Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 262/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.88 ust.3a pkt4 lit a, art. 112 c pkt2
journal: Dz.U. 2021 poz 685
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Asesor WSA Damian Bronowicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2021 r. sprawy ze skargi A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa na decyzję Naczelnika Urzędu Celno – Skarbowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa (dalej również jako "Skarżąca", "Strona" "Spółka"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego (powoływany dalej jako: "organ") z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia: 1. kwoty podatku do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za grudzień 2017 r. - 0 zł; 2. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r. w kwocie 2.993 zł oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za grudzień 2017 r. w kwocie 92.561 zł.

Z akt wynika następujący stan faktyczny.

Organ I instancji ustalił, iż Spółka w poz. 130 rejestru zakupu VAT ujęła fakturę nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., której wystawcą miała być K. Sp. z o.o., dotyczącą zakupu samochodu osobowego [...] za kwotę netto 402.439,02 zł, podatek VAT 92.560,98 zł. W rejestrze sprzedaży VAT Spółka ujęła fakturę nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., dotyczącą sprzedaży ww. samochodu na rzecz A. sp. z o.o. za identyczną wartość jak na fakturze zakupu. Ponadto w rejestrze zakupu VAT w pozycji 82 Spółka ujęła 50% wartości faktury nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. wystawionej przez A. sp. z o.o. z tytułu wpłaty początkowej do umowy leasingu ww. samochodu nr [...], tj. 50% z wartości netto 40.243,90 zł, podatek VAT 9.256,10 zł. Ujęte w rejestrach zakupu i sprzedaży faktury zostały rozliczone zarówno w deklaracji VAT-7 jak i w złożonej do urzędu skarbowego korekcie tej deklaracji za grudzień 2017 r. W dniu [...] stycznia 2018 r. A. sp. z o.o. upoważniła Leasingobiorcę A. Sp. z o.o. sp. k. do użytkowania samochodu [...].

Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego przeprowadził wobec K. Sp. z o.o. kontrolę celno-skarbową nr [...] w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za okres od października 2017 r. do grudnia 2017 r. Organ ustalił, iż na podstawie umowy sprzedaży udziałów z dnia [...] sierpnia 2016 r., 100 udziałów K. Sp. z o.o. nabył za 100 zł mieszkaniec [...] – K.P. i w tym samym dniu został powołany na stanowisko prezesa zarządu.

W toku kontroli organ KAS nie miał jakiegokolwiek kontaktu z K. Sp. z o.o. Pomimo wezwań Spółka nie przedstawiła żadnych wyjaśnień, nie przedłożyła do kontroli dokumentów i ewidencji księgowych dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej oraz nie wskazała rachunków bankowych wykorzystywanych w okresie kontrolowanym. Pomimo podjętych przez organ prób nie udało się zidentyfikować miejsca przechowywania ksiąg rachunkowych Spółki.

Na podstawie systemu o podatnikach Rem-Dat organ ustalił, że wg złożonych przez Spółkę informacjach PIT-11 w okresie od stycznia 2017 r. do grudnia 2018 r. jedynymi pracownikami K. Sp. z o.o. mieli być zatrudnieni na umowę o pracę na 1/4 etatu K.P. i J.P., których miesięczne wynagrodzenie brutto miało wynosić w 2017 r. 500 zł a w 2018 r. 525 zł.

W toku kontroli przeprowadzonej wobec K. Sp. z o.o. przesłuchano A.K. w dniu [...] czerwca 2018 r.- prezesa zarządu A. sp. z o.o.; A.S. w dniu [...] lipca 2018 r. - głównego udziałowca spółki A. Sp. z o.o. i jedynego komandytariusza A. Sp. z o.o. sp. k., który w ramach spółki komandytowej nabył samochód [...]; K.P. w dniu [...] lipca 2018 r. - właściciela firmy zarejestrowanej w Niemczech, a w latach wcześniejszych współwłaściciela [...] komisu samochodowego A. działającego do października 2013 r., współudziałowca w P. Sp. z o.o.

Przesłuchany w dniu [...] czerwca 2018 r. A.K. zeznał, iż: A. Sp. z o.o. sp. k. przy nabyciu samochodu osobowego [...] od K. Sp. z o.o. reprezentował A.S. Nie wie, czy K. Sp. z o.o. była sprawdzana w KRS, w bazie REGON i czy jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Nikt z A. sp. z o.o. sp. k. nie był w siedzibie K. Sp. z o.o. O ile dobrze pamięta auto wystawione było na [...].

Przesłuchany w dniu [...] lipca 2018 r. A.S. zeznał: ofertę sprzedaży [...] zobaczył w internecie w sierpniu lub wrześniu 2017 r. na [...]. Przy ofercie był podany telefon. Wykonał telefon i dowiedział się, że oferującym sprzedaż jest jego znajomy K.P. Auto stało w [...].

Przesłuchany w dniu [...] lipca 2018 r. K.P. zeznał: był zatrudniony w 2017 r. na umowę zlecenie w firmie K. Sp. z o.o., na stanowisku tłumacz-logistyk do maja 2018 r. Nie posiadał pełnomocnictwa/upoważnienia do reprezentowania tej spółki. Wcześniej świadczył usługi transportowe dla tej spółki. Nie miał nigdy pełnomocnictwa do rachunków bankowych spółki. Nie wystawiał faktur w imieniu spółki. Faktury wystawiał prezes lub księgowy. Potwierdził, iż przywoził z Niemiec m.in. samochody [...], koła. Był przewoźnikiem z Niemiec do Polski. Od 9 lat ma działalność gospodarczą w Niemczech w zakresie transportu i logistyki. Samochody sprowadzał w ramach tej działalności. Samochód [...] został zakupiony w salonie jako samochód osobowy. Spółka sama płaciła za towary. Auta były zawożone tam, gdzie życzył sobie prezes. Otrzymywał sms, gdzie ma zawieść samochód. Wystawiał rachunki na wykonane usługi. Świadek zobowiązał się do dostarczenia wystawionych rachunków i umów zawartych z K. Sp. z o.o. Mailem z dnia [...] listopada 2018 r. K.P. poinformował, iż samochód [...] transportował na zlecenie "N. Sp. z o.o."

K.P., pomimo zobowiązania się w trakcie przesłuchania, nie przedłożył umowy o pracę, rachunków ani innych umów świadczących o współpracy z K. Sp. z o.o. Z kolei z rachunku bankowego Spółki K. nie wynika, aby spółka ta ponosiła wydatki na wynagrodzenia dla K.P. i J.P.

W dniu [...] października 2018 r. w charakterze świadka przesłuchany został J.P. Z jego zeznań wynika, iż był zatrudniony w K. Sp. z o.o. na 1/4 etatu od sierpnia 2016 r. do stycznia-lutego 2018 r. Pracę na rzecz Spółki świadczył w miejscu swojego zamieszkania, tj. w [...]. Miał upoważnienia do rachunków bankowych K. Sp. z o.o. w [...]. Potwierdził, że zna K.P.

Zarówno J.P. jak i K.P. nie wiedzieli, że w dniu ich przesłuchania wg PIT-11 byli jeszcze pracownikami K. Sp. z o.o. Świadczy to dodatkowo, iż dokumenty złożone przez K. Sp. z o.o. miały pozorować prowadzenie przez spółkę działalności. Z zeznań J.P. wynika, iż wykorzystywał on spółkę do prowadzenia własnej działalności. Wystawiał w imieniu K. Sp. z o.o. faktury związane z działalnością prowadzoną przez kierowane przez niego podmioty. Wykorzystywał rachunek bankowy K. Sp. z o.o. do transferu środków finansowych związanych z jego działalnością.

Na podstawie wyciągów z rachunków bankowych K. Sp. z o.o. ustalono, iż J.P. w okresie IV kwartału 2017 r. przelał z rachunków tej spółki na rzecz swojej córki A., żony M. i innych osób, które miały być pracownikami jego firm P. oraz P. Sp. z o.o., łącznie ponad 500.000 zł. Ponadto na rzecz P. Sp. z o.o. przelał ponad 140.000 zł. Dla ułatwienia osiągnięcia prywatnych korzyści prezesem zarządu został jego były pracownik – K.P., który mimo, iż był formalnym reprezentantem K. Sp. z o.o. to nie dokonywał w jej imieniu czynności zakupu i sprzedaży. Czynności wykonywane przez J.P. nie są zatem świadczeniem pracy na rzecz K. Sp. z o.o.

Organ ustalił, iż K.P. w 2016 r. był pracownikiem firmy J.P., a w okresie od marca 2017 r. do lipca 2018 r. wynajmował od niego Bar B. w [...] na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą P. Działalność ta polegająca głównie na organizacji dyskotek, została zawieszona w trakcie prowadzonej kontroli.

Zdaniem organu zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że przy wprowadzeniu samochodu [...] na rynek krajowy wykorzystano dane osób fizycznych, jak i dane spółek, które nie prowadziły działalności. Osobą, która sprowadziła do kraju ten samochód z Niemiec i wystawiła faktury dla A. Sp. z o.o. sp. k. był K.P. Do tego celu wykorzystał dane N. sp. z o.o., dane D.T. a następnie dane K. Sp. z o.o. i K.P.

Zgodnie z niemieckim dowodem rejestracyjnym właścicielem [...] od [...] stycznia 2017 r. miała być N. Sp. z o.o. z siedzibą: [...], która miała zlecić transport tego samochodu z Niemiec do Polski, a jej prezes, według zeznania K.P., miał życzyć sobie, aby auto stało pod domem rodziców K.P.

Organ KAS ustalił, iż pierwszą osobą, której zadaniem było zaniżenie wartości sprowadzonego do kraju samochodu [...] był D.T. zamieszkały w [...]. W dniu 25 stycznia 2017 r. ww. złożył pierwszą deklarację akcyzową nr [...] w Urzędzie Celnym . W złożonej deklaracji samochód [...] został zgłoszony jako auto powypadkowe w wartości 27.068 zł.

Pismem z dnia [...] września 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował, iż niemiecka spółka figurująca jako sprzedawca na dokumencie zakupu załączonym do deklaracji D.T. już w kwietniu 2016 r., zaprzestała działalności. Wobec D.T. wszczęto postępowanie podatkowe i złożono doniesienie do prokuratury. Zgodnie z informacją nadesłaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego D.T. w dniu 25 stycznia 2017 r. złożył w Urzędzie Celnym dwie deklaracje akcyzowe zgłaszając nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodów powypadkowych [...] i [...], którego nabywcą w grudniu 2017 r. została A. Sp. z o.o. sp. k. Do obu ww. samochodów faktury z datą [...] stycznia 2017 r. miała wystawić niemiecka spółka, która w 2016 r. zakończyła działalność. D.T. nie był nabywcą tych samochodów a jedynie "słupem" do zaniżania wartości akcyzy od sprowadzanych z Niemiec samochodów.

Na stronach 7-9 zaskarżonej decyzji zostały przytoczone zeznania D.T. z [...] kwietnia 2017 r., [...] sierpnia 2017 r. i [...] lutego 2018 r. oraz zeznania K.P. z [...] sierpnia 2017 r.

Zdaniem organu K.P. figurujący w KRS jako prezes zarządu K. Sp. z o.o. był kolejną osobą, która miała zaniżyć wartość sprowadzonego do kraju samochodu. Ponieważ Urząd Celny zakwestionował wartość samochodu [...] w dniu 29 marca 2017 r. K. Sp. z o.o. złożyła w Urzędzie Skarbowym kolejną deklarację akcyzową nr [...], zgłaszając przedmiotowy samochód jako auto powypadkowe o wartości 91.309 zł.

Z uwagi na powyższe ustalenia organ stwierdził, iż K. Sp. z o.o. nie nabyła samochodu, na który wystawiła fakturę sprzedaży dla A. Sp. z o.o. sp. k. W ofercie sprzedaży [...] podany był numer telefonu nie do Spółki, lecz do K.P, który zeznał, że sprowadził ten samochód do [...] zgodnie z życzeniem prezesa. K.P. nie wie dlaczego auto stało pod domem jego rodziców. Za postój auta spółki nie obciążył. Zgodnie z dostarczonymi przez Stronę i opisanymi w dalszej części decyzji fakturami ww. samochód w okresie od [...] stycznia 2017 r. do [...] września 2017 r. miał stanowić własność N. Sp. z o.o. Powyższe mogłoby wskazywać, że [...] zostało sprowadzone do [...] na "życzenie prezesa" tej spółki, jak zeznał K.P.. Jednak w złożonych zeznaniach K.P. wskazał, iż samochód ten ([...]) sprowadził dla D.T.

W ocenie organu przedmiotowy samochód na pewno nie został dostarczony do siedziby K. Sp. z o.o., która mieściła się w wirtualnym biurze (jedyny adres wskazany w KRS), ani do miejsca zamieszkania jej prezesa zarządu w [...]. Samochód przez wiele miesięcy stał pod adresem, zamieszkania K.P., t.j. w [...] bez żadnych umów. Na tę okoliczność nie spisano żadnych umów z N. Sp. z o.o. lub K. Sp. z o.o.

Wszystkie czynności związane ze zgłoszeniem wewnątrzwspólnotowego nabycia i sprzedażą tego samochodu przeprowadziły osoby formalnie nie umocowane do reprezentowania ww. spółek, w tym: zakup auta na terenie Niemiec, jego rejestrację na terenie Niemiec na spółkę N. sp. z o.o., sprowadzenie auta do kraju, wykonanie zdjęć rozbitego auta, wydruk dwóch nieprawdziwych faktur nabycia tego auta, dwukrotne złożenie deklaracji AKC-U, przechowywanie auta przez wiele miesięcy w miejscu zamieszkania K.P., udostępnienie auta potencjalnym klientom, uzgodnienie warunków sprzedaży, montaż pakietu ABT, sprzedaż samochodu klientowi, pośrednictwo w kolejnej sprzedaży samochodu funduszowi leasingowemu oraz podstawienie samochodu pod siedzibę odbiorcy.

W dniu [...] czerwca 2019 r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego wydał dla K. Sp. z o.o. decyzję określającą podatek do zapłaty za miesiące od października do grudnia 2017 r, w tym wynikających z faktury wystawionej dla A. Sp. z o.o. sp. k. Decyzja stała się ostateczna.

Po przeprowadzeniu kontroli celno-skarbowej wobec A. Sp. z o.o. sp. k. organ I instancji w wyniku kontroli nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. stwierdził, iż faktura nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. wystawiona przez K. Sp. z o.o. dotycząca sprzedaży samochodu osobowego [...] za kwotę netto 402.439,02 zł, PTU 92.560,98 zł nie może stanowić u nabywcy samochodu A. Sp. z o.o. sp. k. podstawy odliczenia podatku naliczonego, gdyż została wystawiona przez podmiot nieuprawniony do jej wystawienia, który nie prowadził działalności gospodarczej. Skoro K. Sp. z o.o. nie nabyła tego samochodu nie mogła dokonać jego sprzedaży. Dodatkowo na rachunkach bankowych K. Sp. z o.o. za IV kwartał 2017 r. nie stwierdzono zapłaty za przedmiotowy samochód do N. Sp. z o.o.

Organ I instancji włączył do akt sprawy protokół przesłuchania w charakterze świadka K.P., przekazany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, których treść znajduje się na stronach 14-15 zaskarżonej decyzji.

Organ I instancji stwierdził, że oświadczenie K.P. z dnia [...]stycznia 2019 r., w którym stwierdza on, iż na zlecenie prezesa zarządu K. Sp. z o.o. dokonał transportu krajowego - przewozu samochodu [...] do [...], wobec zebranego materiału dowodowego jest oświadczeniem nieprawdy. W składanych przez K.P. zeznaniach, auto [...] sprowadzane było równocześnie: na zlecenie prezesa zarządu N. sp. z o.o., na zlecenie D.T., na zlecenie prezesa zarządu K. Sp. z o.o. przy czym dwa razy było to auto powypadkowe wymagające wyceny rzeczoznawcy, a w trzecim przypadku było to auto prosto z salonu, dla którego K.P. też zlecił wycenę, którą Strona załączyła do zastrzeżeń. Organ I instancji nie dał wiary złożonym przez K.P. zeznaniom i oświadczeniom. Zgromadzony materiał dowodowy zdaniem organu w sposób jednoznaczny wskazuje, iż handel samochodami sprowadzanymi z Niemiec prowadził K.P., który przy zakupie samochodów wykorzystywał dane N. Sp. z o.o. a następnie K. Sp. z o.o. Jeżeli K.P. miałby przewozić samochody z Niemiec do Polski w ramach zgłoszonej na terenie Niemiec działalności, to musiałby wystawiać faktury obciążające odpowiednio D.T., N. Sp. z o.o. i K. Sp. z o.o. Takich faktur (rachunków) K.P. mimo złożonego w trakcie przesłuchania zobowiązania nie dostarczył. Na podstawie dokumentów dostarczonych przez Stronę organ pierwszej instancji stwierdził, że K. Sp. z o.o. gdyby prowadziła działalność gospodarczą sama musiałaby nabyć przedmiotowe auto na terenie Niemiec, gdyż jak ustalono N. Sp. z o.o. nie prowadziła działalności gospodarczej, nie złożyła deklaracji akcyzowej dla przedmiotowego samochodu i nie zapłaciła tego podatku. Nie rozliczała się również z podatku od towarów i usług.

Organ I instancji włączył do akt sprawy adnotacją z dnia [...] września 2019 r. fotokopie dokumentów N. Sp. z o.o. złożonych w KRS związanych z działalnością tej Spółki. Udziały w N. sp. z o.o., podobnie jak udziały w K. Sp. z o.o. zostały zakupione od Towarzystwa Inwestycyjnego Q. S.A., [...] za symboliczne kwoty. Udziały pierwszej ze spółek zakupione zostały za 10 zł, a drugiej za 100 zł. Umową sprzedaży udziałów z dnia 17 lutego 2016 r. Towarzystwo Inwestycyjne Q. S.A sprzedało udziały N. Sp. z o.o. dla B.G.. W dniu 27 lutego 2016 r. spółka zgłosiła obowiązek podatkowy w podatku VAT, jednak nie złożyła żadnej deklaracji podatkowej. Od dnia [...] września 2015 r. (data sprzedaży udziałów spółki przez N.W. dla Towarzystwa Inwestycyjnego Q. S.A) do [...] września 2016 r (data nabycia udziałów przez T.G.) N. Sp. z o.o. nie posiadała zarządu. Fakt nabycia udziałów N. Sp. z o.o. przez B.G. nie został zgłoszony do KRS. Zgodnie z dokumentacją tej spółki złożoną w KRS przez cały czas aż do dnia [...] stycznia 2017 r. jedynym udziałowcem i prezesem zarządu N. Sp. z o.o. figurującym w KRS był N.W.

Przesłuchany w dniu [...] listopada 2019 r. w charakterze świadka T.G. (od [...] września 2016 r. jedyny udziałowiec i prezes zarządu N. sp. z o.o.) zeznał, iż nie podejmował żadnych działań w tej spółce i nie zna K.P. Udziały N. Sp. z o.o. nabył w dniu [...] września 2016 r. od B.G. Na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez T.G. radca prawny A.R. dokonała w KRS m. in. zmiany adresu siedziby spółki z [...] na [...]. Skuteczny wniosek w tym zakresie wpłynął do KRS w dniu 3 stycznia 2017 r., tj. przed datą zakupu [...] na terenie Niemiec, tj. w dniu [...] stycznia 2017 r. Powyższe pełnomocnictwo T.G. podpisał w dniu zakupu udziałów spółki. Pełnomocnictwo to dostarczył do kancelarii A.R. B.G. Zeznanie T.G. potwierdza, iż N. Sp. z o.o. nie była nabywcą przedmiotowego samochodu i nie mogła go odsprzedać dla K. Sp. z o.o.

Organ I instancji zauważył, że K.P. w każdym z przesłuchań i oświadczeń powtarzał podobnie, że "przewoził samochody wyłącznie na zlecenie". Nie potrafił natomiast wskazać przedstawiciela N. sp. z o.o., który jemu mógł zlecić ten przewóz. D.T. pełniącego rolę słupa przy obniżeniu akcyzy nazwał nabywcą [...]. Równocześnie nabywca 3 samochodów od N. Sp. z o.o. P.M. zeznał, iż jedynym reprezentantem tej spółki był K.P. Zakupione przez A. Sp. z o.o. sp. k. [...] zostało kupione i sprzedane przez K.P. nie posiadającego uprawnień do reprezentowania N. Sp. z o.o. i K. Sp. z o.o. Zeznanie A.S. potwierdziło, że to z K.P. ustalał warunki sprzedaży przedmiotowego samochodu, załatwił montaż pakietu ABT i sprzedaż samochodu dla funduszu leasingowego wraz z umową leasingu. Zakres czynności wykonanych przez K.P. w przypadku samochodów nabytych przez podmioty kierowane przez A.S. znacznie odbiegał od zakresu zwykłego przewoźnika.

Organ I instancji doszedł do wniosku, że część dokumentów dołączonych do wniosku o rejestrację samochodu stanowią poświadczenie nieprawdy, a zapłaty akcyzy dokonał podmiot do tego nieuprawniony od zaniżonej wartości samochodu. Ani N. Sp. z o.o. ani K. Sp. z o.o. nie zapłaciły podatku VAT wynikającego z wystawionych przez K.P. faktur, gdyż żadna z tych spółek nie prowadziła działalności gospodarczej. Komplet dokumentów dostarczył do wydziału komunikacji upoważniony pracownik A. sp. z o.o., który otrzymał je od K.P. Ta kompleksowa usługa świadczona przez K.P. na rzecz A. Sp. z o.o. sp. k. spowodowała, iż Skarb Państwa od sprowadzonego z Niemiec [...] nie otrzymał ponad 70.000 zł akcyzy i ponad 92.000 zł podatku VAT. Faktura Proforma nr [...] z [...] września 2017 r. oraz faktury nr [...] z dnia [...] września 2017 r. i nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. zostały wydrukowane i wprowadzone do obiegu prawnego przez K.P. na wzorach udostępnionych przez F. sp. z o.o.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. do akt sprawy włączono wydruk odpowiedzi niemieckiej administracji podatkowej wraz z załącznikami z weryfikacji transakcji zawartej pomiędzy A. i N. sp. z o.o.

Na podstawie tej informacji organ I instancji ustalił, iż K.P. posługując się nieprawdziwym pełnomocnictwem z dnia [...] stycznia 2017 r., którego zgodnie z jego treścią udzielił (odcisk pieczęci) Prezes Zarządu B.G. odebrał z salonu firmy A. samochód [...].

W dniu 9 grudnia 2016 r. z nieznanego rachunku bankowego na rachunek A. wpłynęło pierwsze 10.000 euro. W okresie od [...] grudnia 2016 r. do [...].01.2017 r. na rachunek niemieckiej firmy z rachunku bankowego N. Sp. z o.o. otwartego w dniu [...] lutego 2016 r. przelana została kwota 90.000 euro. Według faktury wystawionej w dniu [...] stycznia 2017 r. przedłożonej przez Stronę odbierający [...] wpłacił tej firmie gotówką 9.800 euro. Odebrane z salonu A. [...] zarejestrowane zostało na terenie Niemiec, a K.P. przewiózł je do [...] w celu dalszej odsprzedaży, podając w ogłoszeniu o sprzedaży własny numer telefonu i lokalizację [...].

Powyższe wskazuje zdaniem organu, iż K.P posługując się nieprawdziwym pełnomocnictwem, wymienionymi wyżej rachunkami bankowymi i numerem NIP Spółki N. sprowadził do kraju samochód, który w dniu [...] września 2017 r. zafakturował na spółkę "słupa" K. Sp. z o.o. Fakturę sprzedaży samochodu [...] dla K. Sp. z o.o. nr [...] z dnia [...] września 2017 r. wystawił w imieniu N. sp. z o.o., korzystając z serwisu pod adresem [...] nie posiadając upoważnienia do reprezentowania N. sp. z o.o.

Według zeznań świadków K.P. podawał się za upoważnionego przedstawiciela N. Sp. z o.o. i K. Sp. z o.o. choć nim nie był. Zeznał, iż działa na zlecenie prezesa zarządu N. Sp. z o.o. choć go nie znał, a na fakturach mających dokumentować zakup i sprzedaż [...] wskazał niezgodny z KRS adres siedziby N. Sp. z o.o., tj. [...] zamiast [...].

W dniu przesłuchania nie wiedział, że był i nadal jest pracownikiem K. Sp. z o.o. zatrudnionym na umowę o pracę. W okresie objętym kontrolą na rachunkach bankowych K. Sp. z o.o. nie stwierdzono wypłaty wynagrodzenia dla K.P., a on sam nie przedłożył żadnej umowy, która upoważniała go do prowadzenia sprzedaży w imieniu N. Sp. z o.o. i K. Sp. z o.o. Stwierdzono natomiast, że z [...] bankomatów codziennie realizowane były wypłaty z rachunku bankowego K. Sp. z o.o. bezimienną karta debetową oraz realizowane były zakupy paliwa i innych towarów na terenie [...]. Łącznie w IV kwartale 2017 r. z bankomatów zlokalizowanych w [...] wypłacono z rachunku bankowego tej spółki bezimienną kartą z limitem jednorazowej wypłaty 4.000 zł kwotę 376.040 zł oraz kartą wystawioną na K.P. 135.000 zł. Powyższe wskazuje, iż zarówno N. Sp. z o.o. jak i K. Sp. z o.o. zostały wykorzystane w celu zaniżenia zobowiązań podatkowych osób trzecich.

W dniu [...] grudnia 2020 r. została wydana przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego decyzja określająca podatek do zwrotu w wysokości 0 zł, wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r. w wysokości 2.993 zł oraz ustalająca dodatkowe zobowiązanie podatkowe za grudzień 2017 r. w kwocie 92.561 zł.

Na skutek wniesionego przez pełnomocnika Strony odwołania Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego wskazał, iż dowody zgromadzone przez organ I instancji świadczą o tym, że A. Sp. z o.o. sp. k. weszła w posiadanie samochodu [...], z ustaleń wynika jednak, iż nie nabyła tego samochodu od K. Sp. z o.o. Osobą reprezentującą A. Sp. z o.o. sp. k. przy zakupie [...] był A.S. i to jego zaniedbania i zaniechania rodzą skutki finansowe dla tej spółki. Ponadto z zeznań A.S. wynika, iż przed [...] września 2017 r. (datą otrzymania przez A. Sp. z o.o. sp. k. faktury proforma) oglądał [...] pod domem rodziców K.P., tj. przed datą rzekomego sprowadzenia tego samochodu do [...] "na zlecenie prezesa zarządu K. Sp. z o.o.", w czasie, kiedy właścicielem pojazdu miała być N. Sp. z o.o. A.S. nie zadał sobie trudu aby wyjaśnić, dlaczego samochód jest na prywatnej posesji, a nie pod adresem siedziby K. Sp. z o.o. Organ stwierdził, że A.S. widział niemiecki dowód rejestracyjny [...] oraz wiedział, że właścicielem [...] wpisanym w dowodzie rejestracyjnym jest N. Sp. z o.o. i powinien oczekiwać, iż fakturę sprzedaży wystawi podmiot wpisany w dowodzie rejestracyjnym, a nie kolejny podmiot wydłużający łańcuch transakcji. Dodatkowo wiedział, iż spółka ta miała zawieszoną działalność. Mógł sprawdzić w KRS, że nie prowadzi ona działalności w zakresie sprzedaży samochodów i że adres wskazany na fakturze jest nieaktualny. N. Sp. z o.o. zgodnie z załączonym wypisem z KRS do wniosku o rejestrację [...] w Wydziale Komunikacji nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży samochodów i miała zawieszoną działalność. Powyższe dane wynikają z załączników złożonych w Wydziale Komunikacji, gdzie A.S. zarejestrował samochód [...]. A.S. przyjął, że przedstawicielem N. Sp. z o.o. a później K. Sp. z o.o. jest, jak zeznał, "przyjaciel" K.P. Nie zażądał od niego upoważnienia (pełnomocnictwa) do reprezentowania wystawcy faktury, na które K.P. się powoływał. Nie zażądał przedłożenia kopii deklaracji AKC-U ani dowodu wpłaty akcyzy. Organ wskazał, że dla A. Sp. z o.o. sp. k. nie miało również znaczenia, że K. Sp. z o.o. nie wystawiła faktury zaliczkowej, ani wydruku z rachunku bankowego N. Sp. z o.o. potwierdzającego zapłatę podatku akcyzowego od rzeczywistej wartości sprowadzonego do kraju samochodu. Warunki sprzedaży nie zostały uzgodnione w salonie samochodowym, ani w oznaczonym co do nazwy komisie samochodowym. Organ wskazał na okoliczność, że warunki sprzedaży ustalone zostały na prywatnym podwórku z osobą, która nie posiadała upoważnienia do reprezentowania wystawcy faktury. Dalej pomimo, iż faktura proforma jak i faktura sprzedaży zostały wystawione w PLN ze wskazaniem rachunku bankowego K. Sp. z o.o w PLN, A. Sp. z o.o. sp. k. zapłatę zrealizowała w walucie euro na wskazany przez K.P. rachunek bankowy. Ponadto organ stwierdził, że A.S., reprezentujący przy zakupie samochodu [...] A. Sp. z o.o. sp. k., mający duże doświadczenie w prowadzeniu działalności, powinien zachować większą ostrożność i należytą staranność, gdyż już wcześniej było wiadomo, że sprowadzane z Niemiec samochody są przedmiotem przestępstw podatkowych. Zdaniem organu A.S. co najmniej nie zachował należytej staranności przy sprawdzeniu podstawowych ogólnodostępnych informacji o podmiotach krajowych, które miały brać udział w sprzedaży samochodu [...] dla A. Sp. z o.o. sp. k. Nie poprosił "przyjaciela" o dokumenty potwierdzające zgłoszenie wwozu auta i opłacenie akcyzy przez podmiot dokonujący wwozu oraz o dokument uprawniający go do ustalania warunków sprzedaży. Nie zażądał od K. Sp. z o.o. wystawienia faktury zaliczkowej. Nie zwrócił się też do właściwych naczelników urzędów skarbowych o zweryfikowanie tego podmiotu z uwagi na brak faktury zaliczkowej. Mimo to do rejestru zakupu VAT A. Sp. z o.o. sp. k. wprowadzona została faktura wystawiona przez K.P. w imieniu K. Sp. z o.o. Fakt, iż przy zakupie samochodu [...] A.S. otrzymał fakturę od spółki z zawieszoną działalnością potwierdzało, iż spółka ta jest typowym słupem. Organ podkreślił, że faktura nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. wystawiona przez K.P. w imieniu K. Sp. z o.o. dotycząca sprzedaży samochodu osobowego [...] za kwotę netto 402.439,02 zł, podatek VAT 92.560,98 zł nie może stanowić u jej odbiorcy tj. A. Sp. z o.o. sp. k. podstawy odliczenia podatku naliczonego, gdyż została wystawiona w imieniu podmiotu nieuprawnionego do jej wystawienia, który na podstawie nierzetelnych dokumentów uczestniczył w oszustwie podatkowym. Organ wskazał, że w związku z faktem, iż obie spółki N Sp. z o.o. i K. Sp. z o.o. nie były właścicielami samochodu [...], nie prowadziły działalności gospodarczej, nie dokonały zakupu [...], zatem nie mogły dokonać jego sprzedaży. W związku z powyższym A. Sp. z o.o. sp. k. zawyżyła podatek naliczony o wartość podatku wynikającą z faktury nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ odwoławczy zauważył m.in., że przedmiotem postępowania nie jest ocena sytuacji prawnopodatkowej podmiotu A. Sp. z o.o. oraz bez znaczenia pozostaje fakt, czy wobec tej Spółki toczyło się postępowanie podatkowe. Zdaniem organu transakcja dokonana pomiędzy Stroną a A. Sp. z o.o. nie budzi żadnych wątpliwości, gdyż na tym etapie bez wątpienia doszło do przeniesienia własności towaru i dokonania odpłatnej dostawy towaru w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Organ pierwszej instancji nie kwestionował faktu istnienia towaru, a więc samochodu marki [...], w którego posiadanie weszła Strona, jedynie podważał istnienie kontrahenta, tj. K. Sp. z o.o. Zdaniem organu samochód został zakupiony od kogoś innego, niż wykazano na fakturze zakupu (tj. od K.P.). Zatem skoro Strona dysponowała towarem jak właściciel, mogła go skutecznie sprzedać Spółce A.

Ocena przez organ I instancji istnienia "dobrej wiary" oraz ewentualnego udziału Spółki, w oszustwie podatkowym zakłada, że zakwestionowana transakcja w rzeczywistości miała miejsce, ale pomiędzy innymi podmiotami.

Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie organ I instancji przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniające i zgromadził pełny materiał dowodowy, pozwalający na poczynienie ustaleń faktycznych. Podkreślił, że Strona w toku całego postępowania podatkowego i odwoławczego nie przedstawiła żadnych dowodów (wiarygodnej kontrargumentami), które podważyłyby logikę wniosków organu pierwszej instancji. To, że organ podatkowy doszedł do odmiennych wniosków niż te, przedstawione przez Stronę, nie świadczy o naruszeniu przepisów prawa materialnego, czy też procesowego.

Skargę na powyższą decyzję złożyła Strona, działając przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 5 w zw. z art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r, (tj. z dnia 19 marca 2021 r., t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 685, dalej jako: "u.p.t.u.") poprzez przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło do odpłatnej dostawy towaru w postaci samochodu [...], pomimo, że:

- Skarżąca nabyła samochód marki [...] w drodze legalnej i rzeczywiście mającej miejsce transakcji zakupu tego towaru,

- towar został wydany skarżącej wraz z dwoma kompletami kluczy oraz następującymi dokumentami: fakturą numer [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. wystawioną przez A. z siedzibą w [...] - wraz z tłumaczeniem przysięgłym; oświadczeniem o uregulowaniu należności wynikającej z faktury VAT numer [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. - wraz z tłumaczeniem przysięgłym; zaświadczeniem o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu numer [...] dotyczącym samochodu [...] numer [...] potwierdzającym, że samochód ma ważne badania techniczne; dokumentem indentyfikacyjnym pojazdu stanowiącym załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu numer [...]; dokumentem potwierdzającym zapłatę akcyzy na terytorium kraju od nabytego wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju - dokument wystawiony automatycznie przez system teleinformatyczny Ministerstwa Finansów dnia [...] czerwca 2017 godz. 14.00.49 - numer systemowy dokumentu [...] dotyczącego pojazdu [...]; fakturą VAT numer [...] z dnia [...] września 2017 r. wystawioną przez N. sp. z o.o. dokumentującą odpłatną dostawę towaru pomiędzy spółką N. sp. z o.o. i spółką K. sp. z o.o.; niemieckim dowodem rejestracyjnym cz I - wraz z tłumaczeniem przysięgłym; niemieckim dowodem rejestracyjnym cz II - wraz z tłumaczeniem przysięgłym; fakturą numer [...] wystawioną dnia [...].12.2017 r. przez K. sp. z o.o.

- transakcja została potwierdzona w zgodny z prawem sposób, poprzez wystawienie prawidłowej i odpowiadającej obowiązującym przepisom faktury VAT nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r.,

- transakcja została prawidłowo odzwierciedlona w księgach podatkowych skarżącej;

Ponadto Strona zarzuciła naruszenie art. 86 u.p.t.u. poprzez przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie samochodu [...] numer [...], pomimo, że:

- Skarżąca wykorzystuje ten towar do wykonywania czynności opodatkowanych,

- jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15 u.p.t.u., nabyła samochód [...] w drodze odpłatnej dostawy towarów;

Dalej zarzuciła naruszenie art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a u.p.t.u. poprzez przyjęcie, że wystawiona przez K. sp. z o.o. faktura VAT nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. stwierdza czynność, która nie została dokonana pomimo, że Skarżąca:

- po pierwsze wykazała, że sporna transakcja faktycznie miała miejsce pomiędzy stronami wskazanymi na fakturze numer [...] wystawionej dnia [...] grudnia 2017 r. przez K. sp. z o.o.,

- po drugie, nawet gdyby przyjąć, że dokonana transakcja była "czynnością, która nie została dokonana", to uznać należy, że skarżąca była w "dobrej wierze" i nie wiedziała oraz nie mogła wiedzieć, że dokonuje transakcji realizowanej przez inny podmiot, niż ten wskazany na fakturze numer [...] z dnia [...] grudnia 2017 r.,

Kolejnym zarzutem było naruszenie art. 112b ust. 1 u.p.t.u. poprzez określenie dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w tym przepisie, pomimo, że skarżąca w złożonej deklaracji podatkowej za miesiąc grudzień 2017 r. nie wykazała:

a) kwoty zobowiązania podatkowego niższej od kwoty należnej,

b) kwoty zwrotu różnicy podatku lub kwotę zwrotu podatku naliczonego wyższej od kwoty należnej,

c) kwoty różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe wyższej od kwoty należnej,

d) kwoty zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub kwoty różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe, zamiast wykazania kwoty zobowiązania podatkowego podlegającej wpłacie do urzędu skarbowego.

Dalej Strona zarzuciła naruszenie art. 112c pkt 2 u.p.t.u. poprzez określenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości odpowiadającej 100% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego wynikającego z faktury VAT nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., pomimo, że zobowiązanie takie można nałożyć na podatnika jedynie w przypadkach, o których mowa w art. 112b ust. 1 pkt i, ust. 2 pkt 1 oraz ust. 2a u.p.t.u., a z taka sytuacją nie mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy.

Ponadto Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325, dalej jako: "O.p.") poprzez:

a) utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji wydanej z naruszeniem art. 2a O.p. tj. nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść podatnika,

b) utrzymanie decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem art. 120, 121 § 1 i 2, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 oraz art. 210 § 4 O.p. poprzez:

- nie przeprowadzenie postępowania w sposób umożliwiający wyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności niezbędnych dla rzeczowej i prawidłowej oceny stanu faktycznego mającego wpływ na wynik postępowania, w szczególności poprzez nie przeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego i przyjęcie, że faktura numer [...] wystawiona dnia [...] grudnia 2017 r. przez K. sp. z o.o. nie dokumentuje rzeczywistej transakcji gospodarczej, a skarżąca aktów należytej staranności w zakresie sprawdzenia podmiotu, od którego zamierzała nabyć towar - [...] w celu upewnienia się co do jego wiarygodności,

- nie wyjaśnienie w sposób należyty i niezbędny do prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wszystkich okoliczności faktycznych oraz przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, w tym pomijanie okoliczności korzystnych dla skarżącej i obciążenie jej negatywnymi konsekwencjami niewyjaśnionych w sprawie okoliczności, a także poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego,

- niepodjęcie czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nie przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącą,

- uniemożliwienie skarżącej skorzystanie z zawartych w ww. regulacjach proceduralnych uprawnień poprzez odmowę przeprowadzenia przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego zawnioskowanych przez skarżącego dowodów, podczas gdy organ zobowiązany był do przeprowadzenia tychże dowodów, bowiem wbrew stanowisku organu, zmierzały one do wykazania istotnych dla sprawy okoliczności, pozwalających na wyjaśnienie kwestii, co do których organ dokonał ustaleń niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy lub błędnie przez organ wydedukowanych.

2) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji wydanej z naruszeniem art. 122 w zw. z art. 191 O.p., a także przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów przez organ II instancji w szczególności poprzez nieuzasadnioną interpretację wszelkich dowodów na niekorzyść skarżącej oraz przyjęcie, że wyłącznie przydatnymi dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy są dowody zebrane w toku postępowania przez Organ, nie zaś dowody przedstawione przez stronę,

3) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 w zw. z art. 229 O.p., poprzez niewłaściwe i nieprawidłowe rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy polegające na akceptacji błędnych ustaleń organu podatkowego pierwszej instancji i bezpodstawne przyjęcie przez Organ odwoławczy, że czynność dokonana przez Skarżącą i K. sp. z o.o. nie miały rzeczywistego charakteru,

4) art. 229 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie zawnioskowanym przez skarżącą, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w sytuacji gdy znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy był niepełny i nie dawał podstaw do wydania prawidłowej decyzji merytorycznej.

Na tej podstawie Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2021 r., a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2020 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.". Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

W rozpoznawanej sprawie organ zakwestionował fakturę wystawioną [...] grudnia 2017 r. przez firmę K. Sp. z o.o. dotyczącą zakupu samochodu osobowego [...]. Organ uznał, że faktura ta była fikcyjna. Ustalił bowiem, że nabyty samochód nie mógł zostać sprzedany przez wspomniany podmiot. W konsekwencji uznał, że faktura ta nie stanowi dla A. Sp. z o.o. podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu podatku naliczonego, a także ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie odpowiadającej wysokości 100% podatku VAT wynikającego z powyższej faktury.

W świetle art. 86 ust. 1 u.p.t.u. prawo do odliczenia podatku od towarów i usług, gwarantujące realizację zasady neutralności podatku VAT, realizowane jest w oparciu o faktury dokumentujące transakcje, które muszą być wiarygodne tak od strony formalnej, jak i materialnej. Prawo do odliczenia podatku naliczonego jest podstawowym prawem podatnika. Jednak od zasady tej ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje szereg wyjątków, a jeden z nich został uregulowany w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. Zgodnie z tym przepisem nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Zatem aby podmiot, będący podatnikiem podatku od towarów i usług, mógł obniżyć kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu sprzedaży towarów i usług, nabycie towaru (usługi) ujęte w fakturze musi mieć związek ze sprzedażą opodatkowaną. Sam fakt posiadania oryginału danego dokumentu nie przesądza o prawdziwości zdarzeń z niego wynikających. Źródłem prawa do odliczenia podatku naliczonego nie jest sama faktura, lecz nabycie towaru lub usługi i wykorzystanie do wykonywania czynności opodatkowanych. Tylko faktura rzetelna od strony podmiotowej i przedmiotowej, tzn. dokumentująca rzeczywistą czynność opodatkowaną podatnika, przez niego wykonaną i udokumentowaną tą fakturą, daje jej odbiorcy uprawnienie do odliczenia wykazanego w niej podatku.

Uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie istnieje, gdy wystawiona faktura w rzeczywistości nie odpowiada faktycznemu zdarzeniu gospodarczemu. W szczególności zaś, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wskazano dacie lub w rozmiarach innych niż wynika to z faktury bądź zaistniało między innymi, niż to stwierdza faktura, podmiotami gospodarczymi, podatnik traci prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z takiego dokumentu. Warunkiem realizacji prawa do odliczenia VAT nie jest zatem samo posiadanie faktury ani zapłata należności, ale faktyczne wykonanie czynności (wyrok WSA w Warszawie z 18 września 2013 r., orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przypadku powzięcia wątpliwości co do tego, czy faktura odzwierciedla rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, organ podatkowy uprawniony jest do sprawdzenia zgodności faktury z tym zdarzeniem. W obowiązujących przepisach brak jest podstaw do konstruowania domniemania prawdziwości faktury i wynikającego z niego zwolnienia podatnika z obowiązku współdziałania z organami podatkowymi w zakresie gromadzenia dowodów świadczących o tym, że stwierdzone fakturą czynności były rzeczywiście wykonane.

W ocenie Sądu organ zasadnie uznał wystawioną przez spółkę K. na rzecz Skarżącej fakturę za niewiarygodną od strony materialnej, bowiem dokumentowała czynność, które w rzeczywistości nie miała miejsca pomiędzy Skarżącą, a tym podmiotem. Zebrany obszerny materiał dowodowy, opisany szczegółowo na str. 3-22 zaskarżonej decyzji, jednoznacznie wskazuje, że to nie spółka K. a K.P. był dostawcą opisanego na fakturze auta.

Świadczą o tym przede wszystkim następujące, prawidłowo ustalone przez organ okoliczności: samochód został zakupiony za kwotę 92.436,97 Euro i odebrany [...] stycznia 2017 r. od firmy A. przez K.P., który w tym celu posłużył się pełnomocnictwem udzielonym [...] stycznia 2017 r. przez "prezesa zarządu" N. Sp. z o.o. – B.G.

B.G. nabył udziały w N. w lutym 2016 r., jednak nie zgłosił tego do Krajowego Rejestru Sądowego. Nie mógł on dokonywać zmian, był osobą skazaną za przestępstwo i nie mógł pełnić funkcji członka zarządu. We wrześniu 2016 r. spółka została zakupiona przez T.G. W okresie od [...] września 2015 r. do [...] września 2016 r. N. Sp. z o.o. nie posiadała zarządu. Od [...] września 2016 r. (zatem także w dacie udzielenia "pełnomocnictwa", którym posłużył się K.P.) był nim T.G. a nie B.G. Spółka do [...] listopada 2016 r. miała w KRS zawieszoną działalność. T.G. zeznał, że N. Sp. z o.o. w styczniu 2017 r. nie prowadziła żadnej działalności i nie była nabywcą przedmiotowego samochodu. Zeznał również, że nie zna K.P. Sam K.P. potwierdził brak znajomości z T.G. Świadczy to jednoznacznie, że K.P. posłużył się nieprawdziwym pełnomocnictwem i nie mógł dokonać zakupu auta w imieniu spółki N.

Zgodnie z niemieckim dowodem rejestracyjnym samochód od [...] stycznia 2017 r. został zarejestrowany na N. Sp. z o.o. Tymczasem od [...] stycznia 2017 r. siedziba spółki znajdowała się na [...].

Dwa tygodnie po odbiorze auta od A. tj. [...] stycznia 2017 r. D.T. złożył deklarację akcyzową, w którym opisane na spornej fakturze auto zostało zadeklarowane jako powypadkowe o wartości 27.068 zł. Do deklaracji załączono m.in. kserokopię dowodu rejestracyjnego wystawionego na N. sp. z o.o. oraz fakturę wskazującą, że auto zostało sprzedane D.T. [...] stycznia 2017 r. przez C. GmbH. Firma ta od kwietnia 2016 r. nie prowadziła jednak działalności. Ponadto D.T. zeznał m.in., że nigdy nie widział wspomnianego samochodu, nie był jego właścicielem a "oclenia" dokonał na prośbę swojego znajomego K.P., który sam nie mógł tego zrobić gdyż "kupował na siebie zbyt wiele samochodów". Urząd Celny zakwestionował wartość samochodu.

W dniu 29 marca 2017 r. Spółka K. złożyła w Urzędzie Celnym kolejną deklarację akcyzową dotyczącą ww. samochodu, również opisanego jako powypadkowy. Do deklaracji zostały załączone: zdjęcia rozbitego samochodu (te same co przy deklaracji złożonej przez D.T.), kserokopię dowodu rejestracyjnego wystawionego na N. sp. z o.o. oraz fakturę wskazującą, że sprzedawcą samochodu jest A. GmbH a kupującym jest K. Sp. z o.o. Jak potwierdził organ, obie spółki w deklaracjach składanych w 2017 r. nie wykazały żadnych dokonanych między sobą transakcji.

W toku przeprowadzonej wobec K. Sp. z o.o. kontroli celno-skarbowej w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za okres od października 2017 r. do grudnia 2017 r. ustalono, że Spółka zarejestrowała działalność w wirtualnym biurze. Poza zgłoszonym adresem siedziby Spółka nie posiadała innego adresu prowadzenia działalności. Nie posiadała żadnego majątku. W toku prowadzonej kontroli Spółka nie przedstawiła żadnych dokumentów ani nie udzieliła żadnych wyjaśnień. Pomimo prób nie ustalono miejsca przechowywania jej dokumentacji księgowej, spółka nie złożyła deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2017 r. (zatem okres, w którym wystawiono kwestionowaną fakturę).

Właściciel oraz prezes spółki, K.P. zeznał m.in. że handlem samochodami w spółce zajmował się pracownik K.P. Podpisywał dokumenty dotyczące handlu samochodami, jednak sam nigdy nie otrzymał żadnych pieniędzy. Po kilku miesiącach współpracy zdał sobie sprawę, że został oszukany.

Zgodnie z danymi z systemu o podatnikach Rem-Dat, w okresie od stycznia 2017 r. do grudnia 2018 r. jedynymi pracownikami K. Sp. z o.o. mieli być zatrudnieni na umowę o pracę na 1/4 etatu K.P. i J.P., których miesięczne wynagrodzenie brutto miało wynosić w 2017 r. 500 zł a w 2018 r. 525 zł.

Obaj pracownicy nie wiedzieli, że w dniu ich przesłuchania byli jeszcze pracownikami K. Sp. z o.o. Ponadto z rachunku bankowego spółki nie wynika, aby ponosiła ona wydatki na ich wynagrodzenie.

Podczas przesłuchania w charakterze podejrzanego w dniu [...] sierpnia 2017 r. K.P. zeznał, m.in. że nie nabył opisanego na spornej fakturze auta. Był w Urzędzie Celnym wraz z właścicielem tych samochodów D.T. ponieważ wykonywał dla niego usługę transportową. Przywiózł te samochody z [...] do Polski. Nie jest mu znana firma C. GmbH.

Z kolei przesłuchany w toku kontroli w dniu [...] lipca 2018 r. zeznał m.in., że był zatrudniony w firmie K. Sp. z o.o., na stanowisku tłumacz-logistyk do maja 2018 r. Nie posiadał pełnomocnictwa/upoważnienia do reprezentowania tej spółki. Wcześniej świadczył usługi transportowe dla tej spółki. Nie miał nigdy pełnomocnictwa do rachunków bankowych spółki. Nie wystawiał faktur w imieniu spółki. Faktury wystawiał prezes lub księgowy. Potwierdził, iż przywoził z Niemiec m.in. samochody [...], koła. Był przewoźnikiem z Niemiec do Polski. Opisany na spornej fakturze samochód [...] został zakupiony w salonie jako samochód osobowy. Spółka sama płaciła za towary. Auta były zawożone tam, gdzie życzył sobie prezes. Otrzymywał sms, gdzie ma zawieść samochód. Wystawiał rachunki na wykonane usługi. Świadek zobowiązał się do dostarczenia wystawionych rachunków i umów zawartych z K. Sp. z o.o., jednak nie przedłożył tych dokumentów.

Mailem z [...] listopada 2018 r. K.P. poinformował, iż samochód [...] transportował na zlecenie "N. Sp. z o.o.".

Tym samym organy obu instancji prawidło nie dały wiary wzajemnie sprzecznym zeznaniom i oświadczeniom K.P. Wynikało z nich, że auto [...] sprowadzane było w tym samym czasie na zlecenie trzech różnych podmiotów.

J.P. zeznał z kolei, że był zatrudniony w K. Sp. z o.o. od sierpnia 2016 r. do stycznia-lutego 2018 r. Miał upoważnienia do rachunków bankowych K. Sp. z o.o. w [...]. Potwierdził, że zna K.P. Wystawiał w imieniu K. Sp. z o.o. faktury związane z działalnością prowadzoną przez kierowane przez niego podmioty (P. oraz P. sp. z o.o.). Wykorzystywał rachunek bankowy K. Sp. z o.o. do transferu środków finansowych związanych z jego działalnością.

W okresie IV kwartału 2017 r. J.P. przelał z rachunków tej spółki na rzecz swojej córki, żony i innych osób, które miały być pracownikami jego firm P. oraz P. Sp. z o.o., łącznie ponad 500.000 zł. Ponadto na rzecz P. Sp. z o.o. przelał ponad 140.000 zł. Organ ustalił również, że łącznie w IV kwartale 2017 r. z bankomatów zlokalizowanych w [...] wypłacono z rachunku bankowego tej spółki bezimienną kartą z limitem jednorazowej wypłaty 4.000 zł kwotę 376.040 zł a kartą wystawioną na K.P. 135.000 zł.

Prezesem zarządu ww. spółki został były pracownik J.P. – K.P., który mimo, iż był formalnym reprezentantem K. Sp. z o.o. to nie dokonywał w jej imieniu czynności zakupu i sprzedaży.

K.P. w 2016 r. był pracownikiem firmy J.P., a w okresie od marca 2017 r. do lipca 2018 r. wynajmował od niego Bar B. na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą P. Działalność ta polegająca głównie na organizacji dyskotek, została zawieszona w trakcie prowadzonej kontroli.

W 2017 r. K. Sp. z o.o. złożyła deklaracje akcyzowe dla 16 sprowadzonych z Niemiec samochodów "powypadkowych". W IV kwartale 2017 r. K. Sp. z o.o. nie złożyła deklaracji VAT-7K i nie rozliczyła się z wystawionych w tym okresie faktur. Spółka oprócz samochodów miała sprzedawać tkaniny, projekty stoisk targowych i zabudowę stanowiska targowego. Nie miała jednak do tego żadnego potencjału finansowego ani odpowiedniej infrastruktury. Z rachunków bankowych tej spółki nie wynika aby zapłaciła spółce N. za samochód.

Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że K. Sp. z o.o. nie prowadziła działalności gospodarczej i nie nabyła samochodu [...]. Nie mogła zatem dokonać jego dostawy do A. sp. z o.o. Spółka komandytowa.

Ponadto wskazać należy, że przesłuchany A.K. (prezes A. Sp. z o.o. sp. k.) zeznał m.in., że przy nabyciu samochodu osobowego [...] od K. spółkę reprezentował A.S. (główny udziałowiec i jedyny komandytariusz). Nikt z A. sp. z o.o. sp. k. nie był w siedzibie K. Sp. z o.o. O ile dobrze pamięta auto wystawione było na [...].

Przesłuchany A.S. zeznał, że ofertę sprzedaży [...] zobaczył w internecie w sierpniu lub wrześniu 2017 r. na [...]. Sprzedającym jest jego znajomy K.P. Auto stało w [...]. Stan pojazdu sprawdzał w obecności K.P. na podwórku przy domu jednorodzinnym na [...]. Auto było już w Polsce od paru miesięcy. K.P. obiecał mu załatwienie leasingu i montaż pakietu ABT w terminie 6 tygodni. Na słowo przyjaciela – K.P. - uznał, że reprezentuje on podmiot, który wystawi fakturę sprzedaży.

Skarżąca otrzymała od K.P. fakturę Proforma na wartość brutto 585.000 zł, której wystawcą miała być K. Sp. z o.o. Na przedmiotowej fakturze widniał wyłącznie numer rachunku bankowego w PLN tej spółki. A. Sp. z o.o. sp. k. przelała 30.000 euro zaliczki na rachunek bankowy K. Sp. z o.o. prowadzony w walucie euro. Numer tego rachunku A.S. otrzymał od K.P. Jednak K. Sp. z o.o. nie wystawiła faktury zaliczkowej dla A. Sp. z o.o. sp. k.

Pomimo to A. Sp. z o.o. sp. k. po otrzymaniu faktury nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. na wartość brutto 495.000 zł. przelała na rachunek bankowy K. Sp. z o.o. 87.806,65 euro.

Powyższe potwierdza, że to K.P. posługując się danymi spółki N. zakupił samochód [...] od firmy A., a następnie wykorzystując dane spółki K., sprzedał je Skarżącej. Zatem sporna faktura nie jest rzetelna od strony podmiotowej.

Powyższych ustaleń nie podważają zawarte w skardze zarzuty. Nie ma racji pełnomocnik skarżącej argumentując, że z żadnego dokumentu ani zeznania nie wynika, aby nabywcą towaru od A. był K.P. Niemiecka administracja podatkowa weryfikująca transakcję zawartą pomiędzy wspomnianą firmą a spółką N. nadesłała kopie pełnomocnictwa oraz dowodu osobistego K.P. (k. 711 – 713 akt podatkowych). Dokumenty te w zestawieniu z ustalonymi przez organy okolicznościami dotyczącymi sposobu reprezentacji i działalności spółki N. jednoznacznie wskazują, że nie działał on w jej imieniu.

Nie jest również prawdą, że prezes K. potwierdził fakt dokonania sprzedaży opisanego na spornej fakturze samochodu. Z jego zeznań wynika, że nie wystawił takiej faktury, całością handlu samochodami zajmował się K.P. a on sam został przez niego oszukany. Ponadto na spornej fakturze brak jest jakiegokolwiek podpisu (k. 269 akt podatkowych). Faktura ta, podobnie jak faktura wystawiona przez N. dla K., została wystawiona w serwisie [...]. Z odpowiedzi udzielonej przez spółkę prowadzącą serwis (k. 676 akt podatkowych) wynika, że rejestracji obu spółek w serwisie dokonano z konta [...], założonego [...] marca 2014 r. na adres mailowy [...]. Nabywcą usługi w serwisie była spółka P. Sp. z o.o. Sądowi wiadomo, że zgodnie z danymi wynikającymi z Krajowego Rejestru Sądowego do [...] listopada 2015 r. głównym udziałowcem ostatniej z wymienionych spółek była P.P. a K.P. pełnił w niej funkcję prezesa do dnia [...] maja 2012 r. (zastąpiony przez P.P.).

Tym samym zebrany w sprawie materiał dowodowy okazał się wystarczający aby uznać, że spółka K. nie mogła dokonać dostawy auta opisanego na spornej fakturze. Jedynymi dowodami na tezę przeciwną są zeznania i oświadczenia K.P. oraz okoliczność dokonania przelewów należności wynikającej z faktury na konto ww. spółki. W ocenie sądu organy w sposób wystarczający wykazały niewiarygodność K.P. oraz okoliczność, że prezes K. nie miał żadnego wpływu na działania spółki, nie zajmował się wystawianiem faktur oraz nie kontrolował przepływu środków finansowych.

Tym samym za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji wydanej z naruszeniem 120, 121 § 1 i 2, art. 122, art. 127 art. 180, art. 181, art. 187, art. 210 § 4 oraz art. 229 O.p.

Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 2a O.p. W sprawie nie wystąpiły bowiem wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego.

W konsekwencji jako niezasadne należało również ocenić zarzuty naruszenia art. art. 5 w zw. z art. 7 u.p.t.u. oraz art. 86 i art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a tej ustawy.

Skarga nie jest zasadna również w zakresie zastosowania przez organ przepisów umożliwiających ustalenie dodatkowego zobowiązania w wysokości stanowiącej 100% kwoty podatku.

Konsekwencja uznania, że sporna faktura stwierdza czynność, która nie została dokonana (art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u.) jest brak możliwości uznania jej za podstawę do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu podatku naliczonego. Tym samym skarżąca spółka w złożonej deklaracji wykazała kwotę zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej.

Zgodnie z art. 112b ust. 1 u.p.t.u. w razie stwierdzenia, że podatnik:

1) w złożonej deklaracji podatkowej wykazał:

a) kwotę zobowiązania podatkowego niższą od kwoty należnej,

b) kwotę zwrotu różnicy podatku lub kwotę zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej,

c) kwotę różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe wyższą od kwoty należnej,

d) kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub kwotę różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe, zamiast wykazania kwoty zobowiązania podatkowego podlegającej wpłacie do urzędu skarbowego,

2) nie złożył deklaracji podatkowej oraz nie wpłacił kwoty zobowiązania podatkowego

- naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-skarbowego określa odpowiednio wysokość tych kwot w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego, kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe.

Z kolei zgodnie z art. 112c pkt 2 u.p.t.u. w zakresie, w jakim w przypadkach, o których mowa w art. 112b ust. 1 pkt 1 oraz, ust. 2 pkt 1 oraz ust. 2a, odpowiednio zaniżona kwota zobowiązania podatkowego, zawyżona kwota zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, zawyżona kwota różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe, lub wykazanie kwoty zwrotu różnicy podatku lub kwoty zwrotu podatku naliczonego, lub kwoty różnicy podatku do obniżenia za następne okresy rozliczeniowe, w miejsce wykazania kwoty zobowiązania podatkowego podlegającego wpłacie na rachunek urzędu skarbowego, wynikają w całości lub w części z obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur, które stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności,

- wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego w części dotyczącej podatku naliczonego wynikającego z powyższych faktur wynosi 100%.

Zdaniem Sądu przesłanką ustalania sankcji w takiej wysokości może być wykazanie świadomego udziału Skarżącej w oszustwie podatkowym, a więc świadomości tego, że K. sp. z o.o. nie wykonała na rzecz Skarżącej fakturowanej czynności. Stosowanie tego rodzaju sankcji powinno opierać się na zindywidualizowanej ocenie postępowania jednostki, czego konieczność dostrzegł również sam ustawodawca, różnicując wysokość sankcji w zależności od rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości i zachowania podatnika po wszczęciu kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej. Ustalenie sankcji w postaci dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w przepisach art. 112b i 112c u.p.t.u. dokonywane jest na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku kontroli i/lub postępowania wymiarowego.

W ocenie Sądu Organ prawidłowo uznał, że osobą reprezentującą A. Sp. z o.o. sp. k. przy zakupie [...] był A.S. i to jego zaniedbania, zaniechania lub działania rodzą skutki finansowe dla tej spółki. Podkreślić należy, że dokonanie transakcji ze znajomym lub za jego pośrednictwem nie jest okolicznością, która uprawdopodabnia działanie w "dobrej wierze". Wręcz przeciwnie, zakup auta od osoby znajomej, z którą współpracowało się przy kilku podobnych transakcjach, w sytuacji udowodnienia przez organy, że faktury dokumentujące te dostawy nie odzwierciedlają rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, może budzić podejrzenie o współpracy w celu dokonania oszustwa podatkowego.

Organy wykazały, że K.P. posługiwał się bez uprawnień danymi spółek N. i K., a spółki te nie zapłaciły podatku VAT wynikającego z wystawionych przez K.P. faktur. Okolicznością bezsporną jest to, że A.S. zna K.P. Organy prawidłowo zwróciły uwagę, że obaj panowie współpracowali w maju 2016 r. tj., półtora roku wcześniej, przy zakupie innego samochodu tj., [...]. Samochód zakupiła firma A.S. S. od N. Sp. z o.o. Auto sprowadził K.P. a wniosek o jego rejestrację złożył A.S. Z dokumentów załączonych do wniosku o rejestrację wynikało, że N. Sp. z o.o. ma zawieszoną działalność i nie ma zgłoszonej działalności w zakresie sprzedaży samochodów. Sądowi wiadomo również, że z uzasadnienia wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 11 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Go 421/20 wynika, że w postępowaniu podatkowym dotyczącym A.S. obaj Panowie powoływali się na swoją znajomość oraz na współpracę przy sprowadzaniu i sprzedaży w kwietniu 2016 r. samochodu [...].

Z zeznań A.S. wynika, iż oglądał [...] pod domem rodziców K.P. przed [...] września 2017 r., czyli datą otrzymania przez A. Sp. z o.o. sp. k. faktury proforma oraz datą wystawienia faktury dokumentującej dostawę towaru pomiędzy N. a K.

Zatem A.S. kupił w imieniu Skarżącej samochód od spółki K. "reprezentowanej" przez jego znajomego, pomimo tego że: wg. dowodu rejestracyjnego samochód należał do spółki N.; w okresie, w którym oglądał samochód i jak wskazuje doświadczenie życiowe, sprawdzał jego dokumentację, wiedział, że N. miała zawieszoną działalność gospodarczą, inny adres siedziby, nie mogła wystawić faktury nr [...] z [...] września 2019 r. oraz sprzedać samochodu spółce K.; nie skontaktował się ze spółką K. aby potwierdzić czy K.P. ma odpowiednie umocowanie; samochód stał przez wiele miesięcy na parkingu rodziców jego znajomego a nie sprzedającej spółki; auto przedstawiało znaczną wartość a nie otrzymał prawidłowej kopii deklaracji AKC-U ani dowodu wpłaty akcyzy; nie zwrócił uwagi, że K. Sp. z o.o. nie wystawiła faktury zaliczkowej, ani wydruku z rachunku bankowego N. Sp. z o.o. potwierdzającego zapłatę podatku akcyzowego od rzeczywistej wartości sprowadzonego do kraju samochodu; nie zweryfikował czy spółka K. prowadzi działalność gospodarczą i czy jest właścicielem auta.

Należy zwrócić również uwagę, że pomimo wystawienia faktury proforma oraz faktury sprzedaży w PLN ze wskazaniem rachunku bankowego K. Sp. z o.o w PLN, Skarżąca zrealizowała zapłatę w walucie euro na rachunek bankowy wskazany przez K.P.

Z uwagi na wymienione okoliczności za uzasadnione należy uznać stanowisko organu, że A.S. reprezentujący w trakcie transakcji Skarżącą, w sposób świadomy uczestniczył w oszustwie podatkowym, zatem zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 112c pkt 2 u.p.t.u. było uzasadnione. Suma wszystkich nieprawidłowości i wątpliwości, które towarzyszyły opisanej transakcji, a także znajomość A.S. i K.P. oraz ich współpraca przy zakupie auta [...], pozwalają przyjąć, że przedstawiciel Skarżącej wiedział, że spółka K. nie jest właścicielem auta i tym samym nie zapłaciła podatku na poprzednim etapie obrotu.

Powyższe rozważania bezpośrednio lub pośrednio odpowiadają na wszystkie zarzuty skargi. W konsekwencji na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.