Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 181/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: uchylono zaskarżony wyrok i interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt. 34
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia WSA del. Katarzyna Wolna-Kubicka (sprawozdawca), Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "R." sp. z o.o. z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 828/14 w sprawie ze skargi "R." sp. z o.o. z siedzibą w T. na zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 13 listopada 2013 r., nr DD10/033/150/MZB/13/RWPD-48654/13/RD-117184/13 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżoną zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 13 listopada 2013 r., nr DD10/033/150/MZB/13/RWPD-48654/13/RD-117184/13, 3) zasądza od Ministra Rozwoju i Finansów na rzecz "R." sp. z o.o. z siedzibą w T. kwotę 837 (słownie: osiemset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II FSK 181/15

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 6 października 2014r r., syg. akt. III SA/Wa 828/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi R. Sp. z o.o.

z siedzibą w T. na zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia

13 listopada 2013 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddalił skargę.

Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący:

Skarżąca spółka wniosła o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, podając, że prowadzi działalność gospodarczą na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej ([...]SSE) na podstawie zezwolenia z dnia 30 grudnia 2000 r. Spółka należy do inwestorów, którym początkowo przysługiwało zwolnienie podatkowe w związku z prowadzeniem działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, nielimitowane wysokością poniesionych wydatków kwalifikowanych w całym okresie ważności zezwolenia. W dniu 1 maja 2004 r., a zatem w momencie wprowadzenia - w związku z akcesją Polski do Unii Europejskiej – zmian dotyczących zasad udzielania i korzystania z pomocy publicznej, Spółka posiadała status małego przedsiębiorcy. Jednocześnie Spółka nie dokonała zmiany posiadanego zezwolenia w trybie art. 6 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz.U. nr 188 po z. 1840 ze zm., dalej: ustawa zmieniająca z 2003 r.), czyli tzw. konwersji zezwolenia.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Skarżąca zadała następujące pytanie:

Czy po 31 grudnia 2011 r. Spółka może w dalszym ciągu korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych według przepisów odnoszących się do małych przedsiębiorców i obowiązujących po dniu akcesji Polski do Unii Europejskiej, w przypadku gdy wartość uzyskanej pomocy publicznej z jakiej skorzystała Spółka według stanu na dzień 31 grudnia 2011r. nie przekroczyła 65% poniesionych wydatków inwestycyjnych? Zatem, czy dochód Spółki uzyskany po dniu 31 grudnia 2011 r. podlega zwolnieniu przedmiotowemu na zasadach określonych w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej: u.p.d.o.p.)?

W ocenie Spółki, po dniu 31 grudnia 2011r., będzie ona miała prawo do dalszego korzystania ze zwolnienia w podatku dochodowym od osób prawnych (pomocy publicznej) w okresie ważności zezwolenia (8 sierpnia 2016 r.) na zasadach obowiązujących małych przedsiębiorców od dnia 1 maja 2004 r. (dzień akcesji do Unii Europejskiej). Kalkulując wysokość dostępnego zwolnienia podatkowego po dniu 31 grudnia 2011 r. (limitu zwolnienia przedmiotowego) Spółka uwzględniać będzie pomoc publiczną uzyskaną do dnia 31 grudnia 2011 r. w formie zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych.

Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 11 maja 2012 r. uznał stanowisko Spółki przedstawione w ww. wniosku za prawidłowe i na podstawie art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm., dalej zwana: O.p.) odstąpił od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Skarżącej.

Następnie, Minister Finansów działając na podstawie art. 14e O.p., w dniu

13 listopada 2013r. wydał zmianę interpretacji indywidualnej, w której uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. Minister stwierdził, że na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2003 r. Spółka miała możliwość wystąpienia z wnioskiem o zmianę zezwolenia, polegającą na zastosowaniu do niej przepisów dotyczących zwolnień podatkowych określonych w art. 5 ustawy zmieniającej z 2003 r., w miejsce przepisów art. 12 ustawy o specjalnych strefach i rozporządzenia z 1996 r. - w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2000 r. Spółka takiego wniosku nie złożyła, a zatem wybrała tzw. "stare zasady" zwolnień podatkowych. Prowadzenie działalności strefowej według "starych uregulowań" oznacza natomiast dostosowanie działalności do stanu prawnego obowiązującego w dniu 31 grudnia 2000 r., także z zastosowaniem przepisów rozporządzenia z 1996 r. w sprawie ustanowienia katowickiej specjalnej strefy ekonomicznej według stanu prawnego obowiązującego na dzień 31 grudnia 2000 r. Jednocześnie konsekwencją takiego wyboru jest także utrata zwolnienia na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2003 r. w terminach określonych w tym przepisie, tj. w przypadku Spółki po dniu 31 grudnia 2011 r. Minister wyjaśnił, iż analiza regulacji prawnych odnoszących się do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji, w tym prześledzenie procesu zmian stanu prawnego - nowelizacji przepisów, na które powołała się Spółka prowadzi do wniosku, iż Spółka zachowała prawo do zwolnienia podatkowego określonego w art. 12 ust. 1 ustawy o specjalnych strefach w brzmieniu obowiązującym do końca 2000 r. Brak jest zatem podstaw do uznania, że Spółka, będąca małym "starym przedsiębiorcą", która nie dokonała zmiany zezwolenia w trybie art. 6 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2003 r., ma prawo do zwolnienia podatkowego z tytułu działalności prowadzonej w specjalnej strefie ekonomicznej, po dniu 31 grudnia 2011 r.

Skarżąca na zmianę interpretacji Ministra wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosła w niej o uchylenie zmiany interpretacji indywidualnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca podtrzymała argumenty przedstawione w uzasadnieniu swojego stanowiska zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że na mocy ustawy z 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych przedsiębiorcy, którzy uzyskali zezwolenie na prowadzenie działalności w takiej strefie przed dniem 1.01.2001 r., zachowali uprawnienie do zwolnienia z podatku dochodowego do dnia 31.12.2011 r. (mali przedsiębiorcy) lub do dnia 31.12.2010 r. (średni przedsiębiorcy). Skarżąca uprawnienie to zachowała do dnia 31.12.2011 r., bowiem nie wystąpiła o zmianę zwolnienia strefowego w trybie art. 6 ust. 1 i ust. 5 tej ustawy. Tylko zaś wystąpienie z takowym wnioskiem umożliwiało korzystanie z pomocy publicznej limitowanej (ograniczonej) kwotowo, w miejsce pomocy publicznej na zasadach wynikających z art. 12 ustawy po specjalnych strefach w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2000r., ale ograniczonej czasowo (do 31 grudnia 2011r.).

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od ww. wyroku Spółka zaskarżyła go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie sprawy (art. 188 p.p.s.a.) lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie (art.185 § 1 p.o.p.s.a.). oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Na podstawie kasacyjnej opisanej w przepisie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego wskutek błędnej wykładni przepisów art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. w związku z art. 12 ustawy o z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. Nr 123 poz. 600) oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia

2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 Nr 188, poz. 1840, dalej ustawa z 2003 r.), poprzez błędne przyjęcie, że stanowisko R. sp. z o.o. przedstawione we wniosku z dnia

14 lutego 2012 o interpretację indywidualną jest nieprawidłowe, a tym samym że spółka R. sp. z o.o., jako tzw. "stary mały inwestor strefowy" po 31 grudnia 2011 roku nie jest uprawniona do korzystania ze zwolnienia podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych od dochodów uzyskanych z tytułu prowadzenia działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie ważnego zezwolenia nr [...] dnia 30.12.2000 r., które wygaśnie 8.08.2016 r.

Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesowych wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego w postaci błędnej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. w związku z art. 12 ustawy o z dnia

20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 123 poz. 600) oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r.

o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz. U.

z 2003 Nr 188, poz. 1840, dalej ustawa z 2003 r.), poprzez niewłaściwe zastosowanie zasługują na uwzględnienie.

Bezsporne w sprawie jest, że strona prowadzi działalność gospodarczą

na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej w oparciu o zezwolenie z dnia

30 grudnia 2000 r. Posiada więc - z uwagi na otrzymanie zezwolenia przed dniem

1 stycznia 2001 r. - status tzw. starego przedsiębiorcy, a także status małego przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów prawa unijnego. Bezsporna w przedmiotowej sprawie jest również okoliczność, że po dniu 1 maja 2004 r. spółka jako mały przedsiębiorca utrzymała możliwość korzystania z pomocy publicznej

na dotychczasowych zasadach do końca 2011 roku.

Skarżąca wystąpiła do organu interpretującego z pytaniem: czy po 31 grudnia 2011 r. może w dalszym ciągu korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych według przepisów odnoszących się do małych przedsiębiorców i obowiązujących po dniu akcesji Polski do Unii Europejskiej, w przypadku gdy wartość uzyskanej pomocy publicznej z jakiej skorzystała Spółka według stanu na dzień 31 grudnia 2011r. nie przekroczyła 65% poniesionych wydatków inwestycyjnych? Zatem, czy dochód Spółki uzyskany po dniu 31 grudnia 2011 r. podlega zwolnieniu przedmiotowemu na zasadach określonych w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.?

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. zwolnione od podatku dochodowego od osób prawnych są dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia strefowego, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Zasady i warunki prowadzenia działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej reguluje ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych. Na gruncie tej ustawy można wyróżnić dwie grupy przedsiębiorców: 1) "starych przedsiębiorców", którzy uzyskali zezwolenia przed 1 stycznia 2001 r., uprawnionych do korzystania z pomocy publicznej na preferencyjnych zasadach w postaci nielimitowanych zwolnień podatkowych oraz 2) przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenia po tej dacie i korzystają z pomocy publicznej limitowanej, uzależnionej od poniesionych wydatków inwestycyjnych. Regulacje ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych zostały bowiem zmodyfikowane przez ustawę z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw zgodnie z którą przedsiębiorcy, którzy uzyskali zezwolenia strefowe przed dniem jej wejścia w życie (1 styczna 2001 r.) zachowali przez okres ważności zezwolenia prawo do zwolnień i preferencji podatkowych określonych w art. 12 u.s.s.e., w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie tej ustawy (art. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r.). Następnie, w dniu wejścia Polski do Unii Europejskiej weszła w życie ustawa z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw, która uchyliła art. 5 ustawy nowelizującej z 16 listopada 2000 r., powodując, iż przedsiębiorcy korzystający z zezwolenia od 1 stycznia 2001 r., stracili prawo do pełnego zwolnienia z podatku dochodowego na dotychczasowych zasadach. Wyjątkowo potraktowano tylko tych spośród starych przedsiębiorców, którzy w dniu akcesji Polski do UE posiadali status średniego bądź małego przedsiębiorcy. Mali inwestorzy (do których zalicza się skarżąca) zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej z 2003 r. zachowali prawo do korzystania z pomocy publicznej na starych, preferencyjnych zasadach, do końca 2011 roku.

Za nieprawidłowe należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżąca z dniem 1 stycznia 2012 r., wobec upływu okresu o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej z 2003 r., tracąc prawo do korzystania ze zwolnienia na preferencyjnych warunkach, utraciła prawo do zwolnień wynikających z zezwolenia na prowadzenie działalności na obszarze specjalnej strefy ekonomicznej na zasadach ogólnych, wynikających z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowa wykładnia art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2003 r., jest taka, iż przepis ten nie stanowi samoistnej podstawy do stosowania zwolnienia podatkowego, a jedynie ustanawia normę intertemporalną, na podstawie której mali lub średni przedsiębiorcy okresowo zachowali prawo do korzystania ze zwolnień w formie uregulowanej przepisami stosowanymi przed wejściem w życie ustawy zmieniającej - a więc w zakresie dla nich bardziej korzystnym. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 czerwca 2009 r., w którym to orzeczeniu powołał się na stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 3 czerwca 2009 w sprawie II FSK 100/08, gdzie NSA stwierdził, że wykładnia art. 5 ustawy zmieniającej z 2003 r. nie może pomijać przejściowego charakteru tego przepisu, który odwołuje się do pewnego istniejącego wcześniej stanu prawnego, rozstrzygając kolizję regulacji prawnych i nie stanowi samodzielnej normy prawnej dla rozstrzygania o obowiązkach i uprawnieniach natury materialnoprawnej.

Ocenę, że art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej z 2003 r. ma charakter normy intertemporalnej, należy uznać za istotną dla rozstrzygnięcia istniejącego w sprawie sporu. Literalnie ten przepis nie rozstrzyga bowiem ani o stosowaniu, ani o wyłączeniu od 1 stycznia 2012 r. reguł ogólnych dotyczących omawianego zwolnienia. Przyjęcie zatem, co oznacza milczenie ustawodawcy we wskazanym zakresie, a więc ustalenie konsekwencji braku wyrażenia expressis verbis dopuszczalności, względnie zakazu stosowania zwolnienia podatkowego na zasadach ogólnych, zależy od rezultatów zastosowania wypracowanych w doktrynie i orzecznictwie dyrektyw interpretacyjnych, dotyczących w szczególności wykładni przepisów o charakterze międzyczasowym.

Mianem przepisu szczególnego można określić tylko art. 12 u.s.s.e.

w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r. stosowany po tej dacie (do 31 grudnia 2011 r.), nie zaś przepisy przedłużające to stosowanie. Konkludując, jeśli w ustawie zmieniającej z 2003 r. ustawodawca nie wypowiedział się wprost, czy po 31 grudnia 2011 r. starzy mali przedsiębiorcy mogą korzystać ze zwolnień od podatku dochodowego na zasadach ogólnych, to oznacza to, że nie wyłączył takiej możliwości na podstawie stosowania nowych, ogólnych regulacji, a nie – tak jak chce organ – że nie dopuścił takiej możliwości. Należy więc przyjąć, że w art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2003 r. ustawodawca wyraził wolę zmiany uprawnień dotyczących preferencyjnych zwolnień podatkowych opartych na zezwoleniach wydanych do 31 grudnia 2000 r. i dlatego określił ich czasowy horyzont dalszego stosowania. Gdyby intencją ustawodawcy nie była zmiana zakresu omawianych uprawnień z końcem roku 2011 poprzez przejście z preferencyjnych warunków zwolnień na mniej korzystne warunki ogólne, ale ich całkowite wyłączenie z tą datą, wówczas expressis verbis by to wypowiedział, np. poprzez stwierdzenie, że do wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2003 r. przedsiębiorców omawiane zwolnienia podatkowe po wskazanej dacie w ogóle nie mają zastosowania, względnie, że art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. w tych przypadkach się nie stosuje. Tylko w ten sposób mógłby rozszerzyć znaczenie przepisu intertemporalnego podlegającego wykładni ścisłej, a w konsekwencji wyłączyć stosowanie regulacji obowiązującej, stanowiącej de lege lata zasadnicze źródło zwolnienia przedsiębiorców działających w specjalnej strefie ekonomicznej, jednocześnie czyniąc zadość wskazówkom wynikającym z zasad techniki prawodawczej.

Należy wskazać, że wbrew stanowisku organu interpretującego z art. 6 ustawy zmieniającej z 2003 r. nie wynikają żadne istotne argumenty dla poparcia jego argumentacji. Przepis ten dawał jedynie czasową możliwość zmiany zasad zwolnień określonych w art. 12 u.s.s.e. w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r. na zasady określone w art. 5 ustawy zmieniającej, a nie odnosił się do kompleksowej regulacji zwolnień podatkowych dochodów uzyskanych z działalności prowadzonej na terenie strefy (wyrok NSA z dnia 13 maja 2015r., sygn. akt II FSK 804/13). Zasadnicze źródło zwolnienia przedsiębiorców działających w specjalnej strefie ekonomicznej należy wywodzić wprost z treści art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., który z kolei odnosi się do faktu posiadania przez podatnika i wykonywania zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie takiej strefy, a nie – do korzystania z takiego czy innego sposobu rozliczania pomocy publicznej przewidzianego w przepisach regulujących funkcjonowanie stref ekonomicznych. Za ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych można uznać pogląd, że zwolnienie dochodu osiąganego z działalności gospodarczej prowadzonej w specjalnej strefie ekonomicznej ma swoje źródło w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, a nie jest zwolnieniem udzielonym na podstawie przepisów odrębnych (wyroki NSA z dnia 15 grudnia 2011 r., II FSK 1152/10, z dnia 17 marca 2010r., II FSK 2207/09, z dnia 24 kwietnia 2012r., II FSK1979/11, z 2 sierpnia 2012 r., II FSK 1614/11, z 9 października 2013 r., II FSK 2766/11), w tym na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2003 r.

Reasumując w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji błędnie przyznał rację Ministrowi Finansów, iż brak jest podstaw do uznania, że Spółka, będąca małym "starym przedsiębiorcą", która nie dokonała zmiany zezwolenia w trybie art. 6 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2003 r., ma prawo do zwolnienia podatkowego z tytułu działalności prowadzonej w specjalnej strefie ekonomicznej, po dniu 31 grudnia 2011 r. W tym miejscu na podkreślenie zasługuje fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 maja 2016r. w sprawie

II FSK 692/14 dotyczącej Skarżącej spółki podzielił jej stanowisko w odniesieniu

do spornego zagadnienia. Takie samo stanowisko zajął też NSA w sprawie

II FSK 3735/14.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdza, że WSA w Warszawie, dokonując kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonego aktu, dokonał błędnej interpretacji art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. w związku z art. 12 ustawy o z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. Nr 123 poz. 600) oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 Nr 188, poz. 1840, dalej ustawa z 2003 r.).

Uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 185 § 1 oraz w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok w całości i uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. O zwrocie kosztów postępowania w sprawie orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 203 pkt 1) p.p.s.a.