Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2422/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 13 ust 1, ust 4 pkt 5, art 15
journal: Dz.U. 2012 poz 680
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity
article: art10§ 1, 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja Rady Do Spraw Uchodźców (dalej: "Rada", "organ odwoławczy") z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu Do Spraw Cudzoziemców (dalej: "Szef Urzędu", "organ I instancji") z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...], wydaną w sprawie z wniosku A. P. (dalej: "skarżący") o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji Rady stanowiły przepisy art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 89p ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680 ze zm.; dalej: "ustawa o ochronie") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a.").

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco :

W dniu [...] sierpnia 2014 r. skarżący (obywatel [...]) złożył za pośrednictwem Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy w RP. Przed przyjazdem do Polski skarżący zamieszkiwał w miejscowości [...] w [...] na [...]. Skarżący ma wykształcenie średnie i nie ma zawodu. [...] opuścił 26 kwietnia 2014 r. udając się do Polski na podstawie polskiej wizy ważnej do 27 grudnia 2014 r. Po przyjeździe do Polski pracował w myjni samochodowej i na budowie. Jako powód ubiegania się o status uchodźcy skarżący podał, że: "W Polsce jest spokojnie, nie trwają działania wojenne. Na [...] obawiam się o swoje zdrowie i życie. Nawet to, że jestem zwolniony ze służby wojskowej może nie ochronić mnie od wezwania do wojska i wysłania w rejon konfliktu. Ostatnio dwu znajomych przywieźli stamtąd martwych. Byłem ofiarą wypadku drogowego w 2007 r. - sprawcą był milicjant jadący po pijanemu. Przez to miałem urazy głowy i 5 dni leżałem w śpiączce. Milicjant zapłacił, żeby nie wszczynać postępowania karnego. Chciałbym pozostać w Polsce, zamieszkać tu na stale, ponieważ nie obawiam się tu swoje zdrowie i życie". Nadto skarżący oświadczył, że w kraju pochodzenia nie był prześladowany, nie brał udziału w działaniach wojennych, nie był poddany przemocy fizycznej lub psychicznej, nie było przeciwko niemu prowadzone postępowanie sądowe lub administracyjne, nie był skazany wyrokiem sądu, nie był nigdy zatrzymany lub aresztowany, nie należał do organizacji politycznych, religijnych, kulturalnych, społecznych lub etnicznych.

W dniu 29 grudnia 2014 r. przeprowadzono przesłuchanie wnioskodawcy, podczas którego oświadczył, że do Polski przyjechał pod koniec kwietnia 2014 r. na postawie wizy z prawem do pracy, a wniosek o status uchodźcy złożył dopiero w sierpniu, gdyż wówczas zaostrzyła się sytuacja na [...]. W Polsce wnioskodawca był wcześniej, w styczniu 2014 r. i prowadził działalność zarobkową. W konsulacie Rzeczypospolitej Polskiej w [...] otrzymał wizę z prawem do pracy ważną od 15 stycznia do 27 grudnia 2014 r. 18 kwietnia 2014 r. wyjechał na święta na [...] i wrócił do Polski 25 kwietnia 2014 r. Rodzina wnioskodawcy mieszka na [...] w miejscowości [...], gdzie zamieszkuje również on sam. Jako powód wyjazdu z kraju pochodzenia wnioskodawca podał: "Ponieważ nie chciałem iść na wojnę zginąć, chciałbym założyć rodzinę i żyć spokojnie. Nie da się zrozumieć, co się dzieje na [...]. Nie widzę tam swojej przyszłości, moje życie jest zagrożone, mają miejsce bombardowania. W 2007 r. miałem wypadek samochodowy, po którym zostałem zwolniony z obowiązku pełnienia służby wojskowej, ale przy obecnej sytuacji w kraju pomimo tego, mogą mnie zabrać do wojska". Pytany o działania wojenne w miejscowości jego zamieszkania wnioskodawca stwierdził: "U mnie w m. [...] jeszcze nic się nie działo, nie było działań wojennych, ale zabrano kilka osób by walczyły na [...], nie wiadomo kto ich zabrał.".

Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, działając na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie, odmówił nadania skarżącemu statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ I instancji odmówił skarżącemu ochrony międzynarodowej uznając, że w jego przypadku postępowanie dowodowe wykazało, iż brak jest podstaw do uznania, że może on żywić uzasadnioną obawę przed prześladowaniami z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Podobnie nie ma uzasadnienia dla przyjęcia, że skarżącemu , powrót do kraju pochodzenia, grozi rzeczywistym ryzkiem doznania poważnej krzywdy, a zatem organ I instancji uznał, iż brak jest przesłanek do udzielenia mu ochrony uzupełniającej.

W odwołaniu skarżący zakwestionował decyzję organu I instancji i wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Rada utrzymała w mocy powyższą decyzję organu I instancji.

Uzasadniając organ odwoławczy przedstawił ustalenia dotyczące stanu faktycznego oraz przytoczył brzmienie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 4 pkt 5 oraz art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie. Podniósł, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż powodem obawy przed powrotem na [...] nie były prześladowania, ale chęć uniknięcia poboru do wojska. Rada wskazała, iż możliwość poniesienia przewidzianej prawem kary za odmowę podjęcia służby wojskowej lub dezercji może być zakwalifikowana jako prześladowanie, tylko wówczas gdy spełnia przesłanki art. 13 ust. 4 pkt 5 ustawy o ochronie, co w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. Organ odwoławczy wskazał, iż w świetle ww. przepisu prześladowanie może polegać na: "wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3". Z kolei art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie mówi, że cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy, jeżeli: " istnieją poważne podstawy, aby sądzić, że: a) popełnił zbrodnię przeciwko pokojowi, zbrodnię wojenną łub zbrodnię przeciwko ludzkości w rozumieniu prawa międzynarodowego, b) jest winny działań sprzecznych z celami i zasadami Narodów Zjednoczonych określonymi w Preambułe i art. 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych, c) popełnił zbrodnię o charakterze innym niż polityczny poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przed złożeniem wniosku o nadanie statusu uchodźcy". Z brzmienia zacytowanych przepisów wynika, że powołanie do wojska nie może stanowić podstawy do uzyskania statusu uchodźcy. Obowiązek służby wojskowej, na zasadach określonych prawem, nie stanowi prześladowania, lecz prawnie określony obowiązek obywatela wobec państwa. Takie rozwiązanie nie jest niczym nadzwyczajnym w systemach prawnych innych państw, przeciwnie jest typowym rozwiązaniem.

Organ odwoławczy podniósł także, iż przeprowadzone postępowanie wykazało, że skarżący nie jest prześladowany w rozumieniu przepisu art. 13 ust. 4 pkt 5 ustawy o ochronie. Skarżący zaznaczył we wniosku statusowym oraz w czasie przesłuchania, że w kraju pochodzenia nie był prześladowany. A zatem, w ocenie Rady, brak jest podstaw do przyjęcia, że po powrocie do kraju pochodzenia może mieć uzasadnioną obawę przed prześladowaniami z powodów wskazanych w art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie.

Następnie organ odwoławczy wskazał, iż art. 15 ustawy o ochronie przewiduje udzielenie ochrony uzupełniającej, gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić cudzoziemca na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

Zdaniem Rady, zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że w przypadku skarżącego brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że narażony jest na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w rozumieniu art. 15 ustawy o ochronie. Przeciwko przyznaniu skarżącemu ochrony uzupełniającej przemawia fakt, że nigdy w kraju pochodzenia nie był prześladowany i w jego sytuacji nie ma ryzyka doznania poważnej krzywdy z przyczyn wymienionych w art. 15 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie.

Jednocześnie Rada podniosła, iż napływające z terenów [...] wiadomości wskazują, że przemoc wobec ludności cywilnej zamieszkałej tam była stosowana na dużą skalę, a ofiarami walk, zwłaszcza bombardowań artyleryjskich i ostrzału z broni maszynowej padło wielu cywilów. Na terenach dotkniętych walkami pogarszają się warunki bytowania ludności cywilnej. Zrozumiałe, że w tej sytuacji kilkaset tysięcy osób opuściło swoje miejsce zamieszkania. Skarżący natomiast, przed wyjazdem do Polski zamieszkiwał na terenie [...], gdzie dotychczas nie prowadzono działań zbrojnych. Powrót do miejsca zameldowania na [...] w przypadku skarżącego nie naraża go na zagrożenia o których mówi art. 15 ustawy o ochronie. Rada wskazała, iż [...] położony jest stosunkowo daleko od [...]. Sytuacja na terenie[...], mimo porozumień zawartych w [...], jest niestabilna, i nie można wykluczyć, że w przyszłości może dojść do rozlania konfliktu na obszary innych [...] niż [...], decyzja w sprawie skarżącego musi jednak opierać się na aktualnej sytuacji, a nie spekulacjach. Aktualnie, jak wynika z danych nie relokuje się na [...] zamieszkałych w[...] , a przeciwnie, na teren tego [...] kieruje się przesiedleńców z obszarów[...] i [...], na których trwa konflikt.

Skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący, wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Autor skargi zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów:

1) art. 77 §1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego w niniejszej sprawie polegające na niezbadaniu, czy na [...] skarżący miałby możliwość zgodnej z prawem odmowy służby wojskowej, czy miałby możliwość służby zastępczej, czy zostałby ukarany za odmowę służby wojskowej oraz czy po przymusowym wcieleniu do wojska byłby zmuszony do popełniania zbrodni lub innych czynów określonych w art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie, a także na tym, że zgromadzony materiał dowodowy nie odnosi się do indywidualnych powodów ubiegania się przez skarżącego o ochronę międzynarodową w Polsce;

2) art. 80 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na dowolnych, nieznajdujących oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, ustaleniach;

3) art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez wadliwość uzasadnienia polegającą na nie odniesieniu się do okoliczności i twierdzeń, którym przypisuję istotne znaczenie w sprawie;

4) art. 13 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 4 pkt 5 ustawy o ochronie poprzez uznanie, iż obawa przed służbą wojskową w kraju pochodzenia nie może stanowić przesłanki do nadania statusu uchodźcy w Polsce, podczas gdy z przepisów ustawy orzecznictwa i doktryny wynika, iż może ona stanowić podstawę udzielenia ochrony, jednak przy spełnieniu dodatkowych przesłanek, które w niniejszej sprawie nie zostały przez organ zbadane, co prowadzi do wniosku, iż organ de facto pominął w swoich rozważaniach art. 13 ust. 4 pkt 5 ustawy o ochronie.

W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w oparciu o wskazane kryteria stwierdzić należy, iż skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Złożone przez skarżącego zeznania, a także przeanalizowane materiały i wynikające z nich fakty nie stanowiły o powstaniu przesłanek do objęcia cudzoziemca ochroną międzynarodową, co trafnie dostrzegły organy obu instancji.

W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie – wbrew zarzutom skargi – dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2012 r., poz. 680 ze zm.) a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Prawidłowo orzekły zatem co do braku podstaw do przyznania skarżącemu ochrony międzynarodowej – statusu uchodźcy i ochrony uzupełniającej.

Stosownie do treści przepisu art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju.

Prześladowanie, o którym mowa w art. 13 ust. 1, musi:

1) ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, ze zm.), lub

2) być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1.

Prześladowanie może polegać w szczególności na:

1) użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym przemocy seksualnej;

2) zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym;

3) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący;

4) braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym;

5) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3;

6) czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość.

Pojęcie uzasadnionej obawy nie zostało bliżej sprecyzowane w ustawie, jednak jego znaczenie zostało dookreślone przez orzecznictwo i doktrynę. Przyjmuje się powszechnie, że w tym sformułowaniu mieści się wymóg zaistnienia dwóch koniecznych elementów: subiektywnego (strona realnie, wiarygodnie żywi obawę przed prześladowaniem) oraz obiektywnego (żywiona obawa znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości).

Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba - jak wskazane zostało w podręczniku Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) - muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy.

Przenosząc powyższe reguły na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, że z uzasadnień zapadłych orzeczeń wynika, że organy dokładnie analizowały treść oświadczeń cudzoziemca zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz treść jego wypowiedzi złożonych podczas późniejszych przesłuchań. Analiza tych wypowiedzi jest wyczerpująca i obejmuje całość oświadczeń cudzoziemca. Wskazać nadto należy, że uzasadnienia decyzji tak pierwszej, jak i drugiej instancji zawierają wnioski wypływające z tej analizy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że powodem ubiegania się przez skarżącego o udzielenie ochrony międzynarodowej jest obawa przed prześladowaniem w postaci powołania do wojska, natomiast skarżący nie wskazał z jakich powodów określonych w art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie obawia się prześladowania. Zasadnie zatem organy orzekające zauważyły, iż powołanie do wojska nie spełnia kryteriów prześladowania w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 4 pkt 5 ustawy o ochronie za prześladowanie w rozumieniu art. 13 ust. 1 może być uznane ukaranie z powodu odmowy odbycia służby wojskowej. Należy zgodzić się z twierdzeniem organu odwoławczego, iż zgodnie z prawem [...], jak i większością innych systemów prawnych państw europejskich, odmowa odbycia służby wojskowej podlega odpowiedzialności karnej, gdyż obywatel ma obowiązek obrony swojego państwa (przykład takiego rozwiązania stanowi art. 85 ust. 1 Konstytucji RP). Jednak w świetle art. 13 ust. 4 pkt 5 ustawy o ochronie nie każde ukaranie za odmowę odbycia służby wojskowej wypełnia znamiona prześladowania, a jedynie takie, które dotyczy powołania do wojska w czasie konfliktu zbrojnego gdyby prowadziło to do zbrodni lub działania o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie. Odnosząc powyższe do sytuacji skarżącego, oznaczałoby to popełnienie zbrodni wojennej lub przeciwko ludzkości. Tymczasem skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na to, że po powołaniu do wojska [...] władze wojskowe oczekują, że żołnierze będą popełniać zbrodnie wojenne lub przeciwko ludzkości. Doniesienia z terenów walk również nie wskazują, że armia [...] popełnia zbrodnie wojenne lub przeciwko ludzkości. Żaden sąd [...] lub międzynarodowy nie prowadził takich postępowań przeciwko władzom [...]. Sam natomiast akt powołania do wojska nie jest w świetle prawa uchodźczego przejawem prześladowania w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie.

Jednocześnie Sąd zauważa, że skarżący we wniosku statusowym oraz w trakcie przesłuchania podał, że został zwolniony z obowiązku służby wojskowej w wyniku wypadku drogowego, którego był ofiarą w 2007 r. (miał nawet przyznaną II grupę inwalidzką) oraz, że nie otrzymał wezwania do odbycia służby wojskowej w okresie poprzedzającym złożenie wniosku o status uchodźcy. Powyższe dowodzi, iż zasadnie organy orzekające uznały brak podstaw do przyjęcia, że po powrocie do kraju pochodzenia skarżący może mieć uzasadnioną obawę przed prześladowaniami z powodów wskazanych w art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie.

W ocenie Sądu wbrew zarzutom podniesionym w skardze, nie można zarzucić orzekającym organom, że w sposób niewyczerpujący przeprowadziły postępowanie dowodowe. W kontrolowanej sprawie organy orzekające zebrały informacje na temat aktualnej sytuacji polityczno-społecznej i militarnej na [...] (opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC), ze szczególnym uwzględnieniem kwestii bezpieczeństwa i przestrzegania praw człowieka). Włączono także do akt raport Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców ze stycznia 2015 roku. Organy orzekające w sprawie dokonały oceny sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego. Ustaliły m.in., iż w [...] (gdzie zamieszkiwał skarżący) nie notuje się walk zbrojnych oraz, że to władze [...] kontrolują całe jego terytorium, a sam [...] przyjął wiele osób z [...] i [...] objętych konfliktem zbrojnym.

Reasumując Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargi, organy, prawidłowo uznały, że skarżący nie wykazał aby spełniał przesłanki określone w art. 13 ustawy o ochronie. Mając na uwadze powyższe Sąd w pełni podzielił argumentację organów administracyjnych, że skarżący nie spełnia przesłanki do nadania mu statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy.

W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o ochronie, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez:

1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,

2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie,

3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego

- i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

Organy słusznie przyjęły, że w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W szczególności, brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, czy też poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Za takie nie można bowiem uznać ukarania z powodu naruszenia obowiązku służby wojskowej, które groziłoby skarżącemu w razie otrzymania karty powołania do wojska. Nadto, jak wskazano powyżej, w [...] nie toczy się konflikt zbrojny. W związku z powyższym, brak było podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej na podstawie art. 15 pkt 3 ustawy o ochronie.

Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu organy orzekające wnikliwie zbadały okoliczności sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i trafnie oceniły zgromadzony materiał dowodowy. Postępowanie dowodowe zostało właściwie przeprowadzone i w sposób wyczerpujący zebrany został materiał na temat sytuacji w kraju pochodzenia skarżącej, jak też dokonano trafnej analizy sytuacji wewnętrznej pod kątem potencjalnych zagrożeń dla wolności, zdrowia i życia cudzoziemca. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ poinformował skarżącego o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czym wyczerpał dyspozycję art. 10 § 1 k.p.a.

Z tych też względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżone decyzje, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i dokonały prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w wyroku.