Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 4/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zobowiązano organ do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g, art. 13 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 2
journal: Dz.U. 1994 nr 122 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych.
article: art. 149 par. 1 pkt 1, par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 28 kwietnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2020 roku sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w udostępnieniu informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. do rozpatrzenia wniosku S. K. z 6 grudnia 2019 roku w zakresie udostępnienia informacji publicznej, w terminie 14 dni; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. orzeka o niewymierzaniu organowi grzywny; 4. oddala wniosek o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej; 5. zasądza od Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz S. K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 6 grudnia 2019 r., wniesionym za pomocą środków komunikacji elektronicznej, S.K. (dalej jako: "Skarżący") wystąpił do Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako: "Prezes SKO") z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dokumentów z postępowania konkursowego na członków pozaetatowych Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ogłoszonego [...]. Wnioskował o:

1. protokół z prac komisji konkursowej;

2. protokół ze Zgromadzenia Ogólnego SKO z [...] r., na którym zaopiniowano kandydatury na członków pozaetatowych;

3. wszystkie karty do głosowania na kandydatów na członków pozaetatowych wyjęte z urny po głosowaniu [...] r.

Wskazał, że wnioskowane informacje w postaci skanów należy przesłać w formie elektronicznej za pośrednictwem portalu ePUAP2.

W odpowiedzi na złożony wniosek Prezes SKO pismem z [...] r., doręczonym za pomocą środków komunikacji elektronicznej, poinformował Skarżącego, że wskazany we wniosku zakres żądanych informacji nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1429) dalej jako: "u.d.i.p."

Pismem z 13 stycznia 2020 r. pełnomocnik S.K. wniósł skargę na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez Prezesa SKO. Zarzucił organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Pełnomocnik Skarżącego wniósł o:

1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

2. zobowiązanie Prezesa SKO do udostępnienia informacji publicznej w terminie 7 dni, od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku;

3. zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł, na zasadzie art. 154 § 7 p.p.s.a.;

4. zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych;

5. dokonywanie doręczeń elektronicznych za pośrednictwem portalu ePUAP2 na adres pełnomocnika;

6. udostępnienie Skarżącemu i jego pełnomocnikowi akt sprawy w portalu PASSA.

W uzasadnieniu podniesiono, że zwracając się do Prezesa SKO z wnioskiem z 6 grudnia 2019 r., Skarżący domagał się wyłącznie udzielenia mu informacji publicznej, która po anonimizacji powinna być udostępniona. Sposób i tryb powoływania członków SKO jest informacją publiczną. Także dokumenty, o których udostępnienie wnioskował, są dokumentami urzędowymi. Skarżący podniósł, że członek SKO jest funkcjonariuszem publicznym, zatem nie można uznać, aby w niniejszej sprawie prawo do informacji publicznej podlegało jakiemuś ograniczeniu ze względu na prywatność osób fizycznych.

Wskazano nadto, że protokół ze Zgromadzenia Ogólnego SKO, o który wnioskowano, zawiera ocenę kandydatur na członków pozaetatowych SKO. Natomiast przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c) u.d.i.p. nakazuje udostępnianie treści ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej. Także karty do głosowania stanowią integralną część protokołu, gdyż stanowią o poprawności albo braku poprawności zrealizowanej procedury opiniowania kandydatur. Nadto protokół z prac komisji konkursowej, jak i protokół ze Zgromadzenia Ogólnego SKO są podpisane przez funkcjonariuszy publicznych w ramach ich kompetencji, a zatem są to dokumenty urzędowe.

Skarżący podkreślił, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek z 6 grudnia

2019 r. dopiero 17 dnia po jego wniesieniu. Wyjaśnił, że gdyby otrzymał żądane informacje w terminie, to mógłby je wykorzystać, np. zgłaszając ujawnione nieprawidłowości właściwym organom przed powołaniem członków pozaetatowych.

W odpowiedzi na skargę Prezes SKO wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że żądana przez Skarżącego informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Natomiast odpowiedź na złożony wniosek została udzielona w terminie 14 dni od daty jego otrzymania.

Organ wyjaśnił również, że z prac komisji konkursowej i głosowania sporządza się protokół, który podpisują wszyscy członkowie komisji. Kandydaci mają prawo wglądu do protokołu, zgodnie z przepisami rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 18 maja 1999 r. w sprawie trybu przeprowadzania konkursu na członków samorządowego kolegium odwoławczego (Dz.U. z 1999 r. nr 47, poz. 462) dalej jako: rozporządzenie z 18 maja 1999 r. Skarżący nie zgłosił swojej oferty w ogłoszonym konkursie na członka pozaetatowego Kolegium, zatem nie był uprawniony do zapoznania się z protokołem z prac komisji konkursowej. Zasada ta odnosi się również do protokołu ze Zgromadzenia Ogólnego Członków SKO.

Organ podkreślił, że kandydaci na członka pozaetatowego SKO nie są funkcjonariuszami publicznymi. Z kolei karty do głosowania na kandydatów na członków pozaetatowych, są dokumentami wewnętrznymi, służącymi do przeprowadzenia procedury głosowania tajnego. Nie stanowią one informacji publicznej, a zatem nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a". Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. stronie przysługuje skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a także stosownie do art. 3 § 2 pkt 9 skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W pierwszej kolejności należy jednak wyjaśnić, że złożona skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W takim przypadku skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

Skarżący pismem z 6 grudnia 2019 r., wniesionym za pomocą środków komunikacji elektronicznej, wystąpił do Prezesa SKO z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dokumentów z postępowania konkursowego na członków pozaetatowych Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ogłoszonego [...] r. t.j.:

- protokołu z prac komisji konkursowej;

- protokołu ze Zgromadzenia Ogólnego SKO z [...] r., na którym zaopiniowano kandydatury na członków pozaetatowych;

- wszystkich kart do głosowania na kandydatów na członków pozaetatowych wyjętych z urny po głosowaniu [...]. Wskazał, że wnioskowane informacje w postaci skanów należy przesłać w formie elektronicznej za pośrednictwem portalu ePUAP2. W odpowiedzi organ pismem z [...] r. poinformował, że wskazany zakres żądanych informacji nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 i art. 6 u.d.i.p.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że Prezes SKO pozostaje w bezczynności.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie - ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Podkreślenia wymaga, że w przedmiocie udostępniania informacji publicznej bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy wniosek dotyczy dostępu do informacji będącej informacją publiczną, a organ ani nie udziela tej informacji wnioskodawcy, ani nie informuje o innym sposobie otrzymania danej informacji, ani nie informuje o braku posiadania wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji lub decyzji umarzającej postępowanie. Jeżeli podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął jednej z powyższych czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określona informacja publiczna nie została przekazana wnioskodawcy.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Stosownie zaś do art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Nadto trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości, że Prezes SKO jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu, bowiem zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności organy władzy publicznej.

Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania. W omawianym trybie nie można też domagać się oceny zgodności z prawem wytworzonych dokumentów (por. wyrok NSA z 7 marca 2012 r., sygn. I OSK 2445/11, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako: CBOSA).

Analizując żądania Skarżącego, należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych. W tym miejscu wskazać należy, że przepis ten został wprowadzony ustawą z 17 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy o służbie cywilnej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 132, poz. 1110), która wprowadzała zmiany w licznych ustawach w zakresie zasad naboru na stanowiska publiczne. W większości z tych przepisów wprowadzono zasadę publikowania informacji o konkursach, kandydatach i innych okolicznościach w Biuletynie Informacji Publicznej z dodatkowym wskazaniem, że informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze.

Z uwagi na fakt, że ustawą zmieniającą z 17 czerwca 2005 r. nie wprowadzono zmian we wszystkich regulacjach dotyczących naboru kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w art. 15 tej ustawy dodano literę g) do art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. Przepis ten, a w szczególności sformułowanie "w zakresie określonym w przepisach odrębnych", w kontekście zmian dokonanych ustawą zmieniającą z 17 czerwca 2005 r. i przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie może być jednak interpretowany w ten sposób, że informacją publiczną w zakresie naboru kandydatów na wolne stanowiska są tylko dane wyraźnie za taką informację uznane w odrębnych przepisach.

Przekładając to na stan faktyczny przedmiotowej sprawy, nie można, zdaniem Sądu uznać, że informacją publiczną jest jedynie ogłoszenie o konkursie na członków pozaetatowych SKO, przeprowadzonym na podstawie przepisów ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 570) dalej jako: "u.s.k.o.", oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 18 maja 1999 r. w sprawie trybu przeprowadzania konkursu na członków samorządowego kolegium odwoławczego. Wskazać należy, że publiczne ogłoszenie o takim konkursie, wynikające z § 1 ust. 3 rozporządzenia z 18 maja 1999 r., jest konsekwencją narzucenia formy przeprowadzania konkursu jako otwartej, a więc skierowanej do szerokiego grona kandydatów, a nie ograniczeniem informacji kwalifikowanej jako publiczna.

Zdaniem Sądu, przepis art. 6 ust. 3 lit. g) u.d.i.p. za informację publiczną uznaje wszelkie informacje wskazane w przepisach odrębnych związane bezpośrednio z naborem na wolne stanowiska, a nie tylko te, które w odrębnych przepisach za takie informacje wprost są uznawane. Nie można pominąć bowiem okoliczności, że przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera otwarty katalog informacji podlegających udostępnieniu jako informacje publiczne i nie można wykluczyć, że dana informacja będzie stanowiła informację publiczną wskazaną w jednym, kilku lub żadnym z wymienionych w tym przepisie punktów. Istotne dla oceny, czy dana informacja stanowi informację publiczną ma dokonane na wstępie ustalenie, że dotyczy ona zadań publicznych podmiotów, które te zadania wykonują i korzystają w tym zakresie z publicznych środków. Taka zaś sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Przebieg otwartego konkursu na stanowisko członka pozaetatowego SKO powinien być przejrzysty, a temu służy udostępnienie jako informacji publicznej protokołu z prac komisji konkursowej, której przewodniczy Prezes SKO (art. 8 ust. 2 u.s.k.o.). Prace komisji konkursowej i przebieg głosowania dokumentuje się w protokole (§ 4 ust. 1 rozporządzenia z 18 maja 1999 r.), a zatem protokół taki jest dokumentem wytworzonym przez komisję konkursową, i w ocenie Sądu, stanowi informację publiczną. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 listopada 2016 r., sygn. I OSK 1281/15 (dostępny w CBOSA) wskazał, że informacje z naboru na stanowisko związane z pełnieniem funkcji publicznej są informacją publiczną, pozwalają bowiem zweryfikować wynikającą z art. 60 Konstytucji zasadę równego dostępu do służby publicznej.

Odnośnie stanowiska organu, że rozporządzenie z 18 maja 1999 r. przyznaje prawo wglądu do protokołu z prac komisji konkursowej jedynie kandydatom, co świadczy o tym, że ustawodawca nie czyniłby takiego zastrzeżenia gdyby informacja taka miała być dostępna powszechnie, wyjaśnić pozostaje, że taki zapis rozporządzenia z 18 maja 1999 r. nie stanowi o wyłączeniu jawności prac komisji konkursowej, w szczególności możliwości udostępnienia jej protokołu z prac komisji. Wyjaśnić pozostaje, że w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. zwarto zapis, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznej, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium". Przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. zawiera zatem normę kolizyjną regulującą sytuacje, w których zarówno przepisy u.d.i.p., jak i przepisy innych ustaw określają zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, przy czym w innych ustawach zasady i tryb dostępu do informacji publicznej określono w sposób odmienny w stosunku do zasad i trybu przewidzianego w u.d.i.p. Nadto w rozumieniu art. 1 ust. 2 i str. 2 u.d.i.p. pod pojęciem "zasad dostępu do informacji publicznej" należy rozumieć normy materialnoprawne kształtujące zakres publicznego prawa podmiotowego do informacji publicznej oraz kompetencje podmiotów w zakresie realizacji tego publicznego prawa podmiotowego. Natomiast pod pojęciem "trybu dostępu do informacji publicznej", jak wskazano w wyroku NSA z 17 stycznia 2020 r. sygn. I OSK 1499/18, należy rozumieć wyznaczony normami prawnymi o charakterze procesowym określony sposób postepowania i załatwiania spraw w zakresu dostępu do informacji publicznej. Wbrew stanowisku organu innych zasad i trybu dostępu do informacji publicznej nie określa w tej sprawie ani ustawa o samorządowych kolegiach odwoławczych, bowiem tam określono jedynie w art. 8 sposób wyłaniania nowych członków kolegium, jak też przepisy rozporządzenia z 18 maja 1999 r., bowiem uregulowano nim jedynie procedurę przeprowadzania konkursu. Zapis § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia o prawie wglądu do protokołu z prac komisji, które zagwarantowane zostało kandydatom nie oznacza, że tylko ta kategoria podmiotów uprawniona została do zapoznania się z treścią takiego protokołu. Przeczy takiemu odczytywaniu wskazane przepisu, zwłaszcza treść § 3 ust. 4 ww. rozporządzenia o jawności glosowania nad kandydatami. Reasumując nie można w oparciu o wskazane regulacje zaakceptować stanowiska organu, że powołana ustawa o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz rozporządzenie z 18 maja 1999 r. zawierają odrębne zasady i tryb udostępniania informacji publicznej ograniczającej jej udostepnienie tylko do kandydatów na członków kolegium.

Informację publiczną stanowi również protokół ze Zgromadzenia Ogólnego SKO z [...] r., na którym zaopiniowano kandydatury na członków pozaetatowych. Okoliczność, że głosowanie Zgromadzenia Ogólnego SKO odbywało się w trybie tajnym nie oznacza, że protokół z takiego posiedzenia również powinien być objęty klauzulą tajności. Błędne jest zatem stanowisko Prezesa SKO, że tylko kandydaci na członków pozaetatowych SKO mają prawo wglądu do tych protokołów, na podstawie przepisów rozporządzenia z 18 maja 1999 r. Wskazać należy, że w orzecznictwie sadów administracyjnych (por. wyrok NSA z 17 listopada 2016 r., sygn. I OSK 1281/15) wyjaśniono, że przepisy odrębne, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g) u.d.i.p., nie określają zakresu dostępności do informacji o naborze (to już bowiem wynika z treści art. 1 ust. 2 tej ustawy), lecz normują ów nabór, wyznaczając jego zakres, a tym samym w jego ramach ex lege wszystkie informacje stanowią informację publiczną na mocy art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g) u.d.i.p. (por. P. Sitniewski, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", Wrocław 2011, s. 121). Przy czym zgodnie z wyrokiem NSA z 12 czerwca 2014 r., sygn. I OSK 2488/13 (dostępny CBOSA) jawna jest informacja o wszystkich kandydatach biorących udział w naborze na funkcję publiczną, nie zaś tylko o osobach wybranych. Jak zauważył NSA w wyroku z 19 sierpnia 2009 r., sygn. I OSK 683/09: ,,informacje o kandydatach którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze" (dostępny w CBOSA).

Odnośnie żądania udostępnienia Skarżącemu kart do głosowania, należy wskazać, iż kandydaci są opiniowani przez Zgromadzenie Ogólne SKO w głosowaniu tajnym (art. 7 ust. 2 u.s.k.o.). Oznacza to, że tajnością objęty jest tylko sposób głosowania przez poszczególnych członków tego Zgromadzenia. Natomiast sam wynik głosowania nie jest tajny, zamieszcza się go w protokole. Organ powinien zatem rozważyć, czy możliwe jest udostępnienie tych kart w taki sposób, aby nie doszło do ujawnienia, w jaki sposób [...] r. głosowali poszczególni członkowie Zgromadzenia Ogólnego SKO.

Sąd nie podzielił natomiast stanowiska Skarżącego, że organ udzielił odpowiedzi po upływie 14 dni od dnia złożenia przez Skarżącego wniosku w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Należy zauważyć, że Skarżący wysłał swój wniosek drogą elektroniczną w piątek 6 grudnia 2019 r. o godz. 21.44, a zatem już po godzinach pracy/urzędowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Dopiero w poniedziałek 9 grudnia 2019 r. Prezes SKO miał możliwość zapoznania się z wnioskiem i udzielenia Skarżącemu odpowiedzi również drogą elektroniczną, co nastąpiło [...] r., a zatem z zachowaniem 14-dniowego terminu.

Reasumując, ponieważ wniosek Skarżącego z 6 grudnia 2019 r. w dacie orzekania przez Sąd nie został załatwiony, gdyż błędnie uznano, że nie dotyczy on udostepnienia informacji publicznej, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązano Prezesa SKO do jego rozpatrzenia w terminie 14 dni. Ponownie rozstrzygając wniosek, z uwagi na treść art. 5 u.d.i.p., rozważeniu przez organ podlegać będzie i to, czy w żądanych dokumentach nie ma informacji podlegających prawnej ochronie z ust. 1 i ust. 2 tego przepisu. Trzeba przy tym zaznaczyć, że stwierdzając bezczynność organu, Sąd nie jest władny do wskazania sposobu załatwienia sprawy i nie może nakazać organowi podjęcia czynności lub wydania decyzji określonej treści.

Ponadto Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji). Regulacje dotyczące udostępnienia informacji publicznej budzą wielokrotnie wątpliwości interpretacyjne, a zachowanie adresata wniosku w kontrolowanej sprawie świadczyło o błędnym interpretowaniu prawa i nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego przepisami u.d.i.p. Rażącym naruszeniem prawa będzie taki stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa (zob. wyrok WSA w Łodzi z 17 października 2014 r., II SAB/Łd 124/14, dostępny w CBOSA). Z tych samych względów brak jest również podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. (pkt 3 sentencji).

W przedstawionych okolicznościach bezczynności organu, Sąd uznał za niezasadne przyznanie Skarżącemu sumy pieniężnej na zasadzie art. 149 § 2 p.p.s.a. i w tym zakresie żądania oddalił skargę, orzekając na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt 4 sentencji). Podkreślenia wymaga, że orzeczenie o przyznaniu od organu na rzecz danego skarżącego sumy pieniężnej jest fakultatywne, zostało pozostawione uznaniu sądu. I tak Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, korzystając z możliwości uznania, nie przychylił się do zgłoszonego żądania. Stan sprawy i okoliczności nie wskazują na potrzebę przyznania Skarżącemu sumy pieniężnej jako środka stanowiącego pewną rekompensatę za negatywne zdarzenia, doznania, przeżycia wynikające z bezczynności organu w załatwianiu sprawy. Również Skarżący wnioskując o przyznanie sumy pieniężnej nie wykazał skutecznie, że na skutek oczekiwania na rozpoznanie wniosku doznał jakiejkolwiek krzywdy, czy poniósł jakąkolwiek szkodę.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., mając na względzie wysokość uiszczonego przez Skarżącego wpisu, wysokość opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącego, będącego radcą prawnym, w wysokości wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265).