Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1249/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59, 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy, oddala skargę


UZASADNIENIE

Na wniosek L. Z., Burmistrz Gminy R. decyzją z dnia [...] lutego 2012r. Nr [...] na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., Nr 80, poz.717 z późn.zm.) i na podstawie art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz.1071 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003r.,Nr 164, poz.1588) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku usługowego – zakładu fryzjerskiego na części działek nr [...] i [...] obręb R. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 30.01.2007r. wpłynął do organu wniosek inwestora. Wnioskiem zostały objęte części dwóch działek nr [...] i [...], nie zaś całe działki w granicach ewidencyjnych. Dokonując analizy, o której mowa w art.53 ust.3 u.p.z.p. organ stwierdził, iż teren ten nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak również nie przystąpiono do jego sporządzenia. Spełnione zostały przesłanki z art.61 ust.1 u.p.z.p. W decyzji nadto ustalono, że obowiązującą linią zabudowy będzie linia na przedłużeniu elewacji frontowej budynku podlegającego rozbudowie. Wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem, "rozumianego jako zachodnia granica terenu objętego wnioskiem – do 100% terenu objętego wnioskiem". Organ ustalił także łączną szerokość elewacji frontowej jako "do całej szerokości terenu objętego wnioskiem, rozumianego jako zachodnia granica terenu objętego wnioskiem". Pozostałe parametry zostały ustalone w odniesieniu do budynku podlegającego rozbudowie – istniejącego zakładu fryzjerskiego (rozbudowa ma polegać na dobudowie do niego pomieszczenia będącego poczekalnią).

Od decyzji tej odwołanie złożyła T. S., zarzucając jej naruszenia art.7, 8 , 11 i 107 § 3 kpa poprzez brak rzetelnego rozważenia i wyjaśnienia na jakich podstawach organ ustalił, iż planowana przez wnioskodawczynię rozbudowa nie powinna stanowić uciążliwości dla działek sąsiednich, w tym powodować znaczącego przesłonienia budynku usługowego realizowanego na działce nr [...] będącej własnością odwołującej, a graniczącej bezpośrednio z działką nr [...], na której ma być planowana rozbudowa. Ponadto organ nie podał okoliczności, na których oparł się ustalając brak uciążliwości dla działek sąsiednich.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] października 2012r. Nr SKO-[...] uchyliło zaskarżoną decyzję w zakresie ustalenia parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w ten sposób, że wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki określiło do 0,05426% powierzchni działki nr [...]; szerokość elewacji w części rozbudowanej 3m, szerokość elewacji całego budynku po rozbudowie – ok.7m. Nadto organ orzekł (uchylając poprzednie rozstrzygnięcia), iż zabudowa i zagospodarowanie terenu nie może pozbawić nieruchomości sąsiednich dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności oraz dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W projekcie technicznym należy zastosować takie rozwiązania, aby nie wnosić dodatkowych uciążliwości w zakresie zanieczyszczenia powietrza, hałasu , wibracji, zakłóceń elektrycznych i promieniowania; realizacja inwestycji nie może zanieczyszczać powietrza, wody i gleby. Dopuszczono lokalizację rozbudowy w granicy z działką nr [...]. Nadto organ uchylił załącznik graficzny nr 1 do zaskarżonej decyzji i orzekł o załączeniu nowego załącznika graficznego. Kolegium wskazało, iż dla przedmiotowego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stąd zastosowane znajduje art. 59 ustawy planistycznej. Organ wskazał warunki konieczne do wydania decyzji o warunkach zabudowy – art. 61 ustawy planistycznej oraz odwołał się do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 61 ust. 6 ustawy planistycznej, przytaczając jego treść (§3 -9). Nadto Kolegium podkreśliło, że analiza urbanistyczna obejmuje prawidłowo wyznaczony obszar analizowany, który został wyznaczony wokół terenu objętego wnioskiem. Analiza zawiera szczegółowy opis zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym, jej funkcji oraz parametrów. Oczywistym jest, że wnioskowana rozbudowa będzie sytuowana w granicy działki nr [...], ponieważ rozbudowa musi przylegać do budynku rozbudowywanego dla powiązania funkcjonalno-użytkowego. Planowana inwestycja będzie usytuowana w odległości ok.4m od granicy z działką nr [...] – należącą do odwołującej oraz ok.3m od granicy z działką nr [...]. W ocenie Kolegium zarzuty dotyczące dostępu światła, hałasu i uciążliwości, jakie będą się wiązały z realizacją planowanej inwestycji są niezasadne. W przypadku jeżeli planowany rodzaj inwestycji odpowiada dotychczasowej funkcji istniejącej zabudowy - a tak jest w niniejszej sprawie - dochodzenie konkretnej ochrony przed przesłanianiem, hałasem powinno nastąpić na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę

Skargę na powyższą decyzję wniosła T. S. , wnosząc o uchylenie decyzji II instancji. Decyzji Kolegium zarzuciła rażące naruszenie przepisów : art. 7, 8, 11 kpa poprzez brak rozważenia i wyjaśnienia na jakich podstawach przyjęto, że planowana inwestycja nie będzie stanowiła uciążliwości dla działek sąsiednich; art.64 ust.1 i art.54 pkt 2 lit.c u.p.z.p, poprzez nie uwzględnienie interesu skarżącej w postaci prawa odpowiedniego dostępu światła słonecznego do jej nieruchomości; naruszenie § 2 ust.7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez nieuwzględnienie warunków ochrony interesów osób trzecich; oraz błąd w ustaleniu wielkości powierzchni zabudowy (pkt 4 skargi). W uzasadnieniu skargi podniosła te same argumenty co w odwołaniu od decyzji organu I instancji, obszerniej je argumentując. Wskazała, że decyzja organu I instancji zawiera wiele elementów niesprecyzowanych i niejasnych co do ustaleń dotyczących warunków w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Podniosła, że organ w ogóle nie rozpoznał kwestii interesu osób trzecich w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 02/153/1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm., dalej - ppsa)). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 ppsa).

Przedmiotowa skarga została złożona przez podmiot mający legitymację do jej wywiedzenia i spełnia wymogi formalne. W związku z czym Sąd mógł przystąpić do zbadania legalności zaskarżonej decyzji

Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, iż dla obszaru objętego wnioskiem nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Stąd zastosowane znajduje art. 59 ustawy planistycznej. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy (art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późniejszymi zmianami, zwaną dalej: "ustawą"). Stosownie zaś do treści art. 61 ust. 1 cytowanej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w wypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

co najmniej jedna działka, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,

teren ma dostęp do drogi publicznej,

istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1,

decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Decyzja o warunkach zabudowy jest zatem typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd jeśli stwierdzi niezgodność, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi - ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Inaczej mówiąc zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującymi jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do wydania decyzji pozytywnej. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 179/11, LEX nr 795683).

Decyzja o warunkach zabudowy nie jest więc decyzją uznaniową, jeżeli bowiem zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i jest zgodne z przepisami odrębnymi, to nie można odmówić wnioskodawcy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Istotne jest, iż każda inwestycja wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę wydanego na podstawie prawa budowlanego i w zgodzie z przepisami techniczno-budowlanymi musi być poprzedzona wydaniem decyzji na podstawie u.p.z.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 425/11, LEX nr 992820)

W tej mierze Sąd stwierdza, że organ prawidłowo wyznaczył analizowany obszar. Sąd nie dopatrzył się również żadnych uchybień w przeprowadzonej analizie. Należy podkreślić, że wyznaczenie "obszaru analizowanego" jest wskazaniem, które spośród działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalania "wymagań dotyczących nowej zabudowy", o jakich mowa w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p.; wszystkie działki znajdujące się na obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 179/11, LEX nr 795683).

Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że zawarta w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego, nie wymaga przy projektowaniu nowych inwestycji prostego powielania celu i charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim. Warunek w zakresie kontynuacji funkcji należy rozumieć w taki sposób, że tylko wówczas nie jest spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się z nią w praktyce pogodzić. Warunek sprzeczności dwóch funkcji musi być oceniany obiektywnie, niezależnie od ocen inwestora lub kontestującego jego plany właściciela terenu sąsiedniego. Nowo wprowadzana na dany teren funkcja musi być tego rodzaju, że można przyjąć, że będzie mogła ona obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją, a także że w przyszłości ta nowowprowadzana funkcja nie ograniczy obecnej. Kontynuacja funkcji to również uzupełnienie funkcji dotychczasowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt II SA/Go 499/11, LEX nr 965324).

Ustanowiona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym, a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju, oczywiście uwzględniając wymogi ładu przestrzennego." (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 952/10, LEX nr 992669). Kontynuacja funkcji zabudowy nie oznacza nakazu czy konieczności mechanicznego kopiowania istniejącej zabudowy. Wystarczającym jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje z już istniejącą i można ją pogodzić z zastanym stanem rzeczy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 1371/10, LEX nr 994162).

W oparciu o delegację zawartą w art. 61 ust. 6 ustawy, Minister Infrastruktury wydał w dniu 26 sierpnia 2003 r. rozporządzenie w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, zwane dalej "rozporządzeniem"). W myśl postanowień tego rozporządzenia, właściwy organ w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy "obszar analizowany" i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków z art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1). Granice tego obszaru wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt. 1 ustawy, to jest kopii mapy zasadniczej, a w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, przyjętych do zasobu geodezyjno - kartograficznego, obejmującego teren, którego wnioski dotyczą w skali 1:500, 1:1000. Granice tego obszaru wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejszej niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi być więc poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia.

Analizując funkcję oraz cechy zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z rozporządzeniem bierze się pod uwagę obowiązującą linię zabudowy na działkach sąsiednich (§ 4), wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki występujący w obszarze analizowanym (§ 5), szerokość elewacji frontowych, istniejącej zabudowy na działkach na obszarze analizowanym (§ 6), wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych, istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7), a także występującą w analizowanym obszarze geometrię dachu (§ 8).

Stosownie natomiast do przepisu § 9 ust. 1-4 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt. 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy.

W świetle przytoczonych regulacji prawnych podnieść należy, że załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, określone w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, stanowią integralną część tej decyzji. Oznacza to, że stosownie do art. 107 § 1 k.p.a., załączniki te, obok dokładnego oznaczenia decyzji, której dotyczą, muszą być opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania tej decyzji. Obowiązek ten dotyczy zarówno części tekstowej i graficznej decyzji, jak również załączników w postaci wyników analizy, zawierających także część tekstową i graficzną (tak wyrok NSA z 19.01.2007 r., II OSK 200/06, LEX nr 327707).

Oceniając postępowanie przeprowadzone przed organami obu instancji w sprawie niniejszej, Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie organy orzekały już trzykrotnie, SKO dwukrotnie uchylało decyzję organu I instancji. Ostatecznie organ utrzymał decyzję Burmistrza w mocy, uchylając w części i orzekając co do meritum w zakresie, określenia parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy (w związku z niejednoznacznym określeniem parametrów i ich zawyżeniu przez organ I instancji. Konsekwencją tego uchylony został również załącznik nr 1 do decyzji). Nadto organy w sposób szczegółowy dokonały analizy działki objętej wnioskiem oraz obszaru wyznaczonego zgodnie z przepisami rozporządzenia. Z uwagi na sposób zagospodarowania terenu sąsiadującego z terenem objętym wnioskiem ustalono, iż planowana zabudowa spełnia warunki wynikające z zasady dobrego sąsiedztwa i mieści się w granicach istniejącego sposobu zagospodarowania terenu i sposobu użytkowania istniejących obiektów. W decyzji znalazły się wszystkie niezbędne postanowienia wynikające z przepisów § 4 – 8 rozporządzenia. I tak, organ określił linię zabudowy dla nowej inwestycji zgodnie z treścią § 4 ust.1 rozporządzenia, który stanowi, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Rzeczoną linię zabudowy organ określił jako kontynuację linii zabudowy wyznaczoną przez budynek usługowy podlegający rozbudowie ( dobudowana ma zostać poczekalnia zakładu fryzjerskiego). W dalszej kolejności, organ stosownie do regulacji § 5 ust.2 rozporządzenia określił wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy. Przepis ten określa, iż dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 5 ust.2 rozporządzenia). Organ korzystając z cytowanej regulacji § 5 ust.2 rozporządzenia określił ten parametr zabudowy w sposób odmienny niż wielkość średnia dla obszaru analizowanego. Tym niemniej nie można czynić organowi zarzutu naruszenia prawa, skoro przepis rozporządzenia dopuszcza odstępstwo pod pewnymi warunkami. W sprawie niniejszej organ wskazał, iż wskaźnik nie może odnosić się do średniego na danym obszarze i musi zostać zminimalizowany, albowiem funkcja usługowa jest jedynie funkcją uzupełniającą dla tego terenu. Inwestor przystępując do kolejnego etapu inwestycyjnego, czyli występując do organu architektoniczno-budowlanego z wnioskiem o uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zobligowany będzie złożyć projekt budowlany uwzględniający m.in. zapisy odnoszące się do odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną ( § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), które mogą kształtować planowaną zabudowę w sposób bardziej rygorystyczny niż kontestowana w niniejszym postępowaniu decyzja o warunkach zabudowy. Również zarzut nr 4 skargi, czyli błędne ustalenie wielkości powierzchni zabudowy na 0,05% nie zasługuje na uwzględnienie albowiem organ II instancji postanowieniem z dnia 12 lutego 2013r. sprostował oczywistą omyłkę rachunkową, prawidłowo określając ten wskaźnik na 0,05426%.

Z kolei zarzut dotyczący ograniczenia nasłonecznienia będzie przedmiotem zainteresowania organów administracji architektoniczno-budowlanej w trakcie postępowania zmierzającego przez inwestora do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie Sądu organy zasadnie stwierdziły, że planowana inwestycja kontynuuje funkcje, parametry, cechy oraz wskaźniki zabudowy i zagospodarowania terenu. Teren planowanej inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, działka posiada zabezpieczone uzbrojenie wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Dla wykazania prawidłowości poszczególnych wskaźników przyjętych w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, powołano zarówno właściwe przepisy ustawy, jak i rozporządzenia.

Wyniki analizy w formie zarówno tekstowej, jak i graficznej załączono do decyzji organu I instancji o warunkach zabudowy. Analiza ta przeprowadzona została w sposób zgodny z wymogami przewidzianymi w treści § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja spełnia przy tym wymogi wynikające z art. 54 ustawy planistycznej oraz art. 107 k.p.a. Organy zasadnie ustaliły parametry wynikające z rozporządzenia dla planowanej inwestycji, stwierdzając, iż planowana rozbudowa stanowi obiekt budowlany o niewielkich gabarytach 3x2 m. Realizacja tak niewielkiej rozbudowy nie powinna stanowić uciążliwości dla działek sąsiednich. Organy ustaliły linię zabudowy oraz określiły wskaźnik intensywności zabudowy dla działek położonych w obszarze analizowanym. Jednocześnie organ ustalił, że inwestycja kontynuuje funkcję usługową. Organy ustaliły także wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość obiektu oraz geometrię dachu.

Należy podkreślić, iż każda inwestycja, wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę wydanego na podstawie ustawy Prawo budowlane i w zgodzie z przepisami techniczno-budowlanymi musi być poprzedzona wydaniem decyzji na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym należy oddzielić te dwa etapy, tym bardziej, iż każdy z nich regulowany jest innymi przepisami, których nie wolno dowolnie czy naprzemiennie stosować. Decyzja o warunkach zabudowy zakreśla jedynie pewne ramy postępowania, ustala wymagania jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja, wskazuje dopuszczalny sposób zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi żadnych praw do terenu, nie narusza praw właścicieli i uprawnień osób trzecich, jej podjęcie nie wymaga zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości, a jej wydanie nie przesądza o zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. Wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji o warunkach zabudowy nie decyduje jeszcze, iż inwestycja powstanie, gdyż dopiero po zatwierdzeniu projektu budowlanego i uzyskaniu pozwolenia na budowę, inwestor może przejść do realizacji zamierzenia, do tego czasu nie może podejmować żadnych czynności związanych z samą budową.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt. 1 powołanej wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Z utrwalonej pod rządami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym linii orzecznictwa wynika, że ochronę interesów osób trzecich należy oceniać w kategoriach obiektywnych. Odnosi się ona do uprawnień wynikających z przepisów ustawowych (por. wyrok z dnia 27 października 1999 r., IV SA 1731/97, LEX nr 48740). Subiektywne przekonanie osoby trzeciej o naruszeniu jej własnego interesu, nie może ograniczać prawa właścicieli lub innych podmiotów uprawnionych do zagospodarowania własnego terenu w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego. Podobne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 kwietnia 1998 r. (sygn. akt IV SA/Po 1035/97, LEX nr 45736), w którym wskazane zostało, że "wśród podstawowych elementów podlegających ocenie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, należy (...) wziąć pod uwagę ochronę interesów osób trzecich, które należy rozumieć jednak jako ochronę interesów prawnych, a nie interesów faktycznych. Nie zawsze zakresy tych pojęć pokrywają się, co w praktyce rodzi nieporozumienia i niezadowolenia stron. Najczęściej interesy faktyczne stron są szersze niż interesy prawnie chronione". Postanowienia zaś decyzji o warunkach zabudowy powinny określać jedynie warunki ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, a nie władczo przesądzać o spełnieniu tych wymagań. O tym rozstrzyga organ architektoniczno-budowlany w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.

Jak już Sąd podkreślił, decyzja o warunkach zabudowy nie jest zaś decyzją uznaniową, jeżeli bowiem zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ustawy i jest zgodne z przepisami odrębnymi to nie można odmówić wnioskodawcy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy.

A zatem organ prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy nie ma obowiązku badania zgodności istniejącej zabudowy czy planowanego sposobu zagospodarowania terenu, z przepisami prawa budowlanego, w tym warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki (dotyczy to wszystkich warunków technicznych, w tym norm odnoszących się do należytej ochrony akustycznej), a jedynie z przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego. Należy także podkreślić, iż w przypadku jeżeli planowany rodzaj inwestycji odpowiada dotychczasowej funkcji istniejącej zabudowy, dochodzenie konkretnej ochrony przed hałasem czy dostępem światła dziennego powinno nastąpić na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Jedynie brak zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustawowymi ograniczeniami zasady swobody zagospodarowania terenu uzasadnia wydanie odmownej decyzji w sprawie warunków zabudowy.

Z uwagi na powyższe wobec prawidłowości wydanych przez organy obu instancji decyzji będących przedmiotem zaskarżenia, Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.