Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 829/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rozwoju Regionalnego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 55, art. 56 ust. 1 pkt 5, art. 60, art. 64 ust. 1, art. 67
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
article: art. 67a § 1, art. 121 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c)
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędziowie NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Krystyna Anna Stec Protokolant Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Rozwoju Regionalnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 listopada 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 942/13 w sprawie ze skargi Z. Spółki z o.o. w Z. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu zwrotu części dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., 2. zasądza od Z. Spółki z o.o. w Z. na rzecz Ministra Rozwoju Regionalnego 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem objętym skargą kasacyjną uwzględnił skargę Z. Sp. z o.o. w Z. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu zwrotu części dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej, uchylając zaskarżoną decyzję.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

W dniu 24 czerwca 2009 r. została podpisana umowa o dofinansowanie projektu "(...)" (obecnie skarżący), pomiędzy Instytucją Wdrażającą Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia, a skarżącym.

W dniu [...] stycznia 2012 r. skarżący został poinformowany o konieczności zwrotu części dofinansowania. Wobec bezskuteczności wezwania Instytucja Wdrażająca decyzją z dnia [...] maja 2012 r. zobowiązała skarżącego do zwrotu dofinansowania wraz z odsetkami. Jeszcze przed wydaniem tej decyzji skarżący zwrócił się o umorzenie należności. W związku z tym zawieszono postępowanie w przedmiocie umorzenia należności, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 106 § 1 k.p.a., do czasu aż decyzja o zwrocie stanie się ostateczna.

W dniu 2 sierpnia 2012 r. podjęto z urzędu zawieszone postępowanie, a w dniu [...] października 2012 r. organ I instancji wydał decyzję, którą odmówił udzielenia ulgi. Zaskarżoną decyzją Minister Rozwoju Regionalnego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podstawą umorzenia należności w analizowanym przypadku jest art. 56 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 885, ze zm.; dalej u.f.p. lub ustawa o finansach publicznych). Analizując sytuację majątkową skarżącego organ uznał, że nie zachodzi przesłanka "ważnego interesu dłużnika", o której mowa w tym przepisie. Odnosząc się z kolei do przesłanki "interesu publicznego" organ przyjął, że niezbędnym warunkiem uzyskania dofinansowania było świadczenie usług w ramach publicznego systemu ochrony zdrowia na podstawie kontraktu z NFZ, a wobec utraty tego kontraktu jej wydatkowanie nie mieściło się w zakresie interesu publicznego rozumianego jako wartość wspólna dla całego społeczeństwa lub całej społeczności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględniając skargę przyjął, że stan faktyczny sprawy ustalony został w toku postępowania administracyjnego prawidłowo. Niesporny jest fakt zawarcia umowy oraz to, że skarżący w okresie od 1 kwietnia 2010 r. do 31 grudnia 2011 r. - tj. przez 21 miesięcy nie udzielał świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie kontraktu z NFZ w zakresie ratownictwa medycznego. Spowodowało to, zdaniem organów, naruszenie zasady trwałości projektu, do zachowania której skarżący był zobowiązany.

Sąd wskazał, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ podkreślając uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, stanął na stanowisku, że przesłanki umorzenia określa art. 56 ust. 1 pkt 5 u.f.p. To stanowisko Sąd uznał za nieprawidłowe bowiem kwota przypadająca do zwrotu to niepodatkowa należność budżetowa o charakterze publicznoprawnym, a przepisy ustawy o finansach publicznych nie zawierają przesłanek, które warunkują dopuszczalność stosowania ulg w odniesieniu do tych należności. Zawierają natomiast odesłanie w art. 67 u.f.p. do odpowiedniego stosowanie przepisów działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.; dalej o.p.). Z kolei art. 67a § 1 o.p. stanowi, że organ na wniosek podatnika w przypadkach uzasadnionych "ważnym interesem podatnika" lub "interesem publicznym" może między innymi - pkt 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Decyzja organu ma charakter uznaniowy ale musi uwzględniać przesłanki zawarte w art. 67a § 1 o.p. Wypracowane przez orzecznictwo i zaakceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny stosowanie "dyrektywy uwzględniania interesu publicznego" zawartej w art. 67 § 1 o.p. nakazuje respektowanie przez organy wartości istotnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego, korekta jego błędnych decyzji. Z zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.) wynika zakaz przerzucania na podatnika błędów lub uchybień popełnionych przez organy podatkowe w procesie stosowania obowiązujących przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, zasadne było a organ tego nie uczynił - rozważenie powodów utraty kontraktu - z uwzględnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 września 2010 r. w sprawie VI SA/Wa 1100/10. Rozważyć także należało społeczne znaczenie dysponowania przez skarżącego zakupionymi karetkami, poczucia bezpieczeństwa zdrowotnego lokalnej społeczności oraz jej świadomości co do źródeł finansowania projektu. Organ winien także przeanalizować zagadnienie "zachowania trwałości projektu" .

W ocenie Sądu brak wskazanych wyżej rozważań czyni decyzję podjętą w sposób dowolny. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ, w ramach przysługującej mu swobody w podejmowaniu decyzji uznaniowej, dokona analizy całokształtu okoliczności sprawy, mając na względzie, że w tej sprawie ze względu na charakter skarżącego oraz specyfikę i znaczenie społeczne realizowanego przez niego projektu całkowite rozdzielenie "ważnego interesu" skarżącego i "interesu publicznego" nie jest właściwie możliwe.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.).

II

Skargę kasacyjną wniósł Minister Rozwoju Regionalnego zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem przepisu art. 67 u.f.p. - a to wobec błędnego odczytania przez Sąd I instancji treści normy wynikającej z przepisu art. 67 u.f.p., która to błędna wykładnia doprowadziła Sąd I instancji do błędnego zastosowania tego przepisu i w konsekwencji, do błędnej oceny sposobu procedowania przez organ przy wydaniu decyzji, której zaskarżony wyrok dotyczy (w tym do błędnej oceny sposobu zastosowania przez organ przepisu art. 67 u.f.p.);

2) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.; dalej p.u.s.a.) w związku z przepisem art. 67 u.f.p. w związku z przepisami: art. 121 § 1 i art. 67a § 1 o.p. - a to wobec nienależytego wykonania przez Sąd I instancji obowiązku kontroli legalności decyzji organu, tj. wobec przeprowadzenia tej kontroli w oparciu o wzorzec legalności decyzji niemogący mieć zastosowania w niniejszej sprawie (tj. w oparciu o przepisy art. 121 § 1 i art. 67a § 1 o.p.), która to wadliwa kontrola wynikała z błędnego odczytania przez Sąd I instancji treści normy zawartej w przepisie art. 67 u.f.p.;

3) naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez:

a) niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku, a to wobec niewskazania w tym uzasadnieniu, jaki konkretnie przepis lub przepisy postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, naruszył organ - mimo uchylenia decyzji organu również na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.,

b) niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku w zakresie, w jakim w uzasadnieniu tym Sąd I instancji motywuje swoją ocenę decyzji organu sposobem stosowania przepisu nieistniejącego w porządku prawnym, tj. przepisu art. "67 § 1" o.p.,

c) niezrozumiałe, niespójne i niejednoznaczne przedstawienie w uzasadnieniu skarżonego wyroku umotywowania dokonanej przez Sąd I instancji oceny sposobu procedowania w sprawie przez organ - w zakresie, w jakim Sąd I instancji wytyka organowi rozpoznanie sprawy w sposób bezzasadnie zawężony,

d) nienależyte uzasadnienie zaskarżonego wyroku, a to wobec ujęcia w tym uzasadnieniu wywodów (ocen) Sądu I instancji dotyczących sposobu procedowania przez organ, które to oceny stoją wobec siebie w sprzeczności w zakresie, w jakim Sąd I instancji uznał, że stan faktyczny sprawy został ustalony przez organ prawidłowo, a równocześnie wytknął organowi bezzasadnie zawężone rozważenie sprawy,

e) nienależyte (niepełne) uzasadnienie zaskarżonego wyroku, a to wobec nieodniesienia się przez Sąd I instancji ani do zarzutów skargi, ani do stanowiska prezentowanego w sprawie przez organ;

4) naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z naruszeniem przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z naruszeniem przepisu art. 67 u.f.p. - a to wobec błędnego odczytania przez Sąd I instancji treści normy wynikającej z przepisu art. 67 u.f.p., która to wykładnia doprowadziła Sąd I instancji do błędnego zastosowania tego przepisu u.f.p. i w konsekwencji, do naruszeń w postaci:

a) błędnej oceny sposobu zastosowania przez organ przepisów przyjętych za materialnoprawną podstawę decyzji, której zaskarżony wyrok dotyczy,

b) uchylenia decyzji organu na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., mimo niewykazania przez Sąd, aby rzekome naruszenie prawa materialnego przez organ rzeczywiście wywarło wpływ na wynik sprawy.

II. na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przepisów prawa materialnego, poprzez błędne zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 67a § 1 o.p., który to błąd Sądu I instancji stanowi konsekwencję wadliwej wykładni przepisu art. 67 u.f.p., jak też stanowi konsekwencję nieprawidłowej oceny zastosowania przez organ (zamiast powołanego wyżej przepisu o.p.) przepisu art. 56 ust. 1 pkt 5 u.f.p. w związku z przepisami: art. 55, art. 64 ust. 1 i 2, art. 60 pkt 6 u.f.p. - a to wobec uchylenia zaskarżonym wyrokiem, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., decyzji organu wydanej na podstawie ww. przepisów u.f.p.

Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie.

Kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok Sądu I instancji wydany w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zakresie istotnym dla rozważanego zagadnienia, Sąd uchyla decyzję jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl natomiast art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać m.in. podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Uchylając zaskarżoną decyzję m.in. z powodu naruszenia przepisów postępowania Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku powołał w tym zakresie jedynie art. 121 § 1 o.p., przy czym nie sposób ustalić, czy jest to jedynie cytat z poglądu prezentowanego w orzecznictwie dotyczącego wykładni art. 67 a § 1 o.p., czy też stwierdzenie, że to ten przepis został naruszony i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy tym drugim założeniu stanowisko Sądu I instancji co do stosowania tego przepisu w postępowaniu w przedmiocie ulgi obejmującej niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, o których mowa w art. 60 ustawy o finansach publicznych, jest błędne. Z jasnej treści art. 67 tej ustawy wynika, że do tych należności w zakresie nieuregulowanym ustawą mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. To oznacza, że postępowanie w przedmiocie ulg obejmujących środki publiczne, o których mowa w art. 60 u.f.p. toczy się według zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wobec tego jedynie naruszenie przepisów określonych w k.p.a. może stanowić podstawę do uchylenia decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., oczywiście pod warunkiem istnienia związku pomiędzy ich naruszeniem a wynikiem sprawy, o którym mowa w tym przepisie.

Brak jasnego stanowiska Sądu I instancji co do przepisów postępowania, które w sprawie mają zastosowanie sprawia, że brak jest wskazań co do dalszego postępowania, o których mowa w zdaniu drugim art. 141 § 4 p.p.s.a. W świetle dotychczasowych wywodów wadliwość uzasadnienia wyroku polega także na zaniechaniu wyjaśnieniu podstawy zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Jak już wcześniej wskazano u podstaw wyroku powołano także art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Przepis ten stanowi podstawę do uchylenia decyzji, wówczas gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Również w tym zakresie wywód poprowadzony w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji nasuwa poważne zastrzeżenia. Kontroli Sądu poddana została decyzja wydana na podstawie art. 56 ust.1 pkt 5 ustawy o finansach publicznych. Sąd I instancji uznał, że przepis ten nie stanowi podstawy do umarzania należności, o których mowa w art. 60 ustawy o finansach publicznych. Przesądził przy tym, że należności, których umorzenia domagał się skarżący stanowią niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny pogląd Sądu I instancji w tym zakresie podziela. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że przepis art. 56 ust.1 ustawy o finansach publicznych określa materialnoprawne przesłanki umorzenia w całości należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny. Przesądza o tym odesłanie w jego treści do "należności, o których mowa w art. 55". Z kolei art. 55 omawianej ustawy stanowi, że należności pieniężne mające charakter cywilnoprawny, przypadające organom administracji rządowej, państwowym jednostkom budżetowym i państwowym funduszom celowym, mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty. Kolejne przepisy ustawy o finansach publicznych – art. 57-59 - dotyczą także należności cywilnoprawnych. Dopiero w art. 60 tej ustawy ustawodawca zawarł katalog otwarty środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, zaliczając do nich w punkcie 6 ( w brzmieniu przepisu wiążącym w tej sprawie) należności z tytułu zwrotu płatności dokonanych w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich. W myśl art. 64 ust.1 ustawy o finansach publicznych właściwy organ, na wniosek zobowiązanego może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60. Powołany w tym przepisie art. 55 określa rodzaje ulg – umorzenie w całości albo w części, odroczenie spłaty lub rozłożenie jej na raty. Z treści art. 60, jak i pozostałych przepisów regulujących ulgi w spłacie należności o charakterze publicznoprawnym nie wynika, aby ustawodawca przyjął, że ulgi obejmujące te należności są udzielane na tych samych podstawach materialnoprawnych co ulgi w należnościach o charakterze cywilnoprawnym. Brak jest bowiem takiej regulacji, która odsyłałaby, w przypadku tych należności, do stosowania przesłanek określonych w art. 56 ( umorzenie w całości ) czy też określonych w art. 57 ustawy o finansach publicznych (umarzenie w części, odroczenie terminu spłaty, rozłożenie jej na raty). Zgodnie natomiast z art. 67 ustawy o finansach publicznych do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Przepis art. 67a § 1 o.p. określa materialnoprawne przesłanki stosowania ulg – ważny interes podatnika lub interes publiczny i przepis ten, z przyczyn powyżej podanych, w tym zakresie ma zastosowanie do należności, o których mowa w art. 60 ustawy o finansach publicznych.

Zaskarżona decyzja, o czym już była mowa, została wydana w oparciu o art. 56 ust. 1 pkt 5 ustawy o finansach publicznych, który określa takie same przesłanki umorzenia w całości należności cywilnoprawnych jak art. 67a § 1 o.p. odnoszący się do należności publicznoprawnych - ważny interes dłużnika lub interes społeczny. Uchylając ją w oparciu m.in. o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Sąd I instancji przyjął, że stanowiący materialnoprawną podstawę jej wydania art. 56 ust.1 pkt 5 ustawy o finansach publicznych nie mógł mieć w sprawie zastosowanie. Następnie dokonał analizy art. 67 a § 1 o.p. i przytoczył pogląd prezentowany w orzecznictwie dotyczący stosowania "dyrektywy uwzględnienia interesu publicznego" i stwierdził, że "mając powyższe na uwadze, zasadne było a organ tego nie uczynił – rozważenie powodów utraty kontraktu", a także wytknął organowi brak analizy zagadnienia trwałości projektu. W efekcie Sąd I instancji uznał, że "czyni to decyzję, istotnie mającą charakter uznaniowy, podjętą w sposób dowolny".

Analiza uzasadnienia wyroku, w części, która powinna stanowić wyjaśnienie podstawy uchylenia decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, czy uwzględnienie skargi nastąpiło dlatego, że organ zastosował przepis, który w sprawie nie miał zastosowania, czy też, że doszło do naruszenia przepisu, który miał w sprawie zastosowanie – art. 67a § 1 o.p. W tym pierwszym przypadku rodzi się pytanie o wpływ naruszenia art. 56 ust.1 pkt 5 ustawy o finansach publicznych, poprzez jego zastosowanie, na wynik sprawy, skoro określa on tożsame przesłanki jak art. 67a § 1 o.p. Z treści skargi kasacyjnej wynika, że organ, właśnie tak odczytał uzasadnienie wyroku, a więc, że przyczyną uchylenia było zastosowanie art. 56 ust.1 pkt 6 ustawy o finansach publicznych zamiast art. 67 a§ 1 o.p.

Zatem i w tym zakresie Sąd z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wyjaśnił podstawy prawnej orzeczenia.

Wobec przedstawionej wadliwości uzasadnienia wyroku przedwczesnymi są pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej postawione w oparciu o podstawę kasacyjną, o której stanowi art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej postawiono nadto zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 67 ustawy o finansach publicznych. W ocenie organu prawidłowe było jego stanowisko, że ulgi obejmujące należności publicznoprawne są udzielane na zasadach określonych w ustawie o finansach publicznych, a więc w tej sprawie, w oparciu o przepis art. 56 ust.1 pkt 5 ustawy o finansach publicznych. Zarzut ten jest nieusprawiedliwiony z przyczyn wcześniej podanych przy omówieniu zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 w związku z § 14 ust.2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490) orzekł jak w sentencji.