Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 744/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant referent Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi W.Przedsiębiorstwa Oczyszczania "A." SA z/s we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną za pierwszy ujawniony przypadek nieprzekazywania odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia [...] r., po rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności, wydanej z upoważnienia Prezydenta W., decyzji Dyrektora Wydziału Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego W. z dnia [...] r. ([...]) nakładającej na [...] S.A. administracyjną karę pieniężną w wysokości 2000 zł za pierwszy ujawniony przypadek nieprzekazywania odebranych od właścicieli nieruchomości, w okresie od 6 grudnia 2012 r. do 31 marca 2013 r., zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. ([...]) utrzymującą tę decyzję w mocy, na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) - dalej jako "K.p.a.", odmówiło wszczęcia postępowania. Na uzasadnienie organ wskazał, że podaniem z dnia 25 kwietnia 2017 r., [...] S.A. z siedzibą we W. zwróciło się z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wydanej z upoważnienia Prezydenta W., decyzji Dyrektora Wydziału Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego W. z dnia [...]r. ([...]) nakładającej na [...] S.A. administracyjną karę pieniężną w wysokości 2000 zł za pierwszy ujawniony przypadek nieprzekazywania odebranych od właścicieli nieruchomości, w okresie od 6 grudnia 2012 r. do 31 marca 2013 r., zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. ([...]), podnosząc, że decyzje te zostały wydane z istotnym naruszeniem prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazuje, że zgodnie z art. 61 a § 1, w związku z art. 61 K.p.a, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z innych uzasadnionych przyczyn, o których mowa w powołanym przepisie, odnoszącą się do braku możliwości wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest wcześniejsza weryfikacja tej decyzji w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Kolegium zauważa, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. ([...]) została przez stronę zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który - wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014 r., II SA/Wr 874/13 - oddalił skargę. Skarga kasacyjna na ten wyrok została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2016 r., II OSK 2099/14. W tych okolicznościach faktycznych wskazać należy, że decyzja administracyjna, która stała się prawomocna na skutek orzeczenia sądu administracyjnego oddalającego skargę wniesioną na tę decyzję, nie może być przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Wyrok oddalający skargę powoduje niedopuszczalność postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, zgodnie z art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718, z późn. zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", określającym granice powagi rzeczy osądzonej, ponieważ przesłanki nieważności decyzji będące podstawą weryfikacji na drodze administracyjnej (art. 156 § 1 K.p.a.) i na drodze sądowej (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) w pełni się pokrywają. Ocena sądu administracyjnego, wyrażona w wyroku oddalającym skargę na decyzję, wiąże organ właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji. Jako że nieważność decyzji, która zawsze znajduje się w granicach powagi rzeczy osądzonej, nie może być weryfikowana przez organ administracji publicznej, jeżeli wcześniej kontrolę tej decyzji przeprowadzał sąd, kolegium zobowiązane było do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności, wydanej z upoważnienia Prezydenta W., decyzji Dyrektora Wydziału Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego W. z dnia [...] r. ([...]) oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. ([...]).

Postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A. z siedzibą we W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W.z dnia [...] r. ([...]), odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, wydanej z upoważnienia Prezydenta W., decyzji Dyrektora Wydziału Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego W. z dnia [...] r. ([...]), nakładającej na [...] S.A. administracyjną karę pieniężną w wysokości 2000 zł za pierwszy ujawniony przypadek nieprzekazywania odebranych od właścicieli nieruchomości, w okresie od 6 grudnia 2012 r. do 31 marca 2013 r., zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ ponownie rozpoznając sprawę wskazał, że Prezydent W. (zastępowany w ramach pełnomocnictwa administracyjnego), decyzją z dnia [...] r. ([...]), wydaną na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 3, w związku z art. 9 zc ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (zwanej dalej "ustawą"), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie niewypełnienia przez spółkę obowiązku określonego w art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy, nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 2000 zł za pierwszy ujawniony przypadek nieprzekazywania odebranych od właścicieli nieruchomości, w okresie od 6 grudnia 2012 r. do 31 marca 2013 r., zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Prezydent W.- w ramach postępowania, wszczętego na wniosek Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy - ustalił, że w okresie od dnia 6 grudnia 2012 r. do dnia 31 marca 2013 r. Spółka obowiązana była przekazywać wszystkie zmieszane odpady komunalne odebrane od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy W. do Regionalnej Instalacji Przetwarzania Odpadów Komunalnych przewidzianej do obsługi regionu północno-centralnego. Na podstawie analizy sprawozdań Spółki za IV kwartał 2012 r. oraz za I kwartał 2013 r. przedsiębiorców odbierających odpady komunalne z terenu Gminy W. ustalono, że spółka w grudniu 2012 r. nie przekazała do RIPOK żadnych odpadów, a w I kwartale 2013 r. przekazała do RIPOK niespełna 33% odebranych odpadów. Zauważono, że pomimo dwukrotnego wezwania, spółka nie zaprzestała przekazywania odpadów do swojej instalacji, a do RIPOK przekazywała tylko 1/3 odebranych zmieszanych odpadów. Prezydent W. przyjął, że spółka nie wypełniła obowiązku wynikającego z art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy. Wskazano także, że w analizowanym okresie nie zaistniały przesłanki, z powodu których RIPOK nie mogła przyjąć odpadów komunalnych do przetwarzania, a operator tej instalacji nie tylko nie odmówił przyjęcia odpadów do instalacji RIPOK, lecz podejmował działania w celu zobligowania przedsiębiorców do przekazywania odpadów. Wobec powyższego, uwzględniając stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu, w tym niezastosowanie się do wezwań Prezydent W. nałożył na spółkę karę pieniężną w maksymalnej wysokości 2000 zł. W odwołaniu złożonym od tej decyzji spółka zarzuciła wydanie tej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, to jest 1) art. 9e ust. 1 pkt 2, w związku z art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy i art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - polegające na przyjęciu, że brak możliwości zagospodarowania danej partii zmieszanych odpadów komunalnych w RIPOK, jako tzw. "inna przyczyna", może być stwierdzone wyłącznie poprzez oświadczenie podmiotu zarządzającego daną instalacją i w ślad za tym zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność rzeczywistych mocy przerobowych tej instalacji, zapotrzebowania na te moce w regionie centralno-północnym w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 marca 2013 r. oraz na okoliczność występowania na rynku podmiotów, które w ogóle nie realizują obowiązku z art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy, co stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a.; 2) art. 9e ust. 1 pkt 2, w związku z art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy i art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach oraz w związku z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP - poprzez błędną ich wykładnię i uznanie, że wyłącznie na spółce ciążył obowiązek zapewnienia strumienia zmieszanych odpadów komunalnych dla RIPOK, w sytuacji, gdy obowiązek ten powinien być rozłożony proporcjonalnie pomiędzy wszystkie podmioty odbierające zmieszane odpady komunalne w regionie centralno-północnym; 3) art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a. - poprzez faktyczne rozstrzygnięcie sprawy przed zajęciem przez stronę stanowiska co do zebranego materiału dowodowego. Wskazując na powyższe spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w pierwszej instancji jako bezprzedmiotowego, względnie - o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium, decyzją z dnia z dnia [...] r. ([...]), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła spółka, domagając się jej uchylenia. Spółka postawiła następujące zarzuty naruszenia przepisów: I. prawa materialnego: 1) art. 9x ust. 1 pkt 3, w związku z art. 9e ust. 1 pkt 2 i art. 91 ust. 2 ustawy oraz w związku z art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że jedynym przypadkiem uprawniającym przedsiębiorców odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości do przekazania ich do instalacji zastępczej jest sytuacja określona w art. 91 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, to jest awaria instalacji regionalnej, gdy tymczasem ustawodawca także w art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach określił "inne przyczyny", których zaistnienie uprawnia podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości do przekazywania ich do instalacji zastępczej, a którymi jest, m.in., brak tzw. mocy przerobowych instalacji regionalnej do przetworzenia przekazywanych jej odpadów w sposób zgodny z prawem i posiadanymi decyzjami administracyjnymi; 2) art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy, w związku z art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z art. 32 Konstytucji RP (zasada równości wobec prawa) oraz w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 22 Konstytucji RP (zasada proporcjonalności) - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wyłącznie na Spółce ciążył obowiązek zapewnienia strumienia zmieszanych odpadów komunalnych dla instalacji regionalnej, gdy tymczasem obowiązek ten - wobec ograniczonych mocy przerobowych tej instalacji - powinien być rozłożony proporcjonalnie pomiędzy wszystkie podmioty odbierające zmieszane odpady komunalne w regionie północno- centralnym, a przez to ocena, w jakim zakresie spoczywał na Spółce obowiązek z art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy zależy od tego, w jakim zakresie obowiązek ten spoczywał na innych podmiotach odbierających odpady w regionie północno-centralnym i w jakim zakresie był on przez nie realizowany; 3) art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy, w związku z art. 20 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw i art. 2 Konstytucji - poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że mimo dopuszczenia przez ustawodawcę możliwości funkcjonowania przedsiębiorców odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości do końca 2012 r. w oparciu o udzielone im uprzednio zezwolenia na odbiór odpadów komunalnych, które jednocześnie zawierały upoważnienia do kierowania zmieszanych odpadów komunalnych do instalacji regionalnej nie wskazanej w posiadanym przez nią zezwoleniu; 4) art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy - poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie prowadzące do przyjęcia, że na Spółkę może zostać nałożona kara, mimo że nie można jej przypisać zawinionego naruszenia obowiązku określonego w art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy; II. prawa procesowego, to jest art. 7 i art. 77 K.p.a., których spółka upatrywała w nieuwzględnieniu przez organ dowodów przedstawianych przez skarżącą celem wykazania, że instalacja regionalna nie dysponuje wystarczającymi mocami przerobowymi do zagospodarowania wszystkich zmieszanych odpadów komunalnych wytwarzanych w regionie północno-centralnym oraz poprzez zaniechanie przeprowadzenia we własnym zakresie postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia, ile zmieszanych odpadów komunalnych było zagospodarowywanych w okresie od stycznia do marca 2013 r. w instalacji regionalnej w sposób zgodny z prawem i udzielonymi podmiotowi zarządzającemu tą instalacją zezwoleniami; zaniechaniu ustalenia przez organ, ile podmiotów zobowiązanych było w okresie od stycznia do marca 2013 r. do przekazywania zmieszanych odpadów komunalnych do instalacji regionalnej i w jakim zakresie poszczególne podmioty obowiązek ten realizowały; braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego poprzez nieuwzględnienie treści pisma podmiotu zarządzającego instalacją regionalną, z którego wynikało, że podmiot ten gotowy jest przyjmować od skarżącej odpady komunalne dopiero od 1 stycznia 2013 r.

WSA we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014 r., II SA/Wr 874/13, oddalił skargę, uznał bowiem, że zarzuty naruszenia wskazanych w niej przepisów nie znalazły uzasadnienia w realiach rozpatrywanej sprawy. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Spółka, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (określanej dalej skrótem "P.p.s.a.") zarzucono naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 9x ust. 1 pkt 3, w związku z art. 9e ust. 1 pkt 2 i art. 91 ust. 2 ustawy oraz, w związku z art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w toku postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary administracyjnej za nieprzekazywanie odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych organ administracji nie ma obowiązku badania rzeczywistych przyczyn nieprzekazania odpadów do regionalnej instalacji, w tym zbadania faktycznych mocy przerobowych regionalnej instalacji, podczas gdy ustalenie w postępowaniu administracyjnym, czy postępowanie przez dany podmiot z odpadami komunalnymi jest zgodne z przepisami, czy też uzasadnia nałożenie na ten podmiot kary pieniężnej, wymaga sprawdzenia, czy w konkretnej sytuacji zachodzą określone ustawowo przesłanki uzasadniające możliwość przekazania odpadów do instalacji zastępczej, a więc przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego zgodnie z zasadami określonymi w K.p.a.; 2) art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach, w związku z art. 9e ust. 1 pkt 2 i art. 91 ust. 2 ustawy, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zaistnienie innych, poza awarią lub brakiem uruchomienia instalacji regionalnej, przyczyn usprawiedliwiających przekazanie odpadów komunalnych do instalacji zastępczej, nie może być oceniane przez podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, podczas gdy z treści tego przepisu nie wynika, iż wykazywanie zaistnienia wymienionych w nim przesłanek jest w jakikolwiek sposób ograniczone; 3) art. 38 ust. 2 pkt 2, w związku z art. 35 ust. 6, art. 35 ust. 5 ustawy o odpadach i art. 91 ust. 2 ustawy oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że istnieje domniemanie, iż moce przerobowe regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych są wystarczające do przetworzenia wszystkich zbieranych na obszarze regionu gospodarki odpadami, które może być obalone w przypadku gdy podmiot prowadzący regionalną instalację odmówi ich przyjęcia z powodu awarii lub innych przyczyn, co w konsekwencji ograniczałoby możliwość skorzystania z uprawnienia do przekazania odpadów do instalacji zastępczej ze względu na zaistnienie "innych przyczyn", o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach, uzależniając ją od uzyskania od podmiotu prowadzącego regionalną instalację odmowy przyjęcia odpadów komunalnych, podczas gdy wymienione wyżej przepisy takiego ograniczenia nie przewidują, jak również nie wprowadzają żadnych ograniczeń co do dowodów, jakimi można wykazywać brak możliwości przyjmowania odpadów komunalnych przez regionalną instalację do przetwarzania odpadów komunalnych; 4) art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy, w związku z art. 20 ustawy o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw oraz w związku z art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej i art. 2 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, iż mimo dopuszczenia przez ustawodawcę możliwości funkcjonowania przedsiębiorców odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości do końca 2012 r. w oparciu o udzielone im uprzednio zezwolenia na odbiór odpadów komunalnych, które jednocześnie zawierały upoważnienia do kierowania odpadów do konkretnych instalacji, Spółka była zobligowana do kierowania zmieszanych odpadów komunalnych do instalacji regionalnej nie wskazanej w posiadanym przez nią zezwoleniu; 5) art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie prowadzące do przyjęcia, iż na Spółka może zostać nałożona kara, mimo, iż nie można jej przypisać zawinionego naruszenia obowiązku określonego w art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), w związku z art. 134 § 1 w związku z art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, 8 oraz art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 K.p.a., polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organu II instancji, pomimo iż organy obu instancji nie zebrały i nie rozważyły całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym nie uwzględniły dowodów przedstawianych przez spółkę celem wykazania, że instalacja regionalna nie dysponuje wystarczającymi mocami przerobowymi do zagospodarowania wszystkich zmieszanych odpadów komunalnych wytwarzanych w regionie północno-centralnym oraz zaniechały przeprowadzenia we własnym zakresie postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia, jaka jest rzeczywista moc przerobowa instalacji regionalnej, ile zmieszanych odpadów komunalnych było zagospodarowywanych w instalacji regionalnej w okresie od stycznia do marca 2013 r. oraz ile tych odpadów mogło zostać zagospodarowanych w okresie od stycznia do marca 2013 r. w instalacji regionalnej w sposób zgodny z prawem i udzielonymi podmiotowi zarządzającemu tą instalacją zezwoleniami, czego skutkiem było nieuzasadnione przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie doszło do ziszczenia się przesłanek uzasadniających skorzystanie przez Spółkę z uprawnienia do przekazania zebranych odpadów komunalnych do instalacji zastępczej, a w konsekwencji nieuzasadnione nałożenie na Spółkę kary pieniężnej, o której mowa w art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy; 2) art. 141 § 4, w związku z art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., w związku z art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy oraz w związku z art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach, poprzez nie odniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz okoliczności przedstawionych w toku postępowania, a to nierozpoznanie zarzutu błędnej wykładni art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy, w związku z art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach w zakresie ustalenia, czy przypadek przekroczenia mocy przerobowych przez regionalną instalację do przetwarzania odpadów komunalnych stanowi "inną przyczynę", której zaistnienie uprawnia podmiot odbierający odpady komunalne do przekazywania ich do instalacji zastępczej; 3) art. 141 § 4, w związku z art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., poprzez zaniechanie odniesienia się do przedstawionego w toku postępowania protokołu kontroli regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych dokonanej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, z którego wynikało, iż doszło do przekroczenia mocy przerobowych wskazanej regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych; 4) art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., poprzez zaniechanie przez WSA we Wrocławiu zawieszenia toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego po uzyskaniu wiadomości o wznowieniu przez Prezydenta W. postępowania zakończonego decyzją, która była przedmiotem skargi, mimo iż rozstrzygnięcie postępowania sądowoadministracyjnego zależy od wyniku wskazanego postępowania administracyjnego. Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu, wstrzymanie na podstawie art. 61 § 3, w zw. z art. 193 P.p.s.a. wykonania zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny, prawomocnym wyrokiem z dnia 6 maja 2016 r., II OSK 2099/14, oddalił ww. skargę kasacyjną, stwierdzając, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.

[...] S.A. z siedzibą we W., podaniem z dnia 25 kwietnia 2017 r., zwróciło się z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej instancji oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. ([...]), podnosząc, że decyzje te zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, a dokładnie art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy. Kolegium, postanowieniem z dnia [...] r. ([...]), doręczonym dnia 22 czerwca 2017 r., odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. ([...]) oraz utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] r. ([...]). Spółka zwróciła się z wnioskiem z dnia 29 czerwca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r. ([...]), zarzucając temu aktowi administracyjnemu: 1) naruszenie art. 61a § 1 K.p.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji, podczas gdy z uwagi na uregulowanie przepisem szczególnym (art. 157 § 2 K.p.a.) w sposób wyczerpujący podmiotowego zakresu inicjatywy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, wyłączone jest stosowanie art. 61 § 1 K.p.a., a w następstwie art. 61a § 1 K.p.a., co powoduje, że złożenie przez stronę wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zawsze powoduje wszczęcie postępowania administracyjnego z mocy prawa z uwagi na brak podstawy prawnej do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, tak jak to ma miejsce w postępowaniu zwyczajnym; 2) w przypadku nieuwzględniania zarzutu, o którym mowa w pkt. pierwszym, naruszenie art. 61a § 1 K.p.a., przez jego błędną wykładnie skutkująca przyjęciem, że "inną uzasadnioną przyczyną" uniemożliwiającą wszczęcie postępowania w trybie nadzwyczajnym, o której mowa w tym przepisie, jest okoliczność skorzystania z możliwości zaskarżenia ww. decyzji do WSA we Wrocławiu, a następnie - do NSA, co doprowadziło do bezpodstawnego ograniczenia Strony w zakresie inicjowania postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych; 3) art. 107 § 3, w związku z art. 126 oraz art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a., przez brak dokładnego uzasadnienia okoliczności leżących u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia, a jedynie przytoczenie ogólnego sformułowania "Jako, że nieważność decyzji, która zawsze znajduje się w granicach powagi rzeczy osądzonej, nie może być weryfikowana przez organ administracji publicznej, jeżeli wcześniej kontrolę tej decyzji przeprowadzał sąd", podczas gdy oddalenie skargi na ww. decyzje administracyjne nie nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 K.p.a.), wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Podniesione zarzuty spółka obszernie uzasadniła, wskazując, m.in., że "okolicznością uzasadniającą złożony przez stronę wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W.oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie jest, co podniesione zostało w toku postępowania sądowoadministracyjnego, dokonywanie przez stronę samodzielnej oceny, czy moce przerobowe R[...] są wystarczające, lecz dokonanie weryfikacji, czy dany podmiot ma zezwolenie, aby zgodnie z prawem [...]mogła przekazać mu odpady. Raz jeszcze podkreślić należy, że Strona do takiego działania była obowiązana zgodnie z prawem". Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. ([...]) oraz utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] r. ([...]).

Według samorządowego kolegium odwoławczego istotne jest, że stosownie do

art. 157 § 2 K.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie zaś do art. 61 a § 1 K.p.a., gdy żądanie o wszczęcie postępowania administracyjnego (w tym nieważnośćiowego) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania służy zażalenie (art. 61a § 2 K.p.a.). Zgodnie zatem z art. 61 a § 1 K.p.a., wszczęcie - na wniosek - postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji publicznej, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca nie określił co należy rozumieć pod sformułowaniem "z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie utrwalony jest jednak pogląd, zgodnie z którym odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej może mieć miejsce, gdy wystąpi niedopuszczalność wszczęcia takiego postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych. "Decyzja wydana na podstawie tego przepisu [art. 157 § 3 K.p.a., a obecnie postanowienie wydawane na podstawie art. 61 a § 1 K.p.a. - przyp. i uzup. Kolegium] jest wynikiem oceny zdolności do działania w sprawie osoby wnoszącej żądanie, legitymacji strony, wykazania tego, że nie istnieje decyzja (nieostateczna lub ostateczna), której ważność należy poddać ocenie, istnienie przeszkód prawnych ustanowionych w ustawach odrębnych" (J. Borkowski, Komentarz do art. 157 Kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 759). Wbrew twierdzeniom spółki, zdaniem organu, nie każdy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji złożony przez jej adresata zawsze powoduje wszczęcie postępowania nieważnościowego (zob. w tym kontekście - np. - wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2017 r., II OSK 67/17, CBOSA). Dodać trzeba również, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest wszczynane "z mocy prawa". W razie złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, w stosunku do której sąd administracyjny prawomocnym wyrokiem oddalił skargę, organ administracji nie może w ogóle zajmować się oceną przebiegu i wyniku postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi na decyzję, której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności. Organ ma "jedynie" obowiązek ustalenia, że w sprawie ze skargi na taką decyzję zapadł prawomocny wyrok sądu administracyjnego oddalający skargę. Funkcjonowanie w obrocie prawnym wyroku, o którym mowa w zdaniu poprzednim, oznacza niedopuszczalność postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn przedmiotowych, która uzasadnia podjęcie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji. Sąd administracyjny, oddalając skargę na decyzję, stwierdza bowiem, że decyzja nie zawiera wad stanowiących - w świetle art. 145 P.p.s.a. - podstawę do uwzględnienia skargi, w tym, iż nie zawiera wad, o których mowa wart. 156 K.p.a. Ocena sądu administracyjnego zawarta w prawomocnym wyroku o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może być podważona w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Ustalenie, o którym mowa wyżej, jest objęte powagą rzeczy osądzonej wyroku oddalającego skargę z chwilą uzyskania przezeń waloru prawomocności. Co ważne, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny obowiązany jest zatem ocenić, czy decyzja jest dotknięta wadą (wadami) z art. 156 K.p.a. Co warto zaznaczyć, żadna z przyczyn nieważności nie może powstać po wydaniu decyzji przez organ administracyjny. W świetle powyższego kolegium stwierdza, że - zaskarżonym aktem administracyjnym - słusznie odmówiono wszczęcia postępowania nieważnosciowego. Inne rozstrzygnięcie wniosku spółki oznaczałoby niedopuszczalną ingerencję w prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego.W kontekście treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazać należy, że kolegium znane jest stanowisko NSA wyrażone w uchwale z dnia 7 grudnia 2009 r., I OPS 6/09, CBOSA, zgodnie z którym: "Wniesienie do organu administracji żądania stwierdzenia nieważności decyzji, od której skarga została wcześniej oddalona prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego rodzi [...] konieczność wstępnego zbadania przez ten organ przede wszystkim tego, czy nie zachodzi przedmiotowa przyczyna niedopuszczalności jego merytorycznego rozpoznania łącząca się z faktem sformułowania przez sąd zwrotu stosunkowego o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Dokonanie tego rodzaju ustalenia będzie na ogół wymagało zapoznania się z uzasadnieniem zapadłego wyroku, po to, by stwierdzić czy składniki oceny prawnej sądu posiadającej przymiot powagi rzeczy osądzonej czynią żądanie niedopuszczalnym (stanowią przeszkodę prawną dla nadania mu dalszego biegu w celu podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 158 § 1 k.p.a.)", jednak jego nie podziela (z ww. przyczyn). Jednakowoż, gdyby nawet przyjąć je za trafne, to spółka nie przedstawiła w podaniach: z dnia 25 kwietnia 2017 r. i z dnia 29 czerwca 2017 r. "okoliczności", które nie były objęte orzeczeniami (jak to określono w uchwale), a świadczyłyby w sposób niebudzący wątpliwości o tym, że decyzje mogą być dotknięte wadą nieważnościową (por. treść ww. podań z zarzutami sformułowanymi w skardze do WSA we Wrocławiu i w skardze kasacyjnej oraz z treścią ww. wyroków). Innymi słowy, z podań spółki z dnia 25 kwietnia 2017 r. i z dnia 29 czerwca 2017 r. nie wynika, aby spółka wskazała okoliczności rzeczywiście podpadające pod przepisy art. 156 § 1 K.p.a. Zarzut naruszenia art. 9x ust. 1 pkt 3, w związku z art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach, poprzez istnienie "innej przyczyny" (w rozumieniu drugiego z tych przepisów) był przez spółkę podnoszony w postępowaniu sądowoadministracyjnym (NSA, w wyroku z dnia 6 maja 2016 r., II OSK 2099/14, stwierdził: "Organy administracji mają obowiązek ustalenia, czy zaistniały okoliczności upoważniające podmiot gospodarczy zajmujący się zbieraniem odpadów do nieprzekazywania odpadów do regionalnej instalacji. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji uznał, że okoliczności takie nie wystąpiły [...]. Nie zmienia to jednak faktu, że w przedmiotowej sprawie organy administracji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie uznały, iż nie wystąpiły «inne przyczyny» uzasadniające nieprzekazanie przez skarżącą kasacyjnie spółkę odpadów do regionalnej instalacji"). Wbrew zatem twierdzeniom spółki, nie zaistniały okoliczności, które - w świetle ww. uchwały - pozwalałaby na odstąpienie od zasady, że wyrok oddalający skargę na decyzję wydaną w trybie zwykłym stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności. NSA, w wyroku z dnia 7 czerwca 2017 r., II OSK 67/17, stwierdził: "uchwały NSA z 7 grudnia 2009 r. nie można rozumieć jako dopuszczenie możliwości ponownej oceny zgodności z prawem decyzji administracyjnej, co do której sąd administracyjny prawomocnie oddalił skargę. W uchwale tej jedynie wyjątkowo dopuszczono możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności takiej decyzji, jeżeli nie ulega wątpliwości, że mogą zachodzić okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, których sąd administracyjny nie mógł mieć na uwadze, czy to z tego powodu, że oddalił skargę z uwagi na brak legitymacji do jej wniesienia, a więc bez oceny zgodności decyzji z prawem, czy też z tego powodu, że są to okoliczności, o których nie mógł wiedzieć, jak na przykład wykrycie po wyroku innej ostatecznej decyzji załatwiającej sprawę administracyjną".

Na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie skargę do sądu administracyjnego złożyło [...] S.A. z siedzibą we W., działając przez profesjonalnego pełnomocnika. Działając w imieniu skarżącej, na podstawie art. 50 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 i § 3 oraz art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 tekst jednolity z późn. zm.) - dalej "p.p.s.a.". Postanowienia zaskarżono w całości zarzucając 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji wydanie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z [...] r. (znak sprawy [...]) oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r. (sygn. akt: [...]), podczas, gdy z uwagi na uregulowanie przepisem szczególnym (art. 157 § 2 k.p.a.) w sposób wyczerpujący podmiotowego zakresu inicjatywy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, wyłączone jest stosowanie art. 61 § 1 k.p.a., a w następstwie również art. 61 a § 1 k.p.a., co powoduje, że złożenie przez stronę wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zawsze powoduje wszczęcie postępowania administracyjnego z mocy prawa z uwagi na brak podstawy prawnej do wydania przez organ postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania tak jak ma to miejsce w postępowaniu zwyczajnym; 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 6 a § 1 k.p.a. przez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że "inną uzasadnioną przyczyną" uniemożliwiającą wszczęcie postępowania w trybie nadzwyczajnym, jest okoliczność uprzedniego skorzystania przez Skarżącą z możliwości zaskarżenia decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, i następnie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, co doprowadziło do bezpodstawnego ograniczenia skarżącej w zakresie inicjowania postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych; podczas, gdy oddalenie skargi na decyzje Prezydenta W. z [...] r. (znak sprawy: [...]) oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r.(sygn. akt: [...]) nie nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.), wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności ww. decyzji.

Zważywszy powyższe, strona skarżąca wnosi o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W.z [...] r. (sygn. akt: [...]) oraz postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W.z [...] r. (sygn. akt: [...]). Jednocześnie wnosząc o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Na uzasadnienie strona wskazuje, że zarzut naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji, gdy zastosowanie winien mieć przepis art. 157 § 2 k.p.a. 1. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji, gdy zastosowanie winien mieć przepis art. 157 § 2 k.p.a., należy wskazać, że kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje formy wszczęcia postępowania. W postępowaniu administracyjnym uregulowano formę odmowy wszczęcia postępowania. Ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylony został art. 157 § 3 k.p.a., który stanowił, że odmowa wszczęcia postępowania następuje w formie decyzji. Wprowadzona zmiana wywołuje wątpliwości interpretacyjne dotyczące dopuszczalności odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Wątpliwości te mają swoje podstawy w art. 157 § 2 k.p.a. oraz w art. 61 a § 1 k.p.a. Przepis art. 157 § 2 k.p.a. stanowi, że "Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu". Według art. 61 a § 1 k.p.a.: "Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania". Przepis art. 61 § 1 k.p.a. reguluje podstawy wszczęcia postępowania: "Postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu". Art. 157 § 2 k.p.a. w sposób wyczerpujący reguluje podmiotowy zakres inicjatywy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, co wyłącza stosowanie art. 61 § 1 k.p.a., a w następstwie również art. 61 a § 1 k.p.a. Uchylenie art. 157 § 3 k.p.a. bez uchylenia art. 157 § 2 k.p.a. prowadzi do wniosku, że nie została wprowadzona forma odmowy wszczęcia postępowania. W razie złożenia żądania wszczęcia postępowania przez stronę lub podmiot, który twierdzi, że ma w sprawie interes prawny, organ obowiązany jest wszcząć postępowanie. Jeżeli w wyniku rozpoznania organ stwierdzi niedopuszczalność podmiotową lub przedmiotową tego postępowania, to zakończy postępowanie decyzją o umorzeniu postępowania (B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski: Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne). Mając powyższe na uwadze, poza tzw. "merytoryczną zasadnością" dalszego procedowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanych decyzji, Organ, stwierdzając niedopuszczalność przedmiotową niniejszego postępowania, mógłby co najwyżej wydać decyzję o umorzeniu postępowania, a nie postanowienie o odmowie wszczęcia ww. postępowania. Zarzut naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 1 w zw. Z art. 144 w zw. Z art. 61a § 1 k.p.a. przez jego błędną wykładnię: 2. W przypadku nieuwzględnienia ww. zarzutu dotyczącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 61 a § 1 k.p.a., skarżąca podnosi zarzut naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 61 a § 1 k.p.a. przez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że "inną uzasadnioną przyczyną" uniemożliwiającą wszczęcie postępowania w trybie nadzwyczajnym, o której mowa w przepisie, jest okoliczność, że skarżąca skorzystała z możliwości zaskarżenia decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, i następnie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, co doprowadziło do bezpodstawnego ograniczenia skarżącej w zakresie inicjowania postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych. W uzasadnieniu wskazanego zarzutu, warto odwołać się do tezy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt: II GSK 1020/15, zgodnie z którą: "W razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie przez stronę stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem wydanym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61 a § 1 k.p.a.), wymaga zbadania, co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne jest stwierdzenie czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.), wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji. Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd, formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji). Możliwa jest wszakże i taka sytuacja, w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, jakie nie były objęte orzeczeniem sądu". 3. W nawiązaniu do przytoczonej tezy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt: II GSK 1020/15, skarżąca wskazuje, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W.z dnia [...] r. ([...]) oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. ([...]) uzasadniony był innymi okolicznościami niż okoliczności, który "objęte" zostały wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 maja 2016 r., wydanym w sprawie o sygn. akt: II OSK 2099/14. Należy wskazać, że obie decyzje - oparte na tym samym stanie faktycznym i prawnym - zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, a w związku z tym zrealizowała się przesłanka stwierdzenia ich nieważności wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organy wydając zaskarżone decyzje bezzasadnie posłużyły się wykładnią rozszerzającą przepisów mających być podstawą prawną rozstrzygnięć, a w konsekwencji błędnie przyjęły, że przekazywanie przez skarżącą części odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych do instalacji przewidzianej do zastępczej obsługi regionu gospodarki odpadami komunalnymi stanowi naruszenie przepisów i skutkuje nałożeniem administracyjnej kary pieniężnej. Mając na uwadze, że powyższe kwalifikowane wady wskazanych decyzji nie zostały "objęte" wyrokiem WSA, a w konsekwencji wyrokiem NSA, oznacza to, że wydany wyrok NSA nie zamyka SKO drogi do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanych decyzji, bowiem wniesione żądanie nie wkracza w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej. 4. Zgodnie z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt: OPS 6/09, fakt utrzymania w mocy decyzji na skutek oddalenia skargi na nią przez sąd administracyjny zamyka organom administracji legitymowanym do uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego, możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej, jednakże, o czym mowa w ww. uchwale, tylko w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte są zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. W ślad za powołaną uchwałą NSA, "należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że wszelkie wypowiedzi sądów administracyjnych, dotyczące kwestii reżimu prawnego właściwego dla załatwienia wniosku w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skarga została uprzednio oddalona prawomocnym wyrokiem sądowym, powinny być analizowane w ścisłym związku z ich prawnym kontekstem. Pominięcie nawet niektórych jego elementów, takich jak treść i charakter zarzutów podniesionych w skardze oddalonej prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, przedmiotowy zakres oceny dokonanej w tym wyroku, fakt sporządzenia na wniosek uprawnionego podmiotu jego uzasadnienia albo rodzaj przesłanki kwalifikującej do uruchomienia tego trybu, wskazanej przez żądającego stwierdzenia nieważności decyzji, może prowadzić do fałszywych wniosków zarówno co do skali, jak i istoty występujących w orzecznictwie sądowym rozbieżności (błędu nieuzasadnionej generalizacji). (...) trzeba wskazać, że w Kodeksie postępowania administracyjnego brak jest tego rodzaju ograniczenia, to jest przepisu wyłączającego całkowicie lub w odniesieniu do niektórych przesłanek art. 156 § 1 możliwość merytorycznego rozpoznania żądania stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. A contrario spostrzeżenie to prowadzi do wniosku, że ewentualne ograniczenia w tym względzie mogą wynikać tylko z odpowiednich unormowań P.p.s.a. Nasuwa się zarazem ogólniejsza refleksja, że skoro ustawodawca uznał za dopuszczalne wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w razie stwierdzenia okoliczności, o której stanowi art. 249 § 1 pkt 2 in fine Ordynacji podatkowej [w niniejszej sprawie art. 156 § 1, nie można mówić o generalnym, zdeterminowanym założeniami sprawowanej przez sądy administracyjne kontroli działań administracji publicznej, zakazie uruchamiania tego trybu wzruszania decyzji ostatecznych. Możność wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, której zgodność z prawem została już - z wynikiem pozytywnym - zweryfikowana przez sąd administracyjny, podlega wobec tego tylko takim ograniczeniom, które z jednej strony wyznacza zakres dokonanej przez sąd administracyjny kontroli, z drugiej zaś - fakt korzystania przez kształtujące je wyroki z przymiotu powagi rzeczy osądzonej. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Związanie organu administracji oceną prawną odnosi się do określonych elementów uzasadnienia zapadłego wyroku. Pomimo bowiem użycia w art. 153 P.p.s.a. pojęcia "orzeczenie", chodzi w nim nie tylko o sentencję, lecz także o uzasadnienie rozstrzygnięcia. To w uzasadnieniu przedstawione jest rozumowanie, które doprowadziło sąd do konkluzji prawnej. Analiza treści uzasadnienia wyroku pozwala także na sprecyzowanie zakresu przedmiotowego ferowanych ocen, to jest ustalenie, co wziął pod uwagę sąd uwzględniając wniesioną skargę lub oddalając ją. (...) W razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie przez stronę stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem wydanym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 K.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 K.p.a.), wymaga zbadania, co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne zatem jest stwierdzenie czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 K.p.a.), wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji." 5. W świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2007 r., sygn. akt: VII SA/Wa 354/07, "Nie ma zakazu wszczynania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, która była przedmiotem kontroli przez sąd administracyjny a wynikiem tego postępowania było oddalenie skargi. (...) Z powołanego przez organy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika zasada, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Z treści tego przepisu nie można jednak wyprowadzić zakazu wszczęcia postępowania nadzwyczajnego, o stwierdzenie nieważności decyzji w przypadkach, kiedy skarga na decyzję, której dotyczył wniosek o stwierdzenie nieważności, została oddalona przez sąd administracyjny. Takiego ograniczenia nie można wyprowadzić również z powołanego przez organy art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), bowiem przepis ten określa jedno z uprawnień orzeczniczych, które może zastosować sąd administracyjny uwzględniając skargę na akt administracyjny. W związku z powyższym, nie ma zakazu wszczynania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, która była przedmiotem kontroli przez sąd administracyjny a wynikiem tego postępowania było oddalenie skargi. Z pewnością takie rozstrzygnięcie daje podstawę do uznania, iż kontrolowany akt jest zgodny z prawem, co z kolei prowadzić może do wydania decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji, natomiast nie może być podstawą do odmowy wszczęcia takiego postępowania." 6. W kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisu wyłączającego całkowicie lub w odniesieniu do niektórych przesłanek art. 156 § 1 k.p.a. możliwość merytorycznego rozpoznania żądania stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. A contrario spostrzeżenie to prowadzi do wniosku, że ewentualne ograniczenia w tym względzie mogą wynikać tylko z odpowiednich unormowań Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "p.p.s.a."). Nie można mówić o generalnym, zdeterminowanym założeniami sprawowanej przez sądy administracyjne kontroli działań administracji publicznej, zakazie uruchamiania tego trybu wzruszania decyzji ostatecznych. Możność wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, której zgodność z prawem została już - z wynikiem pozytywnym - zweryfikowana przez sąd administracyjny, podlega wobec tego tylko takim ograniczeniom, które z jednej strony wyznaczają zakres dokonanej przez sąd administracyjny kontroli, z drugiej zaś - fakt korzystania przez kształtujące je wyroki z przymiotu powagi rzeczy osądzonej. 7. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Związanie organu administracji oceną prawną odnosi się do określonych elementów uzasadnienia zapadłego wyroku. Pomimo bowiem użycia w art. 153 p.p.s.a. pojęcia "orzeczenie", chodzi w nim nie tylko o sentencję, lecz także o uzasadnienie rozstrzygnięcia. To w uzasadnieniu przedstawione jest rozumowanie, które doprowadziło sąd do konkluzji prawnej. Analiza treści uzasadnienia wyroku pozwala także na sprecyzowanie zakresu przedmiotowego ferowanych ocen, to jest ustalenie, co wziął pod uwagę sąd uwzględniając wniesioną skargę lub oddalając ją. Oceny te są zawsze rezultatem tworzenia tzw. zwrotów stosunkowych o zgodności/niezgodności z normą prawną zaskarżanych aktów lub czynności organów administracji publicznej (teoretyczne podstawy tej koncepcji wytyczył J. Wróblewski: Zwroty stosunkowe - wypowiedzi o zgodności z normą, "Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Łódzkiego", Nauki Humanistyczno-Społeczne, seria I, Prawo, z. 62, Łódź 1969, s. 3 i nast.). Dokonując tak pojmowanych zabiegów, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Może on wykroczyć poza zakres podniesionych zarzutów, uwzględniając także okoliczności i naruszenia prawa, których nie wskazała strona skarżąca (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2016 r" sygn. akt: II GSK 1020/15). 8. Uregulowania powyższe należy rozpatrywać wraz z art. 171 p.p.s.a., w myśl którego prawomocny wyrok ma powagę rzeczy osądzonej "tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia". Z kolei art. 170 p.p.s.a. stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Fakt utrzymania w mocy decyzji na skutek oddalenia skargi na nią przez sąd administracyjny zamyka organom administracji legitymowanym do uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej, jednakże tylko "w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte są zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego" (T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz). 9. W niniejszej sprawie, co istotne, skarżąca we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, wskazała okoliczności żądanie to uzasadniające, które nie były objęte orzeczeniem sądu. Powyższe oznacza, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powołała się skarżąca. W takim wypadku prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie jest przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania żądania złożonego do organu. Celem zweryfikowania prawidłowości ww. stanowiska skarżącej, należy poniżej wyjaśnić, dlaczego decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r. (znak sprawy: [...]) oraz decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. (sygn. akt: [...]) wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa - art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. - co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności ww. decyzji wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. 10. Decyzją z dnia [...] r. (znak sprawy: [...]) Prezydent W. nałożył na skarżącą administracyjną karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za pierwszy ujawniony przypadek nieprzekazywania odebranych od właścicieli nieruchomości, w okresie od dnia 6 grudnia 2012 r. do dnia 31 marca 2013 r., zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Prezydent W. wskazał art. 9x ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 9zc u.c.p.g. stosowanym w konsekwencji ustalonego przez organ niewypełnienia przez skarżącą obowiązku określonego w art. 9e ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. W wyniku wniesionego przez [...] w dniu 24 czerwca 2013 r. odwołania, ww. decyzja została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. (znak: [...]). Ostatecznie sprawa ta została zakończona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2016 r. (sygn. akt II OSK 2099/14). 11. Należy ponownie wskazać, że obie decyzje - oparte na tym samym stanie faktycznym i prawnym - zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, a w związku z tym zrealizowała się przesłanka stwierdzenia ich nieważności wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organy wydając zaskarżone decyzje bezzasadnie posłużyły się wykładnią rozszerzającą przepisów mających być podstawą prawną rozstrzygnięć, a w konsekwencji błędnie przyjęły, że przekazywanie przez Skarżącą części odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych do instalacji przewidzianej do zastępczej obsługi regionu gospodarki odpadami komunalnymi stanowi naruszenie przepisów i skutkuje nałożeniem administracyjnej kary pieniężnej. 12. Dla zobrazowania skali rażącego naruszenia przepisów przez organy wydające ww. decyzje, konieczne jest szersze przedstawienie prawnych uregulowań systemu gospodarki odpadami komunalnymi, a nawet wyjście poza ramy postępowania dotyczącego ściśle [...] jako przykładu rażąco błędnej praktyki organów nakładających administracyjne kary pieniężne w przypadkach podobnych do niniejszego. 13. System gospodarki odpadami komunalnymi został uregulowany przez ustawodawcę w postaci aktów prawnych, wśród których najważniejsze postanowienia zawiera ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ("u.c.p.g.") oraz ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Jednocześnie na podstawie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ustawodawca powierzył zadania z zakresu gospodarki odpadami komunalnymi gminom jako ich zadania własne. Celem regulacji dotyczącej systemu gospodarki odpadami komunalnymi jest powierzenie gminom kontroli nad procesem przetwarzania i unieszkodliwiania odpadów. Dzięki obowiązkom stawianym przez ww. ustawy zagwarantowane miało być niedopuszczenie do sytuacji, w której gmina utraciłaby kontrolę nad powstającymi na jej terenie odpadami komunalnymi, a zatem nie miałaby wiedzy co do miejsca i sposobu gospodarowania odpadami po ich odebraniu od właścicieli nieruchomości. W takim przypadku odpady mogłyby być wywożone w jakiekolwiek miejsce, zaburzając w ten sposób równowagę w gospodarce odpadami w skali całego kraju, a nadto mogłaby wystąpić tym bardziej niedopuszczalna sytuacja, pozostawiania odpadów w miejscach niedozwolonych jak np. lasy, łąki czy pola, co w niedługiej perspektywie czasowej doprowadziłoby do skrajnie niekorzystnych konsekwencji dla środowiska. Ustawodawca zatem tak uregulował system gospodarki odpadami, aby organy gminy w ramach zarządzanego obszaru, a także organy województwa w granicach odpowiednich regionów, miały pełną kontrolę co do tożsamości podmiotów odbierających odpady komunalne, co do samych odpadów zbieranych na terenie gminy (ich ilości i rodzaju), a także co do miejsc, do których odpady są wywożone. Z tego powodu podmiot odbierający odpady komunalne (m.in. skarżąca) musi być wpisany do odpowiedniego rejestru działalności regulowanej (art. 9b ust. 1 u.c.p.g.), a podmiot prowadzący regionalną instalację do przetwarzania odpadów komunalnych (dalej jako: "RIPOK") jest zobowiązany uzyskać stosowne zezwolenie w zakresie odzysku, unieszkodliwiania oraz zezwolenia na wytwarzanie odpadów. Co więcej, powyższe podmioty (podmiot odbierający odpady oraz RIPOK), mają obowiązek zawrzeć między sobą umowę na zagospodarowanie m.in. zmieszanych odpadów komunalnych w ramach regionu gospodarki odpadami komunalnymi. Zgodnie z art. 35 ust. 4 pkt 2 ustawy o odpadach wojewódzki plan gospodarki odpadami (dalej jako: "WPGO") powinien zawierać nie tylko wskazanie regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi, ale także wskazanie instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi tych regionów, w przypadku gdyby znajdująca się w nich instalacja uległa awarii lub nie mogła przyjmować odpadów z innych przyczyn oraz do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. 14. Z treści powyższej regulacji, a także z treści innych przepisów ustawy o odpadach (art. 38 ust. 2 pkt 2, art. 20 ust. 9) oraz ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w szczególności art. 91 ust. 2 i 3, art. 9oa ust. 1 i 5 oraz art. 9p ust. 1, wyraźnie wynika rola, jaką mają pełnić wskazane w WPGO instalacje przewidziane do zastępczej obsługi regionów gospodarki odpadami komunalnymi (dalej jako: "instalacje zastępcze"). Instalacje zastępcze zgodnie z założeniem ustawodawcy mają być bowiem alternatywą w stosunku do RIPOK-ów, dostępną dla przedsiębiorców odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości w przypadku wystąpienia okoliczności wskazanych w ustawie. W tym miejscu zauważyć należy, że pomimo tego, iż instalacja zastępcza nie musi być RIPOK-iem - a w konsekwencji nie musi spełniać wszystkich wymagań przewidzianych dla instalacji regionalnej (nie jest wymagane spełnienie warunku dysponowania niezbędną minimalną wydajnością) - to konieczne jest jednak spełnianie przez instalację zastępczą wszystkich pozostałych istotnych określonych prawem wymagań, w tym posiadanie przez podmiot ją eksploatujący niezbędnych zgód na prowadzone w tejże instalacji działania o charakterze przetwarzania odpadów. Wynika to bowiem jednoznacznie z założenia, że taka instalacja ma zastępować RIPOK, czyli ma przetwarzać odpady w każdej z formuł przetwarzania (obejmujących procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie - art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy o odpadach), a nadto zapewniać pełną kontrolę nad zbieranymi odpadami komunalnymi na każdym etapie ich gospodarowania (zarządzania nimi), gwarantując ochronę środowiska przed odpadami. 15. Mając na uwadze powyższe, należy podkreślić, że ustawodawca zadbał, aby uprawnione podmioty odbierały zmieszane odpady komunalne i dostarczały je do wyznaczonych przez sejmik województwa, w ramach uchwalonego WPGO, RIPOK-ów oraz instalacji zastępczych. W ten sposób gmina - podmiot odpowiedzialny za gospodarowanie odpadami komunalnymi - może w sposób pełny kontrolować i rozliczać ww. podmioty z ilości odpadów, sposobu wykonywania przez nie działalności i w ten sposób realizować nadrzędny cel ustawodawcy, jakim była ochrona środowiska. Należy bowiem podkreślić, że w stosunku do instalacji zastępczych obowiązują te same, co w przypadku RIPOK-ów, wymogi co do standardów technicznych, a także wymogi dotyczące sprawozdawczości, ustanowione w art. 9oa ust. 1-5, art. 9 ust. 1 u.c.p.g. Stworzono zatem zamknięty system gospodarowania, istotnymi dla niniejszej sprawy, zmieszanymi odpadami komunalnymi, także z udziałem instalacji zastępczych. 16. Obowiązek przekazywania do odpowiednich instalacji zmieszanych odpadów komunalnych (uprzednio odebranych od właścicieli nieruchomości) miał być wyczerpująco uregulowany w art. 9e ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. Przepis wskazuje na konieczność przekazywania odpadów do RIPOK-ów, milcząc jednak na temat instalacji zastępczych. Kwestię instalacji zastępczych pomija także przepis sankcjonujący, tj. art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. (w brzmieniu z dnia wydania decyzji, których dotyczy niniejszy wniosek), na który powoływały się organy wydając zaskarżone decyzje o nałożeniu na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej. Jedyne unormowanie problemu oddawania zmieszanych odpadów komunalnych do instalacji zastępczej znaleźć można w regulacji art. 91 ust. 2 u.c.p.g. oraz w art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach. Wciąż brak jednak jakiegokolwiek wskazania w ww. aktach prawnych, jak należy stosować przepisy o administracyjnych karach pieniężnych w odniesieniu do instalacji zastępczych.

17. W istocie zatem, uwzględniając treść przepisów art. 9e ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. oraz art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g., nie można stwierdzić, że sankcja administracyjna, o której stanowi art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. odnosi się do przypadku przekazywania części zmieszanych odpadów komunalnych do instalacji zastępczej. Rozumowanie przyjęte przez Prezydenta W., a także powtórzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., zostało oparte na niedopuszczalnej rozszerzającej wykładni systemowej przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz ustawy o odpadach. Takie postępowanie bez wątpienia stanowi rażące naruszenie prawa. Nie do przyjęcia jest działanie organu, który w celu nałożenia administracyjnej kary pieniężnej dokonuje rozszerzającej wykładni przepisów zamiast poprzestać na wykładni literalnej, względnie celowościowej, która w tym przypadku -wobec jasnych intencji ustawodawcy tworzącego prawnie uregulowany, zamknięty system gospodarki odpadami - pozwoliłaby na dokonanie prawidłowych ustaleń i wydanie właściwego rozstrzygnięcia. 18. W tym miejscu należy podkreślić, że nie jest dopuszczalna interpretacja przepisu prowadząca do przypisania mu znaczenia sprzecznego z celem instytucji, do której on należy. Sprzeczne z celem instytucji kar uregulowanych w art. 9x u.c.p.g. jest stosowanie przez Organ wykładni prowadzącej do nałożenia kary pieniężnej na podmiot, który dostarczył odebrane, zmieszane odpady komunalne do instalacji zastępczej, przy uwzględnieniu jednoczesnego braku sankcji administracyjnej dla odbiorcy odpadów dostarczającego je do RIPOK-u, z którym - wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 91 ust. 1 u.c.p.g. - nie ma zawartej umowy. Skoro takie postępowanie nie jest zagrożone administracyjną karą pieniężną, to analogicznie w niniejszej sprawie nie powinna zostać ukarana Skarżąca. Ponadto warto podkreślić, że w pełni dopuszczalne jest wskazanie przez sejmik województwa w WPGO jako instalacji zastępczej, instalacji mającej status RIPOK-u. Wynika z tego, że w sytuacji dostarczenia odpadów przez odbiorcę do takiej instalacji, także nie będzie możliwe ukaranie przedsiębiorcy karą pieniężną, o której mowa w art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. Jest to konsekwencja braku wskazania w treści przepisu art. 9x ust. 1 pkt 3 oraz art. 9e ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. wymogu przekazywania odpadów do ściśle wyznaczonej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, np. tej z którą łączy odbiorcę umowa cywilnoprawna. 19. W tym miejscu należy więc jednoznacznie stwierdzić, że nawet jeśliby uznać, iż działanie skarżącej polegające na przekazywaniu w okresie wskazanym w decyzji części odebranych zmieszanych odpadów komunalnych do instalacji zastępczej przy ul. Sz. [...] we W., nie było zgodne z umową zawartą pomiędzy operatorem RIPOK-u w R. W.a skarżącą oraz mając na względzie podnoszone przez organ wątpliwości co do wystąpienia w okresie od dnia 6 grudnia 2012 r. do dnia 31 marca 2013 r. "innych przyczyn", o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach - to takiego zachowania skarżącej w żadnej mierze nie można uznać za delikt administracyjny przewidziany w art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. Ponownie nawiązując do wykładni celowościowej, związanej z intencją ustawodawcy zapobiegania utracie kontroli organów gminy nad odpadami komunalnymi, należy wskazać, że celem art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. jest karanie takich naruszeń dotyczących gospodarowania odpadami komunalnymi, które polegają na pozostawianiu odpadów w miejscu całkowicie do tego nieprzeznaczonym jak las czy łąka, nie zaś dostarczenia ich podmiotowi, który posiada wszelkie wymagane prawem zezwolenia i odpady pozostają w zamkniętym systemie gospodarowania odpadami, poddającym się całkowitej kontroli gospodarowania odpadami. Nałożenie kary pieniężnej na Skarżącą za dostarczenie zmieszanych odpadów komunalnych do podmiotu uprawnionego w świetle przepisów prawnych w zakresie ich odbioru, stanowi zatem rażące naruszenie prawa przez Prezydenta W. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które jest przesłanką stwierdzenia nieważności obu wydanych decyzji. 20. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznaje się, że rażące naruszenie prawa polega na "rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a więc chodzi o sytuację, gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. (,..) Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa." (wyrok NSA z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. I OSK 2022/15). W innym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "dla oceny, czy dane naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia istotne są skutki które to naruszenie wywołuje, jeżeli skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, to takie naruszenie ma cechy rażącego naruszenia prawa" (wyrok NSA z dnia 2 marca 2011 r"sygn. akt II OSK 2226/10). W innych orzeczeniach NSA akcentuje, że "O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa" (wyrok NSA z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1521/10, podobnie w orzeczeniu NSA z dnia 8 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1566/10). Co więcej w orzecznictwie zarysowała się także linia, według której nie jest całkowicie wykluczone, że wybór jednej z wykładni może okazać się tak dalece wadliwy, że będzie spełniał kryteria rażącego naruszenia prawa (tak w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 1997 r., sygn. akt III SA 422/96 oraz z dnia 28 listopada 1997 r., sygn. akt III SA 1134/96). 21. W świetle przedstawionych argumentów oraz przywołanych orzeczeń, należy ponownie podkreślić, że decyzje objęte niniejszym wnioskiem są obarczone wadliwością mającą charakter rażącego naruszenia prawa - nie tylko z uwagi na oczywistość wadliwości, ale także ze względu na niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności skutki gospodarcze i społeczne naruszenia, które prowadzą do ukarania karą pieniężną Skarżącej za dostarczenie zmieszanych odpadów komunalnych do podmiotu uprawnionego w świetle przepisów prawnych w zakresie ich odbioru. 22. Skarżąca zwraca uwagę, że w realiach niniejszej sprawy szczególnie istotna była przyczyna, dla której [...] przekazywała część odebranych zmieszanych odpadów komunalnych do instalacji zastępczej przy ul. Sz. [...] we W. Znamienne, że przyczyna ta nie została podniesiona przez [...] w postępowaniu zwyczajnym - administracyjnym i sądowoadministracyjnym. Zgodnie z art. 27 ustawy o odpadach wytwórca (posiadacz) odpadów może w przedmiotowej sytuacji zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami jedynie podmiotom, które są do tego upoważnione, tj. dysponują stosowną decyzją administracyjną. W niniejszej sprawie operator RIPOK-u w R. W., tj. Ch[...]Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Zakład Zagospodarowania Odpadów posiadał odpowiednie zezwolenia na zagospodarowanie odpadów komunalnych, obejmujące jednak tylko odpowiednią wartość rocznego (miesięcznego) wolumenu (ilości) możliwych do przyjęcia odpadów komunalnych. Niezależnie od tego ograniczenia ilościowego ze strony Ch[...]

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Zakład Zagospodarowania Odpadów, [...] jak każdy wytwórca czy posiadacz odpadów była zobowiązana do stałej weryfikacji, czy podmiot prowadzący RIPOK posiada zezwolenie umożliwiające na zgodne z prawem odebranie odpadów. Przekazanie przez skarżącą odpadów podmiotowi nieuprawnionemu było zagrożone sankcją karną na podstawie ustawy o odpadach. U.c.p.g. nie jest jedynym i wyłącznym źródłem praw i obowiązków podmiot gospodarujących odpadami komunalnymi. W tym zakresie istotną rolę pełni również ustawa o odpadach, która kompleksowo reguluje cały rynek gospodarowania odpadami, w tym także odpadami komunalnymi. Istotną rolę regulacyjną w spornym okresie miało także rozporządzanie Ministra Środowiska z 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, które określało wymagania dotyczące prowadzenia mechaniczno- biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych. Status RIPOK był przyznawany instalacjom oferującym przetwarzanie odpadów przy zastosowaniu zintegrowanego procesu mechanicznego i biologicznego procesu przetwarzania odpadów. Jednocześnie, jak wynika z przepisów prawa (u.c.p.g. i ustawa o odpadach), samo przyznanie statusu RIPOK instalacji nie oznacza automatycznie, że taka instalacja może odbierać zmieszane odpady komunalne. Wymagane jest bowiem - zgodnie z ustawą o odpadach - spełnienie drugiej przesłanki, czyli posiadania odpowiednich upoważnień, zezwoleń na przetwarzanie odpadów wydawanych zgodnie z ustawą o odpadach. 23. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że ustawa o odpadach, w przypadkach RIPOK nie przewiduje zwolnienia z obowiązku posiadania zezwoleń w zakresie gospodarowania odpadami. Natomiast przepisy wyraźnie wskazują przypadki, gdy podmiot jest "zwolniony" z obowiązku przekazania zmieszanych odpadów komunalnych do RIPOK. Takim przepisem jest w szczególności regulacja ustawy o odpadach, która przewiduje takie "zwolnienie" w szczególności w przypadku awarii RIPOK lub gdy RIPOK nie może przyjmować odpadów z "innych przyczyn". Żaden z przepisów prawa nie definiuje i nie determinuje, jakie przypadki należy uznać za "inne przyczyny". 24. Konsekwentnie, w świetle powyższego, aby uznać, że skarżąca miała, w kwestionowanym okresie, obowiązek przekazać odpad do Ch[...], musiały być spełnione dwie przesłanki: Ch[...] prowadzi instalację z nadanym statusem instalacji RIPOK (przesłanka wynikająca z u.c.p.g. i ustawy o odpadach), i jednocześnie, Ch[...] jest upoważnione do zagospodarowania odpadów jakie zbiera Skarżąca; aby RIPOK mógł odebrać określoną masę odpadów, musiał mieć wyraźne upoważnienie (zezwolenie) na zagospodarowanie takiej ilości odpadów (przesłanka wynikająca z ustawy o odpadach). Brak spełnienia przesłanki drugiej należy uznać za obiektywną okoliczność wyłączającą obowiązek skarżącej przekazania odpadów do RIPOK (zwolnienie "z innych przyczyn"). Ch[...]w spornym okresie nie posiadał zezwolenia w wymaganym zakresie. Z punktu widzenia skarżącej, jeżeli zezwolenie Ch[...]nie pozwala na zagospodarowanie takiej ilości odpadów, jakie chce przekazać mu [...], to dla skarżącej obiektywnie jest to taki przypadek, jakby Ch[...]nie miało prawnego upoważnienia do odebrania odpadów (działało bez zezwolenia). 25. Strona dodaje, że Prezydent W. nie jest kompetentny do przeprowadzania kontroli podmiotów w zakresie wypełniania obowiązków wynikających z udzielonych im zezwoleń na gospodarowania odpadami; organ ten nie posiada tym samym wiedzy dotyczącej faktycznego działania takich podmiotów. 26. Ch[...]Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Zakład Zagospodarowania Odpadów była uprawniona do odbierania odpadów komunalnych jedynie do konkretnej, wskazanej w zezwoleniu ilości. Uwzględniając sumaryczną ilość odpadów odbieranych przez [...], a także przez inne podmioty odbierające (w tym samym regionie ujętym w WPGO) zmieszane odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, RIPOK w R.W. nie był uprawiony do przyjmowania wszystkich odpadów. Oznaczało to, że część z nich musiała być odbierana przez inne instalacje - takie jak instalacja zastępcza. Wynika to jednoznacznie z treści art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach, który stanowi o obowiązku przekazywania odpadów komunalnych do instalacji zastępczej w przypadku, gdy RIPOK z tzw. "innych przyczyn" nie mógł odebrać części odpadów. Chociaż ustawodawca nie zdefiniował "innych przyczyn", to w przekonaniu skarżącej taką przyczynę powinna stanowić sytuacja, w której znalazła się [...] wobec braku dysponowania przez Ch[...]Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Zakład Zagospodarowania Odpadów stosownym zezwoleniem na odbiór części odpadów przekraczających limity określone decyzją wydaną względem operatora RIPOK-u. 27. Co więcej, należy zwrócić uwagę na treść przepisu art. 35 ust. 4 pkt 2 ustawy o odpadach in fine, który stanowi, że WPGO powinny zawierać "wskazanie regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi oraz instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi tych regionów, w przypadku gdy znajdująca się w nich instalacja uległa awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn oraz do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych". Ustawowy zwrot "do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych", oznacza, że WPGO powinny wskazywać instalacje zastępcze, które będą uprawnione i jednocześnie zobowiązane do przyjmowania odpadów odebranych od właścicieli nieruchomości, do czasu uruchomienia tylu regionalnych instalacji, które sumarycznie będą miały możliwość prawną (wynikającą z decyzji określającej dopuszczalną ilość możliwych do przyjęcia odpadów komunalnych przez daną instalację) do przyjęcia całej ilości odpadów z regionu odpadowego lub jednej instalacji posiadającej taką możliwość (zdolność) według przepisów. Nie jest dopuszczalna taka wykładnia przywołanego wyżej przepisu, która prowadzi do uznania, że wystarczające jest uruchomienie w regionie jednej, jakiejkolwiek regionalnej instalacji - nawet - nie mogącej zgodnie z prawem przyjąć całej ilości odpadów pochodzących z regionu odpadowego. Takie rozumienie art. 35 ust. 4 pkt 2 ustawy o odpadach całkowicie wypaczałoby sens i cel ustanowienia instytucji instalacji zastępczych. 28. Niezależnie od oceny formalno-prawnej prawidłowości powyższego stanowiska, należy wskazać, że powyższe działanie nie jest z punktu widzenia słuszności i ochrony środowiska deliktem administracyjnym wymagającym sankcji. 29. Skarżąca ma świadomość, że w przypadku sankcji o charakterze administracyjnym, wystarczające jest ustalenie, że określony podmiot obiektywnie dopuścił się naruszenia prawa (por. M. Wincenciak "Przesłanki wyłączające wymierzenie sankcji administracyjnej" w: R. Lewicka, M. Lewicki, M. Stahl "Sankcje...", str. 601). W następstwie takich ustaleń właściwy organ uprawniony jest, a zwykle wręcz zobligowany, do zastosowania sankcji. Trybunał Konstytucyjny zaznacza, że wymierzenie sankcji administracyjnej stanowi przejaw władczej ingerencji państwa w sferę praw majątkowych jednostki, ale ingerencja ta jest konsekwencją jej niezgodnego z prawem zachowania. Umożliwienie organom administracji nakładania kar pieniężnych, jako jednego z typów sankcji administracyjnych stanowi przejaw władztwa administracyjnego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Nie oznacza to jednak, że nie obowiązują pewne, ogólne zasady nakładania takich sankcji, a organ dysponuje pełną uznaniowością przy ich nakładaniu. Sankcje zawarte w przepisach prawa administracyjnego materialnego muszą - jak zaznacza TK - spełniać kumulatywnie następujące warunki: po pierwsze - służyć realizacji właściwych, konstytucyjnie legitymizowanych celów, po drugie - pozostawać w racjonalnym związku z tymi celami, po trzecie - być konieczne dla realizacji tych celów (wyrok TK z 31 marca 2008 r., sygn. akt SK 75/06). Według skarżącej, wykładnia rzeczonych przepisów w ten sposób, że z kary administracyjnej są zwolnione jedynie te podmioty, które przekazały odpady wyłącznie do oznaczonego RIPOK-u, a już podlegają jej nawet podmioty, które przekazały odpady do innej instalacji uprawnionej (np. zastępczej) w zamkniętym systemie kontroli i ewidencji odpadów oraz zapewniającej wymagania ochrony środowiska w zakresie jakości ich gospodarowania, byłaby wykładnią przeciw-konstytucyjną, ale też niemająca oparcia aksjologicznego. Zwłaszcza jeśli zważy się na dotkliwość nie finansową, ale administracyjną w zakresie uprawnień do prowadzenia działalności regulowanej. Nie każde niewłaściwe wykonanie umowy winno stanowić automatycznie delikt administracyjny, jak i nie każdy delikt administracyjny winien być sankcjonowany karą administracyjną. Skarżąca godzi się z wykładnią, że pozostawianie odpadów w miejscu całkowicie do tego nieprzeznaczonym winno spotykać się z sankcjami administracyjnymi, ale już przekazanie odpadów do przedmiotowej instalacji zastępczej pozostającej w ww. systemie zamkniętym absolutnie nie jest przypadkiem porównywalnym do pierwszej sytuacji. 30. skarżąca wskazuje, że ze względu na okoliczność, zgodnie z którą Ch[...]była uprawniona do odbierania odpadów komunalnych jedynie do konkretnej, wskazanej w zezwoleniu, ilości, przekazała pewną część odpadów (część odpadów "ponad" ilość wynikającą z zezwolenia Ch[...]) do innej instalacji uprawnionej - instalacji zastępczej przy ul. Sz. [...] we W. Powyższa okoliczność możliwości przyjęcia przez RIPOK Ch[...]konkretnej ilości odpadów ma charakter obiektywny, wynika z decyzji administracyjnej wydanej na rzecz Ch[...]- zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów w instalacji do biologicznego suszenia, biologicznego przetwarzania w warunkach tlenowych i kompostowania odpadów. Zgodnie z tym zezwoleniem, miesięczna wydajność instalacji w części biologicznej biorąc pod uwagę maksymalną wydajność instalacji określoną w pozwoleniu wynosi 2500 Mg. Wobec powyższego, w sposób niebudzący wątpliwości operator RIPOK (Ch[...]) ze względu na ww. obiektywną okoliczność prawną nie mógł odebrać ilości odpadów przekazanych przez Skarżącą do instalacji zastępczej i zagospodarować ich zgodnie z przepisami prawa. Wówczas, podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest nie tyle uprawniony, co nawet obowiązany do przekazania odpadów do instalacji zastępczej. 31. Powyższa prawna, obiektywna okoliczność należy do tzw. "innych przyczyn", o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach. Ta okoliczność nie została podniesiona w toku postępowania sądowoadministracyjnego, bowiem została podnoszona okoliczność przekroczenia mocy przerobowych RIPOK Ch[...]. Celem odróżnienia wskazanych okoliczności należy podkreślić, że nawet jeżeli technologicznie RIPOK Ch[...]byłby w stanie przetworzyć większą ilość odpadów niż ilość wskazana w zezwoleniu, to, w świetle przepisów prawa, może przyjąć do przetworzenia tylko taką ilość, na jaką zezwala mu zezwolenie. Oznacza to, że zachowanie skarżącej w postaci przekazania danej części odpadów do instalacji zastępczej, w związku z zaistnieniem "innej przyczyny" z art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach, w żadnej mierze nie można uznać za delikt administracyjny przewidziany w art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. Raz jeszcze strona wskazuje, że w niniejszej sprawie skarżąca nie podnosi okoliczności przekroczenia mocy przerobowych instalacji, nie kwestionuje okoliczności faktycznych przekroczenia, nie odwołuje się do parametrów wydajności instalacji, tylko podnosi prawną, obiektywną okoliczność braku zezwolenia na przyjęcie i zagospodarowanie "spornej" części ilości odpadów (brak prawnej możliwości). 32. Okolicznością uzasadniającą złożony przez skarżącą wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W.oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie jest, co podniesione zostało w toku postępowania sądowoadministracyjnego, dokonywanie przez skarżącą samodzielnej oceny, czy moce przerobowe RIPOK Ch[...] są wystarczające. Wniosek o stwierdzenie nieważności oparty jest bowiem na bezzasadnym posłużeniu się wykładnią rozszerzającą przepisów mających być podstawą prawną rozstrzygnięć, a w konsekwencji błędnym przyjęciu, że przekazywanie przez skarżącą części odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych do instalacji przewidzianej do zastępczej obsługi regionu gospodarki odpadami komunalnymi stanowi naruszenie przepisów i skutkuje nałożeniem administracyjnej kary pieniężnej. 33. Organ winien zbadać co było przedmiotem ww. rozstrzygnięć. Gdyby organ tak uczynił, stwierdziłby, że oddalenie skargi oraz skargi kasacyjnej nie nastąpiło w wyniku rozważenia przez WSA i NSA okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.), wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji i tym samym, SKO doszłoby do wniosku, że żądanie stwierdzenia nieważności nie wkracza w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej. Zważywszy powyższe, skarżąca spółka wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] r. (sygn. akt: [...]) oraz postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W.z [...] r. (sygn. akt: [...]).

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie podlega uwzględnieniu. Kontrola sądu administracyjnego, w myśl z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."), polega na badaniu zgodności z prawem działalności administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., którym, po ponownym rozpoznaniu sprawy, odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. ([...]) nakładającej na [...] S.A. administracyjną karę pieniężną w wysokości 2000 zł za pierwszy ujawniony przypadek nieprzekazywania odebranych od właścicieli nieruchomości, w okresie od 6 grudnia 2012 r. do 31 marca 2013 r., zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. ([...]) utrzymującą tę decyzję w mocy. Postanowienia organu zostały podjęte na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienia nie naruszają prawa. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (§ 1 przywołanego artykułu). W tej sprawie organy uznały, że zachodzą inne uzasadnione przyczyny, z powodu których postępowanie nie może być wszczęte. Jak wynika z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych i co jest między stronami niesporne, decyzja, w przedmiocie której strona wnosi o wszczęcie postępowania ekstraordynaryjnego była w trybie instancyjnym przedmiotem kontroli organu wyższego stopnia, a także orzekał w zakresie jej kontroli tak wojewódzki, jak i Naczelny Sąd Administracyjny (II OSK 2099/14). W tym miejscu można wskazać, że lektura uzasadnień tych orzeczeń wskazuje, że sąd pierwszej instancji w motywach swego wyroku wskazał (między innymi), że w sprawie nie występują wady i uchybienia, które mogą prowadzić do uchylenia skarżonej decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, bowiem (jak pisze sąd) następuje to tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Oznacza to, że sąd badał decyzję w zakresie stwierdzenia jej istotnych wad (a zatem takich, które prowadzą do stwierdzenia jej nieważności) i takich wad nie dostrzegł.

W kontrolowanym obecnie postępowaniu strona skarżąca wskazuje, że jej wniosek jest uzasadniony innymi okolicznościami niż okoliczności, które "objęte" zostały wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 maja 2016 r., wydanym w sprawie o sygn. akt: II OSK 2099/14.

Szerokie uzasadnienie skargi skupia się na wykazywaniu, że organy w wydanych decyzjach zastosowały wykładnią rozszerzającą przepisów mających być podstawą prawną rozstrzygnięć, co doprowadziło do przyjęcia, że przekazywanie przez stronę części odebranych zmieszanych odpadów komunalnych do instalacji przewidzianej do zastępczej obsługi regionu gospodarki odpadami komunalnymi, stanowi naruszenie przepisów i skutkuje nałożeniem administracyjnej kary pieniężnej, co (zdaniem skarżącej) ma skutkować nieważnością decyzji nakładających administracyjną karę pieniężną.

Omawiając dalej motywy sądu pierwszej instancji, w kontekście zarzutu przytoczonego wyżej, trzeba wskazać, że sąd odniósł się w nich do przepisów normujących kwestię obowiązków podmiotu odbierającego odpady komunalne i odpowiedzialności za niewywiązanie się z tych obowiązków. Także NSA dokonał oceny i omówienia w swoich motywach przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną wydanego orzeczenia. Żaden z sądów nie dostrzegł błędu w wykładni przepisów stanowiących podstawę normatywną rozstrzygnięć organów, a motywy wyroków wskazują, że omówiono i oceniono sprawę w jej całokształcie. Wynika z tego, że nie sposób podzielić poglądu wnioskodawcy, że we wniosku wskazano nowe, nieobjęte tamtym postępowaniem okoliczności.

Dalej trzeba powiedzieć, że sąd w niniejszym składzie podziela pogląd NSA, zawarty w uchwale I OPS 6/09, że "żądanie stwierdzenia nieważności decyzji od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a., obecnie – po nowelizacji postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania przyp. sądu) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty stosując art 158 § 1 w zw z art. 156 § 1 kpa. Fakt utrzymania w mocy decyzji na skutek oddalenia na nią skargi przez sąd administracyjny zamyka organom administracji legitymowanym do uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej, jednakże tylko "w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte są zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego". Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba powiedzieć, że zdaniem sądu rozpoznanie sprawy w tamtym postępowaniu, z uwzględnieniem zasady zawartej w art. 134 ppsa powoduje, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z przeszkodą przedmiotową, czyniącą rozpoznanie wniosku niedopuszczalnym.

W związku ze stanowiskiem kolegium, że nie podziela ono poglądu, zawartego w powołanej uchwale NSA, trzeba powiedzieć, że fakt ten nie miał jednak wpływu na trafność skarżonego orzeczenia. Jak bowiem wcześniej wskazano sądy w sposób szczegółowy omówiły w swoich motywach wszystkie okoliczności, podniesione obecnie we wniosku, co (jak trafnie wskazał organ) stanowi przesłankę do odmowy wszczęcia postępowania.

Na marginesie dotychczasowych rozważań można jeszcze dodać, że (zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnym) kwestia wykładni (zmiany wykładni) nie jest zagadnieniem, które może być uznane za podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy w sprawie doszło do rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Chodzi zatem o sytuację, w której istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Z taką sytuacją niewątpliwie nie mamy do czynienia, gdy chodzi o problem interpretacji przepisu, stanowiącego podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Reasumując, skarga choć obszerna i szczegółowo uzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.