Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 252/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie : NSA Izabela Dobosz (spr.) WSA Piotr Głowacki Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz J. S. kwotę 500 zł ( słownie: pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. znak : [...] wydaną na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art.60 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2003 r. Nr 80, póz. 717 ze zm.) oraz art. 104 kpa ustalono dla A. D. warunki zabudowy na działkach o numerach ewidencyjnych [...];[...];[...];[...] dla inwestycji dotyczącej zabudowy usługowej polegającej na budowie budynku usługowego (handlowego) wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

Odwołanie od tej decyzji wniósł J. S. podnosząc, że elementem koniecznym decyzji o warunkach zabudowy jest określenie linii rozgraniczających teren inwestycji tj. precyzujących lokalizacje inwestycji na działce budowlanej. Tymczasem w sprawie linie rozgraniczające teren inwestycji zostały określone w sposób niejednoznaczny. Organ nie sprecyzował też, co należy rozumieć pod pojęciem infrastruktura towarzysząca, natomiast zawarł w decyzji ustalenia, do których dokonywania nie był uprawniony tj. uszczegółowił usytuowanie budynku względem granicy z naruszeniem przepisów ustawy prawo budowlane i aktów wykonawczych do tej ustawy. Odwołujący powołał się na § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którymi dopuszcza się usytuowanie ściany budynku bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, a nie z decyzji o warunkach zabudowy lub ze względu na rozmiary działki nie jest możliwe zachowanie odległości wymaganych przepisami prawa. W niniejszej sprawie jest możliwe zagospodarowanie działki z zachowaniem odległości wymaganych prawem.

Odwołujący się podnosi, że analiza była przeprowadzona nierzetelnie, a w decyzji zaplanowano tylko [...] miejsc postojowych. Wiadomo, że budynek usługowy będzie obiektem generującym znaczny ruch samochodowy. Już bowiem istniejący budynek użytkowany jako usługowy ( choć określony jako mieszkalny) generuje duży ruch samochodowy.

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Organ w uzasadnieniu stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wydano powtórnie decyzję ustalającą warunki zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia na wskazanym terenie w oparciu o uzupełnione wyniki analizy urbanistyczno-arch(tektonicznej terenu otaczającego, jak też w oparciu o przepisy odnoszące się do stwierdzania możliwości lokalizacyjnych, a zawarte w ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164/2003, póz. 1588). Skorygowano przy tym błędy i uchybienia stwierdzone w pierwotnej decyzji, uchylonej decyzją Kolegium.

Organ uważa, że obawy strony są przedwczesne, gdyż odwołujący się będzie miał możliwość protestowania na etapie pozwolenia na budowę. Wydana decyzja posiada wszystkie składniki przewidziane przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedmiotem decyzji tego typu nie jest wskazywanie jakie i gdzie konkretnie na działce mają być zlokalizowane obiekty będące przedmiotem inwestycji. Również w załączniku graficznym do zaskarżonej decyzji nie określono szczegółowego usytuowania budynku. Fakt, że w analizie zagospodarowania terenu rozważano możliwość usytuowania projektowanego obiektu kubaturowego w węższej części działki stanowi jedynie wskazówkę, że takie usytuowanie może być brane pod uwagę. Decyzja o warunkach zabudowy zastępuje miejscowy plan zagospodarowania dla konkretnych nieruchomości. Może zatem również dopuszczać sytuowanie bezpośrednio przy granicy ściany bez otworów w budynku, którego lokalizacja w takiej konfiguracji przestrzennej z różnych względów jest wskazana lub nawet obowiązkowa. Decyzja tego typu w ogóle nie przesądza o możliwości zrealizowania zamierzenia wnioskodawcy zgodnie z jego wstępną koncepcją, wskazuje jedynie na uwarunkowania prawne i przestrzenne, które muszą być spełnione na etapie sporządzania projektu budowlanego. Natomiast szczegółowe określenie graficzne, jaki będzie zakres przestrzenny zamierzenia budowlanego należy do ustaleń projektu budowlanego, sporządzonego przez inwestora, co następuje na następnym etapie procedury inwestycyjnej. Organ dodaje, że strona skarżąca niewłaściwie także interpretuje relacje pomiędzy

przestrzenią zabudowy, a powierzchnią handlową. Podobnie jest z kwestią ustalenia liczby miejsc postojowych dla samochodów. Nie jest rolą decyzji o warunkach zabudowy formułowanie współczynników liczby miejsc parkingowych w odniesieniu do innych parametrów projektowanego obiektu. Organ jest zdania, że wydana decyzja zabezpieczyła wszechstronnie interesy strony odwołującej się.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. S. podnosi argumenty, o których była wcześniej mowa w odwołaniu od decyzji organu l instancji. W szczególności twierdzi, że organ w decyzji w sposób niejednoznaczny posłużył się pojęciem infrastruktury towarzyszącej oraz określił linie rozgraniczające teren inwestycji. W obszarze analizowanym znajduje się luźna, nieregularna zabudowa natomiast w decyzji przyjęto, iż linia zabudowy ma być poprowadzona po granicy ewidencyjnej działek, co jest charakterystyczne dla zabudowy zwartej czy bliźniaczej.

Usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy jest zdaniem skarżącego dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy wynika to z ustaleń planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, którego nie może w tej funkcji zastępować decyzja o warunkach zabudowy.

Skarżący uważa, że w decyzji o warunkach zabudowy nie ustalono prawidłowej liczby miejsc parkingowych, stosownie do funkcji usługowej projektowanego budynku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wnosi o jej oddalenie, podtrzymując argumenty, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych niż podnoszone przez skarżącego przesłanek (art. 134 § 1 p.o.p.s.a.).

Sądowa kontrola wykazała naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 10 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Art. 109 § 1 kpa przewiduje obowiązek doręczenia stronom na piśmie decyzji.

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie nie wszystkie osoby należące do ustalonego kręgu stron postępowania miały możliwość wzięcia w nim udziału. Jak wynika z wypisu z rejestru gruntów właścicielami działki [...] na którą m.in. złożono wniosek o warunki zabudowy byli wg stanu na dzień [...] r. J. P. w ½ W. S. w ½

W poprzednio toczącym się postępowaniu wszczętym z dniem [...] r. zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone A. P.( nie należącej do kręgu współwłaścicieli, a zamiast J. P. zawiadomienie odebrała żona – H. ( k. [...] i [...] akt administracyjnych).

Doręczeń tych nie kwestionowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchylając decyzję organu l instancji w dniu [...] r. a także tego, że postanowienia uzgadniające projekt decyzji z dnia [...] r. (k. [...]) , z dnia [...] r. ( k. [...]), z dnia [...] r. ( k. [...]), z dnia [...] r. (k. [...]), z dnia [...] r. ( k. [...]), z dnia [...] r. (k. [...]) przesłano wyłącznie inwestorce, a nie stronom postępowania (wynika to z rozdzielnika postanowień). Jednym postanowieniem, które miało być doręczone wszystkim stronom było postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]r. ( k. [...]). Po uchyleniu decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r. nie uzupełniono braków postępowania w tym zakresie, w dodatku (nie wiadomo na jakiej podstawie) decyzję tę doręczono H. P., przyjmując, iż jej adres jest jednocześnie adresem do korespondencji dla J. P. i A. P. ( k. [...] akt administracyjnych).

W podobny sposób doręczono zawiadomienie o uzupełnieniu materiału dowodowego z dnia [...] r. (k. [...]) oraz decyzję organu l instancji z dnia [...] r. (k. [...]), odwołanie J. S. (k. [...]) oraz zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia [...] r. (k. [...]). W rozdzielniku decyzji w pkt [...] napisano, iż decyzję otrzymuje H.P. ([...]) z prośbą o przekazanie p. J. P. ([...]), A. P. ([...]) i J. P. ([...]).

Potwierdzenie odbioru zawiadomienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2008 r. adresowane do J. P. na adres [...] i [...] odebrała w obydwu przypadkach H- żona, a zatem niewątpliwie chodzi o jedną i tą samą osobę, nie ma dwóch osób o nazwisku J. P. Jak wynika z pisma J. S. z dnia [...] r. przesłanego w odpowiedzi na zapytanie Sądu A. P. zmarła w 1996 roku, a jej spadkobiercą był syn- J. P., który również od kilku lat nie żyje. Wdowa po nim H. P. zamieszkuje w [...] ul. [...]. (k. [...] akt sądowych).

W kolejnym piśmie z dnia [...] r. (k. [...] akt sądowych) skarżący podał dalszych spadkobierców J. P. Z informacji tej wynika, że nie brali oni udziału w postępowaniu. Okoliczności te winny zostać wyjaśnione w toku dalszego postępowania, gdyż sam skarżący podaje, że nie ma dostępu do danych ewidencyjnych. Niewątpliwie jednak organ l instancji prowadził postępowanie wadliwie, gdyż jeśli w istocie A. P. zmarła w 1996 roku, to nie powinna brać udziału w postępowaniu. Datę śmierci podaną przez skarżącego należy jednakże sprawdzić skoro podpis A. P. figuruje na k. [...] akt administracyjnych. Z akt nie wynika również kiedy umarł J. P., któremu nie doręczono żadnej decyzji, gdyż wszystkie decyzje odbierała jego żona- H. Czy była ona współwłaścicielką działki nr [...] również w toku postępowania nie ustalono. Powyższe ustalenia dotyczące kręgów współwłaścicieli wspomnianej działki są niezbędne dla prawidłowości prowadzonego postępowania, gdyż nieuczestniczenie strony bez własnej winy w postępowaniu stanowi przesłankę do wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt4 kpa).

Akta sprawy przesłane Sądowi nie są kompletne. Brak odwołania J. S. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. ( w aktach sprawy jest tylko wzmianka o tym, że takie odwołanie wpłynęło).

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 póz. 1270).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy.