Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 488/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 4 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 1, art. 67, art. 88 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 4a ust. 3 w zw. z art. 124 ust. 5, art. 4a, art. 36, art. 140
journal: Dz.U. 2017 poz 1121
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 września 2017 r. sprawy ze skargi P. W. i K. S. –W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją wydaną w dniu [...], Nr [...], na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm)., zwanej dalej "K.p.a.") po rozpatrzeniu wniosku A. T. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących wraz z urządzeniami budowlanymi na działce nr [...] oraz ze zjazdem z ul. [...] i urządzeniami budowlanymi na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] w K.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że działka określona we wniosku usytuowana jest na obszarze, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym przeprowadzono postępowanie, w oparciu o które ustalono rodzaj inwestycji jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wolno stojącą; linię zabudowy jako nieprzekraczalną, w odległości [...]m od linii granicy działki z pasem drogowym drogi publicznej - dz. nr [...] i [...] w obr. [...] oraz [...]m od granicy z działką nr [...]; sumę powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...] do [...]%; powierzchnię zabudowy budynku w stosunku do wydzielanej działki do [...]%; wysokość budynków do dwóch kondygnacji nadziemnych; geometrię dachów jako dwu lub wielospadowe, strome o pochyleniu połaci [...], wysokość kalenicy do [...]m; szerokość elewacji frontowej budynku do [...]m. Ponadto organ ustalił warunki obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich i ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz podał, że działka wymaga uzyskania decyzji na wyłączenie z produkcji rolniczej lub leśnej albo uzyskania zaświadczenia, że grunt nie podlega ochronie zgodnie z ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 909 ze zm.).

Odwołanie od opisanej decyzji złożyli K. S.-W. i P. W., zarzucając jej:

- brak należytej ochrony praw stron trzecich poprzez brak skorzystania z przepisu art. 30 pkt 7 ust. 4 Prawa budowlanego oraz niezastosowanie się do § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r. nr 164, poz. 1589),

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778) w związku z art. 4a ust. 5, art. 36 ust. 3 pkt 2 oraz art. 124 pkt 5 ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 469),

- błędne oznaczenie przebiegu drogi zbiorczej [...] w obszarze analizy na załączniku graficznym do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, polegające na tym, że według obowiązującego Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Terenu nie kończy ona biegu na granicy działek [...] i [...] obr. [...], lecz przecina w całości obie działki, co winno skutkować zaznaczeniem linii nieprzekraczalnej granicy zabudowań na całym jej przebiegu w obszarze analizy.

W ocenie odwołujących, planowana na działce nr [...] budowa [...] domów mieszkalnych oraz [...] studni o głębokości do [...]m może zaburzyć możliwość korzystania z wód gruntowych z płytszych studni kopanych oraz zasoby hydrodynamiczne w obszarze analizy, a tym samym naruszyć interesy osób trzecich. Tymczasem organ zezwolił na wiercenie rzeczonych studni, pomimo braku wymaganego prawem uzgodnienia z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej.

W oparciu o powyższe odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 50 – 58 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej zwanej "u.p.z.p.", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Przytaczając przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mające zastosowanie w niniejszej sprawie, Kolegium wyjaśniło, że powodem odmowy uwzględnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie może być sam brak zgody odwołujących się na realizację spornej inwestycji, ponieważ żaden z obowiązujących w tym zakresie przepisów nie nakłada na organ wydający decyzję o warunkach zabudowy konieczności uzyskania zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową i w przypadku spełnienia przesłanek warunkujących jej wydanie, organ ma obowiązek ustalić warunki zabudowy.

Organ zaznaczył, że zasada ochrony interesów osób trzecich w postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy może być rozważana tylko w takich granicach, w jakich nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. Prawo do zabudowy, jako element uprawnień do nieruchomości, oceniane jest z punktu widzenia prawa cywilnego. Powyższa ochrona znajdzie pełną konkretyzację w postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepisy Prawa budowlanego, nakazujące projektowanie, budowanie i utrzymywanie obiektu budowlanego w sposób zapewniający między innymi poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). Natomiast podnoszona na obecnym etapie postępowania okoliczność, że po zrealizowaniu projektowanej inwestycji powstaną dla odwołujących określone uciążliwości w żaden sposób nie podważa legalności kwestionowanej decyzji.

Kolegium wyjaśniło, że kwestie dotyczące potencjalnych zaburzeń możliwości korzystania z wód gruntowych z płytszych studni kopanych wykraczają poza zakres niniejszej sprawy i rozstrzygane będą przez właściwy organ na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę, w którym odwołujący będą brali udział jako współwłaściciele nieruchomości sąsiedniej. Wówczas właściwy organ oceni, czy spełnione są warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo, stosownie do przepisów art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 powołanej ustawy przeprowadził niezbędną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym przewidziana jest realizacja inwestycji, w szczególności uwzględniając funkcję istniejącej w jej sąsiedztwie zabudowy. Wyniki analizy urbanistycznej potwierdzają, że teren lokalizacji inwestycji znajduje się w obszarze terenów rolniczych; na sąsiednich działkach występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna – a zatem jest kontynuacja funkcji i formy zabudowy; działka posiada dostęp do drogi publicznej; istniejące uzbrojenie jest wystarczające; teren jest działką budowlaną i nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze oraz nie narusza przepisów odrębnych. W świetle powyższego prawidłowo organ I instancji uznał, że planowane zamierzenie spełnia warunki określone przepisami u.p.z.p., nie stanowi ingerencji w ład przestrzenny i nie będzie negatywnie wpływać na interesy osób trzecich. Analiza przeprowadzona została stosownie do wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a projekt decyzji sporządził uprawniony urbanista, co czyni zadość wymogom art. 60 ust. 4 u.p.z.p.

Kolegium nie zgodziło się z zarzutami odwołania, wskazując, że przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy musiałaby być sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, którą organ potrafiłby racjonalnie wykazać w jej uzasadnieniu. Natomiast w niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodzi, ponieważ organ wykazał, że wszystkie warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 zostały spełnione. Podobnie za bezzasadne Kolegium uznało wywody odnoszące się do błędnego oznaczenia przebiegu drogi zbiorczej, podając, że przedmiotem postępowania zainicjowanego wnioskiem inwestora jest zbadanie między innymi dostępu działki do drogi publicznej, co w niniejszej sprawie jest faktem bezspornym, ponieważ działka nr [...] w obr. ewidencyjnym [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej z ul. [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, K. S.-W. i P. W. wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając jej rażące naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.

Podobnie jak w odwołaniu skarżący wywiedli, że kwestionowana decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy w związku z art. 4a ust. 3 i art. 124 ust. 5 ustawy Prawo wodne bez uzyskania wymaganego w powołanych przepisach prawa, już na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, stosownego uzgodnienia z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej oraz faktu, że budowa [...] tak głębokich studni może zakłócić lokalne stosunki wodne. Zdaniem skarżących, Kolegium w kwestionowanej decyzji nie ustosunkowało się do opisanego naruszenia, wydając tym samym rozstrzygnięcie niezgodne z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska zajętego w sprawie, wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 r., poz. 1369 ze zm.).

Rozpoznając niniejszą sprawę sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organ II instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań.

Poddana kontroli sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących wraz z urządzeniami budowlanymi na działce nr [...] oraz ze zjazdem z ul. [...] i urządzeniami budowlanymi na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] w K..

Dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje obecnie żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016, poz. 778 ze zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p. ustalenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje co do zasady w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – w decyzji o warunkach zabudowy.

Wydanie decyzji określającej warunki zabudowy możliwe jest z kolei w myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w razie łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, (2) teren ma dostęp do drogi publicznej, (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Podkreślić należy, że w sytuacji spełnienia łącznie powyższych warunków organ jest obowiązany wydać decyzję pozytywną, co oznacza, iż decyzja ta nie jest decyzją uznaniową. Natomiast, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej organ ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy.

W niniejszej sprawie organ po przeprowadzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, analizy urbanistycznej i ustaleniu, że wnioskowana inwestycja spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p. przy jednoczesnym zachowaniu parametrów, o których mowa w powołanym rozporządzeniu obowiązany był wydać decyzję ustalającą warunki zabudowy.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się właściciele nieruchomości sąsiedniej – K. S.-W. i T. W.. Jak wynika z treści skargi powodem dla którego skarżący kwestionują inwestycję, której warunki zabudowy ustalono w decyzji organu pierwszej instancji, jest planowana budowa dziewięciu indywidualnych studni o głębokości do [...]m, które w ich ocenie mogą zakłócić lokalne stosunki wodne. Zdaniem skarżących, powyższe stanowi naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w związku z art. 4a ust. 3 w zw. z art. 124 ust. 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę zarzutu skarżących nie podziela. Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności wskazać trzeba, iż na obszarze spornej inwestycji brak jest możliwości przyłączenia do gminnej sieci kanalizacyjnej i wodociągowej, wobec czego inwestor we wniosku z dnia 5 października 2016 r. zapewnił, że woda dla poszczególnych działek pozyskiwana będzie z własnego ujęcia, a ścieki gromadzone będą w zbiorniku bezodpływowym.

W ocenie sądu, wobec braku sieci wodociągowej na terenie inwestycji, zaopatrywanie w wodę za pomocą studni ocenić należy jako spełniające warunek zagwarantowania uzbrojenia w wodę, a zapewnienie złożone we wniosku przez inwestora za wystarczające do uznania, iż zagwarantowano powstanie stosownego uzbrojenia pozwalającego na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych.

Zgodnie z § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, działka może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5m3 na dobę. Jednakże, co istotne kwestia ta należy do kompetencji organów architektoniczno-budowlanych, na etapie udzielania pozwolenia na budowę. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w aspekcie spełnienia wymogów w tym zakresie istotnym jest, że inwestor zobowiązał się rozwiązać problem zaopatrzenia w wodę i odbioru ścieków. Powyższe, wbrew twierdzeniom skarżących, nie stanowi naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.

Podkreślić należy, że ustalenie warunków zabudowy jest etapem wstępnym realizacji inwestycji, służącym uzyskaniu odpowiedzi na pytanie, czy zamierzenie to może być w ogóle podjęte na danym obszarze jako zgodne z przepisami szczegółowymi, określającymi porządek urbanistyczny i sposób zagospodarowania terenu, w które nowa zabudowa ma się wkomponować. Ma ono więc charakter rozstrzygnięcia ogólnego, zakreślającego ramy, które dopiero muszą być doprecyzowane w dalszej fazie procesu inwestycyjnego, czyli w decyzji o pozwoleniu na budowę, zatwierdzającej konkretne parametry inwestycji podane w projekcie budowlanym, opracowanym zresztą z uwzględnieniem wymogów ustalonych w decyzji w sprawie warunków zabudowy.

Po jego zakończeniu (decyzją o ustaleniu warunków zabudowy) prowadzone jest postępowanie prowadzące do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, jednakże zakres tej ochrony jest różny dla postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i dla postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W decyzji o warunkach zabudowy organ, w możliwe najszerszy sposób ustala warunki inwestowania, określając podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji budowlanej, których konkretyzacja następuje dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę bowiem rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej oraz jej zgodności z warunkami wynikającymi z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych.

Decyzja o warunkach zabudowy determinuje zatem w pewnym zakresie decyzję o pozwoleniu na budowę, gdyż ustalone w niej warunki zabudowy wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może jednak wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę i w sposób władczy orzekać w kwestiach, które mogą stać się przedmiotem rozważań dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. II OSK 200/06).

Pozbawione podstaw prawnych jest zatem stanowisko skarżących żądające już na etapie postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy, czynności zastrzeżonych do następnego etapu procesu inwestycyjnego, tj. postępowania prowadzonego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.

Należy dodać, że w świetle art. 4a pkt 3 (skarżący błędnie wskazywali ust. 3) ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz.1121 ze zm.) w celu zapewnienia prawidłowego gospodarowania wodami, w tym w szczególności ochrony zasobów wodnych oraz ochrony ludzi i mienia przed powodzią, uzgodnienia z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej wymaga ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz warunków zabudowy w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778, 904, 961, 1250 i 1579 oraz z 2017 r., poz. 730) - dla przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej.

Zwrócić należy uwagę, że na podstawie art. 36 ustawy Prawo wodne właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz z wody podziemnej znajdującej się w jego gruncie; prawo to nie stanowi prawa do wykonywania urządzeń wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, przy czym zwykłe korzystanie z wód, co do zasady, służy zaspokojeniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego oraz gospodarstwa rolnego.

Art. 140 ustawy Prawo wodne wskazuje organy właściwe do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Do wydawania większości pozwoleń właściwy jest starosta, zaś marszałek województwa wydaje pozwolenia wodnoprawne tylko w ograniczonym zakresie, tj. w odniesieniu do przypadków wymienionych w ust. 2 tego artykułu. Wśród wymienionych tu przypadków nie ma budowy studni o głębokości 90 m. Tak więc, organ na tym etapie postępowania nie był władny stwierdzić kompetencji marszałka województwa do wydania pozwolenia wodnoprawnego, a tym samym nie miał obowiązku uzgodnienia warunków zabudowy z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej.

W świetle powyższych rozważań za prawidłowe sąd uznał stanowisko Kolegium, że kwestie dotyczące potencjalnego naruszenia przepisów ustawy Prawo wodne wykraczają poza zakres rozstrzygnięcia ustalającego warunki zabudowy i rozstrzygać o nich będzie właściwy organ w sprawie na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Choć organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił powyższej kwestii, zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., należało uznać za nieuzasadniony, bowiem fakt ten nie miał żadnego wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia sprawy, a organ odwoławczy w sposób dokładny i wszechstronny wyjaśnił w pozostałym zakresie powody wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji oraz powody nieuwzględnienia zarzutów zawartych w odwołaniu.

Podsumowując, w ocenie sądu decyzja w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących wraz z urządzeniami budowlanymi na wskazanej działce inwestycyjnej została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, a skarga jest nieuzasadniona wobec czego sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o jej oddaleniu.