Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 463/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 210 par 4
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. T.-Ch. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2007 rok oddala skargę .


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia 31.01.2014 r., znak: [...] , wydaną na podstawie art. 221, art. 247 § 2 i § 3 w związku z art. 68, a także art. 248 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – zwanej dalej "O.p.", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29.07.2013 r., znak: [...], odmawiającą A. T.- C. (zwanej dalej "Podatniczką") stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17.08.2012 r., znak: [...], uchylającej decyzję Burmistrza z dnia 27.04.2012 r., znak: [...] , w sprawie ustalenia Podatniczce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok w kwocie [...] zł i ustalającej wysokość tego podatku w kwocie [...] zł.

Z uzasadnienia zaskrzonej decyzji wynika, że wnioskiem z dnia 06.11.2012 r. Podatniczka wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji ostatecznej z dnia 17.08. 2012 r., na mocy której SKO uchyliło decyzję Burmistrza z dnia 27.04.2012 r. w sprawie ustalenia Podatniczce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2007 w kwocie [...] zł i ustaliło wysokość tego zobowiązania na kwotę [...] zł.

W uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji ostatecznej Podatniczka podniosła, że wyrokiem z dnia 14 czerwca 2012 r. WSA w Szczecinie uchyliło decyzję ostateczną SKO dotyczącą podatku od nieruchomości za 2006 r., uznając skargę za uzasadnioną, a tym samym doszło do naruszenia norm postępowania oraz norm prawa materialnego. Pismem z dnia 10 listopada 2012 r. Podatniczka uzupełniła wniosek, zarzucając, że SKO nie było organem właściwym do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, ponieważ "organem prawnym do ustalenia podatku od nieruchomości jest w tej sprawie Gmina ".

Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2013 r. SKO wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji ostatecznej wydanej w dniu 17.08.2012 r. Nr [...] przez Samorządowe Kolegium.

Decyzją z dnia 29 lipca 2013 r., znak [...], SKO odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji ostatecznej z dnia 17.08.2012 r. uznając, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji, w szczególności nie są nimi, po pierwsze - okoliczność orzeczenia przez SKO co do istoty sprawy, a więc ustalenie przez organ odwoławczy wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, po drugie - okoliczność wypowiedzenia się przez WSA w Szczecinie w sprawach dotyczących innych lat podatkowych.

Dalej Kolegium wskazało, że od powyższej decyzji Podatniczka wniosła odwołanie, wskazując, że zgodnie z art. 68 § 5 O.p. bieg terminu przedawnienia zawiesza się, jeśli wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Tymczasem, decyzja w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego był kilkakrotnie zaskarżana do SKO i Sądu, a zatem wielokrotnie doszło do zawieszenia terminu przedawnienia. Do odwołania dołączono także wyroki WSA w Szczecinie z dnia 14.06.2012 r., sygn. akt I SA/Sz 222/12 i z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 38/13, uchylające decyzje SKO w przedmiocie podatku za 2006 r. Zdaniem odwołującej Podatniczki, w toku postępowania podatkowego, zakończonego ostateczną decyzją SKO z dnia 17.08.2012 r., doszło do naruszenia art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ponieważ działka Nr [...] jest działką rolną, a więc nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, działka nr [...] jest zabudowana wiatą magazynową, a działka nr [...] jest zabudowana budowlą oczyszczalni ścieków. Ponadto, nie dopuszczono w postępowaniu zgłaszanych przez stronę dowodów.

Ww. decyzją z dnia 31.01.2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie utrzymało w mocy decyzję z dnia 29.07.2013 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 17.08.2012 r.

W pierwszej kolejności Kolegium przywołało przepis art. 247 §1 O.p. wskazując na wady decyzji ostatecznej, które uzasadniającą stwierdzenie nieważności takiej przez organ podatkowy. Wady te – jak dalej wskazało Kolegium - określa się mianem wad kwalifikowanych, których wystąpienie umożliwia organowi podatkowemu wyeliminowania decyzji w trybie nadzwyczajnym. Nie jest to zatem dalszy etap postępowania podatkowego, w którym po raz kolejny rozpatruje się daną sprawę, bada dowody, ustala stan faktyczny. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej jest właśnie ta decyzja, a nie okoliczności sprawy podatkowej. W systemie prawa podatkowego, obok instytucji stwierdzenia nieważności, jest również instytucja wznowienia postępowania - przy czym jej zastosowanie z uwagi na ostateczność decyzji jest również nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji ostatecznej. Tryb ten jednak tym różni się od stwierdzenia nieważności, że pozwala na ponowne przeprowadzenie postępowania pod względem merytorycznym.

Natomiast – jak wskazało Kolegium - postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie służy załatwieniu sprawy podatkowej, na co powołano wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 1072/11.

Następnie Kolegium przytoczyło brzmienie przepisu art. 247 § 2 O.p. wskazując, że organ podatkowy odmawia stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70.

Dalej wskazano, że Podatniczka, wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji wskazała m.in., że SKO , wydając w dniu 17.08.2012 r. decyzję uchylającą decyzję Burmistrza z dnia 27.04.2012 r. w sprawie ustalenia Podatniczce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok w kwocie [...] zł i ustalając wysokość tego podatku na kwotę [...] zł., działało bez podstawy prawnej, bowiem organem właściwym do ustalenia podatku od nieruchomości w tej sytuacji była Gmina , tj. Burmistrz. Fakt ten ma stanowić, zdaniem strony odwołującej, podstawę stwierdzenia nieważności w oparciu o art. 247 §1 pkt 1 O.p. Tymczasem organem odwoławczym w przypadku decyzji wydanych przez Burmistrza jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze, co wynika z przepisów art. 13 §1 pkt 3 O.p. oraz § 1 pkt 16 lit. b) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925). Organ odwoławczy nie jest organem kasacyjnym, co oznacza, że jest zobowiązany do merytorycznego ponownego zbadania okoliczności sprawy, w tym na podstawie art. 233 §1 pkt 2 lit. a) O.p. może uchylić decyzję organu I instancji i orzec co do istoty sprawy, a więc ustalić wysokość zobowiązania podatkowego.

Podatniczka, wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji powołała się również na dwa wyroki WSA w Szczecinie uchylające decyzje organu podatkowego II instancji w zakresie zobowiązania podatkowego Podatniczki za rok 2006, argumentując, że jest także dowód na to, iż decyzja SKO w odniesieniu do 2007 r. również jest wadliwa, a także, że jest to podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Podnieść jednak należy, iż sprawa podatkowa w przypadku zobowiązań podatkowych, które powstają w oparciu o decyzję organu podatkowego, odnosi się do konkretnego roku. Sprawą podatkową będzie zatem decyzja podatkowa skierowana do podatnika np. za rok 2006, ale odrębną sprawą będzie decyzja podatkowa, której stroną będzie ten sam podatnik, ale która będzie obejmowała 2007 rok. Okoliczność uchylenia decyzji SKO w przedmiocie zobowiązania podatkowego za 2006 r. nie stanowi wobec tego podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji SKO w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 rok. Jak wskazało dalej Kolegium, w decyzji SKO z dnia 17.08.2012 r., której stwierdzenia nieważności domaga się odwołująca Podatniczka, omówiono szczegółowo podejmowane w toku postępowania czynności, ustalono stan faktyczny w oparciu o zebrany materiał dowodowy, wskazano, że w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wydłużenie do 5 lat okresu, w jakim organ podatkowy może wydać decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego. Przedmiotem opodatkowania były działki gruntu nr [...] położone w G. oraz posadowione na nich budynki. Na podstawie aktu notarialnego z dnia 28.12.2001r. Podatniczka nabyła prawo wieczystego użytkowania działek w G. numer [...], [...] o powierzchni [...] m² zabudowanych budynkami, a także prawo wieczystego użytkowania działki w N. nr o powierzchni [...] m² zabudowanej budynkiem, oraz niezabudowaną działkę w K. nr [...] o powierzchni [...] m² i zabudowaną działkę w G. nr [...] o powierzchni [...] m². Na podstawie aktu notarialnego z dnia 4 września 2002 r. Podatniczka nabyła własność lokalu użytkowego Nr [...] wydzielonego w budynku nr [...] o powierzchni użytkowej [...] m² wraz z udziałem [...] części w częściach wspólnych budynków i w prawie wieczystego użytkowania działki nr [...] oraz lokal użytkowy Nr [...] mieszkalnego wydzielonego w budynku nr [...] o powierzchni użytkowej [...] m² wraz z udziałem [...] części w częściach wspólnych budynków i w prawie wieczystego użytkowania działki nr [...] . Działka nr [...] o powierzchni [...] m² podlega opodatkowaniu jako grunt pozostały, a pozostałe działki w tym w udziale, o łącznej powierzchni [...] m², podlegają opodatkowaniu jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej z uwagi na fakt prowadzenia przez Podatniczkę działalności gospodarczej. W decyzji tej szczegółowo również - powołując się na określone dokumenty - wykazano powierzchnię budynków przyjętą do opodatkowania wraz z uzasadnieniem zastosowanej stawki.

Jak dalej wskazało Kolegium, jeżeli Podatniczka nie zgadzała się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, miał wówczas prawo polemizować z ustaleniami organu w drodze zaskarżenia decyzji i poddania jej w ten sposób kontroli sądu administracyjnego. Podatniczka jednak z prawa takiego nie skorzystała, wniosła natomiast o stwierdzenie nieważności decyzji, powołując się na wyroki WSA w Szczecinie odnoszące się do innej sprawy podatkowej, tj. podatku za 2006 r. Zdaniem Kolegium, nie można na tej podstawie jednak uznać, że mamy tu do czynienia z przesłanką określoną w art. 247 § 1 pkt 4 O.p., a mianowicie, że sprawa została rozstrzygnięta inną decyzją. Sprawa podatku za 2006 rok i 2007 rok – jak wskazało Kolegium - to są dwie odrębne sprawy, bowiem ich przedmiotami nie są dwie tożsame decyzje.

Następnie Kolegium przytoczyło przepisy art. 247 § 2 i § 3 O.p. wskazując, że w powołanych unormowaniach uregulowana została instytucja przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Dalej wskazując na brzmienie przepisu art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Kolegium wyjaśniło, że podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11 (nieistotny w sprawie), ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach i w określonych terminach roku podatkowego. Oznacza to, że zobowiązanie w tym podatku, w przypadku osoby fizycznej tam wymienionej, wymaga wydania i doręczenia decyzji, o której mowa w art. 21 § 1 pkt 2 O.p., a więc ustalającej wysokość tego zobowiązania.

Wyjaśniono również, że w myśl art. 68 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie zostanie doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 68 § 2 O.p.), po czym powołano wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/G1 679/13,

Sumując, Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie wydając decyzję w dniu 17 sierpnia 2012 r. (której stwierdzenia nieważności domaga się Podatniczka), SKO uznało, że zaistniała okoliczność, o której mowa w pkt 2, a zatem termin przedawnienia wydłużył się do lat 5. Termin ten upłynął z dniem 31 grudnia 2012 r. A to z kolei oznacza, że w omawianym stanie faktycznym organ zobowiązany jest odmówić stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia 17.08.2012 r., ponieważ upłynęły terminy określone w art. 68 O.p., tym samym organ nie mógłby rozstrzygnąć istoty sprawy.

Nie zaistniała także - zdaniem SKO - przesłanka zawieszająca bieg terminu przedawnienia, określona w art. 68 § 5 O.p., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zawiesza się, jeżeli wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia trwa do dnia, w którym decyzja innego organu stała się ostateczna lub orzeczenie sądu uprawomocniło się, nie dłużej jednak niż przez 2 lata. Jak wskazało kolegium, nie jest okolicznością taką fakt wydania przez WSA w Szczecinie wyroków uchylających decyzje SKO, Sąd nie działał tu bowiem w ramach rozstrzygania o zagadnieniu wstępnym, a jedynie oceniał legalność decyzji.

Biorąc pod uwagę powyższe, a także brak rażącego naruszenia prawa, które należy rozumieć jako pozostawanie treści decyzji w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu oraz, że w powołanych przez odwołującą Podatniczkę wyrokach WSA w Szczecinie zobowiązano organy podatkowe do wyjaśnienia pewnych okoliczności, tj. tego, czy nieruchomości będące w posiadaniu strony były zajęte w całości na prowadzenie działalności gospodarczej, Kolegium uznało, że nie można w sposób stanowczy stwierdzić, iż decyzja ostateczna z dnia 17.08.2012 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Na powyższe rozstrzygnięcie Podatniczka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę, domagając się jej uchylenia i stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji SKO z dnia 17.08.2012 r., załączając do skargi dokumentację obejmującą zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, odwołania, decyzję z SKO z dnia 08.04.2009 r., wyroki WSA w Szczecinie: I SA/Sz 187/09, I SA/Sz 222/12, I SA/Sz 38/13.

Zaskarżonej decyzji Skarżąca w pierwszej kolejności zarzuciła, że zgodnie z prawem sprawa jeszcze nie uległa przedawnieniu, a tym samym można stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji ostatecznej. Przedawnienie zgodnie z prawem upływa dopiero w 2014 r.

Dalej Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podnosząc, że działka [...] jest działką rolną i nie ma podstaw do opodatkowania jej podatkiem od nieruchomości; że działka [...] jest zbudowana wiatą i również i nie ma podstaw do opodatkowania jej podatkiem od nieruchomości.

Nadto, Skarżąca zarzuciła naruszenia art. art. 180 i 181 O.p. oraz art. 190 § 1 i 2 O.p. przez wadliwe prowadzenie postępowania dowodowego, w tym, że nie było podstaw by nie dopuścić wnioskowanych przez stronę dowodów.

Dalej w skardze powołano wyrok WSA w Warszawie z dnia 27.03.2007 r., I SA/Wa 136/07, wskazując, że nie było podstaw do samodzielnego dokonywania ustaleń co do klasyfikacji gruntów.

Końcowo Skarżąca wskazała, że decyzje co do wysokości podatku od nieruchomości zostały wydane bez podstawy prawnej, stosownie do art. 247 § 1 pkt 2 O.p., po czym wskazała na załączone do skargi wyroki WSA w Szczecinie wraz z uzasadnieniami, które zdaniem Skarżącej nie pozostawiają żadnej wątpliwości, że wnioskowana do unieważnienia decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c P.p.s.a.). W myśl zaś art. 134 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w przedstawionym wyżej zakresie, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, brak bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza w rozpoznawanej sprawie przepisy prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na jej wynik.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny legalności zaskarżonej decyzji SKO z dnia 31.01.2014 r, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia 29.07.2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej SKO z dnia 17.08.2012 r. uchylającej decyzję Burmistrza z dnia 27.04.2012 r. w sprawie ustalenia Skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok w kwocie [...] zł i ustalającej wysokość tego podatku w kwocie [...] zł. Zbadać zatem należy, czy prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, że decyzja ostateczna nie jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 2 O.p., a w szczególności, czy upłynął termin przedawnienia do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, stosownie do art. 247 § 2 O.p.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji pod kątem przeprowadzonej przez SKO oceny braku podstaw do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji SKO , Sąd uznał, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skargę należało zatem oddalić.

Zgodnie z ogólną zasadą trwałości decyzji podatkowej, wyrażoną w art. 128 O.p. ostateczne decyzje podatkowe mogą być wzruszane przez właściwy organ podatkowy w przypadkach wprost unormowanych w przepisach postępowania podatkowego. Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, uregulowanym w Rozdziale 18 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej "O.p.".

Zgodzić się należy z Kolegium, że o ile w postępowaniu zwykłym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego, to przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest prowadzenie weryfikacji ostatecznych decyzji jedynie pod kątem istnienia przesłanek uzasadniających wzruszenie decyzji ostatecznej, enumeratywnie wymienionych w art. 247 § 1 O.p., a nie ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, to bowiem zostało już dokonane decyzją ostateczną. Katalog przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej zakreśla zatem ramy powierzonej sądowi administracyjnemu kontroli legalności decyzji wydanych w tym trybie, w instancji odwoławczej.

W rozpoznawanej sprawie jednak Skarżąca w pierwszej kolejności zarzuciła organowi odwoławczemu (Kolegium), że nie doszło do upływu terminu przedawnienia do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji SKO z dnia 17.08.2012 r., co zdaniem Sądu nie znajduje oparcia w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

W myśl art. 247 § 2 O.p. organ podatkowy odmawia stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji w przypadku wymienionym w § 2, organ podatkowy w rozstrzygnięciu stwierdza, że decyzja zawiera wady określone w § 1, oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji (§ 3 art. 247 O.p.).

Skarżąca, wnosząc o stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej wskazała na dwa wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, tj. z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 222/12 i z dnia 17 maja 2013 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 38/13.

Nie budzi wątpliwości, że ostateczna decyzja z dnia 17.08.2012 r., która jest przedmiotem wniosku Skarżącej o stwierdzenie nieważności dotyczy podatku od nieruchomości za 2007 r., natomiast ww. wyroki WSA w Szczecinie z dnia 14 czerwca 2012 r. i z dnia 17 maja 2013 r. dotyczą podatku od nieruchomości za 2006 r. Niewątpliwie zatem są to sprawy dotyczące różnych lat podatkowych, a zatem odrębne sprawy podatkowe, które podlegają odrębnemu rozstrzygnięciu w drodze odrębnych decyzji administracyjnych. Okoliczność ta nie stanowi podstawy do uznania, że wystąpiła przesłanka nieważności decyzji określona w art. 247 § 1 pkt 4 O.p.

W rozpoznawanej sprawie Kolegium wskazało, że Skarżąca nie skorzystała z prawa zaskarżenia decyzji SKO z dnia 17.08.2012 r. do sądu, lecz wniosła o stwierdzenie nieważności tej decyzji, co nie jest przez Skarżącą kwestionowane w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11 (nie ma znaczenia w niniejszej sprawie), ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach i w określonych terminach roku podatkowego. A zatem, zobowiązanie w podatku od nieruchomości w stosunku do osoby fizycznej wymaga wydania i doręczenia decyzji, o której mowa w art. 21 § 1 pkt 2 O.p., a więc ustalającej wysokość tego zobowiązania.

Przepis art. 68 § 1 O.p. stanowi, że:

"Zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie zostanie doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

W myśl zaś § 2 art. 68 O.p., jeżeli podatnik:

1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego,

2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego,

zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 68 § 2 O.p.).

W rozpoznawanej sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości za 2007 r., Kolegium, wydając decyzję w dniu 17 sierpnia 2012 r. (której stwierdzenia nieważności domaga się Skarżąca), uznało, że zaistniała okoliczność, o której mowa w art. 68 § 2 pkt 2 O.p. (jak wynika z akt - Skarżąca nie wykazała w pierwotnie złożonej deklaracji wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2007 r.), a zatem termin przedawnienia wydłużył się do lat 5. Termin ten więc upłynął z dniem 31 grudnia 2012 r., co tym samym oznacza, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy organ zobowiązany był odmówić stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia 17.08.2012 r., upłynęły bowiem terminy przedawnienia określone w art. 68 O.p. (zarówno 3-letni jak i 5-letni), tym samym organ nie mógł rozstrzygnąć co do istoty sprawy.

W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła również przesłanka zawieszająca bieg terminu przedawnienia, o jakiej mowa w art. 68 § 5 O.p., w myśl którego bieg terminu przedawnienia zawiesza się, jeżeli wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia trwa do dnia, w którym decyzja innego organu stała się ostateczna lub orzeczenie sądu uprawomocniło się, nie dłużej jednak niż przez 2 lata. Zgodzić się należało z Kolegium, że nie jest taką okolicznością fakt wydania przez WSA w Szczecinie ww. wyroków z dnia 14 czerwca 2012 r., I SA/Sz 222/12, i z dnia 17 maja 2013 r., I SA/Sz 38/13 (uchylających decyzje SKO ), w których Sąd merytorycznie rozstrzygał co do legalności zaskarżonej decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 rok, która nie stanowi zagadnienia wstępnego, o jakim mowa w art. 68 § 5 O.p., dla możliwości wydania odrębnej decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok. Okoliczności występujące w konkretnej indywidualnej sprawie podatkowej dotyczącej danego roku podatkowego, które były już przedmiotem oceny i stały się podstawą wydania ostatecznej decyzji wymiarowej nie mogą podlegać ponownej ocenie w innym, odrębnym postępowaniu dotyczącym innej sprawy podatkowej. Nie można kwestionować wymiaru podatku, o jakim już rozstrzygnięto w innym postępowaniu, a tym bardziej rozstrzygnięcie innej sprawy nie może być podstawą kwestionowania wymiaru podatku w innej sprawie podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś granice te wyznacza stosunek administracyjny (sprawa indywidualna – konkretnie określona sytuacja, w jakiej dany podmiot się znajduje). Sąd bierze zatem pod uwagę przedmiot sprawy (tutaj postanowienie SKO utrzymujące w mocy orzeczenie organu I instancji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r.), stan prawny (wskazaną podstawę prawną) i stan faktyczny występujący w danym roku podatkowym (fakty mające znaczenie prawotwórcze). Dla skutecznego zakwestionowania decyzji ostatecznej w przedmiocie jej nieważności nie wystarczy zatem sam fakt wcześniejszego kwestionowania zgodności z prawem odrębnej decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2006 r. wydanej w odrębnym postępowaniu, okoliczność ta bowiem nie stwarza skutecznych podstaw do kwestionowania innej decyzji wymiarowej. Z tego też powodu okoliczność ta – jak już wyżej wskazano – nie stanowi wady określonej w art. 247 § 1 pkt 4 O.p. uzasadniającej wzruszenie ostatecznej decyzji.

Mając na uwadze powyższe, brak było zatem również podstaw do uznania zarzutu Skarżącej za zasadny, że ww. wyroki WSA w Szczecinie, wydane w sprawach dotyczących podatku od nieruchomości za 2006 r., stanowią podstawę unieważnienia w trybie art. 247 § 1 pkt 2 O.p., czy też art. 247 § 1 pkt 3 O.p. (jak wskazało Kolegium), ostatecznej decyzji z dnia 17.08.2012 r. dotyczącej podatku od nieruchomości za 2007 r. Sprawy te bowiem – jak wyżej już wskazano - stanowią różne sprawy podatkowe, w których ustala się odrębnie stan faktyczny sprawy właściwy dla konkretnego podatnika w danym roku podatkowym, i podlegają odrębnemu rozstrzygnięciu i odrębnemu zaskarżeniu.

Sumując, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa procesowego (art. art. 180, 181, 190 § 1 i 2 O.p.) oraz materialnego (art. 2 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do poczynienia istotnych dla meritum sprawy ustaleń faktycznych, których ocena w pełni odpowiada prawu. Ustalenia te jak i ich ocena poczynione zostały po pełnym i wyczerpującym rozważeniu wszystkich okoliczności występujących w sprawie, co znalazło wyraz w spełniającym wymogi prawa uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (art. 210 § 4 O.p.).

W tym stanie sprawy, nie znajdując podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu mającym wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy, który nakazywałby wyeliminowanie tego aktu z obrotu prawnego, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.