Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 211/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1 par.2
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art.134 par.1,art.151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.3 ust.1 pkt 6,art.17,art.72 ust.3;
journal: Dz.U. 2018 poz 992
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedn.
article: art.7,art.50 par.1-2,art.75 par.1,art.88 par.1;
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie gospodarowania odpadami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" wydaną przez Marszałka Województwa "[...]", na podstawie art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz.U. z 2018r., poz. 992 ze zm. – tekst jednolity obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji - dalej jako: u.o.o.), zobowiązano "[...]" S.A. z siedzibą w P. (dalej jako: Spółka lub skarżąca) do korekty zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów za rok 2015 dotyczącego Oddziału Produkcyjnego w K. poprzez wykazanie wytworzonych odpadów o kodzie 16 07 09* - odpady zawierające inne substancje niebezpieczne w terminie do dnia 30 października 2018r. W uzasadnieniu podniesiono, że z weryfikacji informacji zawartych w nadesłanym przez Spółkę w dniu 16 marca 2016r. zbiorczym zestawieniu danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów (zwane dalej zbiorczym zestawieniem danych) za rok sprawozdawczy 2015 wynika, że informacje te są niezgodne ze stanem faktycznym. Wskazano, że w toku postępowania wezwano Spółkę do przedłożenia określonych w tym wezwaniu dokumentów i informacji, lecz pełnomocnik Spółki odmówił udzielenia informacji, w związku z czym organ wydał decyzję na podstawie posiadanego materiału dowodowego. Ustalono, że Spółka nie wykazała w zbiorczym zestawieniu danych odnośnie do wytwarzania odpadów szlamu i osadów o kodzie 16 07 09*, pochodzących z sedymentacji wody technologicznej w zbiornikach eksploatowanych w zakładzie i w odwodnieniach liniowych występujących w posadzkach poszczególnych hal, które są odpadami niebezpiecznym, gdyż zawierają w swoim składzie ołów. Podano, że szlamy ze zbiorników i kanałów, nazywane przez zakład półproduktem, nie są przekazywane firmom zewnętrznym, a kierowane są do przetopu w piecu obrotowym. Podano, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w zarządzeniu pokontrolnym z dnia "[...]" nakazał prowadzić ewidencję wytwarzanych odpadów w postaci szlamów lub osadów ze zbiorników wody technologicznej zamontowanych w sekcji neutralizacji wody technologicznej i elektrolitu. W związku z tym w ocenie organu odpady szlamów i osadów powinny być wykazane jako wytworzone w zbiorczym zestawieniu danych.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka, zarzucając:

- błąd w ustaleniach stanu faktycznego polegający na tym, że organ uznał, że szlamy oraz osad wytworzone w procesie recyklingu (przetwarzania) stanowią odpad, podczas gdy powyższe szlamy i osady są frakcją pośrednią wykorzystywaną w procesie przetwarzania oraz że Spółka odmówiła udzielenia informacji, podczas gdy Spółka wskazała, że żądane informacje są w posiadaniu organu;

- naruszenie przepisów art. 3 ust. 1 pkt. 6 , art. 3 ust. 1 pkt. 21, art. 3 ust. 1 pkt. 23 u.o.o. poprzez jego błędną wykładnię;

- naruszenie art. 14 ust. 1 u.o.o. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której przepis ten winien mieć zastosowanie;

- naruszenie art. 5 i art. 63 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009r. o bateriach i akumulatorach poprzez jego niezastosowanie (Dz.U. z 2016r. poz. 1803 ze zm., dalej jako u.b.i.a.) poprzez jego niezastosowanie;

- naruszenie art. 50 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i oparcie postępowania na stwierdzeniu o nieudzieleniu informacji przez Spółkę, w przypadku gdy wezwanie naruszało dyspozycję powyższego przepisu postępowania, a podmiot wezwał organ do wskazania związku z zakresem żądanych informacji i przedmiotem postępowania.

Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania lub ewentualnie przekazanie sprawy do organu I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniesiono, że wezwanie organu z dnia 26 lutego 2018r. było niezgodne z art. 50 § 2 k.p.a. i na tej podstawie odmówiono udzielenia informacji. Wskazano, że brak jest związku pomiędzy przedmiotem postępowania a treścią żądanych informacji, które znane są organowi z urzędu, z uwagi na fakt, że informacje znajdują się w pozwoleniu zintegrowanym oraz zostały wykazane w odpowiednich sprawozdaniach. W związku z tym Spółka wezwała organ do ewentualnego złożenia wyjaśnień, umotywowania treści żądania i wykazania związku pomiędzy treścią wezwania a przedmiotem postępowania, na które organ nie odpowiedział. Wskazano, że obieg wody w zakładzie odbywał i odbywa się w procesie zamkniętym, co ma na celu ochronę zdrowia i środowiska i spełnia wymagania najlepszych dostępnych technik (BAT) oraz jest zgodne z rozporządzeniem Ministra do Spraw Środowiska wydanym na podstawie art. 63 ust 7 u.b.i.a. Zdaniem Spółki organ nie zastosował w niniejszym postępowaniu art. 5 u.b.i.a., zgodnie z którym uregulowania z u.b.i.a. mają pierwszeństwo przed przepisami u.o.o. Jednocześnie wskazano, że zwarta w art. 3 ust. 1 u.o.o. definicja odpadu wskazuje, że dla charakteru odpadu niezbędne jest wypełnienie jednego z określonych stanów, to jest czynności faktycznej - "pozbycia się", woli posiadacza odpadu - "zamiaru pozbycia się" lub "ustawowego obowiązku pozbycia się". Odpad w postaci zużytych akumulatorów, które zgodnie z pozwoleniem zintegrowanym wprowadzane są do instalacji prowadzonej przez Spółkę, posiada odrębne uregulowania prawne w postaci u.b.i.a. Ustawa ta w art. 63 ust. 2 u.b.i.a. określa szczegółowy sposób postępowania przez podmiot prowadzący zakład przetwarzania zużytych baterii lub zużytych akumulatorów, który zapewnić ma co najmniej przekazanie powstałych w wyniku przetwarzania frakcji zawierającej ołów i jego związki oraz frakcji tworzyw sztucznych, spełniających wymagania określone w przepisach wydanych na postawie ust. 7. Na podstawie delegacji ustawowej Minister Środowiska wydał rozporządzenie z dnia 18 lipca 2017r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących procesu przetwarzania zużytych baterii samochodowych kwasowo-ołowiowych, zużytych akumulatorów samochodowych kwasowo-ołowiowych, zużytych baterii przemysłowych kwasowo-ołowiowych lub zużytych akumulatorów przemysłowych kwasowo-ołowiowych oraz instalacji prowadzących recykling ołowiu i jego związków lub recykling tworzyw sztucznych (Dz.U. z 2017r. poz. 1474, dalej jako: rozporządzenie z 2017r.). Powyższe rozporządzenie, jak również u.b.i.a. wyraźnie wskazują, że zagospodarowanie (przetwarzanie) odpadu jakim są baterie i akumulatory zachodzi jako jeden "proces", który składa się z kilku etapów. Rozporządzenie określa sposób postępowania na danym etapie procesu i sposób postępowania z frakcją, nie zaś odpadem jakim jest - jak twierdzi organ - szlamy i osady pochodzące z sedymentacji wody technologicznej. Powołując się na zapisy rozporządzenia komisji (UE) nr 493/2012 z dnia 11 czerwca 2012r. ustanawiające na podstawie dyrektywy 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady szczegółowe przepisy dotyczące obliczania wydajności recyklingu dla procesów recyklingu zużytych baterii i akumulatorów podano, że zdefiniowane są w nim pojęcia frakcji wejściowej i frakcji wyjściowej. Zgodnie zaś z załącznikiem do tego rozporządzenia obowiązkiem przetwarzającego jest wykazywanie odpadów jedynie na końcu procesu przetwarzania, o czym świadczy zapis, że w przypadku frakcji pośredniej (tj. podlegającej odzyskowi w dalszej części procesu) jedynie opcjonalnie przetwarzający ma za zadanie wykazywać kod odpadu. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniesiono, że w definicji z art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o.o. pozbycie się nie może być rozumiane jako utrata kontroli nad przedmiotem, a raczej jako zasadnicza zmiana sposobu jego wykorzystywania, odmienna od podstawowego jego przeznaczenia, do którego przestał się ten przedmiot nadawać (być przydatnym), a która to zmiana może spowodować także poważne negatywne konsekwencje dla człowieka lub środowiska. Wykładnia ta powinna brać pod uwagę ogólne cele przepisów dotyczących gospodarowania odpadami, a więc w przypadku polskiej ustawy o odpadach - ochronę życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Wskazano, że powstałe frakcje pośrednie nie są przedmiotami, wobec których następuje zasadnicza zmiana sposobu jego wykorzystania od podstawowego przeznaczenia, gdyż ma ona charakter substancji wobec której nie dochodzi do zmiany przeznaczenia, a wszelkie dokonywane czynności w procesie przetworzenia (recyklingu), mają na celu zapobieżenie negatywnym konsekwencjom dla człowieka lub środowiska w zakresie wytwarzania odpadów. Podkreślono, że Spółka wskazywała, że szlamy i osady to pasta ołowiowa, zawierająca ołów o nieco podwyższonym stopniu wilgotności, która w wyniku sedymentacji osiadła w zbiorniku wody technologicznej. Po odparowaniu z nadmiaru wody posiada tożsame właściwości do pasty ołowiowej i nie dochodzi do zasadniczej zmiany jej przeznaczenia. W celu osiągnięcia jak najwyższego stopnia poziomów recyklingu osady i szlamy mogą i są wykorzystywane w procesie recyklingu odpadów, jakimi są zużyte baterie i akumulatory. W wyniku procesu przetwarzania szlamy i osady wykazywane są we frakcji wyjściowej zgodnie z przepisami, a powstałe odpady w wyniku procesu ewidencjonowane są zgodnie z pozwoleniem zintegrowanym.

Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w wyniku kontroli przeprowadzonej Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniach od 16 lutego 2017r. do 21 kwietnia 2017r. ustalono m.in., że wyodrębnienie cząstek stałych w postaci szlamów i osadów może odbywać się w poszczególnych zbiornikach oraz w odwodnieniach liniowych występujących w posadzkach poszczególnych hal. Źródłem szlamów w odwodnieniach liniowych jest przede wszystkim pasta ołowiowa z rozdrobnionych akumulatorów. Natomiast sedymentacja cząstek stałych odbywa się również w zbiornikach technologicznych, tj. w zbiornikach elektrolitu, wody technologicznej, neutralizacyjnych. Ustalono, że nie prowadzono ewidencji wybieranych (wytwarzanych) osadów lub szlamów, chociaż jednorazowo uzyskiwano osady i szlamy w ilości ok. od 1 do 15 Mg. W zarządzeniu pokontrolnym z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zarządził m.in. prowadzić ewidencję wytwarzanych odpadów w postaci szlamów lub osadów ze zbiorników wody technologicznej zamontowanych w sekcji neutralizacji wody technologicznej i elektrolitu. Podano, że w dniu 5 lipca 2017r. kontrolę przeprowadził także Marszałek Województwa, zaś ustalenia tej kontroli, w zakresie ewidencji odpadów są analogiczne, jak w przypadku kontroli przeprowadzonej przez Inspektora Ochrony Środowiska. Podano, że Spółka prowadzi działalność w oparciu o udzielone jej przez Marszałka Województwa pozwolenie zintegrowane (decyzja z dnia "[...]"). Z treści tej decyzji wynika, że Spółka posiada pozwolenie na wytwarzanie odpadu o kodzie 16 07 09* - odpady zawierające inne substancje niebezpieczne w ilości 1,2 Mg/rok, a także określono sposób postępowania z tym odpadem. Pozwolenie zintegrowane było zmieniane na wniosek Spółki decyzjami z dnia "[...]", z dnia "[...]" oraz z dnia "[...]", w której to decyzji wskazano odpady z czyszczenia i płukania zbiorników zawierające substancje niebezpieczne w postaci związków ołowiu. W związku z tym Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że Spółka nie wykazała w zbiorczym zestawieniu danych o odpadach za rok 2015, wytworzonego przez siebie odpadu o kodzie 16 07 09*. Wskazano, że odpad ten jest ujęty w katalogu zawartym w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2014r., poz. 1923, dalej jako: rozporządzenie z 2014r.). Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazano, że dla uznania, czy wytwórca odpadów zamierza się ich pozbyć, czy też dalej wykorzystać nie wystarczy subiektywne przekonanie wytwórcy, a tym samym złożenie przez niego stosownego oświadczenia, nie wystarczy również faktyczne dalsze wykorzystanie przez wytwórcę. Podkreślono, że to na wniosek Spółki w pozwoleniu zintegrowanym ujęto do wytwarzania odpad o kodzie 16 07 09* - odpady zawierające inne substancje niebezpieczne, zaś w decyzji zmieniającej to pozwolenie (decyzja z dnia "[...]"), również na wniosek Spółki, doprecyzowano, że są to odpady z czyszczenia i płukania zbiorników zawierające substancje niebezpieczne w postaci związków ołowiu. Zasadne zatem jest stwierdzenie, że to sama Spółka zakwalifikowała substancje pochodzące z czyszczenia i płukania zbiorników jako odpad. Okoliczność, że Spółka wykorzystuje szlamy i osady w procesie recyklingu odpadów, jakim są zużyte baterie i akumulatory, nie wpływa na możliwość zakwalifikowania ich jako odpad. Sposobów postępowania z odpadami jest bowiem kilka, co wynika wprost z art. 17 u.o.o., w tym m.in. recykling. Uznaniu tych substancji za odpad nie stoi również na przeszkodzie to, że proces przetwarzania zużytych baterii i akumulatorów jest jednym wieloetapowym procesem. Nie bez znaczenia jest również fakt, że przedmiotowe substancje pochodzą z dokonywanego co najmniej raz w roku czyszczenia zbiorników. Nie sposób zatem uznać, że są to substancje wykorzystywane w toku bieżącego procesu technologicznego, wskazanego w pozwoleniu zintegrowanym. Podano, że inne substancje powstające w toku procesu, takie jak sorbenty, materiały filtracyjne, tkaniny i ubrania ochronne zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi, czy też zgary z produkcji pierwotnej i wtórnej, są wykazywane w zbiorczym zestawieniu danych o odpadach pomimo, że są poddawane odzyskowi w piecu obrotowym. Odnosząc się do powołanych przepisów unijnych podano, że okoliczność że w przypadku frakcji pośredniej jedynie opcjonalnie przewidziano wskazanie kodu odpadu, nie oznacza, że prowadzący proces recyklingu może odstąpić od wskazania kodu opadów. Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia u.b.i.a. oraz przepisów wykonawczych wyjaśniono, że przepisy te nie zawierają odrębnej definicji odpadów, lecz określają zasady przetwarzania i recyklingu zużytych baterii i akumulatorów, a w przypadku przepisów wykonawczych - poszczególne etapy procesu ich przetwarzania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 50 § 2 k.p.a. podano, że wprawdzie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że Spółka odmówiła udzielenia wnioskowanych informacji, jednakże okoliczność ta nie stanowiła podstawy do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia, co wynika z uzasadnienia decyzji.

W skardze na powyższą decyzję Spółka podniosła zarzut:

- błędu w ustaleniach stanu faktycznego polegający na tym, że organy uznały, że szlamy oraz osad wytworzone w procesie recyklingu (przetwarzania) stanowią odpad, podczas gdy jest to frakcja pośrednia wykorzystywana w procesie przetwarzania oraz że przyjęły, że strona skarżąca odmówiła udzielenia informacji, podczas gdy Spółka wskazała, że żądane informacje są w posiadaniu organu;

- naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 6, art. 3 ust. 1 pkt 21, art. 3 ust. 1 pkt 23 u.o.o. poprzez jego błędną wykładnię;

- naruszenie art. 14 ust. 1 u.o.o. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której przepis ten winien mieć zastosowanie;

- naruszenie art. 5 i art. 63 u.b.i.a. poprzez ich niezastosowanie;

- naruszenie art. 50 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i oparcie postępowania o nieudzieleniu informacji przez Spółkę w przypadku, gdy wezwanie naruszało dyspozycję powyższego przepisu postępowania, a podmiot wezwał organ do wskazania związku z zakresem żądanych informacji i przedmiotem postępowania.

W związku z powyższymi zarzutami strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu strona skarżąca ponownie przedstawiła argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponownie podkreślono, że odpad w postaci zużytych akumulatorów, które zgodnie z pozwoleniem zintegrowanym wprowadzane są do instalacji prowadzonej przez skarżącą, posiada odrębne uregulowania prawne w postaci u.b.i.a. W zakresie gospodarowania odpadem (zużytym akumulatorem),tj. jego zbierania, przetwarzania oraz recyclingu i unieszkodliwiania pierwszeństwo mają zapisy u.b.i.a., bowiem jedynie w braku uregulowań zastosowanie ma u.o.o. Ponadto rozporządzenie z 2017r., jak również u.b.i.a. wyraźnie wskazują, iż zagospodarowanie (przetwarzanie) odpadu jakim są baterie i akumulatory zachodzi jako jeden "proces", który składa się z kilku etapów. Określając procesy odzysku, zgodne z załącznikiem do ustawy z dnia 2012 roku o odpadach, rozporządzenie z 2017r. wskazuje sposób postępowania na danym etapie procesu i sposób postępowania z frakcją, nie zaś odpadem, jakim są szlamy i osady pochodzące z sedymentacji wody technologicznej. Podano, że organ w decyzji wskazuje, że osady te zawierają w swoim składzie ołów, czyli stanowią frakcje zawierającą ołów i jego związki powstałą w wyniku etapu mechanicznego rozdzielenia poszczególnych frakcji, do których wykorzystywane są wody technologiczne. Z uwagi na przepisy szczególne obowiązujące w zakresie przetwarzania zużytych baterii i akumulatorów, w tym rozporządzenia komisji (UE) nr 493/2012 i załącznik do tego rozporządzenia, obowiązkiem przetwarzającego jest wykazywanie odpadów jedynie na końcu procesu przetwarzania. W przypadku zaś fakcji pośredniej (tj. podlegającej odzyskowi w dalszej części procesu) jedynie opcjonalnie przetwarzający ma wykazywać kod odpadu. Wynika to nie tylko z definicji odpadu stosowanej w przepisach krajowych (tzn. zamiaru, obowiązku lub faktycznego pozbycia się przedmiotu lub substancji), ale również z faktu, iż przepisy europejskie oraz krajowe wskazują, że proces przetwarzania zużytych baterii i akumulatorów jest jednym wieloetapowym procesem, a odpady winny być wykazywane, jeżeli nie stanowią frakcji pośredniej lub wyjściowej. Wskazano, że w świetle art. 1 u.o.o. ustawa ta jest nie tylko ustawą ochronną (pkt 1), lecz także gospodarczą (pkt 2 i 3). Zdaniem Spółki szlamy i osady powstałe w procesie technologicznym to pasta ołowiowa, zawierająca ołów o nieco podwyższonym stopniu wilgotności, która w wyniku sedymentacji osiadła w zbiorniku wody technologicznej. Po odparowaniu z nadmiaru wody posiada tożsame właściwości do pasy ołowiowej i nie dochodzi do zasadniczej zmiany jej przeznaczenia. W celu osiągnięcia jak najwyższego stopnia poziomów recyklingu, co wynika z przepisów krajowych i unijnych oraz ochrony zdrowia i środowiska, osady i szlamy te mogą i są wykorzystywane w procesie recyklingu odpadów, jakimi są zużyte baterie i akumulatory. W wyniku procesu przetwarzania szlamy i osady wykazywane są w frakcji wyjściowej zgodnie z przepisami, a powstałe odpady w wyniku procesu ewidencjonowane są zgodnie z pozwoleniem zintegrowanym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Podnieść należy, iż w świetle art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 2107 ze zm.) sąd administracyjny ma obowiązek badania zaskarżonych aktów prawnych wyłącznie w zakresie ich legalności, a więc z punktu widzenia ich zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 72 ust. 3 u.o.o. marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce odbierania odpadów komunalnych, wytwarzania, przetwarzania odpadów albo miejsce zamieszkania lub siedzibę transportującego odpady wykonującego usługę transportu odpadów, w drodze decyzji, zobowiązuje posiadacza odpadów do przedłożenia dokumentów ewidencji odpadów, w przypadku gdy sprawozdanie, o którym mowa w art. 73 i art. 75, budzi wątpliwości co do prawidłowości wypełnienia lub gdy jest to niezbędne do prowadzenia innych postępowań z zakresu ochrony środowiska należących do jego właściwości.

W niniejszej sprawie organ nakazał skarżącej dokonanie korekty zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, sposobach gospodarowania nimi i instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów za 2015r. w odniesieniu do odpadu o kodzie 16 07 09* - odpady zawierające inne substancje niebezpieczne. Organ uznał bowiem, że szlamy i osady pochodzące z sedymentacji wody technologicznej w zbiornikach i w odwodnienia liniowych występujących w posadzkach hal zawierają ołów i są odpadem niebezpiecznym. Natomiast skarżąca twierdzi, że szlamy i osady powstałe w procesie technologicznym to pasta ołowiowa o podwyższonym stopniu wilgotności, która w wyniku sedymentacji osiada w zbiorniku wody technologicznej, a po odparowaniu wody posiada tożsame właściwości, co pasta ołowiowa i nie dochodzi do zmiany przeznaczenia, gdyż jest wykorzystywana w procesie recyklingu. Ponadto podniesiono, że w niniejszej sprawie pierwszeństwo mają przepisy u.b.i.a., które wskazują, że proces przetwarzania baterii i akumulatorów jest procesem wieloetapowym.

Należy zatem podnieść, że wprawdzie art. 5 u.b.i.a. stanowi, że w sprawach dotyczących zużytych baterii i zużytych akumulatorów w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy u.o.o., co wskazuje na pierwszeństwo tej regulacji. Jednakże podkreślić należy, że u.b.i.a. nie zawiera definicji odpadu. W związku z tym w tym zakresie zastosowanie mają przepisy u.o.o. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach przez odpad rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest zobowiązany. Katalog odpadów zawiera rozporządzenie z 2014r. i jest w nim sklasyfikowany miedzy innymi odpad o kodzie 16 07 09*.

Podnieść należy, że dla uznania czy wytwórca odpadów zamierza się ich pozbyć, czy też dalej wykorzystać nie wystarczy subiektywne przekonanie wytwórcy, a tym samym złożenie przez niego stosownego oświadczenia, ani też faktyczne dalsze wykorzystanie przez wytwórcę. Konieczne jest w takiej sytuacji indywidualne rozpatrzenie danego przypadku przez uprawniony organ z uwzględnieniem konkretnych okoliczności faktycznych. O kwalifikacji danego przedmiotu jako odpadu rozstrzyga przesłanka pozbycia się, ale nie chodzi o utratę kontroli nad przedmiotem, lecz o zasadniczą zmianę jego wykorzystania, odmienną od głównego przeznaczenia, do którego przestał on się nadawać. Odpadami mogą być więc także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu. Przesłankę "pozbycia się" można stwierdzić na podstawie zachowania posiadacza przedmiotu (substancji). Wyjątkiem od tej zasady jest ustalenie przepisu, który nakłada obowiązek pozbycia się przedmiotu lub substancji.

Należy zatem wskazać, że w ocenie Sądu niezasadne jest powoływanie się przez Spółkę na okoliczność, że przepisy u.b.i.a. oraz przepisy rozporządzenia z 2017r., wydane na podstawie art. 63 ust. 7 u.b.i.a., określają przetwarzanie zużytych baterii i akumulatorów samochodowych, czy też baterii i akumulatorów przemysłowych jako proces składający się z kilku etapów. Taka regulacja nie wyklucza bowiem możliwości powstania odpadów w toku tego procesu, a nie dopiero po jego zakończeniu. Ponadto zaskarżona decyzja dotyczy szlamów i osadów osadzających się w zbiornikach oraz w odwodnieniach liniowych, które - jak wynika z ustaleń zarówno organu, jak i inspektora ochrony środowiska – pochodzą z czyszczenia odbywającego się z rożną częstotliwością, nie rzadziej niż raz w roku. Nie sposób zatem zakwalifikować przedmiotowych substancji jako elementu frakcji pośredniej w procesie przetwarzania akumulatorów i baterii, gdyż nie są to substancje wykorzystywane w toku bieżącego procesu technologicznego. Wskazać także należy, że to na wniosek Spółki dokonywano zmian w pozwoleniu zintegrowanym, wpisując m.in. do tego pozwolenia odpady o kodzie 16 07 09* jako pochodzące z czyszczenia i płukania zbiorników zawierające substancje niebezpieczne w postaci związków ołowiu. Zatem sama skarżąca uznała, że jest to odpad. Wyjaśnić przy tym należy, że kwalifikacja określonej substancji lub przedmiotu do kategorii odpadów nie może być uzależniona od sposobu jej zagospodarowania. Art. 17 u.o.o. określa bowiem różne do sposoby postępowania z odpadami, wśród których wymienia się przygotowanie ich do ponownego użycia, czy też inne procesy odzysku. Zatem nawet okoliczność, że Spółka odpad ten wykorzystuje w procesie recyklingu nie ma wpływu na jego kwalifikację.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 50 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie wyjaśnić należy, że to organ administracji, a nie Spółka, prowadzi postępowanie administracyjne. W związku z tym to organ administracji decyduje jakie informacje i dokumenty są niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, do czego organ jest zobowiązany z mocy art. 7 k.p.a. W związku z tym organ nie tylko może wzywać stronę do złożenia wyjaśnień (art. 50 § 1 k.p.a.), ale także przeprowadzić dowód z dokumentów, zeznań świadków, opinii biegłych czy oględzin (art. 75 § 1 k.p.a.) i w związku z tym ma stosowne uprawnienia, uregulowane w przepisach art. 75 - 88 k.p.a, łącznie z możliwością ukarania w określonych przypadkach grzywną (art. 88 § 1 k.p.a.). W związku z tym strona postępowania nie tylko ma prawo brać udział w toczącym się postepowaniu, ale także obowiązek składania wyjaśnień, czy też przedkładania określonych dokumentów. Natomiast art. 50 § 2 k.p.a. stanowi jedynie, że organ obowiązany jest dołożyć starań, aby zadośćuczynienie wezwaniu nie było uciążliwe. W ocenie Sądu wezwanie skarżącej do nadesłania wyjaśnień i dokumentów związanych z działalnością Spółki, objętą pozwoleniem zintegrowanym, w żaden sposób nie można uznać za uciążliwe. Ponadto – jak wskazało Kolegium – odmowa nadesłania żądanych dokumentów nie miała wpływu na pojęte rozstrzygnięcie, w związku z tym zarzut skarżącej w tym zakresie jest bezpodstawny.

Zatem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa i dlatego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.