Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 784/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48,  art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 138 par. 1 pkt 1,  art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia NSA Halina Kremis - sprawozdawca Protokolant: Marta Klimczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wykonanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę tarasu tworzącego podcień przyziemia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. – podając w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – po rozpoznaniu odwołania E. P. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r. nr [...], którą nakazano E. P., jako inwestorowi robót budowlanych związanych z rozbudową od strony ogrodu budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej przy ul. M. 32 we W., rozbiórkę wykonanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę tarasu tworzącego podcień przyziemia.

Na uzasadnienie rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że w dniu 1 lipca 2010 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wpłynęła pisemna skarga L. S. dotycząca rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej przy ulicy M. 32 we W.. W piśmie tym poinformowano, iż E. P., właściciel sąsiedniej nieruchomości przy ulicy M. 32 we W., wykonał roboty budowlane polegające na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego od strony ogrodu przedmiotowej posesji poprzez wykonanie tarasu "rozbudowanego ponad szereg do olbrzymich rozmiarów". W dniach 15 października 2010 r. i 31 października 2011 r. organ I instancji przeprowadził oględziny nieruchomości. W ich trakcie stwierdzono, iż od strony zaplecza (ogrodu) budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej przy ulicy M. 32 we W. wybudowano podcień o wymiarach 4,81 x 3,67 m i wysokości 2,43 m. Konstrukcja tworząca podcień znajdujący się pod wykonanym tarasem oparta jest na pięciu słupach betonowych o wymiarach około 0,29 x 0,29 m w obrysie podcienia i dwóch słupach stalowych o średnicy 10 cm wewnątrz podcienia. W podcieniu znajduje się wejście do budynku – stolarka drzwiowa o wymiarach 0,8 x 2m oraz stolarka okienna o wymiarach 1,39 x 0,94 m, podłoga wyłożona kaflami, ściany i słupy otynkowane. Z przyziemia na taras mieszczący się nad podcieniem prowadzą schody wachlarzowe konstrukcji stalowej (spawane) składające się z 13 stopni o wymiarach: szerokość biegu schodowego 0,5 m, szerokość stopnia 28,5 - 10 cm w najwęższym miejscu, wysokość stopni 18 cm. W obrębie schodów wykonano balustradę stalową o wysokości 0,6 - 0,93 m przyspawaną do stopni. Schody zamontowano do stopy fundamentowej o wymiarach 0,7 x 0,44 m i blachy o wymiarach 0,5 x 0,23 m za pomocą czterech śrub. Na poziomie piętra nad wytworzonym podcieniem wykonano taras o wymiarach 3,3 x 4,6 m połączony z istniejącą loggią o szerokości 2,24 m. W obrębie tarasu wykonano balustradę stalową o wysokości 0,98 m, na której zamontowano pergolę drewnianą o wysokości 0,9 m, na słupach drewnianych o wysokości 2,08 m. Przedmiotowy taras posiada obróbki blacharskie służące do odprowadzania wody (rynny i rura spustowa). Podłoga tarasu wyłożona płytkami ceramicznymi. Odległość ściany podcienia od ogrodzenia z sąsiednią posesją przy ulicy M. 34 wynosi 2,3 m. W trakcie przeprowadzania czynności dowodowych z powodu zakończenia robót nie było możliwości oceny wytrzymałości konstrukcji oraz jej wpływu na statykę budynku (strop pod tarasem od strony podcienia obity panelami, filary stanowiące konstrukcję podcienia pokryte styropianem zostały otynkowane). Roboty budowlane zostały zakończone. Z przeprowadzonych oględzin sporządzono dokumentację fotograficzną, którą włączono do akt prowadzonego postępowania.

W trakcie przeprowadzania czynności dowodowych (protokół z oględzin nr [...] z dnia 15.10.2010 r.) E. P. oświadczył pod rygorem odpowiedzialności karnej, iż był inwestorem przedmiotowych robót budowlanych, które wykonał w latach 1983-1984 (słupy i konstrukcja stalowa), a około 1990 roku powstała wylewka tarasu i balustrady. Schody powstały w latach 1990-1992. Natomiast K. S. złożył do protokołu oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, że podcień wraz z tarasem powstał około 2000 r. (dokładnej daty nie pamięta) - w jego ocenie roboty budowlane cały czas trwają. Ponadto w trakcie przeprowadzania dowodu z oględzin w dniu 31 października 2011 r. (protokół oględzin nr [...]) E. P. oświadczył pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, iż konstrukcję podcienia wraz z wylewką tarasu wykonano około 1990 r., natomiast 1995 r. została wymieniona balustrada w obrębie tarasu. W trakcie przeprowadzania oględzin inwestor nie przedłożył pozwolenia na budowę oraz innych dokumentów związanych z przedmiotowymi robotami budowlanymi.

Następnie organ II instancji wskazał, że PINB dla miasta W. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wezwał E. P. (inwestora robót) do przedłożenia dokumentów lub wskazania świadków potwierdzających datę zakończenia opisywanych robót. W odpowiedzi na wezwanie inwestor nie przedłożył dokumentów w celu uprawdopodobnienia swoich wcześniejszych oświadczeń dotyczących daty zakończenia robót budowlanych związanych z budową podcienia i tarasu. W dniu 21 listopada 2011 r. do organu powiatowego wpłynęło jedynie pismo E. P., w którym wskazano świadków mogących potwierdzić datę zakończenia opisywanych wyżej robót, to jest J. K., Z. P. oraz B. Z.. W trakcie przesłuchania w dniu [...] r. J. K. zeznał, iż "podcień wraz z tarasem wykonano w latach 1990-1991". W przesłuchaniu świadka uczestniczył E. P., który w celu potwierdzenia zeznań świadka przedłożył dokumentację fotograficzną z lipca 1995 r. przedstawiającą przedmiotowy obiekt budowlany. Na zdjęciu widoczny jest drewniany obiekt z dachem ze spadkiem w kierunku od budynku, do którego dostawiony jest obiekt przypominający pergolę (obiekt małej architektury ogrodowej) stanowiącą podporę dla rosnących roślin. Pozostali świadkowie zeznali do protokołu, iż nie pamiętają daty zakończenia przedmiotowych robót budowlanych. Ponadto wcześniej do organu powiatowego wpłynęło oświadczenie K. S., w którym stwierdzono, iż budowę tarasu rozpoczęto w 1999 r. i była ona prowadzona do 2010 r. - na potwierdzenie powyższej okoliczności dołączono dokumentację fotograficzną, oraz wskazano dwóch świadków w osobach L. S. oraz R. S..

Następnie podano, że w dniu [...] r. w trakcie przesłuchania L. S. oświadczyła, iż "roboty budowlane związane z rozbudową budynku poprzez budowę tarasu i podcienia wykonano w okresie od 1997 do 2002 r.". Natomiast R. S. oświadczył, iż "roboty budowlane związane z rozbudową budynku rozpoczęto od 1997 r. i trwały do października 2011 r.". Świadek zeznał również, że gdy otrzymywał pozwolenie na użytkowanie budynku przy ulicy M. 34, na terenie posesji przy ulicy M. 32 nie było tarasu wraz z podcieniem.

Po analizie powyższych dowodów PINB dla miasta W. uznał, że nie ma żadnych podstaw aby twierdzić, iż budowa podcienia wraz z tarasem (rozbudowa budynku) została zakończona przed 1 stycznia 1995 r., a więc przed dniem wejścia w życie ustawy z 1994 r. W efekcie tego stwierdzenia, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, organ wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na rozbudowie od strony ogrodu budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej przy ul. M. 32 oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia, w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania postanowienia, określonej dokumentacji. Wobec nieprzedłożenia w wyznaczonym terminie żądanej dokumentacji decyzją z dnia [...] r. nr [...], organ nadzoru budowlanego dla miasta W. nakazał E. P. - inwestorowi robót budowlanych rozbiórkę wykonanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę tarasu tworzącego podcień przyziemia. Odwołanie od powyższej decyzji, złożył E. P., który zarzucił, że organ l instancji błędnie ustalił datę zakończenia rozbudowy i w efekcie wdrożył niewłaściwą procedurę legalizacyjną.

D.i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem organu odwoławczego w rozstrzyganej sprawie nie może zapaść inna decyzja, niż ta która została podjęta przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W.. Organ odwoławczy podziela stanowisko organu l instancji, że właściwym było wdrożenie w stosunku do części budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej przy ul. M. 32 we W. powstałej w efekcie rozbudowy, procedury naprawczej uregulowanej w przepisach art. 48 i 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W efekcie postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego dowiedziono bowiem, że E. P. złamał prawo realizując część obiektu budowlanego bez wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę i że zakończył jej budowę po 1 stycznia 1995 r.

Zdaniem organu odwoławczego fakt samowoli znajduje potwierdzenie chociażby w oświadczeniach E. P., składanych w trakcie postępowania przed organem l instancji (podczas oględzin z dnia 31 października 2011 r. czy w piśmie z dnia 4 stycznia 2012 r., którym występował z zapytaniem o wysokość opłaty legalizacyjnej, którą należałoby uiścić). Natomiast daty zakończenia inwestycji dowodzi zdjęcie przedłożone przez stronę do akt sprawy podczas przesłuchania J. K. i jego oświadczenie, że obrazuje ono stan jego nieruchomości na lipiec 1995 r. Na zdjęciu ujęto drewniany obiekt z dachem ze spadkiem w kierunku od budynku mieszkalnego, do którego dostawiony jest obiekt przypominający pergolę. Te elementy nie są tożsame z konstrukcją istniejącą obecnie na terenie przedmiotowej nieruchomości. Nawet gdyby przyjąć, że uwidoczniony na zdjęciu obiekt przypominający pergolę stanowi element obecnej konstrukcji (części budynku mieszkalnego powstałej w wyniku rozbudowy), to i tak byłby to tylko jej fragment. Zauważyć bowiem należy, iż przedmiotowy taras tworzący podcień przyziemia bezpośrednio przylega do budynku mieszkalnego. Natomiast w lipcu 1995 r. pomiędzy obiektem przypominającym pergolę a budynkiem mieszkalnym istniał drewniany obiekt z dachem ze spadkiem w kierunku od budynku mieszkalnego. Co zatem oczywiste, aby mógł powstać taras przylegający do budynku mieszkalnego (bo stanowiący jego część) obiekt przypominający pergolę ulec musiał powiększeniu o przestrzeń zajmowaną uprzednio przez drewniany obiekt z dachem ze spadkiem w kierunku od budynku mieszkalnego. Takiego powiększenia nie można natomiast uznać za zmianę kosmetyczną, ponieważ stanowi ona istotną zmianę konstrukcji, która nadała jej ostateczny kształt. W świetle powyższego nie można było dać wiary twierdzeniom inwestora, jak i świadka J. K., którzy twierdzili, że przedmiotową samowolną rozbudowę zakończono przed rokiem 1995, co przesądzałoby o wdrożeniu procedury naprawczej z ustawy Prawo budowlane z 1974 r., a nie z art. 48 - 49 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego.

Następnie organ odwoławczy podkreślił, że inwestor nie przedłożył wymaganej dokumentacji w wyznaczonym, postanowieniem PINB dla miasta W. z dnia [...] r. nr [...] terminie. W takim natomiast stanie rzeczy jedynie przez prawo dopuszczalnym rozstrzygnięciem w sprawie jest nakaz rozbiórki powstałej w efekcie rozbudowy części budynku, czyli tarasu tworzącego podcień przyziemia. Odnosząc się natomiast do twierdzenia E. P., że uniemożliwiono mu wskazania podczas oględzin, że sporna konstrukcja jest stalowa i nie jest na stałe związana z gruntem fundamentami, stwierdzono, że jest ono bezpodstawne. Skarżący w żaden sposób na etapie prowadzonego przez PINB postępowania nie wyraził swojego niezadowolenia ze sposobu przeprowadzania czynności dowodowych. Jeżeli w ocenie skarżącego okoliczności te miały znaczenie dla sprawy, to mógł o nich w każdej chwili na piśmie poinformować organ l instancji, czego jednak nie uczynił. W ocenie DWINB okoliczności te nie mają dla sprawy żadnego znaczenia. W przypadku ich potwierdzenia kwalifikacja przedmiotowych robót nie uległaby bowiem zmianie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na omówioną decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł E. P.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, kiedy dokładnie powstały podcienie. Zarzucono również naruszenie art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności zeznaniom strony i oparciu się na zeznaniach zawiadamiającego, który pozostaje w konflikcie ze stroną, co w konsekwencji doprowadziło do uznania okoliczności powstania spornej zabudowy po 1 stycznia 1995 r. Zarzucono także sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 8, art. 9 i art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń i niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o nakazie rozbiórki. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do dnia rozpoznania skargi.

Na uzasadnienie skargi podano, że organ oparł decyzję jedynie na podstawie zeznań K. S., który oświadczył, że podcień wraz z tarasem powstał około 2000 roku. Organ odmówił natomiast wiary zeznaniom strony, złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej, iż przedmiotowe roboty (słupy i konstrukcję stalową) wykonał w latach 1983-1984, natomiast około 1990 roku powstała wylewka tarasu i balustrady a schody w latach 1990-1992. Organ nie uwzględniając wyjaśnień inwestora, błędnie przyjął podstawę do ustalenia, które przepisy prawa znajdą zastosowanie dla oceny zaistniałej sytuacji. Skarżący podkreślił, że w toku postępowania przedstawił fotografie z roku 1995, które obrazowały stan nieruchomości. Na zdjęciach uwidoczniona jest róża pięta, której rozmiar wskazuje, że rośnie już od kilku lat. Dowodzi tego również dokumentacja pielęgnacji ogrodu, którą posiada skarżący. Obecna konstrukcja nie różni się od tej, która została ustawiona na początku lat dziewięćdziesiątych, a dodane elementy nie stanowią elementów stałych konstrukcji.

Następnie skarżący podniósł, że to do organu należy prowadzenie postępowania dowodowego w oparciu o obowiązujące w danym czasie przepisy prawa, natomiast na stronie w żaden sposób nie ciąży obowiązek bieżącego wytykania błędów organu oraz wskazywania właściwej podstawy prawnej. Organ II instancji nie przeprowadził ponownego postępowania, nie zweryfikował materiału dowodowego. W związku z tym, prócz niewyjaśnienia jednoznacznie okoliczności faktycznych, w którym roku powstała przedmiotowa zabudowa oraz które przepisy prawa mają zastosowanie, organ naruszył zasadę dwuinstancyjności. Wyjaśnienie okoliczności faktycznych ma w tej sprawie kluczowe znaczenie, a z uwagi na niewyjaśnienie, w którym roku powstały podcienie, organ przyjął błędną podstawę prawną tj. Prawo budowlane - ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. zamiast Prawo budowlane -ustawę z dnia 24 października 1974 r..

Odpowiadając na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Następnie skarżący pismem procesowym złożonym w dniu 11 stycznia 2013 r. przedłożył fotografię z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej przedstawiającą stan nieruchomości w dniu 12 sierpnia 1995 r., na których, jego zdaniem, widoczny jest cień, który rzucają istniejące podcienia. Nadto skarżący dołączył pismo Dyrektora CODGiK, wskazujące na brak dokumentacji z fotografii lotniczych z lat 1990-1994. Do pisma dołączono fotografie z lat 1994, 1995 oraz 2012, wskazujące – zdaniem skarżącego – że podcienie istniały już na początku lat dziewięćdziesiątych, na co jednoznacznie wskazuje róża pnąca, która w roku 1994 zasłaniała już część pergoli. Skarżący dodał, że fotografie te były okazywane w toku postępowania administracyjnego.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 17 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymała skargę i wnioski w niej zawarte, nadto przedłożono do akt fotografię obrazującą fragment słupa i pędy rośliny z gatunku powojnik (clematis).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i została oddalona.

Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia kryterium legalności w niniejszej sprawie jest zaskarżona decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W., nakazującą rozbiórkę wykonanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę tarasu tworzącego podcień przyziemia.

Należy wyjaśnić, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji był przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że organ odwoławczy może utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadnieniem dla takiego rozstrzygnięcia będzie okoliczność, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z poszanowaniem przepisów postępowania, a zatem nie ma potrzeby ponownego rozpatrywania sprawy przez organ I instancji. Wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jest możliwe wyłącznie, gdy organ I instancji prawidłowo zastosował w sprawie przepisy prawa materialnego (organ II instancji dochodzi do analogicznych ustaleń).

Następnie należy wskazać, że materialną podstawą działań organów nadzoru budowlanego był przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), który przewiduje, że właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (ust. 1). Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (ust. 2). W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie określonych dokumentów. Zgodnie zaś z ust. 4 omawianego przepisu w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1.

Zdaniem Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, działania organów nadzoru budowlanego były prawidłowe, a zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Przede wszystkim należy zaznaczyć, iż w niniejszej sprawie słusznie organy przyjęły, że zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a nie ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.). Zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed dniem 1 stycznia 1995 r.) lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Wówczas zastosowanie znajdują odpowiednie przepisy ustawy z 1974 r.

Należy powiedzieć, że prawidłowo dokonana przez kompetentne organy analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że budowa spornego tarasu nie została ukończona przed 1 stycznia 1995 r., co szczegółowo wykazano w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Samowola budowlana wynika między innymi, (jak pokazują akta administracyjne) także z oświadczeń samego skarżącego składanych w trakcie postępowania przed organem l instancji (podczas oględzin z dnia 31 października 2011 r. (k. 5 odwrót akt administracyjnych pierwszej instancji, 0, czy też oświadczenie strony podczas kolejnych oględzin k. 16 odwrót0, gdzie inwestor do protokołu oględzin oświadczył, że "około 1995 r. została wymieniona balustrada w obrębie tarasu". W piśmie z dnia 4 stycznia 2012 r. z kolei skarżący napisał, że rozważa rozbiórkę obiektu" - k. 34 akt adm. I instancji.

Natomiast daty zakończenia inwestycji dowodzi zdjęcie przedłożone przez stronę do akt sprawy na k. 30 akt. Analiza organoleptyczna tego zdjęcia i oświadczenie samego skarżącego wskazują jednoznacznie, że w lipcu 1995 r. był to jedynie drewniany obiekt, przypominający pergolę, dostawiony do budynku mieszkalnego. W konsekwencji niewadliwie organy uznały, że w toku postępowania stosować należało przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. Jak bowiem dalej trafnie wskazują organy w motywach orzeczeń, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, co z resztą wynika wprost z brzmienia przepisu art. 103 prawa budowlanego, można go stosować jedynie wtedy, gdy samowola miała miejsce w całości przed wejściem w życie "nowego" prawa budowlanego.

Na taką sekwencję zdarzeń prawnych wskazują (między innymi) fotografie włączone do akt sądowoadministracyjnych. Dołączone do akt przez skarżącego fotografie nie mogą stanowić dowodu na ukończenie procesu budowlanego przed dniem 1 stycznia 1995 r. Fotografie datowane przez skarżącego na lato 1994 i na lipiec 1995 przedstawiają obiekt o lekkiej konstrukcji ażurowej w znacznym stopniu opleciony roślinnością, natomiast fotografia datowana na rok 2012 przedstawia obiekt posiadający co najmniej otynkowane podpory i zadaszenie, stanowiące również taras wykraczające poza front budynku.

Zdaniem Sądu, w tym stanie rzeczy nie można przyjąć, że po dniu 1 stycznia 1995 r. nie toczyły się przy spornym obiekcie prace budowlane. Również fotografia lotnicza wykonana w dniu 12 sierpnia 1995 r., a przedłożone do sądu wraz z pismem procesowym – zdaniem Sądu – nie może być uznana za dowód, iż roboty budowlane wykonano przed dniem 1 stycznia 1995 r. Jej skala i nieczytelność uniemożliwiają ocenę w jaki sposób w tamtym czasie był rzucany cień z altany, co (zdaniem skarżącego) mogłoby ewentualnie podważyć ustalenia organów obu instancji. jak bowiem wyraźnie widać na zdjęciu, zostało ona wykonane w czasie, gdy zielona roślinność była już bujna, zaś należy pamiętać, że "nowe" prawo Dalej należy stwierdzić, że zdaniem Sądu decyzje, a szczególnie ich uzasadnienia, są wyczerpujące i w sposób należyty wyjaśniają stanowiska organów. Podkreślenia wymaga skrupulatne ustalenie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, co doprowadziło do zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu, gołosłowny jest zarzut, iż organy oparły się tylko na zeznaniach nieprzychylnych skarżącemu świadków. Należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dalej trzeba zauważyć, że wymieniona wcześniej złożona do akt sądowych fotografia z lipca 1995 r. przedstawia skarżącego na tle lekkiego obiektu o konstrukcji drewnianej (fotografia znana organom obu instancji – k. 30 akt organu powiatowego), a obiekt, którego dotyczy zaskarżona decyzja ma inne cechy i charakter. Organy nadzoru budowlanego nie kwestionowały też – wbrew twierdzeniom skarżącego – że pewne roboty budowlane były wykonywane w latach 80 i na początku lat 90 XX wieku. Jednakże zdaniem Sądu okoliczność, że sporny obiekt powstał (lub inaczej: budowa została zakończona) po dniu 1 stycznia 1995 r. została przez organy obu instancji udowodniona i należycie uzasadniona w zaskarżonych decyzjach. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że w załączniku do decyzji Kierownika Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Architektury w Urzędzie Dzielnicowym W.-F. z dnia [...]1984 r. nr [...], którą udzielono pozwolenia na budowę instalacji gazowej w budynku przy ul. M. 32, uwidoczniono, że fronty budynków o numerach porządkowych 32 i 34 (w tym tarasy) biegną wzdłuż tej samej linii, co potwierdza generalny wniosek, że sporny taras jest wybudowany samowolnie bez wymaganego pozwolenia, czego skarżący również nie kwestionuje.

W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu niezasadne są zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w decyzjach organów obu instancji.

W kontekście powyższego godzi się jeszcze wspomnieć, iż regulacja przewidziana w art. 36 i art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane również przewidywała sankcję rozbiórki obiektów wybudowanych bez wymaganego prawem zezwolenia.

Należy także dodać, iż organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] nakazał inwestorowi przedłożenie stosownych dokumentów dotyczących spornego obiektu w terminie 3 miesięcy i pouczył, że niewykonanie nakazu spowoduje zastosowanie sankcji w postaci nakazania rozbiórki obiektu. Postanowienie to pozostaje w obrocie prawnym. Nie ulega wątpliwości – również dla skarżącego – iż skarżący nie wykonał nałożonych na niego obowiązków, czego skutkiem jest wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę tarasu tworzącego podcień przyziemia.

Podsumowując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu stopnia powiatowego odpowiadają prawu, a zarzuty skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie. Zdaniem Sądu w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie dotychczasowe rozważania i uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę oddalił.