Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 2935/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - Zygmunt Wiśniewski, Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Asesor WSA - Anna Siedlecka, Protokolant - Katarzyna Grott, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi I. A. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odrzucenia protestu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru S. M. – rejon R. i P. S. p o s t a n a w i a : odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Uchwałą nr [...]z dnia [...]wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996r. Nr 13, poz. 74) i art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139) Rada Miejska W. po rozpatrzeniu protestu I. A., wniesionego w ustawowym terminie w dniu [...] do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centralnej części obszaru S. M. – rejonu R. i P. S. polegającego na proteście przeciwko zabudowie uzupełniającej wzdłuż ul. I. po jej północnej stronie – odrzuciła protest w całości.

Odpis tej uchwały doręczony został skarżącej w dniu [...] z pouczeniem, że zgodnie z powołaną ustawą z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym od uchwały nie przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W dniu [...]I. A. złożyła na powyższą uchwałę skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. Wniesienie skargi było niedopuszczalne.

Jak stanowią przepisy art. 23 i art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podmioty zainteresowane mogą wnosić środki prawne w postaci protestu bądź zarzutu, przy czym protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie, natomiast zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez te ustalenia (patrz J. Zimmermann "Zarzuty i protesty w procedurze planowania przestrzennego", Samorząd Terytorialny z 1996r. z. 10 s. 19-27). Zgodnie z art. 24 ust. 4 cyt. ustawy jedynie uchwałę rady gminy o odrzuceniu zarzutu można zaskarżyć do sądu administracyjnego. W przypadku uchwały o odrzuceniu protestu przyjmuje się, że skoro należy ona do zakresu administracji publicznej, to może być zaskarżona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591). Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jak wynika z treści cyt. art. 101 ust. 1 warunkiem wniesienia tej skargi powszechnej do sądu administracyjnego jest bezskuteczność uprzedniego wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia (por. G. Jyż "Ustawa o samorządzie gminnym – Komentarz" wyd. 2000 s. 479-480 z cyt. tam orzecznictwem sądowoadministracyjnym).

Ocena dopuszczalności wniesionej skargi, gdy z akt sprawy wynikało, że skarżąca nie wezwała organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, wymagała wstępnego rozważenia rzeczywistego charakteru prawnego złożonego przez nią środka prawnego, bowiem jedynie w przypadku złożenia protestu zaskarżenie uchwały uzależnione jest od tego wezwania.

W tym zakresie należało uznać, że organ prawidłowo zakwalifikował jako protest pismo zresztą określone przez samą skarżącą jako protest z powołaniem art. 23 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem w piśmie tym skarżąca wskazała na ogólne uciążliwości dla ogółu mieszkańców ul. K. mogące powstać z uwagi na planowaną zabudowę ul. I., zaś w skardze powtórzyła zastrzeżenia wobec planowanej gęstej zabudowy S. M., zatem nie wskazała na konkretne naruszenie własnego interesu prawnego lub uprawnienia.

Według art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Wprawdzie zgodnie z art. 102a cyt. ustawy o samorządzie gminnym w sprawach z art. 101 nie stosuje się przepisów art. 52 § 3 i 4 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., tak jak uprzednio nie stosowało się przepisu art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368), czyli przesłanką dopuszczalności skargi nadal nie jest wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, to jednak przepis art. 101 ust. 1 cyt. ustawy o samorządzie gminnym wyraźnie wymaga przed zaskarżeniem uchwały dokonania wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Wobec braku tego wezwania należało uznać skargę za niedopuszczalną z tej przyczyny i zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. orzec jak na wstępie o jej odrzuceniu.