Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 187/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 1, art. 37 ust. 1 i 6
journal: Dz.U. 2006 nr 100 poz 696
law: Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 21, art. 86, art. 87, art. 204, art. 221 ust. 3
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 293, art. 294
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis,, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Monika Kutarska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 lutego 2012 r. sprawy ze skargi "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ś. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego oraz określenia jego kwoty oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...], Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania spółki "E." sp. z o.o. z siedzibą w Ś., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w

L. z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego i określenia kwoty należności wynikającej z długu celnego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Celnej przedstawił następujący stan sprawy:

Spółka "E." uzyskała w dniu [...] listopada 2007 r. pozwolenie

Nr [...] na uprzywilejowane traktowanie taryfowe ze względu na

końcowe przeznaczenie śmigłowca używanego Estrom 280 FX serii nr 2065 o

numerze mechanizmu napędowego (silnika) – [...]. Właściwym kodem

obowiązującej taryfy celnej dla w/w śmigłowca jest kod CN 8802 1100 10.

Przeznaczeniem końcowym towaru miało być użycie śmigłowca jako cywilny statek

powietrzny po zarejestrowaniu jego w Cywilnym Rejestrze Statków Powietrznych RP

w terminie do końca miesiąca marca 2008 r. (pole 13 pozwolenia). Termin ważności pozwolenia określony został od dnia 26.11.2007 r. do dnia

31.12.2007 r.

Na podstawie w/w pozwolenia Strona zgłosiła w dniu [...] listopada 2007 r. do

procedury dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego [...]

przedmiotowy śmigłowiec o wartości 180.000,00 USD, deklarując stawkę celną 0%,

przewidzianą dla towarów przeznaczonych do stosowania w cywilnych statkach

powietrznych.

Jak wynika z treści pola 33 zgłoszenia celnego, o którym mowa wyżej, dla przedstawionego do odprawy celnej śmigłowca właściwym jest kod towaru 8802110010. We Wspólnej Taryfie Celnej w/w kod występuje z przypisem EU001, który stanowi, że wprowadzenie towaru pod tą pozycją podlega warunkom określonym w odpowiednich postanowieniach Wspólnoty. Z dalszej części tego przypisu wynika, iż wprowadzenie towaru pod tym kodem podlega warunkom określonym w art. 291 - 300 Rozporządzenia Wykonawczego do Wspólnotowego Kodeksu Celnego (Dz. Urz. WE z 1993 r., seria L, Nr 253, ze zm.; dalej: RWKC), czyli wymaga spełnienia określonych warunków przewidzianych dla końcowego przeznaczenia. Jednym z tych warunków jest nadanie przeznaczenia końcowego w terminie określonym w pozwoleniu. W tym konkretnym przypadku był to miesiąc marzec 2008 r.

Organ celny pierwszej instancji po dokonaniu kontroli Spółki, w wyniku której stwierdził, że kontrolowany nie posiada dowodu zarejestrowania przedmiotowego śmigłowca w Cywilnym Rejestrze Statków Powietrznych RP, wydał zaskarżoną decyzję. Posiadacz pozwolenia, wyjaśnił, że złożył wniosek o zarejestrowanie śmigłowca lecz nie otrzymał stosownego świadectwa. Wobec powyższego nie został spełniony warunek do zastosowania stawki 0%. Właściwym kodem w tej sytuacji jest kod 8802 1100 90 - "pozostałe statki powietrzne (na przykład śmigłowce), śmigłowce, pozostałe" ze stawką celną w wysokości 7,5%. Zastosowanie prawidłowej stawki celnej skutkuje koniecznością obliczenia w prawidłowej wysokości kwoty długu celnego.

W konsekwencji organ stwierdził powstanie długu celnego w dniu 29 listopada 2007 r. w związku z niedopełnieniem jednego z warunków wymaganych dla zastosowania obniżonych lub zerowych stawek należności celnych oraz określił kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 35.279 zł.

W odwołaniu od decyzji strona podniosła argumenty, iż z przyczyn obiektywnych nie była w stanie dokonać rejestracji śmigłowca, z uwagi na zmianę procedur rejestracji statków powietrznych. Okoliczności te jej zdaniem uzasadniają przedłużenie okresu przedstawienia rejestracji śmigłowca.

Uzasadniając rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektor Izby Celnej przedstawił wyczerpująco istotę procedury końcowego przeznaczenia, które pozwala na uprzywilejowane traktowanie taryfowe towarów na podstawie ich końcowego przeznaczenia. Organ wskazał, że w celu zawieszenia należności celnych dla końcowego przeznaczenia, importer musi posiadać odpowiednie pozwolenie. Towary muszą zostać poddane końcowemu przeznaczeniu w określonym czasie. Jeśli towary nie zostaną wykorzystane we właściwy sposób, należności celne podlegają uiszczeniu.

Organ odwoławczy podniósł, iż w pozwoleniu na korzystanie z procedury z dnia [...] listopada 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego określił warunki, zapisując w polu 16 m.in. "wnioskodawca nada wszystkim towarom przeznaczenie końcowe", "dostarczy w ciągu miesiąca od wyznaczonego terminu zakończenia dowód nadania towarom przeznaczenia końcowego".

W wyniku przeprowadzonej kontroli organ celny pierwszej instancji bezspornie ustalił, że przedmiotowy śmigłowiec nie otrzymał przeznaczenia końcowego w wyznaczonym terminie. Spółka "E." nie została zwolniona z obowiązku ponoszenia odpowiedzialności za wypełnienie obowiązków wynikających z w/w pozwolenia w zakresie zakończenia procedury dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem. Prawidłowo zatem uznano, że sytuacja taka powoduje powstanie długu celnego, zgodnie z art. 204 ust. 1 lit. b) i ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

Organ wywiódł, iż zastosowanie konkretnego kodu Taryfy celnej i wynikającej z niego stawki celnej ma charakter warunkowy; o tym, czy dany środek będzie miał zastosowanie (w tym przypadku zerowa stawka celna ze względu na końcowe przeznaczenie), decyduje spełnienie określonego warunku. Jeśli warunek zostaje spełniony, można dany towar zaklasyfikować do danego kodu. Jeśli warunek nie jest spełniany, musi być zastosowany inny kod, niż związany z danym środkiem taryfowym. W niniejszej sprawie wydane pozwolenie dało możliwość zaklasyfikowania śmigłowca do kodu 8802110010 z zerową stawką celną. Brak pozwolenia wykluczałby możliwość zaklasyfikowania towaru do tego kodu i w dniu zgłoszenia towaru do odprawy celnej zastosować by należało kod 8802110090 ze stawką 7.5%.

Wprowadzona przez WKC instytucja pozwoleń na określone procedury ma

charakter sformalizowany. Rozwiązanie takie ma na celu umożliwienie organom

celnym sprawowanie rzeczywistej kontroli nad przepływem przez granicę towarów

bez pobierania cła. Ze względu na sformalizowany sposób składania wniosków o uzyskanie pozwolenia na korzystanie z procedury dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem, a także sformalizowane przepisami prawa celnego udzielanie takich pozwoleń, importer tylko wtedy może się domagać stosowania takiej procedury przez organy celne, gdy obrót sprowadzonym towarem jest zgodny z wydanym przez organ celny pozwoleniem.

Organ podniósł, iż strona w swojej argumentacji łączy niesłusznie kilka kwestii, a mianowicie: termin ważności pozwolenia, termin nadania końcowego przeznaczenia, termin rejestracji śmigłowca z istnieniem właściwie umotywowanych przyczyn do przedłużenia terminu obowiązywania pozwolenia.

Pozwolenie z dnia [...] listopada 2007 r. w polu 6 określa

termin ważności pozwolenia, który zawierał się między dniem 26.11.2007 r. i dniem 31.12.2007 r. Oznacza to, że w tym czasie posiadacz pozwolenia posiadał prawo do

objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem jednego

śmigłowca używanego opisanego szczegółowo w polu 7 w/w pozwolenia.

Przedmiotowy śmigłowiec został objęty wnioskowaną przez posiadacza pozwolenia

procedurą w Oddziale Celnym w L. na podstawie zgłoszenia celnego

z dnia [...] listopada 2007 r.

W ocenie organu strona niezasadnie powołuje się na przepisy art. 293 i 294 RWKC dotyczące terminu obowiązywania pozwolenia i instytucję "wstecznego pozwolenia". Organ wyjaśnił, że termin obowiązywania pozwolenia upłynął w dniu 31 grudnia 2007 r. i nie wpływa w jakikolwiek sposób na sytuację śmigłowca, co wynika z art. 295 RWKC. W konsekwencji wygaśnięcie pozwolenia z dnia [...] listopada 2007 r. nie ma wpływu na sytuację prawną śmigłowca używanego, który znalazł się w swobodnym obrocie na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...] listopada 2007 r.

Opisywane przez stronę trudności związane z rejestracją śmigłowca, a wynikające z konieczności przeprowadzenia prac adaptacyjnych w ocenie organu nie mają żadnego skutku dla ważności pozwolenia.

W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Celnej spółka "E." podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania celnego poprzez niezebranie pełnego materiału dowodowego w sprawie oraz błędną, wybiórczą i tendencyjną ocenę zebranego materiału dowodowego. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 204 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez jego zastosowanie i ustalenie istnienia długu celnego w sytuacji, gdy w rzeczywistości dług ten nie powstał.

Uzasadniając swoje zarzuty skarżąca podniosła, że w związku ze zmianą przepisów dotyczących wymogów technicznych, w przedmiotowym śmigłowców musiały zostać przeprowadzone poważne prace adaptacyjne przez certyfikowaną firmę. Opóźnienia z tym związane, niezależne od spółki, spowodowały, że śmigłowiec nie mógł zostać zarejestrowany w wyznaczonym terminie.

Zdaniem spółki w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy art. 293 ust. 4 i art. 294 RWKC, gdyż zaistniały umotywowane przyczyny, dla których uzasadnione jest przedłużenie okresu rejestracji śmigłowca do dnia 31 marca 2011 r. Taką datę zakończenia prac adaptacyjnych podał w przedłożonym organom piśmie certyfikowany wykonawca tych robót.

Skoro spółka nie ponosi odpowiedzialności za naruszenie wyznaczonego terminu rejestracji śmigłowca, dług celny nie powinien zostać naliczony.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności.

Istota sporu prawnego w badanej sprawie opiera się na ustaleniu, czy zostały zachowane warunki pozwalające na uprzywilejowane traktowanie taryfowe ze względu na końcowe przeznaczenie importowanego towaru – używanego śmigłowca marki Estrom 280 FX.

Uprzywilejowane traktowanie taryfowe stanowi wyjątek od podstawowej zasady obrotu towarowego z zagranicą, zgodnie z którą przywóz towarów na obszar celny Wspólnoty wiąże się z obowiązkiem uiszczenia należności celnych przywozowych.

Importer zamierzający skorzystać z uprzywilejowanego traktowania taryfowego musi spełnić określone w przepisach prawa celnego warunki.

Stosowne przepisy znajdujące zastosowanie w tej kwestii są następujące:

Zgodnie z art. 21 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny; Dz. Urz. UE, seria L, Nr 302, s. 1, ze zm.; dalej jako: WKC) uprzywilejowane traktowanie taryfowe, z którego mogą korzystać niektóre towary ze względu na ich rodzaj lub przeznaczenie, uzależnione jest od spełnienia warunków określonych zgodnie z procedurą Komitetu. W przypadku wymogu posiadania pozwolenia stosuje się art. 86 i 87. Zgodnie z ust. 2 cytowanego przepisu określenie "uprzywilejowane traktowanie taryfowe" oznacza obniżenie lub zawieszenie należności celnych przywozowych w rozumieniu art. 4 ust. 10, nawet w ramach kontyngentów taryfowych.

Stosownie do art. 293 ust. 1 wspomnianego wyżej rozporządzenia wykonawczego do WKC przyznanie uprzywilejowanego traktowania taryfowego zgodnie z art. 21 Kodeksu, w sytuacji gdy towary podlegają dozorowi celnemu ze względu na ich przeznaczenie, uzależnione jest od wydania pozwolenia na piśmie. Jeżeli towary są dopuszczane do swobodnego obrotu z zastosowaniem obniżonej lub zerowej stawki celnej ze względu na ich przeznaczenie i gdy obowiązujące przepisy wymagają, aby towary pozostawały pod dozorem celnym zgodnie z art. 82 Kodeksu, niezbędne jest pisemne pozwolenie do celów dozoru celnego przeznaczenia towarów.

W dalszej kolejności należy wskazać na stosowane odpowiednio z mocy odesłania zawartego w art. 21 WKC przepisy art. 86 i 87 WKC. W świetle tych regulacji bez uszczerbku dla dodatkowych szczególnych warunków przewidzianych dla danej procedury pozwolenie określone w art. 85 i art. 100 ust. 1 wydawane jest jedynie:

– osobom, które udzielą wszelkich gwarancji niezbędnych do prawidłowego przebiegu procedury;

– gdy organy celne mogą zapewnić dozór i kontrolę procedury bez konieczności stosowania środków administracyjnych niewspółmiernych do istniejącej potrzeby gospodarczej (art. 86).

Warunki stosowania danej procedury określane są w pozwoleniu. Posiadacz pozwolenia ma obowiązek informować organy celne o każdej zmianie, która nastąpiła po wydaniu tego pozwolenia i może mieć wpływ na jego utrzymanie lub zakres (art. 87).

Istotne znaczenie w sprawie ma również treść art. 293 RWKC. Ust. 1 tego przepisu wskazuje warunki, jakie muszą zostać spełnione, aby zostało udzielone pozwolenie (w tym przypadku na uprzywilejowane traktowanie):

a) przewidywana działalność będzie zgodna z określonym przeznaczeniem, jak również z przepisami stosowanymi do wysyłki towarów zgodnie z art. 296, a ponadto zabezpieczony jest prawidłowy przebieg czynności;

b) osoba składająca wniosek przedstawi wszelkie gwarancje niezbędne dla prawidłowego przeprowadzenia czynności i zobowiąże się:

– nadać części lub wszystkim towarom określone przeznaczenie lub przekazać je, oraz dostarczyć dowód tego nadania lub przekazania zgodnie z obowiązującymi przepisami,

– powstrzymać się od wszelkich działań niezgodnych z zamierzonym celem określonego przeznaczenia,

– powiadamiać właściwe organy celne o wszelkich czynnikach mogących mieć wpływ na pozwolenie;

c) zapewniony zostanie skuteczny dozór celny i ustalenia administracyjne podejmowane przez organy celne nie będą nieproporcjonalne w stosunku do istniejących potrzeb gospodarczych;

d) będzie prowadzona i przechowywana odpowiednia ewidencja;

e) o ile organy celne uznają to za niezbędne, złożone zostanie odpowiednie zabezpieczenie.

Z kolei ust. 3 cytowanego przepisu wskazuje, jakie elementy muszą być co do zasady zawarte w pozwoleniu (chyba że takie informacje zostaną uznane za zbędne). Z punktu widzenia analizowanej sprawy szczególne znaczenie ma określenie w pozwoleniu terminu, w którym należy nadać towarom określone przeznaczenie (art. 293 ust. 3 lit. d) RWKC).

W świetle przedstawionych regulacji jednym z najistotniejszych warunków skorzystania z uprzywilejowanego traktowania taryfowego jest nadanie importowanemu towarowi określonego przeznaczenia w terminie wyznaczonym w pozwoleniu. Niespełnienie warunków skorzystania z uprzywilejowanego traktowania powoduje powrót do zasad ogólnych, a zatem do wymagalności należności celnych i obowiązku ich uiszczenia przez importera.

W dalszej kolejności należy zwrócić uwagę na treść Wspólnej Taryfy Celnej (Taric), ustanowionej rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE, seria L, Nr 256, s. 1).

Z analizy brzmienia Taryfy celnej wynika, że sprowadzony towar – śmigłowiec, z uwagi na jego charakterystykę (masa własna – 778 kg, a więc nie przekraczająca 2.000 kg), może być zaklasyfikowany do jednego z dwóch kodów:

a) kodu 8802 11 00 10, obejmującego:

Pozostałe statki powietrzne (na przykład śmigłowce, samoloty); statki kosmiczne (włączając sztuczne satelity) oraz stacje orbitalne i pojazdy nośne statków kosmicznych

- Śmigłowce

- - O masie własnej nie przekraczającej 2 000 kg

- - - Do celów cywilnych, lub

b) kodu 8802 11 00 90, obejmującego:

j.w.

- - - Pozostałe.

Zastosowanie kodu 8802 11 00 10 jest w Taryfie obwarowane przypisem EU001, który brzmi następująco: "Zwolnienie od cła lub obniżenie stawki celnej podlega warunkom określonym w odpowiednich przepisach Unii, uwzględniając kontrole celną użytkowania takich towarów (zob. art. 291-200 [RWKC])". Odwołanie do przepisów RWKC oznacza wprowadzenie wymogu uzyskania pozwolenia na uprzywilejowane traktowanie taryfowe i spełnienia określonych w nim warunków.

Z powyższych regulacji wynika, że zakwalifikowanie importowanego śmigłowca do wskazanego w zgłoszeniu celnym kodu Taric 8802 11 00 10 wymagało uzyskania wspomnianego pozwolenia i spełnienia określonych w nim warunków oraz pozwalało na zastosowanie zerowej stawki celnej. Nie spełnienie tych warunków oznaczało konieczność kwalifikacji śmigłowca do kodu 8802 11 00 90, dla którego ustanowiono stawkę celną 7,5%.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy należy zauważyć, że skarżąca spółka uzyskała pozwolenie nr [...], na uprzywilejowane traktowanie taryfowe ze względu na końcowe przeznaczenie, wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego w L. w dniu [...] listopada 2011 r. (k. 4 akt adm.). W punkcie 6 dokumentu termin ważności pozwolenia określono na daty od 26.11.2007 r. do 31.12.2007 r. W punkcie 9 dokumentu wskazano, że "Przeznaczeniem końcowym towaru będzie użycie jako cywilny statek powietrzny. Śmigłowiec będzie zarejestrowany w Cywilnym Rejestrze Statków Powietrznych RP. Miejscem hangarowania będzie lotnisko Aeroklubu Ś.". W punkcie 13 dokumentu wskazano termin zakończenia procedury: marzec 2008 r. Z punktu 16 – "Informacje uzupełniające/ warunki" wynika, że pozwolenia udziela się pod warunkiem, że wnioskodawca m.in.: nada wszystkim towarom przeznaczenie końcowe oraz dostarczy w ciągu miesiąca od wyznaczonego terminu zakończenia dowód nadania towarom przeznaczenia końcowego.

Z treści pozwolenia wynika zatem, że strona skarżąca mogła sprowadzić przedmiotowy towar w okresie ważności pozwolenia, co uczyniła w dniu [...] listopada 2007 r., o czym świadczy dokument zgłoszenia celnego. Następnie – w terminie do końca marca 2008 r. powinna była nadać towarowi przeznaczenie końcowe, zgodne z warunkami pozwolenia, a zatem zarejestrować śmigłowiec w Cywilnym Rejestrze Statków Powietrznych RP. Wreszcie w ciągu miesiąca od wyznaczonego terminu zakończenia (czyli do końca kwietnia 2008 r.) powinna dostarczyć dowód nadania towarom przeznaczenia końcowego.

Analiza materiału zgromadzonego w sprawie wskazuje, że strona skarżąca nie dopełniła warunku nadania sprowadzonemu towarowi przeznaczenia końcowego zgodnego z uzyskanym pozwoleniem.

Procedurę rejestracji statków powietrznych określają przepisy ustawy z dnia 3 lipca 2022 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2006 r., Nr 100, poz. 696, ze zm.). Z ustawy wynika, że rejestr cywilnych statków powietrznych prowadzi Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, wpis do rejestru następuje w drodze decyzji administracyjnej, na podstawie zgłoszenia dokonanego przez właściciela lub upoważnionego przez niego innego użytkownika statku powietrznego. Wpisanie statku do rejestru Prezes Urzędu potwierdza wydaniem świadectwa rejestracji oraz przydzieleniem znaków rejestracyjnych (art. 34 ust. 1 i 1b, art. 37 ust. 1 i ust. 6 Prawa lotniczego)..

W odwołaniu od decyzji strona skarżąca powołuje się na to, że dla śmigłowca zostały przyznane "znaki rejestracyjne". Wyjaśniając tą kwestię należy zwrócić uwagę na treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 czerwca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestru cywilnych statków powietrznych oraz znaków i napisów na statkach powietrznych (Dz. U. Nr 109, poz. 1034). Jednym z warunków dopuszczenia statku do lotów w przestrzeni powietrznej jest posiadanie wymaganych znaków rozpoznawczych (art. 31 ust. 1 pkt 1 Prawa lotniczego). Znak rozpoznawczy składa się z dwóch elementów – znaku przynależności państwowej (w przypadku polskiej przynależności – litery SP) oraz znaku rejestracyjnego (§ 8 rozporządzenia). Generalnie znaki rozpoznawcze umieszcza się dopiero po zarejestrowaniu statku, jednak zgodnie z § 10 ust. 2 rozporządzenia na statku powietrznym mogą być umieszczone polskie znaki rozpoznawcze:

1) zarezerwowane w rejestrze dla danego egzemplarza statku powietrznego - jeżeli ma on być wpisany do rejestru;

2) przydzielone dla tego statku powietrznego - jeżeli jest on przeznaczony do lotów próbnych.

W świetle powyższych regulacji powoływana przez stronę skarżącą okoliczność przyznania znaków rozpoznawczych w toku procedury rejestracji śmigłowca nie może być w żadnej mierze utożsamiana ze spełnieniem warunku zarejestrowania śmigłowca.

Nie ma żadnych wątpliwości, że procedura rejestracji śmigłowca nie została zakończona uzyskaniem wpisu do rejestru statków powietrznych w terminie nadania przeznaczenia celnego określonym w pozwoleniu na uprzywilejowane traktowanie taryfowe. Jest to okoliczność bezsporna, przyznawana nawet przez stronę skarżącą.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że warunki skorzystania przez stronę skarżącą z uprzywilejowanego traktowania taryfowego nie zostały spełnione.

Skarżąca argumentuje, że niedopełnienie warunku rejestracji śmigłowca nastąpiło z przyczyn obiektywnych, niezależnych od niej, związanych ze zmianą procedur dopuszczania statków powietrznych do lotu. Argumentacji tej nie można uwzględnić jako zwalniającej z obowiązku zachowania warunku określonego w pozwoleniu na preferencyjne traktowanie taryfowe.

Po pierwsze należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 87 ust. 2 WKC, posiadacza pozwolenia ma obowiązek informować organy celne o każdej zmianie, która nastąpiła po wydaniu tego pozwolenia i może mieć wpływ na jego utrzymanie lub zakres. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że choć termin nadania przeznaczenia celnego (rejestracji śmigłowca) upłynął w marcu 2008 r. strona skarżąca nie informowała organów celnych o trudnościach w rejestracji śmigłowca, nie występowała też o ewentualną zmianę pozwolenia w zakresie dotyczącym daty nadania przeznaczenia końcowego. Dopiero w dniu 5 lipca 2010 r. strona skarżąca skierowała do Urzędu Celnego w L. oświadczenie informujące o wystąpieniu z wnioskiem o zarejestrowanie śmigłowca (k. 1 akt adm.).

Po drugie już w dacie otrzymania pozwolenia na uprzywilejowane traktowanie taryfowe skarżąca miała świadomość relatywnie krótkiego terminu dopełnienia formalności związanych z przeznaczeniem końcowym towaru.

Konkludując: skoro nie zostały dopełnione warunki uprzywilejowanego traktowania celnego importowanego śmigłowca, prawidłowo organy celne dokonały jego kwalifikacji do kodu 8802 11 00 90, dla którego ustanowiono stawkę celną 7,5%.

W ocenie sądu zachowane zostały również określone w przepisach prawa celnego terminy do powiadomienia strony skarżącej jako dłużnika o kwocie należności celnej. Zgodnie z art. 221 ust. 3 WKC powiadomienie to nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. W badanej sprawie dla ustalenia daty powstania długu celnego miarodajny jest art. 204 ust. 2 WKC, w świetle którego dług celny powstaje w chwili zaprzestania spełniania obowiązku, którego niewykonanie powoduje powstanie długu celnego, bądź w chwili objęcia towaru odpowiednią procedurą jeżeli zostało później stwierdzone, że nie dopełniono jednego z warunków wymaganych dla objęcia towaru tą procedurą bądź dla zastosowania obniżonych lub zerowych stawek należności celnych przywozowych ze względu na jego przeznaczenie. W badanej sprawie datą miarodajną jest data objęcia towaru odpowiednią procedurą celną (dopuszczenia do obrotu, z zastosowaniem preferencji taryfowych), co nastąpiło z dniem przyjęcia zgłoszenia celnego – a więc [...] listopada 2007 r. Decyzja organu celnego I instancji została doręczona stronie jako dłużnikowi celnemu w dniu 26 listopada 2010 r., a zatem został dochowany termin określony w art. 221 ust. 3 WKC.

Odnosząc się do powoływanych w skardze argumentów spółki dotyczących uchybienia organów celnych, które nie zastosowały art. 293 ust. 4 i art. 294 RWKC i nie przedłużyły okresu rejestracji śmigłowca do dnia 31 marca 2011 r., należy przyznać rację Dyrektorowi Izby Celnej, który trafnie zauważa, że strona skarżąca myli termin ważności pozwolenia z terminem zakończenia procedury, czyli nadania przeznaczenia końcowego, zgodnego z warunkami pozwolenia.

Problemem w sprawie nie jest przedłużenie terminu ważności pozwolenia, a tej kwestii dotyczą przywoływane przez spółkę art. 293 ust. 4 i art. 294 RWKC. Sporny towar został sprowadzony w terminie ważności pozwolenia na uprzywilejowane traktowanie taryfowe (od 26 listopada do 31 grudnia 2007 r.), a więc w tym zakresie pozwolenia zostało "skonsumowane" i nie było podstaw do jego przedłużania, czy wydawania z mocą wsteczną.

Argumenty strony w tym zakresie są zatem całkowicie chybione.

W ocenie sądu niezasadne są również podnoszone w skardze zarzuty niezebrania materiału dowodowego oraz błędnej i wybiórczej oceny materiału. Fakt braku rejestracji śmigłowca jest bezsprzeczny, sama strona tego nie kwestionuje, wywodząc jedynie, że uchybienie terminowi nadania przeznaczenia końcowego nastąpiło z przyczyn obiektywnych, niezawinionych przez nią. Jak wyjaśniono wyżej – okoliczności te nie mają jednak znaczenia dla oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów celnych w badanej sprawie.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.