Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 673/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-07-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 3, art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2007 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że jego jedynym źródłem utrzymania są dochody z prowadzonej działalności gospodarczej. W rozliczeniu za 2010 r. wykazał stratę w wysokości 10.738,92 zł, również w okresie 4 miesięcy 2011 r. nie odnotował żadnych dochodów. Obecnie prowadzona jest wobec niego egzekucja podatku od nieruchomości za 2009 r. i I kwartał 2010 r., w łącznej kwocie około 125.000 zł. Wnioskodawca ma na utrzymaniu żonę i dwoje dzieci (ur. 2009 i 2010 r.), z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym. Oświadczył, że nie posiada jakichkolwiek nieruchomości ani zasobów pieniężnych. Jako przedmioty o wartości powyżej 3.000 euro wymienił piec konwekcyjno-parowy i samochód osobowy marki "A", rocznik 2004, które zostały zajęte przez komornika sądowego. Podał, że żona nie posiada nieruchomości ani rzeczy ruchomych na kwotę 10.000 zł.

Do wniosku załączone zostało zeznanie podatkowe za 2010 r. na potwierdzenie wysokości poniesionej straty, z którego ponadto wynika, że skarżący uzyskał w tym roku przychód z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 1.323.273,53 zł.

Na wezwanie do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., skarżący, pismem z dnia 15 czerwca 2011 r., wniósł o przedłużenie terminu zakreślonego w wezwaniu do 19 czerwca 2011 r. Termin został przedłużony do 30 czerwca 2011 r., o czym wnioskodawca został poinformowany. Do dnia wydania niniejszego postanowienia żądane dokumenty i oświadczenia nie zostały przedłożone.

Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym – jak wynika z przytoczonej regulacji – to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania w sposób wiarygodny i wyczerpujący okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. W postępowaniu o przyznanie prawa pomocy rola Sądu/ Referendarza sądowego ogranicza się jedynie do żądania przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych lub budzi wątpliwości (art. 255 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie skarżący został wezwany celem wykazania ponad wszelką wątpliwość, iż nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych. Z danych przez niego przedstawionych wynika bowiem, że ma możliwości płatnicze na ich poniesienie.

Zwrócić należy uwagę, że prowadzona przez wnioskodawcę działalność gospodarcza przynosi wysokie przychody. Fakt poniesienia straty na koniec roku podatkowego wynika tylko z ponoszenia znacznych kosztów uzyskania przychodu, na których wartość znaczny wpływ ma sam przedsiębiorca.

Co do obecnych zdolności płatniczych, to nie było możliwości dokonania ich oceny w oparciu o dane zawarte we wniosku. Z kolei wnioskodawca – co wyżej już zostało podniesione – nie przedłożył żadnych dokumentów, które by mogły być w tym względzie pomocne, mimo, że termin wykonania tego obowiązku został znacznie wydłużony.

W rezultacie stwierdzić należało, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających żądanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym, na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.