Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 564/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3, art. 57 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 25 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 489/18 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 2 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 489/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA") odrzucił skargę M. P. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IAS") z dnia 2 marca 2018 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

Ze stanu faktycznego przedstawionego przez WSA wynika, że Skarżący, reprezentowany przez r. pr. K. T. – W., zaskarżył do WSA decyzję Dyrektora IAS utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 21 listopada 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 czerwca 2018 r. (doręczonym w dniu 11 czerwca 2018 r.) wezwano pełnomocnika do usunięcia braków formalnych skargi poprzez dołączenie do akt sprawy pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi - w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

Przy piśmie z dnia 22 czerwca 2018 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 25 czerwca 2018 r., Dyrektor IAS przekazał do WSA pismo pełnomocnika Skarżącego z dnia 15 czerwca 2018 r., przesłane do organu, stanowiące odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków skargi.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia WSA wskazał, że odpis wezwania do uzupełnienia braków skargi wraz z pouczeniem o skutkach jego niewykonania, został doręczony pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 11 czerwca 2018 r. W związku powyższym termin do złożenia pełnomocnictwa upływał w dniu 18 czerwca 2018 r. Pełnomocnik wprawdzie w zakreślonym terminie nadała w urzędzie pocztowym przesyłkę pocztową stanowiącą odpowiedź na wezwanie WSA, lecz omyłkowo skierowała ją za pośrednictwem organu. Pismo powyższe wpłynęło do Dyrektor IAS w dniu 21 czerwca 2018 r. Organ przekazał powyższą korespondencję do WSA przy piśmie z dnia 22 czerwca 2018 r., nadanym w urzędzie pocztowym Gdańsk 50 w dniu 25 czerwca 2018 r. W związku z powyższym uzupełnienie braków formalnych skargi nastąpiło z uchybieniem terminu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącego zarzuciła naruszenie:

- art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało wydaniem postanowienia jak zaskarżone;

- art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 Konstytucji RP, poprzez niewłaściwe uznanie, iż realia sprawy jak przedmiotowa, nie wypełniają znamion daleko idącego ograniczenia prawa strony do sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego; 4) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że Skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast w świetle art. 46 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z jednoznacznym brzmieniem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że warunkiem skutecznego usunięcia braków formalnych pisma, w tym wypadku skargi, jest złożenie ich w ustawowym terminie do wojewódzkiego sądu administracyjnego właściwego do rozpoznania sprawy. Gdy odpowiedź na wezwanie została przesłana do organu administracji publicznej, o zachowaniu terminu do usunięcia braków pisma decyduje data jej nadania przez organ na adres właściwego sądu administracyjnego.

WSA trafnie zauważył, że pełnomocnik Skarżącego co prawda w zakreślonym terminie nadała w urzędzie pocztowym przesyłkę będącą odpowiedzią na wezwanie WSA, jednakże przez pomyłkę skierowała ją za pośrednictwem organu. Termin do złożenia pełnomocnictwa upływał w dniu 18 czerwca 2018 r., natomiast Dyrektor IAS przekazał powyższą przesyłkę do WSA pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 25 czerwca 2018 r., czyli po terminie wyznaczonym do uzupełnienia braków. Uzupełnienie braków formalnych skargi po terminie stanowi czynność bezskuteczną.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie w pełni odpowiada prawu, w związku z czym wniesione zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.