Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1166/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6071 Trwały zarząd nieruchomościami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędziowie WSA Elżbieta Lenart Asesor WSA Sławomir Antoniuk /spr./ Protokolant referendarz sądowy Aneta Trochim -Tuchorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2004 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2004 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2004 r.,

nr [...], po rozpatrzeniu wniosku S. M. o ponowne r

ozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w

W. z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia

nieważności decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] września 1997 r., nr

[...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i stwierdziło nieważność decyzji Zarządu

Gminy W. z dnia [...] września 1997 r., nr [...] w części przekazującej w

użytkowanie wieczyste na rzecz [...] Spółdzielni Mieszkaniowej grunt stanowiący

działki o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...].

Z poczynionych przez organ ustaleń wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia

[...] marca 1992 r., nr [...] stwierdził nabycie przez Gminę W. z mocy

prawa w dniu 27 maja 1990 r., nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w W.

przy ul. [...], [...], oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce

ewidencyjnej [...] obręb ew. [...], nr działki ewidencyjnej [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]

(o pow. [...] m2), [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej powierzchni [...] m2, uregulowanej w księdze wieczystej nr [...]; opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...].

Zarząd Gminy W. decyzją ostateczną z dnia [...] września 1997 r., nr

[...], po rozpoznaniu wniosku [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w

W. ul. [...] o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu, orzekł o

przekazaniu w użytkowanie wieczyste na 99 lat grunt o pow. [...] m2 na rzecz

[...] Spółdzielni Mieszkaniowej w W., stanowiący własność Gminy

W. potwierdzonej prawomocnymi decyzjami Wojewody [...],

opisany w ewidencji gruntów jako działki: 1) w rejonie ulic [...], [...] i

[...]; nr [...], [...], [...], [...], [...], [....], [...], [...], [....], [...], [...], [...], [....], [...] w obrębie [...],

którego pow. wynosi [...] m2, 2) w rejonie ulic [...], [...] i [...]; nr [...],

[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], ][...], [...], w obrębie [...], którego pow. wynosi [...] m2, 3) w

rejonie ulic [...], [...] i [...]; nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],

[...], w obrębie [...], którego pow. wynosi [...] m2, 4) w rejonie ulic [...],

[...] i [...]; [...], [...], [...], [...], [...], [....], [...], [...], [....], [...], [....], [...], [...], [...], [...], [...],

[...], w obrębie [...], którego pow. wynosi [...] m2 oraz przeniesieniu nieodpłatnie

własności budynków i urządzeń wybudowanych za zezwoleniem na budowę, zrealizowanych

ze środków własnych Spółdzielni.

Jak wynika z treści pisma Naczelnika Delegatury Biura Gospodarki

Nieruchomościami Geodezji i Katastru w Dzielnicy [...] z dnia 16 stycznia 2004 r., grunt

położony w W. w rejonie ul. [...] stanowiący m.in. działki ewidencyjne nr [...] i

[...] z obrębu [...] został skomunalizowany decyzją Wojewody [...] z dnia [...]

marca 1992 r., nr [...]. Przedmiotowe działki wchodziły wówczas w skład działki

ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...].

Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że w dniu 16 lipca 2003 r.

wpłynął wniosek radcy prawnego B. G. pełnomocnika S. M. o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Gminy W. dnia [...] września

1997 r. o przekazaniu w użytkowanie wieczyste na 99 lat gruntu o pow. [...] m2 na rzecz [...] Spółdzielni Mieszkaniowej, obejmującej m.in. działki ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W., podnosząc w tym wniosku, że w stosunku do

wymienionych działek w tym czasie nie został rozpoznany wniosek S. M. o

zwrot tych działek w trybie art. 69 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu

nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] Samorządowe Kolegium

Odwoławcze w W. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy

W. z dnia [...] września 1997 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że

podniesione przez skarżącego argumenty nie są zasadne. Rażące naruszenie prawa, o którym

mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa ma miejsce tylko wówczas, gdy treść decyzji jest w sposób

oczywisty sprzeczna z konkretnym przepisem prawa. Zarzut skarżącego sprowadza się do

tego, że postępowanie o przekazanie przedmiotowego gruntu w użytkowanie wieczyste na

rzecz [...] Spółdzielni Mieszkaniowej nie zostało zawieszone do czasu rozpoznania

wniosku S. M. o zwrot nieruchomości. Zatem zaskarżona decyzja została

wydana bez zasięgnięcia opinii innego organu, a nadto strona bez własnej winy nie brała

udziału w postępowaniu. Tymczasem powyższa okoliczność stanowi jedynie przesłankę

wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 6 kpa. Naruszenie przepisów

postępowania administracyjnego uzasadniające wznowienie postępowania nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...\ maja 2004 r.,

nr [...], po rozpatrzeniu wniosku radcy prawnego P. G. pełnomocnika S. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego Kolegium

z dnia [...] marca 2004 r., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i stwierdziło nieważność

decyzji Zarządu Gminy W. z dnia [...] września 1997 r., nr [...] w części

dotyczącej przekazania w użytkowanie wieczyste na rzecz [...] Spółdzielni

Mieszkaniowej gruntu stanowiącego działki o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...].

Uzasadniając powyższą decyzję organ podniósł, iż przyjęte ustalenia w orzeczeniu

Kolegium z dnia [...] marca 2004 r. są słusznie kwestionowane przez stronę. Stosownie do art.

80 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu

nieruchomości (Dz. U. z 1991 r., Nr 30, poz. 127 ze zm.), stanowiącego podstawę decyzji

Zarządu Gminy W. z dnia [...] września 1997 r., posiadaczom gruntów

stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność Gminy, którzy w dniu 1 sierpnia 1988 r.

nie legitymują się dokumentami o przekazaniu gruntów, wydanymi w formie prawem

przewidzianej i nie wystąpią w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. o uregulowanie stanu

prawnego, mogą być przekazane grunty będące w ich posiadaniu m.in. w użytkowanie

wieczyste. W przepisie tym brak jest jakiegokolwiek określenia wzajemnych relacji tego

artykułu do uprawnień wynikających dla poprzednich właścicieli nieruchomości i ich

spadkobierców zawartych w art. 69 tej ustawy. Istotnym jest jednak dotychczasowy dorobek orzecznictwa Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowany na tle

relacji art. 69 tej ustawy do tzw. "przepisów uwłaszczających państwowe osoby prawne"

(obecnie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami).

Wprawdzie art. 200 ust. 4 cyt. ustawy stwierdza wprost, że nabycie własności oraz prawa

użytkowania wieczystego, o którym mowa w tym artykule, nie może naruszać praw osób

trzecich, to należy mieć na uwadze, iż przepis ten dotyczy nabycia i własności użytkowania

wieczystego z mocy prawa. W takim przypadku niezbędne było jednoznaczne przesądzenie,

że nabycie z mocy prawa gruntu nie narusza praw osób trzecich. W przypadku art. 80 ustawy

o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości grunty mogą być przekazane w

użytkowanie wieczyste w drodze decyzji administracyjnej. Oczywistym jest jednak, że gmina

wydając powyższą decyzję nie może naruszać praw osób trzecich, godziłoby to bowiem w

istniejący porządek prawny. Utrzymanie lub powiększanie składników majątku posiadaczy nieruchomości poprzez ich uwłaszczenie nie może następować z naruszeniem interesu osób uprawnionych do uzyskania zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, w sytuacji gdy

wywłaszczenie okazało się nieuzasadnione, bowiem nieruchomość jest zbędna na cel

określony w decyzji o uwłaszczeniu.

W uchwale z dnia 15 lutego 1999 r. (OPS 15/98; ONSA 1999, nr 3, poz. 75) Naczelny

Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że jeżeli przed wszczęciem albo w toku

postępowania uwłaszczeniowego poprzedni właściciel lub jego następca prawny zgłosi

wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, postępowanie uwłaszczeniowe

powinno zostać zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Nieprzestrzeganie powyższej

zasady i zakończenie postępowania uwłaszczeniowego ostateczną decyzją przed

rozstrzygnięciem o zasadności żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości uzasadnia

stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej, jako wydanej z rażącym naruszeniem

prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W sprawie niniejszej, jak wynika z akt administracyjnych Zarząd Gminy W. decyzją z dnia [...] września 1997 r. orzekł o przekazaniu w użytkowanie wieczyste

[...] Spółdzielni Mieszkaniowej m.in. działki nr [...] i [...] z obr. [...] w

W., co do których został złożony w 1991 r. wniosek przez S. M. o

ich zwrot. Zatem Zarząd Gminy orzekł o przekazaniu w użytkowanie wieczyste

przedmiotowej nieruchomości, mimo że nie zostało zakończone stosowną decyzją

postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, wobec czego zostały spełnione

przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Na powyższą decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Warszawie wniosła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a w związku z art. 69 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o

gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości wniosła o jej chylenie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło

o oddalenie skargi podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie

dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył

prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z

dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr

153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany

zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa przedmiotem postępowania o

stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie czy decyzja administracyjna poddana kontroli

w trybie nadzorczym jest dotknięta jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. oraz

czy nie występują przesłanki negatywne, wymienione w art. 156 § 2 k.p.a. Dokonując oceny,

czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., organ orzekający w tym zakresie jest

obowiązany ustalić zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny z daty wydania decyzji, w

stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja

2004 r. została oparta na przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stanowisko swoje organ uzasadnił

tym, że Zarząd Gminy W. decyzją z dnia [...] września 1997 r. orzekł o

przekazaniu w użytkowanie wieczyste [...] Spółdzielni Mieszkaniowej m.in. działki

nr [...] i [...] z obr. [...] w W., co do których został złożony w 1991 r. wniosek przez

S. M. o ich zwrot. Zarząd Gminy orzekł o przekazaniu w użytkowanie

wieczyste przedmiotowej nieruchomości, mimo że nie zostało zakończone stosowną decyzją postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, wobec czego zostały spełniona

przesłanka wymieniona w ww. przepisie.

Dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje

jednoznacznie, że postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości ma pierwszeństwo

przed postępowaniem uwłaszczeniowym. Jeżeli toczy się jednocześnie postępowanie

uwłaszczeniowe i postępowanie o zwrot nieruchomości, to postępowanie o uwłaszczenie

powinno ulec zawieszeniu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wynik tego postępowania jest uzależniony od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego jakim jest wynik postępowania o

zwrot nieruchomości. Zakończenie postępowania uwłaszczeniowego z pominięciem

rozstrzygnięcia kwestii zwrotu nieruchomości narusza w sposób rażący prawa poprzednich

właścicieli lub ich następców prawnych. W takim przypadku decyzja orzekająca o

uwłaszczeniu byłaby dotknięta kwalifikowana wadą prawną, określoną w art. 156 § 1 pkt 2

k.p.a.

W związku z powyższym kluczowym zagadnieniem w sprawie niniejszej było

ustalenie przez organ, czy wniosek pochodzący od byłego właściciela S. M.

o zwrot działek położonych w W. rejon ul. [...] o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] został złożony, jeżeli tak, to czy wniosek ten wniesiony został w dacie poprzedzającej

wydanie przez Zarząd Gminy W. decyzji o przekazaniu tych działek w

użytkowanie wieczyste [...] Spółdzielni Mieszkaniowej. Taki wniosek nie znajduje

się w aktach administracyjnych sprawy. Wprawdzie do akt sprawy sądowej wpłyną wniosek

S. M. z dnia 7 marca 2005 r. o rozpoznanie sprawy poza kolejnością, do

którego została załączona kserokopia adresowanego do Wydziału Geodezji i Gospodarki

Gruntami W. podania z dnia 8 lipca 1991 r. o zwrot przedmiotowej

nieruchomości, jednakże z kopii tego pisma nie wynika czy zostało ono skutecznie wniesione

i w jakiej dacie to nastąpiło. Zatem ustalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie

mają oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Należy dodatkowo wskazać, że w aktach administracyjnych brak jest wniosku o

stwierdzenie nieważności decyzji ww. Zarząd Gminy W. pochodzącego od

radcy prawnego B. G. pełnomocnika S. M., pomimo, że w uzasadnieniach obu decyzji organ podał, iż taki wniosek został w sprawie złożony.

Powyższe pozwala uznać, iż organ w toku postępowania wyjaśniającego nie zebrał w

sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, czym naruszył przepisy art. 7 i 77 k.p.a.

Dodatkowo należy podnieść, że w aktach administracyjnych brak jest również

wniosku strony złożonego w trybie art. 127 k.p.a. o ponowne rozpatrzenie sprawy

zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]

marca 2004 r. Powyższe uniemożliwia Sądowi dokonanie kontroli, czy środek odwoławczy

został wniesiony przez stronę w terminie, a także czy w postępowaniu odwoławczym organ

odniósł się do wszystkich istotnych zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne

rozpatrzenie sprawy.

Rozpoznając ponownie sprawę organ powinien uzupełnić materiał dowodowy w

wyżej wskazanym zakresie i dopiero na gruncie tych ustaleń powinna być dokonana ocena występowania przesłanek, o których mowa w art. 156 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 Prawa

o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.