decyzji organu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Katowice z dnia [...] czerwca 2011 r.;

- art., 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa polegającym na nie podjęciu przez organy wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności zaniechaniu jakichkolwiek ustaleń zmierzających do określenia obszaru oddziaływania obiektu i robót objętych pozwoleniem na budowę, podczas gdy prawidłowe zastosowanie powołanych przepisów powinno skutkować uwzględnieniem skargi;

c). art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 Kpa poprzez niewłaściwą ocenę wpływu naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 Kpa na wynik sprawy i w rezultacie nie uwzględnienie skargi, mimo uznania, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w tym art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, polegającym na nieustosunkowaniu się organu II instancji do wszystkich zarzutów odwołania.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie, w razie zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 188 Ppsa, o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji. Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania Jednocześnie wniesiono o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. odpisu księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy Katowice-Wschód w Katowicach dla wyodrębnionego lokalu użytkowego znajdującego się w budynku przy ul. B. [...] w K., stanowiącego garaż wielostanowiskowy, objętego zakresem inwestycji – na okoliczność przysługującego skarżącym udziału w prawie własności tego lokalu oraz istnienia indywidualnego interesu prawnego skarżących uprawniającego do udziału w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę i zmianę sposobu użytkowania lokali mieszkalnych nr [...],[...] i [...] na gabinety stomatologiczne.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, przywołując stosowne orzecznictwo NSA, że jeżeli dochodzi do jakiegokolwiek przewidzianego przepisami szczególnymi oddziaływania inwestycji na znajdujące się w jej najbliższym sąsiedztwie nieruchomości, nawet gdy jest to oddziaływanie wg norm prawa dopuszczalne, to zawsze właściciele nieruchomości sąsiednich powinni mieć możliwość uczestniczenia w postępowaniu w charakterze strony. Nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny danego podmiotu, a jedynie, czy interes taki temu podmiotowi przysługiwał. Lokal nr [...] stanowiący własność T. S. graniczy bezpośrednio z lokalem nr [...] będącym przedmiotem inwestycji, natomiast T. J. przysługuje prawo własności do lokalu nr [...]. Obojgu skarżącym przysługuje ponadto prawo do udziału we współwłasności części wspólnych budynku. Zdaniem skarżących nie ulega więc wątpliwości, że ich lokale znajdowały się w obszarze oddziaływania inwestycji. W tym kontekście wskazali na nasilenie hałasu, nieprzyjemne zapachy, naruszenie konstrukcji ścian oddzielających lokale i stropów międzykondygnacyjnych, naruszenie indywidualnych przewodów wentylacyjnych. Prace wykonywane w lokalu stanowiącym garaż wielostanowiskowy obejmowały natomiast m.in. pociągnięcie zasilania prądu z lokali nr [...],[...] i [...] do garażu i poprowadzenie instalacji sprężonego powietrza z garażu do gabinetów dentystycznych; okablowanie elektryczne poprowadzono przekłuwając się przez strop w garażu. Skarżący wskazali, że ww. garaż nie stanowi części nieruchomości wspólnej, lecz jest wyodrębnionym lokalem, którego współwłaścicielami są m.in. skarżący. Uzasadniając zarzut wadliwego postępowania dowodowego autor skargi kasacyjnej wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby organy ustalały obszar oddziaływania projektowanej inwestycji. Organy w sposób pobieżny i niepełny przeanalizowały materiał dowodowy. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 Kpa podniesiono, że pracownik, który już raz uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy na stan faktyczny i sposób rozstrzygnięcia, co może nasuwać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności. Brak jakiegokolwiek odniesienia się przez organ odwoławczy do ww. zarzutu świadczy o nierozpatrzeniu sprawy zawisłej przez tym organem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "Ppsa", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa. Sprawa mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 Ppsa, przy czym poza zarzutem naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, zarzuty naruszenia przepisów postępowania stanowią pochodną zarzutów naruszenia prawa materialnego, stąd ocena zarzutów odnoszących się do naruszeń prawa materialnego determinowała ocenę pozostałej części zarzutów procesowych. Podnoszone natomiast w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego dotyczą istnienia interesu prawnego skarżących, jako członków wspólnoty mieszkaniowej w przedmiotowym postępowaniu o pozwolenie na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania i stwierdzić należy, że zarzuty te są trafne.

Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego była decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2013 r., który utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji umarzającej wznowione postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Katowice z dnia [...] czerwca 2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania lokali mieszkalnych na gabinety stomatologiczne w budynku mieszkalnym wielorodzinnym - z uwagi na uznanie, że wnioskodawcy nie mają przymiotu strony w tym postępowaniu. Jako podstawę wznowienia postępowania wnioskodawcy wskazali art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, tj. brak udziału stron bez własnej winy w w/w postępowaniu administracyjnym. Kluczową zatem kwestią w rozpoznawanej sprawie była ocena legitymacji do udziału w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania lokali- właściciela lokalu znajdującego się w tym samym w budynku wielomieszkaniowym, obok reprezentującej interesy wszystkich mieszkańców wspólnoty mieszkaniowej. W konsekwencji zaś zbadanie uprawnienia skarżących: T. S. i T. J. do złożenia żądania wznowienia takiego postępowania.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że zasadny jest podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 28 ust.2 , art.3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane (Dz.U.z 2016r, poz.290 tj.) dalej jako Prawo budowlane. Organ odwoławczy, a następnie Sąd Wojewódzki dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, oceniając legitymacje skarżących do występowania w sprawie o pozwolenie na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania lokali mieszkalnych w charakterze strony, oparli się na zbyt zawężającym rozumieniu art.28 ust.2 Prawa budowlanego, które sprowadza się do uznania, że w przypadku robót budowlanych planowanych w odrębnej nieruchomości lokalowej z wykorzystaniem części wspólnej budynku wielolokalowego stroną jest tylko wspólnota mieszkaniowa reprezentowana przez zarząd.

Zauważyć należy, że oceniając legitymację skarżących organ odwoławczy ograniczył się do zacytowania szeregu orzeczeń sądów administracyjnych dot. udziału wspólnoty mieszkaniowej oraz członka tej wspólnoty w postępowaniu administracyjnym , a odnosząc się do realiów tej sprawy wyjaśnił tylko, że skarżący nie wskazali, jaki konkretny przepis prawa materialnego został naruszony, z którego wywodziliby swój własny, indywidualny interes prawny. Takie stanowisko zostało zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji. Tymczasem w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, w tym twierdzeń skarżących o uciążliwościach związanych z projektowaną inwestycją, należało badać oddziaływanie planowanego obiektu w szerszym aspekcie, z uwzględnieniem jego charakteru, rozmiaru i ewentualnych uciążliwości związanych z nową funkcją lokali nr [...],[...] i [...], co jest w tej sprawie najistotniejszą okolicznością.

W kwestiach interesu prawnego członka wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniu o pozwolenie na budowę, wypowiadał się już wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny. Można więc mówić o ukształtowaniu linii orzeczniczej, którą orzekający skład NSA podziela. W stosunkach zewnętrznych odnoszących się do nieruchomości wspólnej , wspólnotę reprezentuje jej zarząd. Oznacza to, że w postępowaniu administracyjnym do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego - ogółu właścicieli odrębnych lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową - co do zasady legitymację ma wspólnota mieszkaniowa, - a nie poszczególni członkowie tej wspólnoty, co wynika z art. 6 ustawy z dnia 24 marca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r., nr 80, poz. 903 ze zm.). Jednak w pewnych wypadkach możliwe jest odstępstwo od tej zasady. Nie jest wykluczony udział w postępowaniu administracyjnym obok zarządu wspólnoty także właścicieli poszczególnych lokali, jednak pod warunkiem, że wykażą własny zindywidualizowany interes prawny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2047/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 583/12 publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Właściciel lokalu może więc legitymować się przymiotem strony w rozumieniu art.28 ust.2, jeżeli wykaże, że jego lokal znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, co wiąże się z ustaleniem konkretnego przepisu, który ma wpływ na korzystanie z jego lokalu. Nie we wszystkich więc przypadkach za członka wspólnoty będzie działał zarząd wspólnoty( por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2007r. sygn. akt II OSK 1648/06 publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Obszar oddziaływania wyznaczony jest wobec tego, przez przepisy ustanawiające zakres interesu prawnego osób trzecich, który wymaga konkretyzacji i indywidualizacji i który należy uwzględnić przy przeprojektowaniu i budowie obiektu. Zaznaczyć trzeba, że pod pojęciem "ograniczenia możliwości zagospodarowania" nieruchomości sąsiedniej należy rozumieć także utrudnienia w użytkowaniu jej zgodnie z przeznaczeniem w wyniku wybudowania obiektu niespełniającego wymaganych warunków technicznych. Bez znaczenia jest przy tym na etapie ustalania obszaru oddziaływania inwestycji, czy wymogi warunków technicznych zostały w ramach przedmiotowej przebudowy spełnione, czy też nie, ponieważ ta kwestia powinna być ustalona w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego z udziałem wszystkich stron.

Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę przed wydaniem pozwolenia na budowę jest sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami , w tym techniczno-budowlanymi (art.35 Prawa budowlanego).

W rozpatrywanej sprawie są to przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie(Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), w tym §147 dotyczący wentylacji i klimatyzacji oraz § 326 ust.4 dot. izolacji akustycznej i przeciwdrganiowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym.

Paragraf 147ust. 1 i 2 stanowi, że wentylacja i klimatyzacja powinny zapewniać odpowiednią jakość środowiska wewnętrznego, w tym wielkość wymiany powietrza, jego czystość, temperaturę, wilgotność względną, prędkość ruchu w pomieszczeniu, przy zachowaniu przepisów odrębnych i wymagań Polskich Norm dotyczących wentylacji, a także warunków bezpieczeństwa pożarowego i wymagań akustycznych określonych w rozporządzeniu(ust.1); wentylację mechaniczną lub grawitacyjną należy zapewnić w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, w pomieszczeniach bez otwieranych okien, a także w innych pomieszczeniach, w których ze względów zdrowotnych, technologicznych lub bezpieczeństwa konieczne jest zapewnienie wymiany powietrza(ust.2).

Paragraf 326 ust.4 pkt 1,2,3 stanowi, że w budynku mieszkalnym wielorodzinnym: izolacja akustyczna stropów międzymieszkaniowych powinna zapewniać zachowanie przez te stropy właściwości akustycznych, o których mowa w ust. 2 pkt 2, bez względu na rodzaj zastosowanej nawierzchni podłogowej; należy unikać takich układów funkcjonalnych, przy których pomieszczenia sanitarne jednego mieszkania przylegają do pokoju sąsiedniego mieszkania; jeżeli to wymaganie nie zostanie spełnione, ściana międzymieszkaniowa oddzielająca pokój jednego mieszkania od pomieszczenia sanitarnego i kuchni sąsiedniego mieszkania, do której są mocowane przewody i urządzenia instalacyjne, musi mieć konstrukcję zapewniającą ograniczenie przenoszenia przez ścianę dźwięków materiałowych, co w szczególności można uzyskać przy zastosowaniu ściany o masie powierzchniowej nie mniejszej niż 300 kg/m2(pkt.2); przy mocowaniu urządzeń i przewodów instalacyjnych wewnątrz mieszkania, stanowiących jego wyposażenie techniczne, należy stosować zabezpieczenia przeciwdrganiowe niezależnie od konstrukcji i usytuowania przegrody, do której są mocowane(pkt 3).

Biorąc pod uwagę powyższe regulacje, nie można wykluczyć, że lokal mieszkalny skarżącej bezpośrednio sąsiadujący z lokalami, których przeznaczenie zmienia się na gabinety dentystyczne znajdzie się w wyznaczonym tymi przepisami obszarze oddziaływania planowanego obiektu. Dla oceny interesu prawnego skarżącej w tej sprawie istotne jest to, że projektowane roboty budowlane prowadzą do diametralnej zmiany sposobu użytkowania trzech lokali mieszkalnych na lokal użytkowy, w którym urządza się pięć gabinetów dentystycznych z niezbędnymi pomieszczeniami gospodarczymi do ich obsługi, wyburza ścianki działowe, buduje nowe i dokonuje się zmian w zakresie instalacji wodno-kanalizacyjnej.

Z projektu budowlanego wynika bowiem, że planuje się zmianę sposobu użytkowania trzech lokali mieszkalnych położonych na dwóch kondygnacjach - lokali nr [...] i [...] na pierwszym piętrze i na wyższej kondygnacji lokalu nr [...] o łącznej pow. użytkowej [...] m.kw - na lokal, który będzie pełnił funkcje gabinetów stomatologicznych w ramach NZOZ. W wyniku połączenia lokali nr [...] i [...] powstanie lokal o pow. [...] m.kw. ,w którym wydzielono 4 gabinety dentystyczne, pomieszczenie RTG, pokój biurowy, salę konferencyjną, rejestrację, toaletę, pomieszczenie porządkowe, poczekalnię dla pacjentów, w której przewidziano wewnętrzną klatkę schodową celem zapewnienia komunikacji do gabinetu dentystycznego położonego na II kondygnacji. Klatka wewnętrzna służy tylko personelowi, pacjenci mają dostęp do lokalu zaprojektowanego na drugiej kondygnacji o pow. [...] m.kw. w którym zaplanowano gabinet dentystyczny, punkt sterylizacji, pomieszczenie socjalne dla personelu, toaletę, pomieszczenie porządkowe - z klatki schodowej ogólnodostępnej wyposażonej także w windę. W projekcie przewidziano m.in. wyburzenia ścian, wykonanie otworu w stropie pomiędzy kondygnacjami, rozbudowę instalacji elektrycznej, wykonanie instalacji wody i kanalizacji, montaż elementów instalacji wentylacji.

Przedmiotowe pozwolenie prowadzi do zmiany przeznaczenia lokali mieszkalnych na lokal użytku publicznego w postaci firmy dentystycznej (przychodni) o znacznych rozmiarach, znajdującej się na dwóch kondygnacjach budynku wielorodzinnego. Niewątpliwie wpływać to będzie na sposób korzystania przez skarżącą z mieszkania stanowiącego jej własność, a sąsiadującego z gabinetami dentystycznymi, także z uwagi na zintensyfikowanie sposobu użytkowania lokali, które zmieniły przeznaczenie.

Z zatwierdzonego decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. projektu budowlanego wynika również, że zmiana sposobu użytkowania lokali mieszkalnych na gabinety dentystyczne wymaga wykonania robót budowalnych w garażu wielostanowiskowym, stanowiącym współwłasność w częściach ułamkowych m.in. T. S. i T. J. Roboty te dotyczą m.in. doprowadzenia energii elektrycznej i poprowadzenia instalacji sprężonego powietrza z garażu do gabinetów dentystycznych. Dodatkowo okablowanie elektryczne przeprowadzono przekłuwając się przez strop garażu, celem doprowadzenia instalacji elektrycznej do kompresora oraz pompy ssącej. Niewątpliwie zatem doszło do ingerencji w prawo własności ww. garażu wielostanowiskowego, który zgodnie z odpisem księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Katowicach stanowi wyodrębniony lokal użytkowy.

Ani organy orzekające w tej sprawie, ani Sąd pierwszej instancji nie wzięły pod uwagę wszystkich wyżej wskazanych okoliczności, które świadczą o tym, że T. S., a także T. J. z uwagi na współwłasność lokalu użytkowego- garażu, są stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania lokali mieszkalnych nr [...],[...] i [...] na gabinety stomatologiczne w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. J. [...] w K., w związku z czym mają legitymację do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2011r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającą D. Sp. z o.o. pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania w/w lokali mieszkalnych na gabinety stomatologiczne.

Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2208/10 (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) konsekwencją powołania wspólnoty mieszkaniowej nie może być pozbawienie właściciela lokalu możliwości administracyjnej i sądowej ochrony jego praw w sytuacji, gdy potrzebę tej ochrony opiera na przepisach prawa i gdy tej ochrony nie zapewnia mu właściwy organ wspólnoty. Działania wspólnoty, reprezentowanej przez zarząd, dotyczą co do zasady nieruchomości wspólnej określonej przez art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali , co wynika wprost z przepisów rozdziału 4 tej ustawy, a w szczególności z jej art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 i ust. 3. Każdy właściciel lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość może mieć swój własny interes prawny podlegający ochronie nie tylko w oparciu o przepisy prawa cywilnego (art.140 k.c), ale także na podstawie materialnoprawnych regulacji z zakresu prawa administracyjnego.

Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 Kpa. Skarżący upatrują naruszenia ww. przepisu w tym, że ten sam pracownik organu pierwszej instancji działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Katowice, wydał decyzję z dnia [...] października 2012 r. o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r., następnie uchyloną przez Wojewodę Śląskiego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., po czym brał udział również w wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2013 r. Tymczasem przepis art. 24 § 1 pkt 5 Kpa stanowi, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Nie oznacza to jednak, że przepis ten wymaga wyłączenia pracowników organów pierwszej instancji na etapie ponownego rozpatrzenia sprawy, po uchyleniu poprzedniego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Ponownie rozpatrzenie sprawy nie jest bowiem udziałem w "wydaniu zaskarżonej decyzji" (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r. sygn. II OSK 446/15).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.188 Ppsa uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, w wyniku czego uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 Ppsa zaskarżoną decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 25 czerwca 2013 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Katowice z dnia 27 marca 2013 r.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ administracyjny przeprowadzi postępowanie mając na uwadze, że skarżący posiadają przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania przedmiotowych lokali mieszkalnych.

O kosztach postępowaniach sądowego należnych skarżącym orzeczono na podstawie art.200 i art. 203 pkt 1 Ppsa.