Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 1400/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak, Małgorzata Malinowska – Grakowicz (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. – obecnie: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania wniesionego zarzutu na postępowanie egzekucyjne oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

W toku postępowania egzekucyjnego, prowadzonego do majątku skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego, wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] sierpnia 2015 r. (nr [...]) obejmującego należność z tytułu kary pieniężnej, Dyrektor Izby Celnej we W. zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. (nr [...]) zajął na poczet ww. należności wynagrodzenie za pracę w "A" Sp. z o. o. Odpis ww. tytułu wykonawczego wraz z kopią zajęcia wierzytelności został doręczony skarżącemu w trybie ar. 44 k.p.a. w dniu [...] września 2015 r.

Pismem z dnia [...] września 2015 r. pełnomocnik skarżącego złożył zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne i wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę zarzutu wskazał naruszenie w sprawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. i stwierdził, iż niedopuszczalne jest prowadzenie egzekucji w sprawie, jako zmierzającej do przymusowego wykonania przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jednolity z dnia 17 marca 2016 r. Dz.U. z 2016 r. poz. 471), co uwzględniając treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych C-213/11. C-214/11 i C-217/11 (FORTUNA i in.), jak również treść wyroku w sprawie C-65/05 (Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej), wykluczone jest z uwagi na "techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE charakter tego przepisu prawa krajowego, co wobec braku notyfikacji powoduje bezwzględną konieczność zaniechania wszelkich czynności mających na celu jego wyegzekwowanie.

Dalej pełnomocnik podniósł, iż w konsekwencji wyrażone w art. 6 ust. 1 u.g.h. oraz w art. 14 ust. 1 u.g.h. zakazy eksploatowania automatów do gier losowych w miejscu niebędącym kasynem gry oraz nieobjętym ważną koncesją na prowadzenie kasyna gry, jako "przepisy techniczne", które nie były notyfikowane, nie mogą być stosowane wobec osób, które zakazów tych nie przestrzegają, co wyklucza też sankcję karną lub administracyjną za ich naruszenie. W ocenie pełnomocnika, niedopełnienie obowiązku notyfikacyjnego i będąca tego konsekwencją bezskuteczność obowiązków wyrażanych przez nienotyfikowane "przepisy techniczne" stanowi w pełni realizację przesłanki wymaganej dla zgłoszonego w niniejszym postępowaniu zarzutu w sprawie. Nieskuteczność ta wynika bowiem z wiążącej interpretacji TSUE, stanowiącego cześć składową wspólnotowego dorobku prawnego - acquis communautaire, którego organ egzekucyjny musi przestrzegać zgodnie z zasadą legalizmu wynikającą z art. 6 k.p.a., odmawiając z mocy prawa europejskiego egzekwowania obowiązków sprzecznych z tym porządkiem prawnym.

Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej we W. zawiesił w całości prowadzone postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów. Sprawa została przekazana przez Dyrektora Izby Celnej w R. - Dyrektorowi Izby Celnej w S., który postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. (nr [...]) stwierdził niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu. Postanowienie to zostało zaskarżone przez Zobowiązanego, a następnie utrzymane w mocy ostatecznym postanowieniem wierzyciela z dnia [...] lutego 2016 r. (nr [...]). Postanowienie zostało doręczone skarżącemu dnia [...] lutego 2016 r.

Dyrektor Izby Celnej we W. postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. (nr [...]) pozostawił bez rozpatrzenia zgłoszony zarzut z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia.

W wyniku rozpoznania zażalenia skarżącego, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej we W. uchylił własne postanowienia z dnia [...] marca 2016 r. (nr [...]) stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zarzutu i rozpatrzył zarzuty merytorycznie, tj. na podstawie art. 34 § 1, § 2 i § 4 u.p.e.a. odmówił uznania wniesionego zarzutu na postępowanie egzekucyjne, prowadzonego na mocy tytułu wykonawczego nr [...], obejmującego nieuregulowaną karę pieniężną. W uzasadnieniu wskazał, iż organ egzekucyjny nie stwierdził w sprawie wystąpienia przesłanek, mogących wskazywać na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Organ wskazał przy tym na fakt, iż w jego ocenie ww. tytuł wykonawczy został wystawiony zgodnie z normą art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a., a zastosowany środek egzekucyjny również znajduje umocowanie w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dalej organ stwierdził, że w sprawie podstawą egzekucji prowadzonej w oparciu o ww. tytuł wykonawczy jest ostateczna decyzja organu II instancji Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] lutego 2016 r. Dalej wskazał, iż organ egzekucyjny, wszczynając postępowanie egzekucyjne, nie naruszył prawa, gdyż w jego ocenie, egzekucja jest dopuszczalna, a dochodzony obowiązek istnieje i wynika z ostatecznej decyzji administracyjnej. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku notyfikacji przez Komisję Europejską ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, Dyrektor Izby Celnej we W. wskazał, iż nie jest władny do orzekania o naruszeniu przepisów konstytucyjnych i unijnych. Jednocześnie podniósł, że postępowanie egzekucyjne ma na celu przymusowe wyegzekwowanie należnych Skarbowi Państwa zaległości. Jego celem nie jest zatem ocena obowiązujących przepisów prawa, ich skuteczności czy też wykładnia przepisów materialnego prawa podatkowego.

Od niniejszego rozstrzygnięcia pełnomocnik skarżącego wywiódł zażalenie, zarzucając organowi nieprawidłowe zastosowane art. 18, art. 33 § 1 pkt 6, art. 34 § 1, § 4 i § 5 u.p.e.a. W treści zażalenia ponowiono argumentację przedstawioną w treści zarzutów. Dalej wskazano na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego. W ocenie żalącego pominięcie trybu notyfikacji przepisów technicznych (przewidzianego w Dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22.6.1998. w sprawie ustanowienia wymiany informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz przepisów usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z dnia 21.07.1998 r. ze zm.) wyłącza możliwość stosowania sankcji za ich nieprzestrzeganie. W tej sytuacji, z uwagi na "techniczny" charakter przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oraz wobec braku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu tej ustawy nie jest możliwa egzekucja obowiązku objętego tytułem wykonawczym w niniejszej sprawie. Zdaniem pełnomocnika brak skuteczności tego przepisu uniemożliwia wymierzenie kary pieniężnej przewidzianej w art. 89 ustawy o grach hazardowych. Powoduje to więc bezwzględną konieczność zaniechania wszelkich czynności egzekucyjnych dotyczących obowiązków powstałych na gruncie tego przepisu.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej we W. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na uchybienia organu egzekucyjnego, dotyczące rzetelnego zbadania sprawy. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w postępowaniu nie zostało w sposób wystarczający zbadane, które z zarzutów przewidzianych w art. 33 § 1 u.p.e.a. zostały wniesione.

Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. organ II instancji wezwał pełnomocnika skarżącego do złożenia wyjaśnień i sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z dnia [...] września 2015 r., aczkolwiek wezwanie to pozostało bez odpowiedzi.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej we W. uznał za nieuzasadniony zarzut niedopuszczalności egzekucji, w postępowaniu prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2015 r. (nr [...]).

Od niniejszego postanowienia pełnomocnik zobowiązanego wywiódł zażalenie zarzucając organowi nieprawidłowe zastosowane przepisów art. 18. art. 33 § 1 pkt 1 i 2, art. 34 § 1, § 4 i § 5 u.p.e.a. W treści zażalenia ponowiono argumentację przedstawioną w treści zarzutów oraz we wcześniej złożonym zażaleniu z dnia [...] grudnia 2015 r. Dalej wskazano na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego. W ocenie żalącego pominięcie trybu notyfikacji przepisów technicznych (przewidzianego w Dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22.6.1998. w sprawie ustanowienia wymiany informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz przepisów usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z dnia 21.07.1998 r. ze zm.) wyłącza możliwość stosowania sankcji za ich nieprzestrzeganie. W tej sytuacji, z uwagi na "techniczny" charakter przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oraz wobec braku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu tej ustawy nie jest możliwa egzekucja obowiązku objętego tytułem wykonawczym w niniejszej sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu zaskrzonego postanowienia wskazał – po szczegółowym przywołaniu przepisów regulujących postępowanie egzekucyjne w administracji – że skarżący, składając w dniu [...] września 2015 r. zarzuty podnosił, w jego ocenie zasadnie, iż w sprawie zachodzi niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, tj. zarzut wyszczególniony w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Przedmiotową niedopuszczalność egzekucji wywodził z braku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych, co jego zdaniem, wyklucza możliwość przymusowego wykonania przepisów tej ustawy, a w szczególności art. 14 ust. 1. Brak skuteczności tego przepisu uniemożliwia także wymierzenie kary pieniężnej przewidzianej w art. 89 ww. ustawy, a to powoduje konieczność zaniechania wszelkich czynności egzekucyjnych dotyczących obowiązków powstałych na gruncie tych przepisów prawa.

Jednakże zdaniem organu prawidłowość kwalifikacji zarzutów skarżącego budzi wątpliwości, jeśli się weźmie pod uwagę, jak należy rozumieć niedopuszczalność egzekucji, przewidzianą w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Stwierdzenie niedopuszczalności egzekucji może wystąpić w kilku okolicznościach. Przede wszystkim jak wskazał organ, niedopuszczalność egzekucji występuje w sytuacji, gdy dany typ obowiązku nie podlega dochodzeniu w trybie egzekucji administracyjnej. Decydującym w tym zakresie jest przepis art. 2 § 1 - 3 u.p.e.a., w którym ustawodawca określił obowiązki egzekwowane w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Drugi aspekt niedopuszczalności egzekucji może nastąpić w związku z przeszkodą formalną w przymusowym dochodzeniu obowiązku. W tej mierze oceny należy dokonać przez pryzmat przepisów art. 3, art. 3a i art. 4 u.p.e.a., w których wskazano podstawy formalne kierowania obowiązku do przymusowego dochodzenia w trybie egzekucji administracyjnej. Trzecia z możliwości wystąpienia niedopuszczalności egzekucji, wypracowana w orzecznictwie sądowym, to sytuacja, w której funkcje wierzyciela wykonywał nieuprawniony organ. Czwarty wariant niedopuszczalności egzekucji administracyjnej może mieć miejsce, gdy wystawiony tytuł wykonawczy obejmuje okres i zaległości, na które wcześniej już wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne. Dochodzi wtedy bowiem do sytuacji, gdy jedna należność egzekwowana jest podwójnie (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 lutego 2014 r" sygn. akt I SA/Wr 105/14, wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2011 r. IIFSK 461/10).

W ocenie organu z całokształtu okoliczności faktycznych w sprawie wynika, że pełnomocnik skarżącego nie podniósł żadnej z ww. okoliczności, mogących świadczyć o niedopuszczalności egzekucji, lecz kwestionuje w ogóle istnienie i zasadność obowiązku, który nałożony został na niego decyzją organu podatkowego, a który to dochodzony jest w prowadzonym na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Zarzut taki – jak podkreślił organ - przewidziany jest w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. tj. zarzut nieistnienia obowiązku. Zarzuty, o których mowa w ww. przepisie są środkiem zaskarżenia, który przysługuje we wstępnej fazie postępowania egzekucyjnego, gdyż wnosi się je w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, co w praktyce oznacza, że nie można się nimi posłużyć w następnych stadiach tego postępowania. Ten swoisty środek zaskarżenia ma zatem na celu weryfikację prawidłowości wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a także weryfikację samego tytułu wykonawczego (zapisów zawartych w jego treści). Dalej organ podkreślił, że pełnomocnik skarżącego, po wezwaniu go pismem z dnia [...] czerwca 2016 r., nie sprecyzował swojego pierwotnego żądania, toteż zarzut został zakwalifikowany jako zarzut niedopuszczalności egzekucji z powodu bezskuteczności obowiązków, wyrażonych przez nienotyfikowane "przepisy techniczne", na podstawie których wydana została decyzja, stanowiąca podstawę do wystawienia ww. tytułu wykonawczego.

Zdaniem organu odwoławczego, wszelkie czynności podjęte przez organ egzekucyjny w toku toczącego się postępowania były zastosowane prawidłowo. Organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych wymienionych w art. la pkt 12a tiret drugie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. egzekucję wynagrodzenia za pracę. Wszczynając postępowanie egzekucyjne organ egzekucyjny nie naruszył prawa a obowiązek istnieje, egzekucja jest dopuszczalna.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów, podniesionych w zażaleniu, organ zażaleniowy podkreślił, że podstawą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być podnoszone przez zobowiązanego okoliczności, dotyczące zakończonego prawomocną decyzją postępowania podatkowego. Postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem wykonawczym, odrębnym od postępowania podatkowego i zmierzającym do wyegzekwowania zapłaty należności, wymierzonych w postępowaniu podatkowym. Pełnomocnik skarżącego zawnioskował także o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Tymczasem, jak podniósł organ, w prowadzonym postępowaniu w sprawie zarzutów, organ egzekucyjny w dniu [...] października 2015 r. zawiesił w całości prowadzone postępowanie egzekucyjne, do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zarzutu. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego spowodowało wstrzymanie wykonania zastosowanego środka egzekucyjnego, tym samym skarżący osiągnął oczekiwany skutek prawny.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skardze, pełnomocnik skarżącego podniósł okoliczności, które, między innymi, zawarł w zażaleniu z dnia [...] sierpnia 2016 r. W treści skargi zarzucono naruszenie przepisów art. 17, art. 19 § 5, art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.) i zakwestionowano słuszność oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Przedstawiona argumentacja dowodzi, że - zdaniem skarżącego - wszczęcie postępowania egzekucyjnego było bezpodstawne i wymagane było jego umorzenie przez organ egzekucyjny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1006 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 p.p.s.a., co powoduje, że skarga została oddalona.

Podstawę materialnoprawną podjętych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć stanowią przepisy u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.).

Na wstępie podkreślić należy, że podstawowym celem postępowania egzekucyjnego w administracji jest doprowadzenie do wykonania nałożonego decyzją ostateczną obowiązku. Stosowane przez organ administracyjny na tę okoliczność środki egzekucyjne, przewidziane w u.p.e.a., nie są zatem karą, lecz formą przymusu, ukierunkowaną na nakłonienie zobowiązanego - poprzez określoną dolegliwość - do pożądanego zachowania się. Tym niemniej stronie przysługuje w przypadku podjęcia wobec niej postępowania egzekucyjnego przewidziane ustawą środki zaskarżenia. Jednym z takich środków są zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Zgodnie z przepisem art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Podkreślenia tutaj wymaga, że wymienione w art. 33 § 1 u.p.e.a. przyczyny, które mogą stanowić podstawę wniesienia w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zarzutów, - jak słusznie zauważył organ drugiej instancji - stanowią listę zamkniętą. Oznacza to, że tylko zarzuty spełniające wymóg ustawowo przewidzianej podstawy podlegają rozpatrzeniu i mogą zostać uwzględnione.

W rozpoznawanej sprawie podstawę podnoszonego przez skarżącego zarzutu stanowi art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Skarżący niedopuszczalność egzekucji w administracji wywiódł bowiem z braku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych. W ocenie skarżącego powyższe wyklucza możliwość przymusowego wykonania przepisów tej ustawy, a w szczególności art. 14 ust. 1. Brak skuteczności tego przepisu uniemożliwia także wymierzenie kary pieniężnej przewidzianej w art. 89 ww. ustawy, a to powoduje konieczność zaniechania wszelkich czynności egzekucyjnych dotyczących obowiązków powstałych na gruncie tych przepisów prawa.

Aby dokonać oceny tak postawionego zarzutu, w pierwszej kolejności należy wskazać, w jakich sytuacjach mamy do czynienia z niedopuszczalnością zarzutu, przewidzianą w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga zatem, że obowiązkiem każdego organu egzekucyjnego przed przystąpieniem do egzekucji jest zbadanie dopuszczalności wszczęcia egzekucji administracyjnej (art. 29 u.p.e.a.). Ustalenia organu egzekucyjnego w tym zakresie mogą być kwestionowane przez zobowiązanego wnoszącego zarzuty na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Przyczyny niedopuszczalności egzekucji mają charakter formalny. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty (zob. np. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2011 r., II FSK 461/10, LEX nr 1068717).

Przesłanki podmiotowe odnoszą się do zobowiązanego lub do organu egzekucyjnego. Z przyczyn podmiotowych egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna, gdy przepisy prawa wyłączają prowadzenie egzekucji wobec zobowiązanego wskazanego w tytule wykonawczym, a także gdy egzekucję prowadzi podmiot niebędący organem egzekucyjnym. Przesłanki przedmiotowe niedopuszczalności egzekucji natomiast odnoszą się do przedmiotu egzekucji i jej podstaw. Z przesłanką przedmiotową niedopuszczalności egzekucji mamy do czynienia, gdy jej przedmiotem jest świadczenie niepodlegające egzekucji administracyjnej lub, gdy tytuł wykonawczy został wystawiony przez podmiot nieuprawniony.

Mając powyższe na uwadze, rację więc należy przyznać organowi odwoławczemu, że w przepisie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w pkt 1 i 2 tego uregulowania. Skoro zatem skarżący kwestionuje skuteczność przepisów ustawy o grach hazardowych stanowiących podstawę wydania decyzji, którą nałożono na Spółkę karę pieniężną w wysokości 24.000 zł. za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry, to stwierdzić należy, że argument ten dotyczy merytorycznej słuszności wydanej decyzji, a nie względów formalnych w zakresie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Skarżący kwestionował bowiem w istocie istnienie (w ogóle) i zasadność obowiązku nałożonego na niego decyzją organu, a który to dochodzony jest w niniejszym postępowaniu na podstawie tytułu wykonawczego, wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] sierpnia 2015 r. (nr [...]) obejmującego należność z tytułu kary pieniężnej.

Zarzut taki przewidziany jest natomiast w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. jako zarzut nieistnienia obowiązku. Aczkolwiek – co wymaga podkreślenia Sądu i co też słusznie zauważyły organy – zarzut, którym mowa w ww, przepisie stanowi środek zaskarżenia, który przysługuje we wstępnej fazie postępowania egzekucyjnego, gdyż wnosi się je w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. To natomiast oznacza, że nie można się nimi posłużyć w następnych stadiach tego postępowania. Ten swoisty środek zaskarżenia ma zatem na celu weryfikację prawidłowości wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a także weryfikację samego tytułu wykonawczego (zapisów zawartych w jego treści). Co więcej, jak wynika z akt sprawy pełnomocnik skarżącego, po wezwaniu go pismem z dnia [...] czerwca 2016 r., nie sprecyzował swojego pierwotnego żądania, Toteż zarzut został zakwalifikowany jako zarzut niedopuszczalności egzekucji z powodu bezskuteczności obowiązków, wyrażonych przez nienotyfikowane "przepisy techniczne", na podstawie których wydana została decyzja, stanowiąca podstawę do wystawienia ww. tytułu wykonawczego.

Tym samym całkowicie niezrozumiały dla Sądu jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia "art. 17 i art. 19 § 5 , art. 54 § 1 u.p.e.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia z dnia 16 maja 2016 r. oddalającego skargę na czynność egzekucyjną z powodu uznania, ze są one bezzasadne", skoro sprawa de facto odnosi się do badania okoliczności, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a, co do których rozważania Sądu znajdują się powyżej.

Dalej wskazać jeszcze raz należy, że w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o taką niedopuszczalność egzekucji, która ma charakter generalny i bezwarunkowy, niezależny od konkretnego postępowania egzekucyjnego i aktualny zawsze, w każdym postępowaniu. Jako przykład wskazuje się na dopuszczalność egzekucji sądowej w stosunku do danego obowiązku, czy też niemożność jej prowadzenia z uwagi na posiadany przez zobowiązanego immunitet. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. II FSK 2615/10 oraz z dnia 26 sierpnia 2011 r. sygn. akt II FSK 461/10).

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie – jak wynika z ustalonego stanu faktycznego - ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych, egzekucja jest dopuszczalna. Nie zachodzi bowiem żadna z przesłanek niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Należności objęte tytułem wykonawczym tj kara pieniężna w wysokości 24.000 zł. za urządzanie gry na automacie poza kasynem podlegają egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne prowadzone jest przez właściwy organ administracji publicznej, zaś pełnomocnik skarżącego nie wskazał na jakiekolwiek zasadne okoliczności wykluczające możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Na koniec Sąd zauważył, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 16 maja 2016 r. uchwałę w składzie 7 sędziów w sprawie o sygn. akt II GPS 1/16, w której stwierdził, że:

1. " Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.

2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)".

Zważywszy na treść tej uchwały, argumenty pełnomocnika skarżącego dotyczące koniecznej notyfikacji przez Komisję Europejską przepisów "technicznych", w oparciu o które wydano decyzję w sprawie i wystawiono tytuł wykonawczy, stały się bezzasadne.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.