Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 179/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: stwierdzono że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
w pozostałym zakresie postępowanie umorzono
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3, art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie postępowania administracyjnego znak: [...] I. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. w pozostałym zakresie postępowanie umarza.


UZASADNIENIE

W dniu 15 maja 2014r. J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność i przewlekłość Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. polegającą na niewydaniu rozstrzygnięcia w zakresie legalności obiektów budowlanych na działce nr [...] w miejscowości K. Skarżący wskazał, iż organ zajmuje się tą sprawą od 26.04.2006 tj. już przez 8 lat. Do skargi dołączono dwa postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 17 marca 2014r. znak: [...] nr [...] i [...]. W jednym z tych postanowień [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uznał zażalenie J. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania dotyczące budynku mieszkalnego na działce nr [...] w miejscowości K. za uzasadnione i wyznaczył termin załatwienia sprawy do dnia 30 czerwca 2014r., w drugim, w sprawie dotyczącym budowy wiaty drewnianej na tej samej działce, postanowił nie wyznaczyć Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. terminu załatwienia sprawy.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Krakowie z dnia 17 czerwca 2014r. skarga ta została rozłączona (k. 12) i przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu jest sprawa znak: [...].

W odpowiedzi na skargę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. domagał się umorzenia postępowania sądowego z uwagi na wydanie w sprawie już po wniesieniu skargi rozstrzygnięcia tj. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 10 czerwca 2014r. Nr [...] w zakresie wiaty oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 23 czerwca 2014r. Nr [...] w zakresie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Dodatkowo w pozostałym zakresie organ wnosił o oddalenie skargi wskazując szczegółowo na przebieg postępowania i okoliczności jakie spowodowały ponad 8-letnią zwłokę w wydaniu rozstrzygnięcia. W ocenie organu były to niezależne od niego obiektywne trudności w postaci: dwóch obiektów do zbadania, katastrofy budowlanej kamienicy w centrum [...] w 2009r., która spowodowała obarczenie pracownika zajmującego się sprawą dodatkowych obowiązków, trudnościami kadrowymi – odejściem kilku doświadczonych pracowników, następnie powodzią w B. i okolicach, która skutkowała powstaniem usuwisk zagrażających obiektom budowlanym i dalszym natłokiem niecierpiących zwłoki czynności pracowników organu. Dalej organ wskazał na kolejne liczne problemy kadrowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wobec wydania po wniesieniu skargi aktu administracyjnego kończącego postępowanie tj. jak wyżej wskazano decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 10 czerwca 2014r., znak: [...], stan bezczynności skarżonego organu już nie występuje. Postępowanie sądowe jest zatem bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu do wydania określonego aktu. To zaś jest powodem umorzenia postępowania sądowego, o czym sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku. Podstawą prawną umorzenia postępowania jest art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej określana jako "p.p.s.a.").

Nie ulega przy tym wątpliwości, że organ wydał w/w decyzję administracyjną już po wniesieniu do sądu skargi na jego bezczynność. Jak wynika z akt sprawy, skarga została złożona za pośrednictwem organu w dniu 15 maja 2014r., natomiast decyzję administracyjną wydano w dniu 10 czerwca 2014r. Wydanie decyzji, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie zwalnia sądu z obowiązku orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek ten wynika z art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. Oceniając powyższy aspekt sprawy sąd uznał, iż bezczynność organu miała bez wątpienia miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt I wyroku). Ocena ta wynika z oczywistego faktu znacznego upływu czasu od wszczęcia postępowania administracyjnego w 2006r., a więc około 8 lat. Wprawdzie w dniu 2 kwietnia 2007r skarżony organ I instancji wydał decyzję, lecz została ona uchylona przez organ odwoławczy w dniu 25 września 2008r. Sprawa została przekazana do organu I instancji, w dniu 6.10.2008r. doręczono organowi I instancji akta i od tego czasu do czerwca 2014r., upłynęło prawie 6 lat. Dodatkowo pomiędzy poszczególnymi czynnościami w sprawach zaistniały wielomiesięczne, jak i wieloletnie przerwy. Z racji tak poważnych opóźnień nie mogą zmniejszyć rażącego naruszenia prawa przejściowe obiektywne trudności w postaci zaistniałej powodzi, czy katastrofy budowlanej jednego z budynków na terenie obszaru kompetencyjnego organu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zdarzenia te nie obejmowały budynków, w których urzędowali pracownicy skarżonego organu, a więc zwłoka w zajmowaniu się sprawą skarżącego wynikała jedynie ze złej organizacji pracy i nienależytej oraz nieodpowiedniej reakcji w celu rozwiązania zaistniałych już trudności kadrowych czy organizacyjnych. Powyższe zaniechanie w powiązaniu ze znacznym opóźnieniem w rozpoznaniu sprawy (6 lat) jest wysoce naganne i nie powinno się zdarzyć w organie administracji publicznej, bez względu na nadzwyczajne i zaskakujące okoliczności. Innymi słowy przyczyny takie mogą uzasadniać kilkumiesięczne, lecz nie kilkuletnie opóźnienie, jakie miało miejsce w kontrolowanej sprawie.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w wyroku.