Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1675/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 100,  art. 101 ust. 1,  art. 106 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 ust. 1 pkt 3 i  art. 3
journal: Dz.U. 1990 nr 54 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy.
article: art. 6 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1403
law: Ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników - tekst jednolity
article: art. 553
journal: Dz.U. 2014 poz 121
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - tekst jednolity.
article: par. 4 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Andrzej Góraj, Protokolant Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi W.B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okresy pracy w gospodarstwie rolnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W. B. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] maja 2015 r. dotyczącego odmowy nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od dnia [...] kwietnia 1991 r. do dnia [...] września 1995 r., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu rozkazu podano, iż raportem z dnia [...] lipca 2014 r. [...] W. B. zwrócił się do Komendanta [...] Policji w [...] o wliczenie do pracowniczego stażu pracy okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców, położonym we wsi [...], gm. [...] w okresie od dnia [..] kwietnia 1991 r. do dnia [...] września 1995 r. Do raportu załączył poświadczenie o adresie i okresie zameldowania, zaświadczenie o pracy w gospodarstwie rolnym, zeznania dwóch świadków oraz zaświadczenie o własności gruntów rolnych.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Komendant [...] Policji w [...] odmówił [...] W. B. zaliczenia okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców od dnia [...] kwietnia 1991 r. do dnia [...] września 1995 r. do pracowniczego stażu pracy.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania strony od powyższego rozstrzygnięcia, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji podnosząc, że nie istnieją unormowania prawne, które mogłyby stanowić podstawę do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie zaliczenia policjantowi do wysługi lat, od której zależy nabycie przez policjanta prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego, okresu pracy i tym samym odmowy takiego zaliczenia. Podstawy takiej brak jest zarówno w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, jak

i rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.).

Komendant [....] Policji w [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. odmówił [...] W. B. nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz jego procentowej wysokości z tytułu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców w okresie od [...] kwietnia 1991 r. do [...] września 1995 r.

W uzasadnieniu stwierdził, że przedstawione zeznania świadków i oświadczenie policjanta, nie mogą zostać uznane za wiarygodne, a tym samym brak jest podstaw do nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz jego procentowej wysokości z tytułu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców strony we wnioskowanym okresie.

Od powyższego rozkazu personalnego W. B. wniósł odwołanie,

w którym zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7 - polegające na zaniechaniu przez organ dochodzenia do prawdy obiektywnej oraz art. 77 § 1 i art. 80 - polegające na wadliwym rozpatrzeniu całości materiału dowodowego w sprawie, w szczególności odmowy mocy dowodowej złożonym do akt sprawy zeznaniom świadków oraz wadliwe uznanie, że zeznania świadków i zeznania strony złożone do akt sprawy są niewiarygodne. Ponadto zarzucił naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310) w związku z § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, polegające na błędnym uznaniu, że [...] W. B. nie wykazał, że we wnioskowanym okresie - jako domownik - stale pracował w gospodarstwie rolnym należącym do jego rodziców.

Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym organ wskazał, iż zgodnie z § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się okresy służby w Policji (pkt 1); okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej (pkt 2); okresy traktowane jako równorzędne ze służbą o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (pkt 3); zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy, wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku (pkt 4); inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego (pkt 5).

Taką regulację stanowi ustawa z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy.

W myśl art. 1 ust. 1 pkt 3 powyższej ustawy wliczeniu do stażu pracy podlegają przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin.

Istotnym zagadnieniem w rozpatrywanej sprawie jest więc ustalenie normatywnej treści pojęcia "domownik" w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin, z którym ustawodawca związał możliwość zaliczenia pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do ogólnego stażu pracy.

Pojęcie bowiem "domownika" wykonującego pracę w gospodarstwie rolnym nie zostało zdefiniowane w powołanej ustawie z dnia 20 lipca 1990 r., lecz ustawodawca odesłał w zakresie ustalania jego normatywnej treści do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin.

W związku z tym, iż policjant wniósł o ustalenie procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego poprzez zaliczenie mu do wysługi lat okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym od dnia [...] kwietnia 1991 r. do dnia [...] września 1995 r. to normatywnej treści pojęcia "domownik" należy poszukiwać w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2013 r., poz. 1403 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 6 pkt 2 powołanej ustawy za domownika uznaje się osobę bliską rolnikowi, która ukończyła 16 lat, pozostaje z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym lub zamieszkuje na terenie jego gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie oraz stale pracuje w tym gospodarstwie rolnym i nie jest związana

z rolnikiem stosunkiem pracy.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przy charakterystyce domownika kładzie się akcent na pracę, która chociaż wykonywana poza stosunkiem pracy, ma być stała. Oznacza to, że przy zaliczaniu okresów pracy w gospodarstwie rolnym do stażu pracowniczego, od którego zależą konkretne, dodatkowe uprawnienia pracownicze, nie może być mowy jedynie o incydentalnych, drobnych świadczeniach domownika na rzecz rolnika, czyli pomocy, jaką w warunkach wiejskich zwyczajowo udziela się w ramach pomocy rodzinnej osobom prowadzącym gospodarstwo rolne. Natomiast sformułowanie "stała praca", "staż pracy", "uprawnienia pracownicze" wskazują, że przy zaliczaniu do przedmiotowego stażu w rachubę mogą wchodzić tylko okresy wykonywania zajęć o charakterze i systemie przynajmniej zbliżonym do pracowniczego.

Analizując całość zebranego w sprawie materiału, mając na uwadze powyżej wskazane regulacje prawne, a jednocześnie odnosząc się do argumentów strony zawartych w odwołaniu organ stwierdził, iż:

zarówno ojciec, jak i matka [...] W. B. w podanym we wniosku okresie pracowali zawodowo w miejscu zamieszkania (oddalonym od miejsca położenia gospodarstwa rolnego odpowiednio o 14 km oraz 37 km). Z ankiety osobowej i życiorysu policjanta wynika, że matka wymienionego była zatrudniona w Zespole Szkół [...] nr [...] w C. na stanowisku zastępcy dyrektora, natomiast jego ojciec pracował w Zespole Szkół Zawodowych nr [...] w C. jako nauczyciel. Praca w przedmiotowym gospodarstwie nie stanowiła zatem źródła utrzymania nawet dla rodziców policjanta, tym bardziej, nie mogła mieć charakteru stałego dla "domownika",

policjant nie udowodnił faktu prowadzenia przez swoich rodziców przedmiotowego gospodarstwa rolnego, zgodnie z art. 6 pkt 2 w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Zdaniem organu uzasadnione wątpliwości budzi, czy rodzice strony ze względu na wykonywane zawody, w ogóle byli rolnikami,

zaświadczenie wydane przez Starostę C. potwierdza fakt istnienia w okresie 3.04.1991-30.09.1995 r. gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha w obrębie [...], gm. [...] figurującego na W. B. W wyjaśnieniach złożonych na wezwanie organu [...] W. B. wyjaśnił, że powierzchnia działki "[...] wynosiła [...] ha, [...] — [...] ha". Działka, na której jak wskazali świadkowie policjant "bardzo często pracował", a sam zainteresowany stwierdził, że wykonywał pracę "praktycznie codziennie, przed szkołą po lekcjach, w weekendy, w wakacje", znajdowała się ok. 37 km od miejsca zamieszkania W. B. i jego rodziny, a jej powierzchnia stanowi [...] ha. Organ podkreślił, iż faktu posiadania gospodarstwa rolnego nie należy automatycznie utożsamiać z faktem jego prowadzenia. Ponadto, to nie na organie spoczywa obowiązek dowodzenia okoliczności potwierdzających pracę w gospodarstwie rolnym dla potrzeb przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, lecz to zainteresowany powinien wykazać fakty potwierdzające taką pracę.

zestawiając ze sobą fakty takie jak: areał gospodarstwa rolnego rodziców W. B. ([...] ha według zaświadczenia Starosty C. wydanego na podstawie ewidencji gruntów i aktu notarialnego), ilość osób wykonujących w nim czynności (wnioskodawca, rodzice oraz czasami rodzina, przy czym rodzice mieli możliwość pracy zawodowej w C.), znacznie ograniczone potrzeby świadczenia pracy w powyższym gospodarstwie, m.in. z uwagi na jego rodzaj, strukturę, brak wyspecjalizowanej produkcji (w omawianym gospodarstwie uprawiano zboża oraz ziemniaki), praca strony w przedmiotowym gospodarstwie nie była niezbędna do jego prawidłowego funkcjonowania. Organ zwrócił uwagę, że odległość między miejscem zamieszkania strony ( w C.), a miejscowością [...] wynosi ok. 37 km, odległość między miejscem zamieszkania strony a miejscowością [...] to ok. 14 km., a odległość pomiędzy lokalizacją obydwu działek to ponad 20 km, zatem nie jest możliwym by strona nie tylko stale pracowała w gospodarstwie rodziców, ale nawet systematycznie pomagała,

przedstawione zeznania świadków, jako podstawowy dowód, na podstawie którego, zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r., można potwierdzić okres pracy policjanta w gospodarstwie rolnym rodziców są zdaniem organu niewiarygodne zwłaszcza wobec innych ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie, a z ich treści nie wynika, aby strona w omawianym okresie stale pracowała we wskazanym gospodarstwie, bowiem:

- w swoich zeznaniach z dnia [...] maja 2014 r. świadkowie stwierdzili, że praca

w gospodarstwie rolnym stanowiła jedyne źródło utrzymania [...] W. B., a jak wskazano wcześniej źródłem utrzymania dla strony i jego rodziny była praca zawodowa ojca (nauczyciel) i matki (zastępca dyrektora szkoły),

- zarówno T. Z., jak również J. I. w swoich zeznaniach

z dnia [...] maja 2014 r. zgodnie stwierdzili, że W. B. w okresie od dnia

[...] kwietnia 1991 r. do dnia [...] września 1995 r. pracował fizycznie przy "uprawie roli, plewieniu upraw, przy zbiorach oraz hodowli trzody chlewnej i bydła". Jednakże

w wyjaśnieniach złożonych na wezwanie organu T. Z. zawarła stwierdzenie, że "inwentarza nie było", a J. I. stwierdził, że "nic nie trzymali, nic nie hodowali". Ponadto sam policjant podkreślił, że w gospodarstwie nie było żadnego inwentarza. Można zatem odnieść wrażenie, że zeznania świadków są nierzetelne, a wersje udzielanych informacji były między świadkami uzgadniane, co tym bardziej czyni je niewiarygodnymi,

- z przedmiotowych zeznań wynika jednoznacznie, iż świadkowie błędnie utożsamiają świadczoną przez W. B. zwyczajową pomoc w gospodarstwie rolnym

z pracą w nim, o czym świadczą chociażby ich stwierdzenia, iż stronę widywali podczas wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym rodziców zarówno przed dniem [...] kwietnia 1991 r. jak też po dniu [...] września 1995 r., przy czym od dnia [...] września 1995 r. policjant, ze względu na rozpoczęte studia i czasowe zameldowanie w B., mógł jedynie świadczyć sporadyczną pomoc w gospodarstwie rolnym rodziców,

- z jednej strony świadkowie wskazują że praca W. B. była "stała"

i wykonywana "w pełnym wymiarze czasu" (zeznania z dnia [...] maja 2014 r.), z drugiej natomiast strony w wyjaśnieniach złożonych na wezwanie organu z dnia 19 sierpnia 2014 r. potwierdzają, iż stronę widywali "często, bywało że codziennie", ale nie pamiętają dokładnie z uwagi na upływ czasu.

rozbieżności pomiędzy poszczególnymi oświadczeniami W. B. dają podstawę do uznania, że strona swobodnie modyfikuje treść swoich twierdzeń

w zależności od celu oraz daty ich złożenia, przez co są one niewiarygodne, bowiem:

w raporcie z dnia[...] lipca 2014 r., którym[...]. W. B. wniósł

o zaliczenie okresu pracy w gospodarstwie rolnym wymieniony wskazał, że po ukończeniu 16 roku życia tj. od dnia [...] kwietnia 1991 r. nadal mieszkał i pracował w gospodarstwie rolnym oraz że uczęszczał do szkoły średniej w C., a dojazd zajmował mu około 45 min. Z załączonego do powyższego raportu zaświadczenia Urzędu Miasta w C. wynika jednak, że W. B. od dnia [...] kwietnia 1975 r. był zameldowany na pobyt stały pod adresem w C. wspólnie z rodzicami B. i W. B.,

w oświadczeniu złożonym w związku z wezwaniem organu do sprecyzowania powyższych informacji policjant wskazał jednak, iż w omawianym okresie mieszkał

w C. przy [...], a na terenie gospodarstwa rolnego nikt nie zamieszkiwał, jedynie uprawiane było pole,

policjant w dokumentacji związanej z przyjęciem do służby w Policji, znajdującej się w aktach osobowych, nie przedstawił żadnej informacji nie tylko o swojej pracy w gospodarstwie rolnym, ale też o samym fakcie posiadania przez rodziców tego gospodarstwa, co może świadczyć, o tym, że albo takiej pracy w ogóle nie wykonywał, albo udzielanej pomocy sam nie traktował jako stałej pracy w gospodarstwie rolnym.

Wskazując na powyższe organ stwierdził, że brak jest podstaw do przyznania [...] W. B. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. B. wniósł o uchylenie w całości, jako wydanych z naruszeniem prawa, zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Komendanta Głównego Policji oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] maja 2015 r. oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

Zaskarżonym rozkazom zarzucił:

1. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1pkt 1 lit."c"), tj.: art.7 kpa polegające na zaniechaniu przez skarżony organ dochodzenia do prawny obiektywnej oraz art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa polegające na:

- wadliwym rozpoznaniu całości materiału dowodowego w sprawie, w szczególności odmowy przyznania mocy dowodowej złożonym do akt sprawy w ustawowo przewidzianej formie w Urzędzie Gminy R. zeznaniom świadków,

- wadliwym uznaniu, że zeznania świadków i zeznania strony złożone w sprawie są niewiarygodne,

- poddanie pod wątpliwość, czy rodzice strony byli w ogóle rolnikami, jak i że strona podejmując studia z B. jedynie mogła świadczyć sporadyczną pomoc

w gospodarstwie rolnym rodziców – nie podając faktów i ustaleń lecz jedynie założenia

i przypuszczenia, co miało niewątpliwie wpływ na podjęcie decyzji w przedmiotowej sprawie, w ocenie strony skarżącej – wadliwej i nieodpowiadającej stanowi faktycznemu i prawnemu prowadzonego w sprawie postępowania.

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ppsa), tj.:

a. art. 1 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczeniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310) oraz w związku z § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), polegające na błędnym uznaniu, że [...] W. B. nie wykazał, że we wnioskowanym okresie jako domownik – stale pracował w gospodarstwie rolnym należącym do jego rodziców, podczas gdy ten okres winien być zaliczony do okresu służby, od którego zależą uprawnienia wynikające za stosunku służbowego, ponieważ zostały spełnione przesłanki ustawowe w tym zakresie;

b. art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 1991 r. Nr 7, poz. 24 z późn. zm. oraz Dz. U. z 1993 r. Nr 71, poz. 342 z późn. zm.) – przepisów, które obowiązywały w okresie czasu, o którego zaliczenie do prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego w tytułu wysługi lat za okres pracy

w gospodarstwie rolnym rodziców wnosi strona skarżąca, polegająca na błędnym uznaniu, że rodzice [...] W. B. nie prowadzili gospodarstwa rolnego

a także, że nie byli rolnikami a więc, nie prowadzili na własny rachunek działalności rolniczej jako posiadacze gospodarstwa rolnego położonego w granicach Rzeczypospolitej Polskiej.

W motywach skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty przedstawiając obszerną w tym zakresie argumentację.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nie naruszają prawa.

Zgodnie z art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat (art. 101 ust. 1), zaś zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę (art. 106 ust. 1).

W myśl § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania

i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t. j. Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się inne (niż wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1-4) okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Organy policji prawidłowo przyjęły, że w przedmiotowej sprawie tymi odrębnymi przepisami są art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310) oraz art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r.

o ubezpieczeniu społecznym rolników (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1403 ze zm.).

W myśl art. 1 ust. 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy z dnia 20 lipca 1990 r., wliczeniu do stażu pracy podlegają przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin.

W przedmiotowej sprawie skarżący wskazał, że pracę w gospodarstwie rolnym rodziców wykonywał w okresie od [...] kwietnia 1991 r. do dnia [...] września 1995 r. Jednocześnie podał, że po ukończeniu 16 roku życia, tj. od dnia [...] kwietnia 1991 r. mieszkał i pracował w gospodarstwie rolnym, uczęszczał do szkoły średniej w C., dojazd zajmował ok. 0,45 min.

Pojęcie "domownika", wykonującego pracę w gospodarstwie rolnym, nie zostało zdefiniowane w ww. ustawie, lecz ustawodawca odesłał w zakresie ustalania jego normatywnej treści do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin.

Stosownie do art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, ilekroć w ustawie jest mowa o domowniku - rozumie się przez to osobę bliską rolnikowi, która: a) ukończyła 16 lat, b) pozostaje z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym lub zamieszkuje na terenie jego gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie, c) stale pracuje w tym gospodarstwie rolnym i nie jest związana z rolnikiem stosunkiem pracy.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r., na wniosek zainteresowanej osoby właściwy urząd gminy jest obowiązany stwierdzić okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, wydając stosowne zaświadczenie w celu przedłożenia w zakładzie pracy, a jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, zawiadamia ją o tej okoliczności na piśmie (ust. 2), zaś w wypadku, o którym mowa w ust. 2, okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne (ust. 3).

W niniejszej sprawie skarżący na okoliczność pracy w gospodarstwie rolnym rodziców przedłożył pisemne zeznania dwóch świadków: J. I. mieszkańca [...] i T. Z. zamieszkałej w [...], którzy potwierdzili fakt jego pracy w gospodarstwie rolnym w okresie od [...] kwietnia 1991 r. do [...] września 1995 r. Świadkowie ci zeznali, iż praca W. B. miała charakter stały, była wykonywana w pełnym wymiarze czasu i stanowiła dla niego jedyne źródło utrzymania. Stwierdzili, iż W. B. pracował fizycznie przy uprawie roli, plewieniu upraw, pracował przy zbiorach, przy hodowli trzody chlewnej i bydła.

Powyższe zeznania świadków zostały uzupełnione na wezwanie organu pisemnymi wyjaśnieniami, w których zawarto odpowiedzi na zadane przez organ pytania.

Świadek T. Z. podała (k. 17 akt administracyjnych), iż jej zeznania dotyczyły pracy skarżącego w gospodarstwie rolnym położonym we wsi [...] w gminie [...], które znajdowało się w odległości ok. 700 m od jej miejsca zamieszkania. Świadek wyjaśniła, iż "nikt tam nie mieszkał", "inwentarza nie było", "były tam jakieś budynki gospodarskie, obora drewniana", "Pan W. i W. doglądali tego".

Natomiast świadek J. I. (k.19) charakteryzując stan gospodarstwa

w [...] podał, że "gospodarstwo było opuszczone po śmierci dziadków W.", a zajmował się tym Pan W. B. i jego syn W.", "nic tam nie trzymali, nic nie hodowali".

Dodatkowe wyjaśnienia złożył również skarżący odpowiadając na pytania organu zawarte w piśmie z dnia 17 września 2014 r. Podał, iż nieruchomość w [...] miała powierzchnię [...] ha, zaś w [...] [...] ha. Nikt nie zamieszkiwał na terenie gospodarstwa rolnego, jedynie uprawnione było pole, przy wykorzystywaniu traktora

i niezbędnych maszyn wypożyczonych od rodziny i sąsiadów. Skarżący wyjaśnił, że

w okresie objętym wnioskiem zamieszkiwał wraz z rodzicami w C.

Wobec wyżej przedstawionych zeznań i wyjaśnień strony organ zasadnie uznał, iż brak jest wiarygodnych dowodów potwierdzających, że skarżący był domownikiem

w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników oraz powziął uzasadnione wątpliwości, czy rodzice skarżącego byli rolnikami

i prowadzili gospodarstwo rolne w rozumieniu pkt 1, 3 i 4 wskazanego przepisu art. 6 ustawy.

W sprawie bezspornym jest, iż rodzice skarżącego we wnioskowanym okresie

zamieszkiwali w C., od miejsca położenia posiadanych nieruchomości, jak ustalił organ, odpowiednio o 14 oraz 37 km i tam też pracowali zawodowo w szkołach.

Skarżący, wbrew twierdzeniom zawartym w raporcie o wliczeniu do pracowniczego stażu pracy okresu pracy w gospodarstwie rolnym, iż po ukończeniu 16 roku życia, od dnia [...] kwietnia 1991 r. mieszkał i pracował w gospodarstwie rolnym oraz dojeżdżał do szkoły średniej w C. przyznał, iż przez cały ten okres zamieszkiwał wraz z rodzicami w C.

Organ zasadnie przyjął, iż praca w gospodarstwie rolnym nie stanowiła źródła utrzymania dla rodziców skarżącego, a tym bardziej nie mogła mieć charakteru stałego dla skarżącego. Natomiast przy charakterystyce domownika w rozumieniu art. 6 pkt 2 powołanej wyżej ustawy, kładzie się akcent na pracę, która chociaż wykonywana poza stosunkiem pracy, ma być stała.

Zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, rolnikiem jest osoba fizyczna prowadząca na własny rachunek działalność rolniczą jako posiadacz gospodarstwa rolnego położonego

w Rzeczypospolitej Polskiej.

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 lutego 1998 r., sygn. akt I PKN 511/97 (OSNASP i US 1999, Nr 1, poz. 19) przyjął, że gospodarstwem rolnym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczeniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, są grunty rolne wraz z gruntami leśnymi budynkami lub ich częściami urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą wraz z prawami i obowiązkami związanymi w prowadzeniem gospodarstwa rolnego (art. 553 kodeksu cywilnego).

W sprawie nie jest kwestionowane, że rodzice skarżącego posiadali nieruchomości rolne jednakże brak jest dowodów pozwalających na przyjęcie,

iż prowadzili oni indywidualne gospodarstwa rolne w rozumieniu art. 6 powołanej ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r., czy też wskazanego orzeczenia Sądu Najwyższego.

W zaświadczeniu z dnia [...] kwietnia 2014 r. Starosta C. poświadczył jedynie fakt istnienia w latach 1991 – 1995 gospodarstwa rolnego o pow. [...] ha figurującego w rejestrze ewidencji gruntów obr. [...], gm. [...], na W. B.

Z wezwań zaś świadka T. Z., mieszkanki [...] wynika, iż ojciec strony i skarżący "doglądali" gospodarstwa tam położonego.

Wobec powyższego i zważywszy, że rodzice skarżącego w okresie objętym wnioskiem będąc nauczycielami pracowali i mieszkali w C. organ zasadnie powziął wątpliwości, czy byli oni jednocześnie rolnikami prowadzącymi gospodarstwo rolne.

Wbrew zarzutom skargi postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo i zebrany i zebrany materiał dowodowy oceniony właściwie, a wydane przez organ rozstrzygnięcie zostało należycie uzasadnione.

Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.