Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1064/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2005 nr 169 poz 1418
law: Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej   Polskiej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia del. NSA Jerzy Krupiński Protokolant starszy asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1054/11 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 listopada 2011 r. (sygn. akt I SA/Wa 1054/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. S. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Wnioskiem, z dnia [...] kwietnia 1989 r., ponowionym w dniu [...] października 2008 r. B. S. wystąpił o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez jego ojca – W. S. nieruchomości położonej w miejscowości S. w gminie R. w powiecie w. w województwie w. (aktualnie obszar Litwy), czyli poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...], Wojewoda W. odmówił uwzględnienia powyższego wniosku a rozpatrując sprawę w instancji odwoławczej, Minister Skarbu Państwa, decyzją z dnia [...] marca 2011 r., utrzymał w mocy decyzję Wojewody.

W uzasadnieniu swego stanowiska, Minister Skarbu Państwa podał, że B. S. był spadkobiercą W. S. (vide: postanowienie Sądu Rejonowego w E. z dnia [...] czerwca 1997 r., sygn. akt [...]), który pozostawił poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, opisane wyżej mienie. Jednocześnie organ zauważył, iż w rozpatrywanym przypadku nastąpiła już częściowa realizacja prawa do rekompensaty zabużańskiej, gdyż W. S. - po repatriacji – otrzymał na Ziemiach Odzyskanych gospodarstwo rolne. Minister powołał się w tym miejscu na Akt Nadania nr [...] z dnia [...] lipca 1947 r., wydany przez Powiatową Komisję Osadnictwa Rolnego w P., z którego treści wynikało, iż W. S. otrzymał gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha wraz z zabudowaniami, położone we wsi W. (obecnie R.) - w trybie przepisów dekretu z dnia 6 września 1946 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze ziem odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska.

Zdaniem Ministra, Powiatowa Komisja Osadnictwa Rolnego w P., następnie orzeczeniem z dnia [...] grudnia 1948 r., sprostowała wydane W. orzeczenie z dnia [...] czerwca 1947 r. o wykonaniu aktu nadania - w części dotyczącej ustalenia obszaru gospodarstwa na [...] ha. Ustalono także, iż podstawą przyznania gospodarstwa rolnego był "wniosek o przyznanie prawa własności nieruchomości ziemskiej (rolnej) na Ziemiach Odzyskanych", do którego załącznikami były karta ewakuacyjna PUR Nr [...] oraz opis mienia pozostawionego nr [...] z dnia [...] sierpnia 1945 r.

Jak podkreślił Minister, fakt nabycia powyższego gospodarstwa - w ramach realizacji prawa do rekompensaty - został również potwierdzony w treści wyroku wstępnego z dnia [...] lutego 2004 r. i końcowego z dnia [...] listopada 2004 r. Sądu Okręgowego w O.(sygn. akt [...]).

Wprawdzie, gospodarstwo to – jak kontynuował Minister - zostało w dalszej kolejności przejęte na rzecz Skarbu Państwa, na podstawie art. 14 dekretu z dnia 9 lutego 1953 r. o całkowitym zagospodarowaniu użytków rolnych (Dz. U. Nr 11, poz. 40), jednakże w/w wyrokiem z dnia [...] listopada 2004 r. Sąd zasądził od Skarbu Państwa - Wojewody W. na rzecz powoda – B. S., jako następcy prawnego W. S., kwotę [...] zł z tytułu bezprawnego przejęcia wspomnianego wyżej gospodarstwa rolnego.

Organ wyjaśnił również, iż wnioskodawca przedłożył do akt sprawy dwa operaty szacunkowe sporządzone przez rzeczoznawcę majątkowego. Pierwszy, określał wartość nieruchomości pozostawionej na Kresach Wschodnich, na dzień [...] maja 2010 r. na kwotę [...] zł, która, po waloryzacji na dzień wydania decyzji, wyniosła [...] zł a drugi - wartość (na dzień 1 września 2010) nieruchomości nabytej na Ziemiach Odzyskanych, w ramach częściowej realizacji prawa do rekompensaty, na kwotę [...] zł. W związku z powyższym podniesiono, że rekompensata, należna wnioskodawcy wynosiła by w tym przypadku kwotę [...] zł (20% od sumy [...] zł) a jako, że nastąpiła już częściowa realizacja tego prawa w wysokości [...] zł, to należało uznać, iż kwota, zrealizowana w wyniku otrzymania nieruchomości we wsi W., przewyższała 20% wartości nieruchomości pozostawionej.

W tych warunkach Minister podzielił stanowisko Wojewody, że roszczenie B. S. zostało już w pełni zrealizowane. Pomimo bowiem, że strona wystąpiła o potwierdzenie prawa do rekompensaty w 1989 r., Wojewoda W. zasadnie zastosował w tym przypadku przepisy, obecnie obowiązującej, ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż zgodnie z art. 27 tej ustawy, do postępowań w sprawach potwierdzenia prawa do rekompensaty, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy tej ustawy.

Na wyżej przedstawioną decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2011 r. B. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzucił organowi naruszenie przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 8, 12, 24 pkt 5 i 55 k.p.a. oraz nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Odpowiadając na skargę, Minister Skarbu Państwa wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie była ona uzasadniona.

Na wstępie, Sąd przytoczył treść art. 6 ust. 2 i 3 oraz art. 13 ust. 2 i 3 ustawy z dnia z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jako będących podstawą prawną zaskarżonej decyzji i powtórzył za Ministrem, że (cyt.): "W. S., ojciec skarżącego B. S., na podstawie Aktu Nadania Nr [...] z dnia [...] lipca 1947 r. wydanego przez Powiatową Komisję Osadnictwa Rolnego w P. nabył gospodarstwo rolne o pow. [...] ha wraz z zabudowaniami, położone we wsi W., obecnie R., w trybie przepisów dekretu z dnia 6 września 1946 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze ziem odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska (Dz. U. Nr 49, poz. 279). Orzeczeniem z dnia [...] grudnia 1948 r. sprostowano orzeczenie z dnia [...] czerwca 1947 r. wydane W. S. o wykonaniu aktu nadania, w części dotyczącej ustalenia obszaru gospodarstwa na [...] ha."

Sąd wyjaśnił również, że zgodnie z art. 23 ust. 1 dekretu z dnia 6 września 1946 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze Ziem Odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska, osobom, które w związku z wojną rozpoczętą we wrześniu 1939 r. utraciły gospodarstwa rolne na tych terenach Rzeczypospolitej Polskiej w jej granicach przedwojennych, które nie weszły w skład obecnego obszaru Państwa, o ile osoby te stale zamieszkiwały na tych terenach przed dniem 1 września 1939 r., jak również osobom, które na mocy umów międzynarodowych, zawartych przez Państwo Polskie, mają otrzymać ekwiwalent w zamian za mienie pozostawione za granicą - zarachowuje się na pokrycie ceny nabycia gospodarstwa (działki) wartość utraconego (pozostawionego) gospodarstwa. W związku z tym – zdaniem Sądu - oznaczało to, że w niniejszej sprawie bezwątpienia nastąpiła częściowa realizacja prawa do rekompensaty poprzez nabycie przez właściciela mienia pozostawionego – W. S. gospodarstwa rolnego. Świadczyła o tym – jak podkreślił Sąd – treść: aktu nadania z dnia [...] lipca 1947 r., orzeczenia z dnia [...] grudnia 1948 r. o sprostowaniu orzeczenia z dnia [...] czerwca 1947 r. oraz ustalenia faktyczne, zawarte w wyroku wstępnym i końcowym Sądu Okręgowego w O., wydanych w sprawie o sygnaturze akt [...]. Na podstawie powyższych wyroków Sąd Okręgowy zasądził bowiem od Skarbu Państwa na rzecz B. S. kwotę 141.200 zł z tytułu bezprawnego przejęcia przedmiotowego gospodarstwa rolnego na rzecz Skarbu Państwa.

Ostatecznie Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko Ministra, że skoro wartość, dokonanej częściowej realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. S. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości S. w województwie wileńskim, przekroczyła 20% wartości nieruchomości pozostawionych, to - na gruncie obowiązujących przepisów, dotyczących potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej - prawo B. S. zostało w pełni zrealizowane.

Jednocześnie Sąd zauważył, że postępowanie administracyjne zostało w tym przypadku przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniono właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, B. S. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 13 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej i niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 3 tej ustawy, z pominięciem przepisów dekretu z dnia 6 września 1946 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze Ziem Odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska. W wyniku czego odmówiono skarżącemu prawa do rekompensaty uznając, iż takową otrzymał.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że żaden z organów rozpoznających sprawę nie odniósł się do kluczowej w sprawie kwestii, jaką był fakt, że gospodarstwo rolne, które uznane zostało za częściowe wykonanie prawa do rekompensaty, nigdy nie stało się własnością ojca skarżącego. W. S. otrzymał bowiem to gospodarstwo na podstawie Aktu Nadania z dnia [...] czerwca 1947 r., wydanego w oparciu o przepisy dekretu z dnia 6 września 1946 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze Ziem Odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska a zatem otrzymał je jako repatriant a nie w zamian za gospodarstwo pozostawione poza granicami Państwa Polskiego. Autor skargi kasacyjnej podkreślał, że zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 4 i 5 tego dekretu, ojciec skarżącego otrzymał gospodarstwo rolne tylko użytkowanie z możliwością jego nabycia.

Ponadto, zdaniem autora skargi kasacyjnej, zasądzona wyrokiem z dnia [...] listopada 2004 r. Sądu Okręgowego w O. na rzecz skarżącego kwota [...] zł, stanowiła jedynie odszkodowanie, przyznane powodowi na postawie art. 417 k.c. i niczym nie był, w tym przypadku, uzasadniony pogląd, iż w ten sposób nastąpiła częściowa realizacja prawa do rekompensaty. Wyrok ten zasądzał bowiem tylko roszczenie odszkodowawcze za szkodę wyrządzoną przez funkcjonariusza państwowego. Wypłata tego odszkodowania nie spełniała więc przesłanek z art. 6 ust. 3 ustawy o prawie do rekompensaty (...) i w związku z tym nie mogła być rozliczana na podstawie art. 13 ust. 3 tej ustawy.

W piśmie procesowym z dnia 11 września 2013 r., skarżący dodatkowo podkreślał, że wydany W. S. akt nadania z dnia [...] czerwca 1947 r. oddawał gospodarstwo we wsi W. (obecnie R.) jedynie w posiadanie i nie doszło, w tym przypadku, do nabycia przez W. S. prawa własności posiadanego gospodarstwa. Nie doszło więc do rozliczenia pomiędzy Skarbem Państwa a W. S., polegającego na zarachowaniu wartości majątku utraconego, wskutek zmiany granic państwowych, na poczet ceny wartości gospodarstwa nabywanego.

Autor pisma twierdził przy tym, że W. S. nie stał się także właścicielem gospodarstwa rolnego w R. ex lege - na podstawie art. 3 ust. 1 dekretu z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46, poz. 340), z uwagi na treść art. 10 tego dekretu.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało więc wyłącznie na badaniu zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, które jednak okazały się nieuzasadnione a ponadto nie zostały w ogóle sformułowane w sposób prawidłowy.

Wyraźnego podkreślenia w tym miejscu wymaga, że chociaż w uzasadnieniu skargi kasacyjnej i w piśmie procesowym, uzupełniającym ją, jej autor zarzucał brak odniesienia się przez organy do kluczowej kwestii w tej sprawie i twierdził, że – w przeciwieństwie do stanowiska przyjętego przez organy administracyjne i Sąd Wojewódzki - ojciec skarżącego (W. S.) nigdy nie nabył własności, nadanego mu w dniu [...] czerwca 1947 r. przez Powiatową Komisję Osadnictwa Rolnego w P. gospodarstwa rolnego we wsi W. (Akt Nadania z dnia [...] lipca 1947 r. nr [...]), to jednak w skardze kasacyjnej nie sformułował odpowiednich zarzutów procesowych. W skardze kasacyjnej, zarzucono jedynie Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci niewłaściwego zastosowania art. 13 ust. 2 i 3 i art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418), z pominięciem przepisów dekretu z dnia 6 września 1946 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze Ziem Odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska (Dz. U. Nr 49, poz. 279 ze zm.). Okoliczność ta powoduje zatem, że Naczelny Sąd Administracyjny jest zobligowany do przyjęcia stanu faktycznego, ustalonego w postępowaniu administracyjnym i następnie przyjętego przez Sąd Wojewódzki.

Z tych ustaleń faktycznych wynika zaś, że B. S. jest spadkobiercą W. S., który pozostawił mienie poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (w miejscowości S. na W.). Po repatriacji w 1946 r. W. S. otrzymał zaś na własność gospodarstwo rolne we wsi W. (obecnie R.) o powierzchni [...] ha. Z niezakwestionowanych skargą kasacyjną ustaleń faktycznych wynikało bowiem, że W. S. otrzymał od Powiatowej Komisji Osadnictwa Rolnego w P. wspomniany wyżej Akt Nadania z dnia [...] lipca 1947 r. nr [...] a następnie – jak przyjął to Sąd Wojewódzki – (cyt.): "(...) Komisja ta orzeczeniem z dnia [...] grudnia 1948 r. sprostowała następnie orzeczenie z dnia [...] czerwca 1947 r. wydane W. S. o wykonaniu aktu nadania w części dotyczącej ustalenia obszaru gospodarstwa na [...] ha. Ustalono przy tym, iż podstawą przyznania gospodarstwa rolnego był, do którego załącznikami były karta ewakuacyjna PUR Nr [...] oraz opis mienia pozostawionego nr [...] z dnia [...] sierpnia 1945 r."

Z powyższych ustaleń Sądu Wojewódzkiego wynika więc, że W. S. był wydany nie tylko akt nadania, dotyczący gospodarstwa rolnego we wsi W., ale wydano mu także orzeczenie o wykonaniu tego aktu (które następnie sprostowano). Nie ulega zaś najmniejszych wątpliwości, że orzeczenie o wykonaniu aktu nadania, wydane na podstawie art. 31 dekretu z dnia 6 września 1946 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze ziem odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska, stanowiło tytuł własności do nadanego gospodarstwa lub nadanej działki. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu, orzeczenie o wykonaniu aktu nadania przenosi własność, przyznanego wcześniej aktem nadania, gospodarstwa rolnego.

W świetle zatem takich ustaleń faktycznych, ze względu na fakt, że gospodarstwo, przyznane ojcu skarżącego, miało (rzecz niesporna) większą wartość niż 20% wartości mienia pozostawionego przez niego na Kresach Wschodnich, odmowa potwierdzenia B. S. prawa do rekompensaty zabużańskiej była uzasadniona. W myśl bowiem art. 13 ust. 2 i 3 ustawy z dnia z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje się w wysokości równej 20 % wartości tych nieruchomości. Wysokość świadczenia pieniężnego stanowi 20 % wartości pozostawionych nieruchomości a w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 3, wysokość zaliczanej kwoty oraz wysokość świadczenia pieniężnego, o których mowa w ust. 2, pomniejsza się o wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali, przez osoby, o których mowa w art. 2 lub art. 3.

W ustalonym zatem przez Ministra Skarbu Państwa stanie faktycznym, zaakceptowanym następnie przez Sad Wojewódzki, zastosowanie powyższych przepisów prawa materialnego było poprawne.

Na marginesie rozpoznawanej sprawy należy również wyjaśnić, że chociaż Minister Skarbu Państwa a za nim Sąd Wojewódzki przyjęli, iż W. S. legitymował się orzeczeniem o wykonaniu aktu nadania bo, powołując się na treść orzeczenia o sprostowaniu z dnia [...] grudnia 1948 r. uznali, iż odnosiło się ono do orzeczenia (cyt.): "o wykonaniu aktu nadania" mimo, iż tego rodzaju orzeczenia w aktach sprawy brak a treść orzeczenia prostującego też nie wskazuje by mogło ono odnosić się do orzeczenia o wykonaniu aktu nadania, to jednak ostatecznie zasadne było stanowisko organów i Sądu I instancji, że W. S. przysługiwał tytuł własności do nadanego mu w 1947 r. gospodarstwa rolnego.

Nabycie gospodarstwa rolnego lub działki na Ziemiach Odzyskanych, w oparciu o przepisy dekretu z dnia 6 września 1946 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze ziem odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska odbywało się w trzech fazach, którym odpowiadały trzy akty administracyjne: 1) orzeczenie zwane aktem nadania, 2) orzeczenie o ustaleniu ceny nabycia, zawierające również określenie granic nadawanego gospodarstwa (jeśli nie było fizycznie wydzielone) i 3) orzeczenie o wykonaniu aktu nadania. Jak podkreśla się przy tym w literaturze przedmiotu, przyznanie osadnikowi prawa własności do otrzymywanego gospodarstwa rolnego poprzedzało szereg skomplikowanych i zawiłych czynności a dodatkowo, zwłaszcza repatrianci, mieli niejednokrotnie trudności z przedstawieniem władzom wymaganych dokumentów. Z tego względu wielu osadników nie otrzymało orzeczenia o wykonaniu aktu nadania i w 1950 r. na ok. pół miliona gospodarstw osadniczych zaledwie 100 tys. ich posiadaczy uzyskało taki rodzaj orzeczenia (vide: J. Paliwoda, " Przebudowa ustroju rolnego w Polsce", rozdz. IV "Uwłaszczenie – nadanie własności nieruchomości rolnych" str. 99 i nast. ). Z tej przyczyny, celem przyspieszenia uregulowania stosunków własnościowych gospodarstw osadniczych, został wydany w dniu 6 września 1951 r. dekret o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46, poz. 340), który znosił kilkufazowy sposób nabywania takich gospodarstw i wprowadzał jeden, wydawany przez komisje ziemskie akt nadania o charakterze deklaratoryjnym. Zgodzić się przy tym trzeba ze skarżącym, że dekret ten stanowił lex specialis w stosunku do przepisów dekretu z dnia 6 września 1946 r. o ustroju rolnym (...), ale oznacza to jedynie to, że przepisy dekretu z 1946 r. miały zastosowanie w sprawach nieuregulowanych w dekrecie z 1951 r. Powyższe zaś pozostaje bez wpływu na okoliczność, że z mocy art. 5 ust. 2 dekretu z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności (...), akty nadania wydane osobom, które objęły w posiadanie gospodarstwo rolne przed dniem 7 września 1951 r., poświadczały własność gospodarstw tych osób. Osoby te nabywały zatem prawo własności posiadanego gospodarstwa ex lege.

Z tych też powodów, pozbawiając w dniu [...] lipca 1955 r. W. S. spornego gospodarstwa, Wojewódzka Rada Narodowa w O. wydała orzeczenie o przejęciu gospodarstwa na własność Skarbu Państwa i z tych też powodów Sąd Okręgowy w O., wydając wyrok wstępny a następnie końcowy w sprawie o sygnaturze akt [...], w motywach obu wyroków przyjął, że W. S. przysługiwało prawo własności do gospodarstwa rolnego we wsi (obecnie) R. na podstawie Aktu Nadania nr [...] z 1947 r.

Wskazać też trzeba, że okoliczność, iż przyznane repatriantowi na własność gospodarstwo rolne zostało następnie mu zabrane na podstawie odrębnego aktu prawnego, nie miało wpływu na ocenę, że w tym przypadku doszło do częściowej realizacji prawa do rekompensaty zabużańskiej, zwłaszcza, że bezprawne pozbawienie repatrianta tego składnika majątkowego, zostało w 2004 r. zrekompensowane jego następcy prawnemu. Zasądzone na rzecz B. S., wyrokiem końcowym z dnia [...] listopada 2004 r. (sygn. akt [...]) Sądu Okręgowego w E., odszkodowanie ustalone bowiem zostało w odniesieniu do aktualnej (w 2004 r.) rynkowej wartości nieruchomości, którą zabrano jego ojcu a zatem było ustalane jako pochodna prawa własności do tej nieruchomości a nie prawa tylko do jej użytkowania.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 184 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.