Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 32/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.58 par.1 pkt 6,art.58 par.3,art.50 par.1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.53 ust.4 pkt 9
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art.2a ust.2,art.19 ust.2 pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art.5 par.2 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Województwa – Zarządu Dróg Wojewódzkich na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia odrzucić skargę. WSA/post. 1 – sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 listopada 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło postanowienie wydane z upoważnienia Zarządu Województwa przez Zastępcę Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w sprawie nieuzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego pawilonu handlowego z przeznaczeniem na funkcję handlowo-usługowo-mieszkaniową na działce nr "[...]" w obrębie "[...]" w N., przy skrzyżowaniu drogi wojewódzkiej nr "[...]" (ul. T.) z drogą powiatową nr "[...]" (ul. O). W uzasadnieniu wskazano, iż zajęcie stanowiska przez organ nastąpiło z przekroczeniem dwutygodniowego terminu ustawowego, w związku z czym doszło do tzw. "milczącego uzgodnienia. Zatem postanowienie organu I instancji zostało wydane w sprawie już rozstrzygniętej w sposób przewidziany przepisami prawa.

Na powyższe postanowienie skargę wniósł dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich działający z upoważnienia Zarządu Województwa w imieniu i na rzecz Województwa, kwestionując zasadność postanowienia Kolegium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Zgodnie bowiem z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W tym kontekście sąd musi także rozważyć, czy podmiot wnoszący skargę w ogóle może być zaliczony do kręgu podmiotów do tego uprawnionych. Zgodnie bowiem z treścią art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, która ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Jak wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2011r. (Sygn. akt II FSK 2500/10) interes prawny w zaskarżeniu należy rozumieć jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej," rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi. Organ powołany do wydania decyzji (postanowienia) w postępowaniu administracyjnym nie może być jednocześnie stroną tego postępowania, reprezentującą w nim własne interesy i, co za tym idzie – nie ma prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne rozstrzygnięcie podjęte w tym postępowaniu. (por. wyrok II GSK 263/09 z dnia 6 stycznia 2010r., z dnia 2 marca 2006r. sygn. akt II GSK 387/05, z dnia 13 maja 2010r. sygn. akt II FSK 773/10).

W niniejszej sprawie skargę wniósł Dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich działający z upoważnienia Zarządu Województwa, który jest jednocześnie organem I instancji w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W myśl zaś art. 19 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r. Nr 19 poz. 115 ze zm.) zarządcą dróg wojewódzkich jest zarząd województwa. Zatem zarząd województwa nie jest uprawniony do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

Nie można także uznać, aby uprawnionym do wniesienia skargi było Województwo, mimo iż podmiot ten - zgodnie z art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych - jest właścicielem dróg wojewódzkich położonych na terenie województwa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został bowiem pogląd, iż trzeba rozróżnić dwojaką pozycję jaką może zajmować organ jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym (np. uchwały NSA z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00 publ. ONSA 2001 Nr 1 poz. 17 i z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03 publ. ONSA 2003 Nr 4 poz. 115 oraz niepublikowany wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r. OSK 1017/04 ). Jednostka samorządu terytorialnego, jako osoba prawna, może być stroną postępowania administracyjnego, a w następstwie sądowoadministracyjnego, jeżeli postępowanie to dotyczy jej praw lub obowiązków, które znajdują oparcie w przepisach prawa. Wówczas rolą organu ją reprezentującego jest obrona interesu prawnego strony postępowania, przy zachowaniu gwarancji procesowych, jakie stronie przyznają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże inna jest pozycja organu, któremu ustawa wyznacza rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 Kpa. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego kompetencji do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji (postanowienia) wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. Nie sposób bowiem zaakceptować sytuacji, w której ten sam organ, w tej samej sprawie zajmowałby różną pozycję procesową w zależności od tego na jakim etapie postępowania sprawa się znajduje. Skoro zatem w niniejszej sprawie obowiązujące prawo powierza organowi województwa kompetencję do rozstrzygania w I instancji - w drodze postanowienia - o prawach i obowiązkach podmiotu, pozostającego poza systemem organów administracji publicznej, to wyłączona jest także legitymacja Województwa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na orzeczenie organu odwoławczego, wydane w tejże sprawie.

Podnieść przy tym należy, iż wprawdzie co do zasady brak legitymacji do wniesienia skargi stanowi przesłankę materialno- prawną, powodującą oddalenie skargi. Jednakże w sytuacji, gdy wiadomym jest od razu, że podmiot wnoszący skargę nie ma uprawnienia do jej wniesienia i nie zachodzi potrzeba badania jej interesu prawnego, skarga taka podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 11 kwietnia 2005 r. OPS 1/04 publ. ONSA i WSA 2005/4/62, stwierdzając, iż "wniesienie skargi przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej (na przykład organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji) podlega odrzuceniu.

Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.