Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 370/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-07-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 9, art. 124 ust. 1a
journal: Dz.U. 2018 poz 121
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G. i M. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. G. i M. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ T. Świstak


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 16 lipca 2018 r. B. G. i M. G., reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Wojewody z dnia 5 lutego 2018 r. o udzieleniu zezwolenia E. sp. z o.o. na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości, stanowiącej współwłasność skarżących (oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka o numerze [...], obręb 0025 P., arkusz mapy 4), w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z części ww. nieruchomości zgodnie z ostateczną decyzją Wojewody z dnia 2 lutego 2018 r.

W uzasadnieniu wnioskodawcy wskazali, że działka do nich należąca została objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. na obszarze osiedla S., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia 30 sierpnia 2015 r. i oznaczona została jako [...], istniejąca zabudowa mieszkaniowa wraz z wyznaczoną strefą ograniczonego użytkowania, wyłączona z zabudowy, wzdłuż linii wysokiego napięcia. Zdaniem skarżących, niezwłoczne zajęcie nieruchomości uniemożliwi jakąkolwiek rozbudowę, jak również narazi skarżących na szereg niedogodności w związku z prowadzonymi pracami, a w następstwie z funkcjonowaniem linii. Przebudowa linii nad działką skutkuje tym, że nie będzie ona mogła być wykorzystana przez właścicieli zgodnie z jej przeznaczeniem (mieszkaniowym), a także brakiem możliwości rozbudowy budynku wraz z terenem do wypoczynku i rekreacji. Narazi to tym samym skarżących na straty finansowe oraz dalej idące negatywne skutki.

Ponadto, według wnioskodawców, przebieg linii wysokiego napięcia nad działką mieszkaniową znacznie obniża jej wartość. Niezależnie od tego, linia przebiega w odległości ok. 6 m od krawędzi budynku, co również naraża osoby zamieszkałe na utratę zdrowia, a nawet życia.

Zdaniem skarżących, E. O. sp. z o.o. nie wykazała, by interes społeczny wymagał natychmiastowego przystąpienia do przebudowy linii. Powyższe rzutuje na konieczność przyjęcia, że wniosek wyczerpuje przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 9 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm., dalej jako: "u.g.n.") w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja wydana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n., a zatem decyzja, która przez ustawodawcę została wyłączona z zakresu działania powyższego przepisu. Jak wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2016 r. (sygn. akt I OZ 1097/16, dost.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA), wyłączenia przewidziane w art. 9 u.g.n. są w pełni zrozumiałe, gdyż decyzje w tych sprawach są wydawane pod presją okoliczności, po to by uniknąć zbędnej zwłoki. Ratio legis art. 124 ust. 1a u.g.n. to przyśpieszenie rozpoczęcia i realizacji inwestycji linowych. Zatem wstrzymanie wykonania może nastąpić jedynie wyjątkowo. Wyłączenia dokonane w art. 9 u.g.n. należy uznać za wyraz uznania za większe dobro celów, którym służą przepisy wyłączone z działania art. 9 u.g.n. niż celu, jakiemu służy generalnie regulacja art. 9, czyli ochrony własności.

W związku z powyższym wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie może nastąpić jedynie w oparciu o ogólne zasady, a mianowicie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Przy czym nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Obowiązek wykazania zaistnienia powołanych przesłanek ciąży na wnioskodawcy, który w tym zakresie winien odnosić się do konkretnych okoliczności.

W niniejszej sprawie skarżący wywiedli, że trudne do odwrócenia skutki, które spowoduje wykonanie decyzji, to uniemożliwienie im jakiejkolwiek rozbudowy, jak również narażenie ich na szereg niedogodności w związku z prowadzonymi pracami, a w następstwie z funkcjonowaniem linii, w tym na straty finansowe oraz obniżenie wartości nieruchomości. Jak jednak wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2016r. (sygn. akt I OZ 1041/16, dostępne w Internecie), w którym Sąd także orzekał w przedmiocie wstrzymania decyzji wydanej w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. – sąd administracyjny, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powinien uwzględniać interesy i stanowiska wszystkich uczestników postępowania, bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może zachodzić nie tylko po stronie wnoszącego skargę (wnioskodawcy), lecz także po stronie innych uczestników postępowania (zob.: postanowienia NSA z dnia: 13 maja 2009r., sygn. akt II OZ 410/09, 12 czerwca 2008r., sygn. akt II OZ 588/08, 10 lutego 2006r., sygn. akt II OZ 102/06, 20 kwietnia 2006r., sygn. akt II OZ 407/06, 21 stycznia 2010 r., sygn. II OZ 1200/09, 29 września 2017 r., sygn. akt I OZ 1406/17, dost. CBOSA). Wstrzymanie wykonania aktu nie może szkodzić innym, a jego zastosowanie jest co do zasady wyjątkowe. Z woli ustawodawcy wyłączony został niejako automatyzm wynikający z art. 9 u.g.n. Zwłaszcza w tego rodzaju sprawach w toku badania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. konieczne jest także wyważenie racji subiektywnych i obiektywnych, a więc racji indywidualnych i zbiorowych. Uwzględnienie żądania udzielenia ochrony tymczasowej nie może niekorzystnie wpływać na realizację celów nadrzędnych, w tym tzw. inwestycji celu publicznego, przy czym oczywiście prowadzić do negacji praw jednostki.

Wskazać zatem należy, że zaskarżoną decyzją udzielono zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości celem realizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie (założeniu i przeprowadzeniu) na części nieruchomości skarżących urządzeń napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji P. Krzewina–Wałcz, polegającej na podwieszeniu napowietrznych przewodów linii na części nieruchomości w pasie technologicznym o szerokości 14 m i powierzchni 40 m˛. Przy czym decyzja ta stanowi wykonanie decyzji Starosty [...] z dnia 5 13 października 2017 r. ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości, utrzymanej w mocy decyzją Wojewody z dnia 5 lutego 2018 r. Należy zwrócić uwagę, że z wniosku E. O. sp. z o.o. z dnia 10 stycznia 2017 r. o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 i art. 124 ust. 1 u.g.n. wynika, że przebudowa istniejącej linii, która z uwagi na wieloletnie użytkowanie wymaga w dużej mierze naprawy, umożliwi jej dalsze, prawidłowe funkcjonowanie. Realizacja tej inwestycji pozwoli na zapewnienie regularnych dostaw energii elektrycznej odbiorcom m.in. powiatu pilskiego, wałeckiego i okolic. Ponadto stworzy nowe możliwości dla rozwoju gospodarczego województwa zachodniopomorskiego oraz podniesie jego atrakcyjność inwestycyjną.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że uwzględnienie wniosku skarżących z jednej strony niweczyłoby cel uregulowania zawartego w art. 124 ust. 1a u.g.n., a z drugiej – uniemożliwiałoby realizację inwestycji służącej ogółowi społeczeństwa zamieszkałego w regionie. Założenie i przeprowadzenie linii energetycznej spełniać będzie istotną funkcję rozdziału i jakości energii elektrycznej na wskazanym obszarze. Jej zadaniem jest zwiększenie zdolności przesyłowej oraz pewność zasilania odbiorców w energię elektryczną, co znacząco poprawi bezpieczeństwo energetyczne regionu. Znaczenie ma również terminowe realizowanie inwestycji. Te okoliczności – w ocenie Sądu – przemawiają przeciwko uwzględnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

/-/ T. Świstak