Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 283/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Dnia 21 stycznia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant Asystent sędziego Daria Przybylska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2020 roku sprawy ze skarg I. B. oraz B. Z. i Z. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo – usługowego - oddala skargi. A. P.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołań złożonych przez B.Z. i Z.Z. oraz I.B., utrzymał w mocy decyzję Starosty[...] z dnia [...], nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:

Starosta [...] decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowalny i udzielił A Spółce Akcyjnej z siedzibą w K. (dalej jako: "Spółka") pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z infrastrukturą towarzyszącą, zlokalizowanego na działce nr ewid. 1554/2 i 1555, obręb S., gmina S. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1202 ze zm.). W motywach rozstrzygnięcia organ podkreślił, że orzekając w sprawie pozwolenia na budowę nie można kwestionować dokumentów sporządzonych zgodnie z wymogami przez osoby posiadające w danej dziedzinie uprawnienia. W projekcje budowlanym projektant przedstawił analizę zacienienia i hałasu budynku, z której wynika, że inwestycja nie będzie powodowała ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie zacienienia i hałasu. W ocenie Starosty, projekt jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także oświadczenie, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Równocześnie, zdaniem organu, projekt budowlany jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi.

Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniosła I.B. oraz B.Z. i Z.Z. Odwołujący wskazali, iż nie wyrażają zgody na budowę budynku handlowo-usługowego, albowiem granice działki nie zostały ustalone. Występują znaczne różnice w powierzchni działki tj. pomiędzy mapą a wypisem ok. 300 m2, można wiec przypuszczać, iż minimalna odległość od granicy działki wynikająca z warunków techniczno-budowlanych nie zostanie zachowana. Projektowany budynek będzie powodował uciążliwości wywołane hałasem, zaś w przedstawionej przez projektanta analizie akustycznej budynku obliczenia wykonano przy (nierealnym) założeniu, że głównym źródłem hałasu są dwie jednostki zewnętrzne klimatyzatorów, które będą pracowały 9 minut w ciągu godziny. Nie uwzględniono hałasu emitowanego przez parking sklepu i rozładunek towarów oraz faktu montowania przez inwestora agregatów do urządzeń chłodniczych będących kolejnym źródłem hałasu. Nie zostały wykonane i przedłożone w toku postępowania jakiekolwiek badania hałasu skumulowanego. Inwestycja będzie zlokalizowana na terenach osadnictwa wiejskiego, mogą więc zostać naruszone minimalne odległości między budynkiem handlowo-usługowym, a zbiornikami na płynne odchody zwierzęce czy płytami do składowania obornika oraz silosami na kiszonki. Do odwołań załączono fotografie innych zlokalizowanych w okolicy budynków będących własnością Spółki.

Wojewoda [...], przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i cytując treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wyjaśnił, iż przedstawiony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z ostateczną decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] listopada 2017 roku o warunkach zabudowy, albowiem projektowany obiekt stanowi zabudowę usługową zgodną z funkcją zabudowy przewidzianą dla tego terenu. W projekcie zachowano nieprzekraczalną linię zabudowy, zaprojektowano zjazd z drogi dojazdowej oraz spełniono wymagania dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. Dodatkowo projektant właściwie określił kąt nachylenia dachu i jego konstrukcję (w projekcje dach wielospadowy o kącie nachylenia połaci 20°, a w decyzji o warunkach zabudowy dopuszczono dach dwuspadowy o kącie nachylenia od 20° do 25° lub dach wielospadowy nachylenie od 20° do 25°), wysokość zabudowy (w projekcie 5,88 m, a w decyzji o warunkach zabudowy maksymalnie 6 m) oraz powierzchnię zabudowy (w projekcie 541,5 m2, a w decyzji o warunkach zabudowy przewidziano maksymalnie 547 m2). Przechodząc do analizy przepisów techniczno-budowlanych organ cytując treść § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 roku, poz. 1422 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie"), ponieważ co prawda w najwęższym miejscu działki odległość pomiędzy granicą działki a ścianą (planowanego budynku) bez otworów okiennych i drzwiowych wynosi 3,05 m, ale ściana oddzielenia przeciwpożarowego wyposażona została w przeszklenia przeciwpożarowe o odporności ogniowej EDO, czyli został wypełniony warunek z § 232 pkt 6 rozporządzenia, gdzie dopuszcza się w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10%. W sprawie występuje przeszklenie nieprzezroczyste, czyli szkło piaskowane osadzone na wysokości 2,10 m, o powierzchni otworu około 0,5%.

Następnie organ odnosząc się do treści art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego wskazał, że planowanej budowy nie można uznać za inwestycję ponad miarę, która w rażący sposób ogranicza odwołujących. W tym wypadku raczej brak zezwolenia na budowę mógłby się okazać nadmiernym ograniczeniem praw właściciela, mającego możliwość zabudowy swej działki zgodnie z własną wolą, prawem i charakterem sąsiedzkiej zabudowy.

W tym stanie rzeczy zachowane są warunki wymienione w § 60 rozporządzenia, albowiem z przedstawionej w projekcie budowlanym analizy nasłonecznienia oraz wpływu projektowanego budynku handlowo-usługowego na zacienienie istniejących obiektów na działkach sąsiednich wynika, że pomieszczenia budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. 1562 mają zapewnione 9 godzin nasłonecznienia w dniach równonocy (tj. 20 marca i 23 września). Ponadto pokoje mieszkalne są nasłonecznione w tych dniach przez okres minimum 3 godzin w godzinach 7.00-17.00, a projektowany sklep nie powoduje pozbawienia dostępu do światła dziennego pomieszczeń mieszkalnych znajdujących się na działkach sąsiednich.

Z kolej analiza akustyczna dowodzi, iż przy przyjętych przez projektanta założeniach emisja hałasu z projektowanego budynku nie będzie powodować naruszenia standardów akustycznych dla trenów zabudowy zagrodowej, tj. dopuszczalny poziom dźwięku na najbliższych terenach chronionych w porze dziennej nie przekroczy 55 dB, zaś w porze nocnej nie przekroczy 45 dB. Jednocześnie gdy inwestor nie zastosuje się do założeń akustycznych przedstawianych w projekcie, w skutek czego zostaną naruszone ww. przepisy, odwołujący będą mogli zgłosić powyższe naruszenia odpowiednim organom.

Odnosząc się do zarzutów odwołujących dotyczących błędnego zwymiarowania działki, organ wyjaśnił, iż skoro jednym z wymogów wniosku o zatwierdzenie pozwolenia na budowę jest złożenie oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane i jest to w zakresie wykazania takiego prawa wymóg wystarczający, to dopóki takie oświadczenie nie zostanie skutecznie zakwestionowane, korzysta ono z domniemania jego zgodności ze stanem prawnym. Zakwestionowanie takiego oświadczenia, a więc obalenie wynikającego z niego domniemania, nie może jednak nastąpić poprzez samo twierdzenie strony niepoparte jakimkolwiek dokumentem, decyzją administracyjną, czy orzeczeniem sądu. W sytuacji gdy elementem oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością jest określenie położenia granicy nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja, a więc przestrzenny zasięg prawa inwestora do dysponowania tą nieruchomością, do skutecznego zakwestionowania takiego oświadczenia konieczne jest rozstrzygnięcie sporu granicznego. Samo wszczęcie postępowania administracyjnego, czy nawet sądowego, które może, choć nie musi doprowadzić do zmiany przebiegu granicy, nie wystarcza do podważenia oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przebieg granicy może zmienić bowiem dopiero decyzja administracyjna albo orzeczenie sądu powszechnego. Ponadto projekt zagospodarowania terenu został opracowany na aktualnej mapie do celów projektowych pobranej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 roku w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. Nr 25, poz. 133 ze zm.).

Końcowo organ napisał, że projekt budowlany budynku handlowo-usługowego jest kompletny, załączone zostało wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne nadzień ich opracowania. Projektanci złożyli również oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Podsumowując Wojewoda podkreślił, że postępowanie pierwszej instancji zostało przeprowadzone prawidłowo, organ zawiadomił wszystkie strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym, jak również przekazał im wydaną w tej sprawie prawidłową decyzję.

Przedstawione przez odwołujących organ ocenił jako niezasadne. Planowany przez inwestora zjazd zostanie przebudowany według odrębnego opracowania. Jego uzgodnienie z właściwym organem administracji w myśl ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. 2018 roku, poz. 2068) nie jest wymagane, ponieważ ul. B jest drogą wewnętrzną. Z tych samych względów nie jest wymagane także zgłoszenie przebudowy zjazdu indywidualnego na publiczny. W zakresie naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa oraz podnoszonych nieprawidłowości występujących w decyzji o warunkach zabudowy, organ napisał, że strony miały możliwość zaskarżenia tej decyzji, jednak z tej możliwości nie skorzystały, dlatego też na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę zasadność i prawidłowość decyzji o warunkach zabudowy nie może być skutecznie kwestionowana. Organ pierwszej instancji prawidłowo określił strony postępowania, planowy budynek handlowo-usługowy nie będzie bowiem oddziaływał na działki nr ewid. 1556 i 1561/2, co wynika z załączonej do projektu analizy hałasu i zacienienia, innych zaś emisji taka inwestycja nie będzie generowała. W zakresie zarzutów dotyczących siedliska, którym jest teren osadnictwa wiejskiego organ zaznaczył, iż na planie zagospodarowania terenu nie zlokalizowano problematycznych obiektów rolniczych, czyli z przedstawianej przez inwestora dokumentacji nie wynika, że zostały naruszone minimalne odległości między planowanym budynkiem, a zbiornikami na płynne odchody zwierzęce czy płytami do składowania obornika oraz silosami na kiszonki.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła I.B. (sygn. II SA/Łd 283/19) oraz B.Z. i Z.Z. (sygn. II SA/Łd 741/19).

Skarżący wskazali na naruszenie przepisów prawa materialnego, czyli art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez niewłaściwe niezastosowanie art. 3 pkt 11, art. 4 i art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że:

- projekt budowlany jest zgodny z § 12 rozporządzenia,

- emisja hałasu z terenu projektowanego budynku nie będzie powodowała naruszenia standardów akustycznych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz. U. z 2014 roku, poz. 112 ze zm.),

- pomimo występowania dużej różnicy pomiędzy powierzchnią działki inwestycyjnej w państwowych zasobach geodezyjnych i kartograficznych, inwestorowi przysługuje prawo do dysponowania całością nieruchomości do celów budowlanych;

Ponadto skarżący wskazali na naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2096 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że inwestorowi przysługuje prawo do dysponowania całością nieruchomości do celów budowlanych, a projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i projekt zagospodarowania działki lub terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Opierając się na wskazanych zarzutach skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W stanie faktycznym sprawy przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z infrastrukturą towarzyszącą. Odwołanie od decyzji pierwszej instancji, a następnie skargę do sądu administracyjnego wywiedli właściciele sąsiednich nieruchomości – I.B. (sygn. II SA/Łd 283/19) oraz B.Z. i Z.Z. (sygn. II SA/Łd 741/19).

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy powołanej wcześniej ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) – w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN".

W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).

Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do oceny dopuszczalności realizacji planowanej inwestycji w kontekście jej – zdaniem strony skarżącej – szkodliwego oddziaływania na sąsiednie nieruchomości w aspekcie ograniczenia dostępu do światła słonecznego oraz w aspekcie hałasu powodowanego przez obiekt.

Odnosząc się do pierwszej kwestii, czyli nasłonecznienia podkreślić wypada, iż w istocie rzeczy organ rozstrzygający o pozwoleniu na budowę, obowiązany jest ocenić, na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu, czy dojdzie do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego), ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących "przesłaniania i zacieniania" określonych w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia. Projektowana zabudowa winna bowiem spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia tzw. "linijki słońca" zawarte w § 13 i § 57 rozporządzenia, określone dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. Obowiązkiem właściwego organu jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować. Przed wydaniem decyzji strony mają prawo zapoznać się z materiałem dowodowym, w tym wynikami analizy zacienienia, wnieść doń uwagi i zastrzeżenia. Niewątpliwie przepis § 13 rozporządzenia może mieć zastosowanie tylko do istniejącej zabudowy. Wynika to wprost z treści tego przepisu, który umożliwia przeprowadzenie konkretnych obliczeń w odniesieniu do konkretnie istniejącego okna zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi. Prawo budowlane nie przewiduje ograniczeń z tytułu zacieniania działek, normując jedynie kwestie zacieniania pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych przez obiekty budowlane przez co należy rozumieć obiekty istniejące lub obiekty, co do których wydano decyzję o pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2014 roku, sygn. II OSK 3105/12 oraz wyroki WSA w: Gdańsku z dnia 24 stycznia 2018 roku, sygn. II SA/Gd 572/17; w Łodzi z dnia 25 października 2016 roku, sygn. II SA/Łd 570/16; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, zasadnie Wojewoda stwierdził na podstawie przedłożonej dokumentacji, że wiarygodna jest przedłożona przez inwestora "Analiza nasłoneczniania oraz wpływu projektowanego budynku handlowo-usługowego na zacienianie istniejących budynków na działkach sąsiednich" autorstwa mgr inż. arch. S.S. (dalej również jako: "Analiza"). Dokument ten został sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej, co potwierdza załączona do akt decyzja [...] Okręgowej Rady Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 czerwca 2003 roku. Autor analizy posiada również kwalifikacje zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w specjalności architektonicznej, co zostało udokumentowane w aktach sprawy zaświadczeniem [...]Okręgowej Rady Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej. Analiza ta przedstawia dane geograficzne lokalizacji budynków, dat i godzin dla których przedstawiane są dane w dniach 21 marca i 21 września. Z przywołanej analizy wynika, że w sprawie spełnione są wymagania § 60 rozporządzenia, bowiem pomieszczenia istniejącego budynku na działce nr ewid. 1562 (stanowiącej własność I. B.) mają zapewnione 9 godzin nasłonecznienia w dniach 21 marca i 21 września. Pokoje mieszkalne – jak wskazał autor Analizy – są nasłonecznione w tych dniach przez minimum 3 godziny w godzinach od 7:00 do 17:00. Tym samym, projektowany budynek nie powoduje pozbawienia dostępu do światła dziennego pomieszczeń w istniejącym budynku mieszkalnym na działce nr ewid. 1562 oraz w innych budynkach mieszkalnych znajdujących się na działkach sąsiednich. Z tych powodów – zdaniem Sądu – organ był uprawniony do przyjęcia poglądu, iż projektowany przez Spółkę budynek handlowo-usługowy wraz z infrastrukturą techniczną nie spowoduje zacienienia pomieszczeń mieszkalnych w istniejących na działkach sąsiednich budynkach. Spełnione są zatem w sprawie wymagania określone w szczególności w § 13 i § 60 rozporządzenia.

Odnosząc się natomiast do kolejnej kwestii, czyli hałasu powodowanego przez projektowany budynek handlowo-usługowy wraz z infrastrukturą techniczną należy wyjaśnić, że zgodnie z § 323 ust. 1 rozporządzenia, budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Elementem projektu budowlanego jest analiza akustyczna. Planowana inwestycja niewątpliwie będzie źródłem hałasu, ale – według założeń ww. analizy akustycznej – nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów określonych rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Wbrew wywodom zawartym w skardze obiekt nie powoduje emisji hałasu przekraczającej dopuszczalne poziomy, określone przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. W aktach sprawy znajduje się analiza akustyczna (k. 9f, 10, 11 i 12 projektu budowlanego) z której wynika, że poziom hałasu na sąsiednich terenach zabudowy mieszkaniowej w ciągu dnia nie przekracza 50 dB, natomiast w ciągu nocy 40 dB. Analiza akustyczna ze względu na to, że obiekt budowlany nie został jeszcze zrealizowany (nie można zatem ustalić rzeczywistego hałasu emitowanego przez klimatyzatory, tym bardziej z uwzględnieniem tła akustycznego) opiera się na założeniach, uwzględnia podawane przez producenta zewnętrznych klimatyzatorów poziomy emisji hałasu. Po zrealizowaniu inwestycji, wszelkie ewentualne naruszenia norm hałasu o ile występują, skarżący mają prawo zgłaszać inspektorowi ochrony środowiska. Organ ten będzie uprawniony do oceny rzeczywiście emitowanego hałasu związanego z całą inwestycją.

Podsumowując należy wskazać, iż z materiału dowodowego wynika, że inwestor załączył dokumentację techniczną opracowaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednocześnie ze względu na specyfikę rozważanych robót budowlanych nie zachodziła konieczność uzyskiwania innych pozwoleń, uzgodnień lub opinii organów administracji publicznej, w tym także tych dotyczących ochrony środowiska. W konsekwencji należy więc przyjąć, że spełnione zostały wymogi z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego dotyczące wniosku o pozwolenia na budowę. Nie ulega przy tym wątpliwości, że rozważany projekt budowlany został sporządzony jest osobę dysponującą odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi. Potwierdzają to m.in. oświadczenie na stronie tytułowej tego opracowania, pieczątki w treści wspomnianego projektu oraz dokumenty stwierdzające przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.

Konsekwentnie zatem należy uznać, że inwestor spełnił wszystkie wymogi formalne, o jakich mowa w przytoczonych przepisach. Organy administracji publicznej nie mogły więc odmówić wydania pozwolenia na budowę. Obowiązek wydania w takim przypadku decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy wynika bowiem wprost z cytowanego wcześniej przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Z tego także powodu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi wskazujący, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1, art. 3 pkt 11, art. 4, jak i art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego. Z tych samych powodów Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Z zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego urzeczywistnia się poprzez nałożenie na organ obowiązku wyczerpującego zebrania i zbadania całego materiału dowodowego, a następnie dokonanie oceny znaczenia i wartości tego materiału i oceny czy dana okoliczność została udowodniona. W ocenie składu orzekającego organy obu instancji sprostały wskazanym obowiązkom, zatem nie można im zarzucić naruszenia żadnego z przytoczonych w skardze przepisów. Projekt budowalny jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy. Analiza w tym zakresie zawarta jest w motywach kontestowanej decyzji, a wnioski z niej płynące podziela skład orzekający.

Końcowo trzeba przy tym zaznaczyć, że rola organów administracji architektoniczno-budowlanego ogranicza się przede wszystkim do sprawdzenia poprawności formalnej wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Jak wynika bowiem z powyższych przepisów, wspomniane organy administracji publicznej nie są uprawnione do dokonywania merytorycznej oceny zasadności takiego wniosku lub trafności rozwiązań inżynieryjnych w nim przyjętych. Rękojmię prawidłowego przeprowadzenia robót rozbiórkowych stanowi w takim przypadku legitymowanie się przez osobę prowadzące te prace odpowiednimi kwalifikacjami w zakresie budownictwa oraz ewentualna odpowiedzialność odszkodowawcza za szkodę doznaną przez właścicieli nieruchomości sąsiednich.

A ponieważ – jak już wskazano – wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę spełniał wszystkie wymogi formalne, o jakich mowa w Prawie budowlanym, organy administracji architektoniczno-budowlanej były zobowiązane w świetle art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego do pozytywnego załatwienia tego wniosku, co też Starosta słusznie uczynił.

Reasumując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w wyroku o oddaleniu skargi w całości.

k.ż.