Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 952/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 5b, art. 18 ust. 4a, 4b, art. 92, art. 92a
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Dnia 24 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia WSA Paweł Dańczak, po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, zwanej dalej K.p.a.), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4a, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 919 ze zm., dalej "u.t.d.") oraz lp. 1.5 i lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - po rozpatrzeniu odwołania M.B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.800 zł, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

10 września 2019 r. w Ł. na ulicy A 14 funkcjonariusze Policji zatrzymali do kontroli drogowej pojazd przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą marki Skoda Fabia o numerze rejestracyjnym [...], w trakcie wykonywania zadania przewozowego jednego pasażera po terenie Ł. Pojazdem w imieniu i na rzecz strony postępowania kierowała A.O. Dalszą kontrolę przeprowadziła Inspekcja Transportu Drogowego. Odbyła się ona na parkingu przed Komendą Miejską Policji w Ł. mieszczącego się przy ulicy B 21/25. Do kontroli drogowej poza dokumentem prawa jazdy, badaniem lekarskim i psychologicznym, umową zlecenia i umową powierzenia mienia (samochodu), kierowca okazał zdjęcie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym o numerze [...] wystawioną na M.B. z siedzibą w Ł., ul. C nr 82/6. Ustalono, że w kontrolowanym pojeździe znajdowała się kasa fiskalna o numerze ewidencyjnym [...], a pojazd nie był oznakowany w sposób charakterystyczny dla taksówek. Usługa przewozu została zamówiona za pomocą aplikacji Uber. W trakcie podjętych czynności kontrolnych, przesłuchano w charakterze świadka zarówno kierującą kontrolowanym pojazdem jak i pasażera wykonywanego kursu. Wykonano dokumentację fotograficzną pojazdu oraz rzutu aplikacji obejmującej szczegóły przejazdu. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...], a w związku z jej podjęciem stwierdzono naruszenia z lp. 1.1 oraz 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

Pismem z 11 września 2019 r. organ I instancji zawiadomił stronę M.B. o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu w zakresie naruszeń z lp. 1.1, 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

Pismem z 13 lutego 2020 r. Urząd Miasta w Ł., poinformował, że na dzień kontroli 10 września 2019 r. przedsiębiorca posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób samochodem osobowym, udzieloną przez Prezydenta Miasta Ł. w dniu 2 sierpnia 2018 r. Do dnia 13 lutego 2020 r. do organu nie wpłynął wniosek ww. przedsiębiorcy o zgłoszenie wskazanego w piśmie pojazdu marki Skoda o numerze rejestracyjnym [...]. Wraz z wnioskiem z dnia 30 lipca 2018 r. o udzielenie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, do powyższego uprawnienia, został zgłoszony pojazd marki Opel Insignia o numerze rejestracyjnym [...].

W wyniku analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie dotyczącej kontroli drogowej udokumentowanej protokołem kontroli nr [...], pismem z 25 lutego 2020 r., organ I instancji zawiadomił stronę o naruszeniu z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

Decyzją z [...] r. organ I instancji nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 8.800 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę, - wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy,

- wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.

Pismem z 15 października 2020 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o uzupełnienie przedmiotowej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] r., organ I instancji odmówił uzupełnienia decyzji.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony zarzuciła naruszenie:

- art. 7, 9, 24 § 1 pkt 5 i 111 § 1 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia odmawiającego uzupełnienia zaskarżonej decyzji przez D.S., w sytuacji gdy pracownik, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji z mocy prawa podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu,

- nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań pasażera obecnego w trakcie kontroli, na fakt zawarcia umowy na usługi transportowe w formie elektronicznej oraz brak ustalenia, czy przedsiębiorca i pasażer zawarli umowę, o której mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., co skutkowało błędnym przyjęciem, że przewóz okazjonalny wykonywano z naruszeniem ww. przepisu,

- art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i art. 81 K.p.a., poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach faktycznych, które bez wypowiedzenia się przez stronę postępowania, co do treści tych ustaleń oraz poprzedzających je dowodów, w ogóle nie mogły zostać uznane za udowodnione i w efekcie nie mogły stanowić podstawy skarżonej decyzji,

- niezastosowanie art. 8, 9, 10 § 1 i 73 § 1 K.p.a. oraz niezapewnienie stronie przed wydaniem zaskarżonej decyzji możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, w szczególności organ I instancji zaniedbał poinformowania skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego i zamierzonym wydaniu zaskarżonej decyzji,

- niezastosowanie art. 15zzzzzn pkt 2 ustawy o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, poprzez brak udostępnienia stronie akt postępowania za pomocą środków komunikacji elektronicznej, co w konsekwencji pozbawiło ją możliwości czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności pozbawiono możliwości zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego przed wydaniem zaskarżonej decyzji oraz wypowiedzeniem się,

- niewłaściwe zastosowanie art. 76 § 1 K.p.a., z uwagi na błędne przypisanie protokołowi kontroli cech dokumentu urzędowego, w sytuacji gdy dokument ten nie został podpisany przez stronę postępowania,

- art. 18 ust 4a oraz 4 w związku z art. 4 pkt 11, w sytuacji gdy organ I instancji winien zastosować art. 5b w zw. z art. 4 pkt 1 u.t.d. oraz

- niewłaściwie zastosowanie art. 92a ust. 1 u.t.d. i bezzasadnie nałożenie na stronę postępowania kary pieniężnej za przewóz samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego.

Pełnomocnik strony wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wniesionego odwołania pełnomocnik strony przekonywał, że M.B. nie wykonywał przewozu okazjonalnego, lecz transport drogowy, na który posiadał wymaganą prawem licencję, a który nie jest pojęciem tożsamym z przewozem okazjonalnym.

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ powołał się na treść art. 4 pkt 11 u.t.d. oraz art. 5 ust. 1 u.t.d. i art. 5b ust. 1 u.t.d., a także art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d., art. 18 ust. 4a u.t.d., art. 92a i at. 92c u.t.d.

GITD wyjaśnił, że stosownie do treści lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 800 zł.

W myśl lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł .

Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. oraz art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d.

Organ wyjaśnił, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że 10 września 2019 r. kierująca pojazdem marki Skoda o numerze rejestracyjnym [...] – A.O., na terenie Ł., wykonywała okazjonalny krajowy transport drogowy osób w imieniu i na rzecz M.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: D. W toku kontroli, kierująca okazała oryginał umowy zlecenia zawartej 15 kwietnia 2019 r. pomiędzy nią (zleceniobiorcą), a firmą D (zleceniodawcą), na podstawie której zleceniodawca zlecał zleceniobiorcy wykonywanie zleceń jako kierowca, wyłącznie ze wskazanej przez niego aplikacji (pkt 1 i 3 umowy). Za wykonanie przyjętych zleceń przejazdów w udostępnionej aplikacji, zleceniobiorca otrzymuje wynagrodzenie równe kwocie zarobionej, pomniejszone o koszty wynajmu pojazdu, prowizji w wysokości 40 zł (lub 20 zł jeśli realizowane są tylko i wyłącznie dostawy kurierskie), należne podatki (w tym 8 % VAT dla przewozu osób oraz 23% VAT dla dostaw kurierskich), ubezpieczenia społeczne oraz zdrowotne według stawek obowiązujących na terenie Polski (pkt 5 umowy). Umowa została zawarta na czas nieokreślony i zaczęła obowiązywać od dnia jej podpisania (pkt 11 umowy). Z § 5 okazanej do kontroli drogowej umowy powierzenia mienia, tj. samochodu marki Skoda Fabia III Kombi o numerze rejestracyjnym [...], zawartej 22 maja 2019 r. pomiędzy D (właścicielem) a A.O. (użytkownikiem) wynikało, iż bez względu na tryb i przyczynę, wygasa w przypadku zakończenia stosunku pracy. W § 2 tej umowy określono natomiast, że szczegółowy zakres odpowiedzialności użytkownika oraz zasady korzystania z samochodów określa dokument "Polityka Flotowa", a użytkownik podpisując umowę, potwierdza, że zapoznał się z nią i zobowiązuje się do jej stosowania.

Do protokołu przesłuchania w charakterze świadka, kierująca A.O. zeznała, że przewóz drogowy 10 września 2019 r. wykonywała na rzecz D. Podała, że umowę zlecenia jako kierowca podpisała z ww. firmą w dniu 15 kwietnia 2019 r., a jej przedmiotem było wykonywanie zleceń jako kierowca przez aplikację Uber. Oświadczyła, że kursy na rzecz ww. firmy, wykonuje regularnie i w tygodniu ma około 50 godzin pracy. Wyjaśniła mechanizm działania aplikacji jak i relację współpracy pomiędzy nią a D. Świadek zeznała: "Pasażer płaci za wykonany przejazd firmie UBER, ta następnie przelewa środki finansowe do D, a następnie ta firma wysyła jej przelew za wykonane przewozy". Podała, że za pomocą aplikacji Uber wgranej w telefonie, po zaakceptowaniu przez nią przyjazdu, wyświetliły się jej dane: imię i lokalizacja, tj. miejsce, w które ma pojechać. Pasażer, którego przewoziła w dniu kontroli był dla niej osobą obcą. Przyznała, że należności za przewóz przyjmuje w formie gotówkowej i bezgotówkowej. W pojeździe posiada kasę fiskalną o numerze ewidencyjnym [...]. Podała, że po zakończeniu kontrolowanego przejazdu wykonywanego za pomocą aplikacji Uber z E na ulicę A 14 w Ł. wydrukowała dla pasażera paragon.

W toku przeprowadzonej kontroli drogowej został również przesłuchany w charakterze świadka, pasażer kontrolowanego kursu J.K., który zeznał, że usługę zamówił za pomocą smartfona przez aplikację Uber, która była zainstalowana w telefonie kolegi. Zeznał, że 10 września 2019 r. przejazd z ulicy F 7 na ulicę A 14 w Ł. zamówił za pomocą aplikacji Uber na konto kolegi. Nie zawierał z kierowcą żadnej umowy pisemnej ani ustnej, a przed rozpoczęciem przewozu nie znał kierowcy. Za wykonany kurs zapłacił przez aplikację Uber. Na telefon otrzymał podsumowanie na kwotę 10 złotych. Przy wysiadaniu przez niego z pojazdu kierowca zatwierdził w swoim telefonie usługę.

W sprawie wykonano dokumentacje fotograficzną kontrolowanego pojazdu. Do akt sprawy zabezpieczono również wydruk z posumowania przejazdu obejmujący dane dotyczące trasy przejazdy (z ulicy F 7 na ulicę A 14 w Ł.), czasu złożenia zamówienia na kurs (5:05) i czasu przyjazdu (5:12), oznaczenia kierowcy ze zdjęciem (A.), oznaczenia pojazdu (Skoda) oraz informacji o obciążeniu rachunku bankowego kwotą 10 złotych. Potwierdzenie nadania przelewu: z dnia 10 września 2019 r. na kwotę 10 złotych, nadanego przez W.K. do Uber oraz z dnia 4 września 2019 r. na kwotę 150,46 złotych, nadanego przez D do A.O., tytułem wypłaty z umowy nr [...] - w aktach sprawy.

Organ wskazał, że kontrolowany pojazd, nie był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, potwierdzeniem czego jest: zapis znajdujący się w protokole kontroli, protokół przesłuchania pasażera w charakterze świadka, dokumentacja fotograficzna oraz informacja z CEPiK — aktach sprawy. Bezsprzecznie, kontrolowany przewóz, był więc wykonywany pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego. Nadto, jak wynika z ustaleń poczynionych w organie licencyjnym, do dnia 13 lutego 2020 r., strona postępowania nie zgłosiła kontrolowanego pojazdu marki Skoda o numerze rejestracyjnym [...] do posiadanej licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób samochodem osobowym, udzielonej przez Prezydenta Miasta Ł. w dniu 2 sierpnia 2018 r. W wyniku przeprowadzonej przez organ I instancji analizy zgromadzonego materiału dowodowego, postępowanie administracyjne wszczęte w przedmiocie naruszenia z lp. 1.1 załącznika nr 3, zostało umorzone.

Zdaniem organu niewątpliwym jest, że kierująca pojazdem A.O. w dniu kontroli drogowej wykonywała w imieniu i na rzecz strony postępowania, okazjonalny przewóz drogowy pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. W odwołaniu od zaskarżonej decyzji, pełnomocnik strony nie kwestionuje faktu wykonywania transportu drogowego przez kierującą w imieniu strony postępowania. Zwraca uwagę na brak tożsamości pomiędzy pojęciem transportu drogowego a przewozem okazjonalnym. Odnosząc się do zarzutów odwołania GITD wskazał, że zgodnie z art. 774 k.c. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.) zawierając umowę przewozu przewoźnik zobowiązuje się, w zakresie swojego przedsiębiorstwa do przewiezienia za wynagrodzeniem osób lub rzeczy. Umowę przewozu kwalifikuje się jako umowę należącą do kategorii "umów o świadczenie usług", przy czym bezpośrednią funkcją komentowanego uregulowania jest stworzenie ram prawnych dla stosunku, którego źródłem jest umowa nazwana, w ramach którego następuje świadczenie "wyspecjalizowanych" usług - usług transportowych. Wykonanie umowy przewozu wymaga osiągnięcia sprawdzalnego rezultatu. Jest to umowa kwalifikowana podmiotowo po stronie przewoźnika; może ją zawrzeć wyłącznie przedsiębiorca posiadający odpowiednie uprawnienia, tj. licencję na wykonywanie transportu drogowego osób lub rzeczy.

Organ wyjaśnił, że ustawodawca dokonał rozróżnienia uprawnień do wykonywania krajowego transportu drogowego osób na trzy rodzaje licencji - na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym (1), pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (2), taksówką (3). Wymogów w zakresie uzyskania licencji i wykonywania transportu drogowego taksówką dotyczy przede wszystkim art. 6 u.t.d. Do pozostałych rodzajów przewozu osób w krajowym transporcie drogowym odnoszą się przepisy art. 18 ust. 4a, 4b i 5 u.t.d. W krajowym transporcie drogowym do wykonywania przewozu okazjonalnego konieczne jest więc uzyskanie odpowiedniej licencji w zależności od rodzaju wykonywanego przewozu - w zakresie przewozu osób samochodem osobowym lub pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Wykonywanie tego typu przewozów, możliwe jest jednak pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, z wyjątkiem przewozów określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d. Bezsprzecznie kontrolowany pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, a dowodzi temu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Nadto nie zostały również zrealizowane łącznie warunki wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, o którym w art. 18 ust. 4b u.t.d. Bezspornym jest zatem, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób.

GITD wskazał, że przepisy ustawy o transporcie drogowym w myśl art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. (w brzmieniu obowiązującym na dzień kontroli, tekst jednolity Dz. U. z 2019, poz. 2140; obecnie art. 18 ust. 4b pkt 2 został zmieniony ustawą z dnia 16 maja 2019 r. Dz. U. z 2019 r. poz. 1180, która weszła w życie 1 stycznia 2020 r.). nie przewidywały możliwości zawarcia umowy dotyczącej przewozu okazjonalnego w innej formie niż forma pisemna w lokalu przedsiębiorstwa. Skoro umowa dotycząca przewozu okazjonalnego mogła być zawarta tylko w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, to każda inna forma takiej umowy naruszała omawiany przepis. Tym samym podmiot wykonujący przewóz okazjonalny, który taką umowę zawarł naruszał zakaz określony w art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b u.t.d. Organ wskazał, że kurs został zamówiony za pośrednictwem aplikacji Uber, co w sposób wyraźny wynika z treści zeznań pasażera przesłuchanego w charakterze świadka złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej.

Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie z obecnie obowiązującym przepisem art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 78 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości. Jednak jak wynika z art. 781 k.c. zawarcie umowy w formie elektronicznej wymaga kwalifikowanego podpisu elektronicznego. Z akt sprawy wynika, że kontrolowany przewóz został zamówiony za pośrednictwem aplikacji Uber. GIT zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 781 § 2 k.c. "Oświadczenie woli złożone w formie elektronicznej jest równoważne z oświadczeniem woli złożonym w formie pisemnej". Nie oznacza to jednak, że zamówienie usługi przewozowej za pośrednictwem aplikacji Uber stanowi o spełnieniu warunku z art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b u.t.d. Zatem nawet gdyby zamówienie usługi transportowej i ustalenie warunków jej wykonania oraz uiszczenie opłaty za jej wykonanie uznać za formę umowy o usługę transportową, to jednak nie jest ona umową zawartą w formie wymaganej przez przepis art. 18 ust. 4b u.t.d., ponieważ oświadczenia w niej zawarte nie są opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Nadto opłata za usługę nie została określona przed rozpoczęciem przewozu, gdyż wskazana w aplikacji kwota stanowi jedynie kwotę orientacyjną, która po zakończeniu przewozu może ulec zmianie. Ponadto pasażer kontrolowanego kursu, w sposób wyraźny do protokołu przesłuchania go w charakterze świadka, zeznał, iż przed wykonaniem przewozu, nie zawarł z kierowcą żadnej umowy pisemnej ani ustnej, a przewóz został zrealizowany na podstawie zlecenia, które złożył za pośrednictwem aplikacji Uber. Zatem zarzut pełnomocnika strony dotyczący nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań pasażera na fakt zawarcia umowy na usługi transportowe w formie elektronicznej i brak ustaleń na zawarcie przez pasażera umowy, o której mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., co w jego ocenie spowodowało, iż przyjęto że przewóz okazjonalny wykonywany był z naruszeniem ww. przepisu, nie znajduję uzasadnienia.

Zdaniem organu odwoławczego bezspornie strona wykonywała przewóz okazjonalny w ramach krajowego transportu drogowego osób. Wskazuje na to treść zeznań pasażera, przesłuchanego w charakterze świadka. Zeznał, że zamówił usługę przewozu osób za pomocą aplikacji Uber po jej realizacji opłata za przewóz została uiszczona za pomocą aplikacji w formie bezgotówkowej. Była więc to odpłatna usługa przewozu osób. Pasażer zwrócił uwagę również na to, że pojazd nie był oznakowany w żaden sposób emblematami taksówkarskimi ani żadnymi naklejkami, które wskazywałyby że był to przewóz osób z nazwą, imieniem, numerem telefonu. Oznacza to, że samo w sobie stanowi to wykonywanie odpłatnego okazjonalnego przewozu osób.

Organ wyjaśnił, że aplikacje mobilne typu Uber/Bolt służą do korelowania kierowców i pasażerów, którzy zamawiają usługę przewozu osób z punktu A do punktu B. Po wskazaniu przez pasażera trasy przejazdu aplikacja mobilna podaje sugerowaną kwotę za usługę. Kwota ta po zakończeniu przewozu może ulec zmianie w razie zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności (np. zmiana trasy przejazdu lub długie oczekiwanie na pasażera). Kierowca otrzymując zlecenie wykonania przewozu na trasie określonej przez pasażera może zlecenie przyjąć i zrealizować lub też je odrzucić. Należy zwrócić uwagę, że pasażer pozostawał w uzasadnionym i potwierdzonym okolicznościami przewozu przekonaniu, że zamówił usługę polegającą na zarobkowym przewozie osób do wskazanego przez niego miejsca za pomocą aplikacji, za co została uiszczona opłata.

Zdaniem organu w niniejszej sprawie skarżąca strona posiadając licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, chcąc wykonać przewóz okazjonalny pięcioosobowym samochodem osobowym winna zadbać o łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d,, czego jednak nie uczyniła - o czym świadczy m.in. forma w jakiej zamówiono przejazd i dokonano za niego zapłaty. W związku z powyższym organ I instancji prawidłowo zastosował art. 18 ust. 4a oraz art. 18 ust. 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. Zatem organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za naruszenie lp. 2.11. Argumentacja pełnomocnika strony dotycząca zastosowania w sprawie art. 5b w zw. z art. 4 pkt 1 u.t.d., jest nieuprawniona.

W opinii organu II instancji zebrany w postępowaniu materiał dowodowy w sposób wystarczający potwierdza wykonywanie przez stronę zarobkowych okazjonalnych przewozów osób. W toku postępowania organ I instancji ustalił, na podstawie informacji uzyskanych z Urzędu Miasta w Ł. z 13 lutego 2020 r., iż do tego dnia, strona nie zgłosiła kontrolowanego pojazdu, pomimo posiadanego uprawnienia w zakresie transportu drogowego osób wynikającego z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób samochodem osobowym, udzielonej przez Prezydenta Miasta Ł. w dniu 2 sierpnia 2018 r.

Organ nie ustalił, od kiedy strona wykonywała transport drogowy z użyciem kontrolowanego pojazdu. Od 10 września 2019 r. (dzień kontroli) do dnia wydania decyzji w I instancji ([...] r.) upłynął blisko rok. Także w toku postępowania prowadzonego przed organem II instancji, strona nie przedłożyła dowodu na zgłoszenie pojazdu do licencji w wymaganym terminie. Wobec powyższego, GITD uznał, że organ również i w tym przypadku, prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 800 złotych z tytułu popełnienia naruszenia z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu pełnomocnika strony w zakresie błędnego przypisania protokołowi kontroli cech dokumentu urzędowego z uwagi na brak złożenia pod nim podpisu strony postępowania. Podkreślono, że protokół kontroli jest sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń. Przepis art. 74 ust. 2 u.t.d., przewiduje możliwość odmowy podpisania protokołu przez kontrolowanego i wskazania przyczyny. Protokół kontroli kierująca pojazdem A.O. podpisała nie wnosząc żadnych do niego żadnych zastrzeżeń i uwag. Organ odwoławczy wskazał, że nawet odmowa podpisania protokołu kontroli przez kontrolowanego nie pozbawia ważności i doniosłości tego dokumentu. Kontrolowany kierowca jest uczestnikiem czynności kontrolnych i bierze w nich czynny udział. Z akt sprawy, nie wynika, by kontrolowanemu kierowcy w jakikolwiek sposób uniemożliwiono przedstawienie uwag co do sposobu, warunków jej przeprowadzenia, jak również zgłoszenia ewentualnych uwag. Protokół kontroli stanowi istotny dowód w przedmiotowej sprawie. Protokół kontroli, podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, nawet brak podpisania protokołu nie pozbawia go mocy dowodowej.

W odniesieniu do zarzutu pełnomocnika strony, dotyczącego wydania postanowienia odmawiającego uzupełnienia zaskarżonej decyzji przez D.S., tj. tą samą osobę, która wydała zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2034/12, zgodnie z którym: "Orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia, nie ma samodzielnego bytu i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym. Zatem postępowanie prowadzone na skutek wniesienia żądania na podstawie art. 111 § 1 KPA nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a postanowienie wydane po jego rozpatrzeniu ma charakter incydentalny. Jego wydanie ma tylko ten skutek iż termin dla strony do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi".

W ocenie organu odwoławczego, nie było więc przeszkód prawnych ku temu by postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji wydała ta sama osoba, która podpisała wcześniej zaskarżoną decyzję. Podniesiony w tym zakresie zarzut uznano za bezzasadny.

W ocenie organu odwoławczego skarżący w toku prowadzonego postępowania zarówno przed organem I jak i II instancji nie wykazał w żaden sposób, że w dniu kontroli wykonywał usługę transportu drogowego na rzecz innego podmiotu, jak również nie wykazał, że nie ma do niego zastosowania art. 92a ust. 1 u.t.d. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo więc zakwalifikował naruszenia u.t.d.

W ocenie organu w sprawie nie ma również podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania ww. przepisu. W przedmiotowej sprawie do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań skarżącego, ponieważ wykonywał usługę przewozu osób, pomimo to, że nie dokonał zgłoszenia organowi udzielającemu licencji zmiany danych dotyczących kontrolowanego pojazdu, a jednocześnie dokonywał przewozu samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b. Gdyby strona przestrzegała obowiązujących regulacji prawnych, to do naruszenia by nie doszło. Brak jest więc podstaw do uchylenia decyzji w całości i umorzenia postępowania.

W ocenie organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów K.p.a. Pełnomocnik skarżącego niesłusznie zarzucił organowi wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności, gdyż sam nie przedstawił ani nie zgłosił takich dowodów, które pozwoliłyby na uwolnienie się jego mocodawcy od odpowiedzialności za stwierdzone w czasie kontroli naruszenia. W konsekwencji organ odwoławczy uznał zarzuty pełnomocnika strony w zakresie naruszenia przepisów proceduralnych za efekt braku akceptacji stanowiska zajętego przez organ I instancji, niż jakiekolwiek uchybienie proceduralne mające wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.

W skardze M.B. zarzucił:

1) rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 k.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. i wydanie zaskarżanej decyzji pomimo tego, iż organ pierwszej instancji błędnie ustalił, że pojęcie: "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" -zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4b pkt 2 ww. ustawy, co doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez obydwa organy, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, podczas gdy wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadał stosowną licencję wydaną na podstawie art. 5 b ust. 1 pkt 1 u.t.d. ;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

a) art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym - w tym przypadku skarżący - aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków, podobnie jak, osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d.), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 u.t.d., w sytuacji w której przepisy te nie powinny były znaleźć zastosowania;

b) art. 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy wykładni ww. przepisów u.t.d. doprowadziłoby do uznania, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym;

3) ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia zarzutu z pkt II.3b petitum, zarzucam naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. przez ich bezpodstawne zastosowanie - w sytuacji, w której organy I i II instancji powinny byty odmówić zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami;

ewentualnie, w przypadku uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że przepisy o przewozie okazjonalnym mają zastosowanie do skarżącego, zarzucam naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a u.t.d. wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją;

- błędne przyjęcie, iż art. 5 b ust. 1, art. 18 ust 4a i 4b w związku z art. 4 pkt 11 u.t.d. może być zastosowany wobec skarżącego, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem TSUE - na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek;

- z ostrożności procesowej zarzucono zaskarżonej decyzji błędne zastosowanie pkt 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. niezgłoszenie organowi udzielającemu licencji zmiany danych pojazdu (którym skarżący wykonywał kontrolowany przewóz), w sytuacji gdy organ drugiej instancji uznał w zaskarżonej decyzji, iż skarżący wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu mniej niż 7 osób, który to przewóz okazjonalny nie wymaga licencji, a tym bardziej nie wymagał zgłoszenia pojazdu wykonującego przewóz.

W sytuacji, gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielał stanowiska skarżącego, iż cytowane powyżej przepisy u.t.d., a w szczególność art. 18 ust 4a i 4b oraz art. 5 b ust. 1 u.t.d. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy nr 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, strona skarżca wniosła o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z prośbą o zbadanie czy art. 18 ust 4a i 4b oraz art. 5 b ust. 1 ustawy o transporcie dogowym stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej, oraz czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej.

Strona wniosła także o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 ustawy o transporcie drogowym z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, albowiem w ocenie skarżącego regulacje te są sprzeczne ze wskazanymi przepisami Konstytucji.

Strona wniosła o uchylenie decyzji I i II instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 58). Zgodnie z treścią art. 92a ust.1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.

W myśl art. 92a ust.3 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć:

1) 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

2) 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

3) 25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

4) 30.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

5) 40.000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym.

Jak wynika z art. 92 ust. 6 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że z ustalonego w sposób prawidłowy stanu faktycznego wynika, że 10 września 2019 r. na ul. A 14 w Ł. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki Skoda Fabia o numerze rejestracyjnym [...], którym kierowała A.O. wykonująca przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy M.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą D. Usługa przewozowa została zamówiona za pośrednictwem aplikacji Uber. W kontrolowanym pojeździe znajdowała się kasa fiskalna, a pojazd nie był oznakowany w sposób charakterystyczny dla taksówek. Przesłuchana w charakterze świadka kierująca pojazdem wskazała, że przewóz drogowy 10 września 2019 r. wykonywała na rzecz D. Wyjaśniła, że umowę zlecenia jako kierowca podpisała z ww. firmą w dniu 15 kwietnia 2019 r., a jej przedmiotem było wykonywanie zleceń jako kierowca przez aplikację Uber. Oświadczyła, że kursy na rzecz ww. firmy wykonuje regularnie i w tygodniu ma około 50 godzin pracy. Natomiast przesłuchany w charakterze świadka pasażer samochodu wyjaśnił, że kurs zamówił za pośrednictwem aplikacji Uber, która była zainstalowana w telefonie kolegi. Na telefon otrzymał podsumowanie kursu na kwotę 10 zł, nie zawierał z kierowcą żadnej umowy.

Ze znajdującego się w aktach administracyjnych protokołu kontroli z 10 września 2019 r. wynika, że kierująca pojazdem nie okazała do kontroli stosownej licencji. Organ prowadzący postępowanie ustalił także w sposób bezsporny, że ww. pojazd, którym wykonywano 10 września 2019 r. przewóz okazjonalny osób na rzecz i w imieniu skarżącego nie spełniał kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d.

W oparciu o powyższe ustalenia na skarżącego została nałożona kara pieniężna za następujące naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego:

1) niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym w wymaganym terminie - za każdą zmianę - (lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.);

2) wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. (lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.).

W zakresie pierwszego stwierdzonego naruszenia wskazać należy, że licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2, udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, po uiszczeniu opłaty, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 (art. 8 ust. 1 u.t.d.). Wniosek, o którym mowa w ust. 1 zawiera określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego - w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 (art. 8 ust. 2 pkt 6 u.t.d.). Do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 dołącza się wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: a) markę, typ, b) rodzaj/przeznaczenie, c) numer rejestracyjny, d) numer VIN, e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem (art. 8 ust. 3 pkt 5 u.t.d.). Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania (art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d.).

W rozpoznawanej sprawie, jak powyżej wskazano, kierowca 10 września 2019 r. wykonywał przewóz osób samochodem osobowym marki Skoda Fabia nr rej. [...]. Jak wynika z pisma Urzędu Miasta Ł. z 13 lutego 2020 r. M.B. prowadzący działalność gospodarczą z siedzibą w Ł. posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, udzieloną 2 sierpnia 2018 r. Do wskazanej licencji wymieniony pojazd nie został jednak zgłoszony. Do licencji zgłoszony był jedynie samochód marki Opel Insignia o nr rej. [...].

Powyższe oznacza, że skarżący nie zgłosił organowi, który udzielił licencji zmiany danych pojazdu. Jak już wyżej wskazano zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Naruszenie to nie było kwestionowane przez skarżącego. Uzasadniało ono nałożenie kary pieniężnej w wysokości 800 zł (lp.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Odnosząc się natomiast do drugiego z zarzucanych skarżącemu naruszeń podnieść trzeba, że w myśl art. 4 pkt 3 u.t.d. przez transport drogowy należy rozumieć krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Przy czym jak wynika z art. 4 pkt 11 u.t.d. przez przewóz okazjonalny należy rozumieć przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

Zgodnie z treścią art. 5b ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Zgodnie z treścią art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

W rozpoznawanej sprawie prawidłowo organy obu instancji uznały, że 10 września 2019 r. A.O. wykonywała w imieniu i na rzecz skarżącego przewóz okazjonalny osób w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. pojazdem nie spełniającym wymogów określonych w art. 18 ust. 4a u.t.d. Jak wynika bowiem z protokołu kontroli (k. 68-70 akt admin.) i dokumentacji zdjęciowej (k. 8-17 akt admin.) pojazd przeznaczony jest do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Co więcej, w sprawie nie wystąpiła też żadna z okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. uprawniająca wykonywanie przewozu okazjonalnego bez spełnienia wymogu konstrukcyjnego pojazdu opisanego w art. 18 ust. 4a u.t.d. W szczególności nie została spełniona przesłanka określona w ustępie 4b punkt 2b, gdyż nie doszło do zawarcia pisemnej umowy na przewóz osób w lokalu przedsiębiorstwa, ponieważ jak wynika z zeznań świadka J.K. usługa wykonanego przewozu została zamówiona za pośrednictwem aplikacji Uber, zamawiający zapłacił gotówką kwotę wskazaną przez aplikację po wykonanym przejeździe. Kierowca wyjaśnił, że kontakt z klientem nawiązał przez aplikację Uber z telefonu. Kierowca wskazał także, że posiada pisemną umowę zlecenia na świadczenie usług transportowych ze skarżącym, którą zawarła 15 kwietnia 2019 r. i okazała w trakcie kontroli. Przewóz wykonywany był samochodem osobowym zarejestrowanym na terenie Polski.

W ocenie Sądu, powyższe okoliczności świadczą, że przedsięwzięcie polegające na organizowaniu przez skarżącego usług przewozu przez aplikację Uber miało charakter zorganizowany, zarobkowy i ciągły, a usługa była świadczona przez kierowców zatrudnionych w imieniu skarżącego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

Działalność prowadzona przez skarżącego posiadała zatem wszystkie cechy działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r. poz. 646). Skarżący pełnił zatem rolę przewoźnika drogowego osób w krajowym transporcie drogowym, co potwierdza również znajdujący się w aktach sprawy wypis z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (k. 2 akt admin.) dotyczący działalności prowadzonej przez skarżącego pod firmą D, której przedmiotem jest pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej nieskalsyfikowany i właśnie w zakresie przewozu osób skarżący posiada także licencję.

Sąd nie podzielił zatem twierdzenia skarżącego, że przewozu, który miał miejsce 10 września 2019 r. nie można uznać za krajowy transport drogowy. Powyższe w ocenie Sądu uzasadniało nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8000 zł (l.p 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.). Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a, b u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym podmiot wykonujący transport to również ten, kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków do legalnego wykonywania działalności gospodarczej. Obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d., nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Wykonywanie bowiem transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (por. wyrok NSA z 4 listopada 2009r. sygn. II GSK 166/09, wyrok WSA w Gdańsku z 29 listopada 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 823/17; wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 55/19, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego względu ustalanie przez organy orzekające w sprawie szczegółowych cech wykonywanej przez skarżącego działalności gospodarczej oraz posiadania przez niego formalnego statusu przedsiębiorcy nie było konieczne. Dla nałożenia kary na podstawie art. 92a u.t.d. wystarczającym było ustalenie, że skarżący faktycznie odpłatnie świadczy nawet jednorazowo usługę przewozu osób odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ust. 1 u.t.d. Niemniej jednak jak to już zostało wskazane powyżej z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług przewozowych i legitymował się także stosowną licencją na przewóz osób. W tych okolicznościach całkowicie niezrozumiałym jest kwestionowanie przez skarżącego w zarzutach skargi posiadania statusu podmiotu świadczącego przewóz drogowy. Z tego względu ustalanie przez organy orzekające w sprawie szczegółowych cech wykonywanej przez skarżącego działalności gospodarczej oraz posiadania przez niego formalnego statusu przedsiębiorcy nie było konieczne. Dla nałożenia kary na podstawie art. 92a u.t.d. wystarczającym było ustalenie, że skarżący faktycznie odpłatnie świadczy nawet jednorazowo usługę przewozu osób, odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ust. 1 u.t.d. Niemniej jednak, jak to już zostało powyżej wskazane z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług przewozowych i legitymował się licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła potrzeba szczegółowego badania aplikacji Uber, którą posłużył się pasażer do zamówienia przejazdu. Zasady jej działania należy bowiem uznać za fakt powszechnie znany i niewymagający dowodzenia. Z zasadami tymi bez przeszkód może zapoznać się każdy potencjalny użytkownik aplikacji. Organ wyraźnie wskazał, w jaki sposób doszło do zamówienia przez pasażera usługi przewozu u kierowcy. Rozliczenia pomiędzy kierowcą a skarżącym za wykonane przejazdy rozliczane były bezgotówkowo (zeznania kierowcy k. 60-62 akt admin.).

Należy jeszcze wyjaśnić, że zawarte w art. 18 ust. 4b u.t.d. odstępstwo od wymogu wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem, o którym mowa w ust. 4a, to jest pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą i możliwość wykonania tego przewozu samochodem osobowym wymaga łącznego spełnienia przesłanek wymienionych w ust. 4b pkt 1-3 powołanego przepisu, a mianowicie: prowadzenia samochodu osobowego przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę; wykonania przewozu na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości; po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że nie zostały spełnione pierwsze z dwóch wymienionych przesłanek, to jest kierowcą samochodu osobowego marki Skoda, którym realizowano przewóz osób nie był skarżący ani zatrudniony przez niego pracownik, a ponadto umowa przewozu, nawet jeżeli została zawarta w drodze elektronicznej za pośrednictwem aplikacji Uber, to nie została zawarta w lokalu przedsiębiorstwa skarżącego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że bezpodstawne jest stanowisko skarżącego, że organy obu instancji błędnie ustaliły, iż pojęcie: "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" - zdefiniowany w art. 4 pkt 1 i art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" - zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Już w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyraźnie zaznaczył, że nie są to pojęcia tożsame.

Odwołując się do wyżej przeprowadzonej wykładni przepisów prawa materialnego oraz art. 4 pkt 1 u.t.d., zauważyć należy, że pojęcie "krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" nie zostało w u.t.d. zdefiniowane. Zdefiniowano natomiast pojęcie "krajowego transportu drogowego". Również art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie definiuje pojęcia "krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym", lecz określa jakimi pojazdami samochodowymi, wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, wymaga uzyskania licencji. Wreszcie pojęcie "międzynarodowego transportu drogowego" zostało zdefiniowane w art. 4 pkt 2 u.t.d., i jak wynika z art. 18 ust. 2 i ust. 3 u.t.d. w jego zakresie mieszczą się również przewozy okazjonalne, w sytuacji, gdy są wykonywane w taki sposób, że jazda pojazdu w ramach przewozu okazjonalnego, między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Podobnie przewozy okazjonalne wykonywane w taki sposób, że jazda pojazdu zarejestrowanego w kraju w ramach przewozu okazjonalnego, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mieszczą się w ramach krajowego transportu drogowego. Potwierdza to, treść art. 18 ust. 5 u.t.d., który expressis verbis dotyczy przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym. Pojęcie zatem "przewozu okazjonalnego" oraz "krajowego transportu drogowego", są pojęciami, których zakres znaczeniowy krzyżuje się. Może zatem przewóz okazjonalny mieścić się w zakresie krajowego transportu drogowego i nie oznacza to utożsamiania obu pojęć. Taka sytuacja wynika z relacji art. 4 pkt 1, pkt 11, art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 u.t.d. Zarzut skargi zatem dotyczący naruszenia przepisów w związku z utożsamieniem przez organy pojęć "krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" oraz "przewozu okazjonalnego samochodem osobowym", jest niezasadny.

Podobnie za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przez organy art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 u.t.d. Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie, stwierdzone podczas kontroli drogowej naruszenie dotyczyło przewozu okazjonalnego samochodem osobowym niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4a u.t.d. W takiej sytuacji przewóz okazjonalny mieszczący się w krajowym transporcie drogowym w zakresie przewozu osób samochodem osobowym możliwy jest na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, po spełnieniu wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Skarżący jednak nie spełnił tych wymogów, co zostało już wcześniej omówione. Należy w tym miejscu natomiast podkreślić, że przyjęcie stanowiska skarżącego, z którego wynika, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać warunków z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. całkowicie podważałoby sens wyodrębniania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką oraz licencji na taki przewóz. Licencja taka pozwalałaby bowiem na prowadzenie zarobkowej działalności w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, odpowiadającej przewozom osób taksówką, bez konieczności spełnienia wymogów przewidzianych dla uzyskania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów konstytucyjnych Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 15 października 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 523/20 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W myśl art. 20 Konstytucji RP społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie zaś z art. 22 Konstytucji RP ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Z kolei art. 31 ust. 3 stwierdza, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Wreszcie zgodnie z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

Wskazując na powyższe przepisy Konstytucji, strona podniosła, że zostały one naruszone przez ich niezastosowanie i zastosowanie art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., które wprowadzają arbitralne i naruszające zasadę proporcjonalności wymogi, które muszą spełnić przedsiębiorcy świadczący usługi przewozu na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi w porównaniu do podmiotów świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na taksówkę.

WSA w Gliwicach, kwestionując to stanowisko zauważył, że porównanie, czy dane rozwiązania prawne nie stanowią regulacji naruszających zasadę równości wobec prawa może nastąpić tylko w stosunku do podmiotów charakteryzujących się tą samą cechą relewantną i następuje tylko wówczas, gdy mimo posiadania tej samej cechy są one traktowane odmiennie. Nie można zatem mówić o naruszeniu równości wobec prawa w sytuacji, gdy jedni przewoźnicy posiadają licencję na przewóz osób taksówką, a inni nie. Warunki udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką określa art. 6 u.t.d., a samochodem osobowym i przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób wraz z kierowcą - art. 5c u.t.d. Porównanie obu regulacji prowadzi do wniosku, że podmiot, który chce uzyskać licencję na taksówkę musi spełnić więcej warunków niż podmiot uzyskujący licencję na przewozy osób samochodem osobowym lub pojazdem przeznaczonym dla więcej niż 7 osób. Art. 6 u.t.d. wskazuje m.in. na wymóg niekaralności kierowcy za określone przestępstwa, ukończenie odpłatnego szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, w przypadku gmin liczących powyżej 100000 mieszkańców potwierdzonego zdanym egzaminem, powtarzanym nie rzadziej niż raz do roku. Na mocy innych przepisów obowiązany jest także do posiadania taksometru i kasy fiskalnej.

W sytuacji, gdy wszystkie te wymogi nie ciążą na przewoźniku świadczącym usługi w zakresie przewozu osób samochodem osobowym trudno mówić, że konieczność wykonywania przewozów osób na określonych innych zasadach stanowi kryterium dyskryminujące przewoźników działających na podstawie licencji na przewóz osób samochodami osobowymi. Zdaniem Sądu świadczy to raczej o tym, że są to zasady mające na celu wyrównanie pozycji rynkowej obu grup przewoźników, w sytuacji gdy określone wymogi muszą spełnić jedynie przedsiębiorcy świadczący usługi taksówką, a także ścisłe rozgraniczenie obu rodzajów przewozów. Wskazuje na to także art. 18 ust. 5 u.t.d. 5 stanowiący, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi;

3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Natomiast wolność działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego i tę zasadę Konstytucyjną należy rozumieć nie tak, że każdemu wolno podejmować każdą działalność gospodarczą i że nie podlega ona żadnej reglamentacji, bo doprowadziłoby to do oczywistego chaosu, lecz tak, że każdy ma równy dostęp do wykonywania działalności po spełnieniu jednakowych dla wszystkich wymagań. Nie można bowiem utożsamiać wymogów regulujących podejmowanie określonej działalności z ograniczeniem swobody działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu ma to raczej na celu zabezpieczenie interesu ogólnego poprzez wykonywanie działalności gospodarczej przez osoby posiadające konieczne kompetencje, przy zachowaniu wymogów szczególnie istotnych z puntu widzenia charakteru prowadzonej działalności np. sanitarnych w przypadku lokali gastronomicznych, czy bezpieczeństwa powszechnego i ochrony środowiska w przypadku wydobywania kopalin. Pomimo że skarżący zarzuca, że przepisy art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. mają charakter dyskryminujący w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie przewozu osób taksówką, to z akt sprawy nie wynika, aby skarżący posiadał lub występował o tę - jego zdaniem - uprzywilejowaną licencję na wykonywanie przewozów taksówką.

Z tego samego względu nie jest niekonstytucyjne i arbitralne kryterium różnicujące dopuszczające wykonywanie przewozów okazjonalnych pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. O ile bowiem w przedmiotowej sprawie przewóz był wykonywany typowym samochodem osobowym, jakie powszechnie są używane dla potrzeb prywatnych (i tak jest z reguły w przypadku przewozów zamawianych przez aplikację (...), co jest wiadome notoryjnie), o tyle charakter i wielkość pojazdu przeznaczonego do przewozu powyżej 7 osób jest tego rodzaju, że znacznie ogranicza możliwość wystąpienia sytuacji, gdy taki pojazd służący w zasadzie celom prywatnym ubocznie i dodatkowo będzie używany do zarobkowego przewozu osób, jak to miało miejsce w badanej sprawie.

Po wtóre nie jest też tak, że wykonywanie przewozów okazjonalnych samochodem osobowym jest wykluczone, a jedynie wymaga spełnienia dodatkowych wymogów, określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., tj. zawarcia umowy pisemnej lub w formie elektronicznej w lokalu przedsiębiorstwa, po ustaleniu opłaty ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu i jej uregulowaniem (co do zasady) w formie bezgotówkowej. Zatem ustawa zawiera regulacje zapewniające przewoźnikowi możliwość wyboru jednej lub drugiej formy wykonywania działalności. Natomiast celem zróżnicowania możliwości wykonywania przewozów na różnych zasadach (trzy odrębne licencje, odmienne pojazdy) jest - jak już wyżej wskazano - zapewnienie w praktyce realizacji przewozów przez różnych przewoźników.

Skoro skarżący jest podmiotem gospodarczym prowadzącym działalność w innym zakresie niż przewozy taksówkowe, to nie może domagać się identycznych warunków wykonywania działalności jak osoba, która taką działalność wykonuje, natomiast wyrazem swobody działalności gospodarczej jest, że może o takie uprawnienie wystąpić i je nabyć po spełnieniu określonych prawem warunków.

Wobec powyższego za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów konstytucyjnych wyrażone w pkt 2 lit. b, c i d skargi, a w związku z tym Sąd nie dopatrzył się też wątpliwości co do zgodności powołanych przepisów z Konstytucją, zatem występowanie do Trybunału Konstytucyjnego, o co wnosił skarżący, uznał za niecelowe.

Także za niezasadny, w ocenie Sądu, należy uznać zarzut dotyczący błędnego przyjęcia przez organy, że art. 5b ust. 1, art. 18 ust 4a i 4b w związku z art. 4 pkt 11 u.t.d., może być zastosowany wobec skarżącego, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.1998.204.37), a więc zdaniem TSUE na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek.

Jak wynika z art. 1 pkt 2 dyrektywy nr 98/34/ WE, "usługa" to każda usługa społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każda usługa normalnie świadczona za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług. Jak dalej stanowi przepis dyrektywy "na odległość" oznacza usługę świadczoną bez równoczesnej obecności stron, "drogą elektroniczną" oznacza, iż usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania (włącznie z kompresją cyfrową) oraz przechowywania danych, i która jest całkowicie przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych, "na indywidualne żądanie odbiorcy usług" oznacza, że usługa świadczona jest poprzez przesyłanie danych na indywidualne żądanie. Taką samą definicje usługi zawiera obecnie obowiązująca dyrektywy (UE) nr 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (ujednolicenie) (Dz.U.UE.L.2015.241.1), w art. 1 ust. 1 lit b.

Usługa przewozu nie jest usługą świadczoną na odległość drogą elektroniczną. O świadczeniu usługi drogą elektroniczną nie świadczy fakt, że wolę skorzystania z niej konsument ujawnił przy użyciu aplikacji w smartfonie, gdyż świadczenie usługi polega na wykonaniu przewozu przy wykorzystaniu odpowiedniego pojazdu. Nadto zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b ppkt (i) dyrektywy, świadczenie usługi "na odległość" wskazuje, że usługa świadczona jest bez równoczesnej obecności jej stron, co z oczywistych względów nie może się ziścić w przypadku usługi przewozu.

Z powyższego wynika, że do usług przewozu osób, w tym usług przewozów okazjonalnych, nie znajdowała zastosowania dyrektywa nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., co oznacza również, że art. 5b ust. 1, art. 18 ust 4a i 4b w związku z art. 4 pkt 11 u.t.d., nie są przepisami technicznymi w rozumieniu tej dyrektywy i nie podlegały notyfikacji Komisji Europejskiej.

Nadto dla zastosowania dyrektywy nie ma znaczenia okoliczność sposobu zawarcia umowy przy użyciu aplikacji (...). Wyrokiem z 20 grudnia 2017 r. (sygn. akt C 434/15) Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że art. 56 TFUE w zw. z art. 58 ust. 1 TFUE, a także art. 2 ust. 2 lit. d dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym i art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., do którego odsyła art. 2 lit. a dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym), należy interpretować w ten sposób, że usługę pośrednictwa, taką jak ta, o której mowa w postępowaniu przed TSUE, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon (smartphone), między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami, a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Tego rodzaju usługę należy zatem wyłączyć z zakresu stosowania art. 56 TFUE, dyrektywy 2006/123 i dyrektywy 2000/31. Trybunał wskazał, że usługa pośrednictwa świadczona przez przedsiębiorstwo polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską, nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Omawianą usługę pośrednictwa pomiędzy klientem (pasażerem) a kierowcą Trybunał uznał za integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa, wobec czego należy zakwalifikować ją jako usługę w dziedzinie transportu, a nie usługę społeczeństwa informacyjnego i podlega ona nie postanowieniom art. 56 TFUE dotyczącego swobodnego przepływu usług w ogólności, lecz postanowieniom art. 58 ust. 1 TFUE, będącego przepisem szczególnym, w myśl którego swobodę przepływu usług w dziedzinie transportu regulują postanowienia tytułu dotyczące transportu. Skoro TSUE potraktował firmę pośredniczącą jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to tym bardziej skarżący, jako realizator tej usługi (przewóz pasażerów) również wykonuje niepodlegającą dyrektywie usługę transportową (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; wyrok WSA w Warszawie z 27 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/17., wyrok WSA w Gdańsku z 17 października 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 501/19 czy również wyrok WSA w Gdańsku z 28 listopada 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 668/19, publ. jak wyżej).

Z tych też powodów, Sąd nie znalazł uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do kierowania do Trybunału Sprawiedliwości UE pytania prejudycjalnego, o co wnosił skarżący.

W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzono w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy i wyczerpujący, a organy rozstrzygnęły sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego, wskazując, że okoliczności sprawy zostały udowodnione.

Wbrew również twierdzeniom postawionym w skardze organy administracji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. Nieuzasadnione są zatem zarzuty postawione w skardze dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy nie naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący dopuścił się naruszeń przepisów z zakresu transportu drogowego, za które organy administracji wymierzyły karę pieniężną w łącznej wysokości 8.800 zł. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy i załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Na marginesie powyższych rozważań należy wskazać, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi toczyło się (i toczy się) kilkanaście spraw w przedmiocie nałożenia na skarżącego kar pieniężnych za naruszenie przepisów transportu drogowego. Stan faktyczny i prawny spraw, które zostały już rozpoznane przez Sąd jest zbliżony lub nawet tożsamy do okoliczności faktycznych, które zaistniały w niniejszej sprawie. Skarżący został już wielokrotnie ukarany karami pieniężnymi za stwierdzone w niniejszym postępowaniu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym wykonując przewozy na terenie całego kraju. Dysponując zatem wiedzą o nielegalnym charakterze prowadzonej działalności w skali całego kraju w związku z kolejnymi kontrolami drogowymi nie podjął żadnych działań, by kolejnym naruszeniom zapobiec

Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 134 p.p.s.a.).

Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z przepisem art. 15 zzs4 ust. 2 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Z kolei art. 15 zzs4 ust. 3 stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Przeprowadzenie rozprawy zdalnej w rozpoznawanej sprawie nie było możliwe z uwagi na brak możliwości technicznych stron uczestniczenia w rozprawie zdalnej, więc sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku art. 15 zzs4 ust. 2 i ust. 3 ustawy COVID-19 orzekł o oddaleniu skargi.

is