Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 3058/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 217 i następne
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia uchyla zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

B. G. zwróciła się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S.

o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez 5 lat służby przy wykonywaniu zadań określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, w tym służby w Służbie Celno-Skarbowej, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 723, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą zaopatrzeniową".

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S., dalej: "DIAS", "organ I instancji", postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] na podstawie art. 217 § 1 i § 2, art. 218 § 1 i § 2 oraz art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 187)

w związku z art. 145 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 422), odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści. W wydanym postanowieniu DIAS wskazał, że z dokumentacji dotyczącej przebiegu służby wnioskodawczyni wynika, iż licząc od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 72 z 1999 r., poz. 802 z późn. zm.), czyli od dnia 15 września 1999 r., zadania tzw. policyjne wykonywała będąc

w Służbie Celnej/Służbie Celno-Skarbowej w okresie:

- od [...] czerwca 2002 r. do [...] czerwca 2002 r. wyłącznie w wymiarze 10 dni, tj.: [...]-[...] czerwca, [...]-[...] czerwca, [...]-[...] czerwca, [...] czerwca 2002 r., w Wydziale Taryfikacji, Wartości Celnej i Podatków Pośrednich Izby Celnej w S., podczas faktycznego zastępowania koordynatora ds. obrotu z zagranicą towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, które zostały uznane jako zadania policyjne na podstawie zapisów w karcie zakresu obowiązków i uprawnień

z dnia [...] stycznia 2001 r. w Dziale Taryfikacji i Wartości Celnej Urzędu Celnego

w S. oraz rocznych kart ewidencji obecności w pracy,

- od [...] lipca 2006 r. do [...] października 2006 r. w Wydziale Elementów Kalkulacyjnych i środków Pozataryfowych w Izbie Celnej w S. poprzez wykonywanie zadań w ramach prac Zespołu do opracowania Strategii dotyczącej egzekwowania praw własności intelektualnej przez podległe jednostki organizacyjne Izby Celnej w S. (powołanego decyzją nr [...] Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] lipca 2006 r.),

- w latach 2006, 2007 i 2008 wyłącznie w wymiarze 240 dni, tj.: 2006 r. — 88 dni ([...] marca – [...] kwietnia, [...] – [...] kwietnia, [...] maja – [...] czerwca, [...] października – [...] listopada), 2007 r. - 105 dni ([...] – [...] kwietnia, [...] maja – [...] czerwca, [...] czerwca – [...] sierpnia), 2008 r. - 47 dni ([...] stycznia – [...] lutego, [...] lutego – [...] marca), w Wydziale Elementów Kalkulacyjnych i Środków Pozataryfowych w Izbie Celnej w S. oraz Referacie Elementów Kalkulacyjnych i Środków Pozataryfowych w Izbie Celnej

w S., poprzez występowanie do zagranicznych władz celnych z wnioskami

o weryfikację dowodów pochodzenia towarów, co stwierdzono na podstawie analizy dokumentów zarejestrowanych w kontrolce nr [...] z lat 2006, 2007 i 2008,

- od [...] października 2010 r. do [...] czerwca 2013 r. wyłącznie w wymiarze 45 dni,

tj.: 2010 r. — 1 dzień ([...] grudnia), 2011 r. — 6 dni ([...] maja, [...] czerwca, [...] sierpnia, [...] sierpnia, [...] sierpnia, [...] listopada), 2012 r. — 19 dni ([...] – [...] lipca, [...] – [...] sierpnia, [...] – [...] sierpnia, [...] – [...] sierpnia, [...] sierpnia, [...] sierpnia, [...] września, [...] listopada, [...] listopada, [...] grudnia, [...] grudnia), 2013 r. — 19 dni ([...] stycznia, [...] – [...] marca, [...] – [...] marca, [...] marca, [...] marca, [...] kwietnia, [...] kwietnia, [...] maja, [...] maja, [...] – [...] czerwca,

w Referacie ds. Gier Wydziału Akcyzy i Gier Izby Celnej w S., podczas faktycznego zastępowania kierownika Referatu wykonującego zadania policyjne

o treści: "Zatwierdza i przesyła do Naczelnika Wydziału Zarządzania Ryzykiem wszelkie informacje o stwierdzonych nieprawidłowościach, mające znaczenie do zarządzania ryzykiem, kontroli sprawowanej przez organy celne oraz do celów zwalczania przestępczości", w przypadku jednoczesnej nieobecności pierwszego zastępcy kierownika Referatu, co stwierdzono według zapisów w kartach zakresu obowiązków

i uprawnień oraz rocznych kart ewidencji obecności w pracy,

- [...] czerwca 2013 r. poprzez udział w posiedzeniu Zespołu zadaniowego ds. kontroli gier hazardowych w Izbie Celnej w S. (powołanego decyzją nr [...] Dyrektora Izby Celnej w S. z [...] lutego 2011 r.),

- od [...] lipca 2015 r. do [...] grudnia 2015 r. poprzez wykonywanie zadań prowadzonych

w zakresie realizacji Celu 7 Służby Celnej "Ograniczenie szarej strefy w obszarze nielegalnego urządzania gier na automatach", co wynika z wniosku o wyróżnienie

z [...] grudnia 2015 r.,

- od [...] marca 2017 r. do [...] maja 2017 r. pełniąc służbę w Służbie Celno-Skarbowej,

- od [...] lipca 2020 r. do [...] marca 2021 r. (tj. do dnia rozpoznania niniejszej sprawy przez

organ I instancji) pełniąc służbę w Służbie Celno-Skarbowej.

Wskazany okres służby stanowi 2 lata 8 miesięcy i 28 dni, co stanowi mniej niż wymagane 5 lat służby w Służbie Celnej przy wykonywaniu zadań o charakterze policyjnym albo służby w Służbie Celno-Skarbowej.

Organ I instancji stwierdził, że analiza zebranej w sprawie dokumentacji dotyczącej wskazanego we wniosku okresu przebiegu służby, w tym przedłożonej dokumentacji, doprowadziła do ustalenia, że brak jest dokumentów/dowodów zawierających zapisy o treści i brzmieniu wskazującym na realizację w sposób bezpośredni, przez okres co najmniej 5 lat zadań tzw. policyjnych. Wykonywanie tych zadań winno bowiem bezpośrednio wynikać z powierzonych funkcjonariuszowi do realizacji obowiązków służbowych i znaleźć swoje potwierdzenie w zebranych całościowo dokumentach, będących w posiadaniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S.

Po rozpatrzeniu zażalenia, Szef Krajowej Administracji Skarbowej, dalej: "Szef KAS", postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie DIAS.

W ocenie organu odwoławczego, DIAS prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz wywiódł adekwatne wnioski uznając, że stanowisko skarżącej dotyczące zasadności nadania przymiotu policyjnego zadaniom realizowanym w zakresie postępowania celnego

i postępowania podatkowego w komórce taryfikacji i wartości celnej i podatków pośrednich w Urzędzie Celnym/Izbie Celnej w S., postępowania akcyzowego

w komórce ds. gier w Izbie Celnej w S. oraz Departamencie Podatku Akcyzowego i Gier, obszaru zadań wykonywanych z racji pełnionych funkcji konsultanta ds. poboru próbek w okresie pełnienia służby od dnia [...] września 1999 r. do dnia [...] lutego 2017 r. (z wyłączeniem okresów realizowania zadań w zastępstwie funkcjonariusza K. K. wykonującego zadania policyjne: "Wykonuje czynności koordynatora do spraw obrotu z zagranicą towarami, technologiami

i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa" oraz w zastępstwie kierownika Referatu ds. Gier – A. E., wykonującej zadania policyjne: "Zatwierdza i przesyła do Naczelnika Wydziału Zarządzania Ryzykiem wszelkie informacje

o stwierdzonych nieprawidłowościach, mające znaczenie do zarządzania ryzykiem, kontroli sprawowanej przez organy celne oraz do celów zwalczania przestępczości",

w czasie jednoczesnej nieobecności pierwszego zastępcy kierownik - funkcjonariusza M. T.), nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale postępowania wyjaśniającego.

DIAS wskazał, że w dokumentach dotyczących przebiegu służby skarżącej, np.

w kartach zakresu obowiązków i uprawnień, kartach opisu stanowisk służbowych, wnioskach o wyróżnienie, arkuszach ocen okresowych czy opiniach służbowych, pismach o wyznaczeniu miejsca pełnienia służby, Regulaminach organizacyjnych jednostek, decyzjach Dyrektora Urzędu Celnego/Izby Celnej w S., aktach wewnętrznych, nie stwierdził zapisów potwierdzających wykonywanie zadań

o charakterze policyjnym. Przy czym, analizował zadania faktycznie wykonywane przez skarżącą dodatkowo w kontekście zadań właściwości rzeczowej komórek organizacyjnych, w których pełniła służbę.

Przeprowadzona analiza dokumentacji dała organowi I instancji podstawę do przyjęcia, że przywołane przez skarżącą we wniosku, pismach uzupełniających oraz zażaleniu, zadania realizowane w komórkach orzeczniczych w ww. okresach służby nie mieszczą się w obszarze kontroli bezpośredniej, o którym mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 marca 2015 r., sygn. K 39/13.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2021 r., B. G. zakwestionowała postanowienie Szefa KAS z dnia [...] czerwca 2021 r., któremu zarzuciła naruszenie:

- art. 2, art. 7, art. 32 Konstytucji RP, poprzez nieprzestrzeganie zasady sprawiedliwości społecznej, działanie poza granicami prawa oraz złamanie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa;

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., przez bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia DIAS, w sytuacji gdy należało je uchylić i wydać zaświadczenie o żądanej treści;

- art. 7, art. 77 § 1, w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyczerpujące i wybiorcze rozpatrzenie materiału dowodowego, co wpłynęło na nieobiektywne i nierzetelne rozpatrzenie sprawy;

- art. 8 i art. 9 k.p.a., poprzez uznanie, niepoparte dowodami, że organ nie dysponuje materiałem dowodowym niezbędnym do orzeczenia, że okresy służby skarżącej

w Służbie Celnej od [...] lipca 2000 r., do [...] kwietnia 2002 r., od [...] marca 2005 r., do [...] maja 2009 r., od [...] stycznia 2010 r., do [...] lutego 2017 r., są okresami wykonywania zadań policyjnych;

- art. 8 k.p.a., poprzez złamanie zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej;

- art. 9 i art. 11 k.p.a. - przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy postanowienia DIAS;

- art. 218 § 2 k.p.a., poprzez nieuznanie, jako dowodu w sprawie, rejestru prowadzonych spraw;

- 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności;

- art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej w zw. z § 14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie trybu postępowania

i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz członków ich rodzin (Dz.U. z 2018 r., poz. 2373) poprzez ich niezastosowanie i odmowę wydania zaświadczenia potwierdzającego, że okresy od [...] lipca 2000 r. do [...] kwietnia 2002 r., od [...] marca 2005 r., do [...] maja 2009 r., od [...] stycznia 2010 r., do [...] lutego 2017 r., są okresami wykonywania zadań policyjnych.

Skarżąca podniosła, że organ II instancji nie zebrał całości materiału dowodowego i nie

zweryfikował czy DIAS prawidłowo ustalił stan faktyczny, a swoje rozstrzygnięcie ograniczył do odpowiedzi na zarzuty zawarte w zażaleniu.

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Szefa KAS oraz postanowienia DIAS, wydanie zaświadczenia o żądanej treści oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.), a także art. 3 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, nie będąc przy tym związane zarzutami i wnioskami zawartymi w skargach oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych powyżej kryteriów należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie Szefa KAS z dnia [...] czerwca 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie DIAS z dnia [...] marca 2021 r., odmawiające wydania zaświadczenia o żądanej treści, zostało wydane z naruszeniem prawa.

Na wstępie wskazać należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym.

Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie zaś do art. 218 § 1 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić

w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.).

Postępowanie z art. 218 § 2 k.p.a. musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z pozostających w dyspozycji organu ewidencji, rejestru, czy zbioru danych innego rodzaju. Innymi słowy, organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, niedopuszczalne jest natomiast, na przykład w drodze zeznań świadków, tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów.

W rozpoznawanej sprawie DIAS odmówił wydania zaświadczenia żądanej przez skarżącą treści stwierdzając, że nie posiada ona wymaganego 5-letniego okresu wykonywania zadań policyjnych, ponieważ analiza zebranej w sprawie dokumentacji, dotyczącej wskazanego we wniosku okresu przebiegu służby, w tym przedłożonej dokumentacji, doprowadziła do ustalenia, że brak jest dokumentów/dowodów zawierających zapisy o treści i brzmieniu wskazującym na realizację w sposób bezpośredni, przez okres co najmniej 5 lat zadań tzw. policyjnych.

Rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy Szef KAS wskazując, że organ I instancji przeprowadził konieczne postępowanie wyjaśniające, niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Brak w dostępnej dokumentacji zapisów

o treści i brzmieniu wskazujących jednoznacznie na realizację przez wnioskodawczynię zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ww. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej,

w okresie co najmniej 5 lat, stanowi podstawę zasadności odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.

W ocenie Sądu, stanowisko organu II instancji jest co najmniej przedwczesne.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż na skutek zmiany ustawy zaopatrzeniowej ustawą z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 1321), zabezpieczeniem emerytalnym przysługującym funkcjonariuszom wymienionym w art. 1 ust. 1 ustawy o zabezpieczeniu emerytalnym funkcjonariuszy objęto również funkcjonariuszy Służby Celnej, którzy zostali mianowani do Służby Celnej po dniu 14 września 1999 r. lub których stosunek pracy został przekształcony w stosunek służbowy na podstawie art. 22b ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. poz. 1641, z późn. zm.) lub art. 99 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1799 i 1948) (art. 1 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej).

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, emerytura policyjna przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, który w dniu zwolnienia posiada 15 lat służby w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Celnej, Służbie Celno-Skarbowej lub w Służbie Więziennej

z wyjątkiem funkcjonariusza, który ma ustalone prawo do emerytury określonej

w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obliczonej

z uwzględnieniem okresów służby i okresów z nią równorzędnych.

Zgodnie z ust. 2 powyższego przepisu, w przypadku funkcjonariuszy Służby Celnej lub funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej dodatkowo wymagane jest ukończenie 55 lat życia i posiadanie stażu służby co najmniej 5 lat przy wykonywaniu zadań określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (pkt 1) lub służby w Służbie Celno-Skarbowej (pkt 2).

W myśl art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r.

o Służbie Celnej (ustawa uchylona 31 października 2009 r.), do zadań Służby Celnej należała realizacja polityki celnej państwa w części dotyczącej przywozu i wywozu towarów oraz wykonywanie innych zadań wynikających z przepisów odrębnych,

a w szczególności: rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych, przestępstw i wykroczeń związanych z przywozem i wywozem towarów oraz ściganie ich sprawców, w zakresie określonym innymi ustawami (ust. 4), jak również rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw

i wykroczeń związanych z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony dóbr kultury oraz ochrony własności intelektualnej, a także przestępstw i wykroczeń związanych

z wprowadzaniem na polski obszar celny oraz wyprowadzaniem z polskiego obszaru celnego towarów objętych ograniczeniami lub zakazami, w szczególności takich jak: odpady szkodliwe, substancje chemiczne, materiały jądrowe i promieniotwórcze, środki odurzające i substancje psychotropowe oraz broń, amunicja, materiały wybuchowe

i technologie objęte kontrolą międzynarodową (ust. 5).

Jak wskazywał zaś art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (ustawa uchylona 1 marca 2017 r.), do zadań Służby Celnej należała realizacja polityki celnej w części dotyczącej przywozu i wywozu towarów oraz wykonywanie innych zadań wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw i wykroczeń związanych

z naruszeniem przepisów dotyczących wprowadzania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wyprowadzania z jej terytorium towarów objętych ograniczeniami lub zakazami obrotu ze względu na bezpieczeństwo i porządek publiczny lub bezpieczeństwo międzynarodowe, w szczególności takich jak odpady, substancje chemiczne i ich mieszaniny, materiały jądrowe i promieniotwórcze, środki odurzające

i substancje psychotropowe, broń, amunicja, materiały wybuchowe, prekursory materiałów wybuchowych podlegające ograniczeniom oraz towary i technologie

o znaczeniu strategicznym (art. 2 ust. 1 pkt 4), rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych oraz ściganie ich sprawców, w zakresie określonym w ustawie z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r. poz. 186, z późn. zm.) (art. 2 ust. 1 ust. 5), jak również rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw

i wykroczeń przeciwko:

a) zdrowiu, określonych w art. 55, art. 57, art. 61 i art. 66 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2016 r. poz. 224 i 437),

b) dobrom kultury, określonych w art. 109 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r. poz. 1446, z 2015 r. poz. 397, 774

i 1505 oraz z 2016 r. poz. 1330) i w art. 53 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1506),

c) prawom własności intelektualnej, określonych w art. 116-118 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 666 i 1333)

i w art. 305 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U.

z 2013 r. poz. 1410 oraz z 2015 r. poz. 1266, 1505 i 1615),

d) przyrodzie, określonych w art. 128 i art. 131 pkt 10 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651, 1688 i 1936 oraz z 2016 r. poz. 422),

e) środowisku, określonych w art. 183 § 2, § 4, § 5 i § 6, w przypadku czynów, o których mowa w art. 183 § 2, § 4 i § 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U.

z 2016 r. poz. 1137), oraz przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, określonych w art. 244 Kodeksu karnego, w zakresie niestosowania się do zakazu wstępu do ośrodków gier

i uczestnictwa w grach hazardowych,

f) ograniczeniom obrotu towarami i technologiami o znaczeniu strategicznym, określonym w art. 33 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie

z zagranicą towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla utrzymania międzynarodowego pokoju

i bezpieczeństwa (Dz. U. z 2013 r. poz. 194 oraz z 2016 r. poz. 1228) - oraz ściganie ich sprawców, jeżeli zostały ujawnione przez Służbę Celną (art. 2 ust. 1 pkt 6).

Skarżąca sformułowała w zażaleniu konkretne zarzuty przeciwko treści postanowienia organu I instancji z dnia [...] marca 2021 r., powołując się w szczególności na kartę zakresu praw i obowiązków z dnia [...] kwietnia 2006 r. wskazała, że realizowała zadania i funkcje koordynatora ds. ochrony praw własności intelektualnej w okresie od [...] kwietnia 2006 r. do [...] maja 2009 r. Jej zdaniem zadania te mieszczą się w pojęciu zapobiegania przestępstw i wykroczeń przeciwko prawom własności intelektualnej. Stwierdziła, że formułowanie wytycznych, czy też udzielanie informacji i odpowiedzi na zapytania urzędów celnych w zakresie praw własności intelektualnej, czyli identyfikacji towarów zatrzymanych, należy kwalifikować jako rozpoznawanie/wykrywanie.

Ponadto, w skardze skarżąca zarzuciła, że zarówno DIAS, jak i Szef KAS, nie wypowiedzieli się wprost w jej sprawie co do realizacji przez nią zadań policyjnych

w okresie od [...] kwietnia 2006 r. do [...] maja 2009 r. w zakresie ograniczeń pozataryfowych.

Zdaniem Sądu, organ II instancji nie przeprowadził pogłębionej analizy w zakresie wskazanych wyżej kwestii i nie ocenił ich dostatecznie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto, zdaniem Sądu, organ wadliwie zinterpretował art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej przyjmując, że jedynie zadania policyjne wykonywane bezpośrednio podlegają zaliczeniu do okresu 5 lat służby przy wykonywaniu zadań, o których mowa

w przepisach, do których odsyła ww. art. 12 ust. 2 pkt 1. Taka wykładnia nie znajduje uzasadnienia zarówno w powołanym art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej, jak

i odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy o Służbie Celnej z dnia 24 lipca 1999 r. jak i art. 2 ust. 1 pkt 4 – 6 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, z których jasno wynika, że w przypadku funkcjonariuszy Służby Celnej lub funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej dodatkowym wymaganiem do przyznania emerytury policyjnej jest posiadanie stażu służby co najmniej 5 lat przy wykonywaniu wskazanych w tych przepisach zadań policyjnych.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 124 § 2 w związku z art. 126 i art. 219 k.p.a., postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie. Uzasadnienie faktyczne powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn,

z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Ograniczony charakter postępowania wyjaśniającego w świetle art. 218 § 2 k.p.a. nie zwalnia organu z obowiązku wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji. Wszak postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest dwuinstancyjne (art. 15 k.p.a.), a zatem obowiązkiem organu II instancji jest ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie, a przede wszystkim wyczerpujące ustosunkowanie się do zarzutów zażalenia. Obowiązku tego w niniejszej sprawie organ II instancji nie dopełnił.

Rozpatrując sprawę ponownie, Szef KAS uwzględni powyższą ocenę prawną, ustali na podstawie jakich reguł należy kwalifikować zadania policyjne i w oparciu o te reguły podda analizie sprawę skarżącej uwzględniając jej indywidualny charakter.

W zależności od wyników ww. analizy, organ podejmie dalsze działania w celu ostatecznego załatwienia wniosku skarżącej o wydanie zaświadczenia o żądanej treści.

Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.