Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 680/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budżetowe prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 12 ust. 1 pkt 2, par. 13, par. 57, par. 58, par. 59, par. 60, par. 28
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Andrzej Przybielski Protokolant Starszy Referent Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi Ł. K. i K. P. na decyzję Wojewody z dnia 14 września 2009 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 lipca 2009 r., wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. - dalej jako ustawa - Prawo budowlane) Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. i S. B. pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie i rozbudowie budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] obr. [...], położonej w L.

W odwołaniu od powyższej decyzji Ł. K. i K. P. podniosły, że zaskarżona decyzja jest niezgodna ze stanem faktycznym. Nieścisłości dotyczą, w ich ocenie wysokości budynku po przebudowie i rozbudowie, jak również wysokości muru granicznego. Podniosły również zastrzeżenia do analizy nasłonecznienia. Wskazały, że realizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje całkowite zamurowanie należącej do nich posesji od frontowej strony. Budynek istniejący na nieruchomości inwestorów jest zbyt wysoki i pozbawia odwołujące widoczności.

Decyzją z dnia 14 września 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 i 4 ustawy – Prawo budowlane, Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Wojewoda podniósł, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty odwołania są niezasadne. Przytaczając treść art. 35 ust. 1 i 4 ustawy – Prawo budowlane wskazał, że w przedmiotowej sprawie inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę wraz z projektem budowlanym spełniającym wymogi prawa, także w zakresie poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że zgodnie

z art. 4 ustawy – Prawo budowlane każdy ma prawo do zabudowy własnej nieruchomości gruntowej wedle własnego uznania, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Inwestorzy decydują, w przewidzianych prawem granicach, gdzie na działce budowlanej zrealizują lub zmodernizują swój budynek gospodarczo-garażowy. Zniweczenie zamierzenia inwestycyjnego oraz odmowa udzielenia pozwolenia na budowę nie może w żadnym wypadku nastąpić z powodu trudnych do zobiektywizowania wrażeń estetycznych właścicieli sąsiednich nieruchomości Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że odwołujące nadal posiadają otwartą ekspozycję w obszarze 270º wokół osi własnego budynku. W ocenie organu odwoławczego, z dokumentacji sprawy niw wynika, aby zaprojektowana inwestycja w jakikolwiek sposób zwiększała uciążliwości dla terenów sąsiednich lub naruszała słuszny interes odwołujących. Sporny mur występuje po stronie działki inwestorów, w odległości 23 cm od geodezyjnej granicy nieruchomości, wody opadowe z połaci dachowych odprowadzane będą również na działkę objętą inwestycją, a same roboty budowlane ograniczą się do zmiany konstrukcji dachu oraz zwiększenia powierzchni zabudowy od strony budynku mieszkalnego inwestorów o część wspartą na czterech drewnianych słupach. Część rozbudowywana nie będzie zamknięta i będzie tworzyć wiatę magazynową. Organ odwoławczy stwierdził, że przebudowany budynek nie będzie zacieniał pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzie w budynku odwołujących bowiem za mała jest wysokość przesłaniania zaprojektowanego budynku, a budynek gospodarczo-garażowy usytuowany jest od strony północnej, w stosunku do budynku odwołujących.

W skardze na powyższa decyzję Ł. K. i K. P. podniosły, że w zaskarżonej decyzji wzięto pod uwagę tylko postulaty inwestora, zaś postulaty skarżących zignorowano. W ich ocenie zaprojektowany dach posiada rynnę odpływową na ich posesji. W pozostałym zakresie przytoczyły argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. uczestniczka postępowania M. B. wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza, że do kompetencji sądu administracyjnego należy ocena, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami formalnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie istotą sporu jest kwestia, czy Wojewoda zasadnie utrzymał w mocy decyzję Starosty o udzieleniu inwestorom M. i S. B. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę rozbiórkę parterowego budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] obr. [...], położonej w L.

Na wstępie należy wyjaśnić, że problematyka udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego została unormowana w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm. – dalej jako ustawa – Prawo budowlane). Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 tejże ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W myśl art. 33 ust. 2 pkt 1-3 ustawy – Prawo budowlane do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy

z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 1 i 4 ustawy – Prawo budowlane).

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Oceniając w tym kontekście zgromadzoną w sprawie dokumentację należy zauważyć, że jest ona kompletna I spełnia wymagania określone w art. 33 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Z przedłożonej dokumentacji wynika, że projektowana przez inwestora przebudowa i rozbudowa budynku gospodarczo-garażowego spełnia wymogi określone w art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Przedmiotowa inwestycja zgodna jest z obowiązującym na omawianym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, projekt budowlany został wykonany przez uprawnioną osobę. Inwestor przedłożył również wymagane oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w myśl art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Sporna między stronami była zgodność projektowanej rozbudowy z przepisami techniczno-budowlanymi. W ocenie Sądu jednak zarzuty skarżących nie znajdowały potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie, to jest z projektem budowlanym przedłożonym przez inwestora. Zauważyć bowiem należy, że projektowana inwestycja polegać ma na dobudowaniu do istniejącego budynku gospodarczego dodatkowego pomieszczenia. Istniejący budynek gospodarczy usytuowany jest w odległości 23 cm od granicy z nieruchomością należącą do skarżących i pokryty jest dachem jednospadowym o spadku w kierunku nieruchomości inwestorów. Projekt przewiduje dwukrotne zwiększenie szerokości budynku w kierunku nieruchomości inwestorów oraz zmianę pokrycia dachowego na dwuspadowe. Oznacza to, że w wyniku zrealizowania projektowanej inwestycji nie ulegnie zmianie wysokość przedmiotowego budynku od strony granicy z działką skarżących, jak również nie ulegnie zmianie szerokość budynku od strony tejże granicy. Przepisy techniczno-budowlane określone zostały przede wszystkim w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm. – dalej jako rozporządzenie). Z treści rozporządzenia nie wynika zakaz rozbudowy, istniejących przy granicy z działką sąsiednią, budynków gospodarczych, gdy rozbudowa odbywa się w kierunku działki objętej inwestycją, a w jej wyniku nie zmieniają się parametry istniejącej zabudowy. Rozporządzenie określa w § 12 ust. 1 pkt 2 zasadę sytuowania w odległości nie mniejszej niż 3 metry od granicy z działką sąsiednią, budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Projektowana rozbudowa spowoduje powstanie dodatkowego pomieszczenia przy istniejącej od strony działki inwestorów ścianie budynku gospodarczego, która położona jest w odległości ponad 3 metry od granicy z działką skarżących. Zatem brak jest przeciwwskazań dla usytuowania projektowanej rozbudowy.

Odnosząc się do zarzutu skargi kwestionującego projektowaną rozbudowę ze względu na mające z niej wyniknąć zacienianie pomieszczeń mieszkalnych w budynku mieszkalnym skarżących należy podzielić w całości ustalenia i rozważania organów obu instancji dotyczące tej kwestii. Ze względu na okoliczność, iż projektowana rozbudowa nie zmieni dotychczasowej wysokości rozbudowanego budynku, brak jest podstaw do uznania, że zmianie ulegnie również stopień oświetlenia. Kwestie zapewnienia naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia budynków na sąsiednich działkach regulują przepisy § 13 i § 57-60 rozporządzenia. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wysokość projektowanego budynku gospodarczego wynosi 3,77 m, zaś jego odległość od budynku mieszkalnego skarżących wynosi 7 metrów, a zatem projektowany budynek nie jest wystarczająco wysoki, aby mógł spowodować zacienienie budynku skarżących. Ponadto wymagania zawarte w § 60 rozporządzenia wymagają zapewnienia w pokojach mieszkalnych nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy, w godzinach 7.00-17.00. Z przytoczonych wyżej okoliczności dotyczących wysokości projektowanego budynku oraz budynku mieszkalnego skarżących, jak również usytuowania budynku mieszkalnego skarżących od strony południowej w stosunku do projektowanego przez inwestorów budynku gospodarczego, wynika jednoznacznie, że realizacja planowanej rozbudowy nie będzie skutkować pogorszeniem stopnia oświetlenia i nasłonecznienia budynku skarżących.

Słusznie również uznały organy obu instancji, że zaprojektowany dla przedmiotowego budynku sposób odprowadzania wód opadowych nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Wody opadowe będą odprowadzane na teren własny inwestorów, co spełnia wymogi § 28 rozporządzenia.

Reasumując, zdaniem Sądu, organ wydający pozwolenie na budowę nie naruszył przepisów, a w szczególności nie naruszył art. 5 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, dotyczącego ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji są zgodne z prawem i na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.