Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 436/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2 i parr 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2008 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r.

Na powyższe rozstrzygnięcie strona wniosła w dniu 28 maja 2008 r. (data stempla pocztowego) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Bydgoszczy.

Pismem z dnia 08 lipca 2008r. Sąd wezwał Dyrektora Izby Skarbowej

w B. do wyjaśnienia w terminie 10 dni: kiedy awizowano po raz pierwszy przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję z dnia [...] wskazując, że data na kopercie listu poleconego jest nieczytelna (czy był to 13.02.2008r. czy też 16.02.2008r.) oraz gdzie umieszczono zawiadomienie o pozostawieniu pisma

w urzędzie pocztowym na okres 14 dni do dyspozycji adresata, ponieważ ze sposobu wypełnienia przez listonosza zwrotnego poświadczenia odbioru wynika, że przedmiotowe zawiadomienie pozostawiono w czterech miejscach: oddawczej skrzynce pocztowej adresata, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura, innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.

W odpowiedzi na wezwanie organ wyjaśnił, opierając się na informacji uzyskanej z urzędu pocztowego, że przedmiotową przesyłkę awizowano po raz pierwszy w dniu 15 lutego 2008r., a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Sąd zauważa, że jak wynika z wyjaśnień Dyrektora Izby Skarbowej

w B., zaskarżona decyzja została doręczona stronie prawidłowo w sposób zastępczy. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie była dwukrotnie awizowana (po raz pierwszy w dniu 15 lutego 2008r., po raz drugi 23 lutego 2008r.)

i pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia, który przypadał na dzień 03 marca 2008 r. Od tego dnia rozpoczął się bieg terminu do wniesienia skargi do Sądu, który upłynął w dniu 02 kwietnia 2008r. Skarga została nadana w placówce pocztowej

w dniu 28 maja 2008 r., a więc po terminie.

Na marginesie wyjaśnić należy, że okoliczność przesłania skarżącej przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. uwierzytelnionych kserokopii trzech decyzji z dnia [...] o nr [....], [....] oraz [...] nie ma znaczenia w sprawie, albowiem ich doręczenie nie wywołuje skutków prawnych, ma jedynie charakter informacyjny. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej prawidłowo - zgodnie z art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w dniu 03 marca 2008r. i od tego momentu rozpoczął się bieg terminu do wniesienia skargi do Sądu.

W myśl art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie następuje w drodze postanowienia i może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ww. ustawy orzekł jak w sentencji.