Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 44/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-02-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości A. sp. z o.o. w C. w podatku akcyzowym za miesiące od grudnia 2003r., do lipca 2004r. postanawia : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pełnomocnik L. H. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości A. sp. z o.o. w C. w podatku akcyzowym za miesiące od grudnia 2003r., do lipca 2004r., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wskazał, iż wniosek znajduje uzasadnienie w art. 61 § 2 pkt 1 lub § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kwota zaległości obciążająca skarżącego jest znaczna, a on nie posiada środków na jej spłatę oraz rzeczy ruchomych, które mógłby zbyć. Ponadto wszczęcie egzekucji spowoduje nieodwracalne skutki i wywoła niemożliwą do naprawienia szkodę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Zakamycze 2005, wyd. I, str. 168). Przesłanki określone w cytowanym wyżej przepisie wymagają konkretyzacji, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w samym wniosku. Wykazanie okoliczności przemawiających za wydaniem rozstrzygnięcia o wstrzymaniu wykonania decyzji lub czynności spoczywa na wnioskodawcy, przy czym twierdzenia te nie mogą być gołosłowne, lecz powinny być poparte stosownymi dokumentami, z których wynikałby stan majątkowy danego podmiotu.

W niniejszej sprawie argumentacja pełnomocnika skarżącego odnosząca się jedynie do znacznej wysokości nałożonego zobowiązania oraz twierdzenia o braku środków finansowych i rzeczy ruchomych, bez poparcia tego stanu odpowiednią dokumentacją, czy wreszcie uznanie że egzekucja spowoduje nieodwracalne skutki i wywoła niemożliwą do naprawienia szkodę, bez uprawdopodobnienia wskazanych okoliczności nie może stanowić podstawy do przychylenia się do przedmiotowego wniosku.

W ocenie sądu pełnomocnik wnioskodawcy nie wykazał zachodzącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wskazał jedynie, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji znajduje uzasadnienie w art. 61 § 2 pkt 1 lub 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem omówiona argumentacja nie wypełnia dyspozycji omawianego przepisu.

W tych okolicznościach, wobec braku wymienionych przesłanek wniosek nie mógł być uwzględniony.

Mając na uwadze powyższe , sąd orzekł jak na wstępie.