Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1204/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 20 ust. 1, ust. 3
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1987 nr 256 poz 1 art. 1,2,3,5,12 ust.1
law: Rozporządzenie Rady  (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy  Celnej
article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 167
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant St. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r.nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] znak: [...]Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, po rozpatrzeniu odwołania M. M., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "A", utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z [...] znak: [...] w przedmiocie zaksięgowania kwoty niedoboru cła.

Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 15 września 2015 r. agencja celna działająca jako przedstawiciel bezpośredni skarżącej posiadając pozwolenie na stosowanie procedury uproszczonej dokonała wpisu do rejestru towaru, który został następnie ujęty w zgłoszeniu celnym uzupełniającym z [...] w pozycjach od 1 do 3, z zastosowaniem technik elektronicznego przetwarzania danych w rozumieniu art. 61 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992 r.).

Dla towaru przywiezionego z Hongkongu, zgłaszający zadeklarował opis towaru: punkty dostępu do sieci lokalnej i Internetu komputera, urządzenie do transmisji danych infrastruktury sieci 170 szt.; kod CN 8517 69 90 (kod Taric 8517 69 90 90) ze stawką celną dla krajów trzecich 0% (kwota cła 0 zł).

Po zwolnieniu towarów organ celny z urzędu dokonał kontroli zgłoszenia celnego skarżącej. Przedmiotem kontroli była klasyfikacja taryfowa i wartość celna towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. w zestawieniu z danymi zawartymi w dokumentacji handlowej, księgowej i magazynowej.

W oparciu o przedłożone przez skarżącą dokumenty, w tym: zgłoszenia celne od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. wraz z załącznikami, dokumentację zdjęciową, wyjaśnienia kontrolowanego przedsiębiorcy - zespół kontrolny dokonał sprawdzenia rodzaju i klasyfikacji towarowej importowanych wyrobów w okresie objętym kontrolą.

Na podstawie przepisów zawartych we Wspólnej Taryfie Celnej oraz posiłkując się Notami wyjaśniającymi do Systemu Zharmonizowanego organ celny zakwestionował skarżącej, m.in. poprawność klasyfikacji taryfowej niektórych towarów. W wyniku analizy powołanej dokumentacji - kontrolujący wskazali, że przedmiotem importu były specjalne anteny użytkowe montowane na masztach stanowiących stacje bazowe, które umożliwiają z kolei dostęp do Internetu/sieci lokalnej.

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K., pismem z 10 października 2017r. powiadomił stronę o dokonanych ustaleniach w zakresie klasyfikacji taryfowej importowanych towarów ujętych w poz. 2 zgłoszenia celnego z [...] oraz wyznaczył 30-dniowy termin do zajęcia stanowiska przed wydaniem decyzji w sprawie.

W odpowiedzi strona przedstawiła swoje stanowisko w którym złożyła szereg zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego i przepisów proceduralnych oraz wniosła o dopuszczenie dowodów z przesłuchania świadków, przesłuchania strony, powołania biegłego i przeprowadzenia oględzin towaru.

Po przeprowadzeniu postępowania oraz dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym m.in. folderów urządzeń, Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. wydał decyzję z [...] znak: [...], w której dla towaru ujętego w poz. 2 zgłoszenia celnego z [...] określił kwotę niedoboru cła w wysokości 2 613 zł oraz wezwał do jej zapłaty.

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. uznał, że towar opisany w zgłoszeniu celnym w poz. 2 jako punkty dostępu do sieci lokalnej i Internetu komputera – urządzenia do transmisji danych infrastruktury sieci, został nieprawidłowo zaklasyfikowany do kodu CN 8517 69 90 (kodu Taric 8517 69 90 90), gdyż przedmiotem zgłoszenia były w istocie anteny ocechowane symbolami [...], [...], które należało przyporządkować do kodu CN 8517 70 19 (kod Taric 8517 70 19 90) obejmującego aparaty telefoniczne, włączając telefony dla sieci komórkowych lub da innych sieci bezprzewodowych; pozostałą aparaturę do transmisji i odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa), inną niż aparatura nadawcza i odbiorcza objęta pozycją 8443, 8525, 8527 lub 8528; - części, -- anteny i reflektory anten wszelkich typów; części nadające się do stosowania do nich; --- pozostałe, ---- pozostałe, ze stawką celną dla krajów trzecich w wysokości 3,6%.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. powołał się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym dokumentację zdjęciową i dane prezentowane na stronie internetowej przedsiębiorcy, przedstawił zasady klasyfikacji w Nomenklaturze Scalonej, w tym na regułę 1 oraz regułę 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej zamieszczoną w części I obowiązującej w dacie zgłoszenia celnego Wspólnej Taryfy Celnej. Wskazał również na uwagę 2 do sekcji XVI Wspólnej taryfy Celnej określającej klasyfikację części. Ponadto organ I instancji wskazał na komentarz zawarty w Notach Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS), przedstawiając różnice w towarach klasyfikowanych w ramach pozycji 8517.

Wyjaśnił, że z załączonych do zgłoszenia faktur wynikało, że przedmiotem zakupu były specjalne anteny pracujące na częstotliwościach 5GHz, które zostały wymienione odrębnie i dla których sprzedawca określił ich cenę jednostkową oraz krótką charakterystykę i podstawowe informacje dla użytkowników sieci, a więc nie dokonał ich grupowania w konkretne i kompletne punkty dostępu do Internetu. Osobną ofertę sprzedaży stanowią natomiast punkty dostępu – Access Point i routery bezprzewodowe.

Organ I instancji ustosunkował się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w toku prowadzonego postępowania. Zarzuty dotyczące zarówno przepisów proceduralnych, jak i materialnych uznał za niezasadne.

Ponadto zauważył, iż strona w dniu dokonywania zgłoszenia celnego dysponowała wiążącymi informacjami taryfowymi (WIT) wydanymi na jej wniosek, dla towaru w postaci samych anten, w których jako prawidłową klasyfikację dla tego rodzaju towaru wskazano kod Taric 8517 70 19 90.

Jednocześnie organ I instancji odmówił przeprowadzenia dowodów wskazanych przez stronę, w tym przesłuchania świadków na okoliczność ustalenia prawdziwej funkcji przeznaczenia/zastosowania importowanych towarów argumentując, iż okoliczności te zostały stwierdzone wystarczająco innymi dowodami.

Od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. strona złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne dokonanie klasyfikacji taryfowej towarów oraz brak zastosowania reguły 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, tj. rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1001/2013 z 16 października 2014r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 312, z 31.10.2014r.).

Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 165b, art. 282b, art. 180 w zw. z art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 197 § 1, art. 198, art.199, art. 210 § 1 i § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.- dalej zwana O.p.).

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżoną decyzją z [...] znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K., podzielając stanowisko organu pierwszej instancji w sprawie klasyfikacji importowanego towaru.

Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie prawidłowo ustalono stan faktyczny i prawny. W zaskarżonej decyzji przedstawione zostały i wyjaśnione przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Dokonano oceny zebranego materiału dowodowego, ustosunkowując się jednocześnie do przedstawionych w odwołaniu zarzutów.

Stwierdził, że towary opisane w zgłoszeniu celnym w poz. 2 jako punkty dostępu do sieci lokalnej i Internetu komputera, urządzenie do transmisji danych infrastruktury sieci nie są tożsame z puntami dostępu do sieci lokalnej/Internetu. Są to bowiem specjalne anteny służące do budowy wydajnych stacji bazowych, które z kolei umożliwiają dostęp do Internetu/sieci lokalnej.

Zdaniem organu odwoławczego nie można zgodzić się z zarzutami naruszenia reguły 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), zamieszczonych we Wspólnej Taryfie Celnej. Organ wskazał, iż pierwszeństwo ma tu reguła 1 stanowiąca, że towary należy klasyfikować zgodnie z brzmieniem pozycji oraz uwag do sekcji i działów. Powołał się też na regułę 6, która stanowi jej doprecyzowanie, a także na uwagę 2 do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej, określającą zasady klasyfikacji części.

Wskazał też, że w poszczególnych pozycjach faktur ujęte zostały specjalne anteny, a osobno punkty dostępu do sieci lokalnej i Internetu czy routery. Produkty te nie zostały pogrupowane w kompletne punkty dostępu do Internetu, a ich ilość pozostaje bez wzajemnego związku, są one również osobno oferowane do sprzedaży. Dlatego stwierdził, że nie są one wyrobami niekompletnymi lub niegotowymi, posiadającymi charakter wyrobu kompletnego lub gotowego, nie są także wyrobami w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym w rozumieniu reguły 2a ORINS.

Analiza przyporządkowanych do zgłoszenia celnego faktur wskazywała, że w poszczególnych pozycjach tych faktur ujęte zostały specjalne anteny, pracujące na częstotliwości 5 GHz zaprojektowane do współpracy z innymi urządzeniami, które dopiero w połączeniu z tymi innymi urządzeniami tworzą kompletne punkty dostępu do Internetu. Dlatego stwierdził, że przedmiotem importu były anteny, które nie są urządzeniami tożsamymi z punktami dostępu. Anteny stanowią bowiem odrębną aparaturę dopiero umożliwiającą budowę wydajnej stacji bazowej.

Organ odwoławczy mając na uwadze oznaczenia modelowe wskazane na fakturach wystawionych przez eksportera, tj. Spółkę "B" z H. oraz zestawiając oznaczenia, nazwy produktów, a także opis i charakterystykę poszczególnych asortymentów na wydrukach katalogów produktów ze stron internetowych zarówno skarżącej, jak i "B" stwierdził, że zebrany materiał dowodowy został prawidłowo oceniony. Uznał jednocześnie za niezasadne zarzuty skarżącej w zakresie skorzystania ze strony internetowej www. [...].pl, do której przedsiębiorca skierował kontrolujących wskazując, że w interesie przedsiębiorcy nie leży podawanie nieprawdziwych informacji adresowanych do kupujących. Dlatego też organ uznał, że brak było powodów, aby uznać jako nieprawdziwe bądź nierzetelne informacje na stronie internetowej zarówno przedsiębiorcy jak również eksportera, tj. "B" z H.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zwrócił również uwagę, że skarżąca w dniu dokonywania zgłoszenia celnego dysponowała wiążącymi informacjami taryfowymi (WIT), wydanymi na jej wniosek. Zauważył również, że porównując dane dotyczące produktów objętych wiążącymi informacjami taryfowymi, tj. anten stanowiących stacje bazowe, które umożliwiają dostęp do Internetu/sieci, należało stwierdzić, że będące przedmiotem sporu klasyfikacyjnego importowane towary były towarami pełniącymi te same funkcje, co towary objęte tymi wiążącymi informacjami taryfowymi.

Organ odwoławczy na koniec nadmienił, że jego stanowisko w zakresie klasyfikacji taryfowej w podobnym stanie faktycznym i prawnym podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawach o sygn. III SA/Łd 610-612/17.

W ocenie organu odwoławczego postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo, z poszanowaniem wszystkich zasad postępowania, strona miała zapewniony aktywny udział na każdym etapie postępowania, a analiza i ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 187 §1, art. 180, art. 188, art. 197 § 1, art. 198 § 1, art. 199 O. p.:

• poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, szczególnie z pominięciem wniosków dowodowych składanych przez stronę, prowadzące do niezasadnego zakwestionowania dokonanej przez stronę klasyfikacji towarów do kodu Taric 8517 69 90 90, a także nieustalenie przez organ rodzaju sprowadzonego towaru, jego budowy, prawdziwej funkcji i przeznaczenia a w szczególności jego zasadniczego charakteru;

• poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wszechstronnego działania organu mającego na celu dokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, mających istotny wpływ na wynik postępowania, a polegający na:

- pominięciu wszystkich zgłaszanych przez stronę na etapie postępowania przed organem wniosków dowodowych, m.in. w postaci świadków posiadających wiedzę fachową, wyjaśnień strony, przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego specjalisty w sytuacji, gdy sam organ, nie posiadając wiedzy specjalistycznej, w sposób nieuprawniony dokonuje w tym zakresie oceny, a zatem w sposób zupełnie dowolny i arbitralny stwierdza właściwości i charakter importowanego towaru, ograniczając się li tylko do analizy strony internetowej oraz WIT- ów z 2011 roku, podczas gdy strona internetowa nie może stanowić wyłącznej podstawy rozstrzygnięcia decyzyjnego organów celnych, bowiem ma ona głównie charakter marketingowy i promocyjny, zaś posiadane przez stronę WIT-y nie mogą stanowić bezpośredniego i kompletnego dowodu w sprawie.

- braku dokonania oględzin towaru, a w konsekwencji wyciągnięcie błędnych wniosków i przypisanie nieprawidłowego kodu taryfikacyjnego pomimo nieznajomości stanu oraz charakteru urządzenia;

- wyciągnięciu błędnych wniosków z informacji znajdujących się na stronie internetowej na skutek braku zestawienia tych informacji z wyjaśnieniami strony, zeznaniami świadków oraz opinią biegłego;

- dokonywaniu oceny zgromadzonych dowodów samodzielnie w oderwaniu od całokształtu stanu faktycznego i stanowiska strony;

- zastąpienie środka dowodowego w postaci przesłuchania strony wyjaśnieniami składanymi przez kontrolowanego, podczas gdy wszelkie oświadczenia podatnika odebrane w toku postępowania kontrolnego, które następnie są wykorzystywane przeciwko podatnikowi winny odpowiadać wymogom opisanym w art. 199 O.p. Przepis ten ma charakter gwarancyjny, zatem oświadczenie odebrane od podatnika bez zachowania tych wymogów, przy wykorzystaniu ich przeciwko podatnikowi, nie może stanowić źródła wiedzy o faktach ze wszystkimi tego konsekwencjami;

2. art. 191 O.p., poprzez wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, przez co dokonana przez organ ocena stanu faktycznego sprawy zamiast swobodnego ma charakter dowolny, m.in. poprzez błędne uznanie, że WIT-y wydane w 2011 roku dla towarów nieobjętych zgłoszeniem celnym skarżącej, mają bezpośrednie do nich odniesienie oraz że zachowują one względem tychże towarów aktualność, a także poprzez błędną ocenę treści ujętych na stronie internetowej skarżącej, która to ma walor li tylko marketingowy, nie zawiera zaś informacji o charakterze specjalistycznym, co w konsekwencji doprowadziło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, a także w konsekwencji do błędnego przyjęcia przez organ, iż przedmiotem importu były poszczególne anteny, podczas gdy rzeczywistym przedmiotem importu były elementy składowe, które w zdecydowanym zakresie pozwalają na złożenie wyrobu w postaci punktu dostępu, posiadające zasadnicze cechy urządzenia gotowego;

3. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O. p., poprzez naruszenie zasady przekonywania, tj. braku wypowiedzi na temat właściwości technicznych sprowadzanego towaru, a tym samym brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji;

4. art. 165b § 1 in fine O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 roku Prawo celne w brzmieniu obowiązującym do 20 sierpnia 2016 r., poprzez uchybienie terminowi na wszczęcie postępowania w związku z uprzednią kontrolą podatkową oraz wszczęcie i prowadzenie tego postępowania po upływie 6 miesięcy od zakończenia kontroli.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1001/2013 z 4 października 2013r. zmieniającego załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zawartych w załączniku do tego rozporządzenia, a także Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS) poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że importowane przez stronę towary, zgłoszone w pozycji 2 w dokumencie SAD, podlegają zaklasyfikowaniu do kodu Taric 8517 70 19 90, dla których stawka celna wynosi odpowiednio 3,6%;

2. przepisów części pierwszej, sekcji 1 lit. A ORINS reguła 2a w zw. z regułą 6 ORINS poprzez jej niezastosowanie i dokonanie wadliwej klasyfikacji towaru do kodu Wspólnej Taryfy Celnej 8517 70 19 90, podczas gdy prawidłowa klasyfikacja towaru została dokonana przez stronę w treści zgłoszenia celnego, bowiem strona sprowadziła towar w stanie niezmontowanym, jako elementy składowe pozwalające na złożenie wyrobu w postaci punktu dostępowego, posiadający zasadnicze cechy urządzenia gotowego;

Wnosząc o rozpoznanie sprawy na rozprawie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o uchylenie w całości decyzji organu I instancji. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych na podstawie art. 200 p.p.s.a., jak również o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dni 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2018r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2018r., poz. 1302) - dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ocena legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów wykazała, że skarga jest nieuzasadniona. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego.

Zgodnie z treścią art. 20 ust.1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz.UE.L.302. 1 ze zm.), dalej WKC, w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich.

W myśl art. 20 ust. 3 lit. a) i b) WKC, Taryfa Celna Wspólnot Europejskich obejmuje:

a) towarową Nomenklaturę Scaloną;

b) każdą inną nomenklaturę, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej dalsze działy i która została ustanowiona odrębnymi przepisami Wspólnoty w celu zastosowania w wymianie towarowej środków taryfowych;

Dla celów prawnych klasyfikację taryfową przeprowadza się stosując postanowienia zawarte w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej znajdujące się w załączniku I części pierwszej - przepisy wstępne, sekcji I Ogólnych reguł rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1101/2014 z 16 października 2014r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE. L. Nr 312.z 31.10.2014 r.).

Zgodnie z treścią reguły 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami:

Według reguły 6 ORINS klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.

Zgodnie z treścią Wspólnej Taryfy Celnej pozycja 8517 obejmuje:

- aparaty telefoniczne włączając telefony dla sieci komórkowych lub dla innych sieci bezprzewodowych;

- pozostałą aparaturę do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa):

• stacje bazowe – kod 8517 61

• maszyny do odbioru, konwersji i transmisji lub regeneracji głosu, obrazów lub innych danych włączając aparaty przełączające i routingowe – kod 8517 62

- pozostałą z pozostałej aparatury do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa)

• części aparatury objętej pozycją – kod 8517 70:

- anteny i reflektory anten wszelkich typów; części nadające się do stosowania do nich:

• anteny do radiotelefonów lub radiotelegrafów – kod 8517 70 11

• anteny teleskopowe i prętowe do aparatury przenośnej lub nadającej się do zamontowania w pojazdach silnikowych – kod 8517 70 15

• pozostałe – kod 8517 70 19.

Stosownie do treści uwagi 2 sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej z zastrzeżeniem uwagi 1 do niniejszej sekcji, uwagi 1 do działu 84 i uwagi 1 do działu 85 części maszyn (niebędące częściami artykułów objętych pozycją 8484, 8544, 8545, 8546 lub 8547) należy klasyfikować zgodnie z następującymi zasadami:

a) części, które są towarami objętymi dowolną pozycją w dziale 84 lub 85 (inną niż pozycja 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8487, 8503, 8522, 8529, 8538 i 8548) należy we wszystkich przypadkach klasyfikować do ich odpowiedniej pozycji;

b) pozostałe części, jeśli nadają się do stosowania wyłącznie lub głównie do określonego rodzaju maszyny lub do pewnej liczby maszyn objętych tą samą pozycją (włączając maszyny objęte pozycją 8479 lub 8543), należy klasyfikować wraz z maszynami tego rodzaju lub odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529 lub 8538; jednakże części, które w jednakowym stopniu nadają się do wykorzystania głównie z towarami objętymi pozycją 8517 oraz pozycjami od 8525 do 8528, należy klasyfikować do pozycji 8517;

c) wszystkie pozostałe części należy klasyfikować odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529 lub 8538, lub w przypadku braku takiej możliwości, do pozycji 8487 lub 8548.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa towarów objętych zgłoszeniem celnym z [...]. W tym dniu strona zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towary opisane jako: punkty dostępu do sieci lokalnej i Internetu komputera, urządzenie do transmisji danych infrastruktury sieci – 170 szt.; kod CN 8517 69 90 (kod Taric 8517 69 90 90) ze stawką celną 0% od wartości celnej towaru.

Organy celne natomiast uznały zadeklarowany kod za błędny wskazując, że zgłoszone towary winny być zaklasyfikowane do kodu CN 8517 70 19 (kod Taric 8517 70 19 90) ze stawką celną 3,6% obejmującego aparaty telefoniczne, włączając telefony dla sieci komórkowych lub dla innych sieci bezprzewodowych; pozostałą aparaturę do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa), inną niż aparatura nadawcza i odbiorcza objęta pozycją 8443, 8525, 8527, lub 8528 - części; -- anteny i reflektory anten wszelkich typów; części nadające się do stosowania do nich; --- pozostałe, ---- pozostałe ze stawką celną erga omnes dla krajów trzecich w wysokości 3,6%.

W ocenie Sądu organy celne trafnie uznały, że klasyfikacja towarów objętych zgłoszeniem celnym z [...] jest nieprawidłowa, a właściwym kodem jest kod Taric 8517 70 19 90.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że sporne towary nie są ani punktami dostępu do sieci lokalnej, do komputera ani routerami Wi-Fi do sieci komputerowej. Wymienione produkty są specjalnymi antenami i dopiero mogą służyć do zestawienia z innymi urządzeniami i budowy wydajnej stacji bazowej. Owe specjalne anteny są zaprojektowane do współpracy z innymi urządzeniami i dopiero z tymi urządzeniami tworzą punkty dostępu do Internetu.

Wymienione okoliczności wynikają z analizy całokształtu materiału dowodowego, a w szczególności ze strony internetowej firmy skarżącej. Na stronie tej opisano każdy z produktów objętych zgłoszeniem celnym, podano zastosowanie każdego produktu, określono podstawową charakterystykę, przedstawiono podstawowe informacje dla użytkowników lub projektantów sieci oraz cenę sprzedaży. W fakturach z [...] dokumentujących transakcje kupna – sprzedaży, zagraniczny sprzedawca wskazał, że przedmiotem kupna – sprzedaży były towary opisane jako [...], [...] i na podstawie przeprowadzonych dowodów organ stwierdził, że są to specjalne anteny użytkowe, montowane na masztach stanowiących stancje bazowe, umożliwiające dostęp do Internetu/sieci lokalnej. Produkty te zostały wymienione w odrębnych pozycjach na fakturach z podaniem ich ilości i ceny. Zagraniczny sprzedawca nie dokonał zatem grupowania sprzedawanych towarów w konkretne i kompletne punkty dostępu do Internetu. Nie określił również ilości sprzedanych kompletnych punktów dostępu do sieci oraz elementów wchodzących w ich skład, a także nie wskazał ceny za takie punkty.

W sytuacji zatem, gdy produkty importowane przez skarżącą nie są punktami dostępu do sieci lokalnej, lecz specjalnymi antenami czyli jednymi z elementów składowych, niezbędnych do konfiguracji stacji bazowych, to nieprawidłowa jest ich klasyfikacja taryfowa do kodu CN 8517 69 90, właściwego dla kompletnego punktu dostępowego.

Dodać również należy, że na wniosek strony w dniu 23 lutego 2011 r. zostały wydane WIT-y nr [...] i [...] dotyczące produktów w postaci stacji bazowych tj. urządzeń radiowych umożliwiających bezprzewodowy dostęp do Internetu/sieci lokalnej. We wniosku wskazano, że urządzenie to wraz z anteną jest mocowane na maszcie tworząc stację bazową. Z udzielonej na ten wniosek WIT wynika, że stacje te powinny być zaklasyfikowane do kodu 8517 61 00 90 (przy czym WIT nie obejmuje anteny, a jedynie stację bazową).

W dniu zgłoszenia celnego w niniejszej sprawie skarżąca dysponowała dwoma rodzajami dokumentów, a mianowicie czterema WIT-ami z [...] dotyczącymi anten oraz dwoma WIT-ami z [...] dotyczącym stacji bazowej. Znała treść wszystkich WIT-ów, gdyż zostały one wydane na jej wniosek. Wiedziała zatem, jak należy klasyfikować anteny specjalne i zestawy do konwertowania, a jak punkty dostępu do sieci. Mimo to w zgłoszeniu celnym z [...] dokonała błędnej klasyfikacji sprowadzonych towarów deklarując nieprawidłowy kod ze stawką celną 0%. Wspomnieć tylko należy, że skarżąca nie załączyła WIT-ów do przedmiotowego zgłoszenia celnego, nie ujawniła ich w czasie kontroli ani w toku postępowania przed organami celnymi. Organy celne we własnym zakresie ustaliły, że takie WIT-y zostały wydane i to na wniosek skarżącej. Dowodzi to, że skarżąca celowo niejako "ukryła" fakt wydania WIT-ów i w ocenie Sądu świadomie, w sposób nieprawidłowy, zaklasyfikowała produkty w zgłoszeniu celnym ze stawką celną 0%.

Reasumując tę część rozważań Sąd stwierdził, że organ zasadnie uznał, że towary wymienione w zgłoszeniu celnym z [...] nie są punktami dostępu, lecz specjalnymi antenami przeznaczonymi do współpracy z innymi urządzeniami i dopiero w połączeniu z tymi innymi urządzeniami tworzą punkty dostępu, stacje bazowe. Prawidłowo zatem winny zostać zaklasyfikowane jako ("- - - - pozostałe") do kodu CN 8517 70 19 (TARIC 8517 70 19 90), a nie pod kodem CN 8517 69 90 (TARIC 8517 69 90 90). Wskazuje to na niezasadność zarzutów skargi dot. naruszenia art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1001/2013 poprzez zmianę klasyfikacji celnej towarów.

Konsekwencją nieprawidłowej klasyfikacji produktów objętych ww. zgłoszeniem celnym było określenie niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego. Dług ten wyliczono przy przyjęciu stawki celnej 3,6% i wyniósł on 2 613 zł. Prawidłowość tego wyliczenia nie była kwestionowana przez skarżącą.

W ocenie skarżącej organy naruszyły także Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej, gdyż nie zastosowały reguły 2a ORINS, podczas gdy sprowadzone towary, aczkolwiek w stanie niezmontowanym, posiadały zasadnicze cechy urządzenia gotowego, jakim jest punkt dostępu do sieci lokalnej i w myśl reguły 2a ORINS winny zostać zaklasyfikowane do kodu 85 17 62 00 90 WTC.

Zgodnie z treścią reguły 2a wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego pod warunkiem, że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły), znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym.

W Notach Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów wskazano, że druga część reguły 2a stanowi, że wyroby kompletne lub gotowe znajdujące się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym powinny być klasyfikowane do tej samej pozycji co wyroby zmontowane. Towary przedstawiane są zwykle w takim stanie ze względu na wymagania lub dogodności pakowania, obsługi lub transportu.

Jak wynika z treści faktur z [...] specjalne anteny zostały wymienione w osobnych pozycjach. Nie zostały one zgrupowane w kompletne punkty dostępu do Internetu. Również ze strony internetowej firmy skarżącej wynika, że sprowadzone produkty są osobno oferowane do sprzedaży. Każdy nabywca może nabywać osobno każdy produkt w zależności od potrzeb, dla zbudowania kompletnych punktów dostępu do Internetu. Oznacza to, że produkty objęte przedmiotowym zgłoszeniem nie są wyrobami niezmontowanymi lub rozmontowanymi. Są one oferowane do sprzedaży w takiej postaci, jak zostały sprowadzone i służą jedynie do budowy, wspólnie z innymi urządzeniami, kompletnych punktów dostępu do Internetu.

W myśl art. 214 ust.1 WKC należności celne przywozowe są określane na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. Oznacza to, że istotą klasyfikacji taryfowej jest ustalenie stanu faktycznego na dzień dokonania zgłoszenia celnego towaru. W niniejszej sprawie na dzień zgłoszenia celnego (tj. [...]) objęte nim towary nie były punktami dostępu do sieci w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym, lecz elementami służącymi do współpracy z innymi urządzeniami i dopiero w połączeniu z tymi urządzeniami mogła być stworzona stacja bazowa, punkt dostępu, most lub punkt dosyłowy.

Z tego względu zarzut naruszenia reguły 2a ORINS okazał się nieuzasadniony.

Odnosząc się do zarzutu wszczęcia postępowania po upływie 6 miesięcy od zakończenia kontroli, Sąd zauważa, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004r. - Prawo celne (tekst jednolity: Dz.U. z 2018r., poz. 167) - do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 141-143, art. 168, art. 170 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10, 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169 § 1 i 1a, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220-223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy.

Powyższe prowadzi do wniosku, że wśród przepisów znajdujących odpowiednie zastosowanie ustawodawca nie wskazał art. 165b § 1 O.p. Wynika to z konieczności ograniczenia stosowania w postępowaniu przed organami celnymi przepisów Ordynacji podatkowej w celu stosowania jednolitych regulacji procesowych na poziomie unijnego prawa celnego, jak i z poglądów Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który stoi na stanowisku jednolitego stosowania prawa celnego na całym obszarze celnym Unii Europejskiej. Przepis art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie mógł mieć zatem zastosowania z tego powodu, iż w sprawach w przedmiocie długu celnego nie mogą być stosowane w Polsce odmienne regulacje niż przewiduje to unijny kodeks celny.

Nieuzasadniony jest także zarzut skargi, iż organy celne błędnie ustaliły stan faktyczny i nie zebrały w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, gdyż nie uwzględniły wniosków dowodowych strony o przesłuchanie świadków posiadających fachową wiedzę, przesłuchanie strony, przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego posiadającego specjalistyczną wiedzę oraz nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin towarów. W ocenie skarżącej organy celne oparły się wyłącznie na treści strony internetowej firmy skarżącej, zaś jej wyjaśnienia zastąpiły oświadczeniami skarżącej składanymi w toku postępowania.

Wbrew zarzutowi skargi organy celne w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i w dostateczny sposób ustaliły stan faktyczny. Logicznie i przekonująco wyjaśniały wadliwą klasyfikację towarów zadeklarowaną przez skarżącą w zgłoszeniu celnym z [...]

Niezgodny z prawdą jest zarzut skargi, że organy oparły się wyłącznie na treści strony internetowej firmy. Organy celne uwzględniły bowiem również szereg innych dowodów, a mianowicie WIT-y czy treść faktur zakupu. Dane ze strony internetowej istotnie miały znaczenie w niniejszej sprawie. Jest to bowiem jeden z dowodów i jak każdy inny dowód podlegał ocenie organów celnych. Ocena taka została przeprowadzona przez organy celne i mieści się ona w granicach oceny swobodnej. Organy celne szczegółowo uzasadniły, dlaczego dowód ten został uznany za wiarygodny i rzetelny. Ocena ta jest logiczna i przekonująca. W szczególności trafnie podniesiono, że w interesie skarżącej nie leży podawanie potencjalnym klientom na stronie internetowej nieprawdziwych danych dotyczących oferowanych produktów, w tym anten i innych części dla skompletowania stacji bazowych, czy punktów dostępu do Internetu. Dlatego organy celne słusznie uznały za wiarygodne podane przez skarżącą na swojej stronie internetowej informacje dotyczące oferowanych towarów (takich jak: opis produktu, jego zastosowanie, podstawowa charakterystyka, informacje dla użytkowników lub projektantów sieci). W sytuacji zatem, gdy zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz do ustalenia stanu faktycznego, to w ocenie Sądu nie było potrzeby przeprowadzania kolejnych dowodów wnioskowanych przez stronę, tj. przesłuchiwania świadków i strony, dopuszczania dowodu z opinii biegłego oraz przeprowadzania oględzin. Zarzuty skargi w tym zakresie nie są zasadne.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy celne oceniły dowody w sposób wybiórczy i dowolny i nie wypowiedziały się na temat właściwości technicznych sprowadzonych produktów.

Po pierwsze stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała na czym polegała dowolność oceny organu. Natomiast zdaniem Sądu, wbrew wymienionemu zarzutowi, ocena dowodów przeprowadzona przez organy celne nie była wybiórcza i dowolna, lecz zgodna z prawidłami logiki i przekonująca, a wnioski, jakie wynikały z analizy strony internetowej pokrywały się z treścią udzielonych stronie WIT-ów. Odnośnie zaś kwestii właściwości technicznych towarów, to wynikają one z ich opisu i charakterystyki przedstawionej przez samą skarżącą na stronie internetowej jej firmy. Zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje więc na uwzględnienie.

Podsumowując Sąd uznał, że skarga nie jest uzasadniona. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżąca zadeklarowała nieprawidłowy kod WTC w zgłoszeniu celnym z 0% stawką celną, podczas gdy sprowadzony towar winien zostać zaklasyfikowany do kodu 8517 70 19 90 WTC ze stawką celną 3,6%. Uzasadnione zatem było określenie niezaksięgowanej kwoty należności celnych wynikającej z długu celnego.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.