Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 550/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-08-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie z skargi wyżej wymienionego na decyzję, Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], w sprawie odmowy zarejestrowania samochodu osobowego, - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Sygn. II SA/Rz 550/09

UZASADNIENIE

W dniu 7 lipca 2009 r., wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) złożony na urzędowym formularzu PPF wniosek K. K. W treści tego wniosku strona domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. Żądanie strony dotyczy skargi K. K. wniesionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie zarejestrowania samochodu osobowego.

Ponieważ wniosek skarżącego nie zawierał wyjaśnienia wszystkich niezbędnych do jego rozpoznania danych, referendarz sądowy wezwał wnoszącego o uzupełnienie informacji dotyczących stanu rodzinnego oraz okoliczności majątkowych. Odpowiedzi na wezwania referendarza sądowego wpłynęły do WSA w wyznaczonym terminie.

Na podstawie wniosku PPF oraz przesłanych do Sądu wyjaśnień strony ustalono: rodzina skarżącego składa się z pięciu osób. W skład rodziny oprócz skarżącego i jego małżonki wchodzi trójka dzieci. Dwójka z nich, tj. N. K. oraz J. K. pobierają naukę. Dorosły syn R. K. pozostaje bez pracy. W dniu 28 maja 2009 r. R. K. został wykreślony z listy bezrobotnych z powodu niestawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy. Skarżący jest właścicielem dwóch samochodów osobowych o łącznej wartości 5000 zł. Bardziej wartościowy pojazd marki Volkswagen Passat rok. prod. 1991 r. nie może zostać zbyty. Rodzina zamieszkuje w dom o pow. 70 m². Jedyny dochód rodziny stanowi wynagrodzenie ze stosunku pracy K. K. w wysokości 700 zł brutto w skali miesiąca. Miesięczne wydatki obciążają budżet rodziny w wysokości 400 zł. Na te wydatki składa się zakup wody, energii elektrycznej, nauka dzieci w szkołach. Strona zadeklarowała, iż ciężar utrzymania samochodu osobowego wynosi 100 zł w skali miesiąca. Członkowie rodziny posiadają telefony komórkowe. Łączne opłaty wynikające z utrzymania tych telefonów wynoszą 128 zł w okresie miesięcznym. Podane we wniosku wydatki rodziny K. nie uwzględniają zarówno niezbędnej żywności, lekarstw, ubrań, środków czystości, a także kosztów prowadzenia gospodarstwa rolnego. Należy też dodać, że rodzina korzystała ze świadczeń z pomocy społecznej. Z. K. otrzymywała z powodu bezrobocia zasiłek okresowy wypłacany miesięcznie w kwocie 322,77 zł do 30 września 2008 r. (decyzja o przyznaniu zasiłku okresowego wydana w dniu 19 sierpnia 2008 r.). J. K. był biorącą posiłków wydawanych przez okres od 1 września 2008 r. do 30 czerwca 2009 r. na podstawie decyzji Dyrektora Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z 19 sierpnia 2008 r. Z treści złożonych przez stronę skarżącą dokumentów nie wynika, aby obecnie rodzina korzystała z jakiejkolwiek pomocy państwa lub samorządu terytorialnego. Żona skarżącego jest właścicielem gospodarstwa rolnego o pow. 1,7 ha.

Stwierdzono, co następuje :

Przyznanie prawa pomocy powinno odbywać przy dokładnym rozpatrzeniu sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Dał temu wyraz ustawodawca konstruując treść art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Według treści tej regulacji, strona ubiegającą się przed Sądem Administracyjnym o przyznanie jej prawa pomocy musi wykazać, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zawarte w powołanym przepisie sformułowanie pozwala przyjąć, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy albowiem może znaleźć zastosowanie w sytuacjach szczególnych. Ten charakter prawa pomocy podkreślają skutki pozytywnego dla strony zastosowania tej instytucji. Przyznanie prawa pomocy powoduje pozbawienie dochodów budżet Państwa. O tym, czy stronie zostanie przyznane prawo pomocy będzie decydować ocena jej stanu majątkowego a przede wszystkim wyprowadzony z niej wniosek, że koszty postępowania sądowego znacznie przekraczają możliwości finansowe strony. Jeżeli pokrycie kosztów postępowania sądowego może spowodować, że strona postępowania nie będzie w stanie uiścić opłat za usługi konieczne do prawidłowej egzystencji czy zakupić żywności, Sąd winien przyznać jej prawo pomocy w zakresie pełnym lub częściowym.

Opisanych przez stronę okoliczności życia rodziny K. nie sposób uznać za odpowiadające prawdzie. Zsumowanie wydatków, jakie skarżący zadeklarował w swym wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz piśmie z dnia 23 lipca 2009 r., daje wysokość 628 zł. Ta kwota nie obejmuje wszystkich wydatków o charakterze podstawowym dla utrzymania pięcioosobowej rodziny. Dochody skarżącego w wysokości 700 zł brutto nie mogą wystarczyć do nabycia niezbędnej żywności, ubrań, środków czystości oraz utrzymanie gospodarstw rolnego. Przychód rodziny podany w rubryce nr 10 wniosku PPF jest kwotą brutto. Musi to oznaczać, że kwota netto, a więc realny dochód, K. K. jest stosunkowo niższy.

Wobec powyższych wyliczeń, nasuwa się uzasadnione podejrzenie, że podane przez K. K. wysokości nie odpowiadają rzeczywistym dochodom strony skarżącej. Koszty utrzymania pięciu osób, przy obecnych cenach zakupu żywności i usług niezbędnych dla prawidłowej egzystencji, drastycznie przekraczają kwotę brutto 700 zł. Opierając się na twierdzeniach wnioskodawcy wypadałoby uznać, że rodzina wydatkuje w skali miesiąca o wiele więcej niż jest w stanie uzyskać. Pomimo ciągłego niedoboru środków finansowych rodzina K. K. utrzymuje samochód osobowy oraz telefony komórkowe. Posiadanie wymienionych przedmiotów nie jest niezbędne dla egzystowania rodziny. Poza tym w 2006 r. K. K. zakupił samochód osobowy, którego rejestracji dotyczy sprawa sądowoadministracyjna. Wartość tego samochodu wyceniona na 4000 zł. Jeżeliby sytuacja skarżącego była zgodna ze podanym we wniosku stanem dochodów, to zarówno K. K. jak pozostali członkowie gospodarstwa domowego nie ponosiliby kosztów korzystania z przedmiotów niebędących dla nich koniecznymi do przeżycia. Nadesłane do Sądu decyzje administracyjne o przyznaniu świadczeń z pomocy społecznej zostały wydane w 2008 r., przez co nie mogą stanowić podstawy dla oceny wniosku o prawo pomocy skoro został on złożony w lipcu 2009 r. K. K. nie podał czy członkowie jego rodziny na dzień złożenia wniosku korzystają z jakichkolwiek form wsparcia ze strony instytucji publicznych. Powyższą ocenę potwierdza wykreślenie z rejestru osób bezrobotnych syna wnioskodawcy R. K. Utrata statusu osoby bezrobotnej nastąpiła w wyniku niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. R. K. nie pojawiał się w Powiatowym Urzędzie Pracy w celu zgłoszenia gotowości do pracy. Wynika stąd, że Jego sytuacja oraz sytuacja gospodarstwa domowego nie wymaga poszukiwania źródeł zarobkowania. Bierność członka gospodarstwa domowego w podejmowaniu działań mających polepszyć poziom życia, stanowi wyraźny dowód przeciwko oświadczeniom strony skarżącej o bardzo złym stanie majątku oraz dochodów.

Oceniając wniosek o prawo pomocy należy kierować się nie tylko jego literalną treścią, ale także zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. W niniejszej sprawie te dyrektywy oceny zdolności finansowej strony nie pozwalają uznać wniosku za odpowiadający prawdzie, co do wysokości dochodów rodziny.

Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu o art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.