Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 806/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek leśny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 200 poz 1682
law: Ustawa z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia WSA Bożena Suleja, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Spółki A w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku leśnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

A w S., zwana dalej "spółka", "stroną" lub "skarżącą", wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., zwanego dalej "organem odwoławczym" lub "Kolegium", nr [...] z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S., zwanego dalej "organem pierwszej instancji", nr [...] z dnia [...] r. określającą stronie wysokość zobowiązania w podatku leśnym za 2007 r. w kwocie [...] zł. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), określanej dalej jako "O.p." oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925).

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym.

Spółka jest właścicielem lasów położonych na terenie miasta S. i z tego tytułu ciąży na niej obowiązek podatkowy w podatku leśnym.

Ponieważ spółka nie złożyła deklaracji w sprawie podatku leśnego za 2007 r. organ pierwszej instancji pismem z dnia 11 lutego 2010 r. wezwał ją do złożenia deklaracji. Pismem z dnia 17 lutego 2010 r. spółka poinformowała, że nie jest możliwe złożenie takiej deklaracji, ponieważ organ wszczął już postępowanie w sprawie wydania decyzji określającej wysokość przedmiotowego zobowiązania w podatku leśnym.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku leśnym za 2007 r. Następnie decyzją z dnia [...] r. określił wysokość tego zobowiązania w kwocie [...] zł. Kolegium decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Jako zasadniczy powód uchylenia decyzji z dnia [...] r. organ odwoławczy wskazał konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w bardzo znacznym zakresie.

Skargę, wniesioną na decyzję Kolegium tut. Sąd prawomocnym wyrokiem o sygn. akt I SA/Gl 128/11 z dnia 23 sierpnia 2011 r., oddalił.

Decyzją z dnia [...] r. organ pierwszej instancji określił stronie wysokość zobowiązania w podatku leśnym za 2007 r. w kwocie [...] zł, a organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji ze względu na konieczność należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Decyzją z dnia [...] r. (błędnie, winno być: [...] r.) organ pierwszej instancji określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku leśnym za 2007 r. w kwocie [...] zł. W podstawie prawnej orzeczenia wymienił art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3 w związku z art. 207 O.p., art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200, poz. 1682 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" oraz Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 20 października 2006 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2006 r. (M.P. Nr 74, poz. 746). W uzasadnieniu szczegółowo opisał zebrany w sprawie materiał dowodowy, na którym oparł rozstrzygnięcie; w szczególności odniósł się do otrzymanego ze Starostwa Powiatowego w B. dokumentu "Zestawienie gruntów", uwzględniającego dane dotyczące rodzajów użytków i ich klas w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r., zmian geodezyjnych znajdujących się w posiadaniu organu, wydruku kontrolnego z ewidencji gruntów z dnia 25 kwietnia 2012 r. (zawierającego numery działek). Dane wynikające z "Uproszczonego planu urządzenia lasu A w S.", sporządzonego na okres od 1998 do 2007 r., uwzględnił tylko w zakresie danych dotyczących powierzchni lasu, na której rosną drzewa od roku do 40 lat. Co do ustalenia wieku drzewostanu ocenił ten dokument jako miarodajny; natomiast w pozostałym zakresie, uznał że nie może się nim posłużyć, ponieważ ten dokument został sporządzony przed 1998 r. i ogólna powierzchnia lasu mogła ulec zmianie. Nie uwzględnił przedłożonego przez stronę "Rejestru działek leśnych oraz ich właścicieli" zawierającego opis taksacyjny lasów będących własnością spółki, ponieważ okres obowiązywania tego dokumentu został określony na lata 2009 – 2019. Analizując stan własności nieruchomości spółki organ pierwszej instancji dokonał kwalifikacji tych nieruchomości, ze wskazaniem które z nich podlegają podatkowi leśnemu. Oparł się na danych z ewidencji gruntów przyjmując, że opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają grunty zakwalifikowane w tej ewidencji jako grunty leśne i uwzględnił wskazane dane z ‘Uproszczonego planu urządzenia lasu". Nadto częściowo przytoczył i zinterpretował stosowane w sprawie przepisy prawne.

Organ pierwszej instancji, w oparciu o poczynione ustalenia dowodowe określił wysokość przedmiotowego zobowiązania podatkowego z uwzględnieniem stawki obniżonej dla lasów ochronnych (art. 4 ust. 3 ustawy), zwolnienia podatkowego dla lasów z drzewostanem do 40 lat (art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy) oraz wyłączenia spod opodatkowania lasów zajętych na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego na drogi (art. 2 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, tj.: z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm. - zwanej dalej "u.p.o.l." ).

W odwołaniu od tej decyzji spółka wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Zarzuciła organowi pierwszej instancji wadliwe ustalenie stanu faktycznego. Zarzutu tego jednak nie motywowała, ponieważ - jako priorytetowy - podniosła zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego. Stwierdziła, że ze względu na przedawnienie odwołanie nie może zostać rozpatrzone.

Decyzją z dnia [...] r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu opisał przebieg postępowania, zacytował art.1 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1, art. 3 i art. 6 ust. 5 ustawy i opisał treść odwołania. Argumentując w zakresie zarzutów sformułowanych przez stronę Kolegium odniosło się do regulacji prawnej instytucji przedawnienia zamieszczonej w art. 70 § 1, § 6 pkt 2 i § 7 pkt 2 O.p. i wskazało, że wydana wcześniej w tym postępowaniu decyzja Kolegium z dnia 17 grudnia 2010 r. została w dniu 20 stycznia 2011 r. zaskarżona do WSA w Gliwicach i z dniem 20 stycznia 2011 r. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku leśnym za 2007 r. uległ zawieszeniu. Odpis prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach I SA/Gl 128/11 z dnia 23 sierpnia 2011 r. został Kolegium doręczony w dniu 21 października 2011 r. i dopiero od 22 października 2011 r. dalej biegł termin przedawnienia. Z tego względu organ odwoławczy ocenił zarzut przedawnienia jako niezasadny.

Odnosząc się do ogólnikowego zarzutu wadliwości ustaleń faktycznych, Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji uzupełnił materiał dowodowy w kierunku wskazanym w poprzedniej decyzji kasacyjnej, uwzględnił zmiany wynikające z ewidencji gruntów oraz powierzchnię gruntów zajętych na potrzeby jednostki samorządu terytorialnego, które zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. nie podlegają opodatkowaniu. Organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia gruntu zajęta na potrzeby jednostki samorządu terytorialnego jako drogi została ustalona w oparciu o uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych (zwaną dalej "uchwałą z dnia [...] r."); w załączniku do tej uchwały są ujawnione numery działek zajętych pod drogi gminne. Nadto podkreślił, że organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że działka o nr ewid. [...] o pow. 4,8710 ha z uwagi na wiek lasu (160 lat) podlega zaliczeniu do lasów ochronnych.

Kolegium zaakceptowało ustalenia dowodowe organu pierwszej instancji i przyjęło je za ustalenia własne. Za prawidłowe uznało obliczenie podatku, znajdujące oparcie w obowiązujących przepisach prawnych. Stwierdziło, że spółka miała możliwość czynnego uczestniczenia w postępowaniu i obrony swoich praw.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, strona wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając to żądanie skarżąca zarzuciła naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zasady zupełności materiału dowodowego.

Skarżąca wskazała na wadliwość ustaleń faktycznych, mającą wpływ na określenie wysokości podatku, co do działki nr [...], tzw. [...]. Nie zgodziła się z twierdzeniem Kolegium, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, iż ta działka jest zajęta na potrzeby samorządu terytorialnego. Podkreśliła, że na podstawie zdjęć można ustalić, iż na tej działce Gmina S. (zwana dalej "Gminą"), umieściła urządzenia rekreacyjne (plac zabaw dla dzieci) i wykonała alejki spacerowe – a działo się to, gdy spółka nie posiadała zarządu, a o jej majątku decydował, w sposób nieuprawniony, kurator. Tego rodzaju działalność nie mieści się w zadaniach statutowych spółki; mieści się natomiast w zakresie zadań Gminy. Na poparcie swoich twierdzeń co do faktycznego sposobu zagospodarowania gruntu strona przedłożyła odpis pisma organu pierwszej instancji z dnia 2 maja 2011 r., z którego wynika fakt czasowego użytkowania tego terenu przez Gminę w formie urządzenia placu zabaw.

Nadto skarżąca nie podzieliła stanowiska Kolegium co do znaczenia uchwały z dnia [...] r. wskazując, że organ pierwszej instancji uwzględnił decyzję wywłaszczeniową Starosty [...] z dnia [...] r., co oznacza, że grunty nią objęte nie mogły się znaleźć w uchwale z dnia [...] r. Stwierdziła także, iż błędne jest oparcie ustaleń, dotyczących dróg wyłączonych z opodatkowania, na uchwale z dnia [...] r., ponieważ uchwała wymienia wyłącznie drogi położone na działkach stanowiących własność Gminy; nie obejmuje dróg wybudowanych i użytkowanych przez Gminę, a zlokalizowanych na terenie spółki.

Zarzuciła także, że ze składu orzekającego wymienionego w zaskarżonej decyzji nie wynika, że został wyznaczony sprawozdawca w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w pełnej rozciągłości podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji – celem ustalenia dróg gminnych - posłużył się uchwałą i stanowiącą załącznik do uchwały mapą obrazującą przebieg dróg, wyłączając na tej podstawie grunty o pow. 2,4164 ha. Organ odwoławczy podkreślił, że nie podlegają zwolnieniu z podatku leśnego drogi wewnętrzne lub drogi nie zaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych. Ponadto Kolegium za chybiony uznało zarzut dotyczący kwalifikacji prawnopodatkowej działki nr [...] stwierdzając, że prawidłowo zakwalifikowano tę działkę do lasów ochronnych, a strona na żadnym etapie postępowania nie wykazała, że na tych gruntach była prowadzona działalność gospodarcza inna niż leśna. Za niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut formalny wskazując, że zgodnie z regulaminem organizacyjnym Kolegium nastąpiło wyznaczenie sprawozdawcy, co podlega uwidocznieniu w rejestrze wewnętrznym, natomiast wyznaczenie sprawozdawcy nie musi zostać uwidocznione w treści decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r. , poz. 270), zwanej dalej "ustawą p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 ustawy p.p.s.a.).

Postępowanie toczyło się w sprawie określenia skarżącej wysokości zobowiązania w podatku leśnym za 2007 r. Jak wynika z akt sprawy spółka była w 2007 r. właścicielem lasów położonych na terenie miasta S. i z tego tytułu ciążył na niej obowiązek podatkowy w podatku leśnym. Ponieważ nie złożyła deklaracji podatkowej, organ pierwszej instancji określił jej wysokość przedmiotowego zobowiązania podatkowego w decyzji; co ostatecznie znalazło akceptację organu odwoławczego w decyzji z dnia [...] r., która jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu sądowym.

Stan faktyczny sprawy jest po części sporny, a skarżąca zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności poprzez wadliwe ustalenie tego stanu faktycznego. Nie zostało to wprost sformułowane, ale z treści skargi i pism procesowych wynika, że skarżąca zarzuca także naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem skarżącej te uchybienia spowodowały nieprawidłowe określenie okoliczności relewantnych prawnie i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego w zakresie służących spółce zwolnień podatkowych i wyłączeń spod opodatkowania. Skarżąca nie kwestionuje zwolnień i wyłączeń spod opodatkowania, które organy zastosowały; wywodzi natomiast, że owe zwolnienia i wyłączenia spod opodatkowania winny mieć szerszy zakres – obejmować większą ilość przedmiotów opodatkowania. Zasadniczy spór w sprawie koncentruje się wokół zakresu wyłączenia spod opodatkowania - jak to określono - nieruchomości stanowiących własność spółki, przejętych na potrzeby samorządu (w tym dróg).

Stan faktyczny sprawy został wyżej przedstawiony i będzie w dalszej części uzasadnienia przywoływany w zakresie niezbędnym do oceny legalności zaskarżonej decyzji. W zakresie stanu prawnego sprawy wskazać trzeba na art. 1 ustawy, stosownie do którego opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna (ust. 1). Lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy (ust. 2). Za działalność leśną, w rozumieniu ustawy, uważa się działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym (ust. 3). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy podatnikami podatku leśnego są między innymi osoby prawne będące właścicielami lasów. Stosownie do art. 3 ustawy podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy podatek leśny od 1 ha, za rok podatkowy wynosi, z zastrzeżeniem ust. 3, równowartość pieniężną 0,220 m3 drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy. Art. 6 ust. 5 ustawy stanowi, że osoby prawne są obowiązane: 1) składać, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu, właściwemu ze względu na miejsce położenia lasów, deklaracje na podatek leśny na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku, 2) odpowiednio skorygować deklaracje, w razie zaistnienia zmian, o których mowa w art. 5 ust. 4, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych zmian, 3) wpłacać w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego obliczony w deklaracji podatek leśny na rachunek budżetu właściwej gminy, za poszczególne miesiące, do dnia 15 każdego miesiąca.

Z cytowanych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Ustawodawca w tym zakresie nie odsyła do rozumienia pojęcia lasu w znaczeniu potocznym bądź przyjętym w innych aktach prawnych (np. w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach; tj. z 2005 r. Dz. U. Nr 45, poz. 435 ze zm.). Decydujące znaczenie mają zapisy ewidencji.

Art. 1 ust. 1 ustawy wyłącza z opodatkowania podatkiem leśnym lasy zajęte na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna - w rozumieniu wyżej cytowanej definicji legalnej działalności leśnej zawartej w art. 1 ust. 3 ustawy. Takie wyłączenie oznacza, że las (grunt określony w ewidencji jako "Ls") zajęty faktycznie na wykonywanie innej działalności gospodarczej – w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095) – nie podlega opodatkowaniu podatkiem leśnym, lecz podatkiem od nieruchomości. Z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wynika bowiem, że opodatkowaniu podatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Wykładnia systemowa wskazuje, że wyłączenie lasów spod opodatkowania podatkiem leśnym i ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości występuje w przypadku faktycznego trwałego wykorzystywania lasu na działalność gospodarczą inną niż leśna, w sposób wykluczający prowadzenie działalności leśnej. Lasy zajęte na wykonywanie działalności gospodarczej nie mogą być natomiast utożsamiane z gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej, które są zdefiniowane w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Innych wyłączeń spod opodatkowania podatkiem leśnym – niż wyżej opisane wyłączenie lasu, połączone z poddaniem go opodatkowaniu innym podatkiem (podatkiem od nieruchomości) - ustawodawca nie przewidział. Natomiast zakres zwolnień podatkowych został określony w art. 7 ustawy; ust. 1 tego przepisu zawiera zwolnienia przedmiotowe, a ust. 2 zwolnienia podmiotowe i podmiotowo-przedmiotowe. Zwolnienia określone w art. 7 ust. 2 nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia, natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy zwalnia się od podatku leśnego: 1) lasy z drzewostanem w wieku do 40 lat, 2) lasy wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, 3) użytki ekologiczne.

Sąd stwierdza, że prawidłowo organ odwoławczy wywiódł, że nieruchomość określona jako [...] (działka nr [...] ) nie podlega wyłączeniu spod opodatkowania podatkiem leśnym. Nie jest bowiem lasem zajętym na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Jak wynika z akt sprawy na tej nieruchomości – w okresie objętym rozpoznaniem w przedmiotowej sprawie, kiedy za spółkę działał kurator - Gmina urządziła plac zabaw, co niewątpliwe nie może być kwalifikowane jako prowadzenie działalności gospodarczej. Spółka nie podnosiła także, iż na przedmiotowej nieruchomości jest prowadzona inna działalność gospodarcza. Zasadnie więc organ odwoławczy stwierdził, że wyłączenie spod opodatkowania wynikające z art. 1 ust. 1 ustawy nie znajduje zastosowania w tym przypadku. Ponieważ, jak wynika z dowodów zgromadzonych w sprawie, na tej nieruchomości rośnie las z drzewostanem w wieku 160 lat, brak również podstaw do stosowania którekolwiek ze zwolnień podatkowych określonych w art. 7 ust. 1 ustawy. Natomiast prawidłowe było zastosowanie obniżonej stawki podatkowej ze względu na okoliczność, iż las znajdujący się na tej działce ma status lasu ochronnego w rozumieniu art. 15 ustawy o lasach. Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy, między innymi dla lasów ochronnych, stawka podatku leśnego ulega obniżeniu o 50%.

Drugi z zarzutów skarżącej koncentrował się wokół nieprawidłowego – jej zdaniem – kwalifikowania dla celów podatkowych dróg innych niż drogi będące własnością Gminy. Spółka podkreśliła, że uchwały Rady Gminy zaliczające drogi do kategorii dróg gminnych nie obejmują dróg stanowiących jej własność. Ponieważ organy posługują się tymi uchwałami, to w konsekwencji nie wyłączają spod opodatkowania dróg będących własnością skarżącej.

Sąd jeszcze raz podkreśla, że opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy – z wyżej opisanym wyłączeniem spod opodatkowania. Jeżeli grunt został w ewidencji zakwalifikowany jako droga, nie jest lasem. Jego ocena prawnopodatkowa dokonywana jest w takiej sytuacji na podstawie przepisów u.p.o.l. Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Na mocy tego przepisu – w przytoczonym brzmieniu, obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. - wyłączone są z opodatkowania jedynie drogi publiczne i zajęte pod nie grunty. Pojęcia drogi publicznej oraz pasa drogowego są zawarte w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. z 2007 r., Dz. U. Nr 19, poz. 115 ze zm.), zwanej dalej "u.d.p.". Drogi publiczne, zgodnie z art. 2 u.d.p., dzielą się na krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. Zaliczenie do odpowiedniej kategorii dróg publicznych następuje w drodze rozporządzenia (drogi krajowe) lub uchwały, odpowiednio sejmiku województwa, rady powiatu i rady gminy. Oprócz dróg publicznych ustawa wyróżnia drogi wewnętrzne (art. 8 u.d.p.), które od 1 stycznia 2007 r. (a więc również w badanym roku podatkowym) nie korzystają z omawianego wyłączenia z opodatkowania. Grunty pod pasami dróg wewnętrznych podlegają opodatkowaniu; z reguły podatkiem od nieruchomości. W przypadku pasów drogowych dróg wewnętrznych zlokalizowanych na gruntach rolnych lub leśnych - odpowiednie zastosowanie znajduje podatek rolny lub leśny - wówczas, gdy nie są to grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że przepisy ustawy nie dają podstaw do wyłączenia spod opodatkowania żadnych dróg. Grunty leśne oznaczone jako "Ls", a faktycznie wykorzystywane do przejazdu różnego rodzaju środków transportowych, podlegają opodatkowaniu podatkiem leśnym, chyba że są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Wówczas tego typu droga leśna jest obciążona podatkiem od nieruchomości naliczonym według najwyższych stawek. Wynika to z faktu, że ten fragment lasu jest trwale zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż leśna i nie jest na nim możliwe prowadzenie gospodarki leśnej. Skarżąca jednak na żadnym etapie postępowania nie twierdziła, że taka sytuacja zachodzi w tej sprawie.

Jednocześnie – odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze - Sąd wskazuje skarżącej, że również przepisy u.p.o.l. nie dają podstaw do objęcia wyłączeniem spod opodatkowania dróg, które nie zostały zaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych, ponieważ w badanym okresie tylko drogi publiczne były objęte wyłączeniem spod opodatkowania, o czym jednoznacznie przesądziła nowelizacja ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązująca od 1 stycznia 2007 r. (ustawa z dnia 7 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw; Dz. U. Nr 249, poz. 1828).

W tym stanie rzeczy Sąd nie podzielił poglądów skarżącej dotyczących nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, ponieważ materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu podatkowym dawał podstawę do wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Organy prawidłowo ustaliły przedmiot opodatkowania, prawidłowo zastosowały stawkę obniżoną w stosunku do lasów ochronnych o powierzchni 309,5594 ha (art. 4 ust. 2 ustawy) oraz zwolnienie podatkowe (art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy) w stosunku do lasów z drzewostanem w wieku do 40 lat o powierzchni 569,5136 ha ( zasadnie dokonując w tym zakresie kwalifikacji na podstawie "Uproszczonego planu urządzenia lasu", który zawiera dane dotyczące wieku drzewostanu). Nadto wskazały, że nie podlega opodatkowaniu las o powierzchni 2,4164 ha zajęty na potrzeby jednostek samorządu terytorialnego (na drogi) zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. Jakkolwiek ta kwalifikacja jest błędna, co zostanie poniżej wykazane, przedmiotowe naruszenie prawa materialnego nie ma wpływu na rozstrzygnięcie i nie stanowi podstawy do jego zakwestionowania pod kątem zgodności z prawem.

Sąd stwierdza, że art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. nie znajduje zastosowania przy określeniu podatku leśnego lecz przy określeniu podatku od nieruchomości. Ponadto z treści przepisu jednoznacznie wynika, że wyłącza spod opodatkowania nieruchomości lub ich części zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego, w tym urzędów gmin. To wyłączenie spod opodatkowania obejmuje więc siedziby organów jednostek samorządu terytorialnego i ich aparatu pomocniczego (urzędów). Nie obejmuje natomiast nieruchomości zajętych przez jednostkę samorządu terytorialnego w związku z realizacją ciążących na niej zadań, czy nieruchomości zajętych pod drogi publiczne (gminne). Jak już wyżej szczegółowo opisano zaliczenie nieruchomości do dróg publicznych określonej kategorii stanowi podstawę do wyłączenia spod opodatkowania tej nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. W sytuacji, gdy droga uprzednio kwalifikowana jako las zostanie zaliczona do kategorii dróg publicznych (gminnych) jej status prawnopodatkowy podlega ocenie w świetle przepisów u.p.o.l., ze skutkiem wyłączenia spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Odnosząc powyższe do wskazanego wyżej naruszenia prawa materialnego, Sąd stwierdza, że błędna kwalifikacja prawnopodatkowa drogi zaliczonej do dróg gminnych, polegająca na zastosowaniu wyłączenia spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości określonego w art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. zamiast wyłączenia określonego w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., w żaden sposób nie wpłynęła na prawidłowość rozstrzygnięcia w przedmiocie określenia podatku leśnego.

Sąd stwierdza, że niezasadny jest także zarzut, iż w postępowaniu odwoławczym nie został wyznaczony sprawozdawca. Przepisy prawne nie wymagają wskazania w decyzji, który z członków Kolegium wchodzących do składu orzekającego jest sprawozdawcą.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że niezasadne są zarzuty podniesione w skardze. Również działając z urzędu Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa wymagających usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Z powodów wyżej szczegółowo opisanych Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.