Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 863/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 20 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2019 roku sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta W. decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.; dalej: "Pr. bud."), po rozpatrzeniu wniosku [...] o wznowienie postępowania administracyjnego, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], znak [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielejącą Miastu i Gminie [...] pozwolenie na budowę pomnika upamiętniającego 100 rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości i zwycięstwo Powstania Wielkopolskiego, na działce nr [...], obręb ewid. G..

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, że na wniosek z dnia [...] r. [...] postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] r., nr [...] (znak [...]). Następnie w dniu [...] r. wezwano wnioskodawcę do wykazania interesu prawnego, na którym opieraja swą legitymację procesową będącą podstawą wniesienia żądania wznowienia postępowania. W odpowiedzi wnioskodawca wyjaśnił, że jest właścicielem nieruchomości oznaczonej w ewidencji jako działka nr [...], zabudowanej budynkiem wolnostojącym, w którym stowarzyszenie organizuje szereg spotkań dla mieszkańców miasta i gminy [...], a także imprezy o charakterze ogólnopolskim. Jedyny stały, niezakłócony dostęp do tej nieruchomości stanowi droga publiczna oznaczona w ewidencji jako działka nr [...] oraz działka nr [...], które to krzyżują się z drogą powiatową oznaczoną jako działka nr [...]. Z kolei na działce nr [...] usytuowany jest amfiteatr, na którym odbywa się dla mieszkańców miasta i gminy [...] wiele imprez o charakterze masowym. Mający powstać na drodze publicznej (działka nr [...]) obiekt budowlany będzie więc negatywnie oddziaływał na sąsiadujące nieruchomości (działki [...] i [...]), ponieważ ograniczy do nich swobodny dostęp.

Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdzono, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę za strony zostali uznani inwestor i właściciele oraz zarządcy nieruchomości przylegających bezpośrednio do działki, na której projektowana jest inwestycja (dz. nr [...], [...] i [...]). Projekt budowlany przewiduje wykonanie pomnika o pow. zabudowy 3,78 m2 i wysokości 2,18 m. Front pomnika z tablicą pamiątkową zwrócony ma być w stronę ulicy [...], a za pomnikiem po stronie południowej planuje się wykonanie 3 masztów flagowych. Pozostała powierzchnia działki ma być zajęta pod chodnik (pow. 114,09 m2) oraz trawnik (pow. 82,98 m2). Projektowany pomnik ma być zlokalizowany na terenie aktualnie użytkowanym jako teren zielony, natomiast projektowany chodnik zlokalizowany ma być w miejscu aktualnego chodnika wzdłuż zachodniej granicy działki. Teren działki nr ewid.[...] znajduje się na obszarze oznaczonym w planie miejscowym jako U2 - teren usługowy (strzelnica), a na obszarze działki nr [...] sąsiadującej od strony wschodniej z terenem inwestycji znajduje się teren oznaczony na rysunku planu jako KDW - tereny dróg wewnętrznych. Teren KDW stanowi obszar komunikacyjny pomiędzy drogą powiatową - ul. [...] a m. in. terenem należącym do [...] obejmującym dz. nr ewid. [...] wraz z położonym na niej budynkiem.

Następnie wskazano, że projektowany pomnik znajduje się w odległości ok. 27,0 m od granicy działki nr [...] i w odległości ok. 35,0 m od budynku [...], przy czym przepisy z zakresu ochrony środowiska, przepisy przeciwpożarowe, przepisy dotyczące dróg publicznych, ochrony zabytków i przepisy wykonawcze do ustawy Prawo budowlane nie zawierają szczegółowych uregulowań dotyczących ograniczeń odległościowych przy sytuowaniu innych obiektów budowlanych w sąsiedztwie projektowanego obiektu – pomnika. Ponadto, w sprawie został spełniony wynikający z §13 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie warunek dotyczący odległości budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów umożliwiający naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, albowiem odległość projektowanych obiektu od budynku zlokalizowanego na dz. nr [...] jest większa niż wysokość przesłaniania. Projektowany obiekt nie powoduje również żadnych szkodliwych emisji na teren działek sąsiednich.

Odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy wskazano, że Gmina G. zapewniła [...] bezpośredni dostęp do drogi publicznej dla nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] od ulicy [...] (działka ewid. nr [...]) poprzez działkę [...] i [...], a także od ulicy [...] (działka nr [...]) poprzez część działki nr [...]. Dla części działki nr [...] o powierzchni 550 m2 w dniu [...] r. została podpisana umowa dzierżawy na czas nieokreślony na użytkowanie zgodnie z jej przeznaczeniem tj. na drogę publiczną. Na dzień opracowania pisma trwają również prace formalno-prawne związane z pracami geodezyjno-kartogrficznymi w celu podziału działki nr [...] oraz wykupu przez Miasto i Gminę [...] części działki, która stanowi drogę publiczną zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miasta i Gminy [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic [...] i ks. E. M. w G.. Poprzez część działki nr [...], zgodnie z umową dzierżawy, odbywa się ruch pieszy jak i samochodowy, z którego korzystają mieszkańcy oraz [...] w celu dojazdu do swego budynku usytuowanego na działce [...], jak i obiektu strzelnicy usytuowanego na działce [...]. Z kolei dojazd do działki nr [...] poprzez działkę nr [...] nie był oraz nie jest możliwy ponieważ: 1) pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...] usytuowana jest działka nr [...], która stanowi klasę gruntu lVa; 2) teren działki stanowi zabytkowy park z drzewostanem, który uniemożliwia przejazd; 3) zgodnie z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta i Gminy [...] z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. z dnia [...] r. teren działki nr [...] stanowi teren usługowy z zabytkowym parkiem i pełni strefę pełnej ochrony konserwatorskiej, a zmiana zagospodarowania terenu wymaga zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Końcowo podkreślono, że pomimo zapoznania się z projektem budowlanym oraz zgromadzonymi materiałami dowodowymi wnioskodawca błędnie wskazuje planowaną lokalizację pomnika (zdjęcie z oznaczeniem lokalizacji stanowiące załącznik do pisma z dnia [...] r.). Tymczasem przewidziana projektem lokalizacja pomnika znajduje się zgodnie z projektem zagospodarowania terenu na obszarze aktualnie zajętym przez teren biologicznie czynny (zieleń - część północno-wschodnia działki), natomiast pokazany w projekcie chodnik znajduje się wzdłuż zachodniej granicy działki nr [...] w miejscu istniejącego chodnika.

Biorąc pod uwagę powyższe, organ I instancji stwierdził, że wnioskodawca nie posiada przymiotu strony postępowania, albowiem teren działki nr ewid. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu.

W odwołaniu z dnia [...] r. do Wojewody [...] wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu stowarzyszenie wskazało, że w pismach z dnia [...] r. i [...] r. przedstawiło argumenty do uznania jego legitymacji do bycia stroną. Stan faktyczny działek nr [...] i nr [...] został przedstawiony w sprawie w sposób wadliwy, a organ I instancji oparł się w tym zakresie jedynie na informacji uzyskanej od inwestora, bez sprawdzania stanu faktycznego tych działek w terenie. Podkreślono, że strona powoływała się nie tylko na art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ale również na art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, iż przez oddziaływanie to naruszone zostaną konkretne normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno - budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Od tak wyznaczonego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. stan, w którym podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami powszechnie obowiązującymi, mogącymi stanowić podstawę żądania określonych czynności organu administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie [...] twierdzi, że przejazd przez działkę [...] jest gwarantem dostępu do nieruchomości będących własnością stowarzyszenia, jednakże zdaniem organu odwoławczego stanowisko to jest błędne. Zgodnie bowiem z aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia [...] r. Gmina G. przekazała umową darowizny na rzeczy [...] działki nr [...] (zabudowana jednokondygnacyjnym budynkiem sali kinowo-widowiskowej), [...], [...] i [...], co miało zapewnić [...] bezpośredni dostęp do drogi publicznej od strony ul. [...]. Jednakże Miasto i Gmina [...] zapewnia [...] dostęp do drogi publicznej również od ulicy [...] poprzez część działki nr [...], dla której w dniu [...] r. została podpisana umowa dzierżawy na czas nieokreślony na użytkowanie zgodnie z jej przeznaczeniem tj. droga publiczna. Jednocześnie Gmina zapewniła, że trwają prace formalnoprawne w celu podziału działki [...] oraz wykupu przez Miasta i Gminę [...] części działki, która stanowi drogę publiczną. Z powyższego wynika, że dostęp do drogi publicznej dla dz. nr [...] został przez Miasto i Gminę [...] zapewniony, a przedmiotowa inwestycja nie zakłóci możliwości korzystania z terenów należących do [...].

W skardze z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 10 i art. 28 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie wskazać należy, że z akt sprawy wynika, iż postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji zostało zainicjowane wnioskiem [...] o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...]. Uzasadniając złożony wniosek stowarzyszenie powołało się na przesłankę wznowienia wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. na okoliczność pozbawienia go, bez jego winy, jako strony, możliwości udziału w tym postępowaniu (t. III, k. 1 akt adm. organu I instancji).

Sąd w pierwszej kolejności wskazuje, że skoro [...] zachowało formalne wymogi podania o wznowienie postępowania, trafnym było wydanie w dniu [...] r. przez Starostę [...] postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] r., nr [...], i następnie przejście do rzeczywistej oceny przyczyn wznowienia w ramach już wznowionego postępowania.

W rozpoznawanej sprawie Starosta W. odmawiając – po wznowieniu postępowania – uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] r. wyjaśnił, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę za strony postępowania zostali uznani inwestor oraz właściciele i zarządcy nieruchomości przylegających bezpośrednio do działki, na której projektowana jest inwestycja (dz. nr [...], [...] i [...]). [...] nie posiada przymiotu strony postępowania, albowiem obszar oddziaływania projektowanej inwestycji zamyka się w obrębie działki, na której została zaprojektowana, a należące do skarżącego działki nr [...] i [...] nie znajdują się w strefie oddziaływania planowanego obiektu.

Wobec tego kwestią sporną w sprawie jest ustalenie, czy organy administracji prawidłowo przyjęły, że [...] nie miało przymiotu strony w zakończonym decyzją ostateczną postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pomnika upamiętniającego 100 rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości i zwycięstwo Powstania Wielkopolskiego, na działce nr [...] w G., stanowiącej własność Miasta i Gminy [...].

Rozpoczynając rozważania prawne w tym zakresie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 28 ust. 2 Pr. bud., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Ze wskazanego przepisu wynika, że w odniesieniu do innych niż inwestor stron postępowania kluczowe jest ustalenie, czy określony podmiot ma tytuł prawny do nieruchomości (w postaci prawa własności, użytkowania wieczystego czy też trwałego zarządu), przy czym wymaga się, aby ta nieruchomość znajdowała się w "obszarze oddziaływania obiektu". To ostatnie pojęcie jest rekonstruowane przy każdej inwestycji budowlanej, gdyż każdorazowo, na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia, materializują się odpowiednie normy wynikające z przepisów odrębnych, na których opierając się, można ustalić pewną strefę wokół realizowanego obiektu budowlanego.

Zgodnie z definicją ustawową zamieszczoną w art. 3 pkt 20 Pr. bud., przez "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu, w tym jego zabudowy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się przy tym, że wyznaczenie obszaru oddziaływania powinno nastąpić przy uwzględnieniu funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych, a także sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając przy tym treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pr. bud. nie należą przy tym jedynie przepisy techniczno-budowlane, ale wszelkie regulacje prawa powszechnie obowiązującego, które wyznaczają jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 2 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 467/18, wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2117/16 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy rozstrzygające w niniejszej sprawie doszły do słusznego przekonania, że oddziaływanie planowanego obiektu zamyka się w obrębie działki, na której obiekt ten został zaprojektowany.

W kontekście powyższego wskazać należy, że Starosta W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Miastu i Gminie [...] pozwolenia na budowę pomnika upamiętniającego 100 rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości i zwycięskiego Powstania Wielkopolskiego na działce nr [...] w G. (t. II, k. 34 akt adm. organu I instancji). Z projektu budowlanego wynika, że powierzchnia zabudowy pomnika ma wynosić 3,78 m2 (długość podstawy 210 cm, szerokość podstawy 180 cm), a wysokość 2,18 od poziomu parteru. Front pomnika z tablicą pamiątkową zwrócony ma być w stronę ulicy [...], a za pomnikiem po stronie południowej planuje się wykonanie 3 masztów flagowych. Pozostała powierzchnia działki ma być zajęta pod chodnik (pow. 114,09 m2) oraz trawnik (pow. 82,98 m2) (t. I, k. 12, 17 i 19 akt adm. organu I instancji).

Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu (t. I, k. 12 akt adm. organu I instancji), projektowany pomnik znajduje się w odległości ok. 27,0 m od granicy działki nr [...] i w odległości ok. 35,0 m od budynku [...], przy czym jak słusznie zauważył organ I instancji, przepisy z zakresu ochrony środowiska, przepisy przeciwpożarowe, przepisy dotyczące dróg publicznych, ochrony zabytków i przepisy wykonawcze do ustawy Prawo budowlane nie zawierają szczegółowych uregulowań dotyczących ograniczeń odległościowych przy sytuowaniu innych obiektów budowlanych w sąsiedztwie projektowanego obiektu (pomnika).

Ponadto, w sprawie został spełniony wynikający z §13 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie warunek dotyczący odległości budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów umożliwiający naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, albowiem odległość projektowanych obiektu o wysokości 2,18 m od budynku zlokalizowanego na dz. [...] (ok. 35 m) jest większa niż wysokość przesłaniania.

Projektowany obiekt nie będzie również źródłem żadnych emisji na teren działek sąsiednich.

Odnosząc się natomiast do argumentacji skarżącego stowarzyszenia, iż mający powstać na działce nr [...] obiekt budowlany ograniczy swobodny dostęp do działek [...] i [...] wskazać należy, iż powyższemu twierdzeniu w całości przeczy zebrany w sprawie materiał dowodowy.

Abstrahując od możliwości dostępu do działek nr [...] i [...] od strony ul. [...] przez działki [...], [...] i [...] (zob. umowa darowizny t. III, k. 51 – 53 akt adm. organu I instancji) – który to dostęp zdaniem skarżącego stowarzyszenia nie jest możliwy z uwagi na ochronę konserwatorską, na co jednak nie przedstawiono żadnych dowodów – dojazd do wskazanych posesji może odbywać się od ulicy [...] poprzez część działki nr [...], dla której w dniu [...] r. została podpisana przez właściciela działki oraz Miasto i Gminę [...] umowa dzierżawy na czas nieokreślony na jej użytkowanie jako powszechnie dostępnej drogi (t. III, k. 49 akt adm. organu I instancji). Z powyższego wynika, że dostęp do drogi publicznej dla działek nr [...] i [...] został przez Miasto i Gminę [...] zapewniony, a przedmiotowa inwestycja nie zakłóci możliwości korzystania z terenów należących do [...].

Co przy tym istotne, porównanie projektu zagospodarowania działki ze znajdującą się w aktach sprawy dokumentacją fotograficzną prowadzi do wniosku, że projektowany pomnik ma być zlokalizowany na terenie aktualnie użytkowanym jako teren zielony, natomiast projektowany chodnik zlokalizowany ma być w miejscu aktualnie istniejącego chodnika wzdłuż zachodniej granicy działki. Nie jest więc tak, że ograniczony zostanie dostęp pieszych do terenów [...] od strony ul. [...], albowiem chodnik na działce nr [...] pozostanie na niej w niezmienionym kształcie (zob. projekt zagospodarowania terenu, oznaczenie na mapie "ch.kp." – chodnik, kostka prefabrykowana, t. I, k. 12 akt adm. organu I instancji, t. II, k. 20 akt adm. organu I instancji, t. III, k. 5 i 48 akt adm. organu I instancji). Powyższe koreluje z treścią pozwolenia z dnia [...] r., nr [...] na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków historycznego układu urbanistycznego, układu ruralistycznego albo historycznego zespołu budowlanego wydanego przez W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, z którego wynika, że Burmistrz przedstawił poprawioną wersję projektu z pozostawieniem bez zmian chodnika prowadzącego od ulicy [...] do budynku [...] wraz z ustawieniem latarni (zob. t. II, k. 21 – 22 akt adm. organu I instancji).

Skoro więc bez jakichkolwiek zmian pozostanie zarówno obecne dojście do posesji [...] (przez istniejący obecnie chodnik na działce [...]), jak i dojazd (od strony ul. [...] przez część działki nr [...]), bezzasadne są zarzuty, iż planowana inwestycja ograniczy swobodny dostęp do działek [...] i [...]. Jednocześnie Sąd zauważa, że z treści pism strony skarżącej z dnia [...] r. i [...] r. można by wysnuć wniosek, iż obecnie istniejący chodnik na działkach [...] i [...], choć zgodnie z definicją art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068) oraz art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1990) jest częścią drogi przeznaczoną do ruchu pieszych, użytkowany jest jako droga dojazdowa do amfiteatru na działce [...] (t. III, k. 39 – 40 i k. 75 akt adm. organu I instancji). Niemniej jednak fakt ewentualnego niezgodnego z prawem poruszania się po chodniku (wzdłuż chodnika) pojazdami mechanicznymi nie mógłby mieć wpływu na uznanie skarżącego za stronę postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...]. Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta i Gminy [...] z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. z dnia [...] r. wynika przy tym, że teren działki nr [...] z zabytkowym parkiem objęty jest pełną ochroną konserwatorską i zmiana zagospodarowania tego terenu wymagałaby zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (t. III, k. 8 i 14 akt adm. organu I instancji).

Odnosząc się z kolei do zarzutu odwołania, że organ pominął w sprawie powoływaną przez stronę skarżącą w piśmie z dnia [...] r. (t. III, k. 75 akt adm. organu I instancji) przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., tj. że dowody, na podstawie których ustalono istotne okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe wskazać należy, że z treści pisma wynika, iż intencją skarżącego było w istocie podważenie poczynionych w sprawie przez organ I instancji ustaleń faktycznych w zakresie obecnego zagospodarowania działki nr [...] i [...]. Niemniej jednak zauważyć należy, że obecny stan zagospodarowania tych działek wynika nie tylko z dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez organ I instancji, ale również ze zdjęć dołączonych do odwołania przez stronę skarżącą (t. III, k. 73 akt adm. organu I instancji), jak i materiałów ogólnodostępnych (Google Map’s Street View).

Za niezasadny należało również uznać zarzut naruszenia w sprawie art. 10 K.p.a., albowiem organ I instancji zawiadomił skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (t. III, k. 62 akt adm. organu I instancji). Strona skorzystała z tego uprawnienia, a następnie w piśmie z dnia [...] r. odniosła się do zebranego w sprawie materiału dowodowego (t. III, k. 74 – 75 akt adm. organu I instancji). Z kolei organ odwoławczy, choć wadliwie odstąpił od zasady wyrażonej w art. 10 § 1 K.p.a. powołując się na zasadę ekonomiki postępowania, to jednak oparł swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, co do którego strona zajęła stanowisko przed tym organem.

Końcowo Sąd wyjaśnia, że podnoszona w skardze kwestia przekazania w 1978 r. przez Wojewodę majątku [...] Miastu i Gminie [...] jest kwestią nie pozostającą w związku z kontrolowanym przez Sąd postępowaniem administracyjnym.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) oddalił skargę.