Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1175/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48, art. 49,
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant ref. staż. Patryk Wernio, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2016r, nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ([...]WINB ) po rozpatrzeniu odwołania [...] - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...].05.2015 r., wydaną na podstawie art. 49 ust 4 w związku z ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane, zatwierdzającą projekt budowlany budynku gospodarczego położonego na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...], przy ul. v w [...] i udzielającą inwestorowi - [...] Sp z o.o. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na budowie przedmiotowego budynku oraz nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania z którego wynika, że przedmiotowy budynek gospodarczy o wymiarach 20,60 x 7,30m i wysokości 3,20-3,50m został samowolnie wybudowany po 2001r i usytuowany jest w ostrej granicy działki, której właścicielami są [...].

Organ powiatowy postanowieniem nr [...] z dnia v.09.2013 r., wydanym na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zobowiązał inwestora [...] Sp. z o.o. do przedłożenia w wyznaczonym terminie oceny technicznej wykonanych robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...] z potwierdzeniem prawidłowości ich wykonania i zgodności z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Inwestor przedłożył żądaną ocenę techniczną sporządzoną w październiku 2013 r. przez Instytut Techniki Budowlanej z której wynika, że konstrukcja budynku gospodarczego nie jest powiązana z konstrukcją budynku sąsiedniego stanowiącego własność [...]. Natomiast funkcję ściany oddzielenia przeciwpożarowego pełni ściana budynku sąsiedniego, która nie stanowi konstrukcji nośnej dla głównych elementów budynku gospodarczego. Po stwierdzeniu, że przedmiotowy budynek nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym jego doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem organ pierwszej instancji wszczął postępowanie legalizacyjne w trybie art. 48 Prawa budowlanego.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2013r wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane PINB [...] nakazał wstrzymać roboty budowlane jednocześnie nakazując inwestorowi wykonanie niezbędnych zabezpieczeń oraz wygrodzenie terenu przed dostępem osób trzecich oraz zobowiązał inwestora do przedłożenia w zakreślonym terminie dokumentów określonych w sentencji tegoż postanowienia.

Inwestor wykonał nałożony obowiązek, przedstawiając cztery egzemplarze projektu budowlanego budynku gospodarczego , decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2014r o warunkach zabudowy oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W związku z wezwaniem organu do uzupełnienia dokumentacji projektowej inwestor w dniu 8 maja 2015r przedłożył poprawiony i uzupełniony projekt budowlany budynku gospodarczego, sporządzony przez mgr. inż. arch. [...].

Następnie organ powiatowy postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., wydanym na podstawie art. 49 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane, ustalił dla inwestora opłatę legalizacyjną w wysokości 25.000,00 zł (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy złotych).

Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła [...] kwestionując przedłożony przez inwestora projekt budowlany jako niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zarzucając organowi brak dokonania jego prawidłowej oceny.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielając zarzutów zażalenia postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015r, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o nałożeniu opłaty legalizacyjnej.

[...] wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie o nałożeniu opłaty legalizacyjnej.

Po uiszczeniu przez inwestora ustalonej opłaty legalizacyjnej organ powiatowy decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2015r zatwierdził projekt budowlany budynku gospodarczego i udzielił inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015r wyjaśnił, że decyzja ta jest przejawem kolejnego etapu postępowania legalizacyjnego, w sytuacji gdy doszło już do wykonania przez inwestora obowiązków nałożonych na niego postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane i postanowieniem wydanym w oparciu o przepisy art. 49 ust 1 i 2 Prawa budowlanego.

Przed wydaniem postanowienia o opłacie legalizacyjnej organy nadzoru budowlanego obu instancji przeprowadziły stosowne postępowanie w oparciu o art. 49 ust 1 Prawa budowlanego.

Organ wojewódzki dokonał już własnej analizy projektu budowlanego, sporządzonego przez mgr inż. arch. [...] w kontekście wymagań stawianych ostateczną decyzją Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2014r o warunkach zabudowy.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w tym przypadku ww. decyzja o warunkach zabudowy została wydana dla obiektu już istniejącego, co oznacza, że organ ją wydający posiadał wiedzę o lokalizacji, wymiarach i wysokości przedmiotowego budynku. W tym zakresie w ww. decyzji zostało stwierdzone, że parametry zrealizowanej samowoli budowlanej; linia zabudowy, szerokość elewacji frontowej budynku (7,50 m), liczba kondygnacji (jedna kondygnacja nadziemna), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i kalenicy głównej (do 4,00 m), geometria dachu (dach jednopołaciowy o spadku w kierunku północnym), wskaźnik wielkości powierzchni istniejącej zabudowy (43%) nie są sprzeczne z ustaleniami decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. o warunkach zabudowy.

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej odnośnie przekroczenia maksymalnej wysokości budynku określonej w ww. decyzji, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż w opisowej części projektu zagospodarowania terenu w pkt 4.8. projektant wskazał, że wysokość budynku do najwyższego punktu połaci dachu wynosi 3,92 m, co znajduje potwierdzenie na przekroju budynku (rysunek nr PB-A-01a). Organ zauważył, iż w ocenie technicznej, sporządzonej przez Instytut Techniki Budowlanej, która jest elementem przedłożonej dokumentacji w pkt 4.6. stwierdzono, że w budynku gospodarczym brak jest ściany oddzielenia przeciwpożarowego, zaś ścianę oddzielenia pełni ściana murowana budynku sąsiedniego na działce nr ewid. [...] wskazując jednocześnie, że należy wykonać ścianę oddzielenia przeciwpożarowego zgodnie z § 235 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W opisowej części projektu zagospodarowania terenu w pkt 4.8. projektant również określił wysokość muru ogniowego (4,42 m), co również zostało ujęte na przekroju budynku (rysunek nr PB-A-01a). Zgodnie z § 235 ust. 1 ww. rozporządzenia ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wznosić na własnym fundamencie lub na stropie, opartym na konstrukcji nośnej o klasie odporności ogniowej nie niższej od odporności ogniowej tej ściany, przy czym z treści ust. 3 tego paragrafu wynika, że w budynku z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień ściany oddzielenia przeciwpożarowego należy wyprowadzić ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m lub zastosować wzdłuż ściany pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej E I 60, bezpośrednio pod pokryciem; przykrycie na tej szerokości powinno być nierozprzestrzeniające ognia. W świetle powyższego organ uznał, że dokumentacja projektowa przewiduje wykonanie projektowanej ściany oddzielenia przeciwpożarowego od przyziemia (przekrój rzutu przyziemia) oraz wyprowadzenie jej ponad dach na wysokość 0,5 m, co świadczy o zachowaniu wymogów stawianych w ust. 3 § 235 ww. rozporządzenia. Wyprowadzenie tego elementu budynku, tj. ogniomuru ponad dach nie oznacza, że zmianie uległa wysokość budynku, która do najwyższego punktu połaci dachu wynosi 3,92 m, a zatem pozostaje w zgodzie z wysokością określoną w decyzji o warunkach zabudowy. Zwrócono także uwagę, że projekt budowlany przewiduje posadowienie tego obiektu na płycie żelbetowej z warstwą izolacyjną oraz posadzką betonową. W związku z tym uznano, iż projektowany jest fundament, na którym może być posadowiona ściana oddzielenia przeciwpożarowego.

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego braku w przedłożonym projekcie budowlanym bilansu miejsc parkingowych oraz opinii geotechnicznej, które stanowiły wymóg określony w decyzji o warunkach zabudowy organ wyjaśnił, że w treści powyższej decyzji wskazano, że w projekcie budowlanym należy zbilansować liczbę miejsc parkingowych, uwzględniając wszystkie obiekty usytuowane na działce wg wskaźnika 18 miejsc na 1000 m2 powierzchni użytkowej biur, przy czym liczba miejsc parkingowych .wymaga uszczegółowienia w projekcie budowlanym, z uwzględnieniem faktycznych potrzeb wynikających z funkcji istniejącego i legalizowanego obiektu oraz liczby zatrudnionych osób. Z treści tej decyzji również wynika, że w projekcie budowlanym należy uwzględnić wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia warunków geotechnicznych posadowienia obiektów budowlanych.

W opisowej części projektu zagospodarowania terenu w pkt 4.8. projektant wskazał, że wymóg zapewnienia miejsc postojowych nie dotyczy przedmiotowego budynku gospodarczego. Do bilansu zagospodarowania terenu pod względem miejsc postojowych należy włączyć jednakże istniejący na terenie działki nr ewid. [...] budynek biurowy. Na podstawie dokonanego w tym punkcie obliczenia przyjęto, że wymagane jest zapewnienie 5 miejsc postojowych, w tym jednego dla osób niepełnosprawnych.

Natomiast do kwestii w zakresie potrzeby ustalenia warunków geotechnicznych posadowienia przedmiotowego obiektu budowlanego projektant odniósł się opisowej części projektu budowlanego w pkt 2.2., stwierdzając, iż wykonywanie badań gruntowych w tym opracowaniu nie jest wymagane ze względu na fakt, iż opracowanie to dotyczy obiektu istniejącego, a także wobec przyjęcia przy uwzględnieniu wniosków zawartych w załączonej do opracowania oceny technicznej - iż dalsza eksploatacja budynku nie stwarza zagrożenia, a stan konstrukcji jest dostateczny.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że w opisowej części projektu budowlanego w pkt 4 i 4.5. projektant wskazał, że przedmiotowy budynek z uwagi na przeznaczenie jest budynkiem gospodarczym, zakwalifikowanym jako PM o gęstości obciążenia ogniowego < 500 MJ/m2. W przepisie § 209 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ustawodawca zawarł klasyfikację budynków pod kątem wymagań dotyczących bezpieczeństwa pożarowego. Z przepisu tego wynika, że budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe w rozumieniu § 226, z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania, dzieli się na: mieszkalne, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej charakteryzowane kategorią zagrożenia ludzi, określane dalej jako ZL, produkcyjne i magazynowe, określane dalej jako PM, inwentarskie (służące do hodowli inwentarza), określane dalej jako IN.;

Organ zauważył, iż w tej klasyfikacji ustawodawca nie posługuje się pojęciem "budynek gospodarczy". Zakwalifikowanie przedmiotowego budynku do kategorii PM nie oznacza, że legalizowanemu budynkowi gospodarczemu nadaje się inny, nowy sposób przeznaczenia (np. produkcyjny, czy magazynowy). Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedmiotowego obiektu nie można zakwalifikować do kategorii ZL lub IN.

W kontekście powyższego organ odwoławczy stwierdził, iż projektant w sporządzonej dokumentacji projektowo-budowlanej odniósł się do kwestii wynikających z decyzji o warunkach zabudowy, a w szczególności dokonał bilansu miejsc parkingowych oraz stwierdził, że wykonywanie w dokumentacji projektowej badań gruntowych nie jest wymagane, co zostało wykazane powyżej.

W ocenie [...]WINB podlegający ocenie projekt budowlany budynku gospodarczego został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, która dołączyła do opracowania stosowne oświadczenie, o jakim jest mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Projekt budowlany jest kompletny oraz został pozytywnie zaopiniowany (bez uwag) przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, a projektant wykazał, że projekt budowlany pozostaje w zgodzie z wymaganiami wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy nr [...].

[...]WINB w postanowieniu nr [...] w którym utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o nałożeniu opłaty legalizacyjnej stwierdził, że postanowienie to jest zgodne z prawem, a wysokość opłaty legalizacyjnej została prawidłowo ustalona.

Pozytywna ocena projektu budowlanego oraz fakt uiszczenia przez inwestora opłaty legalizacyjnej obligował organ do wydania decyzji, o której mowa w pkt 1 ust 4 art. 49 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania [...]WINB wyjaśnił, że za zakres merytoryczny projektu budowlanego, w tym rozwiązania konstrukcyjne, obliczenia nośności oraz zgodności z zasadami wiedzy technicznej odpowiada projektant, który składa odpowiednie oświadczenie wskazane w art. 20 ust 4 Prawa budowlanego.

Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] marca 2016r, wniósł [...] zarzucając naruszenie prawa materialnego art. 35 ust 1 Prawa budowlanego i art. 4 Konstytucji RP poprzez błędne zweryfikowanie zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy, a przez to narażanie życia i zdrowia skarżącego na potencjalne niebezpieczeństwo oraz mienia, tj. domu.

Skarżący zarzucił też naruszenie przepisów postępowania , które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na uchybieniach obowiązkowi prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, naruszeniu przepisów postępowania , które miało istotny wpływ na wynik sprawy art. 80 k.p.a. wskutek wadliwej i dowolnej oceny zebranych w sprawie dowodów bez wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego oraz z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu.

Kontrolowana przez sąd decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] marca 2016r, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., wydaną na podstawie art. 49 ust 4 w związku z ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane stanowiła dalszy ciąg procedury legalizacyjnej rozpoczętej na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane.

Inwestor przedłożył organowi nadzoru budowlanego wymagane dokumenty zgodnie z obowiązkiem nałożonym postanowieniem PINB [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane.

Przedłożenie tych dokumentów, stosownie do art. 48 ust 5 Prawa budowlanego traktuje się jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych.

W tej sprawie po przesądzeniu, że dopuszczalna jest procedura legalizacyjna spornego budynku gospodarczego i po sprawdzeniu, że inwestor wykonał nałożone postanowieniem obowiązki organ nadzoru budowlanego dokonał oceny złożonych dokumentów, o których mowa w art. 48 ust 3, w tym dokumentów wymienionych w art. 33 ust 2 pkt 1,2 i 4 oraz ust 3 Prawa budowlanego ( a więc takich, które składane są również w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę ).

Pozytywna ocena złożonej dokumentacji stanowiła podstawę do wydania kolejnego aktu administracyjnego podlegającego zaskarżeniu tj. postanowienia ustalającego wysokość opłaty legalizacyjnej.

Podstawą do wydania postanowienia o nałożeniu opłaty legalizacyjnej może być tylko łączne spełnienie warunków z art. 49 ust 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, co w tej sprawie nastąpiło.

Organ prowadzący postępowanie incydentalne w sprawie opłaty legalizacyjnej czuwa nie tylko nad prawidłowością zastosowania przepisów prawa materialnego o wysokości opłaty, ale uwzględnia - aż do dnia wydania ostatecznego postanowienia - wszelkie znane mu nieusuwalne przeszkody prawne uniemożliwiające wydanie w przyszłości decyzji zatwierdzającej projekt budowlany. Dopuszczalność wydania postanowienia o wysokości opłaty została uwarunkowana tym, iż następuje "przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego". Postanowienie ustalające wysokość opłaty zostaje więc wydane pod warunkiem wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego ( por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2009r, II OSK 1812/07 ).

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując zażalenie [...] na postanowienie ustalające opłatę legalizacyjną pozytywnie ocenił złożoną w sprawie dokumentację dochodząc do wniosku, że istnieją warunki do legalizacji samowoli budowlanej, co stanowiło podstawę do wydania w dniu [...] sierpnia 2015r postanowienia Nr [...] utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie o nałożeniu opłaty legalizacyjnej.

Skarga [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015r w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2016r, sygn. akt. VII SA/Wa 2391/15.

W uzasadnieniu prawomocnego wyroku sąd stwierdził, że ustalony stan faktyczny może być faktyczną podstawą wyrokowania, a ustalenia poczynione przez organy administracji sąd uznał za własne.

Zdaniem sądu wbrew zarzutom skargi postępowanie dowodowe [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sposób wyczerpujący doprowadziło do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą (art. 7 k.p.a.), a w jego trakcie wyczerpująco zebrano i rozpatrzono w cały materiał dowodowy. Sąd zauważył też, że na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego organ zażaleniowy dokonał oceny zebranych w sprawie dowodów, opierając się na przekonywujących podstawach i dał temu wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.).

W ocenie sądu postępowanie toczące się przed organami zostało przeprowadzone prawidłowo, a zaskarżone orzeczenia wydano w oparciu o wszystkie okoliczności sprawy, zgodnie z dyspozycją art. 7 i 77 § 1 kpa.

Podstawą do wydania postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej może być tylko łączne spełnienie warunków z art. 49 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Prawa budowlanego, co w tej sprawie, zdaniem Sądu nastąpiło.

Sąd wskazał, że projekt budowlany budynku gospodarczego został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, która dołączyła do opracowania stosowne oświadczenie, o jakim jest mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Projekt budowlany jest kompletny oraz został pozytywnie zaopiniowany (bez uwag) przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, a projektant wykazał, że projekt budowlany pozostaje w zgodzie z wymaganiami wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy.

W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, że organ nadzoru budowlanego, przed którym toczy się postępowanie legalizacyjne nie może kwestionować przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych, gdyż zakres weryfikacji części architektonicznej projektu budowlanego przez organ orzekający w sprawie nie obejmuje oceny zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Ponadto z wprowadzonych przez ustawodawcę zmian do ustawy Prawo budowlane wynika, że odpowiedzialność za prawidłowość opracowania projektu budowlanego spoczywa na projektancie. Przepis art. 20 ustawy Prawo budowlane zakłada bowiem, że do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego (w tym z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, oraz wyjaśnienie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań. W świetle przytoczonych faktów nie można skutecznie zarzucić organom nadzoru budowlanego naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. W okolicznościach tej sprawy, nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Kwestionując decyzję wydaną po uiszczeniu opłaty legalizacyjnej skarżący podnosi te same zarzuty, które już były przedmiotem kontroli sądu na etapie postępowania zakończonego ustaleniem opłaty legalizacyjnej. Wówczas sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i zostały spełnione warunki z art. 49 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane pozwalające na wydanie postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej.

Wbrew stanowisku skarżącego nie doszło do naruszeń prawa materialnego i procesowego dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

[pic]