Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 702/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Lasy
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały.
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1, art. 27, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 45 poz 435
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - tekst jedn.
article: art. 7
journal: Dz.U. 2015 poz 909
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2016 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu [...]

U Z A S A D N I E N I E

W dniu [...] sierpnia 2015 r. (data wpływu do organu) W. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę Nr [...] Rady Gminy A. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy A.. W skardze organ nadzoru wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu skargi Wojewoda podniósł, że zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zasady sporządzania aktu planistycznego, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym – dotyczą natomiast problematyki merytorycznej, związanej ze sporządzeniem takiego aktu, a więc zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej.

Wojewoda podniósł, iż zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku, map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, zaś w przypadkach planów sporządzanych wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowania map w skali 1:5000.

Art. 16 ust. 2 powołanej ustawy zawiera delegację dla ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa uprawnienie do określenia w drodze rozporządzenia wymaganego zakresu projektu planu miejscowego w części tekstowej i graficznej. Wypełnieniem tej delegacji – jak wyjaśnił organ nadzoru – jest rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 5 tego rozporządzenia, projekt rysunku planu miejscowego sporządza się w formie rysunku na kopii mapy, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawierającej obszar objęty projektem planu miejscowego wraz z jego niezbędnym otoczeniem. Oznacza to, że część graficzna miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinna być sporządzona na kopii mapy zasadniczej albo, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej znajdującej się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym.

Zdaniem organu nadzoru użyte przez ustawodawcę w art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sformułowanie "z wykorzystaniem urzędowych kopii map" należy rozumieć jako nakaz wykorzystania określonej mapy, jaką organ gminy uzyskał z powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dopuszczalna jest jedynie zmiana nośnika materiału bez kompilacji i wzajemnego uzupełniania. To oznacza, że wykorzystana może być wyłącznie mapa w takiej formie, jaka istnieje w zasobie powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, o ile jej treść i skala jest zgodna z wymaganiami określonym w art. 16 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Tymczasem – jak wskazał Wojewoda – rysunek planu miejscowego przyjętego zaskarżoną uchwałą, stanowiący załączniki do uchwały, sporządzony został na mapie, która nie została pozyskana z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W wyniku analizy dokumentacji planistycznej organ nadzoru ustalił, że przy przedmiotowej zmianie planu została wykorzystana mapa ewidencyjna w skali 1:5000, która następnie została na potrzeby sporządzenia załącznika graficznego "przeskalowana" do skali 1:2000, odpowiadającej wymogowi zawartemu w art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Wojewody powyższe oznacza, że mapa stanowiąca załącznik graficzny do uchwały nie jest mapą pochodzącą z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Skarżący stwierdził, że sformułowanie przez ustawodawcę wymogu wykorzystywania urzędowych kopii map należy postrzegać jako wierne wykorzystanie określonej mapy, jaką zainteresowany organ planistyczny uzyskał z powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. To oznacza, że wykorzystana może być mapa w takiej formie, jaka istnieje w zasobie powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, o ile treść i skala jest zgodna z wymaganiami określonymi w art. 16 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe stanowisko – jak podkreślił Wojewoda – znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (skarżący powołał się w tym względzie na wyrok WSA w Białymstoku z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 1195/13).

Organ nadzoru zaznaczył jednocześnie, że konieczność wyeliminowania z obiegu prawnego załącznika graficznego skutkuje tym, iż ustalenia części tekstowej dla terenów oznaczonych na tym załączniku pozostaną bezprzedmiotowe.

W ocenie Wojewody zaskarżona uchwała dotknięta jest również wadą prawną innego rodzaju. Mianowicie, w toku procedury planistycznej przedmiotowej uchwały nie uzyskano wymaganej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, co stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego. Analiza załączników graficznych do uchwały daje podstawy do stwierdzenia, że część obszaru objętego zmianą planu stanowią tereny oznaczone na mapie jako las i podlegające ochronie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 909). Dokumentacja procedury planistycznej przedmiotowej uchwały nie zawiera natomiast żadnej informacji dotyczącej braku potrzeby uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele.

W ocenie organu nadzoru, skoro ustawodawca wprowadził w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych wymóg uzyskania zgody marszałka województwa na przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych (art. 7 ust. 2 pkt 5 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych), to niedopełnienie tego etapu należy zakwalifikować jako istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy A. – reprezentowana przez Wójta Gminy A. – wniosła o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Autor odpowiedzi na skargę na wstępie podniósł, że zaskarżona uchwała była badana przez W. L. pod względem zgodności z prawem i Wojewoda nie stwierdził jej nieważności ani nie wstrzymał jej wykonania. W konsekwencji uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego z dnia 16 lipca 2015 r. pod poz. 2345.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że część graficzna zaskarżonej uchwały (wyrażona na załącznikach graficznych), w związku z brakiem map zasadniczych, została opracowana na pozyskanych przez Urząd Gminy w A. z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Starostwo Powiatowe w Z.) urzędowych kopiach map ewidencyjnych. W związku z tym, że jedynymi mapami posiadanymi przez Starostwo Powiatowe w Z. są mapy ewidencyjne w skali 1:5000, zostały one - dla celów sporządzenia zmiany planu - przeskalowane do skali 1:2000, aby spełnić wymagania ustawowe, określające dopuszczalną skalę załączników graficznych. Na rysunku zmiany planu ustalenia określające przeznaczenie dla poszczególnych terenów określono z uwzględnieniem granic działek geodezyjnych wyposażonych również w ich numery ewidencyjne, co daje absolutną precyzję w przeniesieniu ustaleń zmiany planu na rysunek terenu wskazanego (w przyszłości) we wniosku do pozwolenia na budowę. Względy społeczne spowodowały, iż podejmowane przez gminę działania planistyczne, w wyniku których mogły być zaspokojone niecierpiące zwłoki potrzeby mieszkańców w aspekcie wyznaczenia nowych terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zagrodową lub letniskową nie zostały poprzedzone wykonaniem map zasadniczych, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto aktualna sytuacja ekonomiczna gminy wykluczyła możliwość opracowania na własny koszt map zasadniczych dla celów planistycznych.

Wójt [...] wyjaśnił ponadto, że przyjęta zaskarżoną uchwałą zmiana planu, zainicjowana została postulatami mieszkańców. Obejmuje ona zmianę przeznaczenia terenów niezainwestowanych, które aktualnie są wykorzystywane jako pola uprawne z zanikającymi funkcjami rolniczymi, pola ugorowane, łąki oraz pastwiska, na cele budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego. Cechą charakterystyczną tych terenów jest ich bezpośrednie sąsiedztwo z terenami już przeznaczonymi na cele budownictwa mieszkaniowego. Tereny objęte przedmiotową zmianą planu nie wprowadzają nowej - przestrzennie - jakości planistycznej, zaś stanowią jedynie kontynuację utrwalonych w przestrzeni tendencji osadniczych, co potwierdza przeprowadzona analiza zasadności przystąpienia do sporządzania zmiany planu oraz określenie stopnia zgodności zamierzonego przeznaczenia z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy A., przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy A. z dnia [...] grudnia 2002 r.

W ocenie Wójta Gminy A. procedurę planistyczną sporządzania zmiany planu przeprowadzono zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy, a projekt zmiany planu spełnia wymogi merytoryczne i formalne, w zakresie niezbędnym do jego uchwalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Wyjaśnić na wstępie należy, że przedmiotowa skarga wniesiona została na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 ze zm., dalej jako "u.s.g."), który przewiduje, iż organ nadzoru, po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1, tj. po upływie 30 dni od dnia doręczenia mu przez wójta uchwały rady gminy, nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały rady, lecz przysługuje mu prawo zaskarżenia tej uchwały do sądu administracyjnego.

Przedmiotem skargi W. L. jest uchwała Nr [...] Rady Gminy A. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy A., która została opublikowana w Dzienniku Urzędowym W. L. z dnia [...] lipca 2015 r. pod poz. 2345. Podkreślić należy, że zarzuty organu nadzoru wobec zaskarżonej uchwały sprowadzają się do dwóch kwestii. Pierwszą jest wadliwość załącznika graficznego do uchwały, która – w ocenie strony skarżącej – wynika w faktu, iż załącznik ten został sporządzony na kopii mapy ewidencyjnej pozyskanej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Starostwa Powiatowego w Z.) w skali 1:5000, a następnie "przeskalowanej" poza ośrodkiem dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej do skali 1:2000. Drugi z zarzutów odnosi się do braku uzyskania w toku procedury planistycznej zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia objętych zaskarżona uchwałą terenów oznaczonych jako grunty leśne (symbol "Ls") na cele nieleśne. W ocenie Sądu stanowisko organu nadzoru w obu powyższych kwestach jest zasadne.

Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm., dalej jako "u.p.z.p."), istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Dyspozycja powyższego przepisu odnosi się również do uchwał w przedmiocie zmiany planu miejscowego, albowiem w myśl art. 27 u.p.z.p. zmiana planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim jest on uchwalany.

Pojęcie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego interpretowane jest jako wartości i merytoryczne wymogi związane ze sporządzaniem planu, a więc dotyczą: zawartości tego aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. Z. Niewiadomski [w:] Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2015, SIP Legalis, nb 4). Do zasad sporządzania planu należą zatem m.in. wymogi określone w art. 16 ust. 1 u.p.z.p. oraz doprecyzowane w akcie wykonawczym wydanym w oparciu o delegację zawartą w ust. 2 tego przepisu, tj. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz.1587, dalej jako "rozporządzenie")

Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000.

Stosownie zaś do § 5 rozporządzenia projekt rysunku planu miejscowego sporządza się w formie rysunku na kopii mapy, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.p.z.p., zawierającej obszar objęty projektem planu miejscowego wraz z jego niezbędnym otoczeniem.

Z powyższego wynika, że część graficzna miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinna być sporządzona na kopii mapy zasadniczej albo w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej znajdującej się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym.

W niniejszej sprawie nie sposób uznać, że wymóg powyższy został zachowany. Poza sporem bowiem pozostaje, iż z uwagi na to, że jedyną dostępną w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym mapą dla obszaru objętego zmianą planu, była mapa ewidencyjna (katastralna) w skali 1:5000, Gmina po pozyskaniu tej mapy dokonała we własnym zakresie jej "przeskalowania" na potrzeby zmiany planu do skali 1:2000. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela natomiast stanowisko organu nadzoru, znajdujące oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 1195/13, dostępny w CBOSA), a także w orzecznictwie nadzorczym (rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody M. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], Lex nr 1148396; rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Ś. z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...], Lex nr 352471), iż takie działanie, polegające na poddaniu mapy pozyskanej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, modyfikacjom (w tym w szczególności "przeskalowaniu") poza ośrodkiem dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, jest niedopuszczalne i sprowadza się do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu. Samodzielnego "przeskalowania" przez organy gminy mapy pozyskanej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dla celów procedury planistycznej nie może przy tym uzasadniać brak środków finansowych w budżecie gminy, z których można by pokryć koszt opracowania stosownej mapy zasadniczej (w odpowiedniej skali) przez właściwy ośrodek dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Podkreślić należy, że przepisy art. 16 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 rozporządzenia nie dają wyboru i dowolności w zakresie mapy niezbędnej do planowania przestrzennego. Musi to być mapa zasadnicza lub katastralna (w razie braku zasadniczej), której kopia, wykorzystana jako załącznik graficzny planu, musi pochodzić z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Musi to być zatem konkretna, pozyskana z ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej kopia mapy, potwierdzona urzędowymi pieczęciami i podpisami, które gwarantują jej prawidłowość. Nie może być to natomiast mapa, która została wytworzona poprzez modyfikację (poza ośrodkiem) kopii mapy pozyskanej z ośrodka, nawet, jeżeli modyfikacji takiej dokonuje geodeta na potrzeby postępowania planistycznego. Taka zmodyfikowana poza ośrodkiem dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej mapa nie daje bowiem gwarancji co do własnej autentyczności.

Z tych względów należy zgodzić się ze stanowiskiem organu nadzoru, iż część graficzna zaskarżonej uchwały nie spełnia wymogów wynikających z art. 16 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 rozporządzenia, a w konsekwencji w istotny sposób narusza zasady sporządzania planu miejscowego

Jak już wspomniano na wstępie, również drugi z podniesionych w skardze zarzutów okazał się zasadny. Należy bowiem zauważyć, że niezależnie od opisanej wyżej wady części graficznej zaskarżonej uchwały, na gruncie niniejszej sprawy treść załączników graficznych nie budzi sporów w kwestii ustalenia, że część obszaru objętego zmianą planu miejscowego stanowią tereny oznaczone dotychczas symbolem "Ls", który to symbol – zgodnie z § 68 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 542 ze zm.) – dotyczy lasów. Na mocy zaskarżonej uchwały tereny o tym symbolu weszły w skład obszarów oznaczonych w planie symbolami: [...] i [...] - przeznaczonymi pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i letniskowej (zał. nr 1A i 1B) oraz [...] – przeznaczonymi pod zabudowę zagrodową w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych (zał. nr 1D i 1E). Tym samym na skutek zaskarżonej uchwały doszło do zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Stosownie zaś do art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 909 ze zm.) przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby, natomiast pozostałych gruntów leśnych - wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Podkreślić wypada, że przy przeznaczaniu gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne powierzchnia przeznaczanego gruntu leśnego nie ma znaczenia, bowiem ustawodawca nie wprowadził żadnej minimalnej normy obszarowej, od której zaczynałby się obowiązek uzyskania zgody. Jeżeli to jest grunt leśny, zgoda jest wymagana zawsze (por. W. Radecki, Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Komentarz, Warszawa 2012, str. 84).

Uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne jest – stosownie do art. 17 pkt 6 lit. "c" u.p.z.p. – jednym z elementów trybu sporządzania (zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że brak takiej zgody w sytuacji, gdy na mocy uchwalonego planu dochodzi do zmiany przeznaczenia gruntu rolnego lub leśnego na cele nierolnicze i nieleśne, jest rażącym naruszeniem procedury planistycznej, nakazującym stwierdzenie nieważności podjętej uchwały. Bez uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne nie można kontynuować procesu planistycznego, w szczególności wykładać projektu planu do publicznego wglądu (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2995/13, Lex nr 1665538; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Po 605/07, Lex nr 507100; wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 342/11, Lex nr 993305).

W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, że Wójt Gminy A. nie zwrócił się, a tym samym nie uzyskał w toku procedury planistycznej zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne gruntów wchodzących w skład obszarów oznaczonych w planie symbolami: [...], [...], [...] i [...] Usprawiedliwienia dla opisanego naruszenia procedury planistycznej nie mogą stanowić okoliczności przywołane w odpowiedzi na skargę, iż zmiana planu miejscowego w tym zakresie jest zgodna z postulatami mieszkańców i zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy A.. Okoliczności te nie stanowiły bowiem przesłanki wyłączającej obowiązek uzyskania zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Dla obowiązku tego bez znaczenia pozostawał również aktualny stan (sposób wykorzystania) przedmiotowych gruntów oraz ustalenie, czy są one obecnie porośnięte roślinnością leśną. W myśl bowiem art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 2100 ze zm.) lasem w rozumieniu ustawy jest nie tylko grunt (aktualnie) pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym, lecz również grunt przejściowo jej pozbawiony, lecz przeznaczony do produkcji leśnej. O konieczności zakwalifikowania przedmiotowego terenu - na potrzeby postępowania planistycznego - jako gruntu leśnego, przesądzały zresztą dane z ewidencji gruntów i budynków, w której teren ten bezspornie oznaczony jest symbolem "Ls" (co wynika choćby z wykorzystanej mapy katastralnej), odnoszącym się do lasów, tj. jednego z rodzajów gruntów leśnych (§ 68 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Organ planistyczny był bowiem tymi danymi związany w myśl art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.), z którego wynika wprost, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę (m.in.) planowania przestrzennego.

Reasumując należy w całości zaaprobować stanowisko organu nadzoru wyrażone w skardze, sprowadzające się do uznania, że zaskarżona uchwała została podjęte z istotnym naruszeniem zarówno zasad, jak i trybu sporządzania (zmiany) planu miejscowego, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności w całości.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku .