Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 809/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6336 Pożyczki   na   sfinansowanie kosztów szkolenia, zorganizowanie   dodatkowych   miejsc  pracy oraz   podjęcie   działaln
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 4, art. 46 ust. 6
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Dnia 16 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA: Jolanta Sikorska Sędziowie : Sędzia WSA: Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Asesor WSA: Ewa Kamieniecka Protokolant: apl. prok. Marta Midera po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi L. G. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]roku Nr [...] w przedmiocie obowiązku zwrotu kosztów szkolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...]r. z upoważnienia Starosty, Dyrektor Powiatowego Urzędu Prawy we W. na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 12, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 41 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 104 k.p.a., wydał decyzję Nr [...], którą orzekł z urzędu o obowiązku zwrotu kosztów szkolenia skarżącego L. G. "Mała gastronomia z uwzględnieniem obsługi bufetu, baru, pracy kelnerskiej i cateringu z miesięczną praktyką w zakładzie gastronomicznym" opłaty za kurs: [...]oraz kosztów badań lekarskich: [...]zł. Ponadto organ I instancji zobowiązał skarżącego do wpłacenia kwoty [...]na konto Funduszu Pracy w terminie 14 dni od daty doręczenia niniejszej decyzji.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu [...]r. L. G. został zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku.

Za zgodą wyrażoną przez skarżącego, został on skierowany w dniu [...]r. na kurs "Mała gastronomia", który został zorganizowany w dniach od [...]r. do dnia [...]r. Ponadto wskazano, iż skarżący nie ukończył powyższego kursu mimo, iż był skierowany w dwa miejsca: do hotelu [...]i do baru [...], co stanowiło warunek ukończenia powyższego szkolenia.

Osoba, która z własnej winy nie ukończyła szkolenia, obowiązana jest do zwrotu kosztów poniesionych z Funduszu Pracy, chyba, że powodem nieukończenia szkolenia było podjęcie zatrudnienia, o czym, w dniu [...]r. skarżący został poinformowany.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skarżący podał, że w trakcie kursu, część teoretyczną zakończył pozytywnie zdanym egzaminem. Nie odbył zajęć praktycznych, ponieważ miesięczna praktyka była to ciężka ośmiogodzinna nieodpłatna praca. Ponadto dodał, że brak było wyposażenia w odzież ochronną.

W dniu [...]r. Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 41 ust 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001) wydał decyzję Nr [...] którą utrzymał w mocy zaskarżona decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne obowiązana jest do zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Za nienależnie pobrane świadczenie uważa się koszty szkolenia w przypadku określonym w art. 46 ust. 6. Nadto zgodnie z brzmieniem przepisu art. 41 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia, osoba, która z własnej winy nie ukończyła szkolenia jest obowiązana do zwrotu kosztów szkolenia, chyba, że powodem nieukończenia szkolenia było podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

W związku z tym, że zajęcia praktyczne były integralną częścią kursu "Mała gastronomia", na który skierowano zainteresowanego, to w przypadku nie odbycia ich należy uznać, że kurs nie został ukończony przez skarżącego, chociaż zaliczony został egzamin teoretyczny.

Nie ukończenie kursu na odbycie którego wcześniej skarżący wyraził zgodę, było zawinione przez w/w. Organ odwoławczy podkreślił, iż L. G., jak wynika to ze skierowania na kurs, był poinformowany, że powyższy kurs, na który został skierowany przez Powiatowy Urząd Pracy w W. obejmował miesięczną część praktyczną. Ponadto został on pouczony, że osoba, która z własnej winy nie ukończy szkolenia obowiązana jest do zwrotu kosztów całego szkolenia. Przedstawione przez skarżącego argumenty o nieodpłatnym charakterze praktyki, zdaniem organu II instancji, nie zasługują na uwzględnienie, bowiem L. G. przyjmując skierowanie na przedmiotowy kurs wiedział, że nie będzie otrzymywał żadnego wynagrodzenia w trakcie odbywania praktyk. Obowiązkiem skarżącego było ukończenie w całości powyższego kursu.

Organ odwoławczy wskazał, że zarzut skarżącego odnośnie braku odzieży ochronnej także nie zasłużył na uwzględnienie, albowiem z pisemnego oświadczenia pracownika Powiatowego Urzędu Pracy we W. z dnia [...]r. sporządzonego po uprzednim przeprowadzeniu rozmowy z zastępca kierownika Ośrodka Kształcenia Zawodowego wynikało, że L. G. posiadał własną odzież ochronną.

L. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu.

W uzasadnieniu podał, że dowiedział się od osób prowadzących szkolenie, że do pracy zarówno w hotelu jak i barze niezbędne jest posiadanie czarnych spodni, butów oraz białej koszuli. Podał, że jest przekonany, że brak takiej odzieży skutkowałoby w odczuciu właścicieli powyższych miejsc, uznaniem skarżącego za osobę utrudniającą i niestosującą się do regulaminu pracy i w rezultacie także nie ukończyłby kursu - części praktycznej.

Kolejnym z powodów, które zmusiły skarżącego do przerwania kursu, było zorganizowanie praktyki w taki sposób, że skarżący nie otrzymując żadnego wynagrodzenia za świadczoną pracę zmuszony byłby do dopłacania do kursu z własnej kieszeni - koszty związane z przejazdami środkami komunikacji miejskiej, częściowe lub całkowite wyżywienie w miejscu pracy. L. G. podkreślił, że jest osobą bezrobotną, bez dochodów.

Wojewoda D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odpowiedź na skargę wraz z wnioskiem o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd , następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują.

Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ).

Treść art. 2 pkt 12 w/w ustawy stanowi, że koszt szkolenia oznacza:

a) uprzednio uzgodnioną należność przysługującą instytucji szkoleniowej,

b) koszt ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków,

c) koszty przejazdu, zakwaterowania i wyżywienia, jeżeli szkolenie odbywa się w miejscowości innej niż miejsce zameldowania stałego lub czasowego,

d) koszty badań lekarskich i psychologicznych wymaganych w przepisach odrębnych,

e) koszty egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw, dyplomów, zaświadczeń, określonych uprawnień zawodowych lub tytułów zawodowych oraz koszty uzyskania licencji niezbędnych do wykonywania danego zawodu;

Ponadto zgodnie z przepisem art. 34 powyższej ustawy powiatowe urzędy pracy prowadzą pośrednictwo pracy dla zarejestrowanych osób, a w razie braku możliwości zapewnienia odpowiedniego zatrudnienia:

1) świadczą usługę poradnictwa zawodowego;

2) umożliwiają udział w zajęciach klubu pracy;

3) inicjują, organizują i finansują szkolenia bezrobotnych i innych uprawnionych osób oraz przyznają i wypłacają dodatki szkoleniowe lub stypendia;

4) inicjują i dofinansowują tworzenie dodatkowych miejsc pracy;

5) inicjują oraz finansują w zakresie określonym w ustawie inne instrumenty rynku pracy;

6) inicjują i realizują projekty lokalne;

7) przyznają i wypłacają zasiłki i inne świadczenia z tytułu bezrobocia.

Należy zgodzić się z decyzją wydaną przez organ II instancji w przedmiocie zwrotu kosztów szkolenia przez skarżącego L. G. w łącznej kwocie [...]zł, albowiem przepis art. 41 ust 6 w/w ustawy jednoznacznie stanowi, że

1. Bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje dodatek szkoleniowy, z zastrzeżeniem art. 52.

2. Dodatek szkoleniowy nie przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie odbywania szkolenia przysługuje mu z tego tytułu stypendium, dieta lub innego rodzaju świadczenie pieniężne w wysokości równej lub wyższej niż dodatek szkoleniowy.

3. Wysokość dodatku szkoleniowego wynosi miesięcznie 20 % zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1.

4. (79) W przypadku skierowania bezrobotnego, osoby pobierającej rentę szkoleniową lub żołnierza rezerwy na szkolenie koszty tego szkolenia są finansowane z Funduszu Pracy.

5. Starosta, na wniosek bezrobotnego, może wyrazić zgodę na częściowe sfinansowanie z Funduszu Pracy kosztów szkolenia, jeżeli skierowanie na to szkolenie nastąpiło na prośbę bezrobotnego albo organizacji lub instytucji pokrywającej część kosztów tego szkolenia. Przepisy art. 40 stosuje się odpowiednio.

6. Osoba, która z własnej winy nie ukończyła szkolenia, jest obowiązana do zwrotu kosztów szkolenia, chyba że powodem nieukończenia szkolenia było podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Ponadto zobowiązanie skarżącego do dokonania wpłaty powyżej wymienionej kwoty na konto Funduszu Pracy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji organu I instancji wynika wprost z brzmienia art. 76 cytowanej ustawy, zgodnie, z którym:

1. Osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne.

2. Za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się:

1) świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach;

2) świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie;

3) (116) zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy wypłacone osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej, renty socjalnej, zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78;

4) koszty szkolenia, w przypadku określonym w art. 41 ust. 6;

5) zasiłek wypłacony za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę;

6) świadczenie pieniężne wypłacone z Funduszu Pracy za okres po śmierci uprawnionego;

7) (117) świadczenie przedemerytalne wypłacone w kwocie zaliczkowej, jeżeli organ rentowy odmówił wydania decyzji ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego.

Wymaga także podkreślenia, że kurs składał się z dwóch części: z zajęć teoretycznych oraz praktycznych, które stanowiły integralną, nierozerwalną całość kursu. Nie odbycie przez skarżącego którejkolwiek z części, czy to teoretycznej, czy też praktycznej pociągało za sobą nie zaliczenie w całości kursu, a zatem konieczność w terminie 14 dni, na podstawie powyżej powołanych przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zwrotu pobranych świadczeń.

Wskazać należy, iż w dniu [...]r. skarżący został poinformowany o warunkach odbywającego się kursu, wyraził on zgodę na jego warunki, ponadto skarżący posiadał wiedzę, że miesięczne praktyki w restauracjach oraz barach będzie odbywał nieodpłatne.

Z akta administracyjnych sprawy także wynika bezsprzecznie, iż skarżący został pouczony o konsekwencjach płynących z nieukończenia szkolenia z własnej winy.

Sąd pragnie zaznaczyć, iż Powiatowy Urząd Pracy we W. kierując skarżącego na kurs "Mała gastronomia", za który opłatę poniósł w całości w wysokości [...]zł zamierzał pomóc skarżącemu w podniesieniu jego kwalifikacji zawodowych oraz umożliwić mu późniejsze znalezienie nowej pracy.

W związku z powyższym do obowiązków skarżącego po przystąpieniu do powyższego kursu było jego ukończenie, czyli zdanie egzaminu po części teoretycznej a następnie przystąpienie do części praktycznej, która u skarżącego miała odbywać się w hotelu [...]oraz barze [...].

Zarzut skarżącego odnośnie braku odzieży ochronnej zdaniem Sądu również nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pisemne oświadczenie pracownika Powiatowego Urzędu Pracy we W. z dnia [...]r. informujące, iż skarżący przystępując do części teoretycznej kursu był w posiadaniu wymaganej odzieży .

Podkreślenia wymaga to, że skarżący w skardze powołał się na trudną sytuację finansową i rodzinną , albowiem jako osoba bezrobotna , nie pracująca stanowił dodatkowe obciążenie dla całej rodziny oraz, że uczęszczając na kurs praktyczny zaniedbałby obowiązki domowe.

Powyższe bezsprzecznie świadczy o lekkomyślnym podejściu skarżącego do warunków jakimi było obwarowane podjęcie i uczęszczanie na powyższy kurs organizowany przez Urząd Pracy we W..

Zatem stwierdzić należy, iż nie zaistniały przesłanki do zwolnienia skarżącego ze zwrotu kosztów szkolenia o których stanowi art. 41 pkt 6 w/w ustawy. Powodem nie ukończenia szkolenia nie było podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Należy zatem uznać, że z własnej winy skarżący nie ukończył szkolenia. Ewentualny brak odzieży ochronnej nie stanowił podstawy do nie przystąpienia do II etapu szkolenia. W aktach sprawy brak jest dowodu wskazującego, że z tego powodu nie dopuszczono go do pracy.

Skarżący nie wykazał, że jego ojciec w tym czasie był w takim stanie zdrowia, iż nie mógł on uczestniczyć w szkoleniu.

Zresztą zaistnienie takiej sytuacji powinno spowodować wystąpienie skarżącego z prośbą o przesunięcie terminu do odbycia praktyki.

W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, iż kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby decyzja ta naruszała obowiązujące przepisy prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Podkreślić ponownie należy, iż sąd administracyjny jest właściwy jedynie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie ma prawa oceniania jej pod innymi względami.

Nie ma też prawa do oceniania słuszności obowiązujących przepisów i przyjętych w nich rozwiązań prawnych. Dlatego też stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, nie ma możliwości poddawania jej ocenie pod kątem słuszności, czy sprawiedliwości społecznej.

W tej sytuacji zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

Skoro zaskarżonej decyzji nie można zarzucić niezgodności z prawem, skarga po myśli art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlegała oddaleniu.