Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 329/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2009-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Określono, że zaskarżony akt nie może być wykonany
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 18, art. 56 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant st. sekretarz sądowy Joanna Zamojska – Jaszczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 listopada 2009r. sprawy ze skargi [...] a.s. Oddział w Polsce z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 21 maja 2009r., nr PO/72410-0006/09/3/IN w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 7 stycznia 2009r. nr 380000-WE-3150-230 do 235/08/UM/MZ, II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu na rzecz skarżącej kwotę 357,00zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 4 grudnia 2008r. Spółka A a.s. Oddział w Polsce zwróciła się z wnioskiem do Dyrektora Izby Celnej w Opolu o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, do czasu wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku w sprawie skargi kasacyjnej z dnia 25 marca 2008r. złożonej przez nią od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 stycznia 2008r. sygn. akt I SA/Op 189/07 oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia [...], Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, określająca zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku akcyzowym. Wnosząc o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, Spółka wskazywała na istnienie ścisłego związku między rozstrzygnięciem przez Naczelny Sąd Administracyjny kwestii prawidłowości istnienia samego zobowiązania podatkowego a dotyczącym go postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym z majątku Zobowiązanego. Z tego też względu, w ocenie strony, postępowanie egzekucyjne powinno zostać zawieszone do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia przez właściwy organ lub sąd "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - zwanej dalej "Kpa"). Zdaniem wnioskodawcy przepis ten ma zastosowanie w również w ramach postępowania egzekucyjnego na zasadzie odpowiedniego stosowania przepisów Kpa w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zagadnieniem wstępnym w tym przypadku jest skarga kasacyjna złożona przez Spółkę. Dodatkowo zauważono, iż podejmowanie dalszych czynności egzekucyjnych na tym etapie postępowania, poprzez sprzedaż zabezpieczonego majątku Zobowiązanego, może doprowadzić do nieodwracalnych negatywnych skutków, zarówno po stronie Zobowiązanego jak i Skarbu Państwa, w sytuacji gdyby skarga kasacyjna została uwzględniona.

Jednocześnie, we wniosku Spółka wskazała także na fakt zawiśnięcia przed Naczelnikiem Urzędu Celnego w Opolu postępowania w przedmiocie zwolnienia jej z obowiązku uiszczenia podatku akcyzowego, co zdaniem Spółki również przemawiało za zawieszeniem postępowania egzekucyjnego. Postępowanie takie zostało wszczęte postanowieniem z dnia 27.10.2008 r., a przewidywany termin jego zakończenia wyznaczono na 31.01.2009 r.

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] do [...] Dyrektor Izby Celnej w Opolu odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu powołał się na art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2005r. nr 229, poz. 1954 z późn. zm. - zwanej dalej "ustawą egzekucyjną"), zwierający katalog przesłanek, które umożliwiają zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W ocenie organu egzekucyjnego wniesienie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, zaś sama okoliczność wniesienia skargi kasacyjnej nie może być także rozpatrywana w kontekście zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Jedynie końcowo zauważono, iż ewentualne zawieszenie wykonania decyzji uzależnione jest od rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego, a nie wierzyciela czy organu egzekucyjnego.

W złożonym zażaleniu Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko zawarte we wniosku, ponownie domagając się potraktowania okoliczności złożenia skargi kasacyjnej jako zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Możliwość uwzględnienia zawieszenia także na gruncie postępowania egzekucyjnego opierała na odpowiednim stosowaniu przepisów Kpa w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. W tym względzie wskazywano na orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego jej zdaniem wynika, że: "w takim zakresie w jakim przepis art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zawiera wyczerpujących rozwiązań, odpowiednie zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego". Ponadto zauważyła, że również sam przepis art. 56 § 1 pkt 5 ustawy egzekucyjnej zawiera odesłanie do "innych przypadków prawem przewidzianych", a zatem istnieje możliwość zawieszenia postępowania egzekucyjnego także na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Nadto, zdaniem Spółki, za zawieszeniem przedmiotowego postępowania przemawiają nie tylko względy prawne ale również "słusznościowe i praktyczne".

Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, utrzymując postanowieniem z dnia [...] nr [...] w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji, zakreślił ramy zaistniałego sporu do zagadnienia, czy istnieje możliwość zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, zgodnie z odesłaniami zawartymi w art. 18 oraz w art. 56 § 1 pkt 5 ustawy egzekucyjnej. Odwołując się następnie do katalogu przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego przewidzianych w ramach art. 56 § 1 ustawy egzekucyjnej uznał, że katalog ten ma charakter zamknięty. Oznacza to, w jego ocenie, że tylko przyczyny wymienione w tym przepisie stanowią podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Wprawdzie sama instytucja zawieszenia postępowania przewidziana jest również w Kpa, do którego w art. 18 odwołuje się ustawa egzekucyjna, jednakże w ocenie Dyrektora, przepisy Kpa mają odpowiednie zastosowanie w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, tylko i wyłącznie w zakresie nieuregulowanym w ustawie egzekucyjnej. Ponieważ zaś sama ustawa egzekucyjna zawiera autonomiczną regulację prawną w zakresie podstaw zawieszenia postępowania egzekucyjnego, to w tej sytuacji miały zastosowanie przy rozpoznawaniu wniosku strony wyłącznie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Z tego też względu skonstatowano, że w egzekucyjnym postępowaniu administracyjnym nie stosuje się przepisów ogólnej procedury administracyjnej o zawieszeniu postępowania administracyjnego, w tym art. 97 Kpa, określającego przesłanki takiego zawieszenia. Wynika to też, w ocenie Dyrektora, z faktu, iż zarówno przepisy Kpa jak i ustawy egzekucyjnej funkcjonują na obszarach o odmiennej charakterystyce rzeczowej. Ustawa egzekucyjna reguluje między innymi procedurę egzekwowania określonych obowiązków, podczas gdy Kpa w zakresie, w jakim wydawane są decyzje nakładające te obowiązki - procedurę ich ustanawiania. Odmienności te powodują, że konstrukcje prawno-celowościowe podobnych instytucji przedstawiają się, np. co do przesłanek, odmiennie. Dotyczy to również zawieszenia postępowania i dlatego też m.in. nie ma możliwości sięgania przy zawieszeniu postępowania egzekucyjnego do przyczyn zawieszenia postępowania określonych w art. 97 § 1 Kpa.

W skardze do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Opolu pełnomocnik Spółki wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Celnej w Opolu, alternatywnie wnosząc też o ich uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie przepisów art. 56 § 1 w związku z art. 18, art. 97 § 1 pkt 4 i art. 7 Kpa. Godząc się wprawdzie twierdzeniem Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu, że tylko przyczyny wymienione w art. 56 ustawy egzekucyjnej stanowią podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, wskazywał jednakże na uregulowanie art. 56 § 1 pkt 5 ustawy egzekucyjnej, dopuszczające zawieszenie postępowania także na podstawie innych ustaw. W jego ocenie taką ustawą jest niewątpliwie Kpa, przewidujący dodatkowe podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zwrócił też uwagę na fakt, że zgodnie z art. 18 ustawy egzekucyjnej, jeżeli przepisy ustawy egzekucyjnej nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stąd też, według pełnomocnika skarżącej, art. 56 ustawy egzekucyjnej nie wyłącza stosowania Kpa, gdyż sama obecność regulacji instytucji zawieszenia postępowania w ustawie egzekucyjnej nie może dyskwalifikować możliwości uzupełnienia jej o przepisy art. 97 kpa. Wskazał przy tym na wyroki potwierdzające jego stanowisko, w tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2005r., sygn. akt II FSK 642/06, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2004r. sygn. akt II SA 2376/03 czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Katowicach z dnia 13 czerwca 2000r. sygn. akt I SA/Ka 1858/98.

Mając na uwadze powyższe wywody, końcowo skonstatował, że zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia [...] Nr [...] określającej zaległości podatkowe w podatku akcyzowym jest zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, dla postępowania egzekucyjnego dotyczącego tego zobowiązania podatkowego, ponieważ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego może skutkować uchyleniem omawianej decyzji, co będzie miało zasadnicze znaczenie dla kontynuacji postępowania egzekucyjnego. W tym aspekcie zwrócił też uwagę na okoliczność, że następstwem pozytywnego rozpatrzenia skargi kasacyjnej będzie zwrot należności podatkowych uiszczonych już przez Stronę, jak i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Dlatego też zawieszenie postępowania zapobiegnie, do czasu zakończenia postępowania kasacyjnego, powstaniu nieodwracalnych skutków, tj. braku możliwości zwrotu w naturze utraconego przez Stronę majątku, czy powstania kosztów po stronie Skarbu Państwa związanych z wyrównaniem różnicy uzyskanej ze sprzedaży aktywów, a kwotą odpowiadającą rzeczywistej wartości utraconego mienia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, wskazując na tożsamość podniesionych w skardze zarzutów z zarzutami odwołania, podtrzymał w całości dotychczasową swoją argumentację faktyczną oraz prawną i wniósł o jej oddalenie.

Ponownie wskazał, że przy zawieszeniu postępowania egzekucyjnego nie mogą być brane pod uwagę inne okoliczności, nie wskazane art. 56 ustawy egzekucyjnej, w tym wskazywana przez skarżącą podstawa zawieszenia uregulowana w art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Podniósł, iż takie stanowisko znalazło również odzwierciedlenie w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 kwietnia 1998r. sygn. akt I SA/Lu 369/97, Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 1998r. sygn. akt III SA 762/97 i 9 grudnia 1998r. sygn. akt III SA 1676/97, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2004r. sygn. akt III SA 2376/03 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 stycznia 2009r. sygn. akt II SA/Ke 759/08.

Na rozprawie przed tut. Sądem pełnomocnik skarżącej wnosił o zawieszenie postępowania sądowego, do czasu zakończenia postępowania kasacyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, dotyczącego wymiaru zobowiązania podatkowego. Wskazał dodatkowo na okoliczność równolegle toczącego się postępowania w tej samej sprawie przed Sądem Federalnym w Monachium. Przełożył także do akt sprawy decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 7.09.2009r uchylającą decyzję organu I instancji wydaną w przedmiocie odmowy umorzenia podatku akcyzowego, będącego przedmiotem spornego postępowania egzekucyjnego.

Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wnosił o oddalenie powyższego wniosku o zawieszenie postępowania. Zauważył, iż przedłożoną na rozprawie decyzję w przedmiocie ulgi płatniczej, wydano już po zapadnięciu skarżonego rozstrzygnięcia , a zatem nie może mieć wpływu na ocenę jego prawidłowości.

Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych względów niż wskazywanych przez pełnomocnika skarżącej.

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 wskazanego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej p.p.s.a), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Jednocześnie zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do oceny zasadności zarzutów podnoszonych w samej skardze, a sprowadzających się do spornego zagadnienia, czy poprzez odpowiednie zastosowanie uregulowania art. 56 § 1 pkt 5 w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej, dopuszczalne jest zawieszenie postępowania egzekucyjnego również w oparciu o przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego przewidziane bezpośrednio w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., w ocenie Sądu, na tle rozpoznawanej sprawy i zaistniałego w niej stanu faktycznego, kwestia ta pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości skarżonego rozstrzygnięcia.

Należy bowiem zwrócić uwagę na okoliczność, iż w ramach art. 56 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym , została wyczerpująco uregulowana przesłanka zawieszenia postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy mimo toczącego się już w oparciu o ostateczną decyzję organu podatkowego postępowania egzekucyjnego, nie zostało jeszcze ostateczne zakończone w stosunku do niej postępowanie sądowoadministracyjne. Ustawodawca przewidział jako obligatoryjną przesłankę zawieszenia postępowania egzekucyjnego, wstrzymanie wykonania skarżonego rozstrzygnięcia, albo przez sąd pierwszoinstancyjny na etapie rozpoznawania przez niego skargi strony, czy też na etapie postępowania kasacyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., samo wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże ustawodawca w ramach § 3 tego przepisu przewidział, iż sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Również odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia wniosku do sądu. Wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego wchodzi zatem w grę wówczas, gdy po pierwsze, akt ten nadaje się do wykonania, po wtóre zaś, jeżeli zachodzą przesłanki wstrzymania jego wykonania.

Skoro zatem sam ustawodawca wyraźnie przewidział, iż wywiedzenie skargi na ostateczne rozstrzygnięcie organu, będące jak w niniejszej sprawie, podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego, a w konsekwencji zawiśnięcia postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania nałożonego obowiązku podatkowego, nie skutkuje wstrzymaniem podjętych już czynności, w tym także egzekucyjnych, to twierdzenie skarżącej jakoby sam fakt toczącego się postępowania sądowego winien skutkować zawieszeniem postępowania egzekucyjnego jest nieuzasadniony. Natomiast zarówno skarżącą jak i organy egzekucyjne w czynionych rozważaniach całkowicie pominęły możliwość wstrzymania wykonania zaskarżanego rozstrzygnięcia na etapie postępowania sądowego, do czasu zapadnięcia wyroku w danej instancji.

Niewątpliwie też wczytując się w argumentację skarżącej, jaka legła u podstaw domagania się przez nią zawieszenia postępowania egzekucyjnego, można odczytać przesłanki tożsame z przesłankami ujętymi w ramach przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 ustawy o postępowania egzekucyjnym. Jednakże, aby końcowo mogło dojść do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, w pierwszej kolejności musiałoby dojść do wstrzymania przez sąd (w niniejszej sprawie przez NSA) wykonania zaskarżonej decyzji, a w tym przedmiocie niezbędny jest stosowny wniosek samej skarżącej.

Odrębną natomiast kwestią, która ostatecznie spowodowała uwzględnienie skargi, oraz wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno skarżonego postanowienia organu odwoławczego jaki i rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego I instancji, było stwierdzenie przez Sąd, w ramach przysługującej mu kompetencji wynikającej z uregulowania art. 134 § 1 p.p.s.a, naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a).

Niewątpliwie bowiem, na co pośrednio zwrócił uwagę na rozprawie pełnomocnik skarżącej, przedkładając do akt sądowych decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia [...] uchylającą decyzję organu I instancji wydaną w przedmiocie odmowy umorzenia podatku akcyzowego, będącego przedmiotem spornego postępowania egzekucyjnego, organy obu instancji całkowicie pominęły drugi podniesiony we wniosku aspekt ewentualnego zawieszenia postępowania egzekucyjnego, a mianowicie wpływ toczącego się już w tej dacie postępowania w przedmiocie umorzenia należności podatkowej z tytułu podatku akcyzowego.

W ramach swojego wniosku z dnia 4 grudnia 2008r. Spółka A a.s. Oddział w Polsce zwracając się do Dyrektora Izby Celnej w Opolu o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, oprócz kwestii związanych z toczącym się postępowaniem kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, powoływała się też na fakt zawiśnięcia przed Naczelnikiem Urzędu Celnego w Opolu postępowania w przedmiocie zwolnienia jej z obowiązku uiszczenia podatku akcyzowego, wszczętego postanowieniem z dnia [...], a przewidywany termin jego zakończenia wyznaczono na 31.01.2009 r. Tożsamego zagadnienia dotyczy także przedłożona do akt sprawy na etapie postępowania sądowego decyzja kasacyjna Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia [...] nr [...].

Z tego też względu twierdzenie na rozprawie przez pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu, przedłożona decyzja w przedmiocie ulgi płatniczej pozostaje bez wpływu na ocenę skarżonego postanowienia, które zostało już wcześniej wydane, nie może zasługiwać na uwzględnienie.

Niewątpliwie bowiem organy obu instancji, skupiły swoją uwagę jedynie na jednym aspekcie wniosku, całkowicie pomijając poczynionych rozważaniach drugą z przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, podnoszą przez Spółkę w ramach złożonego wniosku. To zaś spowodowało nie rozpoznanie wniosku strony w pełnym zakresie, czyniąc zarówno rozstrzygnięcie organu odwoławczego jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji wadliwym ze względów procesowych. Odnoszenie się zaś przez Sąd do ewentualnej oceny zasadności wskazywanej przez stronę tej przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego, byłoby co najmniej przedwczesne, w sytuacji gdy brak jest w tym przedmiocie rozstrzygnięcia samych organów egzekucyjnych.

Jedynie końcowo Sąd zauważa, iż właśnie wskazywana wyżej ocena co do możliwości zawieszenie postępowania egzekucyjnego w związku z toczącym się postępowaniem kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a także brak rozstrzygnięcia organów w zakresie drugiej z wskazywanych we wniosku podstaw zwieszenia, spowodowało nieuwzględnienie złożonego na rozprawie wniosku pełnomocnika Spółki o zawieszenie także postępowania sądowego, do czasu zakończenia postępowania kasacyjnego. W realiach rozpoznawanej sprawy wniosek ten był niezasadny.

Te właśnie okoliczności legły u podstaw stwierdzenia przez Sąd, w oparciu o art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a, naruszenia przez organ odwoławczy w ramach zaskarżonego postanowienia a także przez organ I instancji przepisów postępowania procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi przesłankę do uwzględnienia skargi. Orzeczenie o kosztach oparto o uregulowanie art. 200 p.p.s.a.