Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 18/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 40
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędziowie WSA Jacek Czaja, NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie na rzecz M. M. 200 zł (dwieście złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., znak: [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołań S. F. oraz M. M. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia [...] r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 290 ze zm., dalej: "Prawo budowlane") utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...]., znak: [...]

Wskazaną decyzją organ I instancji - na podstawie art. 40 ustawy z dnia [...]. Prawo budowlane:

I. nakazał M. M. w budynku inwentarskim o wymiarach 6,20 m x 24,30 m, zlokalizowanym na działkach nr ewid. [...] i [...] i nr [...], położonych w M. S. , wykonanie w terminie do dnia [...]. następujących robót budowlanych:

1. zamurowanie materiałem niepalnym o klasie odporności ogniowej C dwóch otworów okiennych o wymiarach 1,40 m x 0,60 m usytuowanych w części murowanej ściany ww. budynku, od strony działki nr ewid. [...],

2. likwidację drewnianych wrót usytuowanych w ścianie ww. budynku od strony działki nr ewid. [...] i wykonanie ich miejsce na fundamencie ścianę przeciwpożarową o klasie odporności ogniowej C,

3. w miejsce drewnianego wypełnienia pomiędzy murowanymi słupami konstrukcyjnymi wzniesienie na fundamencie ściany przeciwpożarowej o klasie odporności C.

II. odmówił nakazania M. M. w ww. budynku wykonania następujących robót budowlanych:

1. wykonania urządzeń do zatrzymywania śniegu na dachu ww. budynku od strony działki nr ewid. [...],

2. usunięcia części betonowego podjazdu (równi pochyłej) zlokalizowanego na działce nr ewid. [...],

3. usunięcia części okapu dachu ww. budynku wystającego poza granicę działki o nr ewid. [...] na działkę o nr ewid. [...],

4. skrócenia dachu i montażu urządzeń do odprowadzania wód opadowych na okapie dachu ww. budynku od strony działki nr ewid. [...] i odprowadzenia wód opadowych na teren własnej działki,

5. wykonania zbiornika na ścieki na działce nr ewid. [...] położonej w M. S. .

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie zostało wszczęte z urzędu w dniu [...] r. w związku żądaniami zgłoszonymi przez S. F. dotyczącymi budynku inwentarskiego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości M. S..

Podczas oględzin w dniu [...] r. ustalono, że przedmiotowy budynek inwentarski posiada wymiary 6,20 m x 24,30 m, dwuspadowy dach, kryty dachówką cementową, w części o konstrukcji murowanej na długości 15,00 m, w części 9.30 m o konstrukcji z murowanych słupów z wypełnieniem ścian osłonowych z desek. Usytuowany jest w odległości 0,40 - 0,45 m od granicy działki sąsiedniej i 1.80 m od piwnicy zlokalizowanej na tej samej działce. W ścianie od strony działki nr [...] znajdują się dwa otwory okienne o wymiarach 0,60 m x 1,40 m oraz wjazd drewniany (drewniane wrota) z podjazdem betonowym wystającym poza ogrodzenie na długości 0,20 m. Okap dachu wystaje poza lico ściany na ok. 0,50 m i poza granicę działki na około 0,10 m. W części murowanej, w ścianie fundamentowej na poziomie gruntu zlokalizowany jest otwór, ubytek muru fundamentu o średnicy 10 cm. Budynek użytkowany jest jako inwentarski, został wzniesiony w 1968 r. przez rodziców K. K. i wyremontowany w 1980 r.

Decyzją z dnia [...] r. wydano na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego oraz § 10 pkt 1 Zarządzenia Nr [...] Ministra Budownictwa i P. Materiałów Budowlanych z dnia [...] r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud., Nr [...], poz. 44 z póź. zm.), zwanego dalej "Zarządzeniem" pierwszą decyzję w sprawie nakazującą K. i S. małż. [...] wykonanie ściany z materiałów niepalnych oraz naprawę uszkodzonego cokołu.

Decyzją z dnia [...] r. organ odwoławczy uchylił tę decyzję i sprawę skierował do ponownego rozpoznania uznając, że nie został należycie wyjaśniony stan faktyczny sprawy, decyzja została nieprawidłowo zaadresowana do użytkowników, zamiast do właścicieli oraz że nie wskazano jakie konkretne czynności strona winna wykonać w celu usunięcia nieprawidłowości.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy ustalono, że właścicielami budynku są od 1984 r. K. i S. małż. [...].

W dniu [...] r. przeprowadzono kolejne oględziny, podczas których stwierdzono, że sporny budynek posiada instalację wodną oraz elektryczną. Przy budynku od strony podwórza zlokalizowany jest zbiornik na nieczystości płynne o wymiarach 1,80 m x 1,70 m w odległości 12,00 m od okna w budynku mieszkalnym.

Organ ustalił, że budynek został wzniesiony w latach 60 - tych XX wieku, w latach 1979-1980 został odbudowany przez rodziców K. K. oraz stwierdził, że nie ma możliwości ustalenia, czy budynek został wzniesiony i odbudowany w oparciu o stosowne decyzje czy też samowolnie.

Mając to na uwadze, decyzją z dnia [...] r., na podstawie tych samych przepisów, co wcześniej, organ ponownie nakazał [...] i S. K. wykonanie ściany z materiałów niepalnych, naprawę ściany fundamentowej cokołu, zamontowanie rynien i rur spustowych zabezpieczających przed przedostawaniem się wód opadowych z dachu budynku na teren sąsiedniej działki.

Decyzją z dnia [...] r. organ odwoławczy uchylił tę decyzję i sprawę skierował do ponownego rozpoznania wskazując, że należy rozważyć możliwość zastosowania drewna i innych materiałów palnych przy określaniu klasy odporności ogniowej budynku, ponadto decyzja winna uwzględniać fakt, że granica działki została ustalona w 2007 r.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, decyzją z dnia [...] r. organ umorzył postępowanie stwierdzając, że nie można ustalić czy istniejący stan budynku jest niezgodny z pozwoleniem na budowę, a zatem nie można wydać nakazów w trybie Prawa budowlanego właścicielowi tego budynku. Ponadto uznano, że sprawa dotycząca betonowego podjazdu należy do sporów cywilno-prawnych pozostających we właściwości sądów powszechnych, a kwestia wydania nakazu wykonania zbiornika na ścieki i podłączenie go do instalacji kanalizacyjnej budynku nie znajduje odzwierciedlenia w przepisach prawa budowlanego.

Decyzją z dnia [...] r, organ odwoławczy utrzymał tę decyzję w mocy.

Wyrokiem z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt. II SA/Lu 88/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzje organów obu instancji.

Sąd wskazał, że sprawa powinna być rozstrzygnięta merytorycznie w zakresie żądań zgłoszonych przez wnioskodawcę w trakcie całego postępowania pomimo, że postępowanie wszczęte było z urzędu. Sąd zobowiązał organ do poszukiwania dowodów, które wskazywałyby, czy inwestor sporny budynek wzniósł w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę, czy też w warunkach samowoli budowlanej. Zobowiązał także do jednoznacznego wskazania właściciela działki, na której jest on posadowiony, ustalenia numeru tej działki, także wskazanie właściciela lub zarządcy budynku. Operując numerami ewidencyjnymi działek winien wskazać aktualną numerację, ale również numerację poprzednio obowiązującą, aby nie rodziły się wątpliwości co do identyfikacji konkretnych działek. Ponadto zobowiązał do ustalenia przebiegu granicy pomiędzy działką skarżącego a działką, na której usytuowany jest sporny budynek.

Rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji ustalił, że w latach 1978-1980 F. S., w warunkach samowoli budowlanej, na działce o obecnym numerze ewid. [...] (dawniej 1460) będącej obecnie własnością S. S. odbudował budynek inwentarski o wymiarach 24,30 m x 6,20 m, będący obecnie własnością M. M. (następcy prawnego małż. [...] w odległości 0,40 m – 0,45 m od granicy ustaloną ugodą w 2007 r. z niezabudowaną działką o aktualnym numerze ewid. [...] (dawniej 1461). W momencie rozpoczęcia realizacji odbudowy budynku w okresie 1978-1980 granica z działką nr [...] (aktualny numer [...]) mogła przebiegać od budynku w odległości około 1 m.

Mając na uwadze powyższe ustalenia decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. organ I instancji odmówił nakazania wykonania w spornym budynku inwentarskim określonych robót budowlanych.

Decyzja ta została następnie uchylona przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. i przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania i ustalenia, czy usytuowanie spornego budynku nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie orzekania i czy obiekt w obecnym stanie nie stwarza zagrożenia dla ludzi i mienia bądź pogorszenia warunków zdrowotnych dla otoczenia. Organ powinien również rozważyć wymogi § 20 ust. 2 i 13 zarządzenia w sprawie warunków technicznych z 1966 r. dotyczące odległości budynku w zabudowie wolnostojącej od granicy tej nieruchomości w razie braku ustalenia zabudowy na sąsiedniej nieruchomości

Wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt II SA/Lu [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.

W związku z toczącym się postępowaniem o zasiedzenie pasa gruntu tuż za spornym budynkiem, organ I instancji, postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił niniejsze postępowanie, które podjął po wydaniu przez Sąd Rejonowy w B. postanowienia z dnia [...] roku., sygn. akt I Ns [...]

Rozpatrując sprawę ponownie, organ I instancji ustalił, że obecnie K. i S. małż. [...] oraz S. S. utracili przymiot strony.

W dniu [...] r. ponownie przeprowadzono oględziny, podczas których potwierdzono ustalenia z poprzednich oględzin.

Stwierdzono więc, że na działce wg obecnej ewidencji gruntów nr [...] (wcześniejsze nr [...] i nr [...]) usytuowany jest budynek inwentarski o wymiarach 6,20 m x 24,30 m, posiada dach dwuspadowy, kryty dachówką cementową ze spadkiem w stronę działki nr ewid. [...] i na własną działkę. Budynek w części posiada konstrukcję murowaną, w części jego konstrukcję stanowią słupy murowane z wypełnieniem ścian osłonowych z desek. Usytuowany jest w odległości 0,40 - 0,45 m od ogrodzenia z działką nr ewid. [...] oraz 7,40 m od budynku stodoły i 8,00 m od murowanego budynku mieszkalnego. Połać dachu od strony działki [...] wysunięta jest poza lico ściany na 0,50 m i wysunięta jest o 0,10 m poza ogrodzenie oraz nie posiada urządzeń do odprowadzania wody opadowej. W ścianie budynku od strony działki wnioskodawcy, w części murowanej, zlokalizowane są dwa otwory okienne o wymiarach 0,60 m x 1,40 m. Ponadto w części drewnianej budynku od strony działki nr [...] znajdują się wrota, do których prowadzi betonowy podjazd o szerokości 3,90 m i długości 0,65 m, który na 0,20 m wysunięty jest poza ogrodzenie. Budynek wyposażony jest w instalację wodną oraz elektryczną. Przy budynku od strony podwórza zlokalizowany jest zbiornik na nieczystości płynne (ścieki). Obiekt jest użytkowany. Brak zastrzeżeń do stanu technicznego budynku. Strony do protokołu oględzin podtrzymały swoje wcześniejsze wyjaśnienia oraz żądania.

Budynek inwentarski został wybudowany w latach 60 - tych ub. wieku przez [...] [...], ojca K. K. i dziadka obecnej właścicielki M. M. na działce siedliskowej, która w tej dacie miała nr ewid.[...], następnie w latach 1978 - 1980 budynek został odbudowany i rozbudowany. Organ ustalił, że inwestorem tych robót był F. S., a nie małżonkowie którzy nabyli własność budynku dopiero w 1984 r. Podczas robót zwiększono jego powierzchnię zabudowy oraz zlokalizowano go w odległości około 1 m od granicy z działką nr ewid. [...] (dawniej nr [...]).

Organ uznał, że z uwagi na brak w rejestrach wydanych pozwoleń prowadzonych w Gminie K. (tom III akt) informacji o pozwoleniu na budowę, roboty budowlane polegające na rozbudowie i odbudowie budynku wykonano w warunkach samowoli budowlanej.

Do 2014 r. jako właściciel działki nr ewid. [...] (dawniej 1460), na której posadowiony jest sporny budynek, w ewidencji gruntów figurował S. S., natomiast małż. [...] mieli na tej działce urządzone swoje siedlisko i byli właścicielami obiektów na niej posadowionych. Małż. [...] aktem notarialnym z dnia [...] r. zbyli w drodze darowizny na rzecz córki M. M. działkę wraz ze spornym budynkiem.

W trakcie postępowania sądowego w sprawie zasiedzenia ww. działki, zakończonego postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] roku, sygn. akt I Ns 792//11, nastąpił geodezyjny jej podział na działki o nr ewid. [...], [...] i [...].

W wyniku zasiedzenia nastąpiła zmiana stosunków własnościowych, działka o nr ewid. [...] i [...] obecnie jest własnością M. M., a działka o nr ewid. [...] S. S.. Sporny budynek obecnie posadowiony jest na działce nr ewid. [...], natomiast działkę nr ewid. [...] M. M. zakupiła aktem notarialnym z dnia [...] r., A Nr [...].

Postępowanie sądowe w sprawie zasiedzenia nie doprowadziło do zmiany stosunków własnościowych działki nr ewid. [...] (dawniej 1461), która stanowi współwłasność S. F. i K. F..

Jak wynika ze szkicu wyznaczenia projektowanych działek z dnia [...] r. sporządzonego w postępowaniu sądowym o zasiedzenie, ściana omawianego budynku posadowiona jest obecnie na granicy działki nr ewid. [...]. Pomiędzy tą działką a działką nr ewid. [...] jest pas gruntu stanowiący działkę nr ewid. [...] (własność M. M.) o szerokości około 0,40 - 0,45 m i dlatego ściana omawianego budynku posadowiona jest w odległości około 0,40 m - 0,45 m od granicy działki sąsiedniej.

W wyniku powyższych działań, nie nastąpiła zmiana granic pomiędzy nieruchomościami stanowiącymi własność obecnie M. M. oraz S. F. i K. F.. Przebieg granicy został trwale wyznaczony w wyniku umowy granicznej zawartej pomiędzy ówczesnym właścicielem działki nr ewid. [...] (obecnie [...]) S. S. a [...] i K. F..

Organ ustalił ponadto, że S. F. w toku postępowania składał następujące żądania dotyczące spornego budynku: doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem, likwidacji dwuczęściowych, drewnianych drzwi oraz okien od strony jego działki, skrócenia dachu, odprowadzenia wód opadowych z dachu budynku na własną działkę przez sąsiadów poprzez zamontowanie urządzeń do ich odprowadzania, usunięcia z działki [...] części betonowej równi pochyłej, nakazania wybudowania zbiornika na nieczystości powstające codziennie w gospodarstwie państwa [...] oraz połączenie spornego budynku z instalacją kanalizacyjną budynku oraz domu mieszkalnego, zamontowania urządzeń na połaci dachu od strony działki [...] powstrzymujących zsuwanie się śniegu, wykonania ściany oddzielenia ppoż. od strony jego działki.

Reasumując organ I instancji stwierdził, że w latach 1978-1980 F. S. (ojciec K. K. i dziadek M. M.) w warunkach samowoli budowlanej, na działce o obecnym numerze ewid. [...] (w dacie budowy nr ewid.[...], kolejna numeracja [...]) i nr ewid. [...] będącymi obecnie własnością M. M., w odległości około 1 m od granicy w dacie budowy z niezabudowaną działką nr ewid.[...] (następnie nr [...]) odbudował i rozbudował budynek inwentarski o wymiarach 24,30 m x 6,20. Ściana budynku w wyniku ustalenia granic w postępowaniu sądowym o zasiedzenie oraz w wyniku utworzenia po podziale działki nr ewid. [...], obecnie posadowiona jest w odległości około 0,40 – 0,45 m od granicy z działką nr ewid. [...], na której obecnie realizowany jest budynek mieszkalny przez inwestora S. F.. Część okapu około 10 cm oraz część betonowego podjazdu o długości 20 cm wystaje poza ogrodzenie działki (ogrodzenie posadowione jest na granicy działek) i znajduje się na działce nr ewid. [...].

Dla terenu objętego inwestycją w okresie budowy (1978-1980) nie było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, natomiast w planie obowiązującym od marca 1984 r. teren ten przeznaczony był pod zabudowę zagrodową. Z kolei w obecnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy K. określonym Uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. przeznaczenie tego terenu to zabudowa rolnicza siedliskowa oraz jednorodzinna. Sąsiednia działka o nr ewid. [...] ma także status działki budowlanej.

Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz wyrok WSA w Lublinie wydany już w niniejszej sprawie, organ I instancji oceniał legalność inwestycji na podstawie przepisów obowiązujących w dacie budowy tj. przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane oraz przepisów Zarządzenia oraz aktualnie obowiązującego planu miejscowego.

Organ wskazał więc, że w świetle art. 28 Prawa budowlanego z 1974 r., a także § 9 i § 19 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistycznego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 z póź. zm.), do którego odsyła ta ustawa, na realizację przedmiotowej inwestycji wymagane było pozwolenie na budowę, którego inwestor nie posiadał. Organ jednocześnie stwierdził, że nie zachodzą przesłanki do nakazania rozbiórki spornego obiektu na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., dlatego w sprawie zastosowanie ma tryb naprawczy przewidziany w art. 40 tej ustawy. Przepis ten daje organowi nadzoru budowlanego możliwość nakazania inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy obiektu wykonania w oznaczonym terminie zmian i przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Dotyczy to tylko obiektu znajdującego się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym znajduje się na terenie przeznaczonym pod tego rodzaju zabudowę oraz nie stwarza niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo nie powoduje pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Organ stwierdził, że nie ma przeszkód do zastosowania tego przepisu, gdyż obowiązujący obecnie plan zagospodarowania przestrzennego określa teren, na którym znajduje się działka nr ewid. [...] jako teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową i zagrodową.

Budynek nie powoduje jednocześnie pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia, ponieważ jest to obiekt towarzyszący zabudowie zagrodowej, a takimi budynkami są zabudowane również sąsiednie działki. Stan techniczny budynku jest dobry, tylko wymaga dostosowania do warunków technicznych w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Budynek – ze względu na drewniane wypełnienie murowanych słupów konstrukcyjnych, drewniane wrota oraz otwory okienne usytuowane w ścianie od strony działki nr ewid. [...], nie spełnia wymogów określonych w § 9, 10, 20 ust. 2 i 13 Zarządzenia, a więc konieczne jest doprowadzenie go do stanu zgodnego z tymi przepisami poprzez likwidację drewnianych wrót usytuowanych w ścianie budynku od strony działki nr ewid. [...] oraz wykonanie w ich miejsce na fundamencie ściany przeciwpożarowej o klasie odporności ogniowej C, w miejsce drewnianego wypełnienia pomiędzy murowanymi słupami konstrukcyjnymi wykonanie na fundamencie ściany przeciwpożarowej o klasie odporności ogniowej C oraz wypełnienie materiałem niepalnym o klasie odporności C otworów okiennych. Klasa odporności ogniowej, o której wyżej mowa określona jest w § 3 ust. 6 pkt 3 Zarządzenia.

Z tych względów organ I instancji orzekł, jak w pkt I wskazanej na wstępie decyzji, uwzględniając żądania wnioskodawcy określone w pkt 1, 2 i 8 wniosku.

Organ nie uwzględnił natomiast żądania w zakresie skrócenia okapu, odprowadzenia wód opadowych na teren własnej działki oraz usunięcia z działki nr ewid. [...] części betonowej równi pochyłej (podjazdu).

Organ stwierdził bowiem, że w sprawie nie ma zastosowania przepis § 54 ust. 4 Zarządzenia, który zabraniał odprowadzania wód opadowych na teren sąsiada oraz wzdłuż granicy sąsiada w sposób nie zabezpieczający tego terenu lub obiektu przed zawilgoceniem. Przenikanie wód opadowych z dachu spornego budynku na teren sąsiedniej działki nastąpiło dopiero po 2007 r. w wyniku zmiany przebiegu granicy w drodze umowy, wcześniej wody odprowadzane były na działkę inwestora, to samo dotyczy części okapu oraz części betonowej równi pochyłej (podjazdu), które dopiero po zawarciu umowy granicznej znalazły się na terenie działki sąsiedniej. W tej sytuacji właścicielowi działki sąsiedniej przysługują wyłącznie roszczenia cywilne.

Zdaniem organu I instancji, nie ma również podstaw do zobowiązania inwestora do wykonania zbiornika na ścieki i połączenia go z instalacją kanalizacyjną spornego budynku oraz instalacją kanalizacyjną domu mieszkalnego, gdyż sporny budynek posiada własną instalację wodociągową wykorzystywaną wyłącznie do pojenia inwentarza.

Nie ma również podstaw prawnych do nałożenia na inwestora obowiązku zamontowania na połaci dachu od strony działki [...] urządzeń powstrzymujących zsuwanie się śniegu. Ewentualne roszczenia w tym zakresie rozstrzygają sądy powszechne w postępowaniu cywilnym.

Od decyzji powyższej odwołania złożyli S. F. i M. M., kwestionując, odpowiednio – pkt II i pkt I tej decyzji.

Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił zarzutów odwołań i podzielając ustalenia oraz stanowisko organu I instancji wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Przytaczając treść przepisów § 20 ust. 2, 8 i ust. 13 Zarządzenia organ stwierdził, że sporny budynek inwentarski należy zaliczyć do klasy C odporności ogniowej elementów konstrukcji budowlanej (nie mniejszej niż jedna godzina), a zatem do budynków o średnim obciążeniu ogniowym do 25 [...] W związku z powyższym odległość spornego obiektu od granicy nieruchomości sąsiedniej powinna wynosić – w świetle tych przepisów - co najmniej 2 m. Faktycznie sporny budynek usytuowany jest w odległości 0,40 - 0,45 m od granicy działki, a więc niezgodnie z tymi przepisami, co uzasadnia, konieczność wykonania ściany przeciwpożarowej.

Takie usytuowanie budynku oraz wykonanie okien w ścianie znajdującej się w odległości 0,40 - 0,45m od granicy działki sąsiedniej, naruszyło również przepisy § 13 ust. 1 i 2 późniejszego rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...]. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62 ze zm.), a także oraz § 12 ust. 1 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...]. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422).

Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że nawet gdyby uznać, iż przedmiotowy budynek inwentarski wybudowany został na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę, to i tak należałoby stwierdzić, że inwestycja jest niezgodna z obowiązującymi przepisami technicznymi, co uzasadniałoby wszczęcie postępowania naprawczego i wydanie takich samych nakazów, jak obecnie.

Podzielając stanowisko i argumentację organu I instancji co do odmowy nałożenia na skarżącą obowiązków wymienionych w pkt II decyzji, organ odwoławczy dodatkowo wskazał, że nakaz usunięcia części betonowego podjazdu, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] dotknięty byłby wadą nieważności, ponieważ działka nr [...] nie stanowi własności inwestora.

Wyjaśnił również, że w wyniku wykonania przez M. M. obowiązków wskazanych w pkt I zaskarżonej decyzji, usunięta zostanie część okapu dachu spornego budynku wystającego nad działkę o nr ewid. [...], sam dach zostanie skrócony, a więc rozwiązany zostanie problem odprowadzenia wód opadowych. Zgodnie bowiem z § 78 Zarządzenia ściana przeciwpożarowa powinna spoczywać bezpośrednio na fundamencie, wznosić się na całą wysokość budynku oraz wystawać ponad niepalne pokrycie przy konstrukcji palnej dachu lub stropodachu na wysokość nie mniejszą niż 0,30m.

Odnośnie żądania nałożenia na M. M. obowiązku wykonania zbiornika na nieczystości ciekłe, które były kierowane na działkę sąsiednią przez odwiert w ścianie, organ odwoławczy stwierdził, że obecnie taka sytuacja nie zachodzi, a więc żądanie jest bezprzedmiotowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. M. domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji, kwestionując nałożone na nią w pkt I decyzji obowiązki, zarzucając ich wydanie z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. § 20 ust. 2 i 13 Zarządzenia, gdyż jej zdaniem rozstrzygnięcie powinno być oparte na § 10 ust. 1 tego Zarządzenia, art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 roku, gdyż rozstrzygnięcie powinno być oparte na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku, § 13 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa.

Skarżąca podniosła, że aby uzyskać właściwą odporność ogniową elementów drewnianych wystarczy powlec je substancją podnoszącą odporność ogniową, tworząc ścianę niepalną, nie jest więc konieczne wykonywanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Możliwość taką przewidywało Zarządzenie w przepisie § 10 pkt 1, na który powoływały się już organy we wcześniejszych decyzjach wydanych w innych sprawach dotyczących tego samego budynku (decyzja z dnia [...] r., decyzja z dnia [...] r. i decyzja z dnia [...] r., o określonych numerach). Nie wiadomo, dlaczego organ zakwalifikował sporny budynek do klasy C odporności ogniowej.

Podniosła, że nie można przyjąć w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że rozbudowa dokonana w 1978 - 1980 była samowolą budowlaną, a zatem w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy aktualnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane (art. 51), a nie art. 40 ustawy z 1974 r.

Zarzuciła też, że wykonanie ściany przeciwpożarowej w miejscu istniejących drewnianych wrót z jednoczesnym pozostawieniem pozostałej części ściany wykonanej z cegły bez zmian, byłoby niezgodne z zasadami sztuki budowlanej. W wyniku tak wykonanego nakazu ściana budynku od strony działki sąsiedniej na pewnej wysokości wystawałaby ponad dach, a na części znajdowałaby się pod tym dachem.

Podstawy prawnej nakazania wykonania ściany przeciwpożarowej nie może też stanowić – zdaniem skarżącej - § 13 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż zgodnie z § 181 tego rozporządzenia budynki inwentarskie zwolnione są od wymagań dotyczących klasy odporności ogniowej określonych w § 173 ust. 2.

Uzasadniając naruszenie przepisów postępowania, skarżąca wskazała ogólnie, że organy nie odniosły się do wiarygodności zgromadzonych dowodów i nie rozważyły uwzględnienia słusznego interesu obywatela.

Zarzuciła, że organ wadliwie ustalił przebieg granicy pomiędzy działką, na której jest sporny budynek a działką sąsiednią, co doprowadziło do przyjęcia, że część okapu i część podjazdu znajduje się na działce sąsiedniej. Podniosła, że wadliwość ta wynika z błędnego rozstrzygnięcia sądu powszechnego w przedmiocie zasiedzenia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że sprawa była już przedmiotem badania przez tut. Sąd, który wydał w niej wyrok z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 88/09.

Wyrokiem tym, jego ustaleniami i wskazaniami są obecnie związane zarówno organy administracji publicznej, jak i obecnie Sąd, co wynika z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.".

Sprawa niniejsza dotyczy legalności budynku inwentarskiego na działkach nr ewid. [...] i [...] i nr [...], położonych w M. S. ,wybudowanego w latach 60-tych i następnie odnowionego i rozbudowanego w latach 80-tych.

We wskazanym wyroku Sąd stwierdził, że S. F., będący stroną postępowania administracyjnego prowadzonego w rozpoznawanej sprawie, domagał się nałożenia na właścicieli budynku gospodarczego, usytuowanego w odległości około 0,45 m od jego działki nr ewid. [...] obowiązku zlikwidowania otworów okiennych i drzwiowych w ścianie od strony granicy działki, naprawy cokołu budynku, z którego następują wycieki gnojówki na jego działkę oraz wykonania orynnowania dachu w sposób zabezpieczający zalewanie jego działki (k.2 akt adm. II instancji). Sąd wskazał, że jeżeli prowadzące postępowanie administracyjne organy, po należytym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, uznały, iż zgłoszone przez skarżącego żądania nie mogą być uwzględnione, to powinny wydać merytoryczną decyzję odmawiającą nałożenia wnioskowanych obowiązków, a nie decyzję umarzającą postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Za bezsporne Sąd uznał, że – w świetle dotychczasowych ustaleń dokonanych przez organ - przedmiotowy budynek gospodarczy usytuowany jest w odległości 0,40 m – 0,45 m od granicy z działką skarżącego, a w ścianie od strony granicy znajdują się dwa otwory okienne oraz wrota wjazdowe z betonowym podjazdem. Wody opadowe z dachu odprowadzane są na działkę skarżącego, a ściana przy granicy jest w części drewniana i nie spełnia warunków ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

Wymaga natomiast ustalenia data wybudowania przedmiotowego budynku gospodarczego oraz to, czy wybudowano go na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też w warunkach samowoli budowlanej. Ma to podstawowe znaczenie dla zastosowania właściwych przepisów.

W sytuacji, gdy obiekt budowlany powstał w wyniku samowoli budowlanej przed dniem 1 stycznia 1995 r., to jest przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, to z mocy art. 103 ust. 2 tejże ustawy nie stosuje się do niego art. 48 ustawy, lecz przepisy dotychczasowe. Ocena, czy obiekt taki podlega rozbiórce dokonywana jest na gruncie przepisów ustawy dotychczasowej, to jest ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.).

Stwierdził przy tym, że nie można uznać, że inwestycja była zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę tylko z tego powodu, że przepisy prawa budowlanego obowiązujące przed 1995 r. nie nakładały na inwestora w budownictwie indywidualnym obowiązku przechowywania dokumentacji dotyczącej budowy, a z notatki służbowej sporządzonej [...] r. wynika, iż Urząd Gminy K. nie posiada zarchiwizowanych pozwoleń na budowę z lat 1979-1980. Organ powinien dokładnie ustalić tę okoliczność, zwłaszcza, że choć strony postępowania nie kwestionowały faktu prowadzenia robót budowlanych przy przedmiotowym obiekcie w latach 1979-1980, to jednak nie twierdziły, że inwestor posiadał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę.

Wskazał, że obowiązujące przed dniem [...] r. przepisy techniczno-budowlane nie dopuszczały możliwości budowy obiektu w odległości 0,45 m od granicy działki i stawiały określone wymogi sytuowania otworów w ścianach oraz zachowania konstrukcji obiektu spełniającej zachowanie warunków bezpieczeństwa pożarowego. Organy powinny zatem wyjaśnić przebieg granicy między działką skarżącego a działką, na której usytuowany jest sporny obiekt. Z ugody zawartej przed geodetą w dniu [...] r. przez S. S., syna [...] oraz [...] i K. F. zdaje się wynikać, że przebieg granicy między ich działkami nie był sporny (k. 7 i 8 akt adm. I instancji).

Organ powinien również jednoznacznie wskazać, kto jest obecnie właścicielem działki, na której położony jest przedmiotowy budynek gospodarczy oraz kto jest właścicielem lub zarządcą tego budynku. Operując numerami ewidencyjnymi działek organ winien wskazać aktualną numerację albo również numerację poprzednio obowiązującą w taki sposób, aby nie rodziły się wątpliwości co do identyfikacji konkretnych działek gruntu.

Badając obecnie wniesioną skargę stwierdzić należy, że organy uwzględniły wskazania Sądu zawarte w powyższym wyroku i dokonały niezbędnych ustaleń, które bardzo obszernie przedstawiły w przytoczonych wyżej uzasadnieniach.

Organy ustaliły zatem w pierwszej kolejności numer działki, na której znajduje się sporny budynek oraz właściciela tej działki – okoliczności te nie są kwestionowane.

Zasadnie również organy ustaliły, że budynek został zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę wymaganego w dacie realizacji budynku na podstawie przepisów Prawa budowlanego z 1974 r.

Wprawdzie skarżąca podnosi, że rozbudowa budynku w latach 1978 - 1980 nie była samowolna, to jednak nie przedstawia żadnych dowodów potwierdzających tę okoliczność. W świetle natomiast ustawy z 1974 r. – rozbudowa budynku wymagała pozwolenia, co wynikało również z § 9 i § 19 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistycznego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 z póź. zm.), jak słusznie wskazał organ I instancji.

W tej sytuacji zgodnie ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w wyroku wydanym w niniejszej sprawie – organy zasadnie zastosowały przepisy obowiązujące w dacie budowy budynku oraz jego rozbudowy tj. art. 40 Prawa budowlanego oraz Zarządzenia z 1966 r. Wbrew zarzutom, w świetle okoliczności faktycznych sprawy, nie miały zastosowania przepisy aktualnie obowiązującego Prawa budowlanego z 1994 r., a więc i tryb naprawczy przewidziany w art. 51. Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przepisu art. 48 tej ustawy nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Zasada ta obowiązuje w stosunku do wszystkich samowoli popełnionych zarówno przed dniem wejścia w życie z ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, jak i w czasie jej obowiązywania (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., IV SA 1364/97, wyrok NSA z dnia 22 listopada 2006 r., II OSK 1384/05). Chodzi tu jednak wyłącznie o budowy wykonane bez wymaganego prawem pozwolenia, a nie o inne rodzaje samowoli budowlanej. Z przepisu art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego wynika również to, że warunkiem zastosowania starych (dotychczasowych) przepisów, w tym trybu legalizacyjnego przewidzianego w tych przepisach (opartego na art. 37, 38, 39, 40 i 41 oraz ówcześnie obowiązujących przepisach wykonawczych) jest to, by budowa została zakończona przed wejściem w życie Prawa budowlanego z 1994 r. tj. przed 1 stycznia 1995 r. (bądź by w sprawie tej budowy wszczęto postępowanie przed tym dniem).

Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż budowa spornego budynku zakończyła się przed dniem 1 stycznia 1995 r., a na tę budowę wymagane było pozwolenie właściwego organu.

Uznając zatem, że organ wyczerpująco przeprowadził postępowanie wyjaśniające i dokonał niezbędnych ustaleń faktycznych, stosując się do zaleceń tut. Sądu zawartych w wydanym w sprawie wyroku, oraz że prawidłowo opierał rozstrzygnięcie na przepisach Prawa budowlanego z 1974 r. oraz zarządzenia z 1966 r., stwierdzić należy, że mimo to zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, gdyż organ nie uzasadnił należycie, dlaczego nakazał skarżącej wykonanie ściany przeciwpożarowej o klasie odporności C, organ nie rozważył bowiem innych rozwiązań przeciwpożarowych, które przewidywało Zarządzenie z 1966 r.

Kwestia ta jest niezrozumiała dla skarżącej, co podnosi ona w skardze.

Organ przytaczając treść przepisów Zarządzenia nie wyjaśnił w ogóle, dlaczego zakwalifikował sporny budynek do klasy odporności ogniowej C, tylko lakonicznie wskazał, że "sporny budynek inwentarski należy zaliczyć do klasy C odporności ogniowej elementów konstrukcji budowlanej (nie mniejszej niż jedna godzina), a zatem do budynków o średnim obciążeniu ogniowym do 25 kG/m2". Jest to podstawowa kwestia, która powinna być stronom wyjaśniona. Zakwalifikowanie obiektu do danej klasy odporności ogniowej ma istotne znaczenie, bo od tego zależy, jakie warunki techniczne powinny spełniać ściany tego budynku.

Zarządzenie w § 3 pkt 6 przewidywało sześć klas od A do F odporności ogniowej elementów konstrukcji budowlanej (tj. o odporności nie mniejszej niż, kolejno, 3, 2, 1, 0,75; 0,40 i 0,25 godziny). Szczegółowe zasady ustalania klasy odpornościowej budynku określał natomiast § 76 zarządzenia. Wynika z niego, że w odniesieniu do różnych kategorii budynków (wskazanych w ust. 1 – 4 tego przepisu) uwzględnia się różne parametry np. dopuszczalne strefy pożarowe (zależne od ilości kondygnacji i powierzchni w danej klasie odporności ogniowej budynku), dopuszczalne minimalne odległości pomiędzy budynkami, średnie użytkowe obciążenie ogniowe budynku czy kategorię niebezpieczeństwa pożarowego budynku.

Od ustalenia, do jakiej klasy odporności ogniowej należy dany budynek, zależy to, jakie wymagania powinny spełniać ściany tego budynku.

W § 73 przewidziano bowiem odpowiednią klasyfikację poszczególnych elementów danego budynku, w zależności od tego do jakiej klasy został zaliczony dany budynek zgodnie z § 76.

Organ w niniejszej sprawie nie wyjaśnił, dlaczego zaliczył sporny budynek do klasy C, przyjmując, że ma on liczbę kondygnacji k ? 2, a w takim przypadku ściana nośna budynku powinna być ścianą klasy C niepalną, co wynika z tabeli zawartej § 73 ust.2.

Skarżąca podnosi, że budynek powinien być zakwalifikowany do innej kategorii, co pozwalałoby na wykonanie ściany trudno zapalnej. Jak bowiem wynika z § 73 budynek zaliczony do klasy D czy nawet E o kondygnacji k = 2, może mieć ścianę o innej klasie odporności ogniowej tj. D lub F trudno zapalną. W takim przypadku jak stanowi dalej Zarządzenie, możliwe jest impregnowanie drewna, co wynika z § 3 ust. 2 pkt 1 zarządzenia. Przepis § 3 pkt 1 stanowi, że wprowadza się podział materiałów budowlanych na niepalne (sztuczne i naturalne nieorganiczne materiały) i palne (materiały, które nie spełniają warunków materiałów niepalnych). Z kolei (ust.2) palne materiały dzieli się na trudno zapalne (np. drewno poddane odpowiedniej impregnacji środkami ognioochronnymi) oraz łatwo zapalne (np. drewno, słoma). Z ust. 5 wynika, że odporność ogniową poszczególnych elementów konstrukcji budowlanej określają polskie Normy, normy branżowe i karty katalogowe typowych projektów elementów; do czasu ich ustanowienia odporność ogniową poszczególnych elementów konstrukcji budowlanej należy określać wd przepisów wydanych na podstawie art. 9 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1961 r., nr 7, poz. 46 ze zm.), a w stosunku do elementów nie ujętych tymi przepisami lub wykonanych w inny sposób – na podstawie atestów instytutów naukowo – badawczych bądź zakładów naukowych.

Organ powinien dokładnie i szczegółowo uzasadnić, dlaczego przyjął taką, a nie inną klasę odporności ogniowej budynku, a następnie rozważyć czy ściana spornego budynku nie może być wykonana z materiałów trudno zapalnych.

Brak takiego wyjaśnienia stanowi naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3 kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Poza tym stwierdzić należy, że przepis § 20 ust. 13 Zarządzenia, na który powołuje się organ, nie wymagał, by na skutek niezachowania wskazanych w nim odległości konieczne było wykonanie ściany przeciwpożarowej tj. ściany wykonanej w sposób określony w § 78 Zarządzenia, a więc z zachowaniem ściśle określonych parametrów technicznych.

Zarządzenie w § 77 ust. 1 wprowadzało wprawdzie zasadę, że przeciwpożarowe przegrody, do których należą m.in. ściany i ściany przeciwpożarowe, powinny być wykonane z materiałów niepalnych (a więc nie – palnych czy trudno zapalnych), to jednak dopuszczało w ust. 2 możliwość wykonania ich z innych materiałów, w drodze wyjątków określonych w § 73.

Taką samą regułę przewidywał przepis § 10 ust. 1 i 2 Zarządzenia, wprowadzając zasadę, że ściany zewnętrzne i nośne powinny być wykonywane z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, natomiast zastosowanie drewna i innych materiałów palnych do ścian i słupów było dopuszczalne, ale w przypadkach określonych w § 73.

Wskazane przez organ jako podstawa prawna decyzji przepisy nie zawierały więc podstaw do nakazania inwestorowi wykonania ściany przeciwpożarowej w rozumieniu § 78 Zarządzenia. Przepis art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowił, że w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

Bezspornie przedmiotowy budynek inwentarski został wybudowany niezgodnie z przepisami, gdyż nie znajduje się w minimalnej odległości od granicy wskazanej w § 20 ust.13 w zw. z § 20 ust. 2 Zarządzenia tj. w odległości 2 m. Skarżąca wprawdzie kwestionuje dokonane przez organ ustalenie, że budynek znajduje się w odległości 0,40 – 0,45 m, podczas gdy – wg skarżącej – znajduje się on 1 m od granicy, to z uwagi na to, że w świetle powołanych przepisów odległość ta powinna wynosić co najmniej 2 m - niezależnie od tego, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów skutecznie podważających ustalenia organów – zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Żadne ze wskazanych przez organ przepisów nie uzasadniały jednak nałożenia na inwestora – w celu doprowadzenia budynku do "stanu zgodnego z przepisami" - obowiązku wykonania ściany przeciwpożarowej.

Poza tym w świetle przepisu § 78 - ściana przeciwpożarowa powinna mieć co najmniej 4-godzinną odporność ogniową. Nie mieści się więc ona wśród żadnej z klas odporności ogniowej (A-F), wymienionych w § 3 ust. 6 Zarządzenia, gdyż najwyższa z tych klas (A), jak wyżej wskazano, dotyczy odporności ogniowej nie mniejszej niż 3 godziny. Skoro zatem organ przyjął, że sporny budynek ma klasę odporności C, dla której ściana powinna mieć – przy założeniu, że k ? 2, również klasę C, to nieuzasadnione jest wymaganie przez organ, by ściana ta była ścianą przeciwpożarową w rozumieniu § 78, a więc o odporności ogniowej wyższej niż klasa C.

Rację ma również skarżąca, że wykonanie takiej ściany przeciwpożarowej w sposób określony w zaskarżonej decyzji może być niezgodne ze sztuką budowlaną. Ściana na części budynku będzie bowiem wystawała ponad dach (bo taka jest konstrukcja ściany przeciwpożarowej z rozumieniu § 78 Zarządzenia), a na części nie. Organ powinien odnieść się do tego zarzutu.

Reasumując, organ nie wskazał i nie wyjaśnił należytej podstawy prawnej do nałożenia na skarżącą obowiązku wykonania ściany przeciwpożarowej. Za taką podstawę nie mogą być uznane przytoczone przepisy, w szczególności § 20 Zarządzenia.

Zaskarżona decyzja w zakresie dotyczącym obowiązków nałożonych na inwestora w pkt I decyzji została wydana więc z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w tym zakresie wymaga wyjaśnienia.

Sąd nie stwierdził natomiast naruszenia przez organ przepisów dotyczących pkt II decyzji organu I instancji, który nie był kwestionowany w skardze, a argumentacja organu w tym zakresie jest trafna.

Z powyższych względów, mając na względzie, że skargą objęta była decyzja w całości, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a., zaskarżona decyzja podlega uchyleniu; o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.

Rozpatrując sprawę ponownie, organ uwzględni powyższe rozważania.