Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 40/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono akt nadzoru
Powołane przepisy: article: art. 91 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1515
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi Gminy W. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Gminy W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Uchwałą nr [...] z dnia [...] r. Rada Gminy W., działając na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z 13 września 2013 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych (Dz. U. 2015, poz. 870) w zw. z art. 10 ust. 5 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2015 poz. 460), pozbawiła kategorii drogi gminnej odcinek drogi - ulica [...], biegnącej przez teren Gminy W. od granicy administracyjnej z miastem B., do granicy administracyjnej z Gminą B. W uchwale wskazano, iż wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego.

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. 2015, poz. 1515), stwierdził nieważność ww. uchwały.

W uzasadnieniu Wojewoda [...] wskazał, iż uchwała, doręczona mu w dniu [...] r., narusza w sposób istotny art. 2 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o drogach publicznych.

Wojewoda podniósł, że stosownie do tegoż przepisu "rada gminy, w terminie 90 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, może, w drodze uchwały, pozbawić kategorii drogi gminnej odcinek drogi, który został zaliczony do kategorii drogi gminnej na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym". Odcinek tej drogi - w myśl art. 2 ust. 2 ustawy - zostaje zaliczony z mocy prawa do kategorii drogi wojewódzkiej.

Wskazany przepis miał charakter epizodyczny, pozwalał gminom na uporządkowanie istniejącego stanu prawnego dróg na ich terenie poprzez możliwość jednorazowego pozbawienia, w ściśle określonym terminie, kategorii drogi gminnej odcinka drogi, który został zaliczony do tej kategorii na podstawie art. 10 ust. 5 w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 13 września 2013 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych.

W ocenie organu nadzoru wskazany w tym przepisie termin, tj. "90 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy," w ciągu którego organ pozbawiający drogę gminną kategorii może wykonać swoją kompetencję, jest terminem nieprzekraczalnym, granicznym, w ciągu którego powinno nastąpić pozbawienie drogi gminnej kategorii, a nie w ciągu którego rada gminy winna podjąć uchwałę. Gdyby bowiem zamiarem ustawodawcy było wyznaczenie radzie gminy terminu na podjęcie stosownej uchwały, wówczas wskazałby to w sposób wyraźny w tym przepisie. Skutek prawny, jakim jest pozbawienie drogi gminnej kategorii następuje zaś dopiero z chwilą wejścia uchwały w życie. Od tego dnia następuje zmiana kategorii drogi - z gminnej na wojewódzką, zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej.

Wojewoda podkreślił następnie, iż warunkiem wejścia w życie aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie, przy czym zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych reguluje ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (tekst jedn. Dz. U. 2015, poz. 1484). Z kolei, jak wynika z art. 4 ust. 1 ustawy, "akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy’". W niniejszej sprawie, Rada Gminy W. prawidłowo uznała kwestionowaną uchwałę za akt prawa miejscowego i przewidziała w jej § 3 obowiązek publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego i wejście jej w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w tym Dzienniku. Jednakże mając na uwadze przedstawioną wyżej analizę przepisu art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę o drogach publicznych należy uznać, zdaniem Wojewody, iż moment wejścia w życie kwestionowanej uchwały narusza wskazaną normę prawną. Rada nie dochowała bowiem terminu, w którym mogło nastąpić pozbawienie drogi gminnej kategorii.

Wojewoda wskazał, że ustawa z dnia 13 września 2013 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych weszła w życie z dniem 9 lipca 2015 r. Od tego dnia należało liczyć ustawowy termin 90 dni na ewentualne pozbawienie przez radę gminy kategorii drogi gminnej. Biorąc pod uwagę powyższe, organ nadzoru uznaje, iż granicznym terminem, w którym rada gminy mogła dokonać skutecznego pozbawienia drogi kategorii drogi gminnej w oparciu o przepis art. 2 ust. 1 ustawy, był dzień 7 października 2015 r. Tymczasem, wniosek o opublikowanie kwestionowanej uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego został złożony 8 października 2015 r., a ogłoszenie miało miejsce [...] r. pod poz. 5197. Zgodnie z § 3 uchwały weszła ona w życie w dniu [...] r. Pozbawienie drogi gminnej kategorii nastąpiło zatem z przekroczeniem ustawowego terminu.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż uchwała Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] r. została podjęta z istotnym naruszeniem obowiązującego prawa, co czyni stwierdzenie jej nieważności w całości koniecznym.

Pismem z dnia 2 grudnia 2015 r. Rada Gminy W., reprezentowana przez Wójta Gminy W., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody [...] wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 2013 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych poprzez niewłaściwą interpretację tego przepisu i błędne przyjęcie przez organ nadzoru, iż uchwała Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] r. narusza prawo, a w konsekwencji naruszenie interesu prawnego Gminy W. poprzez pozbawienie uprawnienia do decydowania o kategorii drogi - ul. [...] w W.

W uzasadnieniu skargi, rozwijając ww. zarzuty, w tym cytując odnośne orzeczenia sądów administracyjnych, Wójt wskazał m.in., iż pojęcie "pozbawić kategorii" funkcjonowało dotychczas na gruncie art. 10 ust. 1, ust. 2 w zw. z ust. 3 ustawy o drogach publicznych, oznaczając czynność prawną, którą właściwy organ powinien dokonać w trybie właściwym do zaliczenia drogi do odpowiedniej kategorii, w odpowiednim terminie, tj. do końca trzeciego kwartału. "Pozbawienie kategorii" w rozumieniu ww. przepisu nie oznacza bynajmniej osiągnięcia skutku prawnego tej czynności, dla którego ustawodawca w przepisie określił inny termin, wskazując, iż skutek nastąpi z mocą od dnia 1 stycznia następnego roku. Potwierdza to dyspozycja art. 10 ust. 3 zd. 2, gdzie ustawodawca przyjął, "pozbawienie i zaliczenie nie może być dokonane później niż do końca trzeciego kwartału danego roku, z mocą od dnia 1 stycznia roku następnego"

Również w orzecznictwie sądów administracyjnych "pozbawienie kategorii" rozumiane było dotychczas jako czynność sprawcza, która realizuje się poprzez podjęcie uchwały w trybie właściwym do zaliczenia drogi do odpowiedniej kategorii, najpóźniej do końca trzeciego kwartału danego roku. Innymi słowy pozbawienie kategorii, w tym przypadku, stanowi synonim podjęcia uchwały o pozbawieniu kategorii drogi gminnej.

Na podstawie zapisów w art. 1 oraz w art. 2 ustawy zmieniającej z dnia 13 września 2013 r. trudno domniemywać, by pojęcie "pozbawić kategorii" zostało zredefiniowane na nowo, czy też, by nadano mu odmienne znaczenie, niż to jakie stosowano dotychczas.

Wobec wątpliwości interpretacyjnych, posiłkować się trzeba również, zdaniem Wójta, dokumentacją parlamentarną, związaną z tworzeniem projektu ustawy o zmianie ustawy o drogach publicznych, z treści której wynika, jakie były intencje i celowość tworzenia zapisu art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej. Otóż zgodnie z wyjaśnieniami Biura Legislacyjnego Kancelarii Senatu (druk nr 448) - Opinia do ustawy o drogach publicznych, 90 dniowy termin przewidziany został, jako termin na podjęcie uchwały, a nie osiągnięcie skutku prawnego. Również we wniosku Prezydenta RP do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją RP m. in. zapisu art. 2 ust. 1 tejże ustawy, identycznie zinterpretowano tenże przepis, uznając, że: "Jest to rozwiązanie ograniczone czasowo, ponieważ rada gminy będzie mogła podjąć wskazaną uchwałę w terminie 90 dni od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej (art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej). Wnioskodawca kwestionuje zgodność tego rozwiązania z art. 16 ust. 2 Konstytucji". Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 maja 2015 r. sygn. akt Kp 2/13 nie zakwestionował takiego rozumienia przepisu, uznając, że jest on zgodny z art. 16 ust. 2 oraz art. 164 ust. 1 i 3 Konstytucji.

Inne pojmowanie tego zagadnienia, a mianowicie interpretacja wymagająca zakończenie całego procesu legislacyjnego, promulgacji i uzyskania mocy obowiązującej w terminie 90 dni od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, oznaczałaby skrócenie i tak już nieznacznego ustawowego terminu o dodatkowe okresy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej podtrzymując zawartą w rozstrzygnięciu nadzorczym argumentację. Dodatkowo zaakcentował, odnosząc się do załączonej do skargi przez stronę skarżącą opinii z Kancelarii Senatu z dnia 24 września 2013 r., iż po pierwsze opinia ta nie ma charakteru wiążącego tak dla organu nadzoru, jak i dla Sądu, a po drugie trudno dostrzec by opinia ta w sposób jednoznaczny przedstawiała stanowisko zaprezentowane przez stronę skarżącą. Dla oceny zgodności z prawem zapadłego rozstrzygnięcia nadzorczego nie ma znaczenia również okoliczność - podnoszona przez stronę skarżącą - iż nadzór prawny Wojewody [...] prezentuje w tym temacie odosobnione stanowisko od nadzorów prawnych w innych województwach.

Pismem procesowym z dnia 22 lutego 2015 r. strona skarżąca wskazała, jej zdaniem wspierające jej stanowisko, orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, dołączając do pisma wydruki z portali internetowych, a także fragmenty dokumentacji dotyczącej przedmiotowej drogi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, wyliczone w przywołanym przepisie postanowienia, a także inne akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej oraz organy samorządu terytorialnego, w tym akty prawa miejscowego, a także akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie z kolei do art. 148 § 1 pkt 1 p.p.s.a sąd administracyjny uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt, przywołany przepis nie przewiduje bowiem w sytuacji stwierdzenia niezgodności rozstrzygnięcia nadzorczego z prawem innego rozstrzygnięcia. Podkreślić nadto należy, iż w literaturze powszechnie przyjmuje się, że podstawą do uchylenia tego aktu winno być każde naruszenie prawa, bez względu na jego materialnoprawny lub procesowy charakter – por. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s.466; A. Kabat /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, s. 341. W szczególności podstawę taką stanowić powinno stwierdzenie, iż organ nadzorczy, poprzez błędną interpretację norm prawnych wadliwie zakwestionował legalność aktu organu jednostki samorządu terytorialnego bądź też sformułował swoje zarzuty w sposób nieprecyzyjny, nie pozwalający na kontrolę prawidłowości kierujących organem nadzoru motywów i poprawności podjętego przezeń rozstrzygnięcia.

Sąd podkreśla nadto, że w odróżnieniu od spraw, w których przedmiotem skargi jest uchwała rady gminy, którą tym samym Sąd uprawniony jest i zobligowany skontrolować, w niniejszym postępowaniu przedmiotem skargi jest jedynie rozstrzygnięcie nadzorcze. W konsekwencji Sąd nie jest władny dokonać samodzielnej oceny formalnej i merytorycznej prawidłowości uchwały, winien bowiem jedynie zbadać i ocenić prawidłowość podjętego przez Wojewodę [...] rozstrzygnięcia nadzorczego.

Przypomnieć zatem należy, że stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 powołanej ustawy. Przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy w myśl art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest zatem sprzeczność uchwały z prawem, która to sprzeczność musi mieć charakter istotny, oczywisty i bezpośredni. Przez sprzeczność uchwały z prawem należy rozumieć jej niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc z Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2006 r. sygn. akt I OSK 1287/06). W orzecznictwie administracyjnym przyjmuje się, że istotne naruszenie prawa to zwłaszcza: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998/3/790).

Przystępując do szczegółowych rozważań wskazać należy, iż formułując w osnowie rozstrzygnięcia nadzorczego zarzut w stosunku do przedmiotowej uchwały Wojewoda [...] uznał ją za sprzeczną z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 2013 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych. Z zarzutem tym nie zgodziła się strona skarżąca wywodząc, iż to nie uchwała lecz rozstrzygnięcie nadzorcze narusza prawo przywołany artykuł błędnie interpretując.

Kontrowersja pomiędzy wnoszącym skargę Wójtem Gminy W. a Wojewodą [...] dotyczy wątpliwości czy przewidziany w art. 2 ust. 1 ww. ustawy termin 90 dni stanowi termin, w którym rada gminy, chcąc skutecznie pozbawić odcinek drogi gminnej dotychczasowej kategorii, winna podjąć w przedmiocie tym uchwałę czy też jest to termin, w którym uchwała winna wejść w życie, a w konsekwencji podjęta musi być w terminie odpowiednio wcześniejszym.

Motywując swoje stanowisko zarówno Wojewoda, w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak też Wójt w skardze, przedstawili na poparcie wyrażanych poglądów na równi ważkie choć odmienne i prowadzące do odmiennych wniosków argumenty.

Zdaniem Wojewody [...] posłużenie się przez ustawodawcę w art. 2 ust. 1 ustawy sformułowaniem "rada gminy, w terminie 90 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, może, w drodze uchwały, pozbawić kategorii drogi gminnej" wskazuje, iż termin tam określony jest terminem granicznym, w ciągu którego powinno nastąpić pozbawienie drogi gminnej kategorii, a nie w ciągu którego rada gminy winna podjąć uchwałę. Gdyby bowiem zamiarem ustawodawcy było wyznaczenie radzie gminy terminu na podjęcie stosownej uchwały, wówczas wskazałby to w sposób wyraźny w tym przepisie. Podjęcie uchwały jest tylko jednym z elementów procedury zmierzającej do pozbawienia drogi gminnej kategorii. Skutek prawny, jakim jest pozbawienie drogi gminnej kategorii następuje bowiem dopiero z chwilą wejścia uchwały w życie. Uchwała, stanowiąc akt prawa miejscowego, wchodzi zaś w życie dopiero po upływie 14 dni od jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym.

Wojewoda podkreślił, że ustawa z dnia 13 września 2013 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych została ogłoszona w Dzienniku Ustaw RP w dniu 24 czerwca 2015 r. i weszła w życie - zgodnie z treścią art. 3 ww. ustawy - po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, a zatem z dniem 9 lipca 2015 r. Od tego dnia należy liczyć ustawowy termin 90 dni na ewentualne pozbawienie przez radę gminy kategorii drogi gminnej. Biorąc pod uwagę powyższe, organ nadzoru uznaje, iż granicznym terminem, w którym rada gminy mogła dokonać skutecznego pozbawienia drogi kategorii drogi gminnej w oparciu o przepis art. 2 ust. 1 ustawy, był dzień 7 października 2015 r., tego to najpóźniej dnia uchwała musiałaby wejść w życie.

W rzeczywistości uchwała podjęta została dopiero [...] r. a weszła w życie [...] r., przekraczając tym samym, zdaniem Wojewody, ustawowy termin.

Z kolei zdaniem Wójta Gminy W. pojęcie "pozbawić kategorii" funkcjonowało dotychczas na gruncie art. 10 ust. 1, ust. 2 w zw. z ust. 3 ustawy o drogach publicznych, oznaczając czynność prawną, którą właściwy organ powinien dokonać w trybie właściwym do zaliczenia drogi do odpowiedniej kategorii, w odpowiednim terminie, tj. do końca trzeciego kwartału. "Pozbawienie kategorii" w rozumieniu ww. przepisu nie oznacza bynajmniej osiągnięcia skutku prawnego tej czynności, dla którego ustawodawca w przepisie określił inny termin, wskazując, iż skutek nastąpi z mocą od dnia 1 stycznia następnego roku. Potwierdza to dyspozycja art. 10 ust. 3 zd. 2, gdzie ustawodawca przyjął, "pozbawienie i zaliczenie nie może być dokonane później niż do końca trzeciego kwartału danego roku, z mocą od dnia 1 stycznia roku następnego. "Pozbawienie kategorii" jest to zatem czynność sprawcza, która realizuje się poprzez podjęcie uchwały w trybie właściwym do zaliczenia drogi do odpowiedniej kategorii, najpóźniej do końca trzeciego kwartału danego roku. W tym przypadku stanowi zatem synonim podjęcia uchwały o pozbawieniu kategorii drogi gminnej.

Zdaniem Wójta na podstawie art. 1 oraz w art. 2 ustawy zmieniającej z dnia 13 września 2013 r. trudno wnioskować, by pojęcie "pozbawić kategorii" zostało zredefiniowane na nowo, czy też, by nadano mu odmienne znaczenie, niż to jakie stosowano dotychczas. Domniemanie racjonalności ustawodawcy wyklucza też, by pojęcie "pozbawić kategorii" można było raz interpretować jako podjęcie stosownej uchwały o pozbawieniu kategorii, a innym razem jako: podjęcie stosownej uchwały o pozbawieniu kategorii, opublikowanie tej uchwały w akcie publikacyjnym i wejście jej w życie.

Tym samym, zdaniem strony skarżącej, Rada, podejmując w dniu [...] r. przedmiotową uchwałę dochowała przewidzianego w art. 2 ust. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej terminu, uchwała została bowiem podjęta w okresie 90 dni od wejścia w życie ustawy..

Wskazana wyżej kontrowersja trudna jest do jednoznacznego rozstrzygnięcia, przywoływany parokrotnie przepis art. 2 ust. 1 ww. ustawy nie jest bowiem w tym zakresie oczywisty. Wskazanie przez ustawodawcę, iż "Rada gminy, w terminie 90 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, może, w drodze uchwały, pozbawić kategorii drogi gminnej odcinek drogi, który został zaliczony do kategorii drogi gminnej na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy zmienianej/.../" nie jest precyzyjny, a w konsekwencji jego literalna wykładnia nie pozwala na ocenę czy wskazany powyżej termin odnosi się do aktu podjęcia uchwały czy też daty jej wejścia w życie. Ustawodawca formułując przepis, o którym mowa, posłużył się bowiem zwrotem "rada może pozbawić" zamiast precyzyjnego wskazania, iż w rozumieniu wskazanej normy w terminie 90 dni rada może podjąć stosowną uchwałę, bądź też, że o dochowaniu terminu decydować będzie data wejścia uchwały w życie.

W konsekwencji posiłkując się jedynie wykładnią literalną o żadnym w tej kwestii stanowisku nie można powiedzieć, że w sposób oczywisty pozostaje w niezgodzie z prawem, żadne też nie może zasłużyć na pełną aprobatę.

Żeby zatem kontrowersję pomiędzy stronami rozstrzygnąć trzeba, zdaniem Sądu, posłużyć się wykładnią o charakterze celowościowym, przy uwzględnieniu koncepcji racjonalnego ustawodawcy. Bezspornym w tej mierze wydaje się bowiem, iż termin, o którym mowa, adresowany został do rady gminy. To bowiem rada, chcąc skorzystać z możliwości pozbawienia odcinka drogi statusu drogi gminnej i spowodować tym samym by został on zaliczony do kategorii drogi wojewódzkiej musi terminu tego przestrzegać i dopilnować by został on dochowany. Tym samym, jako odpowiedzialna za przestrzeganie terminu, musi posiadać pełną kontrolę nad możliwością jego dochowania. Możliwość taką ma zaś jedynie w przypadku uznania, że termin 90 dni, o którym mowa w przywołanym przepisie, odnosi się do podjęcia uchwały, nie zaś do jej wejścia w życie. Termin wejścia uchwały w życie jedynie pośrednio zależy bowiem od rady gminy (w jej gestii leży ustalenie daty podjęcia uchwały i szybkości jej przekazania wojewodzie), w istocie to wojewoda decyduje następnie o skierowaniu uchwały do publikacji, terminie publikacji, bądź o dopuszczalnym prawnie wstrzymaniu publikacji. Trudno zaś domniemywać, by racjonalny ustawodawca, nakazując radzie gminy przestrzeganie odpowiedniego terminu pozbawił ją wpływu na to czy termin zostanie dochowany czy też nie i oddał wpływ ten w ręce innego organu.

Powyższe względy, celowościowe i praktyczne, przemawiają za tym by przychylić się do stanowiska prezentowanego w skardze przez Wójta Gminy W. Sąd wyraża zatem pogląd, iż przewidziany w art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej z 13 września 2013 r. termin 90 dni stanowi termin, w którym rada gminy winna podjąć stosowną uchwałę, nie zaś termin, w którym uchwała, dla swej dopuszczalności, musiałaby wejść w życie.

W konsekwencji powyższych uwag zaskarżone rozstrzygnięcie musiało zostać w całości wyeliminowane z obrotu prawnego. Wskazany bowiem przez organ nadzoru zarzut wobec uchwały Rady nie podważył skutecznie prawidłowości podjętej uchwały.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 148 p.p.s.a. orzec jak w sentencji. O kosztach obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika – 240,00 zł orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a. a także § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz. U. 2013, poz. 490).