Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 64/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-02-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Z. C. i L. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego w zakresie wniosku Z. C. i L. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania podatkowego w sprawie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. Wniosek ten uzasadniali szczególnie trudną sytuacją finansową związaną z dramatyczną sytuacją finansową przedsięwzięć gospodarczych, w których uczestniczą. Tym samym, w ocenie skarżących, wykonanie ostatecznej decyzji wymiarowej, skoro organ odmówił jej uchylenia po wznowieniu postępowania podatkowego, niesie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody i spowodowania w ich sytuacji życiowej trudnych do odwrócenia skutków.

Zdaniem sądu, wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.12.270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).

Jak to zostało wyjaśnione w sprawie sygn. akt II FSK 2563/11, instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2005, s. 168). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń, okoliczności, świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. sygn. I GZ 316/10). Należy bowiem zwrócić uwagę, że zgodnie z poglądem zarówno doktryny (zob. J. P. T., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 188), jak również orzecznictwa (por. sygn. I FSK 1693/10) nie jest wystarczający sam wywód skarżącego odnośnie jego przypuszczeń i obaw. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wykazać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (powołane wyżej orzeczenia dostępne są na stronie [...]).

Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego powołania się na ustawowe przesłanki zastosowania tej instytucji, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie w sprawie sygn. akt II OSK 768/12, publ. LEX nr 1145639).

Także w sprawie sygn. akt II GSK 1799/11 Naczelny Sąd Administracyjny argumentował, że dla wykazania zaistnienia niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego.

Innymi słowy wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie w sprawie sygn. akt I FSK 983/08, publ. LEX nr 468877).

Rozpoznawany wniosek nie czyni zadość ww. wymogom. Skarżący poprzestali bowiem na ogólnych stwierdzeniach, pomijając całkowicie obowiązek przedstawienia faktów, które w pełni obrazowałyby ich aktualną sytuację finansową i majątkową. Nie wystarczy przytoczenie przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić trzeba, że w prowadzonej działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może pomijać obowiązku zapłaty należności podatkowych, wynikających z ostatecznych decyzji organu podatkowego. Zasadą jest przecież wykonalność decyzji ostatecznych. Koszty ponoszone w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie korzystają z pierwszeństwa przed należnościami podatkowymi. Przeciwnie, koszty działalności gospodarczej przedsiębiorca ma obowiązek planować i ponosić przy respektowaniu obowiązków, jakie wynikają z ostatecznych decyzji organu podatkowego.

W tych okolicznościach bardzo ogólna argumentacja przedstawiona we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, która nie została poparta udokumentowaniem pełnej sytuacji majątkowej skarżących - przede wszystkim odnośnie poziomu uzyskiwanych przychodów, wysokości i przeznaczenia ponoszonych kosztów w działalności gospodarczej - jest niewystarczająca dla stwierdzenia, że rzeczywiście zaistniały przesłanki do zastosowania wyjątkowej instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Twierdzenia skarżących powinny być bowiem skonkretyzowane i poparte dokumentami źródłowymi, dotyczącymi ich sytuacji finansowej, majątkowej (by wymienić dla przykładu: wyciągi z posiadanych rachunków bankowych, deklaracje podatkowe dla podatku dochodowego oraz podatku od towarów i usług, raporty kasowe, wykaz majątku ruchomego i nieruchomego itp.). To na skarżących spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a sąd nie jest uprawniony do przeprowadzania postępowania wyjaśniającego z urzędu w poszukiwaniu okoliczności, mających uzasadnić zastosowanie tej szczególnej instytucji ani też domniemywać okoliczności, przemawiających za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku w tej kwestii.

Wymaga podkreślenia, że każda decyzja, zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie w sprawie sygn. akt II GSK 49/11, LEX nr 742913). Nadto wykonanie decyzji, nakładających obowiązek zapłaty należności pieniężnych, co do zasady, ze swej istoty, nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi (czego na obecnym etapie sprawy sąd nie przesądza) może spowodować w przyszłości zwrot należności zapłaconej w wykonaniu ostatecznej decyzji wymiarowej ze stosownymi odsetkami.

Ponadto trzeba zauważyć, że sąd w tej sprawie nie kontroluje legalności decyzji wymierzającej zobowiązanie podatkowe, wydanej w zwykłym postępowaniu podatkowym, ale decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej, wydaną po wznowieniu postępowania podatkowego. Zatem - ściśle rzecz ujmując - zaskarżona decyzja nie jest decyzją podlegającą wykonaniu, ona nie określa skarżącym wysokości zobowiązania podatkowego. Tym samym wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji w istocie nie dotyczy decyzji zaskarżonej, ale odnosi się on do decyzji wymiarowej, która nie jest przedmiotem skargi (o niej organ orzekł w zaskarżonej decyzji). Wobec tego omawiany wniosek skarżących wykracza poza granice wyznaczone przez treść art. 61 § 3 p.p.s.a., skoro nie dotyczy on wykonania ściśle decyzji objętej skargą złożoną do sądu.

W tej sytuacji, wobec niewykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.